Έλληνες σπεύσατε, ο Κυριάκος μοιράζει 50ευρα σε κέρματα!
.jpg)
Μιάμιση ώρα έλεγε, έλεγε και ξανάλεγε. Έμπλεκε τη λογιστική με τις αλχημείες και συνέδεε περίτεχνα διάφορες παγιωμένες στη διεθνή βιβλιογραφία τεχνοκρατικές απόψεις με τα κοινά παπατζιλίκια της πλατείας Ομονοίας, ώστε τελικά να καταλήξουμε, ότι, εν μέσω χλιαρών χειροκροτημάτων θα μοιράσει επί της ουσίας στους απανταχού απελπισμένους και ιθαγενείς αναξιοπαθούντες μόλις ένα πενηντάρικο σε μηνιαία βάση.
Το πιο συνταρακτικό και συνάμα ρηξικέλευθο μέτρο, το οποίο ανακοίνωσε δια της ομιλίας του στη ΔΕΘ προ ολίγου ο κύριος Μητσοτάκης έχει να κάνει με τον κουμπαρά της νεότητας. 100 ευρώ θα καταθέτουν οι γονείς για το τέκνο; Εκατό ευρώ θα καταθέτει και το κράτος, ώστε το παιδί να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του με μια καβάτζα της τάξεως των 60,000 ευρώ, δήλωσε περιχαρής ο πρωθυπουργός, με αυτό το μόνιμο και ύποπτο χαμογελάκι να χαρακτηρίζει το πρόσωπό του.
Αποδίδοντας μια εικόνα μαγική τόσο για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας όσο και για την πραγματική οικονομία, σταθερά παντελώς αποκομμένος από την κολασμένη καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ασθμαίνοντας ο μέσος έλληνας πολίτης, ο κύριος Μητσοτάκης ζήτησε απαιτητικά άλλη μια τετραετία. Προφανώς για να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο, αφήνοντας το βαρύ και σκοτεινό αποτύπωμα του νεομητσοτακισμού στον εθνικό κορμό της χώρας. Εν προκειμένω εκτελώντας κατά γράμμα και απερίσπαστα το εγκληματικό σχέδιο Πισσαρίδη που οδηγεί νομοτελειακά στον πλήρη αφανισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες παρά τις τρικλοποδιές των κρατούντων αποτελούν ακόμη και σήμερα τη ραχοκοκαλιά της εγχώριας οικονομίας.
Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο όμως κατά τη διάρκεια της όγδοης συνεχούς παρουσίας του στη ΔΕΘ ως πρωθυπουργός, ειπώθηκε από τα χείλη του όταν αποτόλμησε με περίσσιο θράσος να αναφερθεί στις επαναστατικές τομές που έχουν γίνει στην ελληνική Δικαιοσύνη. Πλέον,
όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κύριος Μητσοτάκης, έχουμε καταφέρει να απονέμεται Δικαιοσύνη στη χώρα μας γρηγορότερα. Τα είπε αυτά, ο άνθρωπος που έχει καταντήσει με τους συν αυτώ το Σύνταγμα κουρελόχαρτο, ενώ η χώρα αυταπόδεικτα διοικείται με όρους σκληρής μαφίας. Ο άνθρωπος που, ας μη γελιόμαστε, πρωθυπουργεύει ακόμη ενώ αποδείχτηκε ότι παρανόμως παρακολουθούσε όλους σχεδόν τους πολιτικούς του αντιπάλους, χωρίς ωστόσο να επιχειρήσει υπό μια θεσμική ιδιότητα να τον αγγίξει κανείς αρμόδιος δικαστικός λειτουργός μέχρι σήμερα.Το τραγελαφικό της υπόθεσης δεν έχει να κάνει με τη μόνιμη έλλειψη ενσυναίσθησης που διέπει τον κύριο Μητσοτάκη ως προσωπικότητα και την αναλγησία που χαρακτηρίζει το πολιτικό του έργο. Παρά αξίζει να επισημάνουμε το σαρδόνιο χαμόγελο, σε όλες του τις τοποθετήσεις θαρρείς ως άλλος δολοφόνος που γυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Αναγνωρίζοντας δήθεν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και την τεράστια κάμψη που σημειώνουν οι δείκτες σε νευραλγικούς κλάδους όπως της καφεστίασης, απόρροια της ανενδοίαστης εφαρμογής εγκληματικών πολιτικών του, ασφαλιστικές εισφορές δυσθεώρητες, ακρίβεια, κατά συνέπεια τεράστια λειτουργικά έξοδα.
Με εμφανώς υποκριτικό στόμφο ωσάν να τα έδινε από τη δική του τσέπη, ο κύριος Μητσοτάκης παρουσίασε ως περίπου πανεθνική πολιτική επιτυχία κάτι εξακοσάευρα σε ετήσια βάση, τα οποία θα δώσουν σημαντική ανάσα σε χιλιάδες αναξιοπαθούντες συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους και χαμηλόμισθους μιας και ο μισθός θα αγγίξει τα 1000 ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή τα παπούτσια που φόραγε ο αξιότιμος πρωθυπουργός στη ΔΕΘ σίγουρα κοστίζουν περισσότερο.
Ο κύριος Μητσοτάκης, προφανώς δεν ανακοίνωσε τα αναμενόμενα, ενδεχομένως διότι στο μυαλό του έχει να φτάσει τουλάχιστον μέχρι τον Μάιο ως πρωθυπουργός και τότε να βγάλει κι άλλους περισσότερους λαγούς από το καπέλο του.
Πηγή: dimokratia.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 September 2026 🕒 16:19
.jpg)
Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη
Μητσοτάκης και Τσίπρας μοίρασαν δισεκατομμύρια στη Θεσσαλονίκη, αλλά η πραγματική οικονομία παραμένει χωρίς παραγωγική βάση – Τα «ματωμένα» υπερπλεονάσματα, η ακρίβεια και ο βαρύς διεθνής ορίζοντας πίσω από το πανηγύρι των παροχών
Η ΔΕΘ μετατράπηκε για ακόμη μία φορά σε παζάρι δισεκατομμυρίων. Από την μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το κυβερνητικό πακέτο φοροελαφρύνσεων και ενισχύσεων και από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας που έχει ήδη ανεβάσει τον πήχη με τη δική του πρόταση αναδιανομής. Και οι δύο μιλούν για λεφτά που «υπάρχουν». Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι πολύ πιο άβολο: υπάρχουν επειδή η ελληνική οικονομία έγινε ισχυρότερη ή επειδή το κράτος αφαίμαξε περισσότερο τους πολίτες;
Η Θεσσαλονίκη ξαναέζησε το γνώριμο τελετουργικό. Φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, επιδόματα, ενισχύσεις, ειδικές ρυθμίσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, δημοσίους υπαλλήλους και επαγγελματίες. Ο πρωθυπουργός εμφάνισε το κυβερνητικό «καλάθι» ως επιστροφή στην κοινωνία του δημοσιονομικού μερίσματος που δημιούργησε, σύμφωνα με το Μέγαρο Μαξίμου, η καλή πορεία της οικονομίας.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να εμφανίσει τη δική του πρόταση ως πιο δίκαιη αναδιανομή,
υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα υπάρχουν, αλλά ποιος τα πληρώνει και ποιος τελικά τα εισπράττει.📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 September 2026 🕒 16:16
Στη γνωστή ιστορία-παραβολή µε τον Νασρεντίν Χότζα ένας εξαθλιωµένος χωρικός επικαλείται τη σοφία του συνοµιλητή του και ζητά να του δώσει λύση επειδή το σπίτι του δεν χωράει αυτόν και την οικογένειά του. Ο Χότζας τον ακούει και στο τέλος τού προτείνει να βάλει στο σπίτι που µένει κι έναν πετεινό. Ο χωρικός παραξενεύεται αφού το πρόβληµά του ήταν ότι το σπίτι δεν χωράει την οικογένειά του, αλλά αποφασίζει να ακούσει τον σοφό Χότζα. Την επόµενη µέρα πάει και πάλι στον Χότζα για να του πει πως η κατάσταση έγινε ακόµη πιο δύσκολη. Ο Χότζας τον ακούει και του ζητάει να βάλει στο σπίτι κι ένα αρνί. Ο χωρικός αντιδρά αλλά ο Χότζας επιµένει. Το επόµενο πρωί ο δύσµοιρος χωρικός πάει στον Χότζα και τον ενηµερώνει ότι τα παιδιά του κλαίνε γιατί ασφυκτιούν στο σπίτι µε τα ζώα. Ο Νασρεντίν Χότζας όµως συνεχίζει και του δίνει εντολή να βάλει στο σπίτι και τη γελάδα. Στο τέλος της ιστορίας και αφού ο χωρικός δηλώνει ότι η οικογένειά του είναι στα πρόθυρα να πεθάνει, ο Χότζας του λέει να βγάλει όλα τα ζώα από το σπίτι. Και τότε ο χωρικός τον επισκέπτεται και τον ευχαριστεί γιατί το σπίτι του όχι µόνο του φτάνει αλλά του φαίνεται και ευρύχωρο.
Ο Νασρεντίν Χότζας της Ελλάδας, κατά κόσµον Κυριάκος Μητσοτάκης, προσερχόµενος στη ∆ΕΘ µάς κάνει τη χάρη να αφαιρέσει κάποια βάρη που ο ίδιος δηµιούργησε για να µας φανούν η κατάσταση και η πολιτική του ευρύχωρες. Είναι τόσο απλό όσο και η παραβολή. Η πολιτική Μητσοτάκη έχει δηµιουργήσει ακρίβεια, οικονοµικές ανισότητες, κοινωνική ασφυξία, αλλά µε τις εξαγγελίες θα µας κάνει να νιώσουµε ανακουφισµένοι. Θα επιστρέψει µέσω επιδόµατος, παροχής, αύξησης µισθού κάποια από αυτά που έχει αφαιρέσει ή και κλέψει ακόµη µε την πολιτική του.
Πρόκειται για µια επαναλαµβανόµενη κοροϊδία, θεσµοποίηση του ψέµατος, η οποία µάλιστα οµολογείται. Αν παρακολουθήσει κάποιος την ειδησεογραφία πριν από την άνοδο Μητσοτάκη στη ∆ΕΘ, διαπιστώνει πως οι δηµοσιογράφοι µιλούν για µέτρα που θα εξαγγελθούν για να ικανοποιηθούν κοινωνικές οµάδες οι οποίες πλέον δεν είναι ικανοποιηµένες από την κυβέρνηση. Για παράδειγµα, στην «Καθηµερινή» στις 2 Σεπτεµβρίου, σε άρθρο µε τον τίτλο «Εκπλήξεις και τρακτέρ»,
η ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης ενηµερώνει ότι ο Μητσοτάκης αναγκάζεται να εξαγγείλει µέτρα για τους αγρότες, γιατί οι «γαλάζιοι» αγροτικοί συνδικαλιστές αποφάσισαν κινητοποιήσεις κατά την άφιξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.Οι εξαγγελίες στη ∆ΕΘ δεν έχουν εδώ και χρόνια καµία σχέση µε ανακοίνωση κάποιας οικονοµικής πολιτικής ή αποφάσεις για την ανασυγκρότηση της χώρας, όπως συνηθίζουν να λένε. Είναι ένα πανηγύρι, όπου εξελίσσεται πλειοδοσία εξαγγελιών και µέτρων τα οποία µάλιστα σπάνια εφαρµόζονται. Πιο σπάνια ακόµη εξετάζεται ποιον εξυπηρετούν αυτά τα µέτρα που εµφανίζονται ως ασφαλείς παροχές µε τη συνδροµή των φίλιων αναλυτών στα µέσα ενηµέρωσης. ∆εν εµποδίζει τίποτα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ανακοινώσει κατώτατο µισθό 1.100 ευρώ για να υπερθεµατίσει τα 1.000 ευρώ που έταξε ο Τσίπρας.
Η πολιτική υποχωρεί στο όνοµα της λογιστικής, αλλά υποτάσσεται κιόλας σε αυτή. ∆εν γίνεται καµία αναφορά στο ποια είναι η πολιτική που εµφανίζουν τα µέτρα (αν εξυπηρετούν την κοινωνία, αµβλύνουν ανισότητες και διαφορές, ενισχύουν τις κοινωνικές δαπάνες), αλλά εξετάζεται αν εξυπηρετούν κάποιους δηµοσιονοµικούς κανόνες. Ο κόφτης της δηµοσιονοµικής πειθαρχίας, που διόγκωσε την κρίση και οδήγησε σε πλήρη αλλαγή της οντότητας της χώρας, γίνεται µέτρο της πολιτικής. Τα κόµµατα τρέχουν να αποδείξουν αν τα προγράµµατά τους είναι κοστολογηµένα και όχι αν συµφέρουν και ποιον συµφέρουν. Αν «δεν βγαίνουν οι αριθµοί», η κοινωνία οφείλει να υποφέρει. ∆εν θα υπάρξει 13ος µισθός, δεν θα υπάρξει σύνταξη ή εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς εισοδήµατος. Από την άλλη πλευρά βέβαια, τα ίδια κριτήρια της «ανάγκης» δεν είναι ορατά για όσους έχουν υπερβολικά πολλά.
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την παράταση του αναβαλλόµενου φόρου για τις τράπεζες, δηλαδή να µπορούν οι υπερκερδοφόρες τράπεζες να συµψηφίζουν σηµερινά κέρδη µε ζηµιές του παρελθόντος, πράγµα που δεν ισχύει για έναν ελεύθερο επαγγελµατία. Οι τράπεζες πρακτικά όχι µόνο έχουν ειδικό καθεστώς αλλά και κρατική προστασία σε βάρος του πολίτη. Την ίδια ώρα ένας ελεύθερος επαγγελµατίας πρέπει να προκαταβάλλει φόρους για πιθανά και όχι υπαρκτά κέρδη.
Το πλέγµα αυτών των µέτρων, αντί να εξεταστεί στο πλαίσιο του ποιους εξυπηρετεί, γίνεται αριθµητική και λογιστική. Ετσι η λογιστική κόντρα γίνεται για το αν η προκαταβολή φόρου θα είναι 100% ή 50% για να γίνει πολιτική επιλογή. Είναι εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης να καταργηθεί το άδικο µέτρο ή να δηµιουργηθεί ένα δίκαιο φορολογικό σύστηµα.
Το ζητούµενο είναι να βρεθούν τα κόλπα και οι φραστικές διατυπώσεις µε τα οποία θα εµφανιστεί η κακή πολιτική ως ευεργετική πρόνοια. ∆υστυχώς το χειρότερο παράδειγµα αυτής της κουτοπονηριάς ανήκει στον Αλ. Τσίπρα. Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, αντί να ανακοινώσει συγκεκριµένα ένα δίκαιο φορολογικό σύστηµα υπέρ των ασθενέστερων στρωµάτων, επέλεξε να δηµιουργήσει την εντύπωση ότι στριµώχνει την οικονοµική ελίτ µε το µέτρο της «πατριωτικής εισφοράς» του 1% φόρου για το 1% των πολύ πλουσίων. Αφού απαλλάξει τους υπερκατέχοντες από άλλους φόρους, θα τους πατριωτικοποιήσει (όπως την ένδοξη δεκαετία του 1960 έκανε η ΕΡΕ) βάζοντάς τους να πληρώσουν 1% επί της καθαρής περιουσίας. Τι είναι όµως η καθαρή περιουσία; Η διεθνής οικονοµική ελίτ κρύβει τον πλούτο της µέσα από offshore εταιρείες, εταιρείες συµµετοχών και άλλα σχήµατα που γίνονται γι’ αυτό τον λόγο. Ενας επιχειρηµατίας στην Ελλάδα δεν παίρνει καν µισθό από τις εταιρείες του. Εχει µετοχές, δεν τις πουλάει για να µη φορολογηθεί και τις εµφανίζει ως εγγύηση για να πάρει δάνειο από την τράπεζα µε το οποίο θα αυξήσει την περιουσία του. Αν, δε, πάρει µέρισµα, τότε αυτό έχει φορολογία µόλις 5% (το Ηνωµένο Βασίλειο και οι περισσότερες χώρες στην ΕΕ έχουν 20%). Το κόµµα Τσίπρα λοιπόν ποια ελίτ θα φορολογήσει και πώς;
Ακούγεται ροµαντικά αριστερό και δίκαιο, ώστε να δικαιολογήσει ότι δεν γίνεται αυτό που πρέπει να γίνει: φορολογικό σύστηµα που θα κατανέµει τα βάρη δίκαια.
Η ∆ΕΘ, όπως διαµορφώνεται, δεν είναι µόνο ένα πανηγύρι υποσχέσεων και παροχολογίας, αλλά και ο χώρος όπου έχει υπογραφεί πλέον η συµφωνία κυρίων πως η πολιτική τους αντιπαράθεση θα είναι εντός πλαισίων. Το πλαίσιο θα είναι η συµφωνία στην ίδια αντίληψη για την πολιτική (νεοφιλελεύθερη), όπου µπορούν να διαφωνούν για τους αριθµούς και την κοστολόγηση. Κι ας νικήσει ο καλύτερος. Στην εξαπάτηση.
ΥΓ.: Αν και δουλειά µου δεν είναι να πω πού θα βρεθούν τα λεφτά, δεν είµαι πολιτικός, τα λεφτά υπάρχουν στη µαύρη τρύπα της διαφθοράς. Ακούσατε κάποιο συγκεκριµένο µέτρο πάταξης της διαφθοράς για να ανακτήσουµε τα χαµένα χρήµατα;
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 September 2026 🕒 16:13
Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Tο σημερινό πρωτοσέλιδο της Δημοκρατίας και η επώνυμη καταγγελία του Φίλιππου Ταυρή, τότε μέλους της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής της Ν.Δ., ξαναφέρνουν στην επιφάνεια μια υπόθεση που επί έντεκα χρόνια περιβάλλεται από μια εκκωφαντική σιωπή.
Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2015, στον πρώτο γύρο, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης προηγείται με 39,80%, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθεί με 28,50%.
Και τότε αρχίζουν όλα όσα, σήμερα, επιστρέφουν σαν πολιτικός εφιάλτης.
Ο Μανώλης Κοττάκης είχε περιγράψει ένα σκοτεινό παρασκήνιο, μιλώντας για τραπεζίτες, υψηλόβαθμους Αμερικανούς αξιωματούχους, επιχειρηματίες και καναλάρχες, αλλά και για τον ρόλο εταιρείας που είχε αναλάβει τη συγκέντρωση και διαχείριση των αποτελεσμάτων.
Οι καταγγελίες αυτές δεν έμειναν μόνο στον Κοττάκη. Ο Νίκος Καραχάλιος, πρώην σύμβουλος στρατηγικής του Κώστα Καραμανλή, έδωσε τη δική του, ιδιαίτερα βαριά, εκδοχή για όσα συνέβαιναν πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Και τώρα έρχεται η «βόμβα» Ταυρή να ξανανοίξει τον φάκελο.
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν ζητήματα με υπογραφές υποψηφίου, ενώ συνολικά επαναφέρει στο προσκήνιο την εικόνα μιας εσωκομματικής αναμέτρησης στην οποία, αντί για την περίφημη «γαλάζια δημοκρατική κανονικότητα», εμφανίζονται μηχανισμοί, παρασκήνιο και καταγγελίες που ζητούν απαντήσεις.
Και κάπου εδώ αποκτά ξανά νόημα η περίφημη φράση του Μεϊμαράκη, προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Άντε και γαμήσου, κωλόπαιδο».
Μια φράση που έμεινε στην πολιτική ιστορία ως στιγμιαίο ξέσπασμα. Σήμερα, όμως, αποκτά διαφορετικό βάρος όταν την ξαναδιαβάζουμε μέσα στο σύνολο των καταγγελιών που έχουν διατυπωθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Αλλά υπάρχει και συνέχεια.
Στις 6 Γενάρη του 2026,
η Haaretz αποκάλυψε εμπλοκή Ισραηλινών «ειδικών» σε επιχείρηση ψηφιακής χειραγώγησης της κοινής γνώμης υπέρ της Ν.Δ. ενόψει των εκλογών του 2023. Δεν πρόκειται φυσικά για την ίδια υπόθεση. Πρόκειται όμως για ένα ακόμη κομμάτι ενός πολύ ευρύτερου παζλ: του τρόπου με τον οποίο η πολιτική εξουσία συνδέεται με μηχανισμούς επικοινωνιακής και ψηφιακής χειραγώγησης.Και τότε η εικόνα αρχίζει να γίνεται ενοχλητικά συνεκτική. Το 2015-16, καταγγελίες για το παρασκήνιο της εσωκομματικής εκλογής. Το 2023, καταγγελίες για οργανωμένη ψηφιακή χειραγώγηση υπέρ της Ν.Δ. Στο ενδιάμεσο, το σκάνδαλο των υποκλοπών και το Predator. Και πάνω απ’ όλα, ένας πρωθυπουργός που σήμερα εμφανίζεται ως προσωποποίηση της πολιτικής «κανονικότητας» και της θεσμικής σοβαρότητας.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τίποτα από τις βαρύτατες καταγγελίες για το 2015 δεν έχει αποδειχθεί δικαστικά ως ενιαία συνωμοσία. Αλλά ούτε και τα ερωτήματα εξαφανίστηκαν επειδή πέρασαν έντεκα χρόνια. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη σημερινή «βόμβα» Ταυρή τόσο πολιτικά ενδιαφέρουσα.
Γιατί αν οι καταγγελίες του ευσταθούν, τότε δεν έχουμε απλώς άλλη μία εσωκομματική ιστορία της Ν.Δ. Έχουμε ένα ερώτημα που αφορά την ίδια την αφετηρία της σημερινής πολιτικής εξουσίας: Πόσο «καθαρή» ήταν τελικά η διαδικασία από την οποία ξεπήδησε ο άνθρωπος που κυβερνά την Ελλάδα από το 2019; Και όσο το ερώτημα παραμένει αναπάντητο, η περίφημη «ομερτά» δεν σπάει με δηλώσεις. Σπάει μόνο όταν ανοίξουν όλοι οι φάκελοι. Κάτι που προφανώς δεν πρόκειται να συμβεί όσο στην κυβερνητική εξουσία βρίσκεται η δεξιά.
ΥΥ.Γ: Στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας το 2015, η διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου σημαδεύτηκε από έντονο παρασκήνιο, τεχνικά φιάσκα και σοβαρές καταγγελίες. Μία από τις πιο ηχηρές αποκαλύψεις, που ήρθε ξανά στο προσκήνιο μέσα από τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «δημοκρατία», είναι η λεγόμενη «βόμβα Ταυρή».
Η «βόμβα» αυτή αφορά τις επώνυμες καταγγελίες του Φίλιππου Ταυρή, ο οποίος το 2015 ήταν μέλος της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής (ΚΕΦΕ) της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, η υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη για την προεδρία του κόμματος εγκρίθηκε με σκιώδη τρόπο, καθώς τουλάχιστον μία από τις απαραίτητες 50 υπογραφές μελών της Πολιτικής Επιτροπής που κατέθεσε ήταν πλαστή.
Ο κ. Ταυρής υποστήριξε ότι ένα από τα πρόσωπα που εμφανίζονταν να στηρίζουν τον κ. Γεωργιάδη τον πλησίασε και του δήλωσε κατηγορηματικά ότι ουδέποτε είχε υπογράψει τη σχετική λίστα. Όταν το μέλος της ΚΕΦΕ επιχείρησε να αναδείξει το θέμα, συνάντησε –όπως καταγγέλλει– ένα τείχος σιωπής. Οι εκπρόσωποι των υπόλοιπων υποψηφίων φέρεται να του ζήτησαν να μην προχωρήσει η καταγγελία, προκειμένου να μην τιναχθεί η διαδικασία στον αέρα, επιβάλλοντας μια ιδιότυπη «ομερτά».
Η αποκάλυψη αυτή χαρακτηρίζεται ως «βόμβα» διότι, αν η υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη είχε ακυρωθεί λόγω των πλαστών υπογραφών, η γεωμετρία των εκλογών θα ήταν εντελώς διαφορετική. Η εφημερίδα συνδέει άμεσα το γεγονός αυτό με τη μετέπειτα επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στον δεύτερο γύρο, αφήνοντας σαχές υπονοούμενο ότι η μετέπειτα ηγεσία του κόμματος βασίστηκε σε μια αλυσίδα αδιαφανών μεθοδεύσεων
https://vathikokkino.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 September 2026 🕒 16:09
Σταυροφόρος
O Μητσοτάκης σε πηγαδάκια που είχε με τους ρεπόρτερ για το θέμα που προέκυψε με τα σχολικά βιβλία, είπε: "Αυτά είναι σαχλαμάρες. Σοβαρευτείτε" Για το εάν υπάρχει θέμα με τη Ζαχαράκη, είπε: "Ναι γι' αυτό ήταν δίπλα μου σήμερα η Σοφία" Καταλάβατε που γράφει τους διαμαρτυρόμενους
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 September 2026 🕒 19:18
Τα νούμερα της επταετίας 2019-2026 μιλούν από μόνα τους και προκαλούν ίλιγγο:
Πίσω από αυτούς τους ψυχρούς αριθμούς κρύβονται συγκεκριμένα ονοματεπώνυμα και ισχυρές διασυνδέσεις. Ο λόγος για τον κατασκευαστικό Όμιλο που διοικείται από τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο, Γιώργο Περιστέρη. Στην ηγετική ομάδα της εταιρείας, στη θέση του Αντιπροέδρου, συναντάμε τον Μιχαήλ Γουρζή, ο οποίος είναι ο πεθερός του κορυφαίου υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Γιώργου Γεραπετρίτη. Αυτό το διαπιστωμένο πλέγμα συγγένειας, πολιτικής επιρροής και οικονομικής ισχύος βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής.
Η περίπτωση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού της περιόδου Μητσοτάκη. Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι οι στενοί συγγενικοί και πολιτικοί δεσμοί με την εξουσία συμβαδίζουν με το μοίρασμα της πίτας των δισεκατομμυρίων. Όσο η κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας, της ενεργειακής φτώχειας και της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών, οι εκλεκτοί του συστήματος βλέπουν τα κέρδη τους να πολλαπλασιάζονται,
με γεωμετρική πρόοδο.vathikokkino
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 September 2026 🕒 19:16
Διαβάζοντας τον Μπολάνιο από την αγαπημένη μου βεράντα. Ένα καλοκαιρινό ανάγνωσμα για το κακό, τη διαφθορά και τη μνήμη της δημοκρατίας. «Ποιο άστρο πέφτει χωρίς να το προσέξει κανείς;» William Faulkner
Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα να αγναντεύω ένα από τα πιο γαλήνια τοπία της Ελλάδας.
Από την αγαπημένη μου βεράντα στη Λευκάδα, το βλέμμα μου περιπλανιόταν στο στενό κανάλι που χωρίζει το νησί από την απέναντι στεριά.
Μπροστά μου ξεπρόβαλλαν τρία μικρά νησιά, το καθένα κουβαλώντας τη δική του ιστορία.
Η Μαδουρή, το νησί του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ενός από τους εθνικούς ποιητές της Ελλάδας.
Ο Σκορπιός, ο ιδιωτικός παράδεισος του Αριστοτέλη Ωνάση, που σήμερα ανήκει σε Ρώσο επιχειρηματία.
Λίγο πιο πέρα, το Μεγανήσι, καλοκαιρινό καταφύγιο ορισμένων από τις πιο ισχυρές οικογένειες της Ευρώπης, ανάμεσά τους και μέλη της οικογένειας Ρότσιλντ.
Ιστορία.
Ποίηση.
Πλούτος.
Εξουσία.
Όλα να συνυπάρχουν στον ίδιο γαλήνιο ορίζοντα.
Μέσα σε αυτό το σχεδόν ειδυλλιακό σκηνικό πέρασα αρκετές ημέρες διαβάζοντας τον Ρομπέρτο Μπολάνιο: Μακρινό Άστρο, Νυχτωδία της Χιλής, 2666 και Ο Ανυπόφορος Γκάουτσο.
Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί μεγαλύτερη αντίθεση.
Έξω από το παράθυρό μου επικρατούσε απόλυτη ηρεμία.
Μέσα στις σελίδες κυριαρχούσαν η δικτατορία, ο φόβος, η βία, η συνενοχή και η αργή διάβρωση των θεσμών.
Κι όμως, ο Μπολάνιο δεν έγραφε μόνο για τη Χιλή.
Έγραφε για κάτι πολύ πιο διαχρονικό.
Έγραφε για τις πολλές μεταμορφώσεις του κακού.
Όχι για το κακό ως μια αφηρημένη φιλοσοφική έννοια, αλλά ως μια κοινωνική δύναμη. Μια δύναμη που εξαπλώνεται αθόρυβα,
αλλάζει μορφές, δανείζεται τη γλώσσα του πολιτισμού, του πατριωτισμού, της ευφυΐας και της αναγκαιότητας, μέχρι που κάποια στιγμή παύει να μοιάζει με εξαίρεση.Γίνεται μέρος της καθημερινότητας.
Διαβάζοντάς τον, παραμονές της 24ης Ιουλίου, της Ημέρας Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ μια άλλη εκδοχή αυτής της ίδιας ηθικής διάβρωσης.
Τη διαφθορά.
Η πολιτική διαφθορά είναι ίσως η πιο οικεία μορφή δημόσιου κακού στις σύγχρονες δημοκρατίες. Όπως και το σκοτάδι που διατρέχει τα έργα του Μπολάνιο, δεν επιβιώνει επειδή κανείς δεν το βλέπει. Επιβιώνει επειδή πάρα πολλοί συνηθίζουν να ζουν μαζί του, το δικαιολογούν, το εκλογικεύουν ή καταλήγουν σιωπηλά στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Αυτή είναι ίσως η πιο ανησυχητική διαπίστωση του Μπολάνιο.
Ο πολιτισμός δεν νικά αυτόματα το κακό.
Οι θεσμοί, από μόνοι τους, δεν το εξαλείφουν.
Η Δικαιοσύνη, από μόνη της, επίσης δεν αρκεί.
Οι κοινωνίες συχνά μαθαίνουν να συνυπάρχουν μαζί του.
Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε δημοκρατία.
Όχι αν μοιάζει με τη Χιλή του Πινοσέτ. Η Ιστορία δεν προσφέρεται για εύκολες και πρόχειρες αναλογίες.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ένα δημοκρατικό σύστημα μπορεί, σταδιακά, να αναπτύξει μια κουλτούρα ανοχής απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας, την αδιαφάνεια, την πελατειακή λογική και τη διαφθορά, μέχρι το σημείο που οι πολίτες να τα θεωρούν φυσιολογικά και αναπόφευκτα στοιχεία της πολιτικής ζωής.
Όταν συμβεί αυτό, ο κίνδυνος δεν περιορίζεται πλέον στις ατομικές ευθύνες.
Ο κίνδυνος γίνεται πολιτισμικός.
Ένα πολιτικό οικοσύστημα που στηρίζεται στον ελιτισμό, την ατιμωρησία και την κανονικοποίηση της ανήθικης συμπεριφοράς μετατρέπεται στο πιο πρόσφορο έδαφος για να αναπαράγεται η διαφθορά, ξανά και ξανά.
Η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία δεν είναι λοιπόν μόνο η ίδια η διαφθορά.
Είναι η στιγμή που η διαφθορά παύει να σοκάρει.
Είναι η στιγμή που οι πολίτες παύουν να περιμένουν κάτι καλύτερο.
Είναι η στιγμή που η παραίτηση αντικαθιστά τη λογοδοσία.
Ο Μπολάνιο καταλάβαινε ότι οι κοινωνίες σπάνια καταρρέουν από τη μία μέρα στην άλλη.
Διαβρώνονται αργά.
Μέσα από τη συνήθεια.
Μέσα από τη σιωπή.
Μέσα από τη σταδιακή προσαρμογή.
Τα μυθιστορήματά του μας υπενθυμίζουν ότι το αντίθετο του κακού δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη.
Είναι η μνήμη.
Είναι η εγρήγορση.
Είναι η άρνηση να αποδεχτούμε ως φυσιολογικό αυτό που δεν πρέπει ποτέ να γίνει φυσιολογικό.
Γιατί η διαφθορά, όπως κάθε μορφή ηθικής παρακμής, επιμένει ακόμη κι όταν όλοι τη βλέπουν.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η κοινωνία διαθέτει ακόμη το ηθικό θάρρος να αρνηθεί να ζήσει δίπλα της.
Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η βαθύτερη σημασία του ερωτήματος του Φόκνερ.
Ένα άστρο δεν χάνεται επειδή πέφτει.
Μια δημοκρατία δεν αρχίζει να παρακμάζει επειδή υπάρχει διαφθορά.
Και τα δύο αρχίζουν να χάνονται όταν οι άνθρωποι σταματούν να κοιτούν ψηλά.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 4 September 2026 🕒 16:27
Ξαφνικά, στην Ελλάδα του 2026, ανακαλύψαμε ξανά τον μεγαλύτερο πολιτικό κίνδυνο για τη δημοκρατία, και τη δήθεν σταθερότητα! Τον Αντώνη Σαμαρά…
Όχι, δεν πρόκειται για κάποιον πολιτικό τυχοδιώκτη που εμφανίστηκε χθες από το πουθενά.
Δεν είναι κάποιος τηλεοπτικός μαϊντανός που αναζητά κόμμα για να στεγάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.
Ο Σαμαράς είναι πολιτικά ταυτισμένος με τη Νέα Δημοκρατία εδώ και δεκαετίες.
Βουλευτής από νεαρή ηλικία, υπουργός, αρχηγός του κόμματος, πρωθυπουργός…
Κι όμως, σήμερα κάποιοι εμφανίζονται ως εισαγγελείς της κομματικής νομιμοφροσύνης, για να τον βαφτίσουν… «αποστάτη».
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι ο λαός έχει αυτό το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται μνήμη.
Και η μνήμη είναι συχνά ο χειρότερος εχθρός της πολιτικής υποκρισίας.
Γιατί ας θυμηθούμε ποιοι μιλούν για «παράταξη».
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν ήταν καν μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Εντάχθηκε σε αυτήν το 1977, έχοντας προηγουμένως μια μακρά και θυελλώδη πολιτική διαδρομή.
Λίγο πριν είχε δικό του κόμμα, με το οποίο πολεμούσε τη Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή (του κανονικού), ενώ πιο πριν ήταν το δεξί χέρι του Γεωργίου Παπανδρέου, τον οποίον «πούλησε» και γι αυτό έμεινε στην ιστορία ως ο «εφιάλτης».
Η πολιτική ιστορία του είναι γνωστή, και δεν χρειάζεται ξαναγράψιμο…
Αλλά φαίνεται ότι,
στην Ελλάδα υπάρχει ένα περίεργο πολιτικό αξίωμα. Όταν αλλάζεις πολιτικό χώρο και τελικά καταλήγεις στην κορυφή, λέγεται «μεγάλη πολιτική διαδρομή».Όταν συγκρούεσαι με την κορυφή της εξουσίας, και απειλείς τα σχέδιά της, λέγεται «αποστασία».
Τόσο απλά. Τόσο βολικά.
Και μετά έχουμε τη Ντόρα τη Μπακογιάννη.
Η ίδια που σήμερα εμφανίζεται να υπερασπίζεται με πάθος την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, είχε δημιουργήσει τη δική της πολιτική παράταξη, το δικό της κόμμα, τη Δημοκρατική Συμμαχία δηλαδή, και είχε βρεθεί απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά.
Και έφαγε τα μούτρα της, επιστρέφοντας στο «μαντρί» σαν βρεγμένο γατί…
Τότε ήταν πολιτική επιλογή.
Τώρα, αν ο Σαμαράς κάνει κάτι αντίστοιχο, είναι προδοσία;
Τότε ήταν ανεξαρτησία.
Τώρα είναι αποστασία;
Τότε ήταν δημοκρατικό δικαίωμα.
Τώρα είναι έγκλημα κατά της παράταξης;
Έλεος κάπου…
Πραγματικά, η πολιτική ευελιξία ορισμένων ανθρώπων, θα έπρεπε να διδάσκεται ως ξεχωριστό μάθημα στα πανεπιστήμια.
Και σαν να μην έφτανε η οικογενειακή αυτή παράδοση στις πολιτικές μετακινήσεις και συγκρούσεις, επιστρατεύτηκαν και διάφοροι πολιτικοί «παράγοντες», ξεχασμένοι μεν, πρόθυμοι να γλείψουν τον Κυριάκο δε, για να κάνουν μάθημα στον Σαμαρά για το… τι σημαίνει Νέα Δημοκρατία!
Άνθρωποι που πέρασαν από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Άνθρωποι που συγκρούστηκαν στο παρελθόν με τη Νέα Δημοκρατία.
Άνθρωποι που δεν ανήκαν ποτέ στον παραδοσιακό πυρήνα της παράταξης, ούτε καν στη Νέα Δημοκρατία.
Και τώρα όλοι μαζί ανακάλυψαν ξαφνικά την ανάγκη να προστατεύσουν τη Νέα Δημοκρατία από τον… Σαμαρά!!!!!!
Είναι σαν να καλείς τους ενοίκους μιας πολυκατοικίας να εξηγήσουν στον αρχιτέκτονα… πού βρίσκεται η είσοδος.
Γιατί όμως τέτοιος πανικός;
Γιατί τόση φασαρία;
Γιατί τόση οργή κάθε φορά που ακούγεται το όνομα Σαμαρά;
Η απάντηση είναι απελπιστικά απλή.
Τον φοβούνται.
Όχι επειδή είναι «αποστάτης».
Τον φοβούνται επειδή μπορεί να κόψει πολιτικές δυνάμεις από τη Νέα Δημοκρατία.
Επειδή μπορεί να απειλήσει την αυτοδυναμία.
Επειδή μπορεί να χαλάσει την εικόνα της απόλυτης κυριαρχίας.
Επειδή υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής Κεντροδεξιάς που δεν αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του στη σημερινή πολιτική φυσιογνωμία της κυβέρνησης.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι ο Σαμαράς.
Η ύπαρξη ψηφοφόρων που σκέφτονται όπως ο Σαμαράς.
Ο Σαμαράς, άλλωστε, έχει μια ιδιαίτερη θέση στην πολιτική ιστορία των Μητσοτάκηδων.
Το 1993 βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Το 2009 νίκησε τη Ντόρα Μπακογιάννη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Και τώρα, η πολιτική μοίρα τον φέρνει ξανά απέναντι σε έναν Μητσοτάκη.
Αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να ανησυχεί όταν ο Σαμαράς αποφασίζει να ανοίξει πόλεμο, αυτός μάλλον δεν είναι ο Σαμαράς.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να διαθέτει την κυβέρνηση, τον κομματικό μηχανισμό και την ισχύ της εξουσίας. Αλλά η πολιτική δεν είναι λογιστική.
Δεν κυβερνάς για πάντα επειδή έχεις καλές δημοσκοπήσεις.
Δεν ελέγχεις για πάντα μια παράταξη επειδή ελέγχεις τον μηχανισμό της.
Και, κυρίως, δεν εξαφανίζεις έναν πολιτικό επειδή αποφάσισες να τον παρουσιάσεις ως «γραφικό», «τελειωμένο», ή «αποστάτη».
Ιδιαίτερα όταν αυτός ο πολιτικός έχει περάσει δεκαετίες μέσα στην ίδια την ιστορία της παράταξης που σήμερα κάποιοι προσπαθούν να του αφαιρέσουν.
Οι διαφωνίες για τα εθνικά θέματα, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, για την ιδεολογική μετατόπιση της κυβέρνησης, και για την κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας δεν εξαφανίζονται με τηλεοπτικές επιθέσεις.
Ούτε με στρατευμένους μαϊντανούς σχολιαστές…
Ούτε με πολιτικούς που ξαφνικά ανακάλυψαν την αγάπη τους για την… κομματική καθαρότητα.
Η πραγματική ειρωνεία είναι ότι εκείνοι που σήμερα φωνάζουν περισσότερο για την «ενότητα» είναι ίσως αυτοί που φοβούνται περισσότερο τη δημοκρατική κρίση των ψηφοφόρων.
Γιατί ο Σαμαράς μπορεί να κάνει λάθος.
Μπορεί να μην κάνει ποτέ κόμμα.
Μπορεί να αποτύχει πολιτικά.
Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο:
Δεν χρειάζεται πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης στη Νέα Δημοκρατία από ανθρώπους που θυμήθηκαν την ιστορία της μόνο όταν άρχισε να τους βολεύει.
Και αν τελικά αποφασίσει να ανοίξει νέο πολιτικό μέτωπο, τότε η μάχη δεν θα είναι απλώς Σαμαράς εναντίον Μητσοτάκη.
Θα είναι η σύγκρουση δύο διαφορετικών αντιλήψεων για το τι υπήρξε, και τι πρέπει να γίνει η Νέα Δημοκρατία.
Και αυτή τη φορά, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Σαμαρά ως παρελθόν, ίσως ανακαλύψουν ότι το παρελθόν έχει ένα πολύ ενοχλητικό συνήθειο…
Επιστρέφει ακριβώς τη στιγμή που όλοι πίστεψαν ότι το είχαν ξεφορτωθεί.
Όταν η πολιτική ιστορία μιας οικογένειας, και ενός κόμματος είναι γεμάτη αποστασίες, διασπάσεις, μετακινήσεις, νέους πολιτικούς φορείς, και θεαματικές επιστροφές, η ηθικολογία γίνεται απλώς κωμωδία.
Και ίσως αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο οι χειροκροτητές του ανέμελου γόνου… ότι αν ο Σαμαράς αποφασίσει να ανοίξει ξανά το κεφάλαιο της πολιτικής σύγκρουσης, δεν θα έχει απέναντί του απλώς έναν πρωθυπουργό.
Θα έχει απέναντί του ολόκληρο τον μηχανισμό μιας εξουσίας που δείχνει να τρέμει την επιστροφή της ίδιας της πολιτικής.
Η ιστορία, άλλωστε, δεν έχει τελειώσει.
Και ο Σαμαράς έχει αποδείξει περισσότερες από μία φορές ότι δεν του αρέσει να παρακολουθεί την ιστορία από την εξέδρα…
https://www.antinews.gr/
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 4 September 2026 🕒 16:24
Λεφτόδεντρα υπάρχουν τελικά, αλλά φυτρώνουν αποκλειστικά στις αυλές των πολυεθνικών συμβουλευτικών εταιρειών και των ημετέρων του Μαξίμου, την ώρα που για τους λειτουργούς της υγείας και της εκπαίδευσης τα ταμεία είναι μονίμως «άδεια».
Και η χθεσινή κυβερνητική αντίδραση στις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα από τη Θεσσαλονίκη ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο.
Ο Τσίπρας παρουσίασε ένα σχέδιο με παρεμβάσεις σε μισθούς, φορολογία, στέγη, Υγεία και Παιδεία, με στόχο – όπως υποστήριξε – να μειωθούν οι ανισότητες και να υπάρξει δικαιότερη κατανομή του πλούτου.
Η απάντηση της κυβέρνησης; «Πού θα βρεθούν τα λεφτά;»
Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη πολιτική ειρωνεία. Θα μπορούσαμε να δίναμε πολλές απαντήσεις, αλλά θα αρκεστούμε να αναφέρουμε μια προκλητικότατη περίπτωση:
Η έρευνα αποκαλύπτει αυτό που βιώνουμε καθημερινά: την πλήρη απαξίωση και συστηματική παράκαμψη της δημόσιας διοίκησης. Αντί το κράτος να ενισχύσει τις δομές του και να προσλάβει μόνιμο, εξειδικευμένο προσωπικό, προχωρά σε χιλιάδες απευθείας αναθέσεις και παχυλές συμβάσεις δισεκατομμυρίων.Δεν μιλάμε απλώς για μια σπατάλη δημοσίου χρήματος,
αλλά για θεσμική εκτροπή: ιδιωτικές εταιρείες και δικηγορικά γραφεία φτάνουν στο σημείο να συντάσσουν νομοσχέδια και να χαράσσουν δημόσιες πολιτικές, λειτουργώντας ως παράλληλα κέντρα εξουσίας χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση ή ουσιαστική λογοδοσία.Το πιο προκλητικό στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι η χυδαία επικοινωνιακή προπαγάνδα της κυβέρνησης. Κάθε φορά που οι γιατροί του ΕΣΥ, οι νοσηλευτές ή οι εκπαιδευτικοί διεκδικούν αυξήσεις επιβίωσης— όπως μια αξιοπρεπή αύξηση της τάξης των 300 ή 500 ευρώ για να αντιμετωπίσουν το κύμα της ακρίβειας—το οικονομικό επιτελείο υψώνει το δάχτυλο, κουνάει το φάσμα της χρεοκοπίας και κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι… ανακάλυψε τα λεφτόδεντρα.
Για τις εισηγήσεις των golden boys και τα εξωτερικά «πακέτα τεχνικής υποστήριξης»: Υπάρχουν πάντα άμεσα διαθέσιμα γενναία κονδύλια εκατομμυρίων.Για το δημόσιο σχολείο, το νοσοκομείο και τον άνθρωπο της εργασίας: Υπάρχει μόνο η δημοσιονομική πειθαρχία και η λιτότητα.
Η υπόθεση της «Συμβουλοκρατίας» δεν είναι απλώς ένα ακόμη σκάνδαλο διασπάθισης κρατικού χρήματος. Είναι η επιτομή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης: ιδιωτικοποίηση των πάντων, διαμεσολάβηση συμφερόντων με το χρήμα του φορολογουμένου και αποψίλωση του κοινωνικού κράτους.
Τα λεφτά υπάρχουν, αλλά κατευθύνονται με μαθηματική ακρίβεια στα ταμεία του μεγάλου κεφαλαίου. Ο λαός, οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί και οι υγειονομικοί δεν έχουν ανάγκη από ακριβοπληρωμένους «συμβούλους» για να διαγνώσουν τη διάλυση του κράτους πρόνοιας. Έχουν ανάγκη από άμεση ανατροπή αυτής της πολιτικής που γεννά φτώχεια για τους πολλούς και χρυσάφι για τους λίγους και εκλεκτούς.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 3 September 2026 🕒 11:43
Του Γ. Γ.
Ηταν 2 Σεπτέμβρη του 1944. Με πρόσχημα μια αντάρτικη επίθεση και τον θάνατο ενός γερμανού στρατιώτη, ναζιστικά στρατεύματα με την συμμετοχή 80 «Σουπεριτών» –Γερμανοντυμένοι Ελληνες που η βιαιότητα και η σαδιστική συμπεριφορά τους σε βάρος αμάχων συμπατριωτών τους έκανε του Κρητικούς να θεωρούν ακόμα και σήμερα τον χαρακτηρισμό «Σουμπερίτης» βαριά βρισιά, που δηλώνει τον υπάνθρωπο, το απόβρασμα, τον χυδαίο προδότη– δημιούργησαν την φρικαλεότητα με το ολοκαύτωμα στον Χοριάτη Θεσσαλονίκης.
Γερμανοί και ντόπιοι συνεργάτες τους συγκεντρώνουν στην πλατεία του χωριού όσους κατοίκους δεν έφυγαν για να κρυφτούν, μετά από παρότρυνση του διορισμένου από τους Γερμανούς Προέδρου, και μετατρέπουν το χωριό σε σφαγείο, με θύματα τους κατοίκους του.
Είναι συγκλονιστικά τα όσα ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε. Μωρά παιδάκια τα πετούσαν σε τοίχους και τα σκότωναν, πυροβολούσαν δολοφονώντας γυναίκες και ηλικιωμένους. Οι «Σουμπερίτες» προβαίνουν σε τέτοιες κτηνωδίες που δεν τις χωράει ανθρώπινος νους. Ανάμεσα στα άλλα συλλαμβάνουν μια μάνα και την 20χρονη κόρη της. Δένουνε την μητέρα σε ένα δέντρο και βιάζουνε το κορίτσι μπροστά στα μάτια της δύστυχης μάνας. Αφού ικανοποίησαν τα διεστραμμένα ένστικτα τους «παλουκώνουν» το κορίτσι και στην συνέχεια δολοφονούν και την μάνα που παρακολούθησε όλο το μαρτύριο της κόρης της. Την ίδια τύχη είχαν και τα κορίτσια του παπά του χωριού. Τα κτήνη, οι «Σουμπερίτες», τα βίασαν μπροστά στα μάτια του πατέρα τους και στην συνέχεια τους έκαψαν όλους ζωντανούς.
Οι έλληνες ένοπλοι δωσίλογοι ξεπερνούν σε βιαιότητα και αυτούς ακόμα, τους Γερμανούς κατακτητές.
Τα ελληνόφωνα καθάρματα χωρίζουν τους κατοίκους του χωριού σε δυο μεγάλες ομάδες. Την μια την οδηγούν στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη που βρισκόταν στην πλατεία του χωριού και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρισκόταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Τα τομάρια του Σούμπερ έκλεισαν τις πόρτες του φούρνου, σκόρπισαν εμπρηστική σκόνη και έβαλαν φωτιά.
Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζησάντων κατά την μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στον φούρνο, οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και,
άρχισαν να τους πυροβολούν από ένα μικρό παραθυράκι της πόρτας. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου Μόνο δύο άνθρωποι κατάφεραν να γλυτώσουν από το φούρνο του Γκουραμάνη.Συνολικά δολοφονήθηκαν φρικτά εκείνη την μέρα 146 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσα τους 109 γυναίκες και κορίτσια και κάηκαν περίπου 300 σπίτια.
“Αυτοί δεν ήταν άνθρωποι, αυτοί ήταν τέρατα” ακούμε να μας λέει μια γυναίκα που τελικά επέζησε απ’ αυτό το ολοκαύτωμα προσποιούμενη ότι ήταν νεκρή.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 3 September 2026 🕒 11:41
Όταν ο καιροσκοπισμός συναντά την πολιτική αμνησία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως κωμικοτραγικό. Ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης (και πρώην «εκσυγχρονιστής» του ΠΑΣΟΚ) Γιώργος Φλωρίδης, σε πρόσφατο τηλεοπτικό του παραλήρημα, ξεστόμισε το αμίμητο: «Δεν θυμάμαι στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας να επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα κόμμα με μοναδικό σκοπό να πλήξει το κόμμα από το οποίο προέρχεται».Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν ο κ. Φλωρίδης πάσχει από βαριά πολιτική άνοια ή αν απλώς εκτελεί συμβόλαιο συνειδητής παραπληροφόρησης για να προστατεύσει το νέο του κυβερνητικό στασίδι. Το ερώτημα είναι αν θεωρεί τους εργαζόμενους και τους σκεπτόμενους πολίτες τόσο ανιστόρητους όσο ο ίδιος.
Αν ο κ. Φλωρίδης άνοιγε έστω και ένα υποτυπώδες βιβλίο σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, ή αν απλώς θυμόταν τα όσα έζησε η ίδια η παράταξη την οποία σήμερα υπηρετεί, θα έβλεπε ότι η ιστορία του αστικού πολιτικού συστήματος -και ειδικότερα της «δεξιάς πολυκατοικίας»- είναι μια διαρκής ιστορία διασπάσεων, εμφυλίων και προσωπικών κομμάτων με κύριο στόχο τη φθορά της «μητρικής» παράταξης.
Ας του φρεσκάρουμε, λοιπόν, τη μνήμη, ξεκινώντας από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα που ο υπουργός «ξέχασε»:
Αντώνης Σαμαράς (Πολιτική Άνοιξη – 1993): Ο ίδιος ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάει ο κ. Φλωρίδης έχει ξανακάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα! Το 1993 ίδρυσε την ΠΟΛ.ΑΝ. με αποκλειστικό, τότε, στόχο να πλήξει και να ρίξει την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη —κάτι που πέτυχε.
➤ Κωστής Στεφανόπουλος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και το 1985 ίδρυσε τη Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗΑΝΑ).
➤ Στέφανος Μάνος (Οι Ταύροι / Οι Φιλελεύθεροι – 1999): Κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, που μόλις βρέθηκε εκτός γραμμής, έσπευσε να φτιάξει δικό του πολιτικό φορέα, στρεφόμενος ευθέως κατά της ηγεσίας του κόμματός του.
➤ Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ – 2000): Ο «αποπαίδι» της Ραφήνας, που εκδιώχθηκε από τον Κώστα Καραμανλή, έστησε ένα ολόκληρο ακροδεξιό μαγαζί με βασικό αιμοδότη και στόχο τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας.
➤ Ντόρα Μπακογιάννη (Δημοκρατική Συμμαχία – 2010): Ακόμα και η αδελφή του σημερινού πρωθυπουργού, όταν έχασε την εσωκομματική μάχη από τον Σαμαρά, δεν δίστασε να ιδρύσει δικό της κόμμα, χτυπώντας ευθέως τη τότε ηγεσία της ΝΔ.
➤ Πάνος Καμμένος (Ανεξάρτητοι Έλληνες – 2012): Μέσα στη δίνη των μνημονίων, η διάσπαση της ΝΔ γέννησε τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι αντλούσαν τη δύναμή τους αποκλειστικά από την αποδόμηση της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου.
Η λίστα περιλαμβάνει κι’ άλλους (Νικολόπουλος, Ζώης) και αποδεικνύει ότι τα αστικά κόμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από πεδία σύγκρουσης επιχειρηματικών συμφερόντων,
προσωπικών φιλοδοξιών και φατριών.Η εργατική τάξη και ο λαός ξέρουν καλά ότι είτε ενωμένοι είτε διασπασμένοι, ο στόχος τους παραμένει ο ίδιος: η εξυπηρέτηση του κεφαλαίου και η φτωχοποίηση της κοινωνίας. Τα εσωτερικά τους ξεκατινιάσματα απλώς φανερώνουν τη σήψη τους.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 2 September 2026 🕒 18:29
ΤΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ JUKEBOX» ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ: ΆΛΛΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ, ΑΛΛΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ
«Πραγματικά μόνο αηδία και θλίψη για το κατάντημα μπορεί να νιώσεις για το γλοιώδες, αποκρουστικό, υποκείμενο, ντουντούκα των συμφερόντων των αφεντικών του, που λέγεται Παύλος Τσίμας.
Ο υπάλληλος του Αλαφούζου σήμερα δεν προσποιείτε καν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι: δουλοπρεπή σκυλί του αφεντικού του και φερέφωνο του καθεστώτος Μητσοτάκη. Δεν θα είμαστε υπερβολικοί αν στην περίπτωση του Π. Τσίμα χρησιμοποιούσαμε τον νεολογισμό και λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εμετική περίπτωση “νεοφιλελεύθερου φασίστα”», γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας όταν σιτιζόταν από τον όμιλο ΜΜΕ του Φαλήρου.
Τώρα όμως “άλλοι παπάδες ήρθαν και άλλα παγκάρια έχουν” για να παραφράσουμε μια λαϊκή έκφραση. Κι έτσι βρέθηκε ο Τσίμας να σιτίζεται από τα ταμεία του Μαρινάκη.
Πάμε να σχολιάσουμε αυτή την εξέλιξη
Δεν αποτελεί κανένα επτασφράγιστο μυστικό το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι των επώνυμων κονδυλοφόρων και των τηλεοπτικών «αστέρων» της χώρας λειτουργεί ακριβώς όπως τα παλιά, θρυλικά αμερικανικά jukebox της AMI. Εκείνα τα ηλεκτρόφωνα που κυριαρχούσαν στα καφενεία των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Τους έριχνες το απαραίτητο κέρμα στην ειδική σχισμή και, ως δια μαγείας, εκείνα άρχιζαν να παίζουν με την ανάλογη ένταση τον συγκεκριμένο χαβά που ήθελε να ακούσει ο χρηματοδότης.
Η πρόσφατη, οργισμένη αντίδραση που προκάλεσε στα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» και στα τρολ του διαδικτύου η μεταγραφή του Παύλου Τσίμα στο νέο ραδιοφωνικό μαγαζί του ομίλου Μαρινάκη (Mega), αποτυπώνει με τον πιο γυμνό τρόπο τη σήψη του συστημικού μιντιακού συμπλέγματος. Όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε ανάρτηση του λογαριασμού @gio_Kk23 στο Χ, ο γνωστός αναλυτής, όσο βρισκόταν «κάτω από τα φίλτρα του Αλαφούζου» στον ΣΚΑΪ, δεν έβλεπε άδεια ράφια ούτε εξαθλίωση. Έβλεπε μόνο «ισορροπίες», «διεθνές περιβάλλον» και «εισαγόμενη ακρίβεια» που δεν σήκωνε φωνές.
Τώρα που άλλαξε το συμβόλαιο, όμως, ήρθε ξαφνικά η «φώτιση στο ταμείο του σούπερ μάρκετ»! Η γραβιέρα των 16,95 ευρώ έγινε ξαφνικά θέμα συζήτησης και η αγανάκτηση φόρεσε τον μανδύα του «λαϊκού τιμητή».
Για εμάς, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία· είναι ένα στυγνό, εταιρικό rebranding. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με άλλο τιμολόγιο.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθύτατα ταξικό. Το αστικό κράτος και οι ολιγάρχες των Media χρησιμοποιούν αυτούς τους μηχανισμούς ως ιδεολογικά όπλα για να χειραγωγούν τις συνειδήσεις των εργαζομένων.
Όταν οι επιχειρηματικοί όμιλοι συγκρούονται μεταξύ τους για το μοίρασμα της πίτας και των κρατικών κονδυλίων, επιστρατεύουν τα δικά τους «jukebox» για να επιτεθούν στον αντίπαλο. Όταν τα βρίσκουν, η μουσική αλλάζει και πάλι, επιστρέφοντας στο λουστραρισμένο αφήγημα της «σταθερότητας» και της «ανάπτυξης».
https://vathikokkino.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 2 September 2026 🕒 18:26
Και το ερώτημα που αρχίζει να τους απασχολεί δεν είναι μόνο αν η κυβέρνηση θα καταφέρει να διατηρήσει την πρωτιά. Είναι αν θα μπορέσει να συγκρατήσει τη δεξιά και κεντροδεξιά διαρροή που απειλεί να μετατρέψει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε πολιτικό εφιάλτη.
Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να ανακόψει το κύμα δυσαρέσκειας με ένα πακέτο παροχών της τάξης των 2 δισ. ευρώ που αναμένεται να παρουσιαστεί στη ΔΕΘ, μπορεί να επενδύει επικοινωνιακά σε εξοπλιστικά προγράμματα και στην περίφημη «αντιαεροπορική ασπίδα» με το Ισραήλ -η αποτελεσματικότητα της οποίας ασφαλώς και επιδέχεται πολιτική και τεχνική συζήτηση— και μπορεί να επιστρατεύει πολιτικές εφεδρείες από τον χώρο του παλιού ΛΑΟΣ.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια δεν αντιμετωπίζεται τόσο εύκολα με παροχές, εξοπλισμούς και επικοινωνιακές επιχειρήσεις.
Σύμφωνα με κύκλους που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, το περίπου 15% ως δυνητική εκλογική δεξαμενή που του απέδωσε η τελευταία μέτρηση της MRB αποτελεί μεν μια ενθαρρυντική αφετηρία, αλλά δεν αποτυπώνει —κατά την άποψή τους— τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτυχθεί μετά την επίσημη ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο.
Ένα κόμμα Αντώνη Σαμαρά,
δεν θα διεκδικούσε ψήφους από το σύνολο του εκλογικού σώματος με τον ίδιο τρόπο. Θα επιχειρούσε να χτυπήσει στο μαλακό υπογάστριο της Νέας Δημοκρατίας: στους δεξιούς και κεντροδεξιούς ψηφοφόρους που είτε έχουν απογοητευτεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη είτε θεωρούν ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει απομακρυνθεί από τις πολιτικές και ιδεολογικές αναφορές που παραδοσιακά εξέφραζε.Ακριβώς γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον η εκτίμηση που διατυπώνει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μανιάτης στα «ΝΕΑ». Όπως υποστηρίζει, υπάρχει ένα υπαρκτό ρεύμα δυνητικών ψηφοφόρων του Σαμαρά, το οποίο μπορεί να τροφοδοτείται από την αποδοκιμασία της σημερινής κυβέρνησης, από προσωπική απόρριψη του «συστήματος Κυριάκου Μητσοτάκη», αλλά και από βαθύτερες ιδεολογικές μετατοπίσεις που παρατηρούνται ήδη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Και το σημαντικότερο: Ο Σαμαράς δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Έχει διατελέσει υπουργός, βουλευτής, ευρωβουλευτής, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός. Έχει εκλεγεί από τη βάση της παράταξης και έχει κυβερνήσει σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Αυτό του προσφέρει κάτι που άλλα νεότερα πολιτικά εγχειρήματα της Δεξιάς δεν διαθέτουν: έτοιμη πολιτική αναγνωρισιμότητα, οργανωτικές αναφορές και πρόσβαση σε ένα υπαρκτό κομμάτι του παραδοσιακού νεοδημοκρατικού ακροατηρίου.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η εκτίμηση ότι το Μέγαρο Μαξίμου ενδεχομένως υποτιμά τον πρώην πρωθυπουργό. Αν ισχύει, πρόκειται για σοβαρό πολιτικό λάθος.
Γιατί οι μέχρι τώρα επιθέσεις εναντίον του Σαμαρά, ιδιαίτερα όταν προέρχονται από πρόσωπα που εμφανίστηκαν σχετικά πρόσφατα στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να λειτουργούν αντίστροφα. Να συσπειρώνουν δηλαδή εκείνους που θεωρούν ότι η σημερινή ηγεσία αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού την παραδοσιακή δεξιά βάση.
Και υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί: η περιφέρεια.
Σε ένα μεγάλο τμήμα της χώρας, όπου οι κομματικοί δεσμοί, οι προσωπικές πολιτικές σχέσεις και οι παραδοσιακές αναφορές εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, ένα σαμαρικό εγχείρημα θα μπορούσε να βρει πρόσφορο έδαφος. Αν μάλιστα συνδυαστεί με υποχώρηση άλλων πολιτικών σχηματισμών που σήμερα απορροφούν μέρος της αντισυστημικής ή αντιμητσοτακικής ψήφου, τότε το σκηνικό μπορεί να γίνει ακόμη πιο δυσμενές για τη Νέα Δημοκρατία.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ο πραγματικός εκλογικός εφιάλτης του Μαξίμου. Δεν χρειάζεται ένα κόμμα Σαμαρά να γίνει πρώτο κόμμα. Δεν χρειάζεται καν να πλησιάσει τη Νέα Δημοκρατία σε απόλυτα ποσοστά. Αρκεί να αφαιρέσει από αυτήν τις κρίσιμες μονάδες που θα τη ρίξουν κάτω από το 25%. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα είχε τεράστιες πολιτικές συνέπειες.
Θα έσπαγε την εικόνα της παντοδυναμίας. Θα αμφισβητούσε ευθέως την ηγεμονία Μητσοτάκη μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Θα ενίσχυε τις εσωτερικές αντιθέσεις. Και κυρίως, θα δημιουργούσε μια νέα πραγματικότητα στην οποία η σημερινή κυβέρνηση θα έπρεπε να διαχειριστεί όχι μόνο την αντιπολίτευση απέναντί της, αλλά και έναν ισχυρό εσωτερικό ανταγωνιστή από τα δεξιά της.
Κάτω από το 25%, η Νέα Δημοκρατία δεν θα έχει απλώς υποστεί μια εκλογική ήττα. Θα έχει υποστεί συντριβή. Και οι σεισμοί, όπως γνωρίζει πολύ καλά η ιστορία, δεν γκρεμίζουν μόνο τις κορυφές. Αποκαλύπτουν και πόσο σαθρά ήταν τα θεμέλια.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 September 2026 🕒 16:40
Ο ιστορικός του μέλλοντος, όταν μελετάει την τωρινή εποχή, πιθανότατα θα μένει έκπληκτος από πόσο παιδαριώδης είναι ο τρόπος που συζητάμε για την Εξωτερική Πολιτική.
Κι ίσως όχι μόνο γι’ αυτήν…
Πράγματι, σήμερα μιλάμε για Εξωτερική Πολιτική, λες και το μόνο ζήτημα είναι αν πρέπει να κάνουμε… διάλογο με την Τουρκία!
Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – κι από τις ελάχιστες στην καταγεγραμμένη ιστορία – που το κύριο ερώτημα που συζητάει σοβαρά είναι αν πρέπει να κάνει… “διάλογο” με τον εχθρό της!
(Υπάρχει ίσως και το ιστορικό προηγούμενο του “Μονάχου” το 1938)…
Κι είμαστε σίγουρα η ΜΟΝΗ χώρα στην Ιστορία, που συζητάει στα σοβαρά, αν πρέπει να διακηρύσσουμε τη… “φιλία” μας προς την χώρα που μας απειλεί ανοικτά και επιβάλλει συνεχώς νέα “τετελεσμένα” σε βάρος μας!
Ο ιστορικός του μέλλοντος μπροστά σε αυτά τα παράδοξα θα αναζητάει τα βαθύτερα αίτια της ΠΑΡΑΚΜΗΣ!
Διότι δεν θα έχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για βαθιά παρακμή.
Τα αίτια θα τον απασχολούν…
* Για να θυμίσω πού βρισκόμαστε: Είμαστε η χώρα όπου η Τουρκία απέναντί μας ανακοινώνει σοβαρά ότι προετοιμάζεται για Πόλεμο μαζί μας κι εμείς αναρωτιόμαστε, αν είναι σωστό να μιλάμε για #Αποτροπή έναντι της Τουρκίας!
Εκείνοι συζητάνε για #Πόλεμο κι εμείς αναρωτιόμαστε αν ήταν σωστό που διακηρύξαμε τη “φιλία” μας μαζί τους…
Τόσο χάλια! Τόσο μακριά νυχτωμένοι!
* Πρώτα-πρώτα ΤΙ ΕΙΝΑΙ Εξωτερική Πολιτική.
Αρχίζοντας από τα γενικότερα προς τα ειδικότερα: ,
Είναι η στάση που έχει μια χώρα για τη θέση της στον κόσμο.
– Οι απειλές που αντιμετωπίζει,
– οι φιλοδοξίες που θέτει για τον εαυτό της,
– το πώς συνδέονται οι απειλές με την ασφάλειά της
– και οι φιλοδοξίες της με την μελλοντική ευημερία της,
– οι ευρύτερες συμμαχίες που προωθεί για να εξουδετερώσει τις υπαρξιακές απειλές εναντίον της και για να προωθήσει τα μακροχρόνια συμφέροντά της
– οι πιο συγκεκριμένες συμμαχίες που κάνει κατά κοινού εχθρού για να μεγιστοποιήσει την ασφάλειά της,
– οι προτεραιότητες που θέτει στον εαυτό της, όταν πρέπει να ιεραρχήσει – δηλαδή να διαλέξει ανάμεσα σε – διαφορετικές απειλές, διαφορετικές συμμαχίες και διαφορετικές φιλοδοξίες.
– Καθώς και το κόστος και το ρίσκο που είναι διατεθειμένη να αναλάβει για να είναι αξιόπιστος εταίρος προς τους συμμάχους της και για να είναι αξιόπιστη η Αποτροπή απέναντι στους εχθρούς της.
Αν μπορούμε με έξη-εφτά λέξεις να τα συνοψίσουμε όλα αυτά,
οι λέξεις αυτές είναι:
Απειλές, Στόχοι, Συμμαχίες, Αποτροπή, Ιεραρχήσεις και Κόστος-Ρίσκο.
Όταν απουσιάζουν κάποιες από αυτές τις έννοιες, η συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής είναι κολοβή και αδιέξοδη.
Όταν απουσιάζουν όλες, η Συζήτηση δεν υπάρχει!
Περί άλλων τυρβάζουμε…
Όχι για Εξωτερική Πολιτική…
* Το Διεθνές Δίκαιο υπάγεται σε όλα αυτά. Είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι απειλές και οι φιλοδοξίες διαφορετικών χωρών. Και δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε απαραβίαστο.
Δεν είναι το σημείο αφετηρίας μιας συζήτησης για Εξωτερική Πολιτική, δεν είναι το τελικό ζητούμενο μιας τέτοιας συζήτησης, είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνεται υπόψιν, κυρίως όταν οι χώρες που έχεις απέναντι παραβιάζουν το #Διεθνές_Δίκαιο.
Πράγμα που συμβαίνει συχνά…
— Όταν η χώρα που έχεις απέναντί σου παραβιάζει ανοικτά και κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο όπου τη βολεύει και εσένα σου λένε ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να επικαλείσαι το Διεθνές Δίκαιο, είναι προφανές ότι δεν γίνεται συζήτηση για Εξωτερική Πολιτική, αλλά για παραίτηση από κάθε Εξωτερική Πολιτική.
— Όταν η χώρα που βρίσκεται απέναντί σου αμφισβητεί τα κυριαρχικά σου δικαιώματα όπως τα προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο κι εσένα σου λένε ότι δεν πρέπει να τα διεκδικήσεις, τότε σου ζητάνε ουσιαστικά να παραιτηθείς από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου.
* Ο “διάλογος” δεν είναι καν έννοια που καθορίζει τη συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής. Διάλογο κάνουν ή δεν κάνουν όλες οι χώρες μεταξύ τους συνεχώς. Πολύ συχνά και οι εμπόλεμες.
Άλλοτε ουσιαστικό διάλογο, άλλοτε προσχηματικό #διάλογο, άλλοτε δημόσιο διάλογο, συνηθέστερα μυστικό διάλογο, άλλοτε άλλα λένε δημόσια μεταξύ τους κι άλλα πίσω από κλειστές πόρτες.
Το ερώτημα ποτέ δεν είναι ΑΝ πρέπει ή δεν πρέπει να γίνεται διάλογος, έτσι γενικά…
Το θέμα είναι τι συζητάς – σε ποιά βάση γίνεται διάλογος – και τι επιδιώκεις.
— Αν συζητάς με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τότε ο διάλογος έχει νόημα.
— Αν σου ζητάνε να αποδεχθείς να “συζητήσεις” παρακάμπτοντας το Διεθνές Δίκαιο, τότε σου ζητάνε να συνθηκολογήσεις.
Κι αν σου λένε πως, αν δεν κάνεις ΤΕΤΟΙΟΝ διάλογο, θέλεις… Πόλεμο, τότε ουσιαστικά δεν κάνεις συζήτηση περί Εξωτερικής Πολιτικής, έχεις καταργήσει κάθε έννοια Εξωτερικής Πολιτικής και σε εκβιάζουν ευθέως με τελεσίγραφα συνθηκολόγησης.
Και δεν σε εκβιάζουν πλέον οι εχθροί σου από απέναντι.
Σε εκβιάζουν οι “δικοί σου”, που φέρονται ως “παπαγάλοι” των εχθρών σου…
* Θυμήθηκαν ξαφνικά ότι ο #Σαμαράς έκανε διάλογο με την Τουρκία.
Όπως όλοι οι προηγούμενοι Πρωθυπουργοί.
— Ξέχασαν όμως ότι επί Σαμαρά ΔΕΝ υπήρχε #Τουρκολυβικό μνημόνιο, δηλαδή ευθεία καταπάτηση ελληνικής ΑΟΖ, αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχε η “Γαλάζια_Πατρίδα”. Αυτή υιοθετήθηκε ως επίσημο δόγμα εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχε τουρκική #navtex διαρκείας στο Μισό Αιγαίο – δηλαδή μονομερής διακήρυξη μόνιμου επιχειρησιακού ελέγχου πάνω από το μισό #Αιγαίο – αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχαν #θαλάσσια_πάρκα της Τουρκίας πάνω σε ελληνική δικαιοδοσίας #ΑΟΖ, αυτό προέκυψε τώρα, επί Μητσοτάκη.
— Επί Σαμαρά δεν υπήρχε απαγόρευση πόντισης #καλωδίου έξω από την #Κάσο, αν δεν ενημερωθεί η Τουρκία – δηλαδή αμφισβήτηση διακηρυγμένης Ελληνικής ΑΟΖ. Και αυτό προέκυψε επί Μητσοτάκη.
Όλα αυτά δεν υπήρχαν επί Σαμαρά. Προέκυψαν επί Μητσοτάκη…
* Ο Σαμαράς έκανε διάλογο με μια Τουρκία απέναντι που δεν φερόταν τότε ως “πειρατής”. Ο Μητσοτάκης όχι απλώς έκανε διάλογο με “πειρατή”, αλλά ξέπλυνε τον πειρατή!
— Επί Σαμαρά ο #Ερντογάν δεν προσπαθούσε να επιβάλλει νέα τετελεσμένα της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. Κι ο Σαμαράς δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει διάλογο μαζί του.
— Επί Μητσοτάκη ο Ερντογάν επιβάλλει συνεχώς αλλεπάλληλα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας. Κι ύστερα μας ζητάει να τα συζητήσουμε μαζί του.
Κι εμείς αντί να καταγγείλουμε τα τετελεσμένα διακηρύσσουμε ότι η Τουρκία είναι… “φίλη” μας!
Κι έτσι όχι μόνο εμμέσως τα “νομιμοποιούμε”.
Όχι μόνο τον ενθαρρύνουμε να δημιουργήσει κι άλλα…
Αλλά τον ξεπλένουμε κι από πάνω!
Γιατί όταν οι άλλες χώρες βλέπουν ότι ο Ερντογάν δημιουργεί νέα τετελεσμένα κι εμείς διακηρύσσουμε τη “φιλία” μας μαζί του, τότε όλοι βγάζουν το συμπέρασμα ότι δεν είναι σοβαρές οι διαφορές μας (που είναι, σοβαρότατες), ότι μπορούμε να τα βρούμε φιλικά μαζί του (που δεν μπορούμε), κι ότι μπορούν κι εκείνοι να τον εξοπλίζουν άφοβα, γιατί αφού οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα με την Τουρκία, γιατί να μη πουλάνε και οι άλλοι όπλα στην “φίλη μας” Τουρκία;
* Όλο αυτό είναι ΛΑΘΟΣ! Κι όποιος δεν το βλέπει, είτε είναι λοβοτομημένος ο ίδιος, είτε πιστεύει ότι οι Έλληνες είναι λοβοτομημένοι!
Ο Μητσοτάκης όταν πήγε στις ΗΠΑ – πριν υπογράψει τη #Συμφωνία_των_Αθηνών – και μίλησε στο Αμερικανικό #Κογκρέσο, μεταξύ άλλων τους ευχαρίστησε που δεν πουλάνε αμερικανικά όπλα στην Τουρκία. Και πολύ σωστά έκανε τότε…
Από την ώρα που υπέγραψε τη Συμφωνία των Αθηνών και διακήρυξε τη φιλία του με την Τουρκία, όλοι όσοι θέλουν να πουλήσουν όπλα στην Τουρκία επικαλέστηκαν αυτό ακριβώς – ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι “φίλοι” πλέον – για να ξεμπλοκάρουν τις πωλήσεις όπλων στην Τουρκία.
Που πριν ήταν μπλοκαρισμένες.
Άλλοτε το πέτυχαν – κυρίως για την πώληση Eurofighters και ευρωπαϊκών όπλων. Άλλοτε δεν το πέτυχαν – ακόμα τουλάχιστον (κυρίως από πλευράς Αμερικής).
Αλλά εμείς, μια φορά, τους ξεπλύναμε κανονικά.
Και η “διακήρυξη φιλίας” λειτούργησε ως #ξέπλυμα της Τουρκίας…
* Μας λένε τώρα ότι ο Μητσοτάκης αγόρασε όπλα. Κι είναι αλήθεια.
Αλλά αγόρασε όπλα ΠΡΙΝ διακηρύξει τη “φιλία” του με την Τουρκία, πριν ξεπλύνει την Τουρκία. Άρα δεν ήταν απαραίτητη η διακήρυξη φιλίας με την Τουρκία για τον εξοπλισμό της Ελλάδας.
Με τη #διακήρυξη_φιλίας απλώς διευκόλυνε να ξεμπλοκάρουν και οι εξοπλισμοί της Τουρκίας!
Και το ότι παραγγέλνει όπλα σήμερα (που μερικά αρχίσαμε να τα παραλαμβάνουμε, άλλα θα τα παραλάβουμε σταδιακά μετά από ένα, δύο, τρία χρόνια). δεν αναιρεί το γεγονός ότι σήμερα το μισό Αιγαίο είναι δεσμευμένο από την Τουρκία, η Ελληνική ΑΟΖ είναι καταπατημένη από την Τουρκία κλπ.
Η ζημιά γίνεται σήμερα! Κι εμείς θα έχουμε όπλα μεθαύριο όπως και η Τουρκία θα έχει παραπάνω όπλα μεθαύριο.
Για να τα κάνουμε, τι ακριβώς;
* Όποιος συζητάει σοβαρά περί Εξωτερικής Πολιτικής εξοπλίζεται ο ίδιος, δεν βοηθά παράλληλα και τον εχθρό του να εξοπλίζεται.
— Όποιος συζητάει σοβαρά περί Εξωτερικής πολιτικής αναζητάει συμμάχους κατά κοινού εχθρού. Δεν τους απομακρύνει διακηρύσσοντας τη φιλία του προς τον υποτιθέμενο… κοινό εχθροί.
Αν θέλει μια χώρα να σταθεί δίπλα στην Ελλάδα γιατί και η ίδια κινδυνεύει από την Τουρκία, τι θα σκεφτεί όταν η Αθήνα διακηρύσσει την φιλία της προς την Τουρκία; Θα σκεφτεί ότι η Ελλάδα δεν είναι αξιόπιστος σύμμαχος κατά κοινού εχθρού.
Δεν είναι μόνο ότι ξεπλένοντας την Τουρκία ενθαρρύναμε τους ατλαντικούς συμμάχους και εταίρους μας να την επαν-εξοπλίσουν. Είναι ότι παράλληλα αποθαρρύναμε και τους δυνητικούς συμμάχους μας κατά της Τουρκίας!
Κάπως έτσι κοντεύουμε να χάσουμε την Αίγυπτο.
Το Ισραήλ δεν το χάσαμε, βέβαια (ακόμα τουλάχιστον)…
* Η Συμφωνία Αθηνών δεν δημιούργησε “ήρεμα νερά” – έστω και για λίγο. Δημιούργησε νέα τετελεσμένα άνευ αντιστάσεων από πλευράς Ελλάδας…
— Δεν άνοιξε κάποιο δρόμο ουσιαστικού διαλόγου με την Τουρκία, Αποθράσυνε την Τουρκία και αποθάρρυνε δυνητικούς συμμάχους της Ελλάδας κατά της Τουρκίας.
— Δεν ανέδειξε την Ελλάδα στα μάτια των συμμάχων της.
Ανέδειξε την Τουρκία ως “κανονικό” και “ασφαλή εταίρο”.
Με άλλα λόγια: δεν κέρδισε η Ελλάδα αξιοπιστία.
Κέρδισε η Τουρκία “νομιμοποίηση”.
‘Ηταν η μεγαλύτερη #αποτυχία Εξωτερικής Πολιτικής!
Το λένε πλέον οι πάντες! Το ομολογούν ακόμα και κυβερνητικοί…
Κι όποιος δεν το βλέπει αυτό πια
είτε είναι ο ίδιος λοβοτομημένος.
είτε θεωρεί τους Έλληνες λοβοτομημένους.
Μπορεί, βέβαια, να συμβαίνουν και τα δύο…
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 September 2026 🕒 16:37
Πηγή: Zac Kesses – f/b
Η σημερινή κίνηση της κατάθεσης μήνυσης από στέλεχος της ΕΥΠ αναδεικνύει και την περίπτωση του Τάσου Παπαγεωργίου, η οποία είναι ομοίως κομβική, καθώς ο ίδιος την περίοδο της παγίδευσης του ήταν διευθυντής ασφαλείας της ΕΥΠ και είχε στην αρμοδιότητα του όλα τα ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας της υπηρεσίας. Στις αρμοδιότητες του ήταν μεταξύ άλλων η προστασία του προσωπικού της ΕΥΠ, η προστασία των διαβαθμισμένων πληροφοριών, η διερεύνηση περιστατικών παραβίασης ασφαλείας, η αξιολόγηση κινδύνων κατασκοπείας και διείσδυσης και ο έλεγχος της αξιοπιστίας προσώπων με πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες.
📍 Ο ίδιος παγιδεύτηκε με Predator με αλλεπάλληλα μηνύματα τις ίδιες περίπου ημέρες που παγιδεύτηκαν παράλληλα οι Υπουργοί Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Γεωργιάδης και Οικονόμου.
📍 Η περίπτωση του αναδεικνύει για μια ακόμη φορά την ευθύνη της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για την αδικαιολόγητα επιφανειακή έρευνα, καθώς μέχρι και σήμερα το συγκεκριμένο θύμα δεν έχει κληθεί να καταθέσει ποτέ ούτε έχει εξεταστεί από οποιαδήποτε υπηρεσία μολονότι κατείχε τόσο κομβική θέση.
📍 Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι δεν διενεργήθηκε καμία έρευνα για τη φύση, την έκταση και τη διαβάθμιση των δεδομένων που αποσπάστηκαν από τη συσκευή του. Δεν διερευνήθηκε ποια προσωπικά και υπηρεσιακά δεδομένα ήταν προσβάσιμα,
αν περιλαμβάνονταν απόρρητες ή διαβαθμισμένες πληροφορίες, ποιος απέκτησε πρόσβαση σε αυτά, πού διαβιβάστηκαν και αν χρησιμοποιήθηκαν περαιτέρω. Η παράλειψη αυτή δεν αφορά μόνο την προστασία ενός θύματος παράνομης παρακολούθησης. Αφορά ευθέως την ασφάλεια της ίδιας της ΕΥΠ και, κατ’ επέκταση, την εθνική ασφάλεια.📍 Μετά τη σημερινή μήνυση, η διερεύνηση της υπόθεσης δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μία ακόμη τυπική διαχείριση ή αρχειοθέτηση. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας έχει για ακόμη μία φορά ενώπιόν του συγκεκριμένα στοιχεία που επιβάλλουν ουσιαστική έρευνα: ποιος παγίδευσε τον αρμόδιο για την εσωτερική ασφάλεια της ΕΥΠ, με ποια εντολή και για ποιον σκοπό, ποια προσωπικά ή υπηρεσιακά δεδομένα απέσπασε και πώς τα αξιοποίησε. Η απάντηση των εισαγγελικών αρχών θα δείξει αν υπάρχει πραγματική βούληση διερεύνησης μιας υπόθεσης που αγγίζει ευθέως την εθνική ασφάλεια και τη λειτουργία του κράτους δικαίου ή αν η συγκάλυψη θα συνεχιστεί χωρίς όρια με προσωπική ευθύνη του κ. Μπακέλα
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 September 2026 🕒 16:31
.jpg)
Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Δημοκρατία» δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Με τον κραυγαλέο τίτλο «ΚΑΤΑΝΤΙΑ! Έβαλε τους “γενίτσαρους” να χτυπήσουν τον Σαμαρά», ο εκδοτικός όμιλος του Ιωάννη Φιλιππάκη επισημοποιεί με τον πλέον επιθετικό τρόπο την πλήρη πολιτική του συμπαράταξη με τον Αντώνη Σαμαρά, ενόψει των επερχόμενων εκλογικών διεργασιών.
Για όσους παρακολουθούν το πολιτικό παρασκήνιο, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι η φυσική κατάληξη μιας στρατηγικής που μετατρέπει τα παραδοσιακά έντυπα της «λαϊκής δεξιάς» σε επίσημο επικοινωνιακό προπύργιο της εσωκομματικής —και πλέον εξωκομματικής— σύγκρουσης με το Μέγαρο Μαξίμου.
Τα επίσημα στοιχεία της ΑΑΔΕ, που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, είναι αποκαλυπτικά για την οικονομική πραγματικότητα του ομίλου Φιλιππάκη. Συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 6,4 εκατομμυρίων ευρώ βαραίνουν τις πλάτες των δύο κεντρικών εταιρειών του: «Δημοκρατικός Τύπος Α.Ε.» (εκδότρια της Δημοκρατίας): Εμφανίζεται με χρέη ύψους 4,4 εκατ. ευρώ. «ΕΣΤΙΑ Επενδυτική Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.»: Ακολουθεί με οφειλές ύψους 2,01 εκατ. ευρώ.
Σε οποιοδήποτε υγιές οικονομικό περιβάλλον, ένας οργανισμός με τέτοια βάρη θα αντιμετώπιζε άμεσο λουκέτο. Στο ελληνικό «Μιντιακό Ελντοράντο», όμως,
ο ίδιος αυτός όμιλος εμφανίζει μια αξιοθαύμαστη επεκτατική κινητικότητα: εξαγοράζει τις παραγωγικές εγκαταστάσεις και τα πιεστήρια της News Press Hold και αναλαμβάνει την εκδοτική ευθύνη του ιστορικού Δημοσιογραφικού Οργανισμού «Ελευθερία».Το νομικό οπλοστάσιο (βλ. εξωδικαστικοί μηχανισμοί, πάγιες ρυθμίσεις και δικαστικές αναστολές) επιτρέπει στα χρέη αυτά να «παγώνουν» λογιστικά για χρόνια. Έτσι, η απαραίτητη ρευστότητα διασφαλίζεται, οι επενδύσεις συνεχίζονται και το παιχνίδι της πολιτικής επιρροής παραμένει ζωντανό.
Αυτός ο μηχανισμός των συγκοινωνούντων δοχείων δεν είναι προνόμιο μίας μόνο πλευράς. Είναι το καθολικό μοντέλο λειτουργίας των συστημικών ΜΜΕ, είτε αυτά επιλέγουν τη γραμμή της σκληρής αντιπολίτευσης είτε της τυφλής κυβερνητικής υποστήριξης.Το είδαμε ανάγλυφα πριν λίγους μήνες, τον Μάρτη του 2026, με την περίπτωση του Real Group (των Ν. Χατζηνικολάου και Α. Κουρή). (Γ’ αυτή την περίπτωση θα επανέλθουμε πιο αναλυτικά γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον)
Η «εξαργύρωση» εκείνης της οικονομικής ανάσας πληρώθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: με πρωτοσέλιδα. Μέσα σε λίγες ημέρες του Αυγούστου, η Real News σέρβιρε στο κοινό απανωτά κυβερνητικά non-paper ως «δημοσιογραφικές επιτυχίες» («μειώσεις στο ράφι», «έξτρα μισθός για τους δημοσίους υπαλλήλους»), στολισμένα με τις απαραίτητες φωτογραφίες του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η εφημερίδα γίνεται το απόλυτο διαπραγματευτικό όπλο, η ασπίδα προστασίας απέναντι στους ελέγχους και το εργαλείο για την εξασφάλιση δημόσιων συμβάσεων, κρατικών ενισχύσεων και τραπεζικών διευκολύνσεων.Και στο τέλος αυτής της ιδιότυπης αλυσίδας βρίσκεται πάντα το ίδιο μόνιμο υποζύγιο: ο φορολογούμενος πολίτης.
Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι αυτός που πληρώνει μέσω των φόρων του τις δημόσιες συμβάσεις των «στρατηγικών επενδυτών», αυτός που επωμίζεται το βάρος των ανείσπρακτων εκατομμυρίων της ΑΑΔΕ από τις εκδοτικές Α.Ε. Και, σαν τελικό κακόγουστο αστείο, είναι ο ίδιος που καλείται να πληρώσει στο περίπτερο για να διαβάσει τα «σπινιαρισμένα» πρωτοσέλιδα των εκάστοτε μονομάχων της αστικής εξουσίας.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 September 2026 🕒 16:29
Του Απόστολου Αποστόλου*
Υπάρχει σήμερα, με την υπάρχουσα κυβέρνηση, συντεταγμένη Πολιτεία;
Και δεύτερο: υπάρχει συντεταγμένη Δικαιοσύνη;
Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο. Διότι για να υπάρχει συντεταγμένη Δικαιοσύνη πρέπει, πρωτίστως, να υπάρχει μια Πολιτεία που να ξέρει πού αρχίζει η εξουσία της, πού τελειώνει και πού αρχίζει η εξουσία του άλλου. Να υπάρχουν όρια. Αρμοδιότητες. Δικαιοδοσίες. Κανόνες. Και, κυρίως, η στοιχειώδης αίσθηση ότι το κράτος δεν είναι οικογενειακό οικόπεδο με περίφραξη κατά βούληση.
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θεσμικό σκηνικό που θυμίζει σπίτι όπου όλοι έχουν από ένα κλειδί, κανείς δεν ξέρει ποια πόρτα ανοίγει και, όταν τελικά ανοίξει κάποια πόρτα βρίσκεται πίσω της άλλη πόρτα.
Η χειραγώγηση των θεσμών έχει δημιουργήσει ένα απόλυτο μπέρδεμα αρμοδιοτήτων. Τα δικαιοδοτικά εργαλεία μοιάζουν να έχουν χαθεί κάπου ανάμεσα στα συρτάρια της εξουσίας και στις υποσημειώσεις των νόμων. Κι έτσι εισερχόμαστε σε έναν καινούργιο διάκοσμο. Εκείνον ενός συστήματος που μπάζει από παντού, αλλά εξακολουθεί να διαβεβαιώνει τον ένοικο ή ότι η στέγη είναι απολύτως στεγανή.
Πρόκειται για ένα αντι-υπόδειγμα πολιτικής.
Και το παράδοξο είναι πως δεν χρειάζεται καν να ψάξει κανείς πολύ για να το αντιληφθεί. Αρκεί να κοιτάξει γύρω του. Οι θεσμοί υπάρχουν τυπικώς. Οι διαδικασίες υπάρχουν τυπικώς. Οι νόμοι υπάρχουν βεβαίως. Όπως υπάρχει και η ταμπέλα «Δημοκρατία» στην πόρτα.
Το ζήτημα είναι τι υπάρχει πίσω από την πόρτα.
Διότι μια Δημοκρατία δεν κρίνεται από το πόσες φορές προφέρεται η λέξη «θεσμοί» από τα κυβερνητικά έδρανα. Κρίνεται από το αν οι θεσμοί μπορούν να σταθούν όρθιοι όταν απέναντί τους βρίσκεται η ίδια η κυβέρνηση.
Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Όταν τα πολιτικά ζητήματα φτάνουν να,
υπερβαίνουν τα όρια της πολιτικής ευθύνης, όταν κάθε κρίση μετατρέπεται σε επικοινωνιακή διαχείριση, όταν κάθε θεσμικό εμπόδιο αντιμετωπίζεται περίπου σαν ενοχλητικό έπιπλο στο σαλόνι της εξουσίας, τότε η Πολιτεία δεν λειτουργεί. Απλώς κινείται.Και άλλο πράγμα η λειτουργία και άλλο η κίνηση.
Το αυτοκίνητο μπορεί να κινείται και με σπασμένο τιμόνι. Το ερώτημα όμως είναι προς τα πού πηγαίνει.
Εδώ φαίνεται να υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που έχει ως πρώτη, δεύτερη και τρίτη προτεραιότητα τη διάσωσή του. Η σωτηρία της κυβέρνησης προηγείται της σωτηρίας της εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Και όταν η εξουσία αρχίζει να σκέφτεται περισσότερο την επιβίωσή της παρά τη λειτουργία της Πολιτείας, τότε η δημοκρατική διαδικασία αποκτά κάτι από ναυάγιο που επιμένει να δηλώνει «τουριστικό σκάφος».
Και μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται το καινούργιο.
Ή μάλλον το παλιό, με καινούργια πινακίδα.
Ένα νέο κόμμα, με παλιό πολιτικό υλικό το οποίο εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να διεκδικεί τον ρόλο του αντιπάλου της Νέας Δημοκρατίας. Η εικόνα παρουσιάζεται ως αλλαγή σκηνικού. Νέα σελίδα. Νέα εποχή. Νέα πολιτική.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Το χαρτί μπορεί να είναι καινούργιο, αλλά το μελάνι παλιό.
Και αν πράγματι το νέο αυτό εγχείρημα στηρίζεται άμεσα ή έμμεσα από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τότε η περίφημη «αλλαγή» κινδυνεύει να αποδειχθεί αλλαγή σκηνογραφίας. Άλλα πρόσωπα, άλλες λέξεις, άλλες σημαίες, αλλά το ίδιο όμως δωμάτιο.
Αυτό είναι ίσως το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής. Δεν αλλάζει εύκολα η πολιτική αντίληψη. Αλλάζουν τα κόμματα, αλλά όχι πάντα η σχέση τους με το κατεστημένο. Αλλάζουν οι αρχηγοί, αλλά όχι πάντοτε οι εξαρτήσεις. Αλλάζει η ρητορική, αλλά η αρχιτεκτονική μένει πάντα η ίδια.
Και έτσι μπορεί να φτάσουμε στο παράδοξο να έχουμε δύο πολιτικούς πόλους που υποτίθεται ότι συγκρούονται, ενώ στην πραγματικότητα συμφωνούν στα θεμελιώδη. Συμφωνούν για παράδειγμα ότι το κράτος πρέπει να παραμένει συγκεντρωτικό, ότι η οικονομική ισχύς πρέπει να έχει πρόσβαση στην πολιτική, ότι οι πολίτες πρέπει να περιμένουν και ότι οι θεσμοί πρέπει να λειτουργούν όσο δεν ενοχλούν.
Το κόμμα του κ. Τσίπρα, όπως ήδη παρουσιάζεται πολιτικά, θα κριθεί ακριβώς εκεί. Όχι από τις λέξεις της αντιπολίτευσης, αλλά από τη σχέση του με τα κυρίαρχα συμφέροντα και από το αν διαθέτει πράγματι διαφορετική αντίληψη για την Πολιτεία.
Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς μια άλλη κυβέρνηση.
Χρειάζεται άλλη αντίληψη για την εξουσία.
Δεν χρειάζεται έναν καινούργιο διαχειριστή στο ίδιο γραφείο. Χρειάζεται να ανοίξει τα παράθυρα.
Και κυρίως χρειάζεται να ξαναβρεί κάτι που η πολιτική μας τάξη έχει σχεδόν ξεχάσει. Και αυτό είναι ότι η κυβέρνηση δεν είναι το κράτος, ότι το κράτος δεν είναι το κόμμα και ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι παράρτημα κανενός από τα δύο.
Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να ζούμε στο παράδοξο μιας χώρας όπου όλοι μιλούν για θεσμούς, ενώ κανείς δεν θέλει πραγματικά να τους αφήσει να μιλήσουν.
Κι αυτό, για Δημοκρατία, είναι το πιο επικίνδυνο είδος σιωπής.
Γιατί τότε δεν έχουμε πια Πολιτεία.
Έχουμε σκηνικό.
Και πίσω από το σκηνικό, όπως συμβαίνει στα θέατρα, υπάρχουν τα σχοινιά, οι μηχανισμοί και κάποιος που τραβάει τα νήματα.
Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι ποιος κρατάει το σχοινί.
Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι το ξέρουμε και κάνουμε πως δεν το ξέρουμε.
*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 August 2026 🕒 18:47
Η αστική δικαιοσύνη και το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου συναντιούνται για ακόμη μία φορά στο ίδιο σταυροδρόμι: εκεί όπου οι θεσμοί, οι πολιτικές σκοπιμότητες και οι ανάγκες της εξουσίας μπλέκονται μεταξύ τους, με φόντο τις επερχόμενες εκλογές.
Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Μίνας Μουστάκα για τις δικαστικές «βόμβες» που απειλούν να τινάξουν στον αέρα το κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθερότητας» φωτίζει ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει όλο και περισσότερο να ασφυκτιά μέσα στις ίδιες του τις αντιφάσεις. Οι ανοιχτές υποθέσεις πολλαπλασιάζονται, οι δικαστικές εκκρεμότητες βαραίνουν και η κοινωνική οργή δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιοι θα προτιμούσαν να την κρύψουν κάτω από το χαλί.
Η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών εξακολουθεί να αποτελεί μια βαθιά πληγή για τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Οι καταγγελίες για παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων, οι αποκαλύψεις για το Predator και οι κυβερνητικές ευθύνες που έχουν τεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης δεν μπορούν να εξαφανιστούν με δικαστικές αποφάσεις και επικοινωνιακούς χειρισμούς.
Η άρνηση του Αρείου Πάγου να ανασύρει τη σχετική δικογραφία, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, έρχεται να τροφοδοτήσει ακόμη περισσότερο την καχυποψία μιας κοινωνίας που έχει κάθε λόγο να απαιτεί πλήρη διαλεύκανση.
Γιατί όταν πρόκειται για παραβιάσεις δικαιωμάτων και πιθανή κρατική αυθαιρεσία, η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με μισόλογα, κλειστές πόρτες και θεσμικές δικλείδες ασφαλείας για τους ισχυρούς.
Και ύστερα είναι τα Τέμπη.
Η τραγωδία που συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία δεν πρόκειται να μετατραπεί σε μια βολική ιστορία περί «ανθρώπινων λαθών», όπου οι διαχρονικές πολιτικές ευθύνες, η εγκατάλειψη των σιδηροδρόμων και οι εγκληματικές ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού θα χαθούν μέσα σε έναν κυκεώνα επιμέρους ευθυνών.
Οι συγγενείς των θυμάτων επιμένουν. Η κοινωνία επιμένει. Και κάθε προσπάθεια περιορισμού της συζήτησης αποκλειστικά σε υπηρεσιακούς παράγοντες ή μεμονωμένα πρόσωπα αφήνει αναπάντητο το βασικό ερώτημα:
Ποιο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δημιούργησε τις συνθήκες μέσα στις οποίες μια τέτοια τραγωδία μπορούσε να συμβεί;
Η δικαιοσύνη μπορεί να αποφανθεί για ποινικές ευθύνες. Δεν μπορεί, όμως,
να σβήσει την πολιτική ευθύνη εκείνων που κυβέρνησαν και εκείνων που διαχειρίστηκαν έναν κρίσιμο κοινωνικό τομέα με κριτήριο το κόστος, τις περικοπές και τη λογική της αγοράς.Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι αποκαλύψεις και οι δικαστικές εξελίξεις έρχονται να προσθέσουν ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των υποθέσεων που εκθέτουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η πελατειακή και κομματική διαχείριση του δημόσιου χρήματος.
Οι αγροτικές επιδοτήσεις υποτίθεται ότι υπάρχουν για να στηρίζουν τους ανθρώπους που παράγουν. Όταν όμως μετατρέπονται σε αντικείμενο παράνομων πρακτικών, πολιτικών εξυπηρετήσεων και μηχανισμών διαπλοκής, το κόστος δεν το πληρώνουν οι ισχυροί.
Το πληρώνουν οι πραγματικοί αγρότες, οι εργαζόμενοι, οι φορολογούμενοι — ολόκληρη η κοινωνία.
Και οι σκιές που εξακολουθούν να περιβάλλουν πρόσωπα και πολιτικούς κύκλους, ακόμη και μέσα από υποθέσεις που συνδέθηκαν δημόσια με το λεγόμενο «Qatargate», ενισχύουν την εικόνα ενός ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος όπου η διαφάνεια συχνά εξαντλείται στα λόγια.
Κάπως έτσι, το πολιτικό θερμόμετρο του φθινοπώρου ανεβαίνει. Όχι απλώς επειδή πλησιάζουν εκλογικές αναμετρήσεις. Ούτε επειδή κόμματα και κυβερνητικά επιτελεία μετρούν ημερομηνίες, δημοσκοπήσεις και πολιτικά κόστη.
Ανεβαίνει επειδή κάτω από την επιφάνεια υπάρχει μια κοινωνία που θυμάται. Θυμάται τις υποκλοπές. Θυμάται τα Τέμπη. Θυμάται τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Θυμάται ποιοι κυβερνούσαν όταν συνέβαιναν όλα αυτά.
Και κυρίως θυμάται ότι κάθε φορά που ένα σκάνδαλο απειλεί να φτάσει στην καρδιά της εξουσίας, αρχίζουν οι γνωστές επικλήσεις στην «ανεξαρτησία των θεσμών», στη «διάκριση των εξουσιών» και στην ανάγκη να «αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της».
Για τον εργαζόμενο που χάνει τη δουλειά του; Για την οικογένεια που θρηνεί έναν νεκρό; Για τον πολίτη που παρακολουθείται; Για τον αγρότη που βλέπει τις επιδοτήσεις να γίνονται αντικείμενο πελατειακών μηχανισμών; Ή για εκείνους που διαθέτουν πολιτική, οικονομική και θεσμική ισχύ ώστε να αντέχουν ακόμη και όταν το σύστημα γύρω τους καταρρέει;
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αναμονή ενός ακόμη δικαστικού πορίσματος ούτε η παρακολούθηση των πολιτικών ελιγμών των κυβερνητικών επιτελείων.
Η πραγματική απάντηση βρίσκεται στην κοινωνική κινητοποίηση, στην οργάνωση, στη συλλογική διεκδίκηση και στους δρόμους. Γιατί οι «βόμβες» που φοβούνται περισσότερο δεν είναι αυτές που σκάνε μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Είναι η στιγμή που η κοινωνική οργή μετατρέπεται σε οργανωμένη δύναμη. Και τότε, καμία επίκληση στη «σταθερότητα» δεν μπορεί να σώσει ένα σύστημα που έχει χάσει την κοινωνική του νομιμοποίηση.
https://vathikokkino.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 August 2026 🕒 18:43
Τρία χρόνια μετά τον Daniel: Η Θεσσαλία πνίγηκε, το πελατειακό κράτος επιβίωσε
Από τη μία, ο λαός της Θεσσαλίας εξακολουθεί να μετρά πληγές. Σπίτια, περιουσίες και καλλιέργειες καταστράφηκαν, άνθρωποι ξεκληρίστηκαν οικονομικά και οι αποζημιώσεις που περίμεναν χιλιάδες πληγέντες σκοντάφτουν σε έναν δαιδαλώδη κρατικό μηχανισμό.
Από την άλλη, όπως αποκαλύπτει σε εκτενές ρεπορτάζ η ιστοσελίδα Data Journalists, η κρατική μηχανή φαίνεται να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Την ίδια ώρα, ο γνωστός δικηγόρος Στέλιος Σούρλας και ένας εκ των πλημμυροπαθών, σε δήλωση του καταγγέλλει ότι κομματικά στελέχη της ΝΔ με τη βοήθεια τοπικών βουλευτών και υπουργών έχουν λάβει τρισανάλογες αποζημιώσεις τις οποίες δεν δικαιούνταν, ενώ κάτοικοι της Θεσσαλίας ακόμη δεν έχουν αποζημιωθεί.
Και σαν να μην έφτανε η καταστροφή, έρχεται η δικαστική διαχείριση της υπόθεσης να συμπληρώσει την εικόνα.
Οι εισαγγελικές έρευνες για τις καταστροφές έχουν προχωρήσει με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, ενώ, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα δημοσιεύματα για την υπόθεση, οι σχετικές δικογραφίες που αφορούν περιοχές όπως η Λάρισα, ο Βόλος και τα Τρίκαλα εξακολουθούν να βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Και όσο ο χρόνος περνά, τόσο μεγαλώνει το εύλογο ερώτημα: Ποιος θα λογοδοτήσει για τις πολιτικές αποφάσεις, τις παραλείψεις και την ανεπάρκεια των αντιπλημμυρικών υποδομών;
Οι μηνύσεις εκατοντάδων κατοίκων από τον Παλαμά, τη Φαρκαδόνα και τη Γιάννουλη, αλλά και η τεχνική έκθεση του αντιστράτηγου ε.α. Α. Γκουρμπάτση, που αποδίδει βαρύτατες ευθύνες και κάνει λόγο για ενδεχόμενο κακούργημα «θανατηφόρου έκθεσης», καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να διερευνηθούν όλες οι ευθύνες και σε όλα τα επίπεδα.
Γιατί η κλιματική κρίση μπορεί να,
εξηγεί την ένταση ενός ακραίου καιρικού φαινομένου. Δεν μπορεί όμως να γίνει άλλοθι για την ανυπαρξία αντιπλημμυρικής προστασίας, τις κρατικές παραλείψεις και την εγκατάλειψη ολόκληρων περιοχών στην τύχη τους.Και κάπου εδώ καταρρέει και το επικοινωνιακό αφήγημα. Το περίφημο 112 παρουσιάστηκε ως απόδειξη ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους. Όμως ένα μήνυμα στο κινητό δεν μπορεί να αντικαταστήσει ένα αντιπλημμυρικό έργο, ένα λειτουργικό δίκτυο απορροής, έναν καθαρισμένο ποταμό, έναν σωστά σχεδιασμένο μηχανισμό πολιτικής προστασίας.
Και όταν οι κάτοικοι βρίσκονται ήδη εγκλωβισμένοι μέσα σε τόνους νερού, η προειδοποίηση παύει να αποτελεί πρόληψη. Η πρόληψη δεν είναι μήνυμα στο κινητό. Είναι υποδομή, σχεδιασμός, προσωπικό και πραγματική προστασία της ανθρώπινης ζωής. Μόνο που όλα αυτά κοστίζουν. Και σε ένα σύστημα όπου το κριτήριο είναι η δημοσιονομική «αποδοτικότητα», οι επενδύσεις που δεν αποφέρουν άμεσα κέρδος αντιμετωπίζονται ως κόστος. Έτσι, η προστασία της ζωής και της λαϊκής περιουσίας υποχωρεί μπροστά στις προτεραιότητες της αγοράς.
Τρία χρόνια μετά τον Daniel, λοιπόν, δεν έχουμε μόνο μια φυσική καταστροφή. Έχουμε τις συνέπειες ενός κράτους που αποδεικνύεται ανεπαρκές όταν πρέπει να προστατεύσει τους πολλούς και εξαιρετικά αποτελεσματικό όταν πρόκειται να εξυπηρετήσει τους λίγους και ισχυρούς.
Η Θεσσαλία δεν ζητά επικοινωνιακά σόου. Ζητά δικαιοσύνη, αποκατάσταση, προστασία και λογοδοσία. Και πάνω απ’ όλα ζητά να μην ξεχαστεί.
Το έγκλημα της Θεσσαλίας δεν θα θαφτεί κάτω από τα νερά, ούτε κάτω από τη λάσπη της συγκάλυψης.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 August 2026 🕒 18:40
Γράφει ο mitsos175
Tο site μας, έγραψε για το χωροφύλακα με ράσα, Αμβρόσιο που έγινε αποδέκτης από την Διαρκούς Ιεράς Σύνοδο του Χρυσού Σταυρού του Αποστόλου Παύλου
Οι άλλοι παπάδες, που είναι ίδιοι και χειρότεροι, σίγουρα πιο υποκριτές, τον τίμησαν για την προσφορά του στη μισαλλοδοξία.
Αλλά δεν ήταν οι μοναδικοί. Ο υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσονας Φωτήλας και οι δυο βουλευτές της συμμορίας στην Αχαΐα, Χριστίνα Αλεξοπούλου και Ανδρέας Κατσανιώτης, πήγαν στην εκδήλωση.
Όχι, δεν πήγαν στα τέσσερα, αν και θα έπρεπε ως δείγμα υποταγής και μετάνοιας.
Διότι ο Αμβρόσιος είχε αφορίσει το Μητσοτάκη!
Αλλά είναι τώρα ώρα να χάνουν ψήφους; Ποιος τα θυμάται αυτά; Οι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι δεν έχουν μνήμη γιατί είναι ανεγκέφαλοι.
Όσο για τους υποψήφιους θέλουν τις ναζιστικές ψήφους περισσότερο από όσο ήθελαν οι πρωτόπλαστοι το μήλο που στο κάτω – κάτω δε γελοιοποιήθηκαν.
Για να δούμε όλοι ακόμα μια φορά, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο.
Αμβρόσιε, βρες μια ποδιά, κατούρα τη και βάλε τους να τη φιλήσουν γονατιστοί. Έτσι πρέπει στους αμαρτωλούς.
Αλλά να δείτε που σε λίγο θα γλείφεται ως και με τον αφορεσμένο, το Μητσοτάκη. Γιατί η δεξιά δεν έχει τσίπα.
Κρατείστε τα ονόματα να δούμε πόσους ψήφους θα πάρουν. Αν βγουν να ξέρουμε ποιος τους έβγαλε βουλευτές.
Καλέ μου ψηφοφόρε, κι ο ρασοφόρος φασίστας και οι ξετσίπωτοι κοιτάνε το συμφέρον τους. Πότε θα μάθεις ΕΣΥ να ψηφίζεις σωστά,
Ψήφισε ΚΚΕ ή άλλο αριστερό κόμμα για να μειώσεις το δηλητήριο τους.
Όταν φιλάς το χέρι ενός παπά, οποιουδήποτε, δίνεις δύναμη σ’ αυτούς που σε κλέβουν, σου ρημάζουν τη ζωή.
Γιατί γίνεσαι πρόβατο (ποίμνιο) και τα κοπάδια από τα αιγοπρόβατα. Τα πουλάνε και τα αγοράζουν. Σε κουρεύουν σε αρμέγουν και στο τέλος θα σε φάνε, βλάκα πιστέ.
Θα σε φάνε αυτοί που δεν πιστεύουν σε τίποτε άλλο παρά μόνο στα λεφτά, τη δύναμη, την εξουσία.
Δεν είναι μόνο ο Αμβρόσιος, είναι όλοι τους, παπαδαριό, πολιτικοί, μπάτσοι, δικαστές, ΑΡΔ…
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 August 2026 🕒 18:37
Κώστας Κωστόπουλος
O Ιονέσκο στη μόδα!!!
«Είπα ένα ψέμα, αλλά δεν είμαι ψεύτης»,
«Έφερα Μνημόνιο, αλλά δεν είμαι μνημονιακός»,
«Έκανα τα ανάποδα απ’ όσα υποσχέθηκα, αλλά δεν είμαι κωλοτούμπας»…
«Δεν υπερασπίζομαι το Μνημόνιο, αλλά το εφάρμοσα (…). ψάχνοντας τον τρόπο του απεγκλωβισμού από τα Μνημόνια (…). Το Μνημόνιο είναι η λάθος συνταγή, αλλά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς».
"Είμαστε κατά του ξεπουλήματος της Ελληνικής περιουσίας" αλλά τα παραδώσαμε όλα στο ΤΑΥΠΕΔ και αυτό τα ξεπούλησε, λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα...
κ.λ.π.
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 August 2026 🕒 18:40
Ας θυμηθούμε τη στάση τους.
Το 1982 ψηφίζεται ο πολιτικός γάμος.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1982 ψηφίζεται η αναγνώριση της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής
Η ΝΔ αποχωρεί από την βουλή.
Την ίδια χρονιά καταργείται με νόμο η μοιχεία.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1983 καταργείται με νόμο η προίκα.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1986 ψηφίζεται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Η Νέα Δημοκρατία και συνολικά η ελληνική Δεξιά δεν υπήρξαν ποτέ δύναμη προόδου. Υπήρξαν –και παραμένουν– ένα βαθιά αναχρονιστικό πολιτικό ρεύμα, μόνιμα εχθρικό απέναντι σε κάθε κοινωνική, θεσμική και δημοκρατική κατάκτηση. Ένα ρεύμα που δεν ακολούθησε ποτέ την κοινωνία· την έσυρε πίσω. Η ιστορία το αποδεικνύει. Όχι τα συνθήματα και το παρόν το επιβεβαιώνει. Σταθερά απέναντι στα δικαιώματα. Σταθερά απέναντι στην ισότητα. Απέναντι και στον θεσμικό εκσυγχρονισμό: Όταν αυτά τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους έφτασαν στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία δεν «διαφώνησε απλώς». Ψήφισε ΟΧΙ. Ψήφισε όχι στο ΕΣΥ, όταν θεσμοθετούνταν η καθολική πρόσβαση του λαού στη δημόσια υγεία. Ψήφισε όχι ΣΤΟ ΑΣΕΠ την μεγαλύτερη καινοτομία του ελληνικού κράτους που χτύπησε το ρουσφέτι. Ψήφισε όχι στον νόμο που ίδρυσε τα Κ.Ε.Π. Ψήφισε όχι στη Διαύγεια, όταν το κράτος άνοιγε τα αρχεία του στο φως και στη λογοδοσία. Ψήφισε όχι στον Οικονομικό Εισαγγελέα, όταν δημιουργούνταν θεσμός ελέγχου του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος. Ψήφισε όχι στον «Καποδίστρια», όταν χτιζόταν μια λειτουργική και βιώσιμη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ψήφισε όχι ,
στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, αρνούμενη την αποκέντρωση και τη λαϊκή νομιμοποίηση. Και γιατί όλα αυτά; Γιατί η Δεξιά είχε –και έχει– αλλεργία στη δημοκρατία της βάσης. Δεν της άρεσαν ποτέ οι εκλεγμένοι. Της άρεσαν οι διορισμένοι. Οι ελεγχόμενοι. Οι πειθαρχημένοι. Οι εξαρτημένοι από το κέντρο εξουσίας. Αυτοί που περίμεναν έξω από τα βουλευτικά γραφεία για να τους διορίσουν. Και αυτό το μοντέλο δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι εδώ. Τώρα. Σήμερα: · Υπονομεύει συστηματικά το ΕΣΥ,ανοίγοντας την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση της υγείας. · Διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα, επαναφέροντας 10ωρα, επισφάλεια και φόβο. · Απαξιώνει τις ανεξάρτητες αρχές όταν δεν της αρέσουν τα πορίσματά τους. · Συγκεντρώνει την εξουσία στο επιτελικό κράτος, απονευρώνοντας θεσμούς και αυτοδιοίκηση. · Ελέγχει την ενημέρωση, χειραγωγεί τη δημόσια σφαίρα και αντιμετωπίζει τη διαφάνεια ως απειλή. · Μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο, με απευθείας αναθέσεις, κλειστούς κύκλους και φίλους της εξουσίας. · Μοιράζει δημόσιο χρήμα όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ στους κομματάρχες της. Το μοτίβο είναι το ίδιο. Χθες και σήμερα. Λιγότερη δημοκρατία. Λιγότερη λογοδοσία. Περισσότερη εξουσία στους λίγους. Η Δεξιά δεν «εκσυγχρονίστηκε». Απλώς έμαθε να κρύβει καλύτερα τον αυταρχισμό της πίσω από λέξεις–βιτρίνα: «μεταρρυθμίσεις», «αποτελεσματικότητα», «κανονικότητα». Αλλά η κανονικότητά της είναι γνωστή: ένα κράτος χωρίς κοινωνικό έλεγχο, μια κοινωνία χωρίς δικαιώματα, μια δημοκρατία χωρίς φωνή.
Η Δεξιά δεν ξεχνά. Θυμάται πολύ καλά ποια είναι. Όπου και αν κάτσεις ακούς τους οπαδούς της να αναπολούν και να εξυμνούν την χούντα σαν συγγενείς πολιτικά που είναι. Και όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, οι νόμοι, οι ψήφοι και οι επιλογές της τη διαψεύδουν. · «Η Δεξιά δεν ήταν ποτέ μπροστά. Ήταν πάντα απέναντι. Και αυτό δεν αλλάζει με επικοινωνία.» · «Ό,τι δικαίωμα έχεις, το κέρδισες παρά τη Δεξιά — ποτέ χάρη σε αυτήν.» · «Η Νέα Δημοκρατία δεν φοβάται το χάος. Φοβάται τη δημοκρατία.» · «Δεν ξεχνάμε. Γιατί η λήθη είναι το μεγαλύτερο δώρο στη Δεξιά.» · «Όσο υπάρχουν δικαιώματα να κόβονται, η Δεξιά θα είναι εκεί — με το ψαλίδι.» · «Η ιστορία γράφεται με αγώνες. Η Δεξιά απλώς τους πολεμά.» · «Δεν είναι παρεξήγηση. Είναι ταυτότητα.» · «Η Δεξιά δεν εκσυγχρονίστηκε. Απλώς άλλαξε αφίσα.» Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά, θα της το θυμίζουμε. Και για το χθες. Και –κυρίως– για το σήμερα.
Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά θα της το θυμίζουμε
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 August 2026 🕒 11:54
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 August 2026 🕒 11:52
.jpeg)
Το πρωτοσέλιδο άρθρο της «Καθημερινής» της Κυριακής με τίτλο «Μαφίες χωρίς τιμωρία» αναδεικνύει ένα βασικό πρόβλημα στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα: η Αστυνομία μπορεί να εξαρθρώνει εγκληματικές ομάδες και να προχωρά σε συλλήψεις, όμως πολλές υποθέσεις καθυστερούν σημαντικά να φτάσουν στο ακροατήριο.
Κεντρική ιδέα είναι ότι οι αργοί ρυθμοί της Δικαιοσύνης δημιουργούν κίνδυνο σοβαρές υποθέσεις να αποδυναμωθούν με το πέρασμα του χρόνου, ενώ κατηγορούμενοι μπορεί να αποφυλακίζονται πριν ακόμη γίνει η δίκη τους. Το δημοσίευμα αναφέρεται σε φακέλους που αφορούν, μεταξύ άλλων, εκρήξεις και κλοπές σε ΑΤΜ, χούλιγκαν και νυχτερινή βία, λαθρεμπόριο αλκοόλ, εκβιασμούς και υποθέσεις διαφθοράς.
.jpeg)
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις μεγάλες δικογραφίες με πολλούς κατηγορούμενους, καθώς η πολυπλοκότητά τους, ο μεγάλος όγκος αποδεικτικού υλικού και οι καθυστερήσεις στην ανάκριση και στον προσδιορισμό δικασίμου δυσκολεύουν την έγκαιρη εκδίκασή τους.📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 August 2026 🕒 11:42
.jpeg)
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 August 2026 🕒 11:40
iefimerida.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 August 2026 🕒 10:00
Η Ιτέα υποδέχτηκε το μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο που έδεσε ποτέ στο λιμάνι της (βίντεο)
ilamia
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 30 July 2026 🕒 10:00
Οι επιτυχόντες της “Ανέλιξης” σε Άμφισσα-Ιτέα
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 26 July 2026 🕒 10:00
Ακτοπλοϊκή σύνδεση «Αίγιο–Άγιος Νικόλαος–Ιτέα» ζητούν οι φορείς Αχαΐας και Φωκίδας
PatrisNews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 25 July 2026 🕒 10:00
Αιφνίδιος θάνατος Τρικαλινού εκπαιδευτικού στην Ιτέα
LamiaReport.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 21 June 2026 🕒 10:00
16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού στην Ιτέα
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 13 June 2026 🕒 10:00
Ιτέα: Εγκαινιάστηκε το νέο λιμάνι – Κικίλιας: Έργο πολύ λειτουργικό
η ναυτεμπορικη
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 24 April 2026 🕒 10:00
Σημαντική ημέρα για την Ιτέα καθώς πραγματοποιήθηκε η πρώτη προσθαλάσσωση υδροπλάνου
LamiaReport.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 March 2026 🕒 10:00
Από τα Μέγαρα στην Ιτέα σε μόλις 20 λεπτά: Εντυπωσιακές εικόνες από την ιστορική πτήση υδροπλάνου
Thriassio.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 March 2026 🕒 10:00
Υδροπλάνα: Πρώτη προσθαλάσσωση στην Ιτέα
HuffPost Greece
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 March 2026 🕒 10:00
NewsIT
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 March 2026 🕒 10:00
Προσθαλασσώθηκε το πρώτο υδροπλάνο στο λιμάνι της Ιτέας
ertnews.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 March 2026 🕒 10:00
Δύο τροχαία δυστυχήματα σε δύο ημέρες στην Φωκίδα - Δύο νεκροί και μία τραυματίας
LamiaReport.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 28 February 2026 🕒 10:00
Ιτέα: Ανησυχία για τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά βανδαλισμών στο Γυμνάσιο
Skai.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 11 February 2026 🕒 10:00
«Όπου υπάρχει Ελλάδα»: Ενδιαφέροντα ρεπορτάζ από Φωκίδα (Trailer)
Skai.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 10 February 2026 🕒 10:00
Όπου Υπάρχει Ελλάδα | Φωκίδα - 09/02/2026
Skai.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 9 February 2026 🕒 10:00
Μαθητής έβαλε φωτιά στο γυμνάσιο Ιτέας, αντιστάθηκε για να μην συλληφθεί
ProtoThema
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 20 January 2026 🕒 10:00
Ιτέα: Μαθητής έβαλε φωτιά στο Γυμνάσιο και έκλεψε το σχολείο
alfavita.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 20 January 2026 🕒 10:00
Μυστήριοι ήχοι «αναστατώνουν» την Ιτέα – Τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τη γη; (video)
ΤΑ ΝΕΑ
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 November 2025 🕒 10:00
GOVNews.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 26 October 2025 🕒 09:00
5ος «Ηνίοχος Δρόμος»-4ο Sterea Run
RunningNews.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 11 October 2025 🕒 10:00
Τραγωδία στη Φωκίδα: Δύο νεκροί σε τροχαίο στο Γαλαξίδι
ΤΑ ΝΕΑ
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 28 September 2025 🕒 10:00
Φωκίδα: Πρώτη δοκιμαστική πτήση υδροπλάνου – Νέο μέσο μεταφοράς
Thriassio.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 18 September 2025 🕒 10:00
Ιτέα Φωκίδας: Εκτεταμένες φθορές και κλοπές στο Γυμνάσιο– Συνελήφθησαν τέσσερις ανήλικοι
alfavita.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 22 August 2025 🕒 10:00
Η low profile γοητεία της παραθαλάσσιας Φωκίδας
travel.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 21 August 2025 🕒 10:00
5ος Ηνίοχος Δρόμος – 4ο Sterea Run στις 11-12 Οκτωβρίου 2025
iRunmag
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 24 July 2025 🕒 10:00
Σε Ιτέα & Γαλαξίδι το πλωτό παλάτι του μεγιστάνα ιδρυτή του Meta M.Zuckerberg (φωτογραφίες)
tvstar.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 16 June 2025 🕒 10:00
«Κυλινδρόμυλοι Ιτέας»: Προς νέο σφυρί τον Ιούλιο ο ιστορικός μύλος (pic)
newmoney
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 June 2025 🕒 10:00
Φωκίδα: Νεαρός έχασε τη ζωή του σε τροχαίο με μηχανή
LamiaReport.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 17 April 2025 🕒 10:00
Φωκίδα: Νεκρός 28χρονος σε τροχαίο με μηχανή – Το “αντίο” του ΑΣ. Αστέρα Ιτέας
ilamia
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 16 April 2025 🕒 10:00
Η ΛΑ.ΣΥ. για τα έργα στο λιμάνι της Ιτέας
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 2 November 2024 🕒 09:00
Καταγγέλλει δεύτερο εργατικό ατύχημα σε δύο μήνες στον «Σκλαβενίτη» Ιτέας
902.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 29 September 2024 🕒 10:00
Επέτειος Ναυμαχίας Αγκάλης 2024: Το πρόγραμμα
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 18 September 2024 🕒 10:00
Νέα Υδάτινα Πεδία και στη Φωκίδα: Tα υδροπλάνα εδραιώνονται στη Στερεά Ελλάδα
Capital.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 14 June 2024 🕒 10:00
Ιτέα: Ξεκίνησαν οι εργασίες για το νέο σύγχρονο λιμάνι, προϋπολογισμού 6.200.000€
Fonografos.net
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 27 February 2024 🕒 10:00
Α΄ Φωκίδας: Ντέρμπι κορυφής στην Ιτέα
starsports.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 December 2023 🕒 10:00
Άγιος Νικόλαος Φωκίδας: Ο γραφικός οικισμός που ατενίζει τον Κορινθιακό
anagnostis.org
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 3 October 2023 🕒 10:00
Εξαρθρώθηκε κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών μετά από αστυνομική επιχείρηση στην Φωκίδα
News 24/7
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 4 May 2023 🕒 10:00
Χρισσό: Ένα μυστικό χωριό μόλις δυόμισι ώρες από την Αθήνα -Παραδοσιακό και καταπράσινο
BOVARY
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 26 March 2023 🕒 10:00
Χρισσό Φωκίδας: Boυνό, πράσινο και θάλασσα σε ένα χωριό στους πρόποδες του Παρνασσού
travel.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 October 2022 🕒 09:00
Ιτέα - Μια πτήση πάνω από την παραλιακή κωμόπολη της Φωκίδας (βίντεο)
Patras Events
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 10 August 2022 🕒 10:00
Long weekend στο Γαλαξίδι: Νησιωτικός αέρας και γαλανά νερά στα παράλια του Κορινθιακού
travel.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 13 May 2022 🕒 10:00
Μαρίνα Ιτέας…προσπάθειες αξιοποίησης
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 25 January 2022 🕒 10:00
Οι επιτυχόντες του Φροντιστηρίου Ανέλιξη
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 1 September 2021 🕒 10:00
Οι παραδεισένιοι προορισμοί της Φωκίδας για το καλοκαίρι
Sterea News
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 6 July 2021 🕒 10:00
ΚΤΕΛ Φωκίδας: Τα δρομολόγια που θα ισχύουν από 9 Νοεμβρίου 2020
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 8 November 2020 🕒 10:00
Το «πράσινο» χωριό με το μαμαδίστικο φαγητό είναι αυτό που χρειάζεσαι για να ξεχάσεις τον κορονοϊό
Ethnos
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 28 October 2020 🕒 09:00
Ιτέα, ο μικρός παράδεισος της Φωκίδας από ψηλά (video)
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 31 May 2020 🕒 10:00
Εντοπίστηκε στην Αγριά Βόλου ο 20χρονος που είχε εξαφανιστεί στην Ιτέα
ProtoThema
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 13 December 2019 🕒 10:00
Ανακαλύψτε τις παραλίες στο Νομό Φωκίδας! (Δωρίδα – Παρνασσίδα) φωτο-βιντεο
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 28 July 2019 🕒 10:00
Απέσυρε την υποψηφιότητα ο Νίκος Εμμανουήλ
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 May 2019 🕒 10:00
Φωτογραφίες που κόβουν την ανάσα από Ιτέα & Κίρρα Φωκίδος!
Fokidanews
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 7 April 2019 🕒 10:00
Η Πέγκυ Αραβαντινού η πρώτη υποψήφια του Φάνη Σπανού για τη Φωκίδα
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 23 January 2019 🕒 10:00
Ιτέα, με φόντο τη Γκιώνα και τον Παρνασσό
News.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 25 May 2018 🕒 10:00
Πρόγνωση καιρού τριών ημερών| για Ιτέα, Στερεά Ελλάδα, Ελλάδα από το AccuWeather
AccuWeather
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 5 March 2017 🕒 10:18
Εικόνες του χθες: Ιτέα – Κίρρα Φωκίδας (βίντεο φωτογραφιών)
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 22 November 2016 🕒 10:00
Εικόνες του χθες: Ιτέα – Κίρρα Φωκίδας (βίντεο φωτογραφιών)
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 22 November 2016 🕒 10:00
Κατάλληλες και ακατάλληλες παραλίες και πόσιμο νερό σε Ιτέα, Γαλαξίδι, Αντίκυρα
Aftodioikisi.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 14 July 2016 🕒 10:00
Οι ακατάλληλες παραλίες σε Ιτέα, Γαλαξίδι, Αντίκυρα και Άσπρα Σπίτια (λίστα)
Aftodioikisi.gr
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 13 July 2016 🕒 10:00
Πωλείται 1,6 εκ. ευρώ το νησάκι Άγιος Αθανάσιος στην Ιτέα
agiathimia.com
📢 Δημοσιεύθηκε στις 📅 29 July 2015 🕒 10:00
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα. Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Επιπλέον, παρέχεται η δυνατότητα παρακολούθησης online TV με ζωντανή μετάδοση από βασικά κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης όπως ΕΡΤ Live, MEGA Live, ANT1 Live, ALPHA Live, STAR Live, ΣΚΑΪ Live, OPEN Live, Βουλή TV και Euronews Live.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο