Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα    »    Ειδήσεις & Νέα

Εφημερίδα των Συντακτών

Πορεία των Γυναικών στις ΗΠΑ

Δημοσιεύθηκε στις 19 January 2019 | 11:20 pm


Algiers: Στη μουσική μας χωρούν όλοι και όλα, εκτός από τους φασίστες

19.01.2019, 20:25 | Ετικέτες:  punk, soul, συναυλίες, Temple
Συντάκτης: 

Μαχητικοί, εκρηκτικοί στο stage, με εξαιρετικό συνδυασμό της post/punk κουλτούρας με την αισθητική της μαύρης μουσικής που έχουν κληρονομήσει, οι Algiers είναι σίγουρα μία μπάντα που αξίζει την προσοχή μας.

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Temple Athens η efsyn city έκανε μία σύντομη κουβέντα με τον μπασίστα τους Ryan Mahan, ο οποίος μας αποδεικνύει ότι έχουμε να κάνουμε με μία πραγματικά σκεπτόμενη και ανήσυχη (πολιτικά και μουσικά) μπάντα.

Επιστρέφετε στην Ελλάδα μετά από μικρό χρονικό διάστημα. Αντί για τις εισαγωγές θέλετε να μας πείτε πέντε μπάντες που έπαιξαν κεντρικό ρόλο

Ας το κάνουμε λίγο διαφορετικά. Μιας και είμαστε μπάντα που έχει πάρει το όνομά της από ένα μέρος, να σας πούμε για τέσσερις σκηνές που μας επηρέασαν περισσότερο;

Ουάσιγκτον, Hardcore/Punk, 1980s: Δεν θα υπήρχαν οι Algiers χωρίς Minor Threat, Nation of Ulysses, Make Up, Bad Brains, Black Eyes, κλπ. Αυτή ήταν μια καθοριστική σκηνή για εμάς όταν ήμασταν νέοι.

Μαύρη μουσική, soul και gospel, 1960s: Ο συνδυασμός της ενέργειας όσων αναφέρθηκαν παραπάνω με τη μαύρη μουσική της δεκαετίας του 60’, όπως Nina Simone, Motown, Stax, ήταν μία από τις πρώτες και βασικές μας επιδιώξεις.

Νέα Υόρκη, hip hip τέλη 1980, αρχές 1990: Το κίνημα των Native Tongues και η εξέλιξη του boom bap είναι μία ακόμη σύνδεση. EPMD, KMD, Tribe, Ultramagnetic, Nas, Main Source, M.O.P., Biggie, Mobb Deep, η λίστα είναι μεγάλη...

Ντιτρόιτ, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Μάντσεστερ, Βερολίνο, ηλεκτρονική μουσική, τέλη 1970, αρχές 1980:  Αυτή είναι η πιο διεθνική σκηνή που συνδυάζει και πολλά διαφορετικά είδη. Συνδυάζει το Cybotron techno με την House του Σικάγο, το  No Wave με τους Adrian Sherwood και Section 25.

Στιχουργικά έχετε μία ειρωνεία και πολλή κριτική και δεν μπορεί κάποιος να σας χαρακτηρίσει σαν «αγαπησιάρικη» μπάντα. Πιστεύετε ότι η εποχή του «ερωτικού τραγουδιού» έχει πεθάνει και οι μουσικοί και ακροατές ενδιαφέρονται για κάτι πιο σοβαρό ή είναι απλά θέμα έμπνευσης;

Ο Fela ( σ.σ. Fela Kuti) έλεγε στη Βρετανία ότι η μπουρζουαζία μπορεί να τραγουδάει για την αγάπη, όμως στη Νιγηρία η μάχη είναι πολύ αληθινή για κάτι τέτοιο. Αναφερόταν αυστηρά στη ρομαντική, αμερόληπτη, αδέσμευτη αγάπη.  Αντιστρόφως, οποιαδήποτε κριτική ή αντίσταση πρέπει να κινητοποιείται από την αγάπη και την αλληλεγγύη. Σήμερα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια φάση του καπιταλιστικού μηδενισμού και, κατά κάποιον τρόπο, ίσως οι άνθρωποι επιστρέφουν στην τέχνη που επαναβεβαιώνει το νόημα και την αλήθεια ή ασκεί κριτική στον παραλογισμό.

Και ποιο είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί στη μουσική και τις συναυλίες των Algiers;

Όταν λέω ότι είμαι ερωτευμένος, πίστεψέ με είμαι ερωτευμένος!

Μιας και ζείτε σε διαφορετικές ηπείρους (εάν δεν κάνω λάθος) θέλετε να μας πείτε πώς βλέπετε την κατάσταση αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ και την Ευρώπη;

Έχουμε περάσει φέτος τον περισσότερο χρόνο μαζί από ποτέ. Κυριαρχεί το χάος κάτω από τον Παράδεισο. Η κατάσταση είναι… εξαιρετική.

Υπάρχει, όμως, πάντα και λίγο χώρος για funk και soul έτσι; Ακόμη και μέσω της δικής σας σκοπιάς.

Υπάρχει χώρος για όλους και για τα πάντα (εκτός από φασιστικά γουρούνια). Προσπαθούμε να συμπεριλαμβάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε στη μουσική και στο μήνυμά μας.

Μία από τις αγαπημένες μου αμερικάνικες μπάντες, οι Bellrays είχαν ένα T-shirt που έγραφε «Blues is the teacher, punk is the preacher». Εσείς τι λέτε;

Cool!

Έχετε πάει ποτέ στο Αλγέρι (σ.σ. από εκεί προέρχεται το όνομα της μπάντας);

Έχουμε πάει στο Αλγέρι στη… Λουιζιάνα, αλλά ποτέ στην Αλγερία. Έχουμε σχέδια στο μέλλον να κάνουμε περιοδεία στην Αλγερία.

Και ποια είναι τα επόμενα βήματα για τους Algiers; Θα ακούσουμε νέο υλικό στην Αθήνα;

Θα ακούσετε νέα πράγματα, περίπου τέσσερα! Θα ηχογραφήσουμε το νέο album μας τον Απρίλη και ελπίζουμε να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη.

Τελικά τι είναι το  “The Underside of power” (σ.σ. ο τελευταίος τους δίσκος);

Τον Ροβεσπιέρο τον γνωρίζεις; Η «άλλη πλευρά της εξουσίας» (The Underside of power) είναι η απόκοσμη κραυγή που βγάζει όταν η γκιλοτίνα κόβει τον λαιμό του.

 [related-articles] 

Δημοσιεύθηκε στις 19 January 2019 | 8:25 pm







Φιλικοί ιστότοποι: