Την ώρα που η ακρίβεια είναι – σε Ελλάδα και υπόλοιπη Ευρώπη – το πιο σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί τις κοινωνίες, πρέπει να πούμε κάποιες αλήθειες που αποφεύγει να αναδείξει (ή και αποκρύβει) η Κυβέρνηση:
— Πρώτον, η επίμονη ακρίβεια που έχει εγκατασταθεί στην Ευρώπη και επανέρχεται με αλλεπάλληλα κύματα, είναι πια κυρίως ενεργειακή.
Από την ενέργεια διαχέεται παντού αλλού: στο κόστος παραγωγής, στο κόστος μεταφοράς εμπορευμάτων, στο κόστος θέρμανσης και μετακίνησης, στο κόστος διαβίωσης γενικότερα.
Επομένως η μείωση των τιμών ενέργειας, θα μείωνε την ακρίβεια πολλαπλά.
— Δεύτερον,
ο ενεργειακός πληθωρισμός είναι σε ένα βαθμό εισαγόμενος τα τελευταία χρόνια. Έχει πράγματι επηρεαστεί:
– από την ξαφνική άνοδο της τιμής φυσικού αερίου στην Ευρώπη με τον Πόλεμο της Ουκρανίας (μετά το Φεβρουάριο του 2022)
– και από την ξαφνική άνοδο των τιμών πετρελαίου διεθνώς με τη νέα έκρηξη στον Περσικό Κόλπο (μετά τον Φεβρουάριο του 2026).
Αλλά ο ενεργειακός πληθωρισμός ΔΕΝ είναι μόνον “εισαγόμενος”. Σε σημαντικό βαθμό τον προκαλεί και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τη λεγόμενη “πράσινη μετάβαση” που υιοθέτησε!
Δηλαδή:
– με την αύξηση της φορολογίας των “ρύπων” τα τελευταία χρόνια (φόροι που, σε τέτοια γενικευμένη μορφή, ΔΕΝ υπάρχουν στις ΗΠΑ),
-με το “Χρηματιστήριο Ενέργειας” που εγκαινίασε (και που με αυτή την άκαμπτη μορφή δεν υπάρχει αλλού)
– και με τις κατώτερες τιμές έμμεσων φόρων που επέβαλε (και που είναι πολύ υψηλότεροι από ό,τι στις ΗΠΑ), επιβάρυνε επί πλέον το κόστος ενέργειας σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ανεξάρτητα από τι γίνεται στην Ουκρανία και στον Περσικό.
Έχουμε λοιπόν, εκτός από Ενεργειακή Ακρίβεια και Φορολογική Ακρίβεια στην Ευρώπη.
— Τρίτον, στην Ελλάδα η επί πλέον επιβάρυνση των τιμών ενέργειας από τη φορολογία – είναι ακόμα μεγαλύτερη. Έχουμε από τους υψηλότερους φόρους καυσίμων στην Ευρώπη και ταυτόχρονα είμαστε πρωταθλητές στον πληθωρισμό της Ευρώπης! Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά η ελληνική κυβέρνηση – και το αποκρύβει επιμελώς.
* Συμπέρασμα: Πέρα από την επιβάρυνση τιμών που προκάλεσαν οι κρίσεις σε Ουκρανία και Περσικό, και πέρα από αυτά που κάνει στραβά η Ευρώπη, υπάρχουν κι αυτά που κάνουμε στραβά εμείς, εδώ.
Υπάρχουν και τα λάθη της Ελληνικής κυβέρνησης…
Κάποια απ’ αυτά χρειάζονται χρόνο να αλλάξουν.
Αλλά κάποια άλλα μπορούν να αλλάξουν άμεσα.
Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τα πιο μακροχρόνια.
Θα ασχοληθούμε μόνο με την ΑΜΕΣΗ μείωση του ενεργειακού κόστους και της ακρίβειας στην Ελλάδα.
* Και θα απαντήσουμε στα εξής πέντε ερωτήματα:
— Πόσο αυξήθηκε ο πληθωρισμός στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρωζώνη (μεσοσταθμικά) τον τελευταίο χρόνο.
— Πόσο αυξήθηκε το ενεργειακό κόστος στην Ελλάδα και πόσο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη – συνολικά και αναλυτικά ανά μορφή ενέργειας.
— Πόσο συνδέεται – ή δεν συνδέεται – η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα με τις διεθνείς τιμές πετρελαίου.
— Πόσο διαφορετική είναι η φορολόγηση της Ελλάδας στην ενέργεια σε σύγκριση με τα κατώτατα όρια που επιβάλλει η Ευρώπη.
— Και τι έκαναν άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να αντιμετωπίσουν την αύξηση του ενεργειακού κόστους την τελευταία χρόνια.
Μετά από όλα αυτά θα γίνει προφανές πια, αυτό που τώρα παραμένει “κρυφό”:
Η Ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί μιαν απολύτως λανθασμένη Πολιτική που συντηρεί την ακρίβεια και επιμένει πεισματικά να κάνει το ένα λάθος πάνω στο άλλο.
* Πρώτον: Η ελληνική ακρίβεια ξεπερνά την ευρωπαϊκή
Ετήσια μεταβολή τιμών, Σεπτέμβριος 2025–2026 Ελλάδα Ευρωζώνη:
— Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα είναι 34% μεγαλύτερος από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Τι σύμπτωση; Και η αύξηση των τιμών ενέργειας συνολικά είναι 34% μεγαλύτερη στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην Ευρωζώνη!
— Στο φυσικό αέριο, η ελληνική ανατίμηση είναι τετραπλάσια περίπου της ευρωπαϊκής.
— Στο ηλεκτρικό ρεύμα είναι υπερτριπλάσια.
— Στα καύσιμα κίνησης οι αυξήσεις είναι ίδιες ή ελαφρώς μικρότερες από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Αλλά εδώ πρέπει να συνεκτιμηθεί η χαμηλότερη αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Όπου ελαφρώς μικρότερη ανατίμηση δημιουργεί πολύ μεγαλύτερη φτωχοποίηση στην Ελλάδα.
Με τις σημερινές τιμές, 50 ευρώ γέμισμα στο ρεζερβουάρ βενζίνης στην Ελλάδα, αντιπροσωπεύουν μιάμιση φορά μεγαλύτερο ποσοστό του μέσου μισθού στην Ελλάδα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη μεσοσταθμικά.
* Δεύτερον: Το παράδοξο του ηλεκτρικού ρεύματος
Έτος Μέση τιμή Brent, δολάρια/βαρέλι Οικιακό ρεύμα, λεπτά/kWh
2019 64,30 15,7
2020 41,96 16,6
2021 70,86 18,3
2022 100,93 22,7
2023 82,49 23,2
2024 80,52 22,6
2025 69,14 23,4
2026 93,15* περίπου 24,0*
Brent: μέσος όρος Ιανουαρίου–Σεπτεμβρίου 2026. Ρεύμα: ενδεικτική σημερινή τιμή, όχι μέσος όρος του έτους.
(Πηγές: EIA και στοιχεία ηλεκτρικών τιμών βασισμένα στη Eurostat)
Όπως φαίνεται εδώ συμβαίνουν δύο περίεργα πράγματα:
— όταν ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές, το ρεύμα ανεβαίνει στην Ελλάδα. Αλλά όταν πέφτουν οι διεθνείς τιμές, το ρεύμα δεν υποχωρεί το ίδιο εδώ. Ενίοτε δεν υποχωρεί καθόλου. Όπως φαίνεται η “αποσύνδεση” έγινε μόνο προς τα κάτω – όχι προς τα πάνω.
— Και το δεύτερο παράδοξο: από τον καιρό που διευρύνθηκε η παραγωγή Ανανεώσιμων Πηγών (ΑΠΕ) στην Ελλάδα, με φιλοδοξία να μειωθεί η τιμή του ρεύματος, στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο: το ρεύμα έγινε ακριβότερο!
Από το 2019 έως το 2025, το Brent αυξήθηκε περίπου 7,5%, ενώ η τελική τιμή του ηλεκτρισμού αυξήθηκε σχεδόν 49%! (Κι αυτό παρά τις εκτεταμένες επιδοτήσεις στο κόστος του ηλεκτρικού στην Ελλάδα, το διάστημα 2022-24…).
Σήμερα, με τιμή παραγωγού 13,3 λεπτά/kWh και τελική τιμή καταναλωτή περίπου 24 λεπτά, η διαφορά φθάνει τα 10,7 λεπτά — περίπου το 44,6% της τελικής τιμής.
Δεν είναι όλα αυτά φόροι.
Είναι η συνολική απόσταση ανάμεσα στην παραγωγή και στην κατανάλωση, όπου περιλαμβάνονται δίκτυα, χρεώσεις και άλλες επιβαρύνσεις.
Εκεί πρέπει να αναζητηθούν και οι αδυναμίες του συστήματος: ανεπαρκή δίκτυα, ανάγκες εξισορρόπησης και έλλειψη επαρκούς αποθήκευσης.
Εδώ έφτιαξαν μαζικά ΑΠΕ αλλά δεν έφτιαξαν επαρκείς μπαταρίες για ΑΠΕ!
Το λάθος είναι πραγματικά απίστευτο…
* Τρίτον: Φόροι στα Καύσιμα: η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη
Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στη βενζίνη στην Ελλάδα είναι 700 ευρώ ανά 1.000 λίτρα, έναντι ευρωπαϊκού ελάχιστου 359 ευρώ. Στο diesel είναι 410 ευρώ, έναντι ελάχιστου 330 ευρώ.
Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ στην Ελλάδα είναι 24%, ενώ το ευρωπαϊκό ελάχιστο είναι 15%.
Και ο ΦΠΑ χρεώνεται πάνω και στον ΕΦΚ (πράγμα που είναι, βέβαια, πανευρωπαϊκή “πατέντα”). Βάζουν φόρο πάνω στον φόρο. Κι όσο μεγαλύτερος είναι ο ΦΠΑ τόσο μεγαλύτερη είναι η υπερ-φορολόγηση.
Η κυβέρνηση, επομένως, διαθέτει περιθώρια φορολογικής ελάφρυνσης, χωρίς να παραβιάζει τα ευρωπαϊκά κατώτατα όρια.
Το ερώτημα είναι γιατί επιλέγει να διατηρεί υψηλούς φόρους και μετά να επιστρέφει επιλεκτικά ένα μέρος των εσόδων με προσωρινά “επιδόματα”.
* Τέταρτον: Τι κάνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες;
Η μείωση των φόρων δεν είναι ούτε άγνωστη ούτε “απαγορευμένη” ευρωπαϊκή πρακτική.
• Ισπανία: Μείωσε προσωρινά τη φορολογία στα καύσιμα και ενέκρινε τον Σεπτέμβριο του 2026 νέα δέσμη φορολογικών ελαφρύνσεων, μεταξύ άλλων για καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια.
• Σουηδία: Ζήτησε προσωρινή μείωση του ΕΦΚ στη βενζίνη και στο diesel, ακόμη και κάτω από τα ευρωπαϊκά ελάχιστα όρια.
• Κροατία: Μείωσε τον ΕΦΚ στα καύσιμα και περιόρισε τα περιθώρια εμπορίας, ώστε να συγκρατήσει την επιβάρυνση στην αντλία.
• Ιταλία: Χρησιμοποίησε προσωρινές μειώσεις ΕΦΚ, ενώ η αγορά ενέργειας και η κυβέρνηση αναζήτησαν πρόσθετους τρόπους περιορισμού των ανατιμήσεων.
(Πηγές: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και επίσημες ευρωπαϊκές αποφάσεις του 2026)
Δεν ακολούθησαν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης την ίδια πολιτική. Το ουσιώδες, όμως, είναι ότι οι μειώσεις φόρων αποτελούν πραγματικό εργαλείο άμεσης ελάφρυνσης.
Και η Ελλάδα δεν μπορεί να τις απορρίπτει ως δήθεν “ανεφάρμοστες”, όταν άλλες κυβερνήσεις τις εφαρμόζουν κανονικά, με θετικά αποτελέσματα.
5. Ελαφρύνσεις ή επιδόματα;
Μια φορολογική μείωση, εφόσον μετακυλιστεί στην τελική τιμή, ανακουφίζει άμεσα τα νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος των επιχειρήσεων, να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά τους και να συγκρατήσει τον πληθωρισμό. Έχουμε θετικά-ευεργετικά αποτελέσματα και από την πλευρά της “προσφοράς” (supply side effects)
Όταν πρώτα φορολογείς ακριβά τους πάντες και μετά επιστρέφεις επιλεκτικά μέρος των εσόδων σε κάποιους, δεν ελαφρύνεις συνολικά την οικονομία. Απλώς αποζημιώνεις ορισμένους για ένα βάρος που εξακολουθούν να πληρώνουν όλοι.
Η Ευρώπη έκανε το σφάλμα να υπερφορολογήσει τα καύσιμα (υδρογονάνθρακες),
κι ύστερα η Ελλάδα έκανε το πρόσθετο σφάλμα να βάλει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη,
κι ύστερα ήλθε η παγκόσμια κρίση που αύξησε τις τιμές αερίου-πετρελαίου,
κι ύστερα η Ελλάδα έκανε το πρόσθετο σφάλμα να κρατήσει τη φορολογία ενέργειας ψηλά και να μοιράζει επιδόματα επιλεκτικά.
Λάθος, επί λάθους, επί άλλου λάθους, ίσον απερίγραπτο ΛΑΘΟΣ!
— Όσοι λένε ότι η ακρίβεια είναι “εισαγόμενη” – τι να κάνουμε; – αποκρύβουν ένα μέρος της αλήθειας.
— Όσοι λένε ότι η ενεργειακή ακρίβεια είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο -λόγω της λεγόμενης “πράσινης μετάβασης”- λένε μόνο τη μισή αλήθεια.
Η άλλη μισή είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε σοβαρά περιθώρια να μειώσουμε το ενεργειακό κόστος και να νικήσουμε την ακρίβεια άμεσα.
Και δεν το κάνουμε.
Γιατί η κυβέρνηση δεν διδάσκεται από τα λάθη της.
Και δεν μπορεί να τα διορθώσει…
Όπως και στην Εξωτερική Πολιτική, έτσι και στην Ακρίβεια, έτσι και στο Ενεργειακό.
Στην Ελλάδα σημειώθηκε, σύμφωνα με τη Λάουρα Κοβέσι, η «πιο ξεκάθαρη προσπάθεια εκφοβισμού» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, με την απερχόμενη Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέα να συνδέει ευθέως την υπόθεση με το ζήτημα της ανανέωσης της θητείας των Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων. Η Κοβέσι, η οποία ολοκληρώνει την επταετή θητεία της, προειδοποιεί παράλληλα ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) κινδυνεύει να «δολοφονηθεί αργά επειδή κάνει τη δουλειά της», καταγγέλλοντας υποχρηματοδότηση, καθυστερήσεις και προσπάθειες υπονόμευσης της ανεξαρτησίας και της αξιοπιστίας της. Σε ευρεία συνέντευξή της στο POLITICO, η οποία πραγματοποιήθηκε μέσω βιντεοκλήσης από το γραφείο της στο Λουξεμβούργο, η Κοβέσι μίλησε εκτενώς για την Ελλάδα, την υπόθεση των αγροτικών επιδοτήσεων και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην EPPO, αλλά και το ευρύτερο μέλλον του ευρωπαϊκού εισαγγελικού θεσμού. Η Κοβέσι χαρακτήρισε την επταετή θητεία της ως την πιο δύσκολη επαγγελματική εμπειρία της, επισημαίνοντας ότι μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετώπισε ήταν οι επιθέσεις και οι προσπάθειες υπονόμευσης της ανεξαρτησίας της EPPO. «Η πιο ξεκάθαρη προσπάθεια εκφοβισμού της EPPO συνέβη στην Ελλάδα», είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενη στο ζήτημα της ανανέωσης της θητείας των Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων. Κατά την ίδια, η επόμενη μεγάλη δοκιμασία για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι η αναθεώρηση του κανονισμού της. «Αυτό θα δείξει ποιος είναι πραγματικός φίλος μιας ανεξάρτητης Δικαιοσύνης», ανέφερε. ΟΠΕΚΕΠΕ: «Οι υποθέσεις είναι ήδη στα δικαστήρια» Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη καταλαμβάνει η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι επικρίσεις που έχουν διατυπωθεί στην Ελλάδα ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή της χώρας, ιδίως ενόψει εκλογών. Η Κοβέσι απέρριψε κατηγορηματικά αυτή την κριτική. Όπως ανέφερε, η EPPO έχει ήδη ολοκληρώσει ορισμένα κατηγορητήρια και οι σχετικές υποθέσεις βρίσκονται πλέον στα δικαστήρια. «Όλος ο θόρυβος δημιουργήθηκε για να κατηγορηθεί η EPPO ότι ασκεί πολιτική, αντί να συζητηθεί τι συνέβη στην πραγματικότητα», υποστήριξε. Σύμφωνα με την ίδια, υπάρχουν πολιτικοί που επιχειρούν να μετατοπίσουν τη συζήτηση και να υπονομεύσουν την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. «Έρχεσαι και δημιουργείς έναν καπνό. “Α, θα έχουμε εκλογές. Κοιτάξτε τι κάνει η EPPO”», ανέφερε. Η Κοβέσι ξεκαθάρισε ότι η EPPO δεν μπορεί να σταματήσει τις έρευνές της επειδή σε μια χώρα επίκεινται εκλογές. «Αν ζητήσετε από την EPPO να απέχει και να μην κάνει τίποτα επειδή υπάρχουν εκλογές στην Ευρώπη, δεν θα δουλέψουμε καθόλου», είπε. Όπως τόνισε, αποστολή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν είναι να παρακολουθεί το εκλογικό ημερολόγιο, αλλά να ελέγχει εάν οι έντιμοι αγρότες έχουν πρόσβαση στα ευρωπαϊκά χρήματα. Η ίδια υποστήριξε ότι χρήματα κατέληξαν σε ανθρώπους που προσποιούνταν ότι είναι αγρότες και τα χρησιμοποίησαν για πολυτελή ταξίδια και ακριβά αυτοκίνητα, ενώ οι πραγματικοί και έντιμοι αγρότες δεν έλαβαν τα χρήματα που δικαιούνταν. Η Κοβέσι δήλωσε ότι δεν βλέπει καμία σύνδεση μεταξύ των ενεργειών και των υποθέσεων της EPPO και των εκλογικών εκστρατειών. Η μόνη σύνδεση, όπως είπε, είναι όταν δυσαρεστημένοι πολιτικοί επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και προσπαθούν να την εκφοβίσουν και να την εμποδίσουν να κάνει τη δουλειά της. Η άρση ασυλίας των 11 βουλευτών Η απερχόμενη Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας κλήθηκε να απαντήσει και στις επικρίσεις που διατυπώθηκαν στην Ελλάδα σχετικά με τη διαδικασία άρσης ασυλίας 11 βουλευτών, μετά την αποστολή της σχετικής δικογραφίας στη Βουλή. Τελικά, μόνο τέσσερις από τους 11 βουλευτές παραπέμφθηκαν στο δικαστήριο, γεγονός που προκάλεσε επικρίσεις ότι η διαδικασία κινήθηκε βιαστικά. Η απάντηση της Κοβέσι ήταν κατηγορηματική: «Όχι, τίποτα δεν πήγε στραβά από τη δική μας πλευρά». Όπως εξήγησε, όταν η EPPO ζητά την άρση της ασυλίας ενός βουλευτή, αυτό δεν αποτελεί διαπίστωση ενοχής. «Όταν ζητάμε την άρση της ασυλίας, δεν αφορά την ενοχή. Είναι απλώς μια προϋπόθεση που επιτρέπει στους εισαγγελείς να διεξαγάγουν την έρευνα και να συγκεντρώσουν αποδεικτικά στοιχεία», ανέφερε. «Από την EPPO είναι σχεδόν αδύνατο να αποχωρήσει μια χώρα» Η Κοβέσι αναφέρθηκε ακόμη στις δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών που έχουν υποστηρίξει ότι η χώρα θα μπορούσε να σταματήσει να συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Σε ερώτηση εάν μια χώρα που έχει ενταχθεί στην EPPO μπορεί απλώς να αποχωρήσει, απάντησε: «Δεν ξέρω αν θέλουν να βγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι, αλλά από την EPPO είναι σχεδόν αδύνατο». Κατά την ίδια, τέτοιου είδους δηλώσεις δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώνουν την ανησυχία της ότι θα υπάρξουν προσπάθειες να «σκοτωθεί» η EPPO επειδή κάνει τη δουλειά της. Η Κοβέσι υποστήριξε επίσης ότι ορισμένοι πολιτικοί τάσσονται υπέρ μιας ανεξάρτητης και αποτελεσματικής Δικαιοσύνης μέχρι τη στιγμή που οι έρευνες αγγίζουν τους ίδιους ή τον στενό τους κύκλο. «Σε εκείνη τη στιγμή, οι εισαγγελείς είναι καταχρηστικοί, έχουν πολιτική ατζέντα, δεν χρειάζονται», ανέφερε. Σύμφωνα με την ίδια, ακολουθούν προσπάθειες περιορισμού των αρμοδιοτήτων της EPPO, περικοπής της χρηματοδότησής της και διάλυσης των εξειδικευμένων αστυνομικών μηχανισμών. Η «ελληνική» υπόθεση ως μέρος ενός ευρύτερου προβλήματος Παρά τις συγκεκριμένες αναφορές στην Ελλάδα, η Κοβέσι υποστηρίζει ότι οι πιέσεις που δέχεται η EPPO εντάσσονται σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα. «Ανησυχώ ότι η EPPO πρόκειται να δολοφονηθεί αργά, επειδή κάνει τη δουλειά της», είπε, αναφερόμενη στις πιέσεις που αντιμετωπίζει ο θεσμός. Όπως εξήγησε, όταν ανέλαβε τη θέση της είχε δεσμευτεί να δημιουργήσει έναν αποτελεσματικό, ισχυρό και ανεξάρτητο θεσμό που θα εμπιστεύονται οι πολίτες. Εκτιμά ότι αυτό επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, αν και αναγνωρίζει ότι δεν έγιναν όλα όσα είχαν τεθεί ως στόχοι. Το κρίσιμο ερώτημα τώρα είναι εάν αυτή η πορεία θα συνεχιστεί. Η Κοβέσι εξέφρασε ανησυχία για τις τοποθετήσεις υποψηφίων για τη θέση του επόμενου Ευρωπαίου Γενικού Εισαγγελέα. Ένας υποψήφιος, όπως είπε, παρουσίασε ως στόχο του την «κανονικοποίηση» της EPPO, κάτι που, για την ίδια, έχοντας μεγαλώσει υπό κομμουνιστικό καθεστώς, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Ένας άλλος υποψήφιος, σύμφωνα με την Κοβέσι, μίλησε για τη διατήρηση ίσων αποστάσεων μεταξύ της Εισαγγελίας και όλων των πολιτικών κομμάτων. «Πώς μπορεί αυτό να είναι συμβατό με έναν ανεξάρτητο θεσμό;» διερωτήθηκε. Η ίδια υπογράμμισε ότι η EPPO έχει ήδη καταγράψει αποτελέσματα που ελάχιστοι ανέμεναν και έχει αποδείξει ότι «ο νόμος είναι ίσος για όλους». Η βασική πρόκληση για τον θεσμό και ιδιαίτερα για τον διάδοχό της, όπως είπε, είναι να διατηρηθούν η ανεξαρτησία και η αξιοπιστία του. Συγκρούσεις αρμοδιοτήτων όταν εμπλέκονται ισχυρά πρόσωπα Η Κοβέσι αναφέρθηκε και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η EPPO όταν στις έρευνες εμπλέκονται πολιτικοί υψηλού προφίλ ή πλούσιοι άνθρωποι με διασυνδέσεις με την πολιτική τάξη. Όπως είπε, εξακολουθεί να υπάρχει πρόβλημα σύγκρουσης αρμοδιοτήτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η EPPO έχει ανοίξει έρευνα και, όταν ήταν έτοιμη να λάβει μέτρα, άνοιξε ξαφνικά σε εθνικό επίπεδο υπόθεση για το ίδιο αντικείμενο. Στη συνέχεια, ο γενικός εισαγγελέας αποφάσισε ότι η EPPO δεν είχε αρμοδιότητα. Κατά την Κοβέσι, αυτό περιορίζει την ικανότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να διεξάγει αποτελεσματικές έρευνες. «Είναι καλύτερη η κυριαρχία των εγκληματιών;» Η Κοβέσι απέρριψε επίσης το επιχείρημα ότι η συνεργασία με την EPPO συνεπάγεται απώλεια εθνικής κυριαρχίας. «Είναι καλύτερο να έχουμε την κυριαρχία των εγκληματιών;» διερωτήθηκε. Όπως εξήγησε, οι εγκληματικές οργανώσεις στην Ευρώπη δεν είναι πλέον εθνικές και εκμεταλλεύονται τον κατακερματισμό μεταξύ των κρατών. Η EPPO, όπως σημείωσε, εξακολουθεί να εφαρμόζει την εθνική νομοθεσία και οι υποθέσεις οδηγούνται στα εθνικά δικαστήρια. Κατά συνέπεια, η συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, όπως υποστήριξε, δεν αφαιρεί κυριαρχία αλλά προσφέρει μεγαλύτερη προστασία και ασφάλεια στους πολίτες. Το ζητούμενο, σύμφωνα με την ίδια, είναι να μην επιτρέπεται στις εγκληματικές οργανώσεις να εκμεταλλεύονται τον κατακερματισμό και την απουσία μιας συνολικής εικόνας για τη δράση τους σε ολόκληρη την ΕΕ. Με πληροφορίες από Politico
Όταν ακόμα και η «Καθημερινή» σαρκάζει την κυβερνητική καμπάνια με τα χαμογελαστά πρόσωπα που διαφημίζουν πόσο τους άλλαξε τη ζωή ένα επίδομα, καταλαβαίνεις πόσο έχουν ξεφύγει στο Μαξίμου!
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να παρουσιάσει τα επιδόματα ως κοινωνικό θρίαμβο. Μόνο που η πραγματικότητα δεν χωράει στις διαφημιστικές αφίσες: ακρίβεια, μισθοί που τελειώνουν πριν από τον μήνα, πανάκριβα νοίκια και εργαζόμενοι που δυσκολεύονται να επιβιώσουν.
Δεν είναι κοινωνική πολιτική να μοιράζεις ψίχουλα και να απαιτείς ευγνωμοσύνη. Ούτε αποτελεί κυβερνητικό κατόρθωμα να επιστρέφεις ένα μικρό μέρος από όσα στερείς καθημερινά από τον κόσμο.
Και το καλύτερο; Η κυβερνητική προπαγάνδα έγινε τόσο γελοία, που αναγκάζει ακόμα και έντυπα φιλικά προς την κυβέρνηση να την αντιμετωπίζουν με ειρωνεία.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι αφίσες δεν πείθουν. Είναι ότι η κοινωνία δεν ζει μέσα στις αφίσες!
Θεσσαλονίκη: Όταν οι αντιφασίστες σπάνε τον αστυνομικό φραγμό, η απάντηση είναι η ωμή καταστολή.
Η εικόνα ενός ανθρώπου καθηλωμένου στην άσφαλτο, περικυκλωμένου από πάνοπλους αστυνομικούς, δεν είναι απλώς μια ακόμη σκηνή έντασης στον δρόμο. Είναι το στιγμιότυπο μιας πολιτικής σύγκρουσης που εκτυλίχθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν αντιφασιστική συγκέντρωση έσπασε τον αστυνομικό φραγμό που είχε στηθεί ενόψει της εκδήλωσης του καταδικασμένου ναζί Ηλία Κασιδιάρη σε ξενοδοχείο της πόλης.
Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται η βαθιά υποκρισία της κρατικής εξουσίας.
Από τη μία, άνθρωποι του αντιφασιστικού κινήματος, εργαζόμενοι και συλλογικότητες βγαίνουν στον δρόμο για να εμποδίσουν την πολιτική επανεμφάνιση ενός προσώπου που έχει καταδικαστεί για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Από την άλλη, απέναντί τους παρατάσσονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, με φραγμούς και επιχειρήσεις επιβολής της τάξης.
Το ερώτημα είναι απλό: ποιον τελικά προστατεύει αυτή η «τάξη» και ποιον αντιμετωπίζει ως εχθρό;
Όταν η αντιφασιστική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με αστυνομικούς φραγμούς και βία, ενώ μια φασιστική εκδήλωση επιχειρεί να πραγματοποιηθεί, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι τουλάχιστον προκλητική. Δεν αρκεί, βέβαια, η ύπαρξη αστυνομικών μέτρων για να αποδειχθεί ότι το κράτος υποστηρίζει πολιτικά τους φασίστες. Αλλά η καταστολή των αντιφασιστών γεννά εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες και την πρακτική της κρατικής εξουσίας.
Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Η αστυνομία δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που λειτουργεί έξω από τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Είναι κρατικός μηχανισμός με συγκεκριμένη αποστολή και συγκεκριμένες εξουσίες. Το πώς τις ασκεί, απέναντι σε ποιους στρέφεται και ποια δικαιώματα προστατεύει αποτελούν ζητήματα βαθιά πολιτικά.
Η αντιφασιστική κινητοποίηση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το ιστορικό της βάρος. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που γνώρισε τη ναζιστική κατοχή και τον αφανισμό σχεδόν ολόκληρης της εβραϊκής της κοινότητας. Η αντίσταση στον φασισμό δεν είναι μια αφηρημένη διακήρυξη ούτε μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά το παρελθόν. Είναι καθημερινή πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα.
Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με σιωπή,
ούτε με την απαίτηση να μένουν οι αντιφασίστες θεατές μπροστά στην πολιτική του επανεμφάνιση. Αντιμετωπίζεται με συλλογική δράση, κοινωνική αλληλεγγύη και μαζικό αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την οργανωμένη βία.
Σ’ αυτά τα ένστολα τομάρια κάποια κόμματα ψήφισαν να τους δοθεί έξτρα μπόνους 600 ευρώ και συγκαταλέγονται σ’ αυτούς που ορισμένα κόμματα αγωνίζονται για τα «δίκαια αιτήματα των αστυνομικών»,
Οι φασίστες δεν θα νομιμοποιηθούν επειδή το απαιτούν οι πολιτικοί τους σχεδιασμοί. Και οι αντιφασίστες δεν θα πάψουν να αντιστέκονται επειδή η κρατική εξουσία υψώνει φραγμούς.
✊ Είστε η σαπίλα όλου του ντουνιά — μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά!
Και η κυβέρνηση της Ν.Δ. κλείνει την εθνική επέτειο με ανοιχτή και απροκάλυπτη προστασία στον Κασιδιάρη. Επιτρεπτή η εκδήλωση ενός τελεσίδικα καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και απαγορευμένες οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη. Ξύλο, χημικά και προσαγωγές και προσπάθεια βίαιης διάλυσης ειρηνικών διαδηλώσεων χιλιάδων ανθρώπων.
Δύο μέρες πριν, στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, συμμετείχαν ανενόχλητοι φασίστες και εθνικιστές, καθώς και υπολείμματα της Χ.Α., και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «πουλούσε τρέλα» στις σχετικές ερωτήσεις του Χρήστου Αβραμίδη.
Και όλα αυτά την ώρα που διάφοροι ρατσιστές και ναζιστές μαχαιροβγάλτες επιζητούν την κρατική ασυλία και ανοχή, για να δημιουργήσουν μια νέα Χ.Α.
Η πρόσφατη αποκάλυψη της γιγαντιαίας οικονομικής απάτης γύρω από τον ιδιοκτήτη της γνωστής αλυσίδας φούρνων «Το Χωριάτικο», Άγγελο Γιαννακόπουλο, δεν αποτελεί απλώς άλλη μία δικαστική είδηση στο αστυνομικό δελτίο. Είναι η ακτινογραφία του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εγχώρια αστική τάξη: με μαφιόζικες μεθόδους, εικονικές εταιρείες-φαντάσματα, άγρια εκμετάλλευση εργαζομένων, λεηλασία του δημόσιου πλούτου και, φυσικά, με το αζημίωτο «κλείσιμο του ματιού» από τους κρατικούς μηχανισμούς.
Τα στοιχεία της δικογραφίας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας προκαλούν ίλιγγο, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το μέγεθος της σαπίλας ενός συστήματος που καταδιώκει τον μεροκαματιάρη για λίγα ευρώ χρέους, την ώρα που επιτρέπει σε μεγαλοσχήμονες «επιχειρηματίες» να στήνουν χορό εκατομμυρίων.
Το «Modus Operandi» της Ρεμούλας: 520 Λογαριασμοί και 300 Αχυράνθρωποι
Η έρευνα, η οποία ξεκίνησε από το 2020 και κρατήθηκε στο σκοτάδι για έξι ολόκληρα χρόνια, – και στο διάστημα αυτό παραφούσκωναν τα θησαυροφυλάκια των μαφιόζων εμπλεκομένων- έφερε στο φως έναν απίστευτο λαβύρινθο. Το κύκλωμα είχε στήσει ένα δίκτυο από τουλάχιστον 340 εικονικές εταιρείες (κυρίως μορφής ΙΚΕ) και διαχειριζόταν 520 μοναδικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.
Για να χάνονται τα ίχνη του μαύρου χρήματος, χρησιμοποιήθηκαν 300 φυσικά και νομικά πρόσωπα ως αχυράνθρωποι. Ανάμεσά τους, άνθρωποι του περιθωρίου, οικονομικά εξαθλιωμένοι, τοξικοεξαρτημένοι, αλλοδαποί που έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τη χώρα, μέχρι και… αποβιώσαντες!Αυτές οι εταιρείες-κελύφη συσσώρευαν χρέη εκατομμυρίων σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία (κλέβοντας τον ιδρώτα των εργαζομένων) και στη συνέχεια έκλειναν εν μια νυκτί, για να ανοίξουν αμέσως μετά με άλλο όνομα και νέο «μπροστινό».
Η συνολική ζημία για το Ελληνικό Δημόσιο φτάνει τα 95,5 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που ο λαός ματώνει από την ακρίβεια και την υπερφορολόγηση, το κεφάλαιο «ξεφούρνιζε» ανενόχλητο εκατομμύρια,
μεταφέροντάς τα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ιρλανδία, την Κύπρο και το Λουξεμβούργο, για να χρηματοδοτείται η πολυτελής ζωή των «εγκεφάλων» με τις Lamborghini και τις βίλες στο Ντουμπάι.
«Κραγιονάκια» για τους Ελεγκτές και «Μισθοί» στη Μύκονο
Το πιο εξοργιστικό, αν και καθόλου πρωτοφανές για όποιον αντιλαμβάνεται τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους, είναι το δίκτυο προστασίας που είχε εξασφαλίσει η εγκληματική οργάνωση μέσα στους ίδιους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Η ασυλία του κυκλώματος δεν ήταν τυχαία.
Οι καταγραφές του «κοριού» της ΕΛ.ΑΣ. αποκάλυψαν ότι ο αρχηγός πλήρωνε σταθερό μηνιαίο «μισθό» σε ανθυπαστυνόμο της Μυκόνου για να τον προειδοποιεί για επικείμενους ελέγχους στα beach bars και τα νυχτερινά του κέντρα. Παράλληλα, στο μικροσκόπιο βρίσκονται αστυνομικοί στην Αθήνα που έκαναν τα ίδια για strip clubs της Συγγρού.
Όσο για τους κρατικούς υπαλλήλους σε Εφορίες, ΕΦΚΑ και Επιθεώρηση Εργασίας, οι μαφιόζοι στις συνομιλίες τους, τους αποκαλούσαν με συνθηματικά όπως «θύρες», «βαφτιστήρια» και «ξαδέρφες», ενώ η δωροδοκία τους με ακριβά δώρα για να κάνουν «τα στραβά μάτια» είχε αποκτήσει το δικό της όνομα: «κραγιονάκια». Έτσι αγοραζόταν η κρατική σιωπή, έτσι θάβονταν οι καταγγελίες, έτσι εξασφαλιζόταν ότι η μηχανή θα συνέχιζε να κόβει χρήμα.
Από το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου στα Δίκτυα της «Greek Mafia»
Η δράση του συγκεκριμένου κυκλώματος δεν περιοριζόταν στα λογιστικά γραφεία. Όπου χρειαζόταν, το «λευκό κολλάρο» έδινε τη θέση του στη βία και τον ωμό εκβιασμό. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις σοκαριστικές εικόνες του Ιουλίου του 2023 από το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου.
Τότε, μια ομάδα από εύσωμους μπράβους («φουσκωτούς») εισέβαλε προκλητικά και κάθισε στα έδρανα της συνεδρίασης για τη δημοπρασία των παραλιών-φιλέτων του νησιού. Στόχος ήταν ο απόλυτος εκφοβισμός των ντόπιων μικροεπαγγελματιών, ώστε να μην τολμήσει κανείς να καταθέσει προσφορά απέναντι στα συμφέροντα του κυκλώματος. Η μαφία επέβαλε τον νόμο της στο επίσημο κράτος, και το κράτος απλώς παρακολουθούσε.
Καμία Αυταπάτη για την «Αστική Δικαιοσύνη»
Η υπόθεση του «Χωριάτικου» ξεσκεπάζει για άλλη μια φορά τον μύθο της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και της «ισονομίας». Αποδεικνύει ότι η μεγάλη εγκληματικότητα δεν βρίσκεται στις γειτονιές των φτωχών, και στην μικροπαραβατικότητα εξαθλιωμένων, αλλά στα σαλόνια των μεγαλοεργοδοτών, στις offshore και στις διασυνδέσεις τους με τον κρατικό μηχανισμό.
Ξανατονίζουμε ότι δεν έχουμε καμία αυταπάτη για την αστική δικαιοσύνη και τους θεσμούς τους. Η εξαετής καθυστέρηση της αποκάλυψης δείχνει ότι το σύστημα ξέρει να προστατεύει τα παιδιά του μέχρι να μην μπορεί πλέον να τα κρύψει. Το κεφάλαιο, η μαφία και το αστικό κράτος είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων ενάντια στη σαπίλα του συστήματος που γεννά και θρέφει αυτά τα παράσιτα.
Όσοι κινούνται καθημερινά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα, έρχονται αντιμέτωποι με ένα ακόμη επικοινωνιακό σόου της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Οι συρμοί του Μετρό έχουν «πλημμυρίσει» από αφίσες με λαμπερά, χαμογελαστά πρόσωπα που μας ενημερώνουν για το πώς «ανακουφίστηκαν οικονομικά» χάρη στα κυβερνητικά επιδόματα γέννησης, στέγασης και τα κάθε λογής «pass».
Πρόκειται για το άκρον άωτον της πολιτικής υποκρισίας. Η ίδια παράταξη που έχτισε το αφήγημά της πάνω στην πολεμική ενάντια στην «επιδοματική πολιτική» και τον «κρατισμό», η ίδια νεοφιλελεύθερη ελίτ που θεωρεί τα κοινωνικά δικαιώματα «κόστος» και «βαρίδι» για την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, τώρα μετατρέπεται σε πλασιέ της κρατικής ελεημοσύνης.
Η σκοπιμότητα αυτής της καμπάνιας είναι προφανής:
• Η κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας: Σε μια περίοδο που η ακρίβεια στα τρόφιμα, την ενέργεια και τα ενοίκια τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, η κυβέρνηση επιχειρεί να εξαγοράσει την κοινωνική συναίνεση με ψίχουλα, παρουσιάζοντας τα αυτονόητα δικαιώματα ως «δώρα» της κρατικής πρόνοιας.
• Η ανακύκλωση της φτώχειας: Αντί για πραγματική στήριξη των νέων ζευγαριών με δωρεάν δημόσιους παιδικούς σταθμούς, αξιοπρεπείς μισθούς με συλλογικές συμβάσεις εργασίας και προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς των τραπεζών, το σύστημα προσφέρει εφάπαξ επιδόματα-κομπόδεμα που εξανεμίζονται στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα.
• Η ιδεολογική διαχείριση της εξαθλίωσης: Τα QR codes και οι «προσωπικές ιστορίες» των δικαιούχων επιστρατεύονται για να εμπεδώσουν τη λογική της ατομικής λύσης και της υποταγής. Ο πολίτης υποβιβάζεται από υποκείμενο δικαιωμάτων σε παθητικό καταναλωτή μιας κρατικής «φιλανθρωπίας».
Ταυτόχρονα, οι διαφημιστικές αφίσες και οι προσωπικές ιστορίες των δικαιούχων καλλιεργούν την αντίληψη ότι τα κοινωνικά δικαιώματα είναι κυβερνητικά δώρα και όχι αυτονόητες υποχρεώσεις της πολιτείας. Λες και τα δημόσια ταμεία χρηματοδοτούνται από τις τσέπες των κυβερνώντων και όχι από τη φορολογία, στην οποία οι έμμεσοι φόροι, όπως ο ΦΠΑ και οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης, επιβαρύνουν δυσανάλογα τα λαϊκά στρώματα.
Ας μην παρεξηγούμαστε: τα επιδόματα είναι αναγκαία για όσους τα έχουν ανάγκη. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαθιστούν μια ουσιαστική κοινωνική πολιτική ούτε να μετατρέπονται σε εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας.
Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν ανάγκη από τη φτηνή κυβερνητική προπαγάνδα στους τοίχους του Μετρό. Απέναντι στον εμπαιγμό της επιδοματικής πολιτικής που συντηρεί τη φτώχεια για να διασφαλίζει τα κέρδη των λίγων, η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και τη συλλογική διεκδίκηση για μόνιμη σταθερή εργασία, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν κοινωνική μέριμνα για όλους.
Η οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα του πώς το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό αναδιανέμουν τον πλούτο, λεηλατώντας τις τσέπες των εργαζομένων για να γεμίζουν τα ταμεία των μονοπωλίων και τις εισπράξεις του αστικού κράτους.
Η σκληρή αλήθεια της καθημερινότητας αποτυπώνεται στα πλέον επίσημα στοιχεία, τα οποία ξεσκίζουν κάθε κυβερνητικό αφήγημα περί «αποκλιμάκωσης της κρίσης»:
• Ο πληθωρισμός-ληστής και η παγίδα των εσόδων: Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα επιμένει σε σταθερά υψηλά επίπεδα. Φέτος, ο δείκτης τιμών καταγράφει άλμα, με την Τράπεζα της Ελλάδος να προβλέπει ετήσιο πληθωρισμό στο 3,5%, την ώρα που ο γενικός δείκτης τρέχει με 3,8% (Γενάρης – Σεπτέμβρης) και ο πληθωρισμός εκτινάσσεται ακόμα και στο 5,1%, ξεπερνώντας κατά πολύ τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Αυτός ο «πληθωρισμός απληστίας» δεν είναι τυχαίος: φουσκώνει τεχνητά τα κρατικά έσοδα μέσω των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ΕΦΚ), τους οποίους πληρώνει ο λαός, για να μπορεί μετά η κυβέρνηση να επιστρέφει ψίχουλα με τη μορφή επιδομάτων-ελεημοσύνης.
• Το στεγαστικό κραχ: Η στεγαστική κρίση έχει μετατραπεί σε βραχνά για τη νεολαία και τα λαϊκά νοικοκυριά. Τα στοιχεία δείχνουν άλμα των ενοικίων στην Αττική που αγγίζει το 25,7% μέσα σε έναν χρόνο, ενώ πανελλαδικά η μεσοσταθμική αύξηση συνεχίζει την ανηφορική της πορεία. Η εργατική οικογένεια καλείται να δώσει πάνω από τον μισό της μισθό απλώς και μόνο για να έχει μια στέγη, την ώρα που τα γερασμένα ακίνητα (άνω των 20 ετών αποτελούν το 80% των μισθώσεων) νοικιάζονται σε τιμές χρυσού.
• Η λεηλασία της αγοραστικής δύναμης: Οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις στους μισθούς-ψίχουλα αποτελούν το μεγαλύτερο ανέκδοτο. Ενώ το ονομαστικό εισόδημα εμφανίζει μια εικονική άνοδο, σε πραγματικούς όρους το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 0,4%. Η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων κατακρημνίζεται, καθώς οι βασικές ανάγκες σε ενέργεια, καύσιμα και υπηρεσίες παραμένουν οι μόνιμες εστίες της ανεξέλεγκτης ακρίβειας. Ακόμη και οι πρόσκαιρες διακυμάνσεις στα τρόφιμα δεν μπορούν να ανακουφίσουν το λαϊκό καλάθι, το οποίο παραμένει συσσωρευτικά επιβαρυμένο κατά 30% ακριβότερο σε σχέση με τα προηγούμενα έτη,
με την ΕΚΤ να προειδοποιεί για νέα πληθωριστικά κύματα στα είδη πρώτης ανάγκης.
Αυτά είναι τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης των μάνατζερ. Αυτή είναι η «σταθερότητα» που επικαλούνται. Μια σταθερότητα που μεταφράζεται σε εγγυημένα κέρδη για τους ενεργειακούς ολιγάρχες, τους τραπεζίτες και τους μεγαλοεργολάβους, και σε μόνιμη εξαθλίωση για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
Ζήτω το ΟΧΙ του λαού το 1940, ενάντια στο φασισμό το ναζισμό, και την μαζική ηρωική και ένοπλη πάλη του. Τιμή και δόξα στον ελληνικό λαό που αντιστάθηκε με όλα τα μέσα και τις δυνάμεις του. Τιμή και δόξα στους χιλιάδες ανώνυμους και επώνυμους νεκρούς.
«Δίπλα στο κύριο μέτωπο και
Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ,
Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ»
ΔΕΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ 1940: ΑΥΤΑ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αντιμετώπισε τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας. Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970 Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.) «Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.»
Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992 Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974 (Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.) «Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης. Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν»
Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953 Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953 (Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943,μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.) «Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.»
Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός (Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.) «Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε».
Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974 Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού, (Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.) «Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.»
Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945 Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945 (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.) «Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.»
Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945 Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945 (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.) «Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ' όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον.»
Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977 Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957 (Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.) «Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.»
Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.) «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.» «Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β' Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.»
(Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.) «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.»
(Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.) «Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.»
Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969 Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.) «Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.»
Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945 Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945 (Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.) «Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν'αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.» «Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.»
F. Nizsche "Δεν υπάρχει λαός εις τον κόσμο ο οποίος να έχει προσφέρει τόσα εις την ανθρωπότητα όσα ο ελληνικός και έχει καταπολεμηθεί τόσο πολύ απο τόσο πολλούς λαούς, οι οποιοι δεν προσέφεραν τίποτα εις αυτήν"
Στρατηγός Ντε Γκολ "Ο αγώνας της Ελλάδας και τα κατωρθώματά της δημιουργούν γι' αυτήν δικαιώματα αναμφισβήτητα ..." "Η γενναιότητα και αποφασιστηκότητα των Ελληνικών στρατευμάτων κέρδισαν τον θαυμασμό των ελευθέρων λαών του κόσμου..."
Άντονυ Ίντεν, 21-3-1941 "Αν το αποτυχόν, χάρη στη νικηφόρα αντίσταση της Ελλάδας, μεσογειακό σχέδιο του Χίτλερ πετύχαινε, η επίθεση της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας θα είχε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. Οι ήρωες που έχουν βάψει με το αίμα τους την ιερή γη της Βορείας Ηπείρου, οι μαχητές της Πίνδου και οι άλλοι θα είναι οδηγοί μαζί με τους Μαραθωνομάχους, θα φωτίζουν ανά τους αιώνες την Οικουμένη."
Φρ. Ρούζβελτ, Πρόεδρος των ΗΠΑ, 18-10-1942 "Η Ελλάδα έδωσε το παράδειγμα που καθένας από μας πρέπει ν' ακολουθήσει μέχρις ότου οι σφετεριστές της ελευθερίας, οπουδήποτε γης κι αν βρίσκονται, υποστούν τη δίκαιη καταδίκη τους..."
Φάμπιονελ Φρίουλι, Ιταλός στρατηγός (στηνεπιθεώρηση ΡΙΒΙΣΤΑ ΜΙΛΙΤΑΡΕ, Οκτώβριος 1980) "Σ' όλη τη διάρκεια του Β' ΠΠ οι στρατιώτες που πήραν μέρος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο έφεραν ειδικό διακριτικό τιμής, γιατί πολέμησαν εναντίον στρατού υψηλής ποιότητας και μαχητικής αξίας, που είχε αναγνωριστεί παγκόσμια..."
Απόσπασμα επιστολής του Χίτλερ στον Μουσσολίνι, 20 Νοε. 1940 "Οι ψυχολογικές συνέπειες είναι δυσάρεστες, αφού η ελληνική κατάσταση βαρύνει πολύ και δυσμενώς στις διπλωματικές προπαρασκευές, που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Η Βουλγαρία, η Ρωσία, η Γιουγκοσλαβία και αυτή η Γαλλία ενισχύθηκαν αισθητά σε ότι αφορά ότι η τελευταία λέξη του πολέου δεν ειπώθηκε ακόμη. Οι στρατιωτικές συνέπειες είναι πολύ σοβαρές..."
Επιστολή του Χίτλερ προς Μουσσολίνι, 22 Νοε. 1940 "Δεν τολμώ να σκεφτώ τις συνέπειες των γεγονότων της Ελλάδας..."
170 απόρρητο έγγραφο Αρχείου Νυρεμβέργης "Η επιβράδυνση από την Ελλάδα της επίθεσης κατά της Ρωσίας υπήρξε ολέθρια για τον αγώνα του Άξονα..."
Αδόλφος Χίτλερ, 4 Μαΐου 1941 "Απ' όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, μόνο ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με παράτολμο θάρρος και ύψιστη παραφρόνηση για το θάνατο..."
Στρατάρχης Γουέιβελ, Αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής "Πρόθυμα αναγνωρίζουμε ότι οι Έλληνες σύμμαχοί μας είναι οι πρώτοι που με τις υπέροχες νίκες τους στη Βόρεια Ήπειρο άνοιξαν τον δρόμο και κατάφεραν αποφασιστικά πλήγματα κατά της φασιστικής Ιταλίας. Οι επιτυχίες αυτές δεν είχαν μόνο τοπική σημασία, αλά επηρέσαν την όλη εξέλιξη του πολέμου. Η άμυνα της Κρήτης έσωσε την Κύπρο, τη Συρία το Ιράκ και ίσως το Τομπρούκ..."
Μιστράλ, Γάλλος ποιητής "Κι αν είναι να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη! Μια φορά κανείς πεθαίνει!"
Σύριλ Φολλς, Άγγλος συγγραφέας και ιστορικός, BBC, 15 Ιανουαρίου 1942 "Δεν είναι δυνατόν να λησμονήσουμε ποτέ το τι χρωστάμε στους Έλληνες. Οφείλουμε μέγα χρέος, γιατί εκείνοι πρώτοι έσπασαν την πομφόλυγα του αήττητου φασισμού..."
Ιαπωνική εφημερίδα, Δεκέμβριος 1940 "Η χώρα μας, στην οποία τιμάται ιδιαίτερα η ανδρεία, παρακολουθεί με θαυμασμό τον αγώνα των ΕΛΛΗΝΩΝ στην Αλβανία και μας συγκινεί τόσο, ώστε, παραμερίζοντας κάθε άλλο αίσθημα αναφωνούμε `ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ'".
Ραδιοφωνικός σταθμός ΛΟΝΔΙΝΟΥ (BBC) "Ο ηρωισμός με τον οποίο η μικρή Ελλάδα αντιμετώπισε τους μεγάλους κινδύνους θα περάσει στους θρύλους και στα τραγούδια των ελεύθερων λαών όλου του κόσμου".
ΤΑΪΜΣ του Λονδίνου, 21-4-1941 "Το ελληνικό θάρρος είναι ένα απ' τα λαμπερά φώτα του πολέμου αυτού".
Ραδιοφωνικός σταθμός ΜΟΣΧΑΣ, 27-4-1942 "Έλληνες! Σας ευγνωμονούμε! και πλησιάζει ο καιρός που, σε συνεργασία με τους Άγγλους, θα σας πληρώσουμε για την θυσία, με μια Ελλάδα που θα κυριαρχεί στη Μεσόγειο..."
Εφημερίδα ΧΕΡΑΛΝΤ ΤΡΙΜΠΙΟΥΝ, Ν.Υόρκη, 12-5-1941 " Η δόξα της Ελλάδας ουδέποτε θα λησμονηθεί εφόσον υπάρχουν ελεύθεροι άνθρωποι"
Εφημερίδα ΝΤΕΪΛΙ ΤΕΛΕΓΚΡΑΦ, 1940 "Το ελληνικό έθνος ανανέωσε την αρχαία ιστορική δόξα του, ως σημαιοφόρος της εευθερίας και του πολιτισμού".
Χένρυ Ουάλας, Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, 1944 "Οι καρδιές μας είναι μαζί με τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά της Ελλάδας. Ποτέ δεν θα λησμονήσουμε τις αδικίες που έχουν διαπραχθεί σε βάρος της Ελλάδας, όταν έρθει η ημέρα της κρίσης..."
Ουίνστον Τσώρτσιλ, Πρωθυπουργός της Αγγίας "Ας μείνει ήσυχη η Ελλάδα: θα πάρει όλα όσα της ανήκουν. Θ' αποκτήσει τα εδάφη της στο ακέραιο και θα ζήσει περήφανη και ηρωική μέσα στους νικητές..."
Ιωσήφ Στάλιν "Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβια ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές ..."
Λίλαντ Στόουν, Αμερικανός δημοσιογράφος "Ποτέ δεν είδα στρατιώτες που να `γλεντούν' τον πόλεμο και τις κακουχίες, σαν τους μικροκαμωμένους ζωηρούς Έλληνες""Για τους Έλληνες η ελευθερία είναι ζωή και ο θάνατος απλό επεισόδιο..."
Μια μεγάλη ημέρα για την Ελλάδα και την ιστορία της, που γράφτηκε στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου. Αποφεύγοντας τις υπερβολές, τις υπερμεγεθύνσεις, τους εξωραϊσμούς και τις υπεραπλουστεύσεις που ακούγονται πάντα αυτές τις ημέρες, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε μερικές πτυχές αυτής της σύγκρουσης:
1)Οι συσχετισμοί δυνάμεων. Ο ιταλικός στρατός διέθετε στις 28 Οκτωβρίου 140.000 στρατιώτες σε όλη την Αλβανία, αριθμός που περιελάμβανε τους συνοριοφύλακες, τις δυνάμεις δημόσιας τάξης και τα εξαιρετικά αναξιόπιστα σώματα των Αλβανών εθελοντών. Από αυτούς οι 100.000 μπορούσαν να θεωρηθούν στρατεύματα πρώτης γραμμής και από αυτά το μεγαλύτερο μέρος (εκτός από δύο μεραρχίες που κάλυπταν τα σύνορα προς την Γιουγκοσλαβία) ήταν παρατεταγμένοι στα ελληνικά σύνορα. Οι Έλληνες αν και είχαν μόνο 35.000 άνδρες στα σύνορα, με τρόπο ώστε να μην θεωρηθεί πρόκληση η υπερβολική συγκέντρωση δυνάμεων εκεί, είχαν ήδη επιστρατεύσει περισσότερους από 80.000 στρατιώτες και πολύ γρήγορα (σε 15-20 ημέρες) μπορούσαν να παρατάξουν έναν στρατό 300 με 400.000 ανδρών. Τα ιταλικά στρατεύματα ήταν, στο ξεκίνημα των επιχειρήσεων, ισχυρότερα στους τομείς της Ηπείρου και της Πίνδου (σύμφωνα με το Γ.Ε.Σ. υπήρχαν εκεί 22 τάγματα, 61 πυροβολαρχίες κα 2,5 συντάγματα ιππικού των ιταλών έναντι 15 ταγμάτων και 16,5 πυροβολαρχιών των Ελλήνων), υποδεέστερα δε στον τομέα της Κορυτσάς, στο μέτωπο της δυτικής Μακεδονίας (όπου είχαν μόνο 17 τάγματα έναντι 22 ελληνικών σύμφωνα με στοιχεία της ελληνικής Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού του Γ.Ε.Σ.). Η αδυναμία των εισβολέων στον τελευταίο τομέα όπου οι Έλληνες ενισχύθηκαν ακόμα περισσότερο στις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων, έκρινε και την έκβαση του πολέμου καθώς η εκεί ελληνική αντεπίθεση απείλησε με κύκλωση όχι μόνο τη μεραρχία «Τζούλια» αλλά και ολόκληρο τον ιταλικό στρατό που είχε εμπλακεί στον τομέα της Ηπείρου (όπου και είχε σημαντικά προελάσει). Από τα μέσα Νοεμβρίου η ελληνική αριθμητική υπεροχή έγινε προφανής σε όλους τους τομείς του μετώπου καθώς ολοκληρώθηκε η επιστράτευση και πιστοποιήθηκε η μη επέμβαση της Βουλγαρίας. Οι Ιταλοί, που είχαν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της μικρής ικανότητας φορτοεκφόρτωσης των λιμανιών της Αλβανίας (3.500 τόνοι την ημέρα έναντι αναγκών που υπερέβαιναν τους 10.000 τόνους), ισοφάρισαν αριθμητικά τους Έλληνες τον Ιανουάριο του 1941 και απέκτησαν σαφή υπεροχή τον Μάρτιο. Στη διάρκεια της μεγάλης «Εαρινής επίθεσης» των Ιταλών, ο ιταλικός στρατός στην Αλβανία είχε πλέον υπερβεί τους 550.000 άνδρες έναντι 300.000 Ελλήνων στρατιωτών [1].
2) Το αξιόμαχο του ιταλικού στρατού.
Υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι η Ιταλία ως αντίπαλος ήταν στα μέτρα των ελληνικών όπλων [2] και ότι η αναμέτρηση μαζί της θα μπορούσε να είναι νικηφόρα. Η Γερμανία τρόμαζε, η υπερφίαλη Ιταλία μάλλον το γέλιο προκαλούσε. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος της ύαινας με τον οποίο το φασιστικό καθεστώς έτρεξε να προλάβει τον πόλεμο στη Γαλλία, όταν πλέον βεβαιώθηκε ότι αυτός είχε τελεσίδικα κριθεί. Οι νίκες των ιταλικών όπλων στα χρόνια του ’30 ελάχιστους έπειθαν. Στην Αβυσσηνία χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν δηλητηριώδη αέρια, χλώριο, για να νικήσουν έναν στρατό ιθαγενών. Στον ισπανικό εμφύλιο, οι ιταλοί εθελοντές του φασισμού πέτυχαν, παρά τον μεγάλο αριθμό τους, πολύ λιγότερα από ό,τι λόγου χάρη οι Μαροκινοί μισθοφόροι του Φράνκο. Ο Χίτλερ αντιμετώπιζε τους Ιταλούς με συγκατάβαση, δύσκολα κρύβονταν αυτό στους λόγους και στις εικόνες, οι δε θεωρητικοί του ναζισμού, ελάχιστα αναβάθμιζαν την εικόνα των ιταλών και της Ιταλίας. Τους ταξινομούσαν στην ράθυμη, παρηκμασμένη Μεσόγειο, και μετά βίας τους έδιναν θέση ανθρώπων στην ρατσιστική ταξινόμηση του κόσμου [3]. Όσο για το ιταλικό σχέδιο επίθεσης μάλλον αντικατόπτριζε την αλλοπρόσαλλη πολιτική της ιταλικής ηγεσίας όπου επέβαλε ένα σχέδιο ριψοκίνδυνο, περίπου τυχοδιωκτικό, που σήμερα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα ως προς την ικανότητα ανάλυσης και εκτίμησης της πραγματικότητας από την τότε ιταλική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία [4]. Στα «Πρακτικά της συνεδρίασης του Ανώτατου Πολεμικού Συμβουλίου της Ιταλίας» στο Παλάτσο Βενέτσια στην Ρώμη, που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940 διαβάζουμε:
"Τζακομόνι [5]:Ποια είναι όμως η κατάστασις εις την Ελλάδα; Μουσολίνι: Αυτό ακριβώς μας ενδιαφέρει. […] Τζακομόνι: Πληροφορίαι κατασκόπων μας ληφθείσαι προ διμήνου φέρουν τους Έλληνας ως μη δυναμένους να προβάλλουν αξιόλογον αντίστασιν. […] Φαίνεται πως οι Έλληνες έχουν χάσει το ηθικό των. Πράσκα [6]: Η εκστρατεία αυτή εμφανίζεται προ ημών υπό τους καλύτερους οιωνούς. Η γεωγραφική θέσις και μορφή της Ηπείρου δεν ευνοεί την δυνατότητα επεμβάσεως εις τον αγώνα μεγάλων ελληνικών δυνάμεων. Διότι από την μίαν πλευράν υπάρχει θάλασσα και από την άλλην απροσπέλαστοι οροσειραί. Η διασπορά αυτή των ελληνικών δυνάμεων –που υπολογίζεται ότι δεν υπερβαίνουν τους 30.000 άνδρας- θα μας επιτρέψη να καταλάβωμεν συντόμως την Ήπειρον εις χρονικόν διάστημα 10-15 ημερών. Μουσολίνι: Γνωρίζετε ποίον είναι το ηθικόν των Ελλήνων στρατιωτών; Πράσκα: Δεν θα πολεμήσουν με ευχαρίστησιν" [7].
3) Η σημασία της ελληνικής νίκης στην έκβαση του πολέμου.
Η ελληνική νίκη αναμφίβολα ανύψωσε το ηθικό της δημοκρατικής Ευρώπης και αποτέλεσε μια ένεση ηθικού και χαράς. Άλλαξε την ψυχολογία της κοινής γνώμης στην Ευρώπη, όμως οι γνώστες της ιταλικής πολεμικής επιχειρησιακής δυνατότητας ήξεραν ότι η ήττα της Ιταλίας ήταν φυσιολογική, μόνο που ο απαράμιλλος ηρωισμός και πατριωτισμός των Ελλήνων την έκαναν να φαίνεται ως το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Σχετικά τώρα με τις πραγματικές επιπτώσεις της ελληνικής νίκης, οι απόψεις, φυσιολογικά και αναπόφευκτα, διίστανται. Ο Χίτλερ, σε συνομιλία του με την Leni Riefenstahl είπε με πικρία: "εάν οι ιταλοί δεν είχαν επιτεθεί στην Ελλάδα και δεν χρειάζονταν τη βοήθειά μας, ο πόλεμος θα είχε πάρει διαφορετική τροπή. Θα είχαμε αποφύγει το ρωσικό χειμώνα κατά αρκετές εβδομάδες και θα είχαμε καταλάβει το Λένινκγραντ και τη Μόσχα. Δεν θα υπήρχε Μάχη του Στάλινγκραντ "[8]. Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Antony Beevor, υποστηρίζουν ότι δεν καθυστέρησε η ελληνική αντίσταση την επίθεση του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση, αλλά η αργή κατασκευή αεροδρομίων στην Ανατολική Ευρώπη [9]. O Γ.Μαργαρίτης, Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, γράφει: "Έχει συχνά τονιστεί η σημασία της ελληνικής επιτυχίας στο αλβανικό μέτωπο για την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα ήμασταν πιο κοντά στην πραγματικότητα αν περιορίζαμε το κεφάλαιο αυτό στις πραγματικές του διαστάσεις. Επρόκειτο για δευτερεύουσα σε τελευταία ανάλυση σύγκρουση –ως προς τις γενικότερες εξελίξεις του πολέμου- σε μια περιοχή με ιδιαίτερα περιορισμένη εκείνον τον καιρό στρατηγική σημασία" [10].
Αν θέλουμε να καταδειχθεί σε γενική κλίμακα το μέγεθος του ελληνοϊταλικού πολέμου εν συγκρίσει με το γενικό θέατρο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο αριθμός των 13.325 ελλήνων νεκρών που κατεγράφησαν επίσημα από το Γ.Ε.Σ. [11] και αφορά όλα τα μέτωπα των πολέμων στα έτη 1940-1941 (εκτός της μάχης της Κρήτης) ωχριά μπροστά στις εκατόμβες των εκατομμυρίων νεκρών κατά την τιτάνια σύγκρουση της ναζιστικής Γερμανίας με την Σοβιετική Ένωση. Πληροφοριακά αναφέρω ότι κατά τον ελληνογερμανικό πόλεμο, τις μεγαλύτερες απώλειες τις είχαν οι Βρετανοί (11.840) ενώ οι Γερμανοί είχαν 1.100 [12]. Όσον δε αφορά την μετέπειτα Εθνική Αντίσταση και το πόσο αυτή επηρέασε την τελική έκβαση του πολέμου, ο κ.Μαργαρίτης, ένας αριστερός ιστορικός, είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος: «Στην τελική έκβαση του πολέμου, το ειδικό βάρος της ελληνικής Αντίστασης, του ΕΛΑΣ, ελάχιστα καθοριστικό ήταν. Σε έναν πόλεμο όπου, στην ευρωπαϊκή εκδοχή του, πήραν μέρος 80.000.000 πολεμιστές- στα πέντε χρόνια διάρκειάς του- οι 150.000 που υπηρέτησαν συνολικά –όχι όλοι την ίδια περίοδο- στις γραμμές του ΕΛΑΣ, ελάχιστη σημασία είχαν» [13].
4) Ελληνική ιστοριογραφία και (αυτο)λογοκρισία. Τέλος, όσον αφορά την κατάρρευση του ελληνικού στρατού έπειτα από την ήττα του από τον γερμανικό στρατό, το κύμα λιποταξίας και αναρχίας που ακολούθησε, το φετιχιστικό δόγμα του ελληνικού στρατιωτικού επιτελείου να μην δοθεί ούτε μια σπιθαμή γης στους Ιταλούς την ώρα που έπρεπε να φύγουν οι ελληνικές δυνάμεις από την Πίνδο και να μεταβούν στο ελληνογερμανικό Μέτωπο (αντ’αυτού μόνο 6 από τις 21 ελληνικές μεραρχίες αντιμετώπισαν τους γερμανούς, με τις υπόλοιπες να χαραμίζονται στην Πίνδο για να κρατήσουν τα όσα κέρδισαν από τους Ιταλούς), την ρεαλιστική και επιβεβλημένη πράξη συνθηκολόγησης της στρατιωτικής ηγεσίας με τους Γερμανούς [14], για την επίσημη ελληνική ιστοριογραφία ίσχυσε η αυτολογοκρισία (unremembering) για την οποία γράφει ο Α.Λιάκος, Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών: «[…] από τη λογοκρισία της μνήμης υπάρχουν σιωπές εξαιτίας λογοκρισίας και αυτολογοκρισίας της μνήμης, σιωπές εξαιτίας της επιλεκτικότητάς της, σιωπές για εμπειρίες που είναι τόσο τραυματικές ώστε δεν μπορούν να αφηγηματοποιηθούν και να ειπωθούν, δομικές σιωπές εξαιτίας του τρόπου που συγκροτούνται το αρχείο και η εξιστόρηση, σιωπές ντροπής, σιωπές ενοχής, μελαγχολικές σιωπές, σιωπές για πράγματα που θυμόμαστε ή για πράγματα που ξεχάσαμε»[15].
Αντί επιλόγου, ένα μικρό απόσπασμα από την "πορεία προς το Μέτωπο", από το "Άξιον εστί" του Οδ.Ελύτη:
"[...] Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα".
doctor
_____________________________________________
[1] «Η Ιστορία των Ελλήνων», εκδ.ΔΟΜΗ, 13ος τόμος, σσ.53-4. Τα στοιχεία παρατίθενται από τον κ.Γιώργο Μαργαρίτη, Καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ και έχουν ως κύρια πηγή την «Επίτομη Ιστορία του ελληνοϊταλικού και ελληνογερμανικού πολέμου,1940-1941» του Γενικού Επιτελίου Στρατού/Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (Γ.Ε.Σ./Δ.Ι.Σ.). [2] Η Ελλάδα ήταν καλά πληροφορημένη από την βρετανική κατασκοπεία για το αξιόμαχο του ιταλικού στρατού, για την επιχειρησιακή του ικανότητα αλλά και για τις κινήσεις του. Ο ιταλός ιστορικός Renzo de Felice αναφέρει: «Η στρατιωτική υπεροχή (αριθμητική και τεχνική) ήταν πάντοτε, τους πρώτους μήνες του πολέμου με την πλευρά των Ελλήνων. Οι Έλληνες ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι (από την βρετανική κατασκοπεία) για τις ιταλικές προθέσεις […] (De Felice, Renzo “Musolini l’Alleato: Italia in Guerra 1940-1943,σ.87-8). [3] Δομή, ο.π. σ.44. [4] Δομή, ο.π. σ.31. [5] Ιταλός «Αντιβασιλέας της Αλβανίας» και ανώτατος Διοικητής των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία. [6] Στρατηγός, επικεφαλής των ιταλικών δυνάμεων στο ελληνικό μέτωπο. [7] «Πρακτικά της συνεδρίασης του Ανώτατου Πολεμικού Συμβουλίου της Ιταλίας» στο Παλάτσο Βενέτσια στην Ρώμη, που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940, όπως παρατίθενται από τον Δ.Κόκκινο, «Οι δύο πόλεμοι», 1940-41, τόμος Β’, σσ.154-6. [8] Leni Riefenstahl, “A Memoir” (Picador New York, USA, 1987), σ.295. Πηγή:Wikipedia. [9] Beevor Antony, “Crete:The Battle and the Resistance” (New York,2002), σ.230. Πηγή: Wikipedia. [10] Δομή, ο.π. σ.35. [11] Γενικό Επιτελείο Στρατού/Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «Η Υγειονομική Υπηρεσία του Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-1941», Αθήνα, 1983. Φονευθέντες αξιωματικοί και οπλίτες: 13.325. Εξαφανισθέντες: 1.248. Τραυματίες: 62.663. Αιχμάλωτοι πολέμου:2.364. Στην μάχη της Κρήτης οι απώλειες των υπερασπιστών ανήλθαν σε 4-5.000 νεκρούς από τους οποίους οι 2.000 ήταν ναύτες του Βρετανικού ναυτικού, 1.800 στρατιώτες των αυτοκρατορικών στρατευμάτων και πολλοί έλληνες, στρατιώτες και πολίτες. Η πλευρά των επιτιθέμενων έχασε 5-6.000 στρατιώτες εκ των οποίων 4.750 αλεξιπτωτιστές, σώμα επίλεκτο που έως τότε είχε πετύχει σημαντικά κατορθώματα με μικρό κόστος. [12] Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού των Η.Π.Α., «Η εκστρατεία των Γερμανών στα Βαλκάνια. Άνοιξη 1941» (συντάχθηκε με βάση γερμανικές πηγές), Αθήνα, Εκάτη, 1996, σ.165. [13] Γ.Μαργαρίτη, «Η Εθνική Αντίσταση», Δομή, ο.π. σ.376. [14] Η επίσημη ελληνική ιστοριογραφία έχει δαιμονοποιήσει την συνθηκολόγηση της στρατιωτικής ηγεσίας με τους Γερμανούς. Σχετικά με αυτό διαβάζουμε στο «Ελλάς η σύγχρονη συνέχεια» των Θ.Βερέμη-Γ.Κολιόπουλου: «η ελληνική άμυνα στα οχυρά της ανατολικής Μακεδονίας κάμφθηκε ύστερα από γενναία αντίσταση. Σύντομα επίσης κάμφθηκε η αντίσταση των βρετανικών και ελληνικών δυνάμεων στην κεντρική Μακεδονία, με συνέπεια να ανοίξουν τα περάσματα και οι δρόμοι που οδηγούν προς την Αθήνα και την Ήπειρο, όπου έμελλε να παιχτεί η τελευταία πράξη ενός πολιτικού δράματος. Αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να συλληφθεί αιχμάλωτος ο στρατός του αλβανικού μετώπου μετά τη διάσπαση της άμυνας στη Μακεδονία, οι στρατιωτικοί ηγέτες του έκαναν έκκληση στην κυβέρνηση να αναλάβει την ευθύνη της συνθηκολόγησης με τους Γερμανούς και να σώσει την τιμή του στρατού. Η έκκληση αυτή ήταν ουσιαστικά απειλή ότι την ευθύνη της συνθηκολόγησης θα αναλάμβανε η στρατιωτική ηγεσία του μετώπου, εάν δεν την αναλάμβανε η κυβέρνηση. Δεδομένου δε ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να μην αναλάβει αυτή την ευθύνη για να μην ατιμάσει την Ελλάδα, αφού στη χώρα μάχονταν βρετανικά στρατεύματα, η έκκληση αποτελούσε ταυτόχρονα προειδοποίηση της στρατιωτικής ηγεσίας για την ενέργεια στην οποία σκόπευε να προβεί, απαλλάσσοντας την κυβέρνηση από την ευθύνη της ενέργειας. Η έκκληση της στρατιωτικής ηγεσίας του Αλβανικού Μετώπου ωστόσο έκρυβε μια οδυνηρή πραγματικότητα, την προοδευτική διάλυση των μονάδων του μετώπου εξαιτίας της ακατάσχετης διαρροής ανδρών και της αδυναμίας των διοικητών τους να τη συγκρατήσουν. Ο κίνδυνος να εξανεμιστούν οι μονάδες του μετώπου εξαιτίας της παράτασης της αβεβαιότητας, καθώς και ο κίνδυνος να βρεθούν οι ελληνικές δυνάμεις σε μειονεκτική θέση έναντι των Ιταλών πριν να φτάσουν στην Ήπειρο τα γερμανικά στρατεύματα εξηγούν αυτή την έκκληση της ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας του μετώπου προς την κυβέρνηση της χώρας να αναλάβει επειγόντως την ευθύνη της συνθηκολόγησης με τους Γερμανούς. Η απάντηση της κυβέρνησης στην έκκληση των στρατιωτικών, ότι δηλαδή ήταν αδύνατον να αναλάβει η ίδια την ευθύνη, εμμέσως αποδέσμευε τη στρατιωτική ηγεσία του μετώπου να σηκώσει αυτή τον σταυρό του μαρτυρίου, για να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της χώρας με τη Βρετανία και διακυβευτούν με αυτό τον τρόπο ύψιστα εθνικά συμφέροντα (σ.393-4. Πηγή: .John Koliopoulos, Greece and the British Connection, 1935-1941, σ.263). [15] Αντ.Λιάκος, «Πως το παρελθόν γίνεται ιστορία», σσ. 274-5. [16]Οδυσσέας Ελύτης, “Η πορεία προς το μέτωπο”, “Το Άξιον Εστί”, 1959
“Χειροπέδες πέρασαν τα στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος στον πρώην συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ Ρίζο Ρίζο ο οποίος φέρεται να ήταν το δεξί χέρι του ιδιοκτήτη της αλυσίδας φούρνων «Χωριάτικο», Άγγελου Γιαννακόπουλου που κατηγορείται για φορολογική απάτη 100 εκατομμυρίων ευρώ.
Ο πρώην οργανωτικός γραμματέας της ΓΕΝΟΠ Ρίζος Ρίζος καθώς φέρεται να αποτελούσε στενό συνεργάτη του επιχειρηματία και να γνώριζε για τις παράνομες δραστηριότητες. Ο Ρίζος Ρίζος, που βρίσκεται μεταξύ των 59 συλληφθέντων, φέρεται να ήταν στενός συνεργάτης του «εγκέφαλου» της απάτης, ενώ λειτουργούσε και ως ενδιάμεσος με τους αχυρανθρώπους που τοποθετούνταν σε θέσεις – κλειδιά”. διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Πρώτου Θέματος.
Κάνοντας μια αναζήτηση στο μπλοκ μας συναντήσαμε μια ανάρτηση που αφορά το ίδιο πρόσωπο καιείχαμε κάνει στις 4 Γενάρη 2014.
Αντιγράφουμε:
Δυο σελίδες της αφιερώνει σήμερα η εφημερίδα Real news στον υπόδικο –διώκεται με την κατηγορία «ξεπλύματος» μαύρου χρήματος- άλλοτε μπατίρη απ’ την Αρτα και σήμερα εκατομμυριούχου συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ Ρίζο Ρίζου. Δεν θα αναφερθούμε λεπτομερώς για τις μπίζνες του και το πώς εκμεταλλεύτηκε την συνδικαλιστική του ιδιότητα να θησαυρίσει. Αρκούμαστε να παραθέσουμε το βιογραφικό και την πολιτική διαδρομή αυτού του τύπου όπως την περιγράφει ο δημοσιογράφος Δ. Χουδαλάκης στην εφημερίδα που αναφέραμε.
Ο Ρίζος του κακού
«ΕΙΠΑΜΕ να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια». Η δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου αποδείκνυε ότι η διαφθορά είχε χτυπήσει ρίζα και αφορούσε τον τότε πρόεδρο της ΔΕΗ.
Ο Ρίζος Ρίζος, ξεκινώντας την ίδια εποχή φτωχός από την Αρτα, θύμιζε το «στην Αθήνα, μες στο κέντρο, φύτρωσε καινούργιο δέντρο». Με «αδιάφθορη» ρίζα, ο Ρίζος «ρίζωσε» στο ΚΚΕ και «φούντωσε» στα σχολεία της Μόσχας, ώστε να ανθήσει συνδικαλιστικά. Ως πρόεδρος στη ΓΕΝΟΠ, έδειξε ότι το μαρξιστικό «οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις αλυσίδες τους» το κατάλαβε αλλιώς. Τελικά έσπασε τις αλυσίδες της φτώχειας, γλεντώντας στην υγειά των κορόιδων.
Αν και μεταπήδησε στον ΣΎΡΙΖΑ, από το πολύ «λάδι» ξέμεινε από κομματική στέγη. Εκμεταλλευόμενος τη συνδικαλιστική καρέκλα, ξεπέρασε κατά πολύ το κατά Παπανδρέου «δωράκι». Για παρηγοριά απέκτησε προσωπική φουρνοαλυσίδα, για να εφοδιάζεται το παντεσπάνι του, αλλά και τραπεζικούς λογαριασμούς «υψηλής τάσης». Είναι η ώρα της «δικαστικής ηλεκτροπληξίας».
Υ,Γ: Αυτό που δύσκολα μπορεί να αντιληφθούμε είναι πως γίνεται να βαραίνουν τον Ρίζο Ρίζο τόσο βαριές κατηγορίες και να κυκλοφορεί ελεύθερος πρωταγωνιστώντας και σε άλλες απίστευτες απάτες. Α. ξεχάσαμε … δεν βρέθηκε κανένα αποτύπωμα του σε σακούλα σκουπιδιών …
Υπόγεια στήριξη της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος στις ντροπιαστικές πολιτικές του Μαξίμου
Η επιστολή-καταπέλτης του πρώην Σιναίου Αρχιεπισκόπου Δαμιανού προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο εκθέτει τους κυβερνητικούς χειρισμούς για τη Μονή Σινά και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πίσω από τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις διαγράφεται μια εικόνα πολιτικών μεθοδεύσεων, ενώ η ιστορική μονή, με δεκαπέντε αιώνες ζωής, κινδυνεύει να πληρώσει το τίμημα μιας διαχείρισης χωρίς διαφάνεια και αποφασιστικότητα.
Ο κ. Δαμιανός καταγγέλλει ότι η Μονή Σινά «πουλήθηκε» από την ελληνική κυβέρνηση στην αιγυπτιακή πλευρά, με πρόσχημα μια ψεύτικη δικαστική διαδικασία, η απόφαση της οποίας αναμένεται αύριο, 24 Οκτωβρίου. Η Αθήνα οφείλει να εξηγήσει τι διαπραγματεύτηκε και τι εξασφάλισε για το ιστορικό μοναστήρι. Αντί να υπερασπιστεί αποφασιστικά τα δικαιώματά του, εμφανίζεται να αποδέχεται τετελεσμένα.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, οι μοναχοί του Σινά δέχονται παρασκηνιακές πιέσεις από τον υπ. Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη για να υπογράψουν τη συμφωνία με την αιγυπτιακή πλευρά. Οπως είχε αποκαλύψει η «δημοκρατία», στους όρους της φέρεται ότι περιλαμβάνεται διάταξη που θα στερούσε από τη μονή τη δυνατότητα να διεκδικήσει στο μέλλον δικαστικά τα δικαιώματά της. Εάν επιβεβαιωθεί, πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή δέσμευση,
που ενδέχεται να ακυρώσει κάθε μελλοντικό νομικό όπλο της αδελφότητας. Γιατί πιέζονται οι μοναχοί να υπογράψουν μια συμφωνία με τόσο βαριές συνέπειες;
Ερωτήματα εγείρει και η έκτακτη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς αναλυτική δημόσια ενημέρωση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνεδρίαση παρέστη ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γ. Καλατζής, μεταφέροντας την κυβερνητική προπαγάνδα. Η απουσία σαφών διευκρινίσεων ενισχύει τις υποψίες για υπόγεια σύμπλευση με τη γραμμή του Μαξίμου.
Το πλαίσιο της συνεδρίασης, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, ήταν η στήριξη προς τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Συμεών για την εξεύρεση λύσης. Η υποστήριξη αυτή εκφράζεται και μέσω επιστολών από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, την Εκκλησία της Ελλάδος και την Εκκλησία της Κύπρου, με τις οποίες δηλώνεται εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Ωστόσο, η συμπαράσταση δεν υποκαθιστά τις συγκεκριμένες πράξεις, ούτε απαντά στα κρίσιμα ερωτήματα για τους όρους της συμφωνίας.
Την ίδια ώρα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος ως ενωτική, με στόχο να διευκολυνθεί μια συνεννόηση που θα αφήσει ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω διπλωματικές κινήσεις. Ωστόσο, πίσω από τις διαβεβαιώσεις περί διαλόγου και αναζήτησης λύσης, παραμένουν τα κρίσιμα ερωτήματα για το περιεχόμενο της συμφωνίας, με την Αίγυπτο και τους όρους που φέρεται ότι καλείται να αποδεχθεί η Σιναϊτική Αδελφότητα.
Η πλευρά του πρώην Αρχιεπισκόπου Δαμιανού προειδοποιεί για τετελεσμένα, ενώ η κριτική που διατυπώνεται είναι πως η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να διαπραγματεύεται για μια υπόθεση στην οποία η μονή έχει ήδη, στην πράξη, παραδοθεί στην Αίγυπτο.
Ο κ. Δαμιανός προειδοποιεί τον κ. Ιερώνυμο ότι, υπό την ηγεσία του, η Εκκλησία της Ελλάδος κινδυνεύει να καταστεί συνεργός στην «ντροπιαστική πώληση» της μονής. Οι πιστοί δεν χρειάζονται άλλες διαβεβαιώσεις, αλλά διαφάνεια, λογοδοσία και έμπρακτη υπεράσπιση ενός μοναστηριού δεκαπέντε αιώνων.
Το σκάνδαλο δεν είναι μόνο διπλωματικό, αλλά βαθύτατα ηθικό. Δεν είναι δυνατόν ένα μοναστήρι που άντεξε αυτοκρατορίες, πολέμους και αιώνες αναταραχών να αντιμετωπίζεται ως ενοχλητική εκκρεμότητα που πρέπει να κλείσει πίσω από κλειστές πόρτες. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει τον προστάτη της Ορθοδοξίας, την ώρα που οι χειρισμοί της γεννούν υποψίες για επικίνδυνες υποχωρήσεις. Και η εκκλησιαστική ηγεσία δεν δικαιούται να κρύβεται πίσω από τυπικές επιστολές, όταν διακυβεύεται η ιστορική παρακαταθήκη ολόκληρου του ορθόδοξου κόσμου.
«Απώλεια κυριαρχίας» της Ιεράς Μονής Σινά καταγγέλλει ο Πολάκης
«Καθαρό ξεπούλημα και απώλεια κυριαρχίας» της Ιεράς Μονής του Σινά καταγγέλλει ο Παύλος Πολάκης. Οπως υποστηρίζει, ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης και η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου έχουν ανακοινώσει ότι αύριο (24/10/26) αναμένεται η τελεσίδικη απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου στο οποίο έχει προσφύγει η τωρινή διοίκηση της Μονής Σινά, και πιέζουν τους μοναχούς με την απειλή ότι «αλλιώς θα τα πάρει όλα η Αίγυπτος» να υπογράψουν μία συμφωνία την οποία δεν δίνουν στη δημοσιότητα.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται έγγραφα των αιγυπτιακών Αρχών που ήρθαν στην κατοχή του, από τα οποία δεν προκύπτει ότι έχει οριστεί η ημερομηνία εκδίκασης, ενώ το ΥΠΕΞ αναφέρει ότι αύριο επίκειται απόφαση. Ο ίδιος ζητεί εξηγήσεις, σημειώνοντας ότι «δεν είναι ιδιωτική σας υπόθεση, όπως δεν ήταν να χαρίσετε τα οστά του Σαμουήλ πίσω στη Βουλγαρία με ένα μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν η Μενδώνη και ο Μητσοτάκης χωρίς να περάσει από τη Βουλή, με μόνο 48 κειμήλια και να μείνουν εκεί τα οστά 200 Κρητών Μακεδονομάχων».
Ερωτά δε:
1. Πού είναι τα επίσημα δικαστικά έγγραφα που αποδεικνύουν ότι στις 24 Οκτωβρίου θα εκδοθεί απόφαση του αιγυπτιακού Ανώτατου Δικαστηρίου;
2. Γιατί από τις 23 Αυγούστου διαρρέουν συνεχώς στον Τύπο ημερομηνίες δήθεν επικείμενης απόφασης, που χρησιμοποιούνται ως τελεσίγραφα για να πιεστούν οι μοναχοί να υπογράψουν;
3. Πώς ζητείται από τους Ιεράρχες να στηρίξουν μια συμφωνία που δεν έχει δημοσιοποιηθεί;
Ο Αυγενάκης ως μπιστικός της Οικογένειας φύτεψε τον Λιόλιο στην Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης σαν κομματάρχης, πετώντας τον Βασιλακόπουλο με νόμο-παρωδία μιας χρήσης μόνο και μόνο επειδή ήταν ΠΑΣΟΚ. Μετά έτρεξε να κλείσει τον δρόμο και στον Φασούλα. Ο Λιόλιος πήγε πρώτα στο γραφείο του Αυγενάκη πριν καν πατήσει στην ΕΟΚ!!! (Αλιευμένο απο τον ΚΕΡΒΕΡΟ)
Το αστικό κράτος και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ξεπερνούν κάθε όριο προκλητικότητας, ξεσκίζοντας ακόμα και τα προσχήματα της περιβόητης «αστικής νομιμότητας» και της «διάκρισης των εξουσιών». Η αποκάλυψη της στήλης «Βηματοδότης» για το καθεστώς που επικρατεί στα ανώτατα κλιμάκια της δικαστικής εξουσίας δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες: το δικαστικό σώμα λειτουργεί ως ένα κλειστό, ανέλεγκτο φέουδο της άρχουσας τάξης, όπου οι νόμοι λυγίζουν μπροστά στους συγγενικούς δεσμούς και τις πολιτικές σκοπιμότητες.
Αυτή τη φορά, το σύστημα ξεπέρασε τον εαυτό του. Οι πρωτοφανείς, ανήκουστες ενέργειες αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου έχουν ξεσηκώσει κύματα οργής ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους συναδέλφους του. Όμως, το πραγματικό political thriller –που αναδεικνύει το μέγεθος της σήψης αυτού του καθεστώτος– ξεκινά από τη συνταγματική πρόνοια για την πειθαρχική του δίωξη.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο μόνος αρμόδιος να κινήσει τη διαδικασία και να εγείρει πειθαρχική αγωγή κατά του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου είναι ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Και εδώ αποκαλύπτεται η απόλυτη ξεφτίλα: Ο ελέγχων Υπουργός (Γιώργος Φλωρίδης) και ο ελεγχόμενος αντεισαγγελέας (Βασίλης Φλωρίδης) είναι αδέλφια! Μιλάμε για μια ξεκάθαρη, ωμή περίπτωση οικογενειοκρατίας και θεσμικού νεποτισμού, όπου η απονομή του δικαίου μετατρέπεται σε οικογενειακή υπόθεση. Ο εκλεκτός της κυβέρνησης Μητσοτάκη καλείται να δικάσει και να ελέγξει τον αδελφό του.
Αυτή είναι η «Ελλάδα 2.0» των μονοπωλίων και της ολιγαρχίας. Ένα κράτος-λάφυρο, όπου η αστική δικαιοσύνη λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά: αμείλικτη, εξοντωτική και αστραπιαία όταν πρόκειται να βγάλει παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων, να πλειστηριάσει λαϊκές κατοικίες και να καταστείλει τους κοινωνικούς αγώνες. Την ίδια ώρα, μετατρέπεται σε ένα προστατευτικό «πλυντήριο» για τα στελέχη του βαθέος κράτους, τους μεγαλοσχήμονες και τους συγγενείς της εξουσίας.
Οι φωτιές που ανάβουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι μεγάλες, γιατί αυτή η πρόκληση δεν κρύβεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και κυβερνητικά non-papers. Η δημόσια αγανάκτηση πρέπει να μετατραπεί σε οργανωμένη ταξική πάλη.
Για μας τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δεν ζητάμε «εξυγίανση» ενός συστήματος που από τη φύση του είναι σάπιο. Καταγγέλλουμε, την κυβερνητική ασυδοσία και το δικαστικό κατεστημένο που λειτουργούν ως προστάτες των δικών τους παιδιών. Εσι κι αλλιώς η αστική “Δικαιοσύνη” είναι θεραπαινίδα του καθεστώτος Μητσοτάκη, υπηρέτης της αστικής τάξης.
Αυτοί που συγκαλύπτουν παρανομίες ανώτατων αστυνομικών για να σώσουν γιο Υπουργού και βάζουν στο αρχείο το σκάνδαλο των υποκλοπών, εκεί που έχουν βάλει από χρόνια και την Propatria, αυτοί που ονόμαζαν μπάζα όσους μιλούσαν για μπάζωμα των Τεμπών, είναι οι ίδιοι που γεμίζουν τις φυλακές με αθώους και δημιουργούν σκευωρίες όπως της Μαρφίν στην προσπάθεια να πουλήσουν νόμο και τάξη για να αγοράσουν ψήφους.
Και δίπλα τους εκείνοι που βλέπουν τον εχθρό σε ακραίες συμπεριφορές δικηγόρων, σαστισμένοι βλέπουν την πιο ακραία συμπεριφορά αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου να ξεσπά στους δικαστές που διαφώνησαν μαζί του.
Κάτι ξέρουν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και βάζουν κάγκελα γύρω γύρω από τον Άρειο Πάγο. Αν και κανένα κάγκελο δεν θα τους σώσει όταν έρθει η ώρα.
Η δικαιοσύνη τους είναι σαν την αισθητική τους.
Και αν φυσικά αμφότεροι οι Φλωρίδηδες είχαν στοιχειώδη τσίπα, θα όφειλαν να έχουν παραιτηθεί από χθες.
Διότι, πέρα από τις πολιτικές τους απόψεις, το ήθος τους δεν περιποιεί και καμιά τιμή στους θεσμούς που «υπηρετούν».
Στέλιος Στρατιάδης Στο προσκήνιο επανέρχεται η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Όλυμπο στις 2 Οκτωβρίου, καθώς στις αναφορές για την πεζοπορία του περιλαμβάνεται ο Πέτρος Παπαπέτρου, το όνομα του οποίου βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των εξελίξεων στο ελληνικό μπάσκετ.
Μια επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στον Όλυμπο, στις 2 Οκτωβρίου, επανέρχεται στην επικαιρότητα με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την έρευνα για τους φερόμενους ως στημένους αγώνες στο ελληνικό μπάσκετ. Εκείνη την ημέρα, ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε πεζοπορία από τη θέση Πριόνια έως την Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου, συνοδευόμενος από πολίτες και επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Σύμφωνα με τις πληροφορίες για τη συγκεκριμένη επίσκεψη, μεταξύ των προσώπων που συνάντησε ήταν και ο Πέτρος Παπαπέτρου, διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας. Και δεν πρόκειται για… συνωνυμία. Ναι, είναι ο Πέτρος Παπαπέτρου που κατονομάζεται επίσης στα δημοσιεύματα για τις συλλήψεις που συνδέονται με τη δικαστική έρευνα στο ελληνικό μπάσκετ! Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συζήτησε με τους συμμετέχοντες, όπως και με τον ίδιο τον Παπαπέτρου με τον οποίο και συναντήθηκε, για την προστασία του φυσικού πλούτου του Ολύμπου, την ανάδειξη της περιοχής και τις δυνατότητες ήπιας ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε μόλις 19 ημέρες πριν από τις πληροφορίες για τις συλλήψεις στο ελληνικό μπάσκετ.
Ένα ακόμη σκάνδαλο με πρωταγωνιστές πρόσωπα του γαλάζιου κομματικού μηχανισμού έρχεται στο φως, αυτή τη φορά από τις Βρυξέλλες. Στο επίκεντρο, συμβάσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, εταιρείες συμβούλων και μια υπόθεση που ερευνάται από τις ευρωπαϊκές αρχές.
Ο κατάλογος των υποθέσεων που εκθέτουν το κυβερνητικό στρατόπεδο της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να μην έχει τέλος. Αυτή τη φορά, το ενδιαφέρον στρέφεται στις Βρυξέλλες, όπου, σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα του ερευνητικού μέσου Follow the Money, σε συνεργασία με το ελληνικό Inside Story και τη γερμανική Süddeutsche Zeitung, δύο πρόσωπα με μακρά διαδρομή στον επικοινωνιακό και πολιτικό μηχανισμό της ΝΔ βρίσκονται στο μικροσκόπιο των ευρωπαϊκών ελεγκτικών αρχών.
Πρόκειται για τον Γεράσιμο («Τζέρι») Ζαγορίτη, πρώην συνεργάτη ευρωβουλευτών της ΝΔ, ο οποίος δραστηριοποιείται μέσω της βελγικής εταιρείας Campaign Lab, και τον Έρικ Θανόπουλο Παρκς, επί σειρά ετών σύμβουλο επικοινωνίας της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, μέσω της κυπριακής εταιρείας HD Heavyweight.
Συμβάσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι δύο εταιρείες φέρονται να έλαβαν περίπου 570.000 ευρώ, στο πλαίσιο συμβάσεων που συνδέονται με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), ενώ το συνολικό ύψος της υπό διερεύνηση υπόθεσης εκτιμάται στις 780.000 ευρώ.
Οι συμβάσεις υπογράφηκαν την περίοδο που ο Θανάσης Μπακόλας ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα του ΕΛΚ. Πρώην εργαζόμενοι φέρονται να αμφισβήτησαν το ύψος των αμοιβών, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρεται να ενέκρινε τελικά μόνο μέρος των σχετικών δαπανών.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) και η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) ερευνούν την υπόθεση, η οποία εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση των χρημάτων, τις διαδικασίες ανάθεσης των συμβάσεων και το κατά πόσο οι υπηρεσίες που τιμολογήθηκαν δικαιολογούσαν τα ποσά που καταβλήθηκαν.
Το πέπλο της αδιαφάνειας
Την ίδια ώρα,
σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε αιτήματα πρόσβασης σε σχετικά έγγραφα, επικαλούμενο την προστασία εμπορικών συμφερόντων. Έτσι, παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για το περιεχόμενο των συμβάσεων, τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και ενδεχόμενες πληρωμές σε τρίτους.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι απλά: Ποιος αποφάσισε τις αναθέσεις; Με ποια κριτήρια καθορίστηκαν οι αμοιβές; Ποιες υπηρεσίες παρασχέθηκαν και ποιος ελέγχει αν τα χρήματα αξιοποιήθηκαν όπως έπρεπε;
Και, κυρίως, θα δοθούν στη δημοσιότητα τα στοιχεία που θα επιτρέψουν να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη;
Η υπόθεση δεν αφορά απλώς κάποιες εταιρείες συμβούλων και μερικά «χρυσά» συμβόλαια. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι, αλλά και τα δίκτυα πολιτικών και επαγγελματικών σχέσεων που διαμορφώνονται γύρω από την εξουσία.
Η πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης και η δημοσιοποίηση των σχετικών στοιχείων είναι το ελάχιστο που απαιτείται. Γιατί η διαφάνεια δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά, ούτε να σταματά στην πόρτα των κομματικών μηχανισμών.
Όταν η Δικαιοσύνη αγγίζει συγγενείς κυβερνητικών στελεχών, κάποιοι από τους κορυφαίους λειτουργούς της θυμούνται ξαφνικά τη διαφθορά. Όταν, όμως, πρόκειται για υποθέσεις που εκθέτουν την κυβέρνηση, η επίκληση της δικαστικής ανεξαρτησίας γίνεται το βολικό καταφύγιο της σιωπής.
Φαίνεται πως δεν υπάρχει πλέον κανένα όριο στην υποκρισία των κορυφαίων θεσμικών παραγόντων. Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Φλωρίδης, αδελφός του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, παρεμβαίνει δημόσια, μέσα από άρθρο του στην Καθημερινή, σε μια δικαστική υπόθεση που βρίσκεται σε εξελιξη, κάνοντας λόγο για «φλέβα διαφθοράς» και «κατασκευασμένες δικαστικές κρίσεις».
Και ποια είναι η αφορμή αυτής της καταγγελίας; Το γεγονός ότι δικαστικά συμβούλια, από το Πρωτοδικείο έως τον Άρειο Πάγο, αποφάσισαν την παραπομπή σε δίκη του γιου του Τάκη Θεοδωρικάκου, σε μια υπόθεση ναρκωτικών μαζί με αστυνομικούς που φέρονται να εμπλέκονται σε απόπειρα συγκάλυψης της υπόθεσης.(Ας προσπεράσουμε το γελοίο του πράγματος, ότι δηλαδή οι μπάτσοι, δηλαδή, οργάνωσαν ολόκληρη επιχείρηση και νασυλλαμβάνουν κάποιους πιτσιρικάδες γιατί είχαν κάποια γραμμάρια “μαύρο”. Η υπόθεση όμως ήταν πιασάρικη αφού εμπλεκόταν γιο υπουργού)
Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι ο ίδιος ο Βασίλειος Φλωρίδης είχε χειριστεί την υπόθεση στο στάδιο της αναίρεσης, προτείνοντας την απαλλαγή των εμπλεκομένων. Η πρότασή του απορρίφθηκε ομόφωνα. Και τώρα, αντί να σεβαστεί την απόφαση των δικαστικών συμβουλίων, επιλέγει να καταγγείλει δημόσια τις κρίσεις τους, αφήνοντας βαριές αιχμές περί διαφθοράς.
Ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, σχολιάζοντας την :σοκαριστική, όπως την χαρακτηρίζει που έκανε με το άρθρο του «Φλέβα διαφθοράς στη Δικαιοσύνη», ο ανώτατος δικαστικός του θυμίζει τι συνέβη στην υπόθεση των υποκλοπών και πόση διαφθορά υπάρχει στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου με τις πλήρως αναιτιολόγητες εισαγγελικές διατάξεις και τις οφθαλμοφανείς υποχωρήσεις και εκπτώσεις.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Όταν η Δικαιοσύνη τους αγγίζει συγγενή ενός υπουργού της Νέας Δημοκρατίας,
εμφανίζονται ξαφνικά καταγγελίες για διαφθορά και κατασκευασμένες κρίσεις. Όταν, αντίθετα, στο επίκεντρο βρίσκονται υποθέσεις που προκαλούν πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση -οι υποκλοπές, η τραγωδία των Τεμπών και οι ευθύνες της κρατικής εξουσίας- τότε επιστρατεύονται οι γνωστές εκκλήσεις για σεβασμό στις δικαστικές αποφάσεις και εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων αντέδρασε στην παρέμβαση του αντεισαγγελέα, υπενθυμίζοντας, μεταξύ άλλων, τη θέση που είχε διατυπώσει ο ίδιος στο παρελθόν σχετικά με την ανάγκη αποχής δικαστικών λειτουργών από υποθέσεις πολιτικών προσώπων, όταν συντρέχουν συγγενικοί δεσμοί με πολιτικούς παράγοντες. (Η ενδοαστική σύγκρουση στους ανώτατους θύλακες της αστικής δικαιοσύνης, αποκαλύπτει τις εσωτερικές αντιθέσεις σ’ αυτή την εξουσιαστική κάστα).
Για μας, το ζήτημα δεν εξαντλείται στις αντιπαραθέσεις μεταξύ ανώτατων δικαστικών λειτουργών. Αφορά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο απονέμεται η αστική δικαιοσύνη, τις κοινωνικές ανισότητες που διαπερνούν τη λειτουργία της και τη διαφορετική μεταχείριση που επιφυλάσσεται σε ισχυρούς και αδύναμους.
Αυτή είναι η πραγματική διάσταση του ζητήματος: η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί έξω από την κοινωνία και τις ταξικές αντιθέσεις της. Και η επίκληση της ανεξαρτησίας της δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα απέναντι σε κάθε κριτική, ιδιαίτερα όταν προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος.
Στην τελική είναι εξαιρετικά προβληματικό ένας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός να παρεμβαίνει δημόσια με τόσο βαριές αιχμές για μια υπόθεση που εξακολουθεί να βρίσκεται σε δικαστική εξέλιξη. Ακόμα και με αστικούς όρους μια τέτοια παρέμβαση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια συνηθισμένη δημόσια διαφωνία. Δημιουργεί ζητήματα θεσμικής ευθύνης, δικαστικής δεοντολογίας και συμβάλει ακόμα περισσότερο στην απαξίωση των πολιτών απέναντι στην αστική δικαιοσύνη.
Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς μια δικαστική διαφωνία. Είναι μια σύγκρουση που φέρνει στην επιφάνεια παράλληλα και τις αντιφάσεις και τις αλληλοσυγκρουόμενες επιδιώξεις μέσα στους ανώτατους θεσμούς του αστικού κράτους.
Το πάρτι με το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα από τις «γαλάζιες ακρίδες» του καθεστώτος Μητσοτάκη δεν έχει πλέον ούτε φρένο, ούτε ίχνος ντροπής. Όπως αποκαλύπτει με ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ η «Εφημερίδα των Συντακτών», ο βουλευτής Πιερίας της Νέας Δημοκρατίας και γραμματέας της Βουλής, Σπύρος Κουλκουδίνας, κατάφερε να τσεπώσει «ζεστό» ευρωπαϊκό χρήμα ύψους 200.000 ευρώ.
Το πιο εξοργιστικό στην περίπτωσή του είναι ότι αυτά τα χρήματα αυτά προέρχονταν από ειδικά ευρωπαϊκά κονδύλια (πρόγραμμα CLLD/LEADER) που προορίζονταν αποκλειστικά για τη στήριξη της παράκτιας αλιείας και των φτωχών ψαράδων που αφανίζονται από το κόστος των καυσίμων!Αντί όμως να στηριχθούν οι άνθρωποι του μόχθου, τα λεφτά κατέληξαν στη μονοπρόσωπη ΙΚΕ του «άριστου» βουλευτή, η οποία ιδρύθηκε το 2023 με κεφάλαιο ακριβώς ίσο με το ποσό της επιδότησης. Σκοπός της εταιρείας η ενοικίαση πολυτελών τουριστικών σκαφών αναψυχής στην Πιερία!!!
Ο κ. Κουλκουδίνας, ο οποίος είναι φαρμακοποιός και προφανώς δεν έχει καμία σχέση με το ψάρεμα και τα δίχτυα, είναι ο ίδιος άνθρωπος που πριν λίγο καιρό κουνούσε το δάχτυλο στον λαό από το Κανάλι της Βουλής. Ήταν αυτός που δήλωνε με απίστευτο θράσος ότι η οικονομία αντέχει, επειδή «η Συγγρού είναι γεμάτη αυτοκίνητα», συμπληρώνοντας προκλητικά πως όποιος δεν έχει 10 ευρώ για βενζίνη «να παίρνει λεωφορείο»!
Φυσικά ο ίδιος δεν πρόκειται να στριμωχτεί ποτέ σε λεωφορείο. Πέρα απ’ τα βουλευτικά του προνόμια, με 200.000 ευρώ «καπετανιλίκι» από τις τσέπες των ψαράδων, η ζωή στο «Ελλάδα 2.0» είναι πράγματι πανέμορφη!
Η λεηλασία των πόρων που ανήκουν στην εργαζόμενη κοινωνία για να χρηματοδοτούνται οι προσωπικές επιχειρήσεις των κυβερνητικών στελεχών αποτελεί το DNA της δεξιάς παράταξης.
Η ξεδιαντροπιά τους έχει χτυπήσει για άλλη μια φορά ταβάνι.
Παρακολουθείς τέτοιες καταστάσεις και αναρωτιέσαι αν έχουμε στελέχη που στηρίζουν την κυβέρνηση ή βρισκόμαστε μπροστά σε μια συμμορία των αρπακτικών!
Μας δουλεύουν οι Αλβανοί για την ΑΟΖ, οι Βούλγαροι με τα κειμήλια, οι Τούρκοι με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι Αιγύπτιοι με το Σινά
Του Μανώλη Κοττάκη
Η Λιβύη και η Αίγυπτος ήταν παραδοσιακά δύο χώρες με τις οποίες οι σχέσεις μας ήταν στο παρελθόν τόσο στέρεες και είχαν τέτοιο βάθος, ώστε οι αξιωματικοί τους στο πολεμικό ναυτικό και στον στρατό ξηράς εκπαιδεύονταν στην ημετέρα Σχολή Ευελπίδων.
Αυτό που έγινε προχθές λοιπόν με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης και αυτό που επίκειται με την απώλεια της κυριότητας 15 αιώνων στο Σινά αύριο μεθαύριο ξεπερνούν κατά πολύ την ουσία των θεμάτων -είναι αναμφισβήτητα μεγάλες εθνικές ήττες-, πρόκειται για διακύβευμα κατά πολύ μεγαλύτερο: Για το πόσο υπολογίζουν οι παλιοί φίλοι το μπόι μας. Για το πώς αξιολογούν οι σύμμαχοι το «κύρος» μας. Η απάντηση είναι λυπηρή: Καθόλου πλέον. Μας κοροϊδεύουν ανοικτά. Μας περιπαίζουν. Κάνουν πλάκα.
Ο υπουργός Εξωτερικών υπερηφανευόταν μέχρι προσφάτως ότι οι Λίβυοι αναγνωρίζουν την ελληνική μέση γραμμή με τα οικόπεδα των γεωτρήσεων που ανακοίνωσαν, ενώ ήταν υπερήφανος που είχαν αρχίσει οι… συνομιλίες μαζί τους σε επίπεδο υφυπουργών για την οριοθέτηση ΑΟΖ και θαλάσσιων ζωνών. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι Λίβυοι προσέγγιζαν τις συνομιλίες με την ελληνική αντιπροσωπία υπό την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου με φιλοπαίγμονα διάθεση ως χρόνο αναψυχής.
Κέρδιζαν χρόνο,
κέρδιζαν, ενδεχομένως, κι άλλα οφέλη, και στην πραγματικότητα μας δούλευαν «ψιλό γαζί». Πώς συμβιβάζονται τώρα οι θαλάσσιες ζώνες που ονειρευόμασταν προ μηνών με το επικυρωθέν τουρκολιβυκό μνημόνιο που δεν αναγνωρίζει επήρεια ούτε στην Κρήτη ούτε σε κρίσιμα άλλα νησιά του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα; Καμαρώνετε, κύριε Γεραπετρίτη; Δυστυχώς η διαχείριση της βαριάς ήττας είναι χειρότερη και από την ίδια την ήττα! Τα ψέματα είναι πιο θλιβερά και από το ανυπόστατο μνημόνιο.
Ο υπουργός των Εξωτερικών επετέθη χθες στον Αντώνη Σαμαρά με το επιχείρημα ότι έκανε μόνο κριτική κατά της κυβέρνησης και δεν αποδοκίμασε τη Λιβύη για την επικύρωση. Πλέον του γεγονότος ότι ο ελληνικός λαός… Μητσοτάκη εψήφισε και όχι Χαφτάρ για να του ζητείται ο λόγος που δεν τον «στόλισε», ο κύριος υπουργός δεν άκουσε ποτέ δύο χρόνια τώρα και τους δύο πρωθυπουργούς που τον προειδοποιούσαν διαρκώς (ο ένας μάλιστα διεγράφη για χάρη του) ότι «με τον πειρατή δεν κάνεις διάλογο»; Τώρα που ο πειρατής τού πήρε την ταυτότητα, του φταίει ο αγγελιοφόρος και όχι ο πειρατής;
Ζήτησε επίσης τον λόγο ο κύριος Γεραπετρίτης από τον Μεσσήνιο για την παράλειψη της καταδίκης με το επιχείρημα ότι ακόμη και η πρόεδρος της Κομισιόν Φον ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα αποδοκίμασαν «με βαθιά λύπη» την επικύρωση της συμφωνίας Τουρκίας και Λιβύης. Πράγματι!
«Λυπήθηκαν» τόσο πολύ αυτοί οι δύο, ώστε «επέβαλαν» στην Τουρκία για χάρη της Ελλάδος… κυρώσεις ανάλογες με αυτές της Ουκρανίας! Τέτοια «λύπη». Καμία κύρωση δεν επέβαλαν προφανώς, μας δουλεύουν κι αυτοί. Με πρώτη την Ούρσουλα, που υποδύεται την τεθλιμμένη χήρα, με ύφος βαρυπενθούσας και μη. Βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, μέχρι και ο κύριος Καιρίδης, απέδωσαν χθες την ήττα Γεραπετρίτη στη Λιβύη στον χρηματισμό βουλευτών της λιβυκής Βουλής «με βαλίτσες». Υπονοώντας τη γείτονα.
Πριν το πει αυτό οιοσδήποτε για να απαλύνει την ένταση της απογοήτευσης του κόσμου για το ηχηρό χαστούκι, δεν ρωτά τι κάναμε κι εμείς στο παρασκήνιο στο πρόσφατο παρελθόν με συνέπεια οι Λίβυοι που τα ακούν αυτά να κρατούν το στομάχι τους σήμερα από τα τρανταχτά γέλια που πιαστήκαμε… κορόιδα; Επιτέλους, όλα έχουν ένα όριο όταν καταγγέλλεται υποκριτικώς η «συναλλακτική διπλωματία». Σέβομαι την πατρίδα μας και δεν προχωρώ περισσότερο.
Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχουμε τόσο «πρόσωπο» στη Λιβύη, ώστε προ έτους οι σύμμαχοί μας, που στο μεταξύ είχαν γαζώσει κομβόι ανθρωπιστικής βοήθειας του Ελληνικού Στρατού με αποτέλεσμα νεκρούς (τόσο φίλοι), έδιωξαν άκομψα με τις κλοτσιές τον Ελληνα υπουργό Μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη όταν προσπάθησε να επισκεφτεί με Ευρωπαίους συναδέλφους του τη Βεγγάζη για το Μεταναστευτικό. Τέτοιο «εκτόπισμα» έχει η χώρα. Τέτοιου «σεβασμού» τυγχάνει. Σε σημείο ελεύθερου λακτίσματος. Να μας έχουν εγγεγραμμένους προς λάκτισμα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Εκτός όμως από τη Λιβύη χάσαμε και την Αίγυπτο από το οπτικό μας πεδίο. Μεθαύριο θα ανακοινωθεί η τελική συμφωνία για το νέο νομικό καθεστώς της Αγίας Αικατερίνης του Σινά και δυστυχώς για τον κύριο υπουργό θα υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης για την επιτυχία ή την αποτυχία του όσους και αν εμπλέξει στην εξίσωση για να τον αποθεώσουν, να θολώσουν τα νερά και να κρύψουν τη μεγάλη ήττα που συμβαίνει επί των ημερών του και επί αυτής της κυβερνήσεως.
Θα συγκριθεί το περιεχόμενο της αρχικής συμφωνίας Ελλάδος – Αιγύπτου που είχαν υπογράψει όλα τα υπουργεία πλην του Δικαιοσύνης στις αρχές Μαΐου του 2025 με το τελικό κείμενο της συμφωνίας που πιέζεται να υπογράψει ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών υπό την πίεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και της αναρμόδιας, ως μη έχουσας δικαιοδοσία, Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η πρώτη συμφωνία αναγνώριζε πανηγυρικώς κυριότητα στα θρησκευτικά, στα γεωργικά και άλλα ακίνητα της μονής έξω από την οποία κυματίζει η ελληνική σημαία. Η δεύτερη συμφωνία δεν περιέχει τον όρο «κυριότητα» και έχει αντικατασταθεί από τους όρους «νομή, χρήση και κατοχή» εις το διηνεκές χωρίς «μίσθωμα».
Το οποίον σημαίνει ότι έχει περάσει η κυριότητα στο αιγυπτιακό δημόσιο! Θα καμαρώσει και γι’ αυτό ο κύριος υπουργός με το γνωστό «ποίημα» για τη διασφάλιση του λατρευτικού χαρακτήρα της μονής και για τις διαχρονικές παθογένειες που οδήγησαν στην εξέλιξη αυτή, για τις οποίες τάχα δεν ευθύνεται. Ξεχνά κάτι: Στα χέρια του και στα χέρια του πρωθυπουργού σκάει αυτή η βόμβα! Οι ευθύνες της Πολιτείας δεν υποκαθίστανται από τις ευθύνες ιδιωτών μοναχών. Δεν εκπροσωπούνται τα κράτη από μοναχούς.
Δύο χρόνια τώρα αμφότεροι είχαν όλο τον χρόνο να αποτρέψουν την έκρηξη της βόμβας. Οι Αιγύπτιοι στην αρχή ήταν φοβισμένοι. Ούτε η βοήθεια της κυβέρνησης Τραμπ που με εκατομμύρια χριστιανούς ψηφοφόρους έχει ειδικό ενδιαφέρον για τον χριστιανισμό όπου Γης δεν ζητήθηκε. Μόνο φιγούρες με τον Ρούμπιο στην Πνύκα ξέραμε να κάνουμε!
Σε αυτούς που μας ζύγισαν και μας βρήκαν ελλιπείς περιλαμβάνονται και οι Βούλγαροι. Ούτε αυτοί μας υπολογίζουν. Πήραν τα οστά του Σαμουήλ, επέστρεψαν 48 κειμήλια, μεταξύ των οποίων και κενές λειψανοθήκες (εδώ η πλάκα ξεπέρασε τα όρια γιατί προσβάλλει τη μνήμη), και, το κυριότερο, παρακράτησαν την κυριότητα των κειμηλίων τα οποία μας έδωσαν με τη μορφή της παρακαταθήκης. Με μυστικό για την ώρα μνημόνιο.
Αυτή είναι λοιπόν η ισχυρή Ελλάδα για την οποία μας μιλούν και κάνουν πλύση εγκεφάλου στους οπαδούς της Ν.Δ. κάθε μέρα τα κοντά αναστήματα. Η ανυπόληπτη Ελλάς που μπορούν να τη δουλεύουν οι Αλβανοί για την ΑΟΖ, οι Βούλγαροι με τα κειμήλια, οι Τούρκοι με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι Αιγύπτιοι με το Σινά, αύριο θα μας κτυπήσουν σε μειονοτικά ζητήματα ακόμη και οι Ρουμάνοι. Ερχεται.
Και υπογραφή στο κόντεμα αυτής της Ελλάδος βάζουν πάντοτε υπουργοί που μεταπήδησαν στην κεντρώα Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες του ηγέτου, βεβαίως. Πρόκειται για πρόσωπα ξεπερασμένα από τις νέες πραγματικότητες. Μηδενός εξαιρουμένου. Αυτό είναι το ρήμα που ταιριάζει σε αυτόν τον χώρο: «Ξεπεράστηκε». Ωρα να το παραδεχθούν τα κοντά αναστήματα.
ΥΓ.: Ωραία η ανακοίνωση της Αιγύπτου κατά του μνημονίου, ωστόσο όλα κρίνονται επί του πεδίου: Θα ολοκληρώσει την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα για να ακυρωθεί στην πράξη το μνημόνιο; Θα αναγνωρίσει 12 ν.μ. νοτίως της Κρήτης μαζί με το Ισραήλ; Θα επιβάλει η Ε.Ε. κυρώσεις στην Τουρκία; Θα το καταδικάσει το State Department;
Τριάντα χρόνια στο διπλωματικό ρεπορτάζ, τέτοιο ξεφτιλίκι, όσο κι αν το ψάχνω, δεν μπορώ να θυμηθώ…
Λοιπόν, κρατηθείτε: Οχι μία, όχι δύο, αλλά… είκοσι τέσσερις ολόκληρες, δημόσια τεκμηριωμένες, συναντήσεις σε επίπεδο υπουργών και πρωθυπουργού καταγράφονται τα τελευταία χρόνια μεταξύ των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και της οικογένειας Χαφτάρ, δηλαδή του «πολέμαρχου» με τη φανταχτερή στολή και τα παράσημα, αλλά και των δύο γιων του με τα γαμπριάτικα κοστούμια και τις σινιέ γραβάτες που υποδύονται τους επικεφαλής των νόμιμων Αρχών της Ανατολικής Λιβύης.
Αυτές οι συναντήσεις είναι οι καταγεγραμμένες και πιθανόν οι πιο ουσιαστικές. Γιατί υπάρχουν κι άλλες που δεν αξίζει να αναφέρουμε, όπως η ηρωική μετάβαση του υφυπουργού «θεμάτων οικονομικής διπλωματίας» Χάρη Θεοχάρη τον περασμένο Ιανουάριο στη Βεγγάζη, ως επικεφαλής ομάδας… επενδυτών, η κωμικοτραγική περιπέτεια του ταλαίπωρου Θάνου Πλεύρη και των άλλων Ευρωπαίων που εκδιώχθηκαν με τις κλοτσιές από το αεροδρόμιο προτού καν πατήσουν στο έδαφος, επειδή ο… στρατάρχης ήταν λίγο άκεφος, τις συνομιλίες του Ελληνα γενικού πρόξενου με αξιωματικούς των τοπικών Αρχών που βαριόντουσαν και έβλεπαν ταυτόχρονα ποδόσφαιρο και φυσικά τα θρυλικά τραπεζώματα στα Βλάχικα της Βάρης με συμμετοχή στελεχών… ευαίσθητης υπηρεσίας, τάχα μου, «για να ελέγξουμε το Μεταναστευτικό».
Αν σε όλες αυτές τις επαφές προσθέσουμε και εκείνες που έγιναν με τις Αρχές της «νόμιμης» κυβέρνησης της Τρίπολης, εκείνης δηλαδή που μας πρωτοξεφούρνισε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, και του σημερινού πρωθυπουργού Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά,
μιας επίσης… ευγενέστατης φυσιογνωμίας με αριστοκρατικά χαρακτηριστικά, κυριολεκτικά θα χάσουμε τον λογαριασμό. Αλλά αυτές οι τελευταίες δεν έχουν τόση σημασία, γιατί από εκεί φάγαμε το γκολ νωρίς. Οι άλλοι, ο Χαφτάρ και τα βλαστάρια του, ήταν -υποτίθεται- οι καρντάσηδες που κρατούσαν τα μπόσικα. Ανθρωποι ηθικοί και ακέραιοι, ανεπηρέαστοι από τις τουρκικές πιέσεις και σταθεροί φίλοι της Ελλάδας, έβαζαν πλάτη για να μην περάσει η κύρωση του μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης. Ετσι τουλάχιστον έλεγε το κυβερνητικό αφήγημα. Μέχρι προχθές…
Η ψυχρολουσία δυστυχώς ήταν αναμενόμενη. Κι ας έλεγε ο Γεραπετρίτης, αυτός ο τιτάνας της σύγχρονης διπλωματίας, πως όσοι προβλέπουν «πούλημα» από τον Χαφτάρ και από τα…Χαφταράκια είναι «προπετείς» καταστροφολόγοι.
Μάλιστα, λοιπόν. Είκοσι τέσσερις συναντήσεις. Δεκατρείς επί Δένδια και έντεκα επί Γεραπετρίτη. Με τον πρωθυπουργό να συμμετέχει σε αρκετές από αυτές και να δέχεται περιχαρής στο Μέγαρο Μαξίμου, όχι μόνο τον «στρατάρχη», αλλά και τους γιους του, τους γραβατωμένους μπακαλόγατους, για να μιλήσουν για «μπίζνες».
Για σκεφτείτε το λιγάκι. Πόσες εργατοώρες ξόδεψε η ελληνική διπλωματία για νταραβέρια με ανθρώπους που φώναζαν από μακριά ότι είναι εντελώς αναξιόπιστοι. Και πόσο… νοήμων είναι ο Γεραπετρίτης, αυτός ο ανεκδιήγητος αγκαλίτσας, που τους καλόπιανε και ό,τι παραμύθι του σέρβιραν τα «Χαφταράκια», ακόμη και για το Μεταναστευτικό, αυτός… το έχαφτε αμάσητο.
Μετά το προχθεσινό ανεκδιήγητο κάζο, άνθρωπος με στοιχειώδη αξιοπρέπεια στη θέση του έπρεπε να έχει βουτήξει απ’ το μπαλκόνι. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο συγκεκριμένος δεν θα το κάνει. Γιατί απλούστατα δεν έχει συναίσθηση του ατοπήματος. Ούτε της αξιοπρέπειας. Είναι βέβαιο ότι θα βρει μια ωραία δικαιολογία για να προσπαθήσει να μας πείσει πως αυτά τα καλά παιδιά καλές προθέσεις είχαν. Δεν τον δούλευαν τόσο καιρό, τα ίδια τα γεγονότα έφεραν τη στραβή… Και στο κάτω κάτω, δεν θα σκάσουμε. Γιατί δεν παίζει ρόλο η επικύρωση (την οποία με νύχια και με δόντια προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε), αφού «δε παράγει έννομα αποτελέσματα», όπως λέει και η θεία Ούρσουλα στις Βρυξέλλες…
Μάλιστα. Λοιπόν, για να σοβαρευτούμε. Ο Γεραπετρίτης στην καλύτερη περίπτωση είναι βραδύνους ή επικίνδυνα ευκολόπιστος και στη χειρότερη κάτι άλλο που εύκολα μπορείτε να υποθέσετε. Σε κάθε περίπτωση όμως, επειδή ο άνθρωπος είναι…πατενταρισμένα ακατάλληλος για να ασκεί διπλωματία, πρέπει κατευθείαν να αποπεμφθεί ή να παραμεριστεί και η κυβέρνηση να λάβει άμεσα τα ακόλουθα μέτρα:
– Διάβημα στους υψηλότερους δυνατούς τόνους και άμεση ανάκληση του πρέσβη μας στην Τρίπολη και του γενικού πρόξενου στη Βεγγάζη (αυτού που διαβουλευόταν με τα… Χαφταράκια την ώρα που έβλεπαν ποδόσφαιρο).
– Απέλαση με τον χαρακτηρισμό persona non grata του διαπιστευμένου Λίβυου πρέσβη στην Αθήνα.
– Αμεση διακοπή των διμερών συνομιλιών για τη χάραξη θαλάσσιων ζωνών.
– Δραστική αύξηση της παρουσίας Λιμενικού και Πολεμικού Ναυτικού νοτίως της Γαύδου, με διαρκή εναέρια επιτήρηση, καθορισμό νέων αρμοδιοτήτων και κανόνων εμπλοκής με τους διακινητές.
– Διπλωματική επαφή με την Αίγυπτο σε ανώτερο επίπεδο για συντονισμό κοινής διπλωματικής δράσης.
– Αμεση εγγραφή του ζητήματος στην ημερήσια διάταξη του επόμενου Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. και απαίτηση για επιβολή στοχευμένων κυρώσεων.
– Αίτημα για αναστολή όλων των χρηματοδοτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπιστικής βοήθειας) προς όλους τους υπεύθυνους κρατικούς ή παρακρατικούς φορείς της Λιβύης.
– Πάγωμα όλων των προγραμμάτων διμερούς οικονομικής βοήθειας.
– Ακύρωση όλων των συμφωνιών επαγγελματικής ή στρατιωτικής εκπαίδευσης Λίβυων αξιωματούχων.
– Αναστολή επί εξάμηνο της φοιτητικής ιδιότητας όλων των Λίβυων που σπουδάζουν σε ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Αυτά κάνει σε πρώτη φάση ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του απέναντι σε μία εχθρική ενέργεια, όπως αυτή της Λιβύης, η οποία στη διάρκεια του καλοκαιριού είχε το θράσος να μας φορτώσει και με διάβημα για τις έρευνες της Chevron, ισχυριζόμενη ότι οι ελληνικές άδειες επικαλύπτουν περιοχές της δικής της υφαλοκρηπίδας!
Σήμερα οι δύο αντιμαχόμενες φατρίες, δηλαδή η φερόμενη ως νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης και το τσιφλίκι του Χαφτάρ στα ανατολικά, παραμέρισαν τις διαφορές τους με έναν και μόνο στόχο: Να διακηρύξουν ως κοινή πολιτική θέση και αξίωση -υπό τις ευλογίες φυσικά της Αγκυρας- το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο!
Την ώρα, δηλαδή, που η Ελλάδα κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, ο υπουργός Εξωτερικών χανόταν στις αγκαλιές με τα Χαφταράκια, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Ντόκος-στόκος προέβλεπε ότι ο στρατάρχης είναι κουτσό άλογο και οσονούπω θα πέσει, τα σαΐνια του ΕΛΙΑΜΕΠ προδίκαζαν πτώση της άλλης κυβέρνησης, στην Τρίπολη, και ο ταλαίπωρος Ελληνας πρόξενος προσπαθούσε να εξηγήσει τις ελληνικές θέσεις στο… ημίχρονο του ματς, οι Τούρκοι έστρωναν το παιχνίδι στα μέτρα τους. Ολες οι προβλέψεις της Αθήνας πήγαν κουβά, ένας πρόεδρος της Βουλής που στήριζε τις ελληνικές θέσεις απομακρύνθηκε σχεδόν σηκωτός, και οι θανάσιμοι εχθροί ενώθηκαν για να ευχαριστήσουν τον αφέντη Ερντογάν!
Επιμύθιον: Ενα κράτος διαλυμένο, σε διαρκή εμπόλεμη κατάσταση, με πάνω από 500 ένοπλες ομάδες, φυλάρχους, στρατάρχες, ληστοσυμμορίτες και πάσης φύσεως κατσαπλιάδες βρέθηκε να μας εμπαίζει και εκ των υστέρων να μας χλευάζει, προς μεγάλη τέρψη των απέναντι. Τριάντα χρόνια στο διπλωματικό ρεπορτάζ, τέτοιο ξεφτιλίκι, όσο κι αν το ψάχνω, δεν μπορώ να θυμηθώ…
Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της μπανανίας μας (που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι επιδοτούνται αδρά γι’ αυτές) έχει προσφέρει πολλές αφορμές για προβληματισμό, αλλά δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις προσδοκίες σε εξουσία, και το τίποτα να γίνει κυρίαρχο.
Ο Αλέξης, το γελαστό παιδί, που εμφανίστηκε ως ο ανατρεπτικός εκφραστής της Αριστεράς, ο ημιμαθής Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ανέμελος γόνος, που επένδυσε (με μπόλικα χρήματα των φορολογουμένων) στην εικόνα του (δήθεν) τεχνοκράτη εγγυητή της (δήθεν) σταθερότητας.
Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικά συνθήματα, αλλά ένα κοινό ερώτημα… πόσο απέχει τελικά η πολιτική βιτρίνα από την κυβερνητική πραγματικότητα;
Ή αλλιώς, πόσο χαχόλοι είμαστε όλοι εμείς οι ψηφοφόροι της Γρεκίας;
Ο πρώτος πούλησε την ελπίδα.
Ο δεύτερος πουλάει τη σταθερότητα…
Και στις δύο περιπτώσεις, ο μελανιασμένος πολίτης καλείται να αναρωτηθεί τι ακριβώς αγόρασε. Τι έγινε ρε παιδιά; Αναρωτιέται…
Ο Αλέξης ανέβηκε στην εξουσία ως εκπρόσωπος μιας (αγανακτισμένης) καλομαθημένης γενιάς, που γαλουχήθηκε στο «λεφτά υπάρχουν», και η οποία δεν μπορούσε να αντιληφτεί το τι έγινε και ξαφνικά η χώρα κινδύνευε με την απόλυτη χρεοκοπία.
Υποσχόταν λοιπόν να σκίσει τα μνημόνια, να τσακίσει τους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», να στείλει αδιάβαστη τη «μαντάμ Μέρκελ», να ανατρέψει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, και να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια μιας κοινωνίας εξαντλημένης από τη λιτότητα.
Με πολιτικό κεφάλαιο την αγανάκτηση,
που λέγαμε, και με όπλο την υπόσχεση ότι υπάρχει εύκολη έξοδος από μια εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα, έπεισε εκατομμύρια ζαλισμένους πολίτες πως η πολιτική βούληση και τα μεγάλα λόγια αρκούν για να εξαφανίσει τους οικονομικούς περιορισμούς, και να μας κάνει ξανά μυθική Σάνγκρι Λα… με τους πολίτες να αφήνουν τις Καγιέν τους ξεκλείδωτες!
Πολίτες, που στο πρόσωπό του δεν έβλεπαν έναν ακόμη ανερμάτιστο δήθεν επαναστάτη, αλλά την ελπίδα του… Γένους!
Η πραγματικότητα, όμως, δεν διαβάζει προεκλογικά φυλλάδια, ούτε παρασύρεται από τις μεγαλοστομίες και τις φανφάρες του Στρατούλη, και του Δρος Μπαρουφάκη… τους θυμόσαστε;
Το 2015 λοιπόν, η χώρα έφτασε σε οριακή σύγκρουση με τους Ευρωπαίους εταίρους, επιβλήθηκαν κεφαλαιακοί περιορισμοί, και το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, μαζί με το ενδεχόμενο να ζούμε στο εξής με συσσίτια, και ανθρωπιστική βοήθεια του ΟΗΕ.
Το δημοψήφισμα, με το ηχηρό και περήφανο «Όχι», δημιούργησε την προσδοκία μιας ιστορικής ανατροπής.
Λίγες ημέρες αργότερα όμως, η κυβέρνηση Συριζανέλ, αποδέχθηκε ένα νέο πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης από πλευράς «τοκογλύφων», με ιδιαίτερα σκληρούς όρους… όρους οι οποίοι σε σχέση με τα προηγούμενα μνημόνια των «γερμανοντυμένων σαμαροβενιζέλων» ήταν αβάσταχτοι.
Ο Αλέξης μίλησε για σύγκρουση με την πραγματικότητα, και παραδέχθηκε πως δεν γνώριζε τη δύναμη του χρήματος… τόσο οξύνους δηλαδή!
Η πολιτική κυβίστηση βαφτίστηκε αναγκαστικός συμβιβασμός.
Οι υποσχέσεις υποχώρησαν μπροστά στους συσχετισμούς, ενώ η κοινωνία κλήθηκε να πληρώσει το κόστος της σύγκρουσης, και της αβεβαιότητας.
Το πρόβλημα δεν ήταν ότι μια κυβέρνηση αναγκάστηκε να συμβιβαστεί. Στην πολιτική, οι συμβιβασμοί είναι συχνά αναπόφευκτοι.
Το πρόβλημα ήταν η χαώδης απόσταση ανάμεσα στις βεβαιότητες που καλλιεργήθηκαν πριν από την εξουσία, και στις αποφάσεις που ελήφθησαν όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού… επ’ αυτού ρωτήστε και τους συνταξιούχους, που ψήφισαν Αλέξη με δυο χέρια!
Η (δήθεν) Αριστερά, που υποσχόταν ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, ανακάλυψε ότι τελικά η διακυβέρνηση δεν είναι φοιτητική συνέλευση, ούτε η οικονομία σκηνικό για επαναστατικές ζυμώσεις, και χαζοχαρούμενες παραστάσεις.
Στη συνέχεια, είχαμε τον Κυριάκο…
Έναν Κυριάκο που ακολούθησε διαφορετικό δρόμο.
Με το πολιτικό βάρος ενός γνωστού οικογενειακού ονόματος, και την εικόνα του οργανωμένου, τεχνοκρατικού διαχειριστή, υποσχέθηκε κανονικότητα, ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις, και αποτελεσματικό-επιτελικό κράτος.
Εκεί όπου ο Τσίπρας υποσχόταν ρήξη, ο Μητσοτάκης υποσχόταν τάξη.
Εκεί όπου ο πρώτος επένδυε στην οργή, ο δεύτερος επένδυσε στον φόβο της αστάθειας…
Η πολιτική κληρονομιά δεν αποτελεί από μόνη της ούτε ενοχή, ούτε προσόν. Απλά ένα διαβατήριο για την πανεύκολη αναρρίχηση στην εξουσία, ασχέτως ικανοτήτων.
Ένα έργο που στην Ελλάδα το έχουμε δει επανειλημμένως, μιας και τα 2/3 των πρωθυπουργών μετά την κατοχή, ήταν γόνοι. Τόσο καλά…
Αλλά όταν η οικογενειακή πολιτική διαδρομή συναντά την εξουσία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως φαιδρό, και πολύ επικίνδυνο
Η τεχνοκρατική και επικοινωνιακά κατασκευασμένη εικόνα δεν μπορεί να υποκαθιστά τη σκληρή αξιολόγηση της ακόμη πιο σκληρής καθημερινότητας.
Και εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις…
Μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως «φιλελεύθερη», εκσυγχρονιστική, και μεταρρυθμιστική, καταφεύγει κυρίως σε επιδόματα-ψίχουλα, και έκτακτες ενισχύσεις, για ορισμένους μόνο «δικαιούχους», για να ανακουφίσει τα χειμαζόμενα νοικοκυριά από την ακρίβεια, που επί των ημερών της έπιασε ταβάνι.
Τα επιδόματα μπορεί να προσφέρουν πραγματική βοήθεια σε ανθρώπους που δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα. Δεν αποτελούν, όμως, από μόνα τους αναπτυξιακή στρατηγική, ούτε θεραπεύουν τις αιτίες της ακρίβειας.
Όταν οι τιμές πιέζουν διαρκώς τα εισοδήματα, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα επιστρέφει περιστασιακά το κράτος σε κάποιους μόνο πολίτες. Είναι το γιατί ο πολίτης χρειάζεται συνεχώς αυτή την επιστροφή για να επιβιώσει;
Και όταν στη μπανανία μας η αγορά χαρακτηρίζεται από υψηλή συγκέντρωση, τραστ και καρτέλ, περιορισμένο ανταγωνισμό, ή επίμονες και εν πολλοίς αδικαιολόγητες ανατιμήσεις, η κυβέρνηση οφείλει να αποδεικνύει ότι ελέγχει αποτελεσματικά την ισχύ των μεγάλων επιχειρήσεων, με τις οποίες όμως κυβερνά σε αγαστή συνεργασία.
Οι καταγγελίες περί εξυπηρέτησης των ντόπιων καρτέλ, και των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων είναι καθημερινές, και η δικαιολογία ότι για όλα φταίνε οι… Χούθι, πλέον δεν πείθει.
Βέβαια, τόσο ο Κυριάκος, όσο και τα φίλια προς αυτόν ΜΜΕ καλά τα λένε. Ειδικά ο Κυριάκος τα λέει πολύ καλά, όπως ακριβώς του τα υπαγορεύουν τα ισχυρά συμφέροντα που εξυπηρετεί.
Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από τις προθέσεις που επικαλείται. Κρίνεται και από το ποιος ωφελείται, ποιος επιβαρύνεται, και ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό…
Ένας υψηλός λογαριασμός, που από τη δήθεν ελπίδα του Αλέξη, ως τη μαϊμού σταθερότητα του Κυριάκου, παραμένει ο ίδιος και αναλλοίωτος.
Ο Τσίπρας ζήτησε λευκή επιταγή στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο Μητσοτάκης ζήτησε εμπιστοσύνη στο όνομα της σταθερότητας.
Ο ένας δοκιμάστηκε στη σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Και απέτυχε…
Ο άλλος κρίνεται από τη διαχείριση της οικονομίας, τη λειτουργία των θεσμών, τον ανταγωνισμό, και την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Και αποτυγχάνει καθημερινά…
Δεν είναι ίδιες οι πολιτικές τους, έχουν όμως το ίδιο αποτέλεσμα… ο λαός να υποφέρει.
Διότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε επαγγελματίες της ελπίδας, ούτε εμπόρους της σταθερότητας.
Χρειάζεται κυβερνήσεις που να εξηγούν τι μπορούν να κάνουν, να αναλαμβάνουν την ευθύνη όταν αποτυγχάνουν, και να μη συγχέουν την επικοινωνιακή επιτυχία με την κοινωνική πρόοδο.
Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι δύο διαφορετικοί, ανίκανοι, και ανερυθρίαστοι καιροσκόποι πολιτικοί έφτασαν στο Μέγαρο Μαξίμου.
Είναι ότι κάθε φορά η κοινωνία περπατάει σε τεντωμένο σκοινί, και κινδυνεύει να εγκλωβιστεί ανάμεσα σε μεγάλες υποσχέσεις και μικρές διορθώσεις, ανάμεσα σε πανηγυρικές εξαγγελίες, και σε… επιδόματα περιορισμένης και προσωρινής ανακούφισης.
Και όσο ο απλός πολίτης πληρώνει τον τελικό λογαριασμό, η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να παρουσιάζει την επόμενη υπόσχεση ως καινούργια αρχή.
Ειδικά όταν ένας αποτυχημένος πολιτικάντης επανέρχεται δριμύτερος, αμετανόητος, με νέα αμφίεση, υποσχόμενος ξανά να μας σώσει…
Στην Ελλάδα, φαίνεται, αλλάζουν οι πρωθυπουργοί, αλλά η διαφημιστική καμπάνια της εξουσίας παραμένει σχεδόν ίδια, όπως ίδια παραμένει και η αφέλεια των ψηφοφόρων, που δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους…
Οπότε, γίνουν δεν γίνουν εκλογές, αν κρίνω από τους κυρίαρχους υποψήφιους σωτήρες, τον ήπιαμε διά μίαν ακόμη φοράν!
Φαίνεται πως ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έχει πλέον να αντιμετωπίσει μόνο τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και ανθρώπους που προέρχονται από τα ίδια τα σπλάχνα της δεξιάς παράταξης και δεν δείχνουν καμία διάθεση να καταπιούν αμάσητη την κυβερνητική προπαγάνδα.
Απολαυστικό πολιτικό «χαστούκι» δέχτηκε ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από τον Αθανάσιο Μπέλτσο, ένα παλιό στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ, με μακρά διαδρομή στις οργανώσεις της γαλάζιας νεολαίας. Ο Μπέλτσος, που έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙ, Γραμματέας Οργανωτικού και Γραμματέας Αθηνών της παράταξης, καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ, δεν μάσησε τα λόγια του όταν αποφάσισε να σχολιάσει τον Άδωνι.
Και το έκανε με τρόπο που δύσκολα περνά απαρατήρητος. Δεν πρόκειται για κάποιον που μπορεί να κατηγορηθεί ότι βρίσκεται παραδοσιακά απέναντι από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά για έναν άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι τους μηχανισμούς, τις νοοτροπίες και τις διαδρομές της δεξιάς παράταξης.
Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται μόνο στους χαρακτηρισμούς που επιφύλαξε στον υπουργό. Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι η αποδόμηση του Άδωνι έρχεται από έναν άνθρωπο με τέτοιο κομματικό παρελθόν. Όταν ακόμη και παλιά στελέχη της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ αισθάνονται την ανάγκη να πάρουν αποστάσεις από τη ρητορική και τη συμπεριφορά ενός από τα πιο προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης, τότε το πρόβλημα δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς σε μια αντιπολιτευτική εμμονή.
Ο Άδωνις έχει καταφέρει να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε μόνιμη τηλεοπτική παράσταση, με κραυγές, ειρωνείες, προσωπικές επιθέσεις και την ακλόνητη πεποίθηση ότι μπορεί να εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων. Μόνο που αυτή η επικοινωνιακή συνταγή δεν πείθει τους πάντες — ούτε καν μέσα στον χώρο από τον οποίο ο ίδιος αντλεί την πολιτική του δύναμη.
Και κάπως έτσι, ο υπουργός που συνηθίζει να μοιράζει μαθήματα πολιτικής και ηθικής βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να δέχεται τα ανάλογα σχόλια από ανθρώπους που κάποτε βρίσκονταν στην ίδια παράταξη.
Όταν σε «στολίζουν» οι πολιτικοί σου αντίπαλοι, μπορείς να το βαφτίσεις κομματική αντιπαράθεση. Όταν όμως σε περιποιούνται οι παλιοί σύντροφοι της δικής σου παράταξης, το πράγμα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Και κάτι άσχετο μ’ αυτό που σχολιάζουμε αλλά έχει το ενδιαφέρον του. Πρόκειται για μια συζήτηση που άνοιξε μετά μια μυστική συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη στην οποία συμμετείχε και ο Α. Γεωργιάδης.
Αν κάποιος ήθελε μια πρώτη γεύση από την προεκλογική τακτική που ετοιμάζει η Νέα Δημοκρατία, η συνέντευξη της Ντόρας Μπακογιάννη στον ΣΚΑΪ ήταν αποκαλυπτική. Το βασικό μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ή ψηφίζετε Μητσοτάκη ή σας περιμένει η αστάθεια! Ένα γνώριμο εκβιαστικό δίλημμα, με το οποίο η κυβερνητική παράταξη επιχειρεί να μετατρέψει τον φόβο σε εκλογικό επιχείρημα και να εμφανίσει την παραμονή της στην εξουσία ως τη μοναδική ασφαλή επιλογή για τη χώρα.
Η κυρία Μπακογιάννη εκτίμησε, μάλιστα, ότι η αυτοδυναμία της Ν.Δ. «δεν απέχει πολύ», ποντάροντας στην υποτιθέμενη διάθεση των πολιτών να μη διακινδυνεύσουν τα «κεκτημένα» τους μέσα σε μια μεγάλη διεθνή κρίση. Μόνο που εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που η κυβερνητική επιχειρηματολογία προσπαθεί να προσπεράσει: ποια ακριβώς κεκτημένα έχουν να υπερασπιστούν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και τα λαϊκά νοικοκυριά;
Τις συνεχείς ανατιμήσεις στα τρόφιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης; Τα ενοίκια που έχουν γίνει απλησίαστα; Τους μισθούς που εξαντλούνται πολύ πριν τελειώσει ο μήνας; Την εργασιακή ανασφάλεια και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών; Για εκατομμύρια ανθρώπους, η καθημερινότητα δεν μοιάζει με διαφύλαξη κεκτημένων, αλλά με έναν διαρκή αγώνα για να βγει ο μήνας.
Η Ντόρα Μπακογιάννη αναγνώρισε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ακρίβειας, έσπευσε όμως να το εντάξει στο πλαίσιο των διεθνών εξελίξεων. Η διεθνής κρίση, βέβαια, είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα. Δεν αποτελεί, όμως, μαγικό άλλοθι που εξαφανίζει τις κυβερνητικές ευθύνες για τη φορολογική πολιτική, την ενεργειακή αγορά, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και τις επιλογές που καθορίζουν το ποιος πληρώνει το κόστος μιας κρίσης και ποιος προστατεύει τα κέρδη του.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει διεθνής αναταραχή. Είναι ποιος καλείται να πληρώσει τον λογαριασμό. Και η μέχρι τώρα κυβερνητική πολιτική έχει δώσει επανειλημμένα την απάντησή της: τα λαϊκά στρώματα καλούνται να προσαρμοστούν, να περιορίσουν τις ανάγκες τους και να συμβιβαστούν με την ακρίβεια, ενώ η επίκληση της σταθερότητας επιστρατεύεται κάθε φορά που η κοινωνική δυσαρέσκεια απειλεί να μετατραπεί σε πολιτικό κόστος.
Το «Μητσοτάκης ή αστάθεια;» δεν είναι, λοιπόν, κάποιο καινούργιο πολιτικό εύρημα. Είναι η παλιά συνταγή του εκβιασμού με διαφορετικό περιτύλιγμα. Όταν μια κυβέρνηση δυσκολεύεται να πείσει με το έργο της,
επιχειρεί να πείσει με τον φόβο για το τι θα συμβεί αν φύγει. Αντί να λογοδοτήσει για όσα έκανε, ζητά από τους πολίτες να τρομάξουν με όσα υποτίθεται ότι θα συμβούν χωρίς αυτήν.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αναφορά της Μπακογιάννη στο ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Παραδέχτηκε ότι μπορεί να προκαλέσει εκλογικές απώλειες στη Ν.Δ., εκτιμώντας, ωστόσο, ότι δεν θα επιφέρει σοβαρό πλήγμα. Μια καθησυχαστική εκτίμηση, που δεν αναιρεί το γεγονός ότι στο εσωτερικό της δεξιάς παράταξης διαμορφώνονται ανταγωνισμοί και προσωπικές στρατηγικές ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Και φυσικά, δεν έλειψε η επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο η κυρία Μπακογιάννη χαρακτήρισε «διχασμένη προσωπικότητα», κατηγορώντας τον ότι δυσκολεύεται να βρει την πολιτική του ταυτότητα ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα. Εδώ η πολιτική αντιπαράθεση αποκτά και τα γνώριμα χαρακτηριστικά της προσωπικής απαξίωσης. Η κυβέρνηση και τα στελέχη της εμφανίζονται ως εγγυητές της ομαλότητας, ενώ οι πολιτικοί αντίπαλοι παρουσιάζονται ως παράγοντες κινδύνου, σύγχυσης και αποσταθεροποίησης.
Βέβαια, η πολιτική αξιοπιστία δεν κρίνεται από τις διαγνώσεις που κάνει ένας πολιτικός για την προσωπικότητα του αντιπάλου του. Κρίνεται από τις πολιτικές που εφαρμόζει, τις κοινωνικές ανάγκες που καλύπτει και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η δήλωσή της ότι, αν η Ν.Δ. πέσει στο 25%, ο πρωθυπουργός θα πρέπει πράγματι να αναλάβει τις ευθύνες του. Μια τοποθέτηση που αφήνει ανοιχτό το ερώτημα για την επόμενη ημέρα στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης. Γιατί, όσο κι αν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη σταθερότητα της χώρας, στα κομματικά επιτελεία η αγωνία για την επόμενη ημέρα της εξουσίας έχει πάντα τη δική της βαρύτητα.
Και κάπου εδώ μπαίνει στη συζήτηση και η οικογενειακή διάσταση της πολιτικής ζωής της Ν.Δ. Η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη έχει συνδεθεί επί δεκαετίες με τις κορυφαίες θέσεις της εξουσίας, ενώ ο γιος της, Κώστας Μπακογιάννης, έχει ήδη διαγράψει τη δική του πολιτική διαδρομή. Η ιδέα μιας μελλοντικής πρωθυπουργικής προοπτικής για τον γιο της, μπορεί να αποτελεί ένα αυθαίρετο συμπέρασμα από τη συγκεκριμένη συνέντευξη. Το ευρύτερο ερώτημα, πάντως, παραμένει απολύτως θεμιτό: πόσο μακριά βρίσκεται η ελληνική πολιτική ζωή από την οικογενειοκρατία, όταν τα ίδια επώνυμα εξακολουθούν να καταλαμβάνουν κεντρική θέση στην εξουσία επί δεκαετίες;
Η ουσία είναι ότι η Ν.Δ. προετοιμάζει το έδαφος για μια εκλογική μάχη όπου το βασικό της όπλο δεν θα είναι μόνο η υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου, αλλά και η καλλιέργεια του φόβου. Θα ζητήσει από τους πολίτες να ψηφίσουν με το βλέμμα στραμμένο όχι τόσο σε όσα έζησαν τα προηγούμενα χρόνια, όσο σε όσα κινδυνολογικά θα τους περιγράψουν ότι μπορεί να ζήσουν αν αλλάξει η κυβέρνηση.
Μόνο που η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να διαλέγει ανάμεσα στον κυβερνητικό φόβο και στην αβεβαιότητα. Δικαιούται να κρίνει, να αμφισβητεί, να διεκδικεί και να αναζητά διαφορετικές πολιτικές επιλογές.
Και αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι η αυτοδυναμία της «δεν απέχει πολύ», ας περιμένει την ετυμηγορία των πολιτών χωρίς να τους κουνά διαρκώς το σκιάχτρο της αστάθειας.
Γιατί η σταθερότητα μιας κυβέρνησης δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η σταθερότητα στη ζωή των ανθρώπων — κι αυτή δεν εξασφαλίζεται με εκβιαστικά διλήμματα, τηλεοπτικές προειδοποιήσεις και οικογενειακά πολιτικά κειμήλια.
Η πρόβλεψη για το ποσοστό Τσίπρα και η αναφορά στονΜητσοτάκη
Την άποψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε ένα «ιδιωτικό κόμμα», συγκεντρώνοντας «όλα τα πολιτικά ρετάλια», εξέφρασε ο Νίκος Καρανίκας, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης Status FM 107.7.
«Ο Τσίπρας έχει κάνει τον εαυτό του προϊόν, πουλάει τον εαυτό του δεξιά και αριστερά κι ό,τι πιάσει», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, έθεσε το ερώτημα: «Δηλαδή είναι αξιόπιστος αυτός με το μόρφωμά του, που είναι ιδιωτικής χρήσης, και είναι αναξιόπιστο το ΠΑΣΟΚ;»
Αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ, ο κ. Καρανίκας σημείωσε ότι το κόμμα θα συνεχίσει να υπάρχει είτε με τον Νίκο Ανδρουλάκη είτε χωρίς αυτόν, καθώς, όπως είπε, πρόκειται για έναν ιστορικό πολιτικό σχηματισμό με κοινωνικές ρίζες.
«Είναι ένα ιστορικό κόμμα. Έχει κοινωνικές διεργασίες. Λειτούργησε και υπήρξε. Έχει κοινωνικό ιστό δίπλα του. Διαφωνώ μαζί του αλλά έχει», δήλωσε.
Η πρόβλεψη για το ποσοστό Τσίπρα και η αναφορά στον Μητσοτάκη
Ο Νίκος Καρανίκας εκτίμησε ακόμη ότι το 8% θα αποτελούσε μεγάλη επιτυχία για τον Αλέξη Τσίπρα στις επόμενες εκλογές.
«Μέχρι τις εκλογές, το 8% θα είναι μεγάλη επιτυχία για τον Τσίπρα. Σκόραρε ο Μητσοτάκης, και τώρα (ο Τσίπρας) θα πρέπει να εκτεθεί ένα επτάμηνο λέγοντας αρλούμπες», ανέφερε.
Κλείνοντας, σχολίασε την αντιπολίτευση που ασκεί η ΕΛ.ΑΣ., υποστηρίζοντας ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως η λιγότερο κακή επιλογή.
«Έχει βασική ευθύνη ο Τσίπρας που ο Μητσοτάκης φέγγει ως το Έβερεστ!», κατέληξε.
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpg)
.jpg)
Φαίνεται πως ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έχει πλέον να αντιμετωπίσει μόνο τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και ανθρώπους που προέρχονται από τα ίδια τα σπλάχνα της δεξιάς παράταξης και δεν δείχνουν καμία διάθεση να καταπιούν αμάσητη την κυβερνητική προπαγάνδα.
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο