Το πακέτο παροχών του Κυριάκου μοιάζει με τη σκηνή του Βέγγου που παριστάνει τον φαρμακοποιό, στην ταινία Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης: ανακατεύει ο Βέγγος διάφορα υγρά και ο γέρος τα πίνει και τρέχει πιάνοντας την κοιλιά του.
Διότι, είσαι συνταξιούχος. Μάλιστα. Και κάπου μέσα στο 2027 παίρνεις 400 ευρώ. Έχεις στο μεταξύ φορτώσει τις κάρτες και έχεις και βερεσέδια σε μανάβηδες και χασάπηδες. Επειδή ο Κυριάκος δεν βλέπω να είπε κάτι για τις τιμές, που τις αφήνει ανενόχλητες και καλπάζουν, τότε ο γέρος θα πάει να δώσει τα βερεσέδια του και θα ξαναμείνει ταπί.
Τι σημαίνει αυτή η παραβολή; Πως όταν μιλάμε για παροχές δεν μιλάμε για μεταρρυθμίσεις, δηλαδή δεν παρεμβαίνουμε στις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, στη διαμόρφωση των τιμών, στην ανταγωνιστικότητα, στην παραγωγή. Μένουμε στις παροχές.
Το πακέτο παροχών αφορά κάποιες κοινωνικές ομάδες (συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι), αλλά είναι εντελώς αδιάφορο για όλους τους υπόλοιπους (ιδιωτικοί υπάλληλοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομεσαίοι, άνεργοι, νέοι). Εφόσον δεν παρεμβαίνει η κυβέρνηση σε δομικά προβλήματα, όπως οι έμμεσοι φόροι και το κόστος ενέργειας, τότε οι παροχές σχεδόν δεν επιδρούν στο πραγματικό εισόδημα. Δηλαδή στη σχέση μισθός-τιμές.
Εάν οι τιμές έχουν αυξηθεί και αυξάνουν συνεχώς, οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων μέσω έκτακτων παροχών, ουσιαστικά δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ενισχύουν και την αύξηση των τιμών, όπως στα ενοίκια. Διότι οι παροχές στον ενοικιαστή αυξάνουν το διαθέσιμο εισόδημά του, αλλά το ενοίκιο παραμένει σταθερά υψηλό με τάση ανόδου, εφόσον η προσφορά κατοικιών παραμένει περιορισμένη. Μάλιστα, εάν έχουμε και αύξηση της ζήτησης, λόγω και των παροχών, τότε οι τιμές των ενοικίων και της αγοράς κατοικίας θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Η λύση εδώ είναι η αύξηση της προσφοράς κατοικιών με χαμηλό ενοίκιο (κοινωνικές κατοικίες), πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε Γαλλία και Γερμανία.
Επομένως, σε περιόδους κρίσης και πληθωρισμού δεν έχει σημασία το διαθέσιμο εισόδημα, αλλά το πραγματικό εισόδημα,
δηλαδή πόσα αγαθά αγοράζεις με το εισόδημα. Στην κατοχή έπαιρνες ένα εκατομμύριο τον μήνα και με αυτό αγόραζες μια φρατζόλα. Οπότε τι ακριβώς μας λέει ο Κυριάκος; Σου δίνω πεντακόσια; Και τι να τα κάνω φίλε μου τα πεντακόσια που θα μου τα δώσεις του χρόνου, εάν οι φρυγανιές έχουν 600;
Εάν οι τιμές ανεβαίνουν συνεχώς και ακολουθούν κάποιες παροχές, αυτές απορροφώνται αμέσως από τον πληθωρισμό, εφόσον δεν παρεμβαίνουμε στον μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών, και κυρίως στους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ), που διατηρούνται υπερβολικά υψηλοί για να εισπράττουμε και να τα δίνουμε στους φίλους μας, με απευθείας αναθέσεις, να κάνουν σπιτάκια ανακύκλωσης.
Από πολιτική άποψη, οι παροχές αυτές, κλιμακούμενες μάλιστα σε τριετία, θα έχουν μηδαμινή επίδραση στην εκλογική συμπεριφορά, παρεκτός και οι δημοσκόποι ανακαλύψουν από μόνοι τους τεράστιο και μαζικό ενθουσιασμό για τον Κυριάκο.
Η πρόθεση ψήφου δεν καθορίζεται από το είδος των παροχών, αλλά από τις γενικές συνθήκες που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην κοινωνία και την οικονομία. Και οι συνθήκες, με την ευθύνη της κυβέρνησης, είναι πολύ άσχημες για το 80% του πληθυσμού.
Η επιλογή ψήφου είναι μια σύνθετη πράξη, μια απόφαση που εξαρτάται κυρίως από τις προσδοκίες και τις εν γένει συνθήκες ζωής. Και όχι από μια έκτακτη ενίσχυση η μια ελάφρυνση στο φόρο. Εφόσον κρίνεις την κυβέρνηση από τις συνέπειες των πολιτικών της, τότε εάν οι πολιτικές της ήταν αρνητικές, την κρίνεις αρνητικά. Και αυτή η κρίση δεν αλλάξει από ένα έκτακτο επίδομα ή από μια φοροελάφρυνση. Τα παίρνεις, λες ευχαριστώ πολύ και ψηφίζεις κάτι άλλο. Μια άλλη προσδοκία.
Γενικώς οι παροχές δεν αλλάζουν το εκλογικό σκηνικό. Η βασική πολιτική τάση παραμένει (Σημίτης 2004, Τσίπρας 2019).
Το εκλογικό σώμα αξιολογεί σταθερά πρώτο ζήτημα την ακρίβεια και εν συνεχεία την κυβερνητική διαφθορά , και σ΄ αυτά ακριβώς τα ζητήματα η κυβέρνηση δεν είχε απολύτως τίποτα να προσθέσει.
Υπάρχει ένας πολύ ασφαλής τρόπος να καταλάβεις ότι κάτι είναι «ιστορικό» στην Ελλάδα. Ποιος; Να το αποφασίσουν τα κανάλια.
Δεν χρειάζονται ιστορικοί.
Δεν χρειάζονται αρχεία.
Δεν χρειάζεται καν στοιχειώδης αίσθηση αναλογίας…
Αρκεί ένα ντρόουν, μια κάμερα από ψηλά, και ένας παρουσιαστής- μαϊντανός, που θα πει με φωνή συντετριμμένου συγγενή Α’ βαθμού: «Αυτές οι εικόνες δεν έχουν προηγούμενο…»
Και κάπου εκεί, ο Κωστής Παλαμάς πρέπει να αρχίζει να ανησυχεί.
Διότι το 1943, μέσα στην Κατοχή, η κηδεία του μετατράπηκε σε μαζική αντικατοχική εκδήλωση. Ο κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, και η παρουσία του είχε πολιτικό και εθνικό περιεχόμενο…
Δεν υπήρχε διαδίκτυο.
Δεν υπήρχε «αποκλειστικό πλάνο από ψηλά».
Δεν υπήρχαν ούτε κανάλια, ούτε πάνελ.
Υπήρχε Κατοχή.
Υπήρχε φόβος.
Και υπήρχε ένα πλήθος που, με την παρουσία του έλεγε πράγματα που δεν μπορούσε να πει ανοιχτά.
Αυτό είναι ιστορική στιγμή.
Όχι επειδή είχε ωραίο τηλεοπτικό πλάνο.
Αλλά επειδή είχε κόστος.
Το 1968,εν μέσω χούντας, στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, το πλήθος δεν ήταν ντεκόρ, και η κηδεία εκείνη εξελίχθηκε σε μαζική αντιδικτατορική εκδήλωση.
Ούτε τότε υπήρχαν «εισαγγελάτοι».
Και, κυρίως, δεν υπήρχε το σημερινό τηλεοπτικό κατσαπλιάδικο σουργελιστάν…
Ενώ σήμερα… μια κηδεία ενός λαϊκού τραγουδιστή,
εν μέσω δημοκρατίας μετατρέπεται σε σόου, και σε… κοσμοϊστορικό γεγονός.
Ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη, και στο στούντιο τρεις ειδικοί.
Ο ένας εξηγεί την κοινωνιολογία.
Ο δεύτερος την πολιτική διάσταση.
Και ο τρίτος, ηχολήπτης σε νυχτερινό κέντρο, απλά μιλάει για το μεγαλείο, και την αγιοσύνη του τεθνεώτος, με τον οποίο συνεργάστηκε κάποτε…
Μετά περνάμε σε διαφημίσεις.
Και λίγο πιο μετά επανερχόμαστε με έκτακτη ενημέρωση:
«ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ»…
Με πλάνα από τεθλιμμένους θαυμαστές του νεκρού ινδάλματος να χοροπηδάνε πάνω στα μνήματα στην προσπάθειά τους να απαθανατίσουν το φέρετρο με τα κινητά τους, και με κάποιους να πέφτουν μέσα σε μνήμα, όταν σπάει το μάρμαρο από το βάρος…
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Όμως αυτή είναι και η ελληνική τηλεόραση, που δεν αρκείται ποτέ στο σημαντικό.
Το σημαντικό είναι πολύ μικρό για τα γραφικά της.
Χρειάζεται ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ.
Χρειάζεται, ει δυνατόν, και ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ.
Σε λίγο θα μας πληροφορήσουν ότι «ολόκληρη η Ελλάδα βρέθηκε στη Νίκαια»…
«Δεν έχει ξαναζήσει η Ελλάδα τέτοιες εικόνες», άκουσα μια τσάκαλο «ρεπόρτερ» με ματσούκι να λέει αγκομαχώντας…
Η ελληνική τηλεόραση ζει σε μια χώρα όπου κάθε εβδομάδα συμβαίνει κάτι που «δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ».
Ένας γάμος.
Μια συναυλία.
Μια κηδεία.
Ένα reality.
Ένας καύσωνας.
Ένα μποτιλιάρισμα στην… Κηφισίας.
Λαγοκέφαλοι στο Σούνιο, κ.ο.κ.
Όλα ιστορικά.
Όλα πρωτοφανή.
Όλα συγκλονιστικά.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μάλλον δεν χωράει στο τηλεοπτικό κάδρο.
Ο Παλαμάς είχε απέναντί του την Κατοχή.
Ο Παπανδρέου είχε απέναντί του τη δικτατορία.
Ο Μαζωνάκης είχε απέναντί του… κάποιους κομπογιαννίτες (και τους δικούς του προσωπικούς δαίμονες).
Και αυτό από μόνο του δεν είναι λίγο.
Δεν χρειάζεται όμως να μετατρέψουμε έναν λαϊκό αποχαιρετισμό σε μια δεύτερη 28η Οκτωβρίου…
Δεν χρειάζεται να ακούσουμε ότι «η Ελλάδα γονάτισε».
Δεν γονάτισε η Ελλάδα, απλά πήγε πολύς κόσμος, και πολλοί αργόσχολοι, σε μια κηδεία, ενός διάσημου.
Και καλά έκανε.
Δεν χρειάζεται όμως κάθε πλήθος να μετατρέπεται σε «λαϊκό ποτάμι που πλημμύρισε τους δρόμους, αποτίνοντας φόρο τιμής σε έναν σπουδαίο Έλληνα».
Δεν χρειάζεται κάθε χειροκρότημα να βαφτίζεται «συγκλονιστικό μήνυμα μιας ολόκληρης κοινωνίας».
Μπορεί να είναι απλώς χειροκρότημα.
Και δεν χρειάζεται κάθε νεκρός, όσο δημοφιλής ή καλός ερμηνευτής κι αν ήταν, να ανακηρύσσεται «σύμβολο μιας εποχής», πριν καν προλάβει να κρυώσει το… κερί.
Γιατί τότε η λέξη «σύμβολο» θα πάθει υπερκόπωση.
Το πιο κωμικό, βέβαια, είναι η περίφημη σύγκριση με τις μεγάλες κηδείες του παρελθόντος.
Έχουμε λοιπόν Παλαμάς.
Παπανδρέου.
Μαζωνάκης…
Και κάπου εδώ ο ιστορικός μέσα μας θέλει να βάλει τα γέλια, ενώ ο τηλεοπτικός μαϊντανός θα τρίβει τα χέρια του.
«Τρεις μεγάλες κηδείες! Τρία τεράστια πλήθη! Τρεις εποχές! Μείνετε μαζί μας για να αποκαλύψουμε ποια κηδεία είχε τη μεγαλύτερη… τηλεοπτική εικόνα»!
Μη γελάτε, ο Αλέξης είχε πει πως ούτε οι Ναζί δεν είχαν κλείσει την ΕΡΤ επί κατοχής…
Αυτό όμως δεν είναι ιστορική σύγκριση.
Είναι ντέρμπι λαοθάλασσας.
Με VAR.
Με ριπλέι.
Με εναέρια πλάνα.
Και στο τέλος, ειδικό γραφικό:
«ΠΑΛΑΜΑΣ 1943 – ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 1968 – ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ 2026: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ»
Μόνο που οι κηδείες δεν είναι πρωτάθλημα.
Και η ιστορία δεν απονέμει κύπελλο σε όποιον είχε περισσότερους περαστικούς…
Η κηδεία του Παλαμά είχε τη δύναμη μιας κοινωνίας που αντιστεκόταν μέσα στην Κατοχή.
Η κηδεία του Παπανδρέου είχε τη δύναμη μιας κοινωνίας που ασφυκτιούσε κάτω από τη δικτατορία.
Η κηδεία του Μαζωνάκη είχε τη δύναμη ενός απαίδευτου κοινού, που απλά έχασε έναν τραγουδιστή, τον οποίο αισθανόταν δικό του.
Και οι τρεις εικόνες έχουν τη σημασία τους. Απλώς δεν έχουν την ίδια σημασία.
Κι έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, η τηλεόραση καταφέρνει το ακατόρθωτο:
να πάρει μια αληθινή στιγμή λαϊκής συγκίνησης και να τη σερβίρει σαν τελικό Champions League, με μπόλικες διαφημίσεις.
Ο Μαζωνάκης αγαπήθηκε.
Και ο κόσμος πήγε να δει την ταφή του.
Αυτό αρκεί.
Δεν χρειάζεται να γίνει Παλαμάς.
Δεν χρειάζεται να γίνει Παπανδρέου.
Και κυρίως δεν χρειάζεται να γίνει τηλεοπτικός «μύθος», ή ο Γέροντας Παίσιος μέσα σε ένα απόγευμα…
Γιατί οι πραγματικοί μύθοι δεν κατασκευάζονται με drone, τίτλους με κεφαλαία, και μουσική υπόκρουση σκυλάδικων.
Κατασκευάζονται πολύ πιο δύσκολα, με τον χρόνο.
Και ο χρόνος, σε αντίθεση με το χαζοκούτι, δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Αν δεχτούμε ότι αξιώσεις όπως «πολιτική μη ανάμειξης της Ελλάδας σε περίπτωση τουρκο-ισραηλινής σύγκρουσης με θέατρο πολέμου την Κύπρο» ή η οριστική εγκατάλειψη των 12 μιλίων στο Αιγαίο αποτέλεσαν ατζέντα συζητήσεων, οι κ. Μητσοτάκης, Δεμίρης και η παρεούλα του ΥΠΕΞ πρέπει να οδηγηθούν στο στρατοδικείο
Του Γιώργου Χαρβαλιά
Είναι περιττό νομίζω να εξηγήσουμε ότι στη διεθνή διπλωματική πρακτική δεν συνηθίζεται ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του εχθρού να επισκέπτεται το πρωθυπουργικό μέγαρο και να συναντά τον ίδιο τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της αντίπαλης χώρας υπό συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας.
Καμία τέτοια… παράταιρη συνεύρεση δεν έχει καταγραφεί στα μεταπολεμικά χρονικά των διμερών σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας και υπό αυτή την έννοια ο Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικεί ακόμη μία εντυπωσιακή πρωτοτυπία στο παγκόσμιο διπλωματικό γίγνεσθαι. Ειδικότερα αν αναλογιστεί κανείς ότι ούτε ο Πούτιν αποτόλμησε να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο τον αρχηγό της CIA, Tζον Ράτκλιφ, στο Κρεμλίνο και τον παρέπεμψε σε άλλους… αρμοδιότερους, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε συμβατικός ηγέτης. Αλλά ο Κυριάκος δεν είναι συμβατικός, το έχουμε πει. Δουλεύει σε άλλες στροφές…
Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι θεωρώ την είδηση της συνάντησης Μητσοτάκη – Καλίν δεδομένη. Διέρρευσε στο «έγκριτο» δημοσιογραφικό συγκρότημα Αλαφούζου, το οποίο απηχεί «έγκυρα» την καθεστωτική γραμμή, και 15 μέρες τώρα δεν διαψεύστηκε από τον λαλίστατο κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος ερωτηθείς σχετικά κατέφυγε στην έμμεση επιβεβαίωση «ουδέν σχόλιο». Αν τελικά δεν ισχύει, ο κύριος Μαρινάκης αυτομάτως πρέπει να πάει σπίτι του κι εγώ να ζητήσω συγγνώμη για τη… συγγνωστή πλάνη που με οδήγησε στην παράβαση του δημοσιογραφικού κώδικα.
Ας αφήσουμε όμως το καλαμπούρι και ας πάμε στα σοβαρά της υπόθεσης. Γνωρίζουμε ότι ο Καλίν ήρθε στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου για να συναντηθεί στο Μέγαρο της Κατεχάκη με τον Ελληνα ομόλογό του,
πρέσβη Θεμιστοκλή Δεμίρη. Η επίσκεψη δεν είχε εθιμοτυπικό χαρακτήρα. Ο Ιμπραήμ Καλίν δεν είναι ο τύπος που θα έχανε την ώρα του ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις με έναν ασήμαντο χαρτογιακά της μητσοτακικής αυλής, που επιστρατεύτηκε στη θέση του επικεφαλής της ΕΥΠ, χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία, μόνο και μόνο για να καλύψει τα άπλυτα των υποκλοπών, επικαλούμενος στη Βουλή διάφορες φαιδρές δικαιολογίες περί εθνικού απορρήτου.
Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών ο Δεμίρης, από επαγγελματικής τουλάχιστον σκοπιάς, είναι ένα μηδενικό. Ενας μέτριος διπλωμάτης που δεν πέρασε ποτέ από μάχιμο πόστο (αν εξαιρέσει κανείς τη Βαγδάτη στα πρώτα χρόνια της θητείας του), αλλά ήξερε να ελίσσεται και να κολακεύει τους πολιτικούς του προϊσταμένους, ευπειθώς αναφερόμενος.
Πρώτη ανακάλυψε το ταλέντο του στην… ευλυγισία η Ντόρα, που ως υπουργός Εξωτερικών τον έχρισε επικεφαλής της διεύθυνσης ευρωπαϊκών υποθέσεων, ακριβώς γιατί δεν επρόκειτο ποτέ να φέρει την παραμικρή αντίρρηση στις ντιρεκτίβες των Βρυξελλών. Και αργότερα, αφού έγινε άνθρωπος της οικογένειας, τον πήρε κοντά του ο Κυριάκος με το που ανέλαβε την εξουσία. Αρχικά τον έκανε γενικό γραμματέα του ΥΠΕΞ, αλλά μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών και την παραίτηση του αλήστου μνήμης σεκιουριτά, του ανέθεσε τη δύσκολη αποστολή να «σβήσει τα ίχνη» από το σκάνδαλο των υποκλοπών στους αμαρτωλούς διαδρόμους της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, γνωρίζοντας ότι δεν θα ανοίξει ποτέ το στόμα του για να συμβάλει στη διαλεύκανση της βρόμικης αυτής υπόθεσης.
Στον αντίποδα ο Ιμπραήμ Καλίν -αν και με σοβαρό ακαδημαϊκό υπόβαθρο- είναι απολύτως μάχιμος και δραστήριος σε πολλές διαφορετικές πίστες. Ξεκίνησε με λαμπρές σπουδές στο διακεκριμένο αμερικανικό πανεπιστήμιο Georgetown University, ως θεωρητικός στις σχέσεις Ισλάμ – Δύσης (από τη σκοπιά του Ισλάμ πάντα…) και γρήγορα εντάχθηκε στο πολύ στενό επιτελείο του Ερντογάν. Τα τελευταία 15 χρόνια αποτελεί τον πιο έμπιστο διπλωματικό του σύμβουλο αλλά και προσωπικό απεσταλμένο σε δεκάδες ευαίσθητες αποστολές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Σε αντίθεση με τον Δεμίρη, που είναι διπλωμάτης καριέρας γραφειοκρατικού προφίλ, ο Καλίν, που σήμερα διευθύνει την τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ, έχει τον τίτλο του πρέσβη εκ προσωπικοτήτων, αλλά θεωρείται διπλωμάτης με πολύ πιο βαρύ επιχειρησιακό προφίλ (field diplomat) και φυσικά ο εξ απορρήτων του προέδρου Ερντογάν.
Διπλωματική γκάφα
Υπό αυτή την έννοια είναι πολύ φυσικό να μη θεωρεί τον Δεμίρη ομόλογό του και να απαιτήσει συνάντηση με κάποιον «πιο πάνω», ακόμη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Το ραντεβού, παρότι στο επιμελημένο ρεπορτάζ του συγκροτήματος Αλλαφούζου φάνηκε σχεδόν τυχαίο, ότι τον πήρε δηλαδή από το χέρι ο δύστυχος ο Δεμίρης και του είπε «έλα να σε πάω και μια βόλτα στο Μέγαρο Μαξίμου, να σε συστήσω στον… παίδαρο τον πρωθυπουργό», ήταν ασφαλώς προαποφασισμένο. Κι εδώ έγκειται το μεγάλο ζήτημα. Δεν βρέθηκε κανείς από τους πολυάριθμους διπλωματικούς συμβούλους να εξηγήσει στον κύριο πρωθυπουργό ότι δεν μπορεί να δέχεται στα κρυφά και μάλιστα στο Μέγαρο Μαξίμου τον αρχιπράκτορα της άλλης πλευράς;
Οτι πρόκειται για κορυφαία διπλωματική γκάφα που υποδηλώνει σχέση υποτέλειας απέναντι στην Τουρκία; Οτι μόνον ένας άλλος πρωθυπουργός, ο Ούρχο Κέκονεν, στα χρόνια της «φινλανδοποίησης», συναντιόταν στα κρυφά με τον άνθρωπο της KGB, Βίκτορ Βλαντιμίροφ, που είχε επίσης τη διπλή ιδιότητα πράκτορα και διπλωμάτη στη ρωσική πρεσβεία του Ελσίνκι; Κι αφήνοντας κατά μέρος την γκάφα, το επίμαχο ζήτημα είναι τι ακριβώς συζητήθηκε μεταξύ των δύο πλευρών. Και τι μήνυμα κόμιζε ως αγγελιοφόρος του Ερντογάν ο Καλίν.
Δεδομένης της συσκότισης τριτοκοσμικού τύπου που έχει επιβάλει το καθεστώς Μητσοτάκη, μοιραία στρεφόμαστε σε πληροφορίες από την άλλη ακτή του Αιγαίου. Μόνο που, αν τις πάρουμε σοβαρά και δεχτούμε ότι αξιώσεις όπως «πολιτική μη ανάμειξης της Ελλάδας σε περίπτωση τουρκο-ισραηλινής σύγκρουσης με θέατρο πολέμου την Κύπρο», οριστική εγκατάλειψη των 12 μιλίων στο Αιγαίο και διάφορα τέτοια σχετικά αποτέλεσαν ατζέντα -ανεπισήμων έστω- ελληνοτουρκικών συζητήσεων, οι κύριοι Μητσοτάκης, Δεμίρης και η υπόλοιπη παρεούλα του υπουργείου Εξωτερικών πρέπει να οδηγηθούν στο στρατοδικείο.
Στον βαθμό βεβαίως που οι τουρκικοί ισχυρισμοί στερούνται αποδείξεων κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι Ελληνας πρωθυπουργός, έστω και της κοπής…Μητσοτάκη, θα άκουγε από Τούρκο πράκτορα συστάσεις να εγκαταλείψει την Κύπρο σε πολεμικό επεισόδιο μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου. Θα έπεφταν οι τοίχοι να τον πλακώσουν.
Αντιθέτως, με δεδομένη την εξουσιομανία, τον κυνισμό αλλά και την περιφρόνηση στους θεσμούς που διέπει τη νοοτροπία του συγκεκριμένου πρωθυπουργού, θα έβρισκα πολύ ρεαλιστικό να συζητήθηκαν… τρόποι συμφωνημένης διαχείρισης της έντασης στο Αιγαίο. Εναν έλεγχο του θερμομέτρου δηλαδή, προς τα κάτω ή και… προς τα πάνω, που θα εξυπηρετεί τις προεκλογικές ανάγκες του κυρίου Μητσοτάκη.
Αυτό προσωπικά δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο, αλλά μετά διερωτώμαι πώς θα μας πάρουν σοβαρά όχι μόνο οι εχθροί αλλά και οι φίλοι. Ξεβρακωνόμαστε στους Τούρκους, ανοίγουμε μυστικό κανάλι κορυφής με τον αρχιπράκτορα του Ερντογάν και μετά έχουμε την απαίτηση να πάρουμε και πηγαίους κώδικες; Για γέλια είναι η κατάσταση…
Ο Γιώργος Πατούλης κατέχει τη θέση του Πρόεδρου και στην εταιρεία OMS Total Care. Το αντικείμενο της OMS Total Care είναι η παροχή εξειδικευμένων, premium υπηρεσιών στους τομείς της υγείας, της αισθητικής ιατρικής και της ευεξίας. Η OMS Total Care εφαρμόζει θεραπείες που κινούνται στον χώρο της σύγχρονης «αναγεννητικής ιατρικής» και της ευεξίας, ορισμένες από τις οποίες έχουν βρεθεί κατά καιρούς στο μικροσκόπιο των ιατρικών αρχών λόγω του εναλλακτικού ή μη παραδοσιακού τους χαρακτήρα.
1) Exosomes (Εξωσώματα): Χρησιμοποιούνται για την αναγέννηση του δέρματος. Παρότι είναι εξαιρετικά δημοφιλή παγκοσμίως στην κοσμετολογία, οι ρυθμιστικές αρχές (όπως ο FDA) προειδοποιούν συχνά ότι δεν είναι επίσημα εγκεκριμένα ως φάρμακα αντιγήρανσης.
2) Nano Fat Grafting & Stem Cells: Μεταφορά αυτόλογου λίπους και βλαστοκυττάρων για φυσική ανάπλαση όγκου και καταπολέμηση των σημαδιών γήρανσης. Δεν υπάρχει καμία επίσημη έγκριση από διεθνείς οργανισμούς (όπως ο FDA) ή τον Ελληνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ) για τη χρήση βλαστοκυττάρων ως ελιξίριο νεότητας ή αντιγήρανσης.
3) IV Drips (Ενδοφλέβιες Βιταμίνες): Κοκτέιλ βιταμινών και ιχνοστοιχείων για ενέργεια και ευεξία. Πρόκειται για μια ευρέως διαδεδομένη πρακτική στα κέντρα ευεξίας (wellness centers), η οποία όμως ιατρικά αμφισβητείται ως προς την πραγματική της χρησιμότητα σε υγιείς οργανισμούς.
Την αποφράδα νύχτα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος να δολοφονήσει Έλληνα. Μέχρι τότε, οι νοικοκυραίοι έβλεπαν το σκούρο δέρμα των θυμάτων της, έλεγαν «μπράβο λεβεντόπαιδα» και τη στήριζαν στην κάλπη με δύο δεξιά χέρια. «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος», μονολογούσαν όσο ψήφιζαν τους Μιχαλολιάκους, τους Λαγούς, τους Παππάδες και τους Κασιδιάρηδες.
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Χρυσή Αυγή έλαβε σχεδόν 440 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το 6,97% όσων έκαναν τον κόπο να πάνε στις κάλπες. Στις ευρωεκλογές του 2014, ένα συναπτό εξάμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η συμμορία με τις σβάστικες ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο ψήφους (536.910) και αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, με ποσοστό που άγγιξε το 10 τοις εκατό.
Όταν με τα πολλά ο αγράμματος κυρ Παντελής της γειτονιάς κατάλαβε ότι στόχος δεν είναι μόνο ο Αχμέντ αλλά και ο Παύλος και η Μαρία και τελικά ο ίδιος ο Παντελής αν είναι λίγο μελαψός, η «αντισυστημική» μόδα ξεθώριασε και οι εγκληματίες πέρασαν σιγά σιγά στο περιθώριο. Οι βουλευτικές εκλογές του 2019 έδωσαν τη χαριστική βολή, αφού περιόρισαν τους Χρυσαυγίτες στο 2,93% και τους άφησαν εκτός Κοινοβουλίου.
Οι ψήφοι που τους είχαν αναδείξει σε υπερδύναμη μεταφέρθηκαν στη Νέα Δημοκρατία. Η ουσία είναι ότι ο δρόμος που οδηγούσε τους νεοναζιστές στις φυλακές του Κορυδαλλού είχε ανοίξει διάπλατα, ελλείψει ασυλίας. Κάποιοι κρύφτηκαν και προσπάθησαν να αποφύγουν τη σύλληψη, αλλά τελικά δεν γλίτωσε κανένας.
Άπαντες κατέληξαν σε κελιά. Για λίγο ή για πολύ. Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και έστελνε τους ηγέτες της στη μπουζού εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα μπορούσε να εορτάζεται ως κάποιου είδους εθνεγερσία.
Το γκρίζο χαλί
Έξι χρόνια πιο μετά, η επέτειος του άδικου θανάτου του Φύσσα συμπίπτει με την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη του Μιχαλολιάκου. «Ηλία μαζί σου», φωνάζουν οι αμετανόητοι και οι ανόητοι μέσα από τα ανήλιαγα λαγούμια του διαδικτύου. Μερικοί πήγαν και στον Δομοκό, για να του στρώσουν το γκρίζο χαλί.
Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο τέως κατάδικος θα έχει σουξέ,
ιδίως αν αποδειχθεί χρήσιμος ηλίθιος για το καθεστώς Μητσοτάκη ενάντια σε κάποια απροσδιόριστη απειλή εξ ευωνύμων. Ή μήπως ήταν άλλος Κασιδιάρης αυτός που το 2023 ίδρυσε το κόμμα «Έλληνες» πίσω από τα κάγκελα και που την ίδια χρονιά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με ποσοστό 8,33 τοις εκατό; Η πολιτική αμορφωσιά σε αυτόν τον άμοιρο τόπο σπάει κοντέρ, το δε πλυντήριο έπιασε δουλειά σε γκρι και γαλάζιους κόκκους προτού ακόμη ο Κασιδιάρης βγει φορώντας στολή Proud Boys από τις φυλακές του Δομοκού.
Υπενθυμίζω, ότι αυτός ο εξαίρετος κύριος καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 13 ετών για τον διευθυντικό ρόλο του στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Έμεινε στην ψειρού μαζί με καμιά σαρανταριά συναγωνιστές του σχεδόν έξι χρόνια και μάλιστα εξέδωσε βιβλίο με τον εκπληκτικό τίτλο «Πολιτικός Κρατούμενος». Τώρα πλέον κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, διεκδικεί ζωτικό χώρο στα κανάλια και υπόσχεται να σώσει τη χώρα από τους «προδότες» και από τους «ανθέλληνες».
Εάν δεν κάνω λάθος, έχουν πλέον απελευθερωθεί με περιοριστικούς ρόλους ή εκτίουν ποινή κατ’ οίκον περιορισμού όλοι οι καταδικασμένοι Χρυσαυγίτες της ηγετικής ομάδας εκτός από τον τέως …Ευρωβουλευτή Λαγό.
Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα κόκαλα του Παύλου Φύσσα που τρίζουν. Τουλάχιστον ο δολοφόνος του, εκείνος ο Ρουπακιάς, είναι ακόμη μέσα, καθ’ ότι ισοβίτης άνευ ελαφρυντικών.
Οι πληροφορίες και τα δημοσιεύματα για τις διεργασίες γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά, με τα ονόματα των Τζαβάρα, Λυμπερόπουλου, Πατουλίδου, Καραχάλιου, κ.α, αλλά και των εν ενεργεία βουλευτών Χρυσομάλλη και Βλάχου, ανοίγουν μια ευρύτερη συζήτηση για τις διεργασίες και τις μετακινήσεις στο δεξιό πολιτικό σκηνικό.
Αυτό που σήμερα ο αρθρογράφος της Καθημερινής, Σταύρος Παπαντωνίου, περιγράφει ως «κρυφή παγίδα πανελλαδικά», μπορεί να ιδωθεί και ως μια γνώριμη πλευρά της αστικής πολιτικής ζωής. Οταν ένα κομματικό σχήμα εμφανίζει σημάδια φθοράς, αρχίζουν οι αναζητήσεις στελεχών του για την επόμενη πολιτική στέγη. Το παράδειγμα του ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, είναι χαρακτηριστικό. Οι κομματικές ταυτότητες, οι διακηρύξεις και οι μέχρι πρότινος βεβαιότητες μπαίνουν τότε σε δεύτερη μοίρα, -σ’ αυτό έχει διδακτορικό ο Αδωνις- ενώ σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η ανάγκη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Πιθανολογούμε ότι την ίδια κατάληξη θα έχει και ο “αδελφικός φίλος” του υπουργού Υγείας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου. Αυτό το έχουν κάνει εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως αρκεί να πασπαλίσουν με λίγη “πατριωτική” φρασεολογία την προσωπική τους φιλοδοξία για να την μετατρέψουν σε πολιτικό όραμα και να ξεκινήσουν μια καινούργια σταδιοδρομία σε έναν “νέο” δεξιό σχηματισμό. Και η “ωριμότητα” του εκλογικού σώματος, συνήθως τους επιβεβαιώνει.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.
Πριν από λίγες μέρες, σε ανάρτησή μας με τίτλο «Πολιτικές μεταγραφές: Το πρωτάθλημα της ξεφτίλας μόλις ξεκίνησε», σημειώναμε ότι το σημερινό πολιτικό προσωπικό θυμίζει όλο και περισσότερο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της τελευταίας κατηγορίας: αλλάζουν φανέλες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν γραβάτες, χωρίς ιδεολογικούς δισταγμούς, χωρίς πολιτικές αρχές και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.
Για ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού,
η διατήρηση της βουλευτικής έδρας και των προνομίων της αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τη σταθερότητα των πολιτικών διακηρύξεων. Όταν το κομματικό καράβι στο οποίο βρίσκονται αρχίζει να μπατάρει, οι πολιτικάντηδες αναζητούν πολιτική στέγη σε άλλα κόμματα.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από μετακινήσεις, διασπάσεις, νέους σχηματισμούς και πολιτικές «μεταγραφές», ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης ή αναδιάταξης του κομματικού συστήματος.
Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος θα πάει πού, αλλά κυρίως στο τι αποκαλύπτει αυτή η κινητικότητα για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Στην διαπίστωση δηλαδή ότι για τους πολιτευτές των αστικών κομμάτων, το πολιτικό «σκάκι» δεν παίζεται πάνω σε ιδεολογίες αλλά πάνω στον στόχο της πολιτικής επιβίωσης των αστών πολιτικάντηδων.
Αποφυλακίστηκε
ο Γιωτοπουλος βάση του νόμου στα 80+ του, και έφαγε το σύστημα τα λυσσακά του,
και τον ξαναχώσανε μέσα σε αυτήν την ηλικία επειδή ο Μπακογιάννης ΑΝ τον έβλεπε
στον δρόμο θα συγχιζόταν...
Αποφυλακίστηκε
ο Κασιδιάρης βάση του νόμου και αυτός
,που από την φυλακή κιόλας προειδοποιεί ότι θα συνεχίσει αυτό που έκανε και δεν
κουνιέται φύλλο...
Οχι απλά δεν συνετίστηκε
στην φυλακή αλλά προκλητικά λέει τα ίδια και πάμε πάλι!!
Βλέπεις η Μάγδα
Φύσσα δεν παίζει ρόλο εδώ αν τον δει μπροστά της!!
Ε δεν είναι
και Μπακογιάννενα!!!
Η σύγκρισή γίνεται
μοιραία από ένα απλό μυαλό Έλληνα πολίτη, και το ταμείο γράφει μαύρο!!
Έχουμε χάσει
ως ανθρωπότητα και ως νοήμονα όντα τα πάντα!
Σκυμμένοι και γονατιστοί..
Μαυρο !!!
ΠΟΙΟΙ
ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ; – ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΝΑ ΙΔΡΥΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ
ΚΟΜΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
Ο Κασιδιάρης είχε καταδικαστεί σε 13 χρόνια και 6 μήνες φυλακή. Βγήκε στα 6 χρόνια γιατί δούλευε στις φυλακές και κάθε μέρα εργασίας προσμετράται ως δύο ημέρες κάθειρξης, ενώ προηγουμένως είχε πάρει κανονικά όλες τις άδειές του.
Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ, αν και η ίδια ευνοϊκή μεταχείριση δεν επιφυλάσσεται για κάθε κρατούμενο.
Ο Κασιδιάρης όμως μόνο υπόδειγμα κρατουμένου δεν ήταν.
Το 2023 ίδρυσε κόμμα (Έλληνες για την Πατρίδα) και έκανε κανονική προεκλογική εκστρατεία μέσα από τις φυλακές, με τακτικά βίντεο στο YouTube και μηνύματα στο Χ και το Viber.
Στην έρευνα λέγεται ότι δεν βρέθηκε παράνομο κινητό στην κατοχή του (αν θέλουμε το πιστεύουμε) και τα βίντεο προέρχονταν από τηλεφωνικές συνομιλίες με τον δικηγόρο και τους συγγενείς του.
Ωστόσο, ο νόμος για τέτοιες περιπτώσεις προβλέπει ότι: «εάν παρατηρηθεί οποιαδήποτε παρατυπία (συνομιλίες εκτός προσωπικών και οικογενειακών θεμάτων) ή εφόσον πέσει στην αντίληψη της υπηρεσίας ή αποκαλυφθεί ότι επικοινωνεί με άλλα πρόσωπα, θα διακόπτεται άμεσα η επικοινωνία, θα ενημερώνεται ο διευθυντής της φυλακής και θα ακολουθεί πειθαρχικός έλεγχος».
Όλη η Ελλάδα έβλεπε ότι ο Κασιδιάρης πολιτευόταν μέσα από τη φυλακή, εκτός από το συμβούλιο της φυλακής που δεν κατάλαβε τίποτα.
Έκτοτε, ο ηγέτης εγκληματικής οργάνωσης συνέχισε κανονικά την πολιτική του δράση, έχτιζε το προφίλ του πολιτικού κρατούμενου και μεγάλωνε το κοινό του. Όλα αυτά κάτω από το «άγρυπνο βλέμμα» των αρχών που αν και τον παρακολουθούσαν «ασφυκτικά», δεν πήραν είδηση τίποτα.
Χτες απολύθηκε περιχαρής και – περιστοιχισμένος από εκατοντάδες οπαδούς του – ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου «εθνικού» κόμματος.
Τα κανάλια θυμήθηκαν τον παλιό «καλό» εαυτό τους – τότε που είχαν ξετρελαθεί με τη Χρυσή Αυγή και την πρόβαλαν αηδιαστικά σαν το πιο hot thing της εποχής – οπότε μετέτρεψαν την αποφυλάκισή του σε τηλεοπτικό σόου.
Και δώστου οι απευθείας συνδέσεις από τις φυλακές Δομοκού, οι διακοπές προγράμματος για να μεταδώσουν τις δηλώσεις του, τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και οι σχολιασμοί στα δελτία ειδήσεων.
Μια, υπό κανονικές συνθήκες,
τριτοτέταρτη είδηση μεταμορφώθηκε σε εθνικό γεγονός – η αποφυλάκιση ενός ποινικού παρουσιάστηκε σχεδόν σαν την επιστροφή του Καραμανλή το καλοκαίρι του 1974.
Φανταστείτε τώρα την ίδια ιστορία με έναν άλλον κρατούμενο στη θέση του Κασιδιάρη.
Φανταστείτε τον Κουφοντίνα να ιδρύει επαναστατικό κόμμα μέσα από τη φυλακή και να κάνει προεκλογική εκστρατεία με βίντεο και αρθρογραφία, στην οποία κατακεραυνώνει το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και καλεί τους οπαδούς του να το ανατρέψουν με κάθε μέσο.
Φανταστείτε τον να παίρνει κανονικά όλες τις νόμιμες άδειές του, χωρίς να ανοίγει ρουθούνι, και να αποφυλακίζεται έχοντας εκτίσει τη μισή προβλεπόμενη ποινή του γιατί δούλευε στη φυλακή.
Φανταστείτε την ημέρα της απόλυσής του τα κανάλια να ξεορασταλιάζουν έξω από τις φυλακές και να διακόπτουν το πρόγραμμά τους για να απαθανατίσουν το ιστορικό γεγονός, μεταδίδοντας ζωντανά τις δηλώσεις του στο πανελλήνιο.
Δεν μπορείτε προφανώς γιατί ακόμη και η φαντασία έχει όρια.
Όρια δεν έχει το σύστημα στο μέχρι πού μπορεί να φτάσει για να ξεπλύνει έναν ναζί δολοφόνο. Δικό του παιδί είναι άλλωστε και τον υποδέχεται όπως ο βιβλικός πατέρας υποδέχτηκε τον άσωτο υιό του.
Για μία ακόμη φορά, δεν έτυχε, πέτυχε.
Και έχεις τα κατακάθια τους οπαδούς του να πιστεύουν ότι τον πολεμά το σύστημα και τώρα που επέστρεψε θα «ξεβρωμίσει τον τόπο».
Πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν μόνοι τους πολύ εύκολα, απλώς με το να εξαφανιστούν.
Για πόσο… λωτοφάγους μάς περνάει ο Άδωνις Γεωργιάδης;
Με αφορμή την τραγική υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, ο υπουργός Υγείας εμφανίστηκε ως τιμητής της επιστημονικής ιατρικής, δηλώνοντας πως «όταν ακούτε κβαντική ιατρική να τρέχετε μακριά». Παράλληλα παραδέχτηκε ότι υπάρχει κρατική ευθύνη, επειδή οι αρμόδιες αρχές δεν κατάφεραν να εντοπίσουν εγκαίρως τους συγκεκριμένους ανθρώπους που διώκονται για κακούργημα και που ο ίδιος χαρακτήρισε «απατεώνες».
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτή την όψιμη… ανακάλυψη. Τον κομπογιαννίτη δεν τον καταγγέλλεις μόνο όταν πιαστεί στα πράσα. Τον αντιμετωπίζεις πριν γίνει επικίνδυνος. Και κυρίως, δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως αμείλικτος διώκτης της «εναλλακτικής ιατρικής» όταν η δική σου πολιτική διαδρομή έχει αφήσει άφθονο υλικό για να θυμηθούμε τι ακριβώς προωθούσες από τηλεοπτικά παράθυρα και εκπομπές.
Να κάνουμε όμως και μια γενικότερη αναφορά γι’ αυτό το κυβερνητικό στέλεχος.
Ο σημερινός υπουργός Υγείας είναι ο ίδιος πολιτικός που έχει καταγραφεί να δηλώνει «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές», ακολουθώντας τις διδαχές που έχει πάρει από τον πολιτικό του μέντορα, τον ναζιστή Κωνσταντίνου Πλεύρη. (Αλλωστε διαφήμιζε από την τηλεοπτική του εκπομπή τα πονήματα του θεμελιωτή του νεοφασισμού στην Ελλάδα, του συνεργάτη της χούντας των συνταγματαρχών, περί το «υψηλόν φρόνημα» των… SS και περί της… «ορθότητος» των απόψεων του Χίτλερ…).
Θυμόμαστε επίσης ότι ο γιατρός Πάνος Παπανικολάου τουέχει πει κατάμουτρα ότι «προσωπικά εσείς είστε υπεύθυνος στους πέντε μήνες που είστε υπουργός για 1000 θανάτους συνανθρώπων μας».
Ταυτόχρονα έχει ταλέντο, να κάνει ένα χαρμάνι τον εγκεφαλικό πεοβασανισμό που τον δέρνει με αρχαιοπληξία, αρχαιοκαπηλία,
Επίσης ο λαλίστατος, αντιπρόεδρος της Ν.Δ. που μας παρουσιάζεται σαν κήνσορας της πολιτικής μας ζωής, έχει να μας παρουσιάσει ένα μοναδικό … δικαστικό σκεπτικό, που τον αφορά. Για πρώτη φορά στα νομικά χρονικά -ή μάλλον εμείς δεν γνωρίζουμε να υπάρχει προηγούμενο – υπάρχει επίσημο κρατικό έγγραφο που απαλλάσσει ελεγχόμενο πρόσωπο για δωροληψία με την πιθανολόγηση ότι “είναι άτομο χαρακτηριστικής κουφότητας και δεν αντιλαμβάνεται τι πράττει και γιατί το πράττει”.
Στο διαδίκτυο επίσης συναντάμε απίστευτες καταγγελίες που είχε κάνει εναντίον του, για διασπάθιση δημοσίου χρήματος αποκλειστικά για την προσωπική του προβολή, όχι κάποιος αριστερός ή κομμουνιστής, αλλά ο πρώην αρχηγός του Γιώργος Καρατζαφέρης.
Αξίζει πάντως να θυμηθούμε ότι πριν κάποιο καιρό ο Γεωργιάδης έπαιρνε σβάρνα τα ΜΜΕ και μας έλεγε ότι: “Οποιος ψηφίζει ΠΑΣΟΚ είναι Ν.Δ δια της ψήφου του νομιμοποιεί την κλοπή του δημοσίου χρήματος. Τα κόμματα αυτά τα δύο είναι και κλέφτες και ψεύτες”. Οταν όμως το ΛΑΟΣ κατάντησε σαπιοκάραβο και βυθιζόταν, ακολουθώντας την τακτική των ποντικιών, ο Γεωργιάδης το εγκατέλειψε για να βρει πολιτική στέγη στο κόμμα των “ψευτών και απατεώνων” της Ν.Δ, όπως χαρακτήριζε το κόμμα που σήμερα είναι αντιπρόεδρος του. Αξιομνημόνευτο το απολαυστικό “φτύσιμο” που δέχτηκε τότε από τον πρώην αρχηγό του.
Θα μπορούσαμε να γράφαμε αρκετά ακόμα για τον απίστευτο αυτόν πολιτικό απατεώνα αλλά προτιμάμε να σας προτείνουμε να διαβάσετε ολόκληρο το πόνημα του Δημήτρη Ψαρρά: “Αδωνις Γεωργιάδης: Η ακροδεξιά με το γελαστό πρόσωπο” και ευελπιστώντας να σας χαρίσουμε ένα μειδίαμα κλείνουμε με ένα βίντεο στο οποίο το κυβερνητικό στέλεχος, που σήμερα ανακάλυψε τους κομπογιαννίτες που εκμεταλλεύονται την αφέλεια του κόσμου, πουλούσε θαυματουργά νανογιλέκα.
Και φυσικά μην χάσετε το καινούργιο αριστούργημα του “προφήτη” μας
Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη μέσα σε ιδιωτικό ιατρείο του Κολωνακίου δεν άνοιξε μόνο μια εισαγγελική και ιατροδικαστική έρευνα. Ανοιξε και ένα πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο. Αυτό μιας νέας, χρυσοφόρας αγοράς που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια γύρω από τη «μακροζωία», την «αντιγήρανση», την «αναγεννητική ιατρική», την «αποτοξίνωση», τη «βελτιστοποίηση» του οργανισμού και την περίφημη ευεξία. Μιας αγοράς που επί χρόνια κέρδιζε προβολή, κύρος και πρόσβαση σε συνέδρια, κρατικούς φορείς και πρόσωπα ως ένα από τα νέα μεγάλα στοιχήματα του λεγόμενου ιατρικού και ευεξιακού τουρισμού. Και ξαφνικά, μετά τον θάνατο ενός από τους δημοφιλέστερους Ελληνες καλλιτέχνες, όλοι ανακάλυψαν ότι υπάρχουν… κενά. «Κλινική» Σύμφωνα με όσα δήλωσαν μετά τον θάνατο Μαζωνάκη τόσο ο υπουργός Αδωνις Γεωργιάδης όσο και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης, ο χώρος της Καρνεάδου στον οποίο βρισκόταν ο τραγουδιστής είχε άδεια παθολογικού ιατρείου και όχι μονάδας στην οποία επιτρεπόταν η διενέργεια πλασμαφαίρεσης. Την επόμενη ημέρα, όμως, κατά την αυτοψία των Αρχών και του ΙΣΑ, βρέθηκαν στον χώρο δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Ο Γιώργος Πατούλης αποκάλυψε ότι είχαν πραγματοποιηθεί έλεγχοι στο συγκεκριμένο ιατρείο και κατά τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς -όπως υποστηρίζει- να έχουν εντοπιστεί τότε τα συγκεκριμένα μηχανήματα. Ο ίδιος μίλησε πλέον ακόμη και για «παραπλάνηση» των ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΣΑ. Ωστόσο,
οι δραστηριότητες του χώρου κάθε άλλο παρά κρυφές έμοιαζαν να είναι στο διαδίκτυο. Η ίδια η ιστοσελίδα του παρουσίαζε «προηγμένες» θεραπείες αναγεννητικής ιατρικής με βλαστοκύτταρα CD34+, έκανε λόγο για ενίσχυση της ανοσίας και για συνολική βελτίωση της υγείας και της ευεξίας, ενώ είχε ανακοινώσει το 2025 ότι είχε πραγματοποιήσει 600 σχετικές θεραπείες από τον Φεβρουάριο του 2023. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: Πώς μία τέτοια δραστηριότητα μπορούσε να προβάλλεται δημόσια, ενώ οι αρμόδιοι σήμερα δηλώνουν ότι η άδεια που υπήρχε στον φάκελο αφορούσε ένα απλό παθολογικό ιατρείο; Ολοι μαζί! Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα στοιχείο από το 2023. Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς πραγματοποιήθηκε το 1ο Διεθνές Συνέδριο Health Travel, αφιερωμένο στον ιατρικό τουρισμό, στον ιαματικό τουρισμό και τον τουρισμό ευεξίας. Το συνέδριο τελούσε υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας υπό τον Θάνο Πλεύρη και φιλοδοξούσε, σύμφωνα με τους διοργανωτές, να αναδείξει την Ελλάδα σε διεθνή προορισμό υγείας και ευεξίας. Εναρκτήρια ομιλία έκανε ο Γιώργος Πατούλης, τότε περιφερειάρχης Αττικής, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και πρόεδρος της ΕΛΙΤΟΥΡ, του Ελληνικού Συμβουλίου Τουρισμού Υγείας. Στο ίδιο επίσημο πρόγραμμα εμφανίζεται ως ομιλήτρια η Ιωάννα Γάκα, η γιατρός που συνδέεται με το ιατρείο της Καρνεάδου και την οποία οι Αρχές ερευνούν σήμερα στο πλαίσιο της υπόθεσης Μαζωνάκη. Το θέμα της ομιλίας της; «Ο ρόλος των εναλλακτικών θεραπειών». Και μάλιστα σε ενότητα με τίτλο «Wellness Tourism in Greece», δηλαδή «Τουρισμός Ευεξίας στην Ελλάδα». Το επίσημο πρόγραμμα την παρουσίαζε ως γυναικολόγο και ολιστική ιατρό. Δεν σημαίνει, φυσικά, ότι ο Πατούλης ή οι διοργανωτές είχαν γνώση οποιασδήποτε μεταγενέστερης παράτυπης δραστηριότητας. Ούτε ότι η παρουσία δύο ανθρώπων στο ίδιο συνέδριο συνιστά οποιαδήποτε ευθύνη. Δείχνει όμως κάτι άλλο, πολιτικά πολύ πιο ενδιαφέρον: ότι οι έννοιες της «ολιστικής ιατρικής», των «εναλλακτικών θεραπειών», της ευεξίας και της μακροζωίας δεν κινούνταν στο περιθώριο. Είχαν ήδη αποκτήσει θέση σε θεσμικά συνέδρια που τελούσαν υπό υπουργική αιγίδα και παρουσιάζονταν ως αναπτυξιακό πεδίο για τη χώρα. Και βεβαίως ανακύπτει κι ένα άλλο μείζον θέμα. Τώρα, υπό το βάρος των αποκαλύψεων, ο κ. Πατούλης ως πρόεδρος του ΙΣΑ αποποιείται κάθε σχέση, δηλώνει άγνοια και κάνει λόγο στις δηλώσεις του για «απάτη» και «απατεώνες». Ωστόσο αν συνυπήρχε σε τέτοια συνέδρια με την κ. Γάκα, αγνοώντας ποια ήταν και δίχως να έχει γίνει κάποιος έλεγχος για το επιστημονικό και επαγγελματικό βιογραφικό της, τότε οι ευθύνες του ως προέδρου του μεγαλύτερου ιατρικού συλλόγου της χώρας γίνονται αυτόματα μεγαλύτερες. Αν, αντιθέτως, γνώριζε τα πρόσωπα, όπως η εν λόγω γιατρός, τότε η σημερινή του… αμνησία γεννά άλλα ερωτήματα. Νέο πλαίσιο Εδώ εμφανίζεται η δεύτερη μεγάλη αντίφαση. Μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη ο Αδωνις Γεωργιάδης προανήγγειλε νομοθετική παρέμβαση για τις κλινικές αντιγήρανσης και μακροβιότητας, δηλώνοντας ότι το σημερινό ρυθμιστικό πλαίσιο έχει ξεπεραστεί. Πρόκειται για μια παραδοχή με ιδιαίτερο βάρος. Διότι η αγορά αυτή δεν εμφανίστηκε χθες. Για χρόνια η Πολιτεία μιλούσε για ιατρικό τουρισμό, ευεξία και νέες υπηρεσίες υγείας ως αναπτυξιακή ευκαιρία. Το συνέδριο του 2023, άλλωστε, τελούσε υπό την αιγίδα των ίδιων των υπουργείων Υγείας και Τουρισμού και διακήρυττε ότι ο τομέας μπορεί να φέρει οικονομική ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Τώρα, μετά μια τραγωδία, η κυβέρνηση ανακαλύπτει την ανάγκη να ξαναγράψει τους κανόνες. «Καθωσπρέπει» πρόσωπο Και κάπου εδώ εμφανίζεται και η Πόπη Καλαϊτζή. Η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη δεν έχει καμία σχέση με το ιατρείο της Καρνεάδου ούτε με την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη. Εκπροσωπεί όμως μια άλλη, σαφώς πιο θεσμική και επιστημονικά προσεκτική εκδοχή της ίδιας μεγάλης τάσης: τη συνάντηση της ιδιωτικής ιατρικής με την ευεξία, την πρόληψη και τη μακροζωία. Η ίδια είναι ιατρός Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης με εξειδίκευση στην Ιατρική του Τρόπου Ζωής και έχει ιδρύσει στο Κολωνάκι κέντρο με αντικείμενο τη μακροζωία και την ευζωία. Η δημόσια παρουσίασή της περιλαμβάνει πρόληψη, υγιή γήρανση και Ιατρική του Τρόπου Ζωής. Το 2024 τα εγκαίνια της νέας κλινικής της έγιναν με μεγάλο κοσμικό γεγονός και παρουσία επώνυμων προσκεκλημένων, ενώ η ίδια έχει δηλώσει δημοσίως ότι ο Κωστής Χατζηδάκης τη στήριξε και την προέτρεψε να υλοποιήσει το εγχείρημά της. Δεν υπάρχει εδώ τίποτε που να συνδέει την Καλαϊτζή με τις πράξεις που ερευνώνται στην Καρνεάδου. Υπάρχει όμως ένα κοινό οικονομικό και κοινωνικό φαινόμενο. Η υγεία μετατρέπεται σε προϊόν υψηλής προστιθέμενης αξίας. Ο ασθενής γίνεται «πελάτης ευεξίας». Η πρόληψη συναντά τη μακροζωία, η αντιγήρανση συναντά την ιατρική, οι εξετάσεις συνδυάζονται με εξατομικευμένα προγράμματα και όλα μαζί δημιουργούν μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αγορά. Και η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης με την αναγνωσιμότητα και την προβολή της είναι αυτόματα «οδηγός» προς αυτή την κατεύθυνση που, όπως διαπιστώνεται, έχει φόντο τις χρυσές μπίζνες στο όνομα της «ευεξίας». Τιμοκατάλογος Το μοντέλο δεν είναι ελληνική εφεύρεση. Η παγκόσμια οικονομία της ευεξίας έχει εξελιχθεί σε βιομηχανία πολλών τρισεκατομμυρίων, ενώ στην Ελλάδα περιλαμβάνει πλέον υπηρεσίες πρόληψης, ιατρικής ευεξίας, «βιολογικής ηλικίας», μεταβολικών εξετάσεων, γονιδιακών αναλύσεων, κρυοθεραπείας, φωτοθεραπείας και προγραμμάτων μακροζωίας. Οι υπηρεσίες αρχίζουν από λίγες δεκάδες ευρώ και μπορούν εύκολα να φτάσουν σε πακέτα εκατοντάδων ή και άνω των 1.000 ευρώ. Δεν πληρώνεις πλέον επειδή αρρώστησες. Πληρώνεις για να μη γεράσεις. Ή, ακριβέστερα, για την υπόσχεση ότι θα γεράσεις «καλύτερα». Το ερώτημα Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν αποδεικνύει ότι η ευεξία, η Ιατρική του Τρόπου Ζωής ή η μακροζωία είναι από μόνες τους προβληματικές. Φέρνει όμως βίαια στην επιφάνεια ερωτήματα που η Πολιτεία όφειλε να έχει απαντήσει πριν από χρόνια: Ποιος ελέγχει αυτή την αγορά; Ποιος αποφασίζει ποια πράξη είναι ιατρική θεραπεία και ποια απλώς υπηρεσία «ευεξίας»; Ποιος πιστοποιεί τις υποσχέσεις περί «αποτοξίνωσης», «αντιγήρανσης», «αναγέννησης» και «μακροζωίας»; Και, κυρίως, πώς γίνεται υπηρεσίες που διαφημίζονται δημόσια, προβάλλονται στο διαδίκτυο και εντάσσονται σε ένα ολόκληρο οικοσύστημα ιατρικού τουρισμού να περνούν απαρατήρητες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς μέχρι να συμβεί μια τραγωδία; Σήμερα ο Γιώργος Πατούλης μιλά για παραπλάνηση των ελεγκτών. Ο Αδωνις Γεωργιάδης ανακαλύπτει ότι χρειάζεται νέο θεσμικό πλαίσιο, ενώ ο ίδιος μέχρι πρότινος έκοβε κορδέλες εγκαινίων σε τέτοια κέντρα. Και η Ελλάδα, που μέχρι χθες ονειρευόταν να γίνει διεθνής προορισμός «υγείας και ευεξίας», καλείται τώρα να αποφασίσει πού ακριβώς τελειώνει η επιστήμη και πού αρχίζει η χρυσοφόρα μπίζνα. Γιατί η αγορά της «ευεξίας» μεγάλωσε. Πολύ. Και ίσως οι έλεγχοι να μη μεγάλωσαν μαζί της. Λαμπρά εγκαίνια με υψηλές «πρωθυπουργικές» παρουσίες Τον Οκτώβριο του 2024 το Κολωνάκι γέμισε πολιτικούς, επιχειρηματίες και πρόσωπα της δημόσιας ζωής για τα εγκαίνια του «The Longevity and Well-being Clinic», του ιατρείου που ίδρυσε η δρ Καλλιόπη (Πόπη) Καλαϊτζή, σύζυγος του Κωστή Χατζηδάκη. Η προσέλευση ήταν τέτοια, ώστε οι γύρω δρόμοι της Πλουτάρχου θύμιζαν, σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα της εποχής, μικρή… διαδήλωση. Το νέο εγχείρημα παρουσιάστηκε ως το πρώτο ιατρείο στην Ελλάδα με εξειδίκευση στην Ιατρική του Τρόπου Ζωής, συνδυάζοντας Φυσική Ιατρική και Αποκατάσταση, Ιατρική του Τρόπου Ζωής, Γαστρονομική Ιατρική και επιστήμη της Υγιούς Γήρανσης. Η Πόπη Καλαϊτζή ξενάγησε τους καλεσμένους στους σύγχρονους χώρους, όπου υπήρχαν μεταξύ άλλων εξοπλισμός εκγύμνασης, reformer πιλάτες και μηχανήματα μέτρησης σύστασης σώματος. Την παρουσίασή της προλόγισαν η ακαδημαϊκός Αντωνία Τριχοπούλου και ο καθηγητής της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Harvard Στέφανος Κάλης, ο οποίος ταξίδεψε από τις ΗΠΑ ειδικά για την εκδήλωση. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, συγκέντρωσε η σύνθεση των προσκεκλημένων. Στα εγκαίνια έδωσαν το «παρών» η Μαρέβα Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος, υπουργοί και υφυπουργοί, καθώς και ο Κώστας Μπακογιάννης, ο Γιώργος Πατούλης, βουλευτές, στελέχη της Ν.Δ., επιχειρηματίες και πρόσωπα της τηλεόρασης. Η εικόνα εκείνης της βραδιάς είχε σαφή συμβολισμό: η νέα αγορά της μακροζωίας και της «ευεξίας» δεν παρουσιαζόταν ως μια περιθωριακή τάση, αλλά ως ένα σύγχρονο και κοινωνικά αναγνωρίσιμο μοντέλο ιδιωτικής ιατρικής, με ισχυρή πολιτική, ακαδημαϊκή και επιχειρηματική παρουσία στο πλευρό του.
Ποιος να σηκώσει κεφάλι και να αντισταθεί σε όλα αυτά που ζούμε; Έτρεχαν σαν δαιμονισμένοι στη Νέα Παραλία για να προλάβουν θέση μπροστά μπροστά όταν ενημερώθηκαν ότι θα γίνει η συναυλία του Ρέμου
Μία χώρα καταδικασμένη όχι από τους εχθρούς της αλλά από τους ίδιους τους Έλληνες που πλέον έχουν μεταλλαχθεί σε άβουλα πρόβατα
Απ’ ότι μας προϊδεάζει σήμερα ο “Βηματοδότης” έρχονται δύσκολες ώρες για το επιτελείο του Μαξίμου. “Ηδη μαθαίνω πως δύο υποθέσεις με κοινοτικά χρήματα είναι ώριμες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, οπότε στο Μέγαρο Μαξίμου περιμένουν για ποιον θα χτυπήσει η καμπάνα. Διότι μπορεί η Λάουρα Κοβέσι να φεύγει στις 31 Οκτωβρίου, αλλά μαθαίνω ότι εργάζεται πυρετωδώς ως την τελευταία ημέρα”
Αν υποθέτουμε σωστά η πρώτη περίπτωση έχει σχέση με το φαγοπότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Αφορά το διαχρονικό πάρτι με τις αγροτικές επιδοτήσεις από το Εθνικό Απόθεμα. Οπως έχει ήδη γραφτεί Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη δέσει μια ογκώδη δικογραφία, στην οποία περιλαμβάνονται 22 πρόσωπα — ανάμεσά τους πρώην ανώτατα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και τέσσερις εν ενέργεια βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που κατηγορούνται για ηθική αυτουργία σε απιστία. (Σύμφωνα με δημοσιεύματα στο κατηγορητήριο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, εμφανίζονται οι βουλευτές Κώστας Σκρέκας, Χρήστος Μπουκώρος και Μάξιμος Σενετάκης να διώκονται για ηθική αυτουργία σε απιστία και παράνομη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων. Επίσης η Κατερίνα Παπακώστα αντιμετωπίζει βαρύτερο κατηγορητήριο, καθώς πέρα από την ηθική αυτουργία σε απιστία, διώκεται επιπλέον για ηθική αυτουργία σε ψευδή βεβαίωση, καθώς και για απόπειρα απάτης μέσω υπολογιστή).
Η δεύτερη περίπτωση και η οποία προκαλεί έντονη νευρικότητα στο Μέγαρο Μαξίμου είναι πιθανόν το γιγαντιαίο «καρούζελ» απάτης με τον ΦΠΑ ύψους 46,9 εκατομμυρίων ευρώ. πρόκειται για δίκτυο εταιρειών που φέρεται να εξαπάτησε το ελληνικό Δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μέσω ενός σύνθετου κυκλώματος απάτης τύπου «καρουζέλ» στον ΦΠΑ. Οπως έχει δημοσιευτεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO), πραγματοποίησε εφόδους σε Αττική και Καστοριά, προχωρώντας σε κατασχέσεις μετρητών, πολυτελών αυτοκινήτων, κρυπτονομισμάτων και ακινήτων.
Στην τελική αυτό που τρομάζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη,
δεν είναι η «κάθαρση» —εξάλλου, το εγχώριο αστικό δικαστικό σύστημα ξέρει καλά να αρχειοθετεί υποθέσεις -τα παρακολουθούμε με το σκάνδαλο των υποκλοπών– και να προστατεύει το πολιτικό προσωπικό μέσω του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών. Το πρόβλημά τους είναι ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κινείται εκτός του δικού τους ελέγχου, παρακάμπτοντας τις εγχώριες διαδικασίες συγκάλυψης.Οι «καμπάνες» που έρχονται δεν αφορούν απλώς κάποια πρόσωπα· αφορούν ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας που σαπίζει και συντηρείται μέσα από τις πλάτες των εργαζομένων.
Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, το διακύβευμα δεν είναι ποιος «γαλάζιος» θα θυσιαστεί ως αποδιοπομπαίος τράγος, αλλά η συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής που χαρίζει εκατομμύρια στους λίγους και μοιράζει φτώχεια στους πολλούς.
Να το επαναλάβουμε. Αυτοί οι άνθρωποι, σύντροφοι, λένε ψέματα με τη συχνότητα που αναπνέουν. Η ανάγκη τους να πολεμήσουν την κομμουνιστική προοπτική και την κοινωνική ισότητα τους οδηγεί συχνά σε μνημεία γελοιότητας και κατασκευής “ειδήσεων” από το μυαλό τους.
Το τελευταίο κρούσμα ήρθε μέσα από ένα βίντεο που κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την Ομάδα Αλητείας. Εκεί ακούσαμε τον γνωστό Ανδρέα Δρυμιώτη να ισχυρίζεται, με ύφος αυθεντίας ότι «ο Λένιν έλεγε πως επειδή δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι πλούσιοι, για να είμαστε ίσοι πρέπει να είμαστε όλοι φτωχοί». Και μετά απ’ αυτό να παίρνει πάσα και ο γνωστός κρατικοδίαιτος δημοσιοκάφρος Μπάμπης Παπαπαναγιώτου και να συμπληρώνει ότι ο Λένιν είχε τη χαρακτηριστική φράση «καλός είναι ο καπιταλισμός αλλά έχει λίγες πρώτες θέσεις».
Εδώ γελάνε και τα πλακάκια του Μαξίμου. Οι συγκεκριμένες φράσεις είναι εντελώς ανύπαρκτες, εγκεφαλικά κατασκευάσματα από τα νεοδημοκρατικά στελέχη και φυσικά δεν έχουν διατυπωθεί ποτέ από τον Βλαντιμίρ Λένιν.
Πρόκειται για χονδροειδή ψέματα που όχι μόνο δεν υπάρχουν σε κανένα γραπτό ή ομιλία του, αλλά βρίσκονται σε πλήρη και κραυγαλέα αντίφαση με τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία.
Ας τους παραδώσουμε μερικά δωρεάν μαθήματα πολιτικής οικονομίας και ιστορίας, μπας και ξεστραβωθούν:
1. Η αστική προπαγάνδα προσπαθεί ανέκαθεν να ταυτίσει τον σοσιαλισμό με τη μιζέρια. Ο Λένιν, όμως, στο έργο του «Προς τους Φτωχούς του Χωριού», ξεκαθάριζε με απόλυτη σαφήνεια τον στόχο του κινήματος: «Θέλουμε να πετύχουμε μια νέα και καλύτερη οργάνωση της κοινωνίας. Σε αυτή τη νέα και καλύτερη κοινωνία δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, όλοι θα πρέπει να εργάζονται». Στόχος του σοσιαλισμού δεν είναι η «εξίσωση προς τα κάτω», αλλά η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγει η εργατική τάξη, ώστε να καλύπτονται οι συνεχώς διευρυνόμενες ανάγκες όλης της κοινωνίας.
2.Το να ισχυρίζεται κανείς ότι ο Λένιν χαρακτήρισε τον καπιταλισμό «καλό» ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ανοησίας. Φυσικά για τον σύζυγο της Ανίττας Π, -του τύπου που προσπάθησε να προβάλει κείμενο της γυναίκας του, χωρίς να αποκαλύπτει την σχέση τους-, το ότι είπε αυτή την παπαριά δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει. Γνωρίζουμε πολύ καλά το ήθος και την πολιτική σκέψη αυτού του κρατικοδίαιτου δημοσιολόγουμέσα από μια σειρά διαδικτυακές του τοποθετήσεις.
Αλλωστε ολόκληρο το μνημειώδες θεωρητικό έργο του Λένιν –με αποκορύφωμα το «Ο Ιμπεριαλισμός, Ανώτατο Στάδιο του Καπιταλισμού»– αναλύει το σύστημα αυτό ως παρασιτικό, σαθρό και εγκληματικό.
Για τον Λένιν, ο καπιταλισμός δεν είναι ένα «τρένο» που απλώς δεν έχει αρκετά εισιτήρια για την πρώτη θέση, αλλά ένας μηχανισμός μισθωτής σκλαβιάς και ιμπεριαλιστικών σφαγών που πρέπει να ανατραπεί εκ θεμελίων.
Η επιστράτευση τέτοιων φτηνών κατασκευών από τους απολογητές του συστήματος, δεν είναι τυχαία. Δείχνει τον τρόμο τους απέναντι στην ανάγκη των εργαζομένων για πραγματική ισότητα και δικαιοσύνη. Όταν δεν έχουν επιχειρήματα απέναντι στην ιστορική πραγματικότητα, απλώς εφευρίσκουν έναν δικό τους, βολικό «Λένιν» στα μέτρα της ημιμάθειάς και της ηλιθιότητας τους. Ματαιοπονούν. Η αλήθεια των ιδεών μας δεν λερώνεται από τα δικά τους χονδροειδή ψέματα.
Αντώνης Νταλακογεώργος Τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα; Σε κάθε παράνομη ή ποινικά κολάσιμη υπόθεση πάντα πίσω βρίσκεται και ένας κυβερνητικός παράγοντας…
Όταν μια κυβέρνηση όπως η σημερινη του Κ. Μητσοτάκη χάνει έδαφος στο εσωτερικό, ο πειρασμός να αναζητήσει πολιτικό οξυγόνο στα εθνικά θέματα είναι μεγάλος. Είναι όμως και εξαιρετικά επικίνδυνος...
Η σημερινή εικόνα είναι χαρακτηριστική. Μετά τη ΔΕΘ, τις εξαγγελίες, τα πακέτα, την επικοινωνιακή υπερπαραγωγή και την προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης, η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει κερδίσει εκείνο το έδαφος που προσδοκούσε το Μέγαρο Μαξίμου. Και τώρα, ξαφνικά, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται να αναζητά τεχνηέντως «σανίδα σωτηρίας» στην ένταση με την Τουρκία.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση οφείλει να απαντά στην τουρκική προκλητικότητα. Φυσικά και οφείλει. Οι κίνδυνοι στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο είναι υπαρκτοί. Οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν είναι επικοινωνιακή κατασκευή, ούτε προεκλογικό εύρημα. Η «Γαλάζια Πατρίδα», οι αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, τα ζητήματα των νησιών, οι θαλάσσιες ζώνες και οι συνεχείς πιέσεις της Άγκυρας αποτελούν πραγματικά ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Ακριβώς γι’ αυτό δεν προσφέρονται για πολιτικά τεχνάσματα.
Το επικίνδυνο ξεκινά όταν η διαχείριση των εθνικών θεμάτων αρχίζει να συγχρονίζεται με τις δημοσκοπικές ανάγκες της κυβέρνησης. Όταν η ένταση αξιοποιείται για να συσπειρωθεί ένα απογοητευμένο εκλογικό ακροατήριο. Όταν οι «κόκκινες γραμμές» γίνονται πιο έντονες μπροστά στις κάμερες επειδή οι αριθμοί στις μετρήσεις δεν βγαίνουν...
Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί σαν προεκλογική καμπάνια. Και εδώ υπάρχει μια ακόμη αντίφαση. Μόλις πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση υπερηφανευόταν για τα «ήρεμα νερά», για τους ανοιχτούς διαύλους με την Άγκυρα, για την αποκλιμάκωση και την ανάγκη να μη δραματοποιούνται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τώρα, μέσα σε κλίμα αυξημένων τουρκικών παραβιάσεων και πιέσεων, ο τόνος δείχνει ότι μπορεί να αλλάξει...
Ακριβώς επειδή βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε πραγματικούς κινδύνους,
η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να πείσει ότι δεν παίζει με τον τόνο της εξωτερικής πολιτικής ανάλογα με τον παλμό των δημοσκοπήσεων. Γιατί στα εθνικά ζητήματα το λάθος δεν διορθώνεται με ένα νέο επικοινωνιακό αφήγημα...
Αν η ένταση κλιμακωθεί προκειμένου να εργαλειοποιηθεί ένα “θερμό επεισόδιο”, με το βλέμμα στραμένο μόνο και μόνο στις εκλογές, κανείς δεν θα θυμάται στη συνέχεια αν η Ν.Δ. κέρδιζε ή έχανε μία μονάδα στις μετρήσεις. Θα μείνει μόνο το κόστος για τη χώρα από έναν τέτοιο ακραίο καιροσκοσπισμό...
Τα εθνικά θέματα δεν είναι σωσίβιο για κυβερνήσεις που βουλιάζουν δημοσκοπικά και χάνουν τη λαϊκή νομιμοποίηση. Είναι πεδίο ευθύνης. Και αν κάποιος επιχειρήσει να τα μετατρέψει σε προεκλογική σανίδα σωτηρίας, μπορεί πολύ εύκολα να ανακαλύψει ότι στα ταραγμένα νερά του Αιγαίου οι σανίδες σωτηρίας γίνονται καμιά φορά... ναυάγια.
Εγκλήματα των δωσίλογων με εθνικόφρονη προβιά και αντεκδίκηση – ακόμα και τυφλή
Οι «αξιότιμοι» Περρωτής, Βρεττάκος και Μαγγανάς.
Εχουμε ήδη περάσει στην περίοδο της «δεύτερης γερμανικής κατοχής» μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών στις 8 Σεπτεμβρίου. Η οποία ξεκινάει με εκτελέσεις δέκα πατριωτών στα παλιά σφαγεία της Καλαμάτας στις 12 Σεπτεμβρίου και με το ολοκαύτωμα του Αετού την ίδια μέρα
Σε έρευνα Γερμανών στη Φυτεία εντοπίζεται αρχηγείο του εφεδρικού ΕΛΑΣ, συλλαμβάνονται και εκτελούνται στην Παραλία ο δικηγόρος Ρούλης Σαλαβράκος και ο εργάτης Αντώνης Σούμπασης, μέλη του ΚΚΕ.
Στις 15 Οκτωβρίου οι Γερμανοί τοποθετούν νομάρχη Μεσσηνίας τον γιατρό Δημήτριο Περρωτή, γνωστό για τους δεσμούς με τις φασιστικές οργανώσεις από τις δημοτικές εκλογές του 1929. Ανακοίνωση στον τοπικό Τύπο ανέφερε ότι «γενομένης γενικής συνελεύσεως του Α’ Φασιστικού διαμερίσματος Καλαμών προκειμένου να αποφανθώσι όλοι ομού και εγκρίνωσι τον καταλληλότερον εκ των υποψηφίων διά το δημαρχιακόν αξίωμα, απεφάνθησαν όλοι ομοφώνως υπέρ της υποστηρίξεως του κ. Περρωτού ως μόνου καταλλήλου διά το δημαρχιακόν αξίωμα».
Ιδεολόγος φασίστας ο Περρωτής, αποτελεί ιδανικό συνεργάτη των Γερμανών και φανατικό διώκτη της Αντίστασης. Ακόμη και συμπατριωτών του οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είχαν ανάμειξη με τις οργανώσεις. Και πριν από την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας συγκροτεί ομάδες ένοπλων αλητών τις οποίες χρηματοδοτεί και χρησιμοποιεί εναντίον των πατριωτών.
Μία εβδομάδα μετά την τοποθέτησή του στη θέση του νομάρχη ανακοινώνει άρση των περιοριστικών μέτρων που είχαν επιβληθεί μετά την εκτέλεση από αντάρτες στις 13 και 15 Οκτωβρίου δύο διοικητών χωροφυλακής. Το γεγονός εφησυχάζει τους πολίτες, αλλά πρόκειται για παγίδα των Γερμανών. Οργανώνουν μεγάλη επιχείρηση με μπλόκο στη δυτική Καλαμάτα. Συλλαμβάνονται 2.000 άνθρωποι που οδηγούνται στο γήπεδο του Απόλλωνα – εκεί όπου αργότερα χτίστηκε το παλιό νοσοκομείο. Περίπου 200 από αυτούς οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο Νταχάου στη Γερμανία, όπου δεκάδες πέθαναν.
Η αντίσταση φουντώνει και οι Γερμανοί απαντούν με αντίποινα: δυνάμεις του ΕΛΑΣ ανατινάζουν σιδηροδρομική γέφυρα μεταξύ Διαβολιτσίου και Ισαρη. Οι Γερμανοί συλλαμβάνουν 18 πατριώτες στο Διαβολίτσι και τους εκτελούν στην Τρίπολη στις 6 Νοεμβρίου.
Τρεις μέρες αργότερα,
το γερμανικό πυροβολικό βάλλει και πυρπολεί τη Μονή Βελανιδιάς επειδή εκεί έβρισκαν καταφύγιο οι αντάρτες. Στις 24 Νοεμβρίου δέκα Καλαματιανοί που ήταν κρατούμενοι στην Τρίπολη εκτελούνται στην Τρίοδο, ως αντίποινα για τον τραυματισμό Γερμανού στρατιώτη. Στις 13 Ιανουαρίου 1944 οι Γερμανοί πυρπολούν τον Αλμυρό ως αντίποινα για φυλάκιο του ΕΛΑΣ που είχε εγκατασταθεί εκεί.
Μπαίνοντας το 1944, στο πλευρό των Γερμανών πλέον μάχονται και οι συνεργάτες τους. Πολύ πριν από την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, την 1η Νοεμβρίου 1943, στη Σπάρτη οι Γερμανοί εξοπλίζουν το τάγμα Λεωνίδας. Πρόκειται για το δωσιλογικό τάγμα του Λεωνίδα Βρετάκου που αναλαμβάνει δράση εναντίον του ΕΑΜ. Σύμφωνα με επίσημη αγγλική πηγή, του δίνουν 2.300 τυφέκια, 50 αυτόματα, 20 πολυβόλα, 20 όλμους, ρουχισμό και τρόφιμα.
Στο πλαίσιο αυτό ο γερμανοπροδότης οργανώνει επιχείρηση εκκαθάρισης της ΕΑΜοκρατούμενης Καλαμάτας και στις 25 Ιανουαρίου μπαίνει στην πόλη. Ενοπλοι αντάρτες πυροβολούν και σκοτώνουν οπλίτη από το τάγμα του Βρεττάκου. Το γεγονός αυτό χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για εκατοντάδες στοχευμένες συλλήψεις στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα.
Ντόπιοι κουκουλοφόροι ήδη είχαν παραδώσει κατάλογο με όσους θεωρούσαν τέλη και στελέχη του ΕΑΜ. Παράλληλα ξετυλίγεται το δράμα των εν ψυχρώ εκτελέσεων των αδερφών Μελικώνη στην πλατεία της Καλαμάτας επειδή βρήκαν στο σπίτι τους προκηρύξεις. Οσοι συνελήφθησαν από το τάγμα προδοτών του Βρεττάκου (γύρω στους 170) παραδόθηκαν στους Γερμανούς και οδηγήθηκαν στην Τρίπολη. Λίγες ημέρες αργότερα οι Γερμανοί σε εκκαθαριστική επιχείρηση στην Αλαγονία εκτελούν επτά πατριώτες.
Στις 4 Φεβρουάριου Γερμανοί και οπλοφόροι του Περρωτή, μεταξύ των οποίων και ο περιβόητος Μαγγανάς, στήνουν μπλόκο στην περιοχή από την πλατεία 23ης Μαρτίου και βόρεια. Εκεί συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου καθώς γίνεται το παζάρι. Κατά τις επίσημες γερμανικές αναφορές έγινε «έφοδος σε κομμουνιστικά στέκια στην Καλαμάτα». Συλλαμβάνουν εκατοντάδες. Οι οπλοφόροι του Περρωτή κάνουν μια πρόχειρη επιλογή και κρατούν γύρω στα 250 άτομα. Τους παραδίνουν στους Γερμανούς, που τους οδηγούν στο στρατόπεδο.
Οι Γερμανοί, ο Βρεττάκος με το προδοτικό τάγμα του και ο Περρωτής με τους αλήτες οπλοφόρους του εκτιμούν ότι η ανάπτυξη του ΕΛΑΣ είναι ραγδαία και θέτει σε κίνδυνο την κυριαρχία τους. Γι’ αυτό ετοιμάζουν ουσιαστικά μια αποθήκη» πατριωτών για τις εκτελέσεις ως αντίποινα.
Στις 5 Φεβρουάριου ο ΕΛΑΣ στήνει ενέδρα σε γερμανική φάλαγγα στον Αγιο Φλώρο, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στον στρατό κατοχής και παίρνοντας μέρος του οπλισμού της μονάδας.
Οι Γερμανοί βομβαρδίζουν και καίνε τον Αγιο Φλώρο, τα Χριστοφιλέικα και τη Σκάλα. Στις 8 Φεβρουάριου στην Καζάρμα με νέα επιχείρηση ο ΕΛΑΣ προκαλεί επίσης μεγάλες απώλειες στους Γερμανούς παίρνοντας οπλισμό τους.
Την ίδια ημέρα οι Γερμανοί προχωρούν σε αντίποινα εκτελώντας 148 πατριώτες, από αυτούς που είχαν συλλάβει μαζί με τους οπλοφόρους του Περρωτή. Οι εκτελέσεις γίνονται νύχτα στον χώρο του στρατοπέδου. Τα πτώματα μεταφέρονται μέσα στο σκοτάδι με φορτηγά και θάβονται στην άμμο, στα παλιά σφαγεία – το έγκλημα αποκαλύφτηκε μετά την Απελευθέρωση, όταν τα σκυλιά αναζητώντας τροφή άρχισαν να ξεθάβουν ό,τι είχε απομείνει.
Ο ιδεολόγος φασίστας και γερμανοπροδότης Περρωτής, απειλώντας με νέα αντίποινα σε ανακοίνωση-αντικομμουνιστικό παραλήρημα, ανακοινώνει ότι «ο Γερμανικός Στρατός ευρέθη αναγκασμένος να λάβη μέτρα καταστρεπτικά δι’ ολοκλήρους περιφέρειας».
Ταγματασφαλίτες σε ρόλο κατακτητή
Αμέσως μετά ανακοινώνεται η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Καλαμάτα. Συνεχίζοντας το προδοτικό έργο του Βρεττάκου και του τάγματος Λεωνίδας, του Περρωτή και της ομάδας οπλοφόρων αλητών, τα Τάγματα Ασφαλείας από τις 18 Φεβρουάριου 1944 που ιδρύθηκαν στην Καλαμάτα μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 1944 που ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την πόλη ενεργούν ως στρατός κατοχής: μαζί με τους Γερμανούς ή και μόνοι τους συλλαμβάνουν και εκτελούν πατριώτες, παίρνουν μέρος σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε όλη τη Μεσσηνία που αφήνουν πίσω τους αμέτρητα θύματα, λεηλατούν περιουσίες και προχωρούν σε πρωτοφανείς αγριότητες.
Ομολογούν ανοιχτά τη συνεργασία τους με τους Γερμανούς και εκδηλώνουν απροκάλυπτα την πλήρη ταύτιση με τον στρατό κατοχής:
Ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο Διονύσιος Παπαδόγγονας μιλάει στην Καλαμάτα στις 23 Απριλίου και μεταξύ των άλλων, κατά το ρεπορτάζ της εποχής, «ανέπτυξε τας ενεργείας τας οποίας κατέβαλεν εν Αθήναις παρά ταις Γερμανικές αρχές διά την ενίσχυσιν των εθνικών δυνάμεων της χώρας δι’ όπλων και πολεμοφοδίων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού, εξήρε την προθυμίαν και την κατανόησιν την οποία συνήντησε εκ μέρους αυτής και εξιστόρησε τα της συστάσεως των εθνικών ταγμάτων ασφαλείας».
* Ο περιβόητος Παναγιώτης Στούπας στις 30 Μαΐου σε διάγγελμα με την ιδιότητα του διοικητή του Τάγματος Ασφαλείας Μελιγαλά, το οποίο επαναλήφθηκε τον Αύγουστο, το πάει παραπέρα: «Σας λέγουν ότι συνεργαζόμεθα με τους Γερμανούς. Ναι. Μας παρέσχον οπλισμόν γία την καταπολέμησιν του κομμουνισμού και μας συτρέχουν εις την καταπολέμησιν της γάγγραινας αυτής και γνωρίζετε πολύ καλά με πάσας θυσίας έχουν και αυτοί πληρώσει εις αίμα ίσως και περισσότερον ημών».
Είναι φανερή λοιπόν η προσπάθεια της ηγεσίας των ταγματασφαλιτών να αντικαταστήσουν το δίπολο «πατριώτης – δωσίλογος» με το δίπολο «εθνικόφρονας – κομμουνιστής». Χρησιμοποιούν ως ιδεολογικό υπόβαθρο τον ακραίο αντικομμουνισμό του μεσοπολέμου και την επίδραση των μηχανισμών σε τμήματα της κοινωνίας. Θέτουν υπό πλήρη έλεγχο τις τρεις τοπικές εφημερίδες από την ημέρα που εμφανίζονται στην Καλαμάτα, επιβάλλοντας την κοινή έκδοση, στην οποία σε καθημερινή βάση εξελίσσεται ένα σχέδιο φιλογερμανικης και αντικομμουνιστικής προπαγάνδας.
Πρωταγωνιστεί ο Περρωτής αλλά και πλήθος αρθρογράφων επωνύμων και ανώνυμων οι οποίοι προσπαθούν να στηρίξουν, τη γερμανική κατοχή. Ακόμη και ο μητροπολίτης Πολύκαρπος σε… κήρυγμα μέσα από την εφημερίδα ύστερα από ομαδικές εκτελέσεις πατριωτών παίρνει μέρος στην έξαλλη προπαγάνδα. Κατά τον μητροπολίτη, αίτια των δεινών «είναι αι αμαρτίαι μας». Και αυτό γιατί «τινές περιέπεσαν εις τον κομμουνισμόν, όστις συνετρίβει τας οικογένειας, τας κοινωνίας και τα έθνη. Διότι ο κομμουνισμός είναι η άρνησις του Θεού και των ηθικών και σωτήριων αρχών».
Στη γραμμή Γερμανών και ταγματασφαλιτών, ο Πολύκαρπος καλεί τους αντιστασιακούς να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους: «Διά τούτο προτρεπόμεθα πατρικώς τους χριστιανούς της Μεσσηνίας όπως μετανοήσουν και αποβάλουν τας μωράς διδασκαλίας του κομμουνισμού».
Ολα αυτά την ώρα που οι Γερμανοί σκληραίνουν τη στάση τους και οι ταγματασφαλίτες πρωταγωνιστούν και στηρίζουν τα εγκλήματα σε βάρος των πατριωτών.
Στις 19 Φεβρουάριου ο ΕΛΑΣ στήνει νέα ενέδρα στον Aγιο Φλώρο και προκαλεί βαριές απώλειες στους Γερμανούς. Στις 23 Φεβρουάριου οι Γερμανοί εκτελούν στην Τρίπολη 50 κρατούμενους κομμουνιστές, σύμφωνα με ανακοίνωση, μετά την επίθεση ένοπλων ανταρτών σε συνεργάτη τους. Οι περισσότεροι είναι Μεσσήνιοι και ειδικότερα Καλαματιανοί.
Την ίδια ημέρα εκδηλώνεται νέα επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον γερμανικής φάλαγγας στο Σάλεσι της Μεγαλόπολης. Οι Γερμανοί διατάζουν την εκτέλεση κρατουμένων στις φυλακές της Τρίπολης και στις 24 Φεβρουάριου εκτελούνται 212 πατριώτες στην Παλιόχουνη της Μεγαλόπολης – στην πλειονότητά τους είχαν συλληφθεί από το τάγμα του Βρεττάκου στην Καλαμάτα.
Στις 4 Μαρτίου ο νομάρχης Περρωτής και ο Γερμανός φρούραρχος Εκχολμ συνυπογράφουν ανακοίνωση με την οποία καλούν τους ΕΑΜίτες να παραδοθούν μέχρι τις 18 Μαρτίου με τον οπλισμό τους. Πρόκειται για ένα κείμενο-μνημείο δωσιλογισμού, το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «ο Γερμανός στρατιώτης σάς τείνει διά μιαν ακόμη φοράν το χέρι διά να σας βοηθήσει. Σφίξτε το χέρι αυτό και βοηθείστε μας για το καλό σας».
Το λιθαράκι του «Ερωδιού» στην Πηγάδα
Στις 15 Μαρτίου φτάνει από την Αθήνα ο περιβόητος Στούπας, φέρνοντας μαζί του 80 δωσίλογους αξιωματικούς που δέχτηκαν να συνεργαστούν με τους Γερμανούς για να πολεμήσουν τους αντιστασιακούς. Μετέφερε και οπλισμό για 300 ταγματασφαλίτες, τον οποίο προμηθεύτηκε από τους Γερμανούς.
Εγκαθιστά την έδρα του Τάγματος Ασφαλείας στον Μελιγαλά, στρατολογεί κάποιους από εκείνους που συμμετείχαν στον ΕΣ, αλλά και άλλους που προθυμοποιήθηκαν για διάφορους λόγους να υπηρετήσουν τις επιδιώξεις του κατακτητή. Προχωρά ακόμη και σε αναγκαστική στρατολογία.
Η επιλογή του Μελιγαλά είναι μοιραία για την περιοχή στην εξέλιξη. Και υπηρετεί τον στρατηγικό στόχο των Γερμανών για αποφασιστικό χτύπημα στην Αντίσταση. Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους επιχειρούν να ελέγξουν τον ορεινό όγκο πάνω από τη μεσσηνιακή πεδιάδα και τα βουνά της Τριφυλίας. Παράλληλα επιδιώκουν να προστατεύσουν τις μετακινήσεις στρατευμάτων είτε οδικώς από τον εθνικό δρόμο είτε με τον σιδηρόδρομο. Για τον σκοπό αυτό τοποθετούν διμοιρίες σε διάφορα χωριά της περιοχής και τρομοκρατούν τον πληθυσμό.
Η ηγεσία του ΕΛΑΣ, διαβλέποντας τον κίνδυνο, οργανώνει παράτολμη επιχείρηση για κατάληψη του Μελιγαλά στις 8 Απριλίου. Η μάχη είναι σφοδρή και εξελίσσεται σύμφωνα με το σχέδιο. Τμήματα των ανταρτών μπαίνουν μέσα στον οικισμό και ακινητοποιούν ακόμη και τον Στούπα. Για λόγους όμως που δεν έχουν διευκρινιστεί αναγκάζονται να υποχωρήσουν.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 12 Απριλίου, Γερμανοί και ταγματασφαλίτες οργανώνουν από κοινού την επιχείρηση «Ερωδιός». Πρωταγωνιστεί το τάγμα Μελιγαλά, που μαζί με τους κατακτητές χτενίζει τον ορεινό όγκο μέχρι την Πύλο και τις παρυφές της Μεσσήνης. Οι ταγματασφαλίτες της Καλαμάτας ξεκινούν από το Πεταλίδι ενισχυμένοι από ντόπιους δωσίλογους. Μέσα από ένα δίκτυο καταδοτών, που υποδεικνύουν τα πρόσωπα, εκτελούν και συλλαμβάνουν αντιστασιακούς στα χωριά που περνούν. Βασανίζουν πολίτες και λεηλατούν την ύπαιθρο.
Η επιχείρηση κράτησε πάνω από δέκα ημέρες σε όλη τη Μεσσηνία και άφησε πίσω της θρήνο, φόβο και μίσος για τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους. Δεν πέτυχε όμως τον βασικό της στόχο, που ήταν η διάλυση της Αντίστασης. Στο τέλος Απριλίου οι ίδιοι οι Γερμανοί χαρακτηρίζουν ατελέσφορη την επιχείρηση σε όλη την Πελοπόννησο, καθώς οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κινούνται με ευελιξία στα βουνά.
Στις 27 Απριλίου στους Μολάους αντάρτικο τμήμα επιτίθεται σε φάλαγγα, σκοτώνοντας έναν Γερμανό στρατηγό και εξοντώνοντας ουσιαστικά τη φρουρά του. Οι κατοχικές αρχές σε αντίποινα εκτελούν την Πρωτομαγιά τους 200 στην Καισαριανή, ανάμεσα στους οποίους ήταν και Μεσσήνιοι.
Οι ταγματασφαλίτες, εθελοντές κατά την ορολογία των Γερμανών, «υπό την εντύπωση/ του κακουργήματος, εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς». Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και 30 κρατούμενοι από τους ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα, τους οποίους εκτελούν στον Νέδοντα. Την ίδια ημέρα στην Τρίπολη εκτελούν πολλούς κρατούμενους, ανάμεσά τους 20 Μεσσήνιους – οι περισσότεροι είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην επιχείρηση «Ερωδιός» στην περιοχή από το Χωματερό μέχρι το Χαρακοπιό. Την ίδια ημέρα επίσης εκτελούν εννέα πατριώτες στον Μελιγαλά και την επομένη άλλους δύο στο ίδιο σημείο. Η Πελοπόννησος κηρύσσεται πολεμική ζώνη και οι ταγματασφαλίτες πρωταγωνιστούν σε επιχειρήσεις που γίνονται σε όλο τον νομό, όπως προδίδουν τα επίσημα γερμανικά έγγραφα.
Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ όμως ελίσσονται, ανασυντάσσονται και τμήματα παίρνουν θέση μέσα και γύρω από την Ανδρούσα. Δέχονται επίθεση εκατοντάδων Γερμανών με βαρύ οπλισμό από την Καλαμάτα και ταγματασφαλιτών της βάσης του Μελιγαλά στις 29 Μαΐου. Καταλαμβάνουν προσωρινά την κωμόπολη. Ο ΕΛΑΣ αντεπιτίθεται όμως και ανακαταλαμβάνει την Ανδρούσα εκδιώκοντας τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους.
Χτυπούν όμως και μέσα στις πόλεις: αρχές Ιουνίου στη Μεσσήνη σκοτώνουν στο κέντρο της πόλης έναν ταγματασφαλίτη. Σε αντίποινα οι συνεργάτες των Γερμανών καίνε σπίτια, συλλαμβάνουν ομήρους, παίρνουν λύτρα για να τους απελευθερώσουν.
Στις 6 Ιουνίου στην κεντρική πλατεία της Μεσσήνης εκτελούνται από Γερμανούς και ταγματασφαλίτες επτά πατριώτες και ένας Ιταλός αντιφασίστας. Σε απάντηση ο ΕΛΑΣ επιτίθεται λίγες ημέρες αργότερα με δύο λόχους στο αρχηγείο των Γερμανών στην Εθνική Τράπεζα στη Μεσσήνη, διεξάγεται σκληρή μάχη και οι ταγματασφαλίτες κρύβονται στα πατάρια σπιτιών για να γλιτώσουν.
Οι αντάρτες χτυπούν και μέσα στην Καλαμάτα, όπου εκτελούν τον αξιωματικό των Ταγμάτων Ασφαλείας Γεωργανά, στη σημερινή Μπουλούκου. Οι ταγματασφαλίτες εφαρμόζοντας τη συνταγή των Γερμανών εκτελούν 27 κρατούμενους πατριώτες στον Νέδοντα στις 16 Ιουνίου.
Στις 15 Ιουνίου οι ταγματασφαλίτες εκτελούν στο νεκροταφείο του Μελιγαλά άλλους δέκα πατριώτες, ενώ προηγουμένως μεμονωμένα είχαν εκτελέσει πλήθος αντρών και γυναικών.
Στις 12 Ιουλίου αντάρτες τραυματίζουν θανάσιμα Γερμανό στο Ασπρόχωμα, σε ένα τυχαίο περιστατικό, για το οποίο οι Γερμανοί ως αντίποινα εκτελούν τρεις πατριώτες στις 31 Ιουλίου στην Καλαμάτα.
Στις 19 Ιουλίου ο ΕΛΑΣ συντρίβει γερμανική φάλαγγα στο γεφύρι του Μανούσου ανάμεσα σε Χώρα και Αγορέλιτσα, την οποία καταστρέφει, έχει όμως σοβαρές απώλειες. Στο πεδίο της μάχης πέφτουν ο ταγματάρχης Ηλίας Σφακιανάκης και 17 αντάρτες. Οι Γερμανοί έχουν 72 νεκρούς και οι ταγματασφαλίτες οκτώ.
Πυρπολήσεις σπιτιών και εκτελέσεις ηλικιωμένων ήταν η απάντηση των κατοχικών δυνάμεων. Βρισκόμαστε πλέον σε μια περίοδο κατά την οποία οι Γερμανοί ετοιμάζονται να συμπτυχθούν, αφήνοντας πίσω τους ταγματασφαλίτες, γεγονός που ενδεχομένως εξηγεί και την απουσία εκτεταμένων αντιποίνων. Οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν πρόθυμα τον ρόλο των κατακτητών και εκτελούν δύο πατριώτες στην Καλαμάτα στις 28 Αυγούστου. Προβάλλουν ως αιτία ότι επιχείρησαν να δηλητηριάσουν το φαγητό τους. Ανακοινώνουν θρασύτατα ότι «η κοινή γνώμη ικανοποιείται ούτω πλήρως αν και ανέμενε την δι’ αγχόνης εκτέλεσιν». Πρόκειται για εκτελέσεις με καθαρά τρομοκρατικό σκοπό.
Το σκηνικό της τελικής σύγκρουσης
Ολο αυτό το διάστημα που οι Γερμανοί ετοιμάζονται για αναδίπλωση, οι ταγματασφαλίτες ενισχύονται με την άφιξη του λόχου μηχανημάτων του Θεοφάνους στις αρχές Αυγούστου. Απειλούν με εκτελέσεις τους πολίτες που ενισχύουν το ΕΑΜ και την ώρα που οι πατριώτες γεμίζουν την πόλη με προκηρύξεις, οι ταγματασφαλίτες προειδοποιούν ότι ο Θεοφάνους «με εντολάς του διοικητού του Στούπα θα εκκαθάριση την πόλιν των Καλαμών από τας σατανικός προσπάθειας των ελληνοφώνων Σλαύων, οίτινες ακούουν εις το όνομα κομμουνισταί».
Τερατολογώντας σε αυτήν τη γραμμή δημοσιεύουν σας 27 Αυγούστου την πληροφορία ότι «η Πελοπόννησος εκηρύχθη ανεξάρτητος σοβιετική δημοκρατία».
Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Παπαδόγγονας στέλνει ευχές για τη διάσωση του Χίτλερ από την απόπειρα δολοφονίας του (20 Ιουλίου 1944).
Η προπαγάνδα μέσα από την κοινή έκδοση των καλαματιανών εφημερίδων, η οποία απηχεί τις απόψεις των ταγματασφαλιτών, εντείνεται όλο το διάστημα του καλοκαιριού. Από τα τελευταία φιλοφασιστικά δημοσιεύματα είναι μια συνέχεια άρθρων για τον «συκοφαντημένο εθνικοσοσιαλισμό» που αποδεικνύει τους ιδεολογικούς δεσμούς τους με τον ναζισμό. Καλούν τους νέους με το ζόρι σε διάλεξη του Θεοφάνους στο Τριανόν, απειλώντας τους γονείς με τιμωρία. Παράλληλα διαισθανόμενοι πλέον ότι πλησιάζει η ώρα της σύγκρουσης, προσπαθούν να αγιοποιήσουν τον Περρωτή και τους ηγέτες των ταγματασφαλιτών μέσα από άρθρα του τύπου «Είναι ο Περρωτής προδότης;».
Ναι, ο Περρωτής είναι προδότης μέχρι την τελευταία στιγμή. Συμμετέχει στο σχέδιο ασφαλούς υποχώρησης των Γερμανών επιβάλλοντας την 1η Σεπτεμβρίου απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 5 το πρωί, περιορισμό εισόδου – εξόδου από τα χωριά σε δύο ώρες την ημέρα και μόνο από τις οδούς Μεσσήνης και Λακωνικής. Ανακοινώνει ότι κάθε παραβάτης «θα τυφεκίζεται επί τόπου άνευ ετέρας διαδικασίας». Ενώ στις 4 Σεπτεμβρίου ο Θεοφάνους διατάζει τους πολίτες τις ώρες που απαγορεύεται η κυκλοφορία «να εγκλείονται εις τας οικίας των, κλείοντες συνάμα θύρας και παράθυρα». Προφανώς για να μη βλέπουν τις κινήσεις των Γερμανών, οι οποίοι ετοιμάζονται να φύγουν σίγουροι ότι προστατεύουν την προετοιμασία οι συνεργάτες τους.
Και στις 5 Σεπτεμβρίου τους ξεπροβοδίζουν με ένα άθλιο δημοσίευμα στο οποίο γράφουν: «Εκείνο το οποίο έκανε εντύπωσιν και εις τας γερμανικός αρχάς κατοχής είναι η στάσις την οποία τηρεί ο λαός, απέναντι των αποχωρούντων Γερμανών στρατιωτών. Τους προπέμπουν όταν εκείνοι φεύγουν. Τους αποχαιρετούν φιλικώς. Διά του τοιούτου φαινομένου, καταδεικνύεται και διαπιστούται η ψυχική επαφή του λαού μετά των Γερμανικών στρατιωτικών αρχών κατοχής».
Οι ταγματασφαλίτες δεν τους ξεπροβοδίζουν μόνο με τέτοια άθλια δημοσιεύματα, αλλά και τους προστατεύουν από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ σε όλο το μήκος της διαδρομής από τον εθνικό δρόμο, τον οποίο ελέγχουν τα τάγματα Καλαμάτας και Μελιγαλά.
Το 9ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ στήνει ενέδρα στη δεξιά πλευρά του δρόμου από τη Θούρια μέχρι τον Αγιο Φλώρο. Οι ταγματασφαλίτες συνοδεύουν τους Γερμανούς ως εμπροσθοφυλακή και πλαγιοφυλακή, γνωρίζοντας την ενέδρα από ντόπιους συνεργάτες τους. Οταν οι ΕΛΑΣίτικες δυνάμεις αρχίζουν να χτυπούν, βγαίνουν πλάγια γνωρίζοντας το ανάγλυφο του εδάφους και με ισχυρή δύναμη Γερμανών με όλμους απωθούν τους αντάρτες. Αυτοί συμπτύσσονται στον Ταΰγετο, έτοιμοι πλέον για τη μάχη της Καλαμάτας. Οι ταγματασφαλίτες θέτουν υπό έλεγχο την πόλη στις 6 Σεπτεμβρίου, πανηγυρίζουν την… απελευθέρωση από τους συνεργάτες τους και απειλούν τους ΕΑΜίτες που δεν θα παραδοθούν.
Μέσα σε αυτό το κλίμα αναλαμβάνει να μεσολαβήσει για συμφωνία με τον ΕΛΑΣ ομάδα αξιωματικών της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αποστολής με επικεφαλής τον Τζον Φατσέα, κάτι που αποδέχεται η ηγεσία του ΕΛΑΣ.
Οι όροι που θέτει ο ΕΛΑΣ είναι τρεις: διάλυση του Τάγματος Ασφαλείας, παράδοση των όπλων και επιστροφή των αντρών των ταγμάτων στα σπίτια τους, εκτός των ηγετών που έχουν διαπράξει εγκλήματα. Αμερικανός αξιωματικός θα μείνει μαζί τους μέχρι να αφιχθεί στην Ελλάδα η κυβέρνηση του Κάιρου.
Η ηγεσία των ταγματασφαλιτών με την καθοδήγηση του Περρωτή, γνωρίζοντας το μέγεθος των εγκλημάτων που έχει διαπράξει και την τιμωρία που την αναμένει, απορρίπτει την πρόταση. Ανοίγει έτσι τον κύκλο του αίματος στις μάχες που ακολούθησαν και έχει την απόλυτη ευθύνη για όσα συνέβησαν. Υποχρεώνει μάλιστα και τη χωροφυλακή να την ακολουθήσει, παρά το γεγονός ότι πολλοί αξιωματικοί της ζητούν συνθηκολόγηση.
Οι δυνάμεις του 8ου και του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ αρχίζουν να παίρνουν θέση στις παρυφές του Ταϋγέτου ανατολικά της πόλης. Ενας λόχος τοποθετείται στο Ασπρόχωμα για να αποτρέψει την ενίσχυση των ταγματασφαλιτών από τον Μελιγαλά.
Οι ταγματασφαλίτες έχουν οχυρωθεί στο στρατόπεδο, στο αρχηγείο τους στους Ταξιάρχες, στη Νομαρχία, τη Σιδηροδρομικού Σταθμού, στο Ρεξ και οι χωροφύλακες στο Πάνθεον. Εχουν καταλάβει τη γραμμή των σπιτιών από βορρά προς νότο και από το κάστρο μέχρι τη Φυτειά και έχουν στήσει οπλοπολυβόλα.
Στις 9 Σεπτεμβρίου λίγο πριν από τις 5 το πρωί εκδηλώνεται η επίθεση του ΕΛΑΣ, με τον λόχο μηχανικού που διοικούσε ο Βαγγέλης Μαχαίρας να βάλλει με όποιον βαρύ οπλισμό είχε εναντίον της βάσης ταγματασφαλιτών στο στρατόπεδο. Η βάση πέφτει, ανοίγοντας τον δρόμο στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ να πλησιάσουν την πόλη. Πέφτουν και οι οχυρώσεις των ταγματασφαλιτών στους λόφους γύρω από το κάστρο.
Οι αντάρτες γλιστρούν μέσα από κήπους, δρόμους και μάντρες φτάνοντας στα οχυρά των ταγματασφαλιτών, τα οποία και ανατινάζουν. Οργισμένοι πολίτες ακολουθούν και βοηθούν τους ΕΛΑΣίτες. Ταυτόχρονα όμως ξετυλίγονται σκηνές αντεκδίκησης για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί, καθώς το πλήθος κινείται ανεξέλεγκτα και οι αντάρτες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το συγκρατήσουν.
Το βράδυ εστίες αντίστασης υπάρχουν μόνο στο Ρεξ, στη Νομαρχία και την έδρα του τάγματος, οι οποίες και πέφτουν τελικά. Το Πάνθεον, στο οποίο αμύνονται οι χωροφύλακες, παίρνει φωτιά κατά τη διάρκεια της επίθεσης και καίγεται μαζί με όσους είχαν μείνει σε αυτό.
Οι ταγματασφαλίτες συμπτύσσονται και μέσα από τις σιδηροδρομικές γραμμές οδεύουν στον Μελιγαλά. Ο απολογισμός της μάχης της Καλαμάτας είναι βαρύς για τον ΕΛΑΣ. Μετράει πολλούς νεκρούς, μεταξύ των οποίων ο διοικητής του 9ου Συντάγματος Γιάννης Σέρβος, αλλά και δεκάδες τραυματίες. Ενα ποτάμι από οργισμένους ανθρώπους ξεχύνεται στους δρόμους την άλλη μέρα όταν γίνεται η κηδεία και η ταφή τους στη Φραγκόλιμνα.
Οι ηγέτες των ταγματασφαλιτών οδηγούν στον θάνατο τους ενόπλους που τους ακολουθούν, σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με τις οικογένειές τους. Αρνούνται τη συνθηκολόγηση και την παράδοση τόσο στον Μελιγαλά όσο και στους Γαργαλιάνους. Και το σκηνικό επαναλαμβάνεται: σκληρές μάχες με δεκάδες νέα θύματα στις γραμμές των ανταρτών. Οργή των ανθρώπων που έχουν υποστεί τα πάνδεινα από τους ταγματασφαλίτες. Τυφλή αντεκδίκηση σε ορισμένες περιπτώσεις. Εκτακτα στρατοδικεία, δίκες, καταδίκες και εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες. Λιντσάρισμα Περρωτή και αξιωματικών ταγματασφαλιτών στην Καλαμάτα.
Δωσίλογοι με προβιά εθνικόφρονα
Η αποτίμηση αυτής της περιόδου σε απόσταση από τα γεγονότα και το κλίμα της εποχής αποτελεί ευρύ πεδίο έρευνας και ανάλυσης. Απαιτείται να φωτιστούν δύσκολες πλευρές της ιστορίας, όπως η αντεκδίκηση, τόσο στη διάρκεια της Κατοχής όσο και κατά τις πρώτες ημέρες της Απελευθέρωσης.
Η αντεκδίκηση ως φαινόμενο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και χώρες στις οποίες ο δωσιλογισμός είχε μικρότερη έκταση. Στη Γαλλία εκτελέστηκαν πάνω από 10.000 άτομα με συνοπτικές διαδικασίες από αντιστασιακές ομάδες και μάλιστα από γκολιστές. Και αυτό έγινε στο κενό εξουσίας ανάμεσα στην αποχώρηση των Γερμανών και την εγκατάσταση κυβέρνησης. Το ίδιο συνέβη στην Ιταλία με 15.000 εκτελέσεις. Στις Βρυξέλλες λιντσαρίστηκαν δημοσίως 265 άτομα που κατηγορήθηκαν ως συνεργάτες των κατακτητών και εκδόθηκε διάταγμα αμνήστευσης όλων των πράξεων αντεκδίκησης που έγιναν 41 ημέρες μετά την επίσημη απελευθέρωση της χώρας.
Η όποια προσέγγιση δεν μπορεί παρά να ερμηνεύεται με βάση το δίπολο «πατριώτης – δωσίλογος». Το σχήμα «κομμουνιστής – εθνικόφρονας» που υιοθετεί ευρύ φάσμα δυνάμεων ακόμη και του κέντρου αποτέλεσε την πλατφόρμα της φασιστικής ιδεολογίας στη διάρκεια του μεσοπολέμου – η εποχή αυτή αποτελεί τη μήτρα των γεγονότων που εξιστορήθηκαν. Χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογητική βάση για τη συνεργασία των ταγματασφαλιτών με τους Γερμανούς στην Κατοχή. Αποτέλεσε όχημα για την ενσωμάτωση των δωσίλογων στους μηχανισμούς εξουσίας μετά τα Δεκεμβριανά. Και είναι η βάση της ιδεολογικής σχολής της «μαύρης» και «κόκκινης» βίας στη διάρκεια της Κατοχής
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα “σκάει” μια είδηση σαν “βόμβα” ...
Στον Μελιγαλά ο ΕΛΑΣ νίκησε τους Ταγματασφαλίτες της Πελοποννήσου και οι Πελοποννήσιοι έδωσαν μια πρώτη “προκαταβολή” στους δωσίλογους της περιοχής τους. Οι φήμες, οι οποίες έφταναν στην Αθήνα, ήταν τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Οι πολίτες της Πελοποννήσου με τσεκούρια, κόσες και δικράνια ξεπάστρεψαν πολλούς από εκείνους, οι οποίοι λίγες ημέρες πριν —ως συνεργάτες των Ναζί— σκότωναν και ρήμαζαν στη Λακωνία και τη Μεσσηνία …
Ούτε καν με σφαίρες και μαχαίρια … Με τσεκούρια και δικράνια, για να υποφέρουν, όπως στις ταινίες τρόμου. Μόνον που ο τρόμος εκείνος ήταν πραγματικός και δεν περιοριζόταν στο πανί της κινηματογραφικής αίθουσας …
Aπόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καρκάνη «Οι δοσίλογοι της κατοχής»
Σεπερασμένη ανάρτησή μας κάναμε αναλυτική αναφορά στην μάχη του Μελιγαλά που ξεκίνησε σαν σήμερα, 13 Σεπτέμβρη 1944 και ολοκληρώθηκε μετά από δυο μέρες. Οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. που είχαν ταμπουρωθεί στην πόλη απορρίπτοντας το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, προκάλεσαν την μάχη με ολέθρια γι’ αυτούς αποτελέσματα.
Σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ στην μάχη σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες».
Το παρακάτω ηχητικό συνόδευε την ανάρτησή μας,
στην οποία αναφερόμαστε για το τέλος που αξίζει σε όλους τους δοσίλογους. Πρόκειται για μια σύνθεση του τραγουδιού Zvara του συγκροτήματος Villagers of Ioannina με συνθήματα που ακούστηκαν σε αντιφασιστική διαδήλωση.
(Απαραίτητη διευκρίνηση: Τα συνθήματα που ακούγονται είναι από στόματα μελών της αντιεξουσιατικής συλλογικότητας του Ρουβίκωνα. Το σύνθημα ας πούμε “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς” για κάποιους αριστερούς χώρους είναι απαγορευμένο).
Σήμερα είπα να ασχοληθώ με ένα θέμα, που απασχολεί χιλιάδες φιλόζωους στη χώρα μας.
Ένα θέμα σοβαρό και απλό, που όμως είναι δυσνόητο, ειδικά για τις «αρχές» του τόπου!
Εδώ και 8 χρόνια λοιπόν, ζούμε τη μαγεία του ψηφιακού και επιτελικού κράτους του Κυριάκου. Άσχετα αν αυτή η «επανάσταση» ταλαιπωρεί πολύ κόσμο, ειδικά τους μεγαλύτερους σε ηλικία, που αναπολούν τα γκισέ, μιας και δεν είμαστε όλοι «χάκερς» και «tech wizards».
Π.χ. κάποιος που δεν θέλει για οποιονδήποτε λόγο να έχει κινητό τηλέφωνο είναι ουσιαστικά νεκρός, αφού δεν μπορεί να κάνει καμία συναλλαγή, μιας και απαιτείται επιβεβαίωση με sms στο κινητό, ακόμη και για να μπει, ή και να κάνει μια απλή συναλλαγή μέσω e banking. Τέλος πάντων…
Αναφέρομαι όμως στον περίφημο νόμο 4830/2021 για την «ευζωία» των ζώων συντροφιάς, βάσει του οποίου είναι υποχρεωτική η στείρωσή τους.
Ο συγκεκριμένος νόμος προβλέπει και μία εναλλακτική λύση, μοναδική παγκοσμίως, που είναι η αποστολή δείγματος γενετικού υλικού (DNA) του κατοικίδιου σε εργαστήριο που προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο.
Ο νόμος μάλιστα αναφέρει ρητά ότι η στείρωση δεν είναι υποχρεωτική για ζώο για το οποίο έχει αποσταλεί δείγμα DNA, σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία.
Προβλέπει δηλαδή ότι εάν δεν θέλεις να στειρώσεις τον σκύλο σου, μπορείς αντί γι’ αυτό να κάνεις λήψη και αποστολή δείγματος γενετικού υλικού (DNA) στο ΕΦΑΓΥΖΣ. Η επίσημη πλατφόρμα του Υπουργείου Εσωτερικών το αναφέρει ρητά ως εναλλακτική της στείρωσης.
Η εναλλακτική λοιπόν είναι: Πηγαίνεις σε κτηνίατρο που έχει δικαίωμα να πραγματοποιεί τη διαδικασία.
Ο κτηνίατρος παίρνει το δείγμα DNA.
Το δείγμα αποστέλλεται στο Εργαστήριο Φύλαξης και Ανάλυσης Γενετικού Υλικού Ζώων Συντροφιάς (ΕΦΑΓΥΖΣ).
Η πράξη καταχωρίζεται στο Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς (ΕΜΖΣ).
Η καταχώριση αυτή εμφανίζεται στον ψηφιακό κτηνιατρικό φάκελο του ζώου.
Αν δεν γίνει ούτε στείρωση,
ούτε η προβλεπόμενη αποστολή DNA, τότε προβλέπεται διοικητικό πρόστιμο €1.000, και προθεσμία τριών μηνών για συμμόρφωση. Αν η προθεσμία παρέλθει, μπορεί να επιβληθεί εκ νέου πρόστιμο…
Μέχρι εδώ, όλα καλά!
Το πρόβλημα όμως είναι ότι ΚΑΝΕΝΑΣ κτηνίατρος ΔΕΝ αναλαμβάνει τη λήψη και αποστολή του γενετικού υλικού, αφού υπάρχειαποχή του κτηνιατρικού συλλόγου από την αμφιλεγόμενη, και μοναδική στον κόσμο, αυτή διαδικασία!!!!!!!!!!!!!!!
Ο Πανελλήνιος Κτηνιατρικός Σύλλογος έχει δημοσιοποιήσει σχετική (αρνητική) θέση από το 2021, και εξακολουθεί να αναφέρει στις πρόσφατες ανακοινώσεις του ότι συνεχίζεται η αποχή των κτηνιάτρων από τη λήψη και αποστολή DNA (για λόγους επιστημονικούς, οικονομικούς, πρακτικούς, κ.ά).
Μάλιστα, υπάρχει και σχετική ανακοίνωση του στις 26 Αυγούστου 2026, δηλαδή πολύ πρόσφατη…
Παρ’ όλα αυτά, καθημερινά, και σύμφωνα με ανακοινώσεις και δελτία τύπου Δήμων, αστυνομίας, και πολλών ρεπορτάζ στα ΜΜΕ, γίνονται εκατοντάδες έλεγχοι σε ιδιοκτήτες σκύλων, και επιβάλλονται βαρβάτα πρόστιμα (1.000 ευρώ) αν ο σκύλος δεν είναι στειρωμένος!
Το ότι ο νόμος προσφέρει εναλλακτική, η οποία όμως πρακτικά δεν μπορεί να γίνει, δεν απασχολεί κανέναν αρμόδιο (ανεύθυνο) υπεύθυνο!
Η υπουργική απόφαση προβλέπει επίσης ότι η λήψη και αποστολή DNA μπορεί να γίνεται δωρεάν σε κτηνιατρεία, ή ειδικά διαμορφωμένους χώρους των δήμων, σε διαδημοτικά κέντρα, στις κτηνιατρικές υπηρεσίες των Περιφερειών, ή από συμβεβλημένους με τον δήμο κτηνιάτρους, σύμφωνα με τη σχετική σύμβαση… χα χα χα.
Αυτό και αν δεν είναι ανέκδοτο, αφού κανένας σχεδόν δήμος δεν διαθέτει τα παραπάνω, ενώ σε επικοινωνία που είχα με κάποιους δήμους της Θεσσαλονίκης, υπήρχε πλήρης άγνοια για το ζήτημα της εναλλακτικής, άσχετα αν οι δημοτικές αστυνομίες τους κόβουν πρόστιμα κάθε μέρα.
Μάλιστα, ένας μεγάλος δήμος της Θεσσαλονίκης (κοντά στο αεροδρόμιο), διαφημίζει τελευταία τη σύσταση δημοτικής αστυνομίας, που ξεκίνησε τη δράση της με «έμφαση στην τήρηση του νόμου περί ευζωίας των κατοικίδιων»… ταρατατζούμ!!!!!
Έψαξα στο σάιτ του, αλλά δεν βρήκα δημοσιευμένη σύμβαση, ή επίσημη ανακοίνωση που να κατονομάζει συγκεκριμένο ιδιώτη κτηνίατρο ως ενεργό πάροχο της διαδικασίας DNA για δεσποζόμενο ζώο, ούτε κάποια άλλη διαδικασία μέσω δικών του (δημοτικών) κτηνιατρείων.
Επικοινώνησα μαζί τους μέσω e mail, και η τηλεφωνική απάντηση που πήρα ήταν «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε», ενώ με παρέπεμψαν στον ΣΥΠΠΑΖΑΘ (Σύνδεσμος Προστασίας και Περιβάλλοντος Αδέσποτων Ζώων Ανατολικής Θεσσαλονίκης), που όμως είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση (π.χ. περίθαλψη, στείρωση, κλπ.) μόνο τωναδέσποτων ζώων συντροφιάς.
Δηλαδή, εν κατακλείδι, αν κάποιος δεν θέλει να στειρώσει το σκυλί του, βάσει νόμου μπορεί να επιλέξει την εναλλακτική λύση, η οποία όμως ΔΕΝ υπάρχει.
Παρ’ όλα αυτά οι δημοτικές (και όχι μόνο) αστυνομίες καθημερινά επιβάλλουν πρόστιμα σε εκείνους που δεν στείρωσαν το σκυλί τους!
Παράλογο; Και όμως νεοελληνικό…
Θα ήθελα να ήξερα, ο Πίνατ του Κυριάκου είναι στειρωμένος άραγε; Ή μήπως εστάλη δείγμα DNA του στο ΕΦΑΓΥΣΖ, και αν ναι πως τα κατάφερε ο πρωθυπουργός μας; Χμ;
ΥΓ- Υπάρχει, μου είπε φίλος κτηνίατρος, και εντολή-εξώδικο του αρμόδιου υπουργείου, βάσει της οποίας όποιος ιδιώτης κτηνίατρος ΔΕΝ πραγματοποιήσει τη λήψη και αποστολή DNA, αν του ζητηθεί από πολίτη ιδιοκτήτη σκύλου, τότε θα ακολουθείται η… αυτόφωρη διαδικασία, ήτοι σύλληψη, δακτυλοσκόπηση, και όλα τα συμπαρομαρτούντα!
Ένα τεράστιο ανέκδοτο δηλαδή… όπως άλλωστε είναι και όλα τα υπόλοιπα στη χώρα του «υπαρκτού μητσοτακισμού» και των αρίστων του
YΓ2- Ωραίοι και εύκολοι οι έλεγχοι και τα πρόστιμα σε φιλόζωους που πάνε βόλτα τα σκυλιά τους στα πάρκα, ή στην παραλία της Θεσσαλονίκης… εύκολος στόχος, και προσοδοφόρος.
Τι γίνεται όμως λίγο παραπέρα; Π.χ. στα χωριά, και δη στα μαντριά; Πήγε ποτέ εκεί κλιμάκιο της δημοτικής αστυνομίας να ελέγξει τα περί στείρωσης και… DNA;
Πρόσφατα έμεινα από λάστιχο, μέρα μεσημέρι, έξω από χωριό, 7 μόνο χλμ από τη Θεσσαλονίκη. Μόλις λοιπόν κατέβηκα από το αυτοκίνητο, και σε χρόνο ντε τε, με περικύκλωσαν πάνω από 30-40 αγριεμένα τσομπανόσκυλα, προφανώς από κάποιο παρακείμενο μαντρί, έτοιμα να με κατασπαράξουν! Χωρίς λουρί (πρόστιμο)…
Αυτά τα έλεγξε ποτέ ο δήμαρχος, και η αστυνομία του; Είναι καταχωρημένα στο Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς (ΕΜΖΣ);
Τι ακριβώς είπαμε γιορτάζει απόψε η Θεσσαλονίκη μπροστά στον έφιππο Μέγα Αλέξανδρο; Τριάντα χρόνια μιας επιτυχημένης προσωπικής διαδρομής ή την παράδοση ενός εμβληματικού δημόσιου τοπίου στη σκηνογραφία αυτής της επετείου; Η διάκριση έχει σημασία, επειδή άλλο πράγμα είναι μια μεγάλη συναυλία και άλλο η αξίωση μιας συναυλίας να αποκτήσει ως σκηνικό ολόκληρη την παραλία. Ο Αντώνης Ρέμος δικαιούται ασφαλώς να εορτάσει όπως επιθυμεί τα τριάντα χρόνια της καριέρας του, όμως η αποδοχή αυτού του συγκεκριμένου τόπου δεν είναι πολιτιστικά ουδέτερη επιλογή. Όταν δέχεσαι να τοποθετήσεις τη σκηνή σου εκεί, δέχεσαι συγχρόνως ότι η προσωπική σου επέτειος θα δανειστεί τη θάλασσα, το μνημείο, τον ορίζοντα και το ιστορικό βάρος μιας πόλης για να αποκτήσει δημόσιες διαστάσεις. Το δύσκολο ερώτημα για τον Ρέμο βρίσκεται ακριβώς εδώ: τι έχει επιστρέψει το έργο του στη Θεσσαλονίκη ώστε σήμερα να ζητά από τη Θεσσαλονίκη τόσο πολλά; Η καταγωγή δεν αρκεί ως καλλιτεχνική σχέση και η δήλωση «είμαι Μακεδόνας» δεν αποτελεί αισθητικό επιχείρημα για τη χρήση ενός ιστορικά φορτισμένου δημόσιου χώρου. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος μπορούσε να κινηματογραφεί αυτή τη γεωγραφία επειδή προηγουμένως την είχε μετατρέψει σε γλώσσα και ιστορική εμπειρία. Δεν χρησιμοποίησε τη Βόρεια Ελλάδα για να μεγαλώσει το κάδρο του,
αλλά μεγάλωσε το δικό μας βλέμμα πάνω στη Βόρεια Ελλάδα, επιστρέφοντας στον τόπο περισσότερα από όσα δανείστηκε. Στην τριαντάχρονη διαδρομή του Ρέμου, αντιθέτως, δυσκολεύομαι να εντοπίσω τη Θεσσαλονίκη ως καλλιτεχνικό πρόβλημα, ως ιδιαίτερη γλώσσα ή ως εμπειρία που μετασχηματίστηκε σε έργο. Οι γιγαντοοθόνες που θα στηθούν σε διάφορα σημεία του κέντρου της πόλης έχουν εδώ πολιτική σημασία, επειδή φανερώνουν ποιος τελικά υποχρεώνεται να υπηρετήσει ποιον μέσα στη συγκεκριμένη χωροθέτηση. Το πρόσωπο του ερμηνευτή μεγεθύνεται σε διαστάσεις κτιρίου, η σκηνή κυριαρχεί στην παραλιακή γραμμή και τα εταιρικά σήματα αποκτούν παρουσία μέσα σε έναν δημόσιο ορίζοντα που προϋπήρχε όλων τους. Δεν πρόκειται πλέον για μουσική που ακούγεται στην πόλη, αλλά για μια ολόκληρη εμπορική αισθητική που εγκαθίσταται επάνω της και απαιτεί να προσαρμοστεί εκείνη στην κλίμακά της. Τα μπουζούκια βγαίνουν από τον κλειστό χώρο όπου συγκροτήθηκε ιστορικά η αισθητική τους και αποκτούν ξαφνικά αστικό ορίζοντα, χωρίς αυτή η μεταφορά να παράγει αυτομάτως πολιτιστικό νόημα. Η μεγέθυνση ενός format δεν αποτελεί μεταμόρφωσή του. Η μεγαλύτερη ευθύνη, βέβαια, παραμένει στον Δήμο Θεσσαλονίκης, επειδή ένας σοβαρός δημόσιος θεσμός δεν υπάρχει για να εξασφαλίζει εντυπωσιακές φωτογραφίες γεμάτες κόσμο και χορηγούς. Υπάρχει ακριβώς για να θέτει το ερώτημα που η αγορά δεν έχει κανέναν λόγο να θέσει: ποια γεγονότα δικαιούνται ποιους χώρους και με ποια σχέση προς την ιστορία τους; Όταν αυτή η κρίση αντικαθίσταται από αριθμούς προσέλευσης, τηλεοπτική εμβέλεια και επιχειρηματικές συνεργασίες, ο Δήμος παύει ουσιαστικά να ασκεί πολιτιστική πολιτική και λειτουργεί ως παραγωγός εκδηλώσεων. Και τότε η δωρεάν συναυλία δεν είναι τόσο «δώρο στην πόλη» όσο μια εξαιρετικά προσοδοφόρα συμβολική ανταλλαγή: οι χορηγοί πληρώνουν την παραγωγή, το κοινό εξασφαλίζει τη μαζικότητα και η Θεσσαλονίκη προσφέρει δωρεάν το ακριβότερο πράγμα, το ίδιο της το κύρος. Αναγνωρίζει τελικά κάτι βαθιά επαρχιώτικο στην πεποίθηση ότι μια πόλη αποδεικνύει τον μητροπολιτικό της χαρακτήρα όταν μπορεί να φιλοξενήσει ένα ολοένα μεγαλύτερο εμπορικό γεγονός σε ολοένα εμβληματικότερο σημείο. Μητρόπολη δεν είναι εκείνη που διαθέτει αρκετό χώρο για να χωρέσει μια τεράστια πίστα, αλλά εκείνη που διαθέτει αρκετή πολιτιστική αυτοπεποίθηση ώστε να γνωρίζει πότε δεν χρειάζεται να τη στήσει. Ο Δήμος όφειλε να το γνωρίζει και ο Αντώνης Ρέμος, ακριβώς επειδή επικαλείται τη σχέση του με τη Θεσσαλονίκη, όφειλε τουλάχιστον να αντιληφθεί τι αποδέχεται. Γιατί άλλο να επιστρέφεις ύστερα από τριάντα χρόνια στην πόλη από την οποία ξεκίνησες και άλλο να δέχεσαι να χρησιμοποιηθεί η ίδια η πόλη ως επετειακό σκηνικό της καριέρας σου. Το πρώτο μπορεί να είναι επιστροφή. Το δεύτερο παραμένει κατάληψη συμβολικού χώρου.
Όταν δεν βγαίνουν τα νούμερα, επιστρατεύουν τον φόβο: Το «εκλογικό σόου» του Μητσοτάκη στο Καστελόριζο
Οι πρόσφατες κυνικές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, σε συνδυασμό με την επικοινωνιακή φιέστα του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελόριζο, αποκαλύπτουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ολοένα και βαθύτερο πολιτικό αδιέξοδο και αναζητά σανίδα σωτηρίας στον εθνικισμό και την καλλιέργεια φόβου.
Όταν η ακρίβεια γονατίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, όταν τα κυβερνητικά αφηγήματα ξεφτίζουν και όταν οι δημοσκοπήσεις δεν προκαλούν πλέον χαμόγελα στο Μαξίμου, η μεθόδευση μιας τέτοιας κυβερνητικής πολιτικής ίσως θα έπρεπε να θεωρηθεί αναμενόμενη.
Στην εξίσωση προσθέστε επίσης ότι το κόμμα Σαμαρά αποκτάει συνεχώς δυναμική, όπως έγραψε χτες αρθρογράφος της Καθημερινής, ενώ τα εσωτερικά νεοδημοκρατικά προβλήματα -με τελευταίο την κόντρα Λαζαρίδη -Δένδια) διαρκώς απασχολούν την επικαιρότητα.
Σ’ αυτά τα δεδομένα φαίνεται πως επιστρατεύεται η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή της Δεξιάς: «φοβηθείτε για να μας ψηφίσετε».
Και εδώ ακριβώς αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι δηλώσεις Φλωρίδη. Η σύνδεση της ενδεχόμενης «ακυβερνησίας» με τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής δεν είναι απλώς μια ατυχής δήλωση. Είναι ένας ωμός πολιτικός εκβιασμός, καθώς επιχειρεί να μετατρέψει την εκλογική επιλογή του λαού σε ζήτημα δήθεν εθνικής επιβίωσης: αν δεν είναι η Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση, καραδοκεί η Τουρκία!
Το «Καραμανλής ή τανκς», σήμερα επανέρχεται σε εκδοχή Φλωρίδη.
Η δήθεν αποστασιοποίηση του κυβερνητικού εκπροσώπου από τέτοιες δηλώσεις δεν πείθει κανέναν. Πρόκειται για το γνωστό κυβερνητικό παιχνίδι των «δύο γραμμών»: από τη μία ένας υπουργός ανεβάζει τους τόνους και καλλιεργεί τον φόβο και από την άλλη το Μαξίμου εμφανίζεται δήθεν να κρατά αποστάσεις. Όμως το μήνυμα έχει ήδη περάσει.
Και το σημερινό πρωτοσέλιδο της «Δημοκρατίας» έρχεται να συμπληρώσει το παζλ: «Εκλογικό “σόου” στο Καστελόριζο», είναι ο κύριος τίτλος. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά τον φτωχό απολογισμό της ΔΕΘ και υπό την πίεση μιας κοινωνικής δυσαρέσκειας που δεν κρύβεται πλέον εύκολα,
ο Μητσοτάκης επιχειρεί να ξαναφορέσει το κοστούμι της «εθνικής πυγμής». Να εμφανιστεί ως ο «αποφασιστικός ηγέτης» που υψώνει ανάστημα απέναντι στην Τουρκία και να συσπειρώσει την παραδοσιακή δεξιά βάση που παρουσιάζει διαρροές.
Μόνο που το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν βρίσκεται στο Καστελόριζο. Βρίσκεται στην Αθήνα, στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς, στους μισθούς που δεν φτάνουν, στην κοινωνική αγανάκτηση και στην πολιτική φθορά.
Κι όταν όλα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν πολιτικά, τότε εμφανίζεται ο μπαμπούλας της «τουρκικής απειλής», η «ακυβερνησία», η εθνική κινδυνολογία και τα επικοινωνιακά σόου.
Γιατί όταν δεν μπορείς να πείσεις τον λαό με αυτά που έκανες, προσπαθείς να τον τρομάξεις με αυτά που υποτίθεται ότι θα συμβούν αν αποδοκιμαστείς στις εκλογές.
«΄Εχουμε πιο πολλούς Γραικύλους εντός Ελλάδος παρά εκτός… Αν θέλουμε να γίνουμε Γραικύλοι των Αγγλοσαξόνων και των Αμερικανών και να μην ασχοληθούμε με τα προβλήματα του δημογραφικού και της παραγωγής, ας προετοιμαστούμε, γιατί μπορεί σε 20 ή 30 χρόνια θα εξαφανιστούμε ως Έθνος…Η Ελλάδα είναι πολύ πιο ανεπτυγμένη απ’ όσο νομίζουμε, γιατί έχει ρίζες βαθιές. Πρέπει να αντισταθούμε με τον πολιτισμό μας και να σκεφθούμε επιτέλους τα παιδιά μας».
Ο Ηλίας Παπαναστασίου σε μια ανάλυση που καταλήγει στη σημερινή παρακμιακή μας κατάσταση, αλλά ξεκινά από τα βάθη της ιστορίας μας, επικεντρώνοντας στο παρεξηγημένο μάλλον σκόπιμα από κάποιους Βυζάντιο. Τι απαντά σε όσους υποστηρίζουν ότι «η Ελλάδα πρώτα έγινε κράτος και μετά Έθνος»;
Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν κρίνεται από το πόσες κατηγορίες πολιτών αναφέρονται σε μια κυβερνητική ομιλία, αλλά από τα κριτήρια με τα οποία κατανέμονται οι διαθέσιμοι πόροι. Κυρίως δε, από το εάν πολίτες με παρόμοιες ανάγκες αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο.
Στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο Πρωθυπουργός παρουσίασε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα φορολογικών ελαφρύνσεων, επιδομάτων και μελλοντικών αυξήσεων. Το κόστος του υπολογίζεται σε 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2027 και σε 3,5 δισεκατομμύρια μέχρι το 2030. Η κεντρική υπόσχεση, σύμφωνα με το γραφείο του Πρωθυπουργού, ήταν ότι τα οφέλη της ανάπτυξης επιστρέφουν στην κοινωνία και μετατρέπονται σε ατομική προκοπή για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.
Η ίδια η αρχιτεκτονική των μέτρων, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνει αυτή την καθολικότητα. Η ηλικία, το επάγγελμα, ο αριθμός των παιδιών, ο τόπος κατοικίας και η δυνατότητα αποταμίευσης καθορίζουν ποιος ενισχύεται και ποιος μένει εκτός. Θετικά μέτρα ασφαλώς υπάρχουν, το ερώτημα είναι εάν το κοινωνικό μέρισμα μοιράζεται δίκαια.
Η πολιτική των ορίων
Η πρώτη μεγάλη αδικία εντοπίζεται στους συνταξιούχους. Η μόνιμη ετήσια ενίσχυση αυξάνεται στα 400 ευρώ και επεκτείνεται σε όλους όσοι είναι άνω των 65 ετών. Πρόκειται για μια ανακούφιση. Το ηλικιακό όριο όμως δημιουργεί μια δύσκολα εξηγήσιμη διάκριση. Ένας συνταξιούχος 64 ετών με χαμηλό εισόδημα αποκλείεται, ενώ ένας συνταξιούχος 66 ετών με πολύ υψηλότερη σύνταξη λαμβάνει κανονικά την ενίσχυση.
Υπάρχει και μια δεύτερη αντίφαση. Τα 400 ευρώ δίνονται οριζόντια, ανεξάρτητα από το ύψος της σύνταξης. Οι ετήσιες αυξήσεις, αντιθέτως,
υπολογίζονται ποσοστιαία. Επομένως, ο υψηλοσυνταξιούχος αποκομίζει μεγαλύτερο απόλυτο όφελος. Τα παραδείγματα που χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είναι αποκαλυπτικά. Συνταξιούχος με μηνιαίο εισόδημα 823 ευρώ θα έχει συνολικό ετήσιο όφελος 608 ευρώ., ενώ ο συνταξιούχος με 1.716 ευρώ θα έχει όφελος 849 ευρώ.
Γιατί εκείνος που διαθέτει σχεδόν διπλάσιο εισόδημα πρέπει να λάβει και μεγαλύτερη συνολική ενίσχυση; Μια δικαιότερη πολιτική θα έδινε μεγαλύτερη προστασία στους χαμηλοσυνταξιούχους και θα χρησιμοποιούσε εισοδηματική κλιμάκωση. Πολύ περισσότερο, δεν θα μετέτρεπε την ηλικία των 65 ετών σε απόλυτο κοινωνικό σύνορο.
Οι εργαζόμενοι που περιμένουν
Για τους δημοσίους υπαλλήλους ανακοινώθηκε μόνιμο επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά. Θα καταβληθεί για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2027. Η παρέμβαση παρουσιάστηκε ως επιστροφή πρόσθετης ετήσιας ενίσχυσης έπειτα από δεκαπέντε χρόνια. Δεν πρόκειται, όμως, για αποκατάσταση του 13ου και του 14ου μισθού. Είναι ένα μικρό τμήμα των εισοδηματικών απωλειών που υπέστησαν οι εργαζόμενοι του Δημοσίου.
Για τον ιδιωτικό τομέα η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ παραπέμπεται στον Ιανουάριο του 2028. Η άμεση παρέμβαση περιορίζεται στην αύξηση που θα αποφασιστεί για το 2027 και στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά μισή ποσοστιαία μονάδα. Όσοι αμείβονται λίγο πάνω από τον κατώτατο μισθό δεν εξασφαλίζουν αντίστοιχη αύξηση. Ακόμη λιγότερη προστασία έχουν οι μερικώς απασχολούμενοι και όσοι κινούνται σε επισφαλείς μορφές εργασίας.
Ονομαστική αύξηση δεν σημαίνει υποχρεωτικά πραγματική βελτίωση. Ο μισθός των 1.000 ευρώ το 2028 θα πρέπει να κριθεί με βάση τις τιμές των τροφίμων, της ενέργειας και της στέγασης εκείνης της περιόδου. Η αγοραστική δύναμη δεν μετριέται με κυβερνητικούς στόχους αλλά στο ταμείο του καταστήματος και στον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Δημογραφική πολιτική μετά το τρίτο παιδί
Ο μηδενισμός του φόρου για τρίτεκνους με εισόδημα έως 20.000 ευρώ είναι μια ουσιαστική ελάφρυνση. Παραμένει όμως αποσπασματική. Μια οικογένεια με δύο παιδιά και πολύ χαμηλό εισόδημα μπορεί να αντιμετωπίζει μεγαλύτερη οικονομική πίεση από μια τρίτεκνη οικογένεια. Μια μονογονεϊκή οικογένεια βρίσκεται συχνά σε ακόμη δυσκολότερη θέση. Αυτές οι πραγματικότητες δεν αποτυπώνονται επαρκώς στα νέα μέτρα.
Σοβαρή δημογραφική πολιτική δεν αρχίζει στο τρίτο ή στο τέταρτο παιδί, αλλά από τη στιγμή που ένα νέο ζευγάρι σκέφτεται εάν μπορεί να αποκτήσει το πρώτο. Η απόφαση αυτή εξαρτάται από τη σταθερή εργασία, το κόστος της κατοικίας, τη δυνατότητα φύλαξης του παιδιού και τη συμβατότητα της οικογενειακής ζωής με την επαγγελματική καθημερινότητα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά». Οι γονείς θα μπορούν να καταθέτουν μέχρι 1.200 ευρώ τον χρόνο και το κράτος θα προσθέτει ισόποση συμμετοχή. Εδώ εμφανίζεται μια βαθύτερη κοινωνική ανισότητα. Η οικογένεια, με περίσσευμα εισοδήματος, που μπορεί να αποταμιεύει 100 ευρώ τον μήνα θα εξασφαλίζει ολόκληρη την κρατική ενίσχυση. Η οικογένεια που εξαντλεί το εισόδημά της σε ενοίκιο, τρόφιμα και λογαριασμούς θα λαμβάνει ελάχιστα ή τίποτα.
Το κράτος, συνεπώς, δεν προσφέρει περισσότερα στο παιδί με τη μεγαλύτερη ανάγκη. Προσφέρει περισσότερα στο παιδί του οποίου οι γονείς διαθέτουν ήδη αποταμιευτική δυνατότητα. Το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε ως επένδυση στην ισότητα των ευκαιριών κινδυνεύει να αναπαράγει από την παιδική ηλικία την οικονομική ανισότητα.
Οι δημόσιοι λειτουργοί που έμειναν αόρατοι
Η επιστροφή διπλού ενοικίου σε εκπαιδευτικούς, γιατρούς και νοσηλευτές που υπηρετούν στην περιφέρεια είναι δικαιολογημένη. Δεν εξηγείται όμως ο αποκλεισμός άλλων δημόσιων λειτουργών που μετακινούνται υποχρεωτικά και αντιμετωπίζουν ακριβώς το ίδιο στεγαστικό πρόβλημα.
Στρατιωτικοί, αστυνομικοί, λιμενικοί, πυροσβέστες και διασώστες του ΕΚΑΒ υπηρετούν σε νησιά, παραμεθόριες περιοχές και τουριστικούς προορισμούς με δυσβάστακτα ενοίκια. Πολλοί συντηρούν ταυτόχρονα δύο κατοικίες αφού η μετάθεσή τους δεν αποτελεί προσωπική επιλογή αλλά απορρέει από τις ανάγκες του κράτους.
Γιατί, λοιπόν, η στεγαστική ανάγκη ενός εκπαιδευτικού αναγνωρίζεται, ενώ η ίδια ανάγκη ενός στρατιωτικού ή ενός λιμενικού παραμένει αόρατη; Η φύση της υπηρεσίας μπορεί να διαφέρει, το ενοίκιο όμως είναι το ίδιο και συχνά μεγαλύτερο.
Φορολογική δικαιοσύνη με ταχυδρομικό κώδικα
Η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ επεκτείνεται σε οικισμούς έως 2.000 κατοίκους και έως 2.200 στη Δυτική Μακεδονία. Στους ίδιους περίπου πληθυσμιακούς περιορισμούς στηρίζεται και η μείωση των τεκμηρίων για τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Η περιφέρεια χρειάζεται ουσιαστική στήριξη και τα απότομα όρια προκαλούν αδικίες. Ο κάτοικος ενός οικισμού 1.990 κατοίκων απαλλάσσεται και την ίδια στιγμή, ο κάτοικος μιας γειτονικής κωμόπολης 2.010 κατοίκων δεν απαλλάσσεται, παρότι οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες είναι σχεδόν ίδιες.
Υπάρχει και μια ταξική διάσταση. Από την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ωφελείται εκείνος που διαθέτει ακίνητη περιουσία. Ο ενοικιαστής της ίδιας περιοχής, ακόμη και αν έχει χαμηλότερο εισόδημα, δεν λαμβάνει αντίστοιχη ελάφρυνση. Ο τόπος κατοικίας δεν αρκεί ως κριτήριο κοινωνικής ανάγκης.
Ένα ευρώ τον μήνα για το ηλεκτρικό ρεύμα
Η μείωση κατά 50% των χρεώσεων Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας παρουσιάστηκε ως οριζόντια ανακούφιση περισσότερων από έξι εκατομμύρια παροχών. Η χρέωση μειώνεται από 6,90 σε 3,45 ευρώ ανά μεγαβατώρα. Για ένα νοικοκυριό με ετήσια κατανάλωση τεσσάρων μεγαβατωρών, η εξοικονόμηση από τη συγκεκριμένη παρέμβαση είναι περίπου 13,80 ευρώ τον χρόνο. Δηλαδή, λίγο περισσότερο από ένα ευρώ τον μήνα.
Ο στόχος για μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30% μέσα στην επόμενη τριετία είναι θεμιτός αλλά παραμένει μόνο ως στόχος. Δεν αποτελεί ακόμη συγκεκριμένη και εγγυημένη μείωση στον λογαριασμό του καταναλωτή. Η απόσταση ανάμεσα σε μια μελλοντική επιδίωξη και στην άμεση οικονομική ανακούφιση είναι σημαντική.
Σπίτι για όσους εγκρίνει η τράπεζα
Το πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙΙ» φιλοδοξεί να διευκολύνει ακόμη 40.000 νέους και ζευγάρια να αποκτήσουν κατοικία. Βοηθά όμως κυρίως όσους μπορούν να εξασφαλίσουν τραπεζικό δανεισμό, διαθέτουν σταθερό εισόδημα και αντέχουν την αρχική οικονομική συμμετοχή.
Όσοι έχουν χαμηλό ή ασταθές εισόδημα παραμένουν εγκλωβισμένοι στην αγορά ενοικίου. Είναι οι πολίτες με τη μεγαλύτερη στεγαστική ανάγκη, αλλά τη μικρότερη δυνατότητα ένταξης. Παράλληλα, η ενίσχυση της ζήτησης χωρίς σημαντική αύξηση της προσφοράς διαθέσιμων κατοικιών ενδέχεται να πιέσει περαιτέρω τις τιμές. Τότε, μέρος της επιδότησης θα μεταφερθεί έμμεσα στους πωλητές ακινήτων.
Άλλο φορολογική μείωση και άλλο διευκόλυνση
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα ωφεληθούν από τη μείωση των τεκμηρίων και την κατάργηση δύο προσαυξήσεων που συνδέονται με τον κύκλο εργασιών και τη μισθοδοσία. Διορθώνεται μια υπερβολή αλλά δεν καταργείται η βασική αρχή της φορολόγησης ενός εισοδήματος το οποίο μπορεί να μην αποκτήθηκε ποτέ.
Αντίστοιχα, η μείωση της προκαταβολής φόρου από 55% σε 50% βελτιώνει τη ρευστότητα. Δεν αποτελεί ισόποση οριστική φορολογική μείωση αφού πρόκειται για μικρότερη προκαταβολή έναντι μιας μελλοντικής φορολογικής υποχρέωσης.
Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται στο συνολικό πακέτο. Στην ομιλία εντάχθηκαν νέα μέτρα, ήδη ψηφισμένες φορολογικές αλλαγές, δανειοδοτικά εργαλεία και στόχοι με ορίζοντα μέχρι το 2030. Δεν έχουν όλα την ίδια οικονομική φύση και ούτε παράγουν άμεσο όφελος για τον πολίτη.
Η δικαιοσύνη δεν χρειάζεται τόσες εξαιρέσεις
Η κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τον δημοσιονομικό χώρο με πιο συνεκτικά κοινωνικά κριτήρια. Θα μπορούσε να λάβει περισσότερο υπόψη το πραγματικό οικογενειακό εισόδημα, τον αριθμό των εξαρτώμενων μελών, το κόστος κατοικίας και την υποχρεωτική υπηρεσιακή μετακίνηση. Επέλεξε, αντίθετα, ένα σύνθετο σύστημα επαγγελματικών, ηλικιακών και γεωγραφικών κατηγοριών.
Έτσι, δύο εξίσου φτωχοί συνταξιούχοι διαχωρίζονται από την ηλικία. Δύο οικογένειες με παρόμοιες ανάγκες διαχωρίζονται από το τρίτο παιδί. Δύο δημόσιοι λειτουργοί που υπηρετούν στο ίδιο νησί διαχωρίζονται από το επάγγελμα. Δύο κάτοικοι γειτονικών περιοχών διαχωρίζονται από λίγες δεκάδες εγγεγραμμένους κατοίκους. Δύο νεογέννητα παιδιά διαχωρίζονται από την αποταμιευτική ικανότητα των γονέων τους.
Η ΔΕΘ μπορεί να υποσχέθηκε πρόοδο για όλους, παρουσίασε όμως μια πολιτική επιλεκτικών ελαφρύνσεων. Και ανάμεσα στην πρόοδο για όλους και στην παροχή για επιλεγμένους βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Από τις πρώτες ημέρες της πρωθυπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, το 2019, σε σχετική συνέντευξη που μου είχε παραθέσει ο Αμερικανός βουλευτής Πητ Σέσσιονς σε διεθνές ΜΜΕ, απέδωσε στις τοποθετήσεις του μια διαφορετική διάσταση στους διπλωματικούς βερμπαλισμούς της τότε νεόκοπης κυβέρνησης.
Με πολύ απλά λόγια ο πρώην πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήθελαν να δουν την Τουρκία να αναγορεύεται ως ηγέτιδα δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Παράταιρες στον απόλυτο βαθμό θα μπορούσαν εύλογα να χαρακτηριστούν οι ανωτέρω φιλοτουρκικές πεποιθήσεις από έναν σημαντικό Congressman, εις πλήρη αντίθεση με την εγχώρια ειδησεογραφική ατμόσφαιρα εκείνης της χρονικής περιόδου, κατά την οποία αποδίδονταν ξέφρενοι πανηγυρισμοί με αιτία και αφορμή την επικείμενη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο, έπειτα από την πρόσκληση του Προέδρου Τραμπ.
Οι γνωστοί-άγνωστοι έγκριτοι πλην άκριτοι και άβουλοι γεωπολιτικοί αναλυτές, απόλυτα εναρμονισμένοι στην εξόφληση των επιταγών του εν δυνάμει καθεστώτος και ήδη προσχωρήσαντες στο άρμα του νεομητσοτακισμού έσπευδαν μανιωδώς να δηλώνουν για την καλή γειτονία με τους πάλαι ποτέ πειρατές (δια στόματος Σαμαρά) και να αλλοιώνουν δολίως τις εθνικές συνειδήσεις εκατομμυρίων ανυποψίαστων Ελλήνων πολιτών. Πίστωσαν δε, με μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα νηπιακού επιπέδου τον δήθεν αποκλεισμό των Τούρκων από την αγορά μαχητικών 5ης γενιάς στα οποία συγκαταλέγονται τα F35. Είναι μήπως τυχαίο το γεγονός ότι ο Μπομπ Μενέντεζ από υπέρμαχος της πώλησης των ανωτέρω μαχητικών στην Ελλάδα και πολέμιος της Τουρκίας,
αφού μπλόκαρε την πώληση αναβαθμισμένων F-16 τύπου block εκτίει 11η ποινή κάθειρξης στις φυλακές της Πενσυλβάνια ως ένας από τους πρωταγωνιστές σε σκάνδαλο εκτεταμένης δωροδοκίας;
Μπορεί κανείς σώφρον Έλληνας πατριώτης να σβήσει από τα ντροπιασμένα κιτάπια της εθνικής του συνείδησης την επιεικώς επαίσχυντη στάση του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη ως άλλος ραγιάς, με κείνη τη χαρακτηριστική υπόκλιση ως συμβολικό φόρο υποτέλειας, όταν ο Ερντογάν εισήλθε μετά της κυρίας Σακελλαροπούλου στο Προεδρικό Μέγαρο, εκείνη την αποφράδα Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2023;
Έκτοτε το αφήγημα των ήρεμων νερών επικυριαρχεί, ενώ η εγκληματική υποχωρητικότητά μας κυρίως σε διπλωματικό επίπεδο χαρίζει συνεχώς και επικινδύνως έδαφος στις μύχιες και διαχρονικές αξιώσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας», η οποία για να μη θεωρηθούμε εξτρεμιστές ή υπερβολικοί διδάσκεται ήδη σε σχολικά εγχειρίδια στους Τούρκους μαθητές από τον Σεπτέμβριο του 2024.
Οι πρόσφατες συμμαχίες με φόντο τα ενεργειακά σε τριμερείς βάσεις (Αίγυπτος – Ελλάδα – Κύπρος) έχουν έναν ανίερο ρόλο και υποκρύπτουν την υποταγή τους απέναντι στα τεράστια οικονομικά συμφέροντα των… πολυεθνικών κορακιών στο πλαίσιο του νέου γεωπολιτικού παιχνιδιού που έχουν στήσει προς συνέχεια του ξεζουμίσματος χωρών και λαών.
Δυστυχώς, το -πολύ εύκολο για να το έχει πετύχει ο κύριος Μητσοτάκης- αφήγημα περί του απομονωμένου Ερντογάν κατέρρευσε με πάταγο έπειτα από την άμεση ανάμιξη ακόμη και με χερσαίες επιχειρήσεις των Τούρκων τους τελευταίους κυρίως μήνες σε νευραλγικές ζώνες επιρροής και ζωτικής σημασίας για το διεθνές εμπόριο, στις φλεγόμενες περιοχές της Μέσης Ανατολής.
Ως προς τα «ήρεμα νερά», αυτά φαντάζουν ως άνοστο αστείο στους διεθνείς κύκλους της γεωπολιτικής αρκεί να θυμηθούμε τον περσινό εκτός ορίων τσαμπουκά των Τούρκων με το Ιταλικό ερευνητικό σκάφος Levoli Relume. Το θερμότατο επί της ουσίας και των συμβολισμών ισχύος επεισόδιο στην Κάσο σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2024, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία προσπάθησαν να παρεμποδίσουν τις έρευνές του ενώ το σκάφος πραγματοποιούσε πόντιση καλωδίων για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου. Με αυτόν το ωμό τρόπο οι Τούρκοι αμφισβήτησαν ευθέως περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ.
Ρίχνοντας μια ματιά στην ειδησεογραφία της γειτονιάς μας δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι οι Τουρκικές προκλήσεις κλιμακώνονται σταδιακά ενώ αναλογικά σβήνουν οι φωνές διαμαρτυρίας των πανεθνικών μας ταγών και των λοιπών εθνοπατέρων πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (Καραμανλής, Σαμαράς).
Και κάπως έτσι ο μητσοτακισμός υπό τον μανδύα του fake πατριωτισμού μας οδηγεί σε σφαγή στις περιβόητες Πρέσπες του Αιγαίου.
Τις οποίες κατόπιν θα επιχειρήσει να εμφανίσει ως εθνική επιτυχία διαβεβαιώνοντάς μας ότι λύτρωσε τη χώρα από δεδομένο πόλεμο.
Καταλάβατε τώρα γιατί ο Κυριάκος κατοικοεδρεύει ακόμα στο Μαξίμου και δεν έχει πάει σπίτι του;
Νίκος Μιχαηλίδης ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΚΟΠΤΕΡΟ ΙΑΣΜΟΥ: «ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ» ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ «ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ» ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! Αδιανόητα σκηνικά εκτυλίχθηκαν στον οικισμό Κοπτερό (Yalımlı) του Δήμου Ιάσμου, όπου υπό τον μανδύα ενός παραδοσιακού θρησκευτικού δρώμενου στήθηκε συγκεκαλυμμένη φιέστα για την τουρκική «Ημέρα της Νίκης» (Zafer Bayramı) — την επέτειο της συντριβής των ελληνικών δυνάμεων το 1922 και της έναρξης της Μικρασιατικής Καταστροφής. 📌 Τι συνέβη: Πρωταγωνιστής ο Δήμαρχος Τζανέρ Ιμάμ: Ενώ ισχυρίζεται ότι λειτουργεί ως «ενωτικός κρίκος» με το χριστιανικό στοιχείο και εμφανίζεται σε ελληνοπρεπείς εκδηλώσεις, καθοδήγησε εκδήλωση εξύμνησης της τουρκικής στρατιωτικής επετείου. Παρουσία όλου του μηχανισμού: Ψευδομουφτήδες, προξενικοί παράγοντες και στελέχη του παρακράτους έδωσαν σύσσωμοι το «παρών». Σχολείο του ελληνικού κράτους ως σκηνικό: Ποιος και με ποια αιτιολογία έδωσε άδεια για να μετατραπεί μια δημόσια σχολική δομή σε βήμα προπαγάνδας; Κρατικό όχημα της ΠΑΜΘ: Υπηρεσιακό αυτοκίνητο της Περιφέρειας μετέφερε περιφερειακούς συμβούλους στον χώρο της εκδήλωσης, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τη διοίκηση της Περιφέρειας. Μέχρι πότε οι αρμόδιες ελληνικές αρχές θα δείχνουν ανοχή απέναντι σε τέτοιες μεθοδεύσεις στην καρδιά της Θράκης; 🔗
10/09/1945: “Ο Βίντκουν Κουίσλινγκ, επικεφαλής της κατοχικής κυβέρνησης της Νορβηγίας, κρίνεται ένοχος προδοσίας και καταδικάζεται σε θάνατο. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας”.
Ο προδότης ήταν στρατιωτικός, γιος παπά.Πατρίςθρησκεία,οικογένεια δηλαδή. “Εντάχθηκε στο Νορβηγικό Αγροτικό Κόμμα και τη διετία 1931-1933 διετέλεσε Υπουργός Άμυνας. Το 1933 αποχώρησε από το Αγροτικό Κόμμα για να ενταχθεί στο φασιστικό Κόμμα Εθνικής Ενότητας ως συνιδρυτής.
Όταν άρχισε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Κουίσλιγκ τάχθηκε με το μέρος των Ναζιστών. Συνάντησε τον Χίτλερ το 1939 στο Βερολίνο και συζήτησε μαζί του σχετικά με τα μεγάλα οφέλη που θα είχε το Ράιχ, αν καταλάμβανε τη Νορβηγία“.
Τόσο πατριώτης! Βέρος Δεξιός.
“Κατά την εκστρατεία των Ναζιστικών στρατευμάτων στη Νορβηγία, τον Απρίλιο του 1940, υποστήριξε την εισβολή τους και, ως ανταμοιβή, διορίστηκε πρωθυπουργός στην κατεχόμενη Νορβηγία, από τον Φεβρουάριο του 1942 μέχρι τα τέλη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου”.
Ήταν μισητός στους Νορβηγούς, αφού ήταν προδότης κι εγκληματίας συνεργάτης των δυνάμεων Κατοχής. Τον εκτέλεσαν στις 24/10/1945.
Καλά του έκαναν του προδότη. Με τους δικούς μας πουλημένους συνεργάτες των κατακτητών τι έγινε; Οχι απλώς την γλύτωσαν, αλλά το αστικό κράτος τους “αντάμειψε ” για την συνεργασία τους με τους κατακτητές, κάνοντας τους υπουργούς και στρατηγούς. Αντί γι αυτούς, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι πατριώτες, αυτοί που πολέμησαν τους κατακτητές! Από τότε οι δοσίλογοι, τα καθάρματα, μας έκατσαν στο σβέρκο. Γι αυτό δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Σε αυτή τη χώρα, αντί να τιμωρήσουμε τους προδότες, σκοτώσαμε τους πατριώτες. Κι από τότε έχουμε Κατοχή. Έπιασαν όλα τα πόστα και μας βασανίζουν γιατί αντισταθήκαμε, γιατί χάσανε τον πόλεμο χάρη και σε μας.
Τα παιδιά τους βολεύτηκαν σε υπουργεία, θέσεις κλειδιά στην πολιτική και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Όπου πας, θα βρεις μπροστά σου κι ένα μπάσταρδο των SS. Ένα νοσταλγό του Χίτλερ, που είναι άσσος στις μεταμφιέσεις.
Τη μια κάνει το νοικοκύρη,
που σκοτώνει τον ομοφυλόφιλο, την άλλη τον πολεμοκάπηλο απόγονο του Βουκεφάλα, την τρίτη τον αγανακτισμένο γονιό με τα παιδιά των προσφύγων, άλλωστε τον αντικειμενικό κόλακα στα κανάλια, πότε το φοβισμένο δολοφόνο μπάτσο, πότε τον επιχειρηματία φονιά, που σκοτώνει τον αλλοδαπό, το Ρομά κλπ. “Δεν είμαι ρατσιστής αλλά...”. Ε λοιπόν αυτό το “αλλά” κρύβει όλη την υποκρισία και το μίσος για τους ανθρώπους. Ο ρατσιστής είναι τέρας, κτήνος. Χωρίς “αλλά”.
Τα παιδιά των μαυραγοριτών, των προδοτών, όχι μόνο μεγάλωσαν αλλά κι αυξήθηκαν. Βολεύτηκαν μάλιστα όλα. Φρόντισαν οι μπαμπάδες τους. Όταν ο τύπος πχ τρώει τρεις φασολάδες στην καθισιά του στην Κατοχή – και ποιος ξέρει τι άλλο του έδιναν οι Γερμανοί φίλοι του – είναι λογικό να ζει πολύ. Και βέβαια να φροντίζει τους απογόνους του, μη χαθεί το είδος των παρασίτων.
Κάτι πήγε να κάνει σε μερικούς η ΟΠΛΑ αλλά “δεν προκάναμε”, που έλεγε κι ο μακαρίτης, ο σύντροφος Χαρίλαος. Που να προκάνουμε; Όταν εμείς δεν είχαμε τίποτα, κι οι περισσότεροι μεγαλώσαμε ορφανοί, πεινασμένοι και ξυπόλυτοι; Βλέπεις, οι εθνικόφρονες συνήθως παίρνουν από την Πατρίδα, οι υπόλοιποι δίνουν ακόμα και τη ζωή τους.
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpg)
.jpeg)
.jpg)
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο