Σήμερα θυμόμαστε. Τον βρόμικο ρόλο που έπαιξε το Συγκρότημα Λαμπράκη. Τότε με τον Χρήστο Λαμπράκη, σήμερα σαν EGO MEDIA με τον “κουμπάρο” Μαρινάκη. Διαφορετικά αφεντικά, ίδια σαπίλα.
Η 9η Αυγούστου 1965 δεν ήταν απλώς μια μέρα οργής – ήταν μάθημα για το τι μπορεί να κάνει ο λαός όταν δει καθαρά ποιος τον δουλεύει.
Σημαδιακή μέρα η σημερινή για να μας θυμίζει τον άθλιο διαχρονικό ρόλο που διαδραμάτισε –και συνεχίζει μέχρι σήμερα στην ίδια κατεύθυνση- ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, άσχετα αν σήμερα άλλαξε αφεντικό και όνομα. Αυτό που έμεινε σταθερό και αμετάβλητο είναι ο βρόμικος ρόλος του συγκροτήματος και τα παρασκηνιακά πολιτικά και ιδιωτικά παιχνίδια που παίζουν τα αφεντικά του πάντα με όχημα τα ΜΜΕ που διαθέτουν.
Και στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε, στην πίεση και τι δυνατότητα παρέμβασης που έχουν μια σειρά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα (in.gr, tanea.gr, «Βήμα FM» κ.α) που διαθέτει ο υπόδικος εφοπλιστής Β. Μαρινάκης, στις δικαστικές εμπλοκές που έχει.
Λέτε να μην έχουν σχέση με το γεγονός ότι η αστική δικαιοσύνη παρέδωσε στην ελληνική κοινωνία “λευκή περιστερά” τον εφοπλιστή-εκδότη για μια σωρεία κακουργηματικών πράξεων, που αφορούσαν από την περίπτωση με την μεταφορά ναρκωτικών εμπορευμάτων στο πλοίο Noor 1 μέχρι τη «δράση εγκληματικής οργάνωσης» στην υπόθεση των «στημένων ποδοσφαιρικών αγώνων»;
Και τώρα μάλλον είναι προδιαγραμμένη η εξέλιξη,
για τις όποιες δικαστικές περιπέτειες έχει ακόμα. (Ο Β. Μαρινάκης και τέσσερα ακόμα μέλη του Δ.Σ. του Ολυμπιακού παραπέμπονται σε δίκη για πλημμεληματικές κατηγορίες που σχετίζονται με υποστήριξη ή χρηματοδότηση εγκληματικής οργάνωσης σχετικά με την υπόθεση της δολοφονία του αστυνομικού των ΜΑΤ Γιώργου Λυγγερίδη).
Στα χέρια, λοιπόν, αυτού του “ευυπόληπτου” κυρίου είναι σήμερα μια σειρά από καθεστωτικά ΜΜΕ. Προφανώς και είναι απαξιωμένα, αλλά εμείς θα ευχόμαστε να έχουν την “τύχη” των εντύπων του ΔΟΛ που παρακολουθούμε στο παρακάτω ιστορικό γεγονός.
Και μια τηλεγραφική αναφορά.
Ηταν 9 Αυγούστου του 1965 όταν χιλιάδες οργισμένοι Αθηναίοι έχοντας αντιληφθεί τον ελεεινό ρόλο του τότε επικεφαλής του ΔΟΛ Χρήστου Λαμπράκη, συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία του Συγκροτήματος που στεγαζόταν στην Χρήστου Λαδά, βάζοντας φωτιά στα φύλλα των εφημερίδων του Λαμπράκη.
(Είχε προηγηθεί η θριαμβευτική επικράτηση της Ενωσης Κέντρου στις εκλογές του 1964, ακολούθησε τον Ιούλιο του 1965 το βασιλικό πραξικόπημα και η Αποστασία, μια ιστορική περίοδος όπου ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ουσιαστικός ηγέτης όλων των αντιδραστικών δυνάμεων της εποχής).
Οι συγκεντρωμένοι Αθηναίοι κύρια οπαδοί της Ενωσης Κέντρου του Γιώργου Παπανδρέου – άλλος λαοπλάνος αστός πολιτικός κι αυτός, γνωστός και ως «παπατζής»– έχοντας πάρει πρέφα τον βρόμικο ρόλο του Λαμπράκη είχαν ξεσπάσει σε βρισιές και γιουχαΐσματα με στόχο τον ΔΟΛ, πυρπολώντας παράλληλα στοίβες από έντυπα του Συγκροτήματος.
Λέτε κάποια στιγμή να δούμε παρόμοια σκηνικά με τα ΜΜΕ που διαθέτει ο “κουμπάρος”;
Στην εξωτερική πολιτική υπάρχουν αποφάσεις που κρίνονται όχι μόνο από το οικονομικό τους αποτέλεσμα αλλά κυρίως από το μήνυμα που εκπέμπουν και τις εξαρτήσεις που δημιουργούν. Και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου δεν είναι ένα οποιοδήποτε τεχνικό έργο. Είναι ένα έργο στρατηγικής σημασίας, που συνδέεται άμεσα με την ενεργειακή, γεωπολιτική και εθνική υπόσταση του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.
Προκαλεί επομένως πελώρια ερωτήματα η επιλογή μιας εταιρείας που -όπως αποκαλύπτει η “δημοκρατία”- διατηρεί ισχυρότατη επιχειρηματική παρουσία στην και επενδύσεις δισεκατομμυρίων σε μια χώρα η οποία όχι μόνο αμφισβητεί το ίδιο το έργο, αλλά επιχειρεί να το μπλοκάρει με κάθε διαθέσιμο μέσο. Η αντίφαση είναι προφανής: πώς μπορεί να αναμένει κανείς ότι μια εταιρεία με τόσο σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στην τουρκική αγορά θα συγκρουστεί μέχρι τέλους με την Άγκυρα, εάν χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στις επιχειρηματικές της δραστηριότητες και στην υλοποίηση ενός έργου που η τουρκική ηγεσία αντιμετωπίζει ως απειλή για τις επιδιώξεις της;
Κάπου εδώ ανοίγει και η πραγματική Κερκόπορτα επειδή η κυβέρνηση αναθέτει ένα έργο ζωτικής εθνικής σημασίας σε έναν όμιλο που έχει επενδύσει τεράστια κεφάλαια στην Τουρκία, διατηρεί μόνιμη παρουσία στην Κωνσταντινούπολη και διεκδικεί νέες, εξαιρετικά προσοδοφόρες συμβάσεις με την Άγκυρα. Δηλαδή σε έναν οικονομικό παίκτη που, όταν έρθει η ώρα της πραγματικής σύγκρουσης, θα έχει περισσότερα να χάσει από την τουρκική δυσαρέσκεια παρά από την ελληνική υποχώρηση. Αυτο είναι σαν να αναθέτεις τη φύλαξη της πύλης όχι απλώς στον λύκο, αλλά σε κάποιον που διαπραγματεύεται καθημερινά μαζί του το επόμενο συμβόλαιο...
Το ακόμη σοβαρότερο, όμως,
είναι η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται να διακηρύσσει ότι η Ελλάδα «δεν εκβιάζεται» και «δεν υποχωρεί απέναντι στις απειλές». Ωστόσο, η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν αποδεικνύεται στις δηλώσεις αλλά στις επιλογές της. Και όταν ένα τόσο κρίσιμο έργο τοποθετείται σε ένα πλαίσιο όπου τα επιχειρηματικά συμφέροντα διασταυρώνονται με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας, η εικόνα που εκπέμπεται είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που περιγράφουν οι κυβερνητικές ανακοινώσεις....
Ο πρωθυπουργός επενδύει στην εικόνα των «ήρεμων νερών» και στην επικοινωνία της καλής ατμόσφαιρας έστω κι αν η Τουρκία αντιλαμβάνεται κάθε τέτοια κίνηση μέσα από το πρίσμα των δικών της στρατηγικών συμφερόντων καθώς δεν λειτουργεί με όρους δημοσίων σχέσεων αλλά με όρους ισχύος. Ο Κ. Μητσοτάκης και ο Στ. Παπασταύρου μπορεί λοιπόν να επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα δεν εκβιάζεται, όμως την ίδια στιγμή άνοιξαν μόνοι τους την Κερκόπορτα από την οποία ο τουρκικός παράγοντας μπορεί να αποκτήσει έμμεσο λόγο σε ένα έργο που αφορά την κυριαρχία, την Κύπρο και τη θέση του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο. Και στις εθνικές υποθέσεις, οι Κερκόπορτες ανοίγουν πολύ πιο εύκολα απ' όσο κλείνουν
Αντώνης Νταλακογεώργος · Και εις άλλα με … μνημεία και η Πορτάρα για "πώληση". “Πορτάρα, ετοιμάσου, έρχεται η σειρά του”, ήταν ο τίτλος του κειμένου που αναρτήθηκε 3 Ιουνίου, στην ιστοσελίδα μας, και προέβλεπε την επόμενη κίνηση της Λίνας Μενδώνη, ως υπουργού Πολιτισμού και …Ρεαλισμού (!), όπως είχε παρουσιάσει τότε τον εαυτό της, δίνοντας συνέντευξη σε περιοδικό. Όχι, εκείνο το κείμενο δεν ήταν “προφητικό”, καθώς κανείς δημοσιογράφος δεν έχει τέτοιο χάρισμα, ούτε καν το δικαίωμα να κομπάζει όταν οι φόβοι του επαληθεύονται, και η κοινωνία δέχεται ακόμα ένα βαρύ κτύπημα εθνικής συνείδησης και συνοχής. Γιατί ακριβώς τέτοιας ισχύος είναι το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 28 Ιουλίου, αποκλειστικά από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, μεταβάλλοντας την πολιτιστική κληρονομιά όλων των Ελλήνων πολιτών σε …Ανώνυμη Εταιρία (Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς)! Σας είχα προειδοποιήσει, αν μη τι άλλο, στις 3 Ιουνίου, για την “μαύρη” ημέρα που πλησίαζε. Σας υπενθυμίζω μία χαρακτηριστική παράγραφο: Διακοπές και εποχιακά συμβάντα “Δε με θυμώνει καμία κριτική, ακόμα και η πιο αυστηρή. Συνεχίζω να κάνω τη δουλειά μου οργανωμένα και με σύστημα”, είπε η κ.Μενδώνη. Αυτή είναι η ατάραχη γλώσσα της τεχνικής βεβαιότητας, του πλήρους φακέλου, της ασφαλούς χρηματοδότησης. Πασπαλίζει και με “διεθνή πρότυπα” κάποιες πτυχές του έργου της, και ξεμπερδεύει με τις όποιες αντιρρήσεις. Τα εξηγεί όλα τόσο καλά η Υπουργός, που στο τέλος δε μένει κανένα περιθώριο συζήτησης περί Πολιτισμού! Αγαπημένοι μου Ναξιώτες, αποφασίστε εγκαίρως πώς θέλετε ν’ αναπτυχθεί η Πορτάρα από την Μενδώνη,
μήπως και προλάβετε κάτι που ίσως να μη σας αρέσει”. Τα ΜΜΕ απέκρυψαν, ως επί το πλείστον, το σχέδιο που επεξεργαζόταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρ’ όλο που τα γεγονότα οδηγούσαν ξεκάθαρα προς αυτή την κατεύθυνση, με συνέπεια να μην γνωρίζει πολύς κόσμος, έως και το πρωί της Τρίτης, τι θα επακολουθούσε στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Λόγω ανύπαρκτης ενημέρωσης, ειδικά από τα τηλεοπτικά δίκτυα, ελάχιστοι κατάλαβαν ότι πίσω από το περιποιημένο περιτύλιγμα της νέας Ανώνυμης Εταιρίας (“μοναδικός μέτοχος το Δημόσιο”, μας είπαν) κρύβεται η σταδιακή ιδιωτικοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς μας. Να σας το εξηγήσω, όσο πιο απλά μπορώ: ** Η σύσταση μίας τέτοιας Α.Ε. προηγείται της σύνταξης του καταστατικού της. Επομένως, αυτοί που υπερψήφισαν το νομοσχέδιο δεν γνωρίζουν, στην πραγματικότητα, το μελλοντικό σχέδιο και πεδίο δράσης της εταιρίας. ** Η Α.Ε. διαχειρίζεται κατά την κρίση της τα έσοδα που εισπράττει (Σ.Σ. 250 εκ. ευρώ ήταν το κέρδος του 2025), χωρίς να είναι αναγκασμένη να τα αποδίδει στον κρατικό προϋπολογισμό. ** Επιπλέον, μία τέτοια Α.Ε. δεν λογοδοτεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο. ** Τρίτον, όποιος ιδιώτης επενδύει στις δραστηριότητες αυτής της Α.Ε. αποκτά το δικαίωμα ν’ αγοράσει μετά ακόμα και μέρος των μετοχών της, όπως ακριβώς συνέβη με τον ΟΤΕ, την ΔΕΗ, και τώρα τις δημόσιες επιχειρήσεις του νερού (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ). Ας ανατρέξουμε στον προηγούμενο Οργανισμό που σύστησε η κυρία Μενδώνη, το 2020: “Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων”. Το Δ.Σ. συγκροτήθηκε με διορισμένα μέλη, που έβαλαν μπροστά την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση των μνημείων μας, εισπράττοντας παράλληλα 52 εκ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Έναντι υψηλής αμοιβής, ιδιώτες άρχισαν να διαχειρίζονται την έκδοση εισιτηρίων στην Ακρόπολη, την Αρχαία Ολυμπία, την Επίδαυρο, τους Δελφούς, και σε άλλα μνημεία. Ιδιώτες ανέλαβαν τις “πριβέ” επισκέψεις στην Ακρόπολη, αντί 5.000 ευρώ η καθεμιά. Ιδιώτης και η εταιρία (Μικρογεύματα Γρηγόρης) που πήρε παραμάζωμα όλα τα κυλικεία σε αρχαιολογικούς χώρους, ενώ ιδιώτες πάλι άρχισαν να γλεντάνε “πριβέ” σε όποιο μνημείο της χώρας θέλουν. Από το Επταπύργιο και την Σπιναλόγκα, έως το οθωμανικό κάστρο της Πύλου. “Μία νεο-ελίτ, πολιτική, οικονομική και κοινωνική, προσπαθεί να πάρει …μπόϊ στις πλάτες των μνημείων και του δημοσίου χρήματος”, όπως σωστά γράφτηκε στο Διαδίκτυο, μόλις η κυρία Μενδώνη κατέστησε σαφές το δόγμα της: “Η ελληνική κοινωνία έχει επιλέξει τη διακυβέρνηση της για αυτήν την τετραετία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Κυβέρνησή του, άρα και την εφαρμογή των πολιτικών μας. Είναι σαφές ότι η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του πολιτισμού απηχεί την ιδεολογική μας τοποθέτηση ακριβώς και από τα προηγούμενα που είπα. Η πολιτιστική διαχείριση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη ιδεολογικά, σαφώς επηρεάζεται από την ιδεολογία μας.” Όταν, βέβαια, πρωτοδιορίστηκε ως Γενικός Γραμματέας στο υπουργείο Πολιτισμού, το 1999, η ιδεολογία της ήταν …ΠΑΣΟΚ! Στην πορεία, με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά και Βενιζέλου, η ιδεολογία της “έσπασε” στα δύο. Κι από το 2019, ως επικεφαλής του ΥΠΠΟ, η ιδεολογία της κας Μενδώνη είναι …Μητσοτάκης σκέτο! Σας προειδοποιώ και για κάτι ακόμα: μεγάλο μέρος των εσόδων της νέας Α.Ε. θα καταλήξει σε επιλεγμένα ΜΜΕ της χώρας, καθότι η ίδια η κα Μενδώνη έχει τονίσει την ανάγκη να διαφημιστεί στο εξωτερικό ο πολιτιστικός πλούτος της χώρας μας. Αλίμονο, να μη μάθουν επιτέλους οι ξένοι ότι έχουμε μία Ακρόπολη, μία Αρχαία Ολυμπία, μία Επίδαυρο, και κάτι Δελφούς; Να μην πετύχει η νέα Α.Ε. να μας διαφημίσει καλύτερα από την ίδια την κα Μενδώνη, που κοντεύει 30 χρόνια στο υπογάστριο της Εξουσίας;; ΠΗΓΗ naxospressgr
Έχει κάψει την Ελλάδα, το παίζει όψιμα πατριώτης εμπαίζοντας τον λαό με κάλπικες συμφωνίες για το περιβόητο καλώδιο διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου που «έκοψαν» οι Τούρκοι και για κερασάκι στην τούρτα ενώ ο μητσοτακισμός έχει καταντήσει συνώνυμο της διαφθοράς μάς παρουσίασε πάλι μια από τις γνωστές πλατφόρμες του μπας και τον λυτρώσει από τον επικό διασυρμό ένεκα σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξει την… καμένη ατζέντα
Δηλώνοντας ανερυθρίαστα: «Η χώρα δεν μπορεί να είναι άλλο αιχμάλωτη των κυκλωμάτων, του βαθέος κράτους, του ρουσφετιού, του παλαιοκομματισμού».
Έλεος!!!
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η τελευταία καταστροφή εις βάρος χώρας και λαού που προκλήθηκε από τον… πράσινο εφιάλτη του μητσοτακισμού,
τον έχει πανικοβάλει εντελώς και δεν ξέρει πού πατάει και πού βρίσκεται.
Κάποιος να του πει ότι πλέον έχει αυτοαναγορευθεί με το… σπαθί του ως ο χειρότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης.
Δυστυχώς τελειώσατε κύριε Μητσοτάκη.
Δεν τσιμπάει πια ο λαός με τα επικοινωνιακά παπατζιλίκια προς επισκίαση της ανικανότητας και του εθνομηδενισμού σας.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβετε τόσο το καλύτερο για εσάς, και κυρίως για τη χώρα!!!
Σύμφωνα μεδημοσιεύματα (στο Πρώτο Θέμα) της 6ης Αυγούστου 2026, αστυνομικός συνελήφθη στη Μύκονο για επικίνδυνη οδήγηση και απείθεια. Φέρεται να χρησιμοποίησε φάρο και σειρήνα για να προσπερνά ακινητοποιημένα αυτοκίνητα λόγω κίνησης και να κινείται επανειλημμένα στο αντίθετο ρεύμα, αναγκάζοντας άλλους οδηγούς να κάνουν ελιγμούς για να αποφύγουν σύγκρουση. Όταν του ζητήθηκε από αστυνομικό της Υποδιεύθυνσης Μυκόνου να ακολουθήσει για έλεγχο, φέρεται να αρνήθηκε και τελικά ακινητοποιήθηκε με τη συνδρομή δεύτερου αστυνομικού. Το σημαντικό νέο στοιχείο είναι ότι το Parianostypos αναφέρει ρητά πως ο συλληφθείς «υπηρετεί στη Γενική Διεύθυνση Προστασίας Επισήμων». Η "Καθημερινή" ανέφερε στις 11 Ιουλίου 2026 ότι 35χρονος αστυνομικός συνελήφθη στο πλαίσιο έρευνας για κύκλωμα διακίνησης αναβολικών και ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες της, βρισκόταν στη Μύκονο με φερόμενη ψευδή αναρρωτική άδεια και παρείχε υπηρεσίες «προστασίας» σε επιχειρηματίες του νησιού. Γιώργος Κύρτσος Με αφορμή τη σύλληψη στη Μύκονο αστυνομικού που σύμφωνα με δημοσιεύματα ανήκει στην προσωπική ασφάλεια της..Αλεξίας Μπακογιάννη, τίθεται το ερώτημα: Πληρώνουν οι φορολογούμενοι αστυνομικούς φρουρούς και για την Αλεξία Μπακογιάννη; Με την ευκαιρία ας μας ενημερώσει ο Χρυσοχοίδης πόσες..εκατοντάδες αστυνομικοί φυλάνε τα μέλη της «οικογένειάς.» Το πιο προκλητικό είναι ότι προσποιούνται ότι απορούν που ο κόσμος διαμαρτύρεται για την έλλειψη αστυνόμευσης.
Ο κ. Ο Μπακελας προσθέτει το όνομά του στη λίστα των προκατόχων του Ισιδώρου Ντογιάκου, Ευτυχίας Αδειλίνη και Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, κάνοντας το μέχρι χθες δικαστικό «τρίο», πλέον «καρέ» της συγκάλυψης προς τέρψιν της εκτελεστικής εξουσίας.
Με αυτόν τον τίτλο είχαν κυκλοφορήσει οι New York Times το 2022 με αφορμή την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών.
Τέσσερα χρόνια μετά ο νέος Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Μπακέλας απέρριψε χθες εκ νέου - για τρίτη φορά - τα τέσσερα αιτήματα ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών χωρίς να διεξάγει έρευνα.
Με τον τρόπο αυτόν ο κ. Ο Μπακέλας προσθέτει το όνομά του στη λίστα των προκατόχων του Ισιδώρου Ντογιάκου, Ευτυχίας Αδειλίνη και Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, κάνοντας το μέχρι χθες δικαστικό «τρίο», πλέον «καρέ» της συγκάλυψης προς τέρψιν της εκτελεστικής εξουσίας.
Η περίπτωση Μπακέλα ωστόσο έχει μια ιδιαιτερότητα, αφού είναι ο μόνος ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός που εκτός από πρώην υπουργούς και δημοσιογράφους - και φυσικά την καταδικαστική απόφαση του Μενομελού - έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του και το αίτημα του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για την παρακολούθησή του με το Predator.
Για να αντιληφθεί κανείς την έκταση της αυτογελοιοποίησης της γενιάς της Δικαιοσύνης, αρκεί να αναλογιστεί πως για την ανάσυρση της δικογραφίας της Μαρφίν χρειάστηκε ένα ανώνυμο e-mail - και ενδεχομένως σωστά - και για την ανάσυρση της δικογραφίας των υποκλοπών δεν αρκεί ούτε το αίτημα. πρώην πρωθυπουργού που έχει πέσει θυμά των παρανόμων παρακολουθήσεων.
Σε κάθε περίπτωση,
οφείλει να αναγνωρίσει κανείς πως ο νέος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου πληροί τα πρόσφατα λεχθέντα κριτήρια αυτοθυσίας: τρώει και αυτός μια σφαίρα για να σωθεί το αφεντικό.
Κατά τα λοιπά, το ρεπορτάζ των New York Times παραμένει και επίκαιρο και ακριβείς: Η σαπίλα στην καρδιά της Ελλάδας είναι πλέον σε κοινή θέα.
Μετά την αποστολή και εγκαθίδρυση των ελληνικών Patriot στη Σαουδική Αραβία, που παρότι εμπλέκουν και καταρρίπτουν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους η κυβέρνηση θέλει να το ερμηνεύει ως «αμυντική ενέργεια», η Αθήνα εξετάζει και αποστολή ελικοπτέρων Apache στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Μία κίνηση που σίγουρα συνιστά βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους αμερικανικούς σχεδιασμούς στη Μέση Ανατολή. Ειδικότερα, σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή», την αποστολή δύο ελικοπτέρων Apache AH-64D της Αεροπορίας Στρατού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για ενίσχυση της άμυνας της χώρας έναντι επιθέσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη σχεδιάζει η Αθήνα. Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται η εφημερίδα, η προετοιμασία των ελικοπτέρων και των πληρωμάτων έχει ξεκινήσει και η μεταστάθμευση θα πραγματοποιηθεί όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες. Ρόλος τους θα είναι να «κυνηγούν» drones και θα αναπτυχθούν σε βάση όπου σταθμεύουν και άλλες διεθνείς δυνάμεις, κυρίως αμερικανικές. Τα ελληνικά, σύμφωνα πάντα με την «Καθημερινή» που κυκλοφορεί,
θα ενταχθούν στη δύναμη για την άμυνα της βάσης απέναντι σε επιθέσεις με drones αλλά και για την προστασία κρίσιμων υποδομών των ΗΑΕ. Όλα αυτά ενώ τα Εμιράτα δέχονται μεγάλο αριθμό επιθέσεων από μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε κάθε κλιμάκωση της έντασης Ιράν και ΗΠΑ. Το αναπάντητο ερώτημα Το ερώτημα, όπως και στην περίπτωση των Patriot παραμένει: Γιατί η κυβέρνηση παραχωρεί πανάκριβα αλλά και κρίσιμα για την άμυνα της χώρας οπλικά συστήματα; Οπλικά συστήματα που έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι ώστε να αγοραστούν αντί για τη στήριξη νοσοκομείων και σχολείων με γνώμονα την άμυνα της χώρας από τα ανατολικά. Υπάρχει αυτή η πολυτέλεια ώστε να περιφρουρούν τις εγκαταστάσεις της πετρελαϊκής Aramco ή ό,τι άλλο μπορεί να περιγραφεί ως «κρίσιμη υποδομή»;
Η χωρά ισοπεδώνεται κι απλώς κοιτάμε διαμαρτυρόμενοι.
Κι ο Μητσοτάκης σκέφτεται… ζώα είναι ας συνεχίσω το θεάρεστο έργο μου.
Αν δεν αντισταθούμε, Ελλάδα τέλος.
Πάρτε το χαμπάρι, η Αγία Οικογένεια δεν είναι απλώς μια πολιτική δυναστεία με τα θετικά και τα αρνητικά της.
Είναι απειλή για το έθνος.
Που σημαίνει ότι πρέπει να την πολεμήσουμε όπως θα πολεμούσαμε κάθε εισβολέα.
Δεν αντιμετωπίζεις τους εθνικούς ολετήρες με πολιτική ευγένεια.
Εκεί πατάνε για να αμύνονται.
Στα παπατζιλίκια περί πολιτικού πολιτισμού, τοξικότητας, λαϊκισμού, ψεκασμένων και λοιπών εφευρημάτων για να συνεχίσουν το πλιάτσικο εις βάρος χώρας και λαού.
Τους τσακίζεις δίχως να πάρουν ανάσα.
Γιατί καιγόμαστε και πεθαίνουμε άραγε… σύντροφοι κοψοχέρηδες;
Γιατί όλο τον χρόνο δεν γίνεται η απαραίτητη προετοιμασία για να είμαστε πανέτοιμοι όταν θα επιτεθούν τα μποφόρ.
Λες και δεν ξέρουμε ότι οι φωτιές επεκτείνονται με τον αέρα. Και πως αν επεκταθούν… ζήτω που καήκαμε! Δεν μας σώζει τίποτα. Άχρηστα τα πανάκριβα νοικιασμένα μέσα με τις όποιες ατασθαλίες και τραγωδίες τα συνοδεύουν.
Γιατί δεν υπάρχει πρόληψη;
Διότι ο μητσοτακισμός ασχολείται αποκλειστικά με το ξεπούλημα της Ελλάδας.
Πού να προλάβεις να πράξεις τα ουσιώδη όταν ολημερίς ασχολείσαι με απευθείας αναθέσεις, εξυπηρετήσεις συμφερόντων νταβατζήδων που σε στηρίζουν, παράδοση κυριαρχίας καθώς έτσι σε διέταξαν «εταίροι» και «σύμμαχοι», μπόλιασμα με λαθραίους στο όνομα της γουοκίλας κι ό,τι άλλο εθνομηδενιστικό υπάρχει;
Ας μην απορούμε λοιπόν γιατί ο Κυριάκος, ενώ το Μητσοτακιστάν χτίζει το σάπιο φέουδό του, μας εμπαίζει λέγοντάς μας ότι για τις φωτιές ευθύνεται η κακούργα η κλιματική κρίση.
… Βρίσκει και τα κάνει.
Δεν βρέθηκε ούτε ένας εκ των ταγών μας να του τρίψει στα μούτρα, τις αθλιότητες και να του πει ότι η πυρκαγιά στην Αττικοβοιωτία ξεκίνησε από ανεμογεννήτριες!
Από την υποτιθέμενη πράσινη πολιτική η οποία αφού μας ξεζούμισε οικονομικά μας στερεί και την ανάσα.
Για εμάς δεν το συζητάμε,
είπαμε είμαστε αγανακτισμένοι του καναπέ.
Και μόνο στο άκουσμα της είδησης έπρεπε να ξεχυθούμε στους δρόμους παλεύοντας για το αυτονόητο.
Την υπεράσπιση της πατρίδας και των ζωών μας από τα αρπακτικά της Αγίας Οικογένειας.
Αλλά εδώ δεν ξεσηκωθήκαμε με τον πρώτο πολίτη της χώρας που μας παρότρυνε εμμέσως να στηθούμε στα τέσσερα στους Τούρκους (σιγουρατζίδικη μειοδοσία. Είχε ήδη παραδώσει την Ελλάδα στους Αμερικανούς ως Πρόεδρος της Βουλής).
Με τις φωτιές θα ασχολούμαστε…
Κώστα, Αντώνη, όλα καλά;
Αν περιμένετε να σαπίσει για να τον ρίξετε θα σαπίσετε μαζί του!
Επτά χρόνια «αριστείας» είναι αρκετά. Αρκετά για να κριθεί μια κυβέρνηση.
Και με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση φτάσαμε στα όριά μας… μελανιάσαμε. Για πάρα πολλούς πολίτες, μη βολεμένους από το παρόν «καθεστώς», η ετυμηγορία είναι ήδη γραμμένη.
Η χώρα μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο ακρίβειας, διαφθοράς, ανασφάλειας, πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων, και μιας διαρκούς, γενικευμένης φθοράς της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.
Η κυβέρνηση επιμένει να αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, και να μιλά για ανάπτυξη! Ανάπτυξη για τους λίγους φίλα προσκείμενους σε αυτήν (δήθεν) επιχειρηματίες.
Ο μέσος πολίτης όμως απλά βλέπει τον λογαριασμό στο σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, τους φόρους, τα καύσιμα, και το κόστος της καθημερινότητας να αυξάνονται.
Από την πλευρά της η κυβέρνηση μιλά για επιτυχίες, που μόνο αυτή βλέπει. Οι πολίτες πάλι, όσοι δεν έχουν παραιτηθεί, ακούνε καθημερινά για νέα σκάνδαλα διαφθοράς, και για νέες πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από βρώμικες υποθέσεις, που γεννούν ερωτήματα για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.
Η κυβέρνηση κάνει τον Κινέζο, και μιλά για ασφάλεια (και επιδόματα).
Ο κόσμος όμως ζητά να αισθανθεί ασφαλής στη γειτονιά του, και να δει αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, του οργανωμένου εγκλήματος, και των πυρκαγιών…
Οι «άριστοι» μιλάνε για μεταρρυθμίσεις!
Το μεγαλύτερο πρόβλημα μιας εξουσίας δεν είναι τα λάθη της.
Είναι όταν δείχνει να πιστεύει ότι δεν λογοδοτεί σε κανέναν.
Και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει,
ειδικά μετά από εκείνο το μαύρο για τη χώρα 41%.
Όταν κάθε κρίση (και είναι πολλές οι άτιμες) βαφτίζεται επιτυχία, κάθε κριτική χαρακτηρίζεται υπερβολή, κάθε σκάνδαλο μπαίνει κάτω από το χαλί, και κάθε πολιτικό κόστος μετατίθεται για αργότερα, η απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινωνία μεγαλώνει επικίνδυνα. Γίνεται χαώδης.
Αλλά υπάρχει και ένα δεύτερο, εξίσου σοβαρό πρόβλημα.
Αν η κυβέρνηση έχει κουράσει, ποιος μπορεί να πείσει ότι αποτελεί καλύτερη λύση;
Η αντιπολίτευση μοιάζει συχνά περισσότερο απασχολημένη με τις εσωτερικές της ισορροπίες παρά με την κατάθεση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για τη χώρα.
Οι πολίτες δεν ζητούν μόνο καταγγελίες. Ζητούν προτάσεις, αξιοπιστία, και ανθρώπους που να μπορούν να κυβερνήσουν ορθά και τίμια από την πρώτη κιόλας ημέρα.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς μια εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία… αυτό το έργο το είδαμε δεκάδες φορές από τη μεταπολίτευση και μετά.
Χορτάσαμε από δήθεν σωτήρες, που μοναδικό τους μέλημα είναι η αύξηση των ακινήτων και των… Ρόλεξ τους.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια πραγματική αλλαγή πολιτικής κουλτούρας.
Με περισσότερη διαφάνεια, αυστηρότερο έλεγχο στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, αποτελεσματικότερο κράτος, στήριξη της παραγωγής, ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας, περήφανη εθνική εξωτερική πολιτική, και γενικά πολιτικές που θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο «να φύγει η κυβέρνηση». Για όσους πιστεύουν ότι ο κύκλος της έχει κλείσει, αυτό είναι το εύκολο μέρος. Το δύσκολο είναι το επόμενο βήμα: ποιος διαθέτει το σχέδιο, τα στελέχη, και την αξιοπιστία για να κυβερνήσει καλύτερα; Χμ;
Οι εκλογές δεν είναι δημοψήφισμα οργής. Είναι επιλογή πορείας.
Αν η σημερινή κυβέρνηση έχει εξαντλήσει το πολιτικό της κεφάλαιο, τότε η αντιπολίτευση οφείλει να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς «η επόμενη», αλλά η καλύτερη. Διαφορετικά, η χώρα κινδυνεύει να αλλάξει διαχειριστή χωρίς να αλλάξει κατεύθυνση.
Οι πολίτες δεν ψάχνουν άλλους σωτήρες.
Ψάχνουν σοβαρότητα, λογοδοσία και αποτελέσματα…
Και όποιος πιστεύει ότι μπορεί να διαδεχθεί τη σημερινή κυβέρνηση, οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι έχει αυτά τα τρία.
Ποιος όμως;
Ο ανυπόληπτος Αλέξης, που επανέρχεται δριμύτερος και πιο «προσγειωμένος»; Ποντάροντας στην κοντή μνήμη των πολιτών, και στο γεγονός ότι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, που όταν αυτός διέλυε τη χώρα εκείνοι ήταν στο δημοτικό;
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη; Ένα κάποτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, σκιά του άλλοτε εαυτού του, που από το 44% πήγε στο 4%, και κατέληξε δεκανίκι των «γαλάζιων ακρίδων»; Με τους νέους, που λέγαμε, να μην το έχουν καν ακουστά;
Ο Σύριζας; Εδώ γελάμε, και μιλάμε για Θεία Δίκη… 2% και πολύ του είναι (εξάλλου τόσοι είναι οι καραγκιόζηδες στον γενικό πληθυσμό).
Το ΚΚΕ; Με την ίδια πάντα κασέτα για λαϊκούς αγώνες, πόλεμο στον ιμπεριαλισμό, και… Ρόλεξ στον καρπό του Κουτσούμπα;
Ο άλλοτε Γ.Γ. της ΚΝΕ, ο Θεοδωρικάκος, που σήμερα αποτελεί μια από τις «ψυχές» της γαλάζιας παράταξης, πιο σώφρων και πιο συνεπής ακούγεται…
Η Ζωζώ; Που το μόνο που ξέρει είναι να κάνει τα νεύρα μας τσατάλια; Αυτή θα μας σώσει;
Ο Κεν Κάσελ με τον Τάιλερ και τη Φάρλει; Χλωμό…
Ο Δρ. Μπαρουφάκης; Ο άνθρωπος που κόντεψε να μας στείλει στα συσσίτια με τις ιδεοληπτικές εμμονές του;
Ο (φαλακρός) πωλητής κηραλοιφών για τη… φαλάκρα, διαβασμένων από τους γέροντες του όρους, που παλαιότερα πουλούσε χειρόγραφες επιστολές του Ιησού;
Η Καρυστιανού; Που ένα ένα τα στελέχη της εγκαταλείπουν το νεοσυσταθέν κόμμα της, με καταγγελίες για «αυτοκρατορισμό»;
Ποιος;
Ποιος έχει τη γνώση, την πείρα, την έξωθεν καλή μαρτυρία, την εντιμότητα, τον πατριωτισμό, την ανιδιοτέλεια, το ηθικό και πολιτικό ανάστημα για να μας κυβερνήσει;
Για να μας ξαναφέρει στις πατροπαράδοτες εργοστασιακές ρυθμίσεις πριν είναι πολύ αργά;
Το αφήνω στη φαντασία σας, αφήνοντας ένα μόνο hint (που λένε και οι Κροάτες).
Στη δυσμενέστερη θέση μεταξύ των χωρών-μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) βρέθηκε η Ελλάδα, όσον αφορά την πορεία του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, αποτυπώνοντας έτσι την απόσταση που χωρίζει τους μακροοικονομικούς δείκτες από την καθημερινότητα των νοικοκυριών, και την πραγματική αγοραστική δυνατότητα των Ελλήνων.
Η Ελλάδα ως «αρνητικός πρωταγωνιστής» στην Ευρώπη Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών σημείωσε τριμηνιαία υποχώρηση 3,6%, καταγράφοντας τη χειρότερη επίδοση ανάμεσα σε 21 χώρες με διαθέσιμα δεδομένα. Στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας υποχώρησης ακολούθησε η Αυστρία με πτώση 2,8%. Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη συνολική εικόνα στον ΟΟΣΑ, όπου το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών σημείωσε οριακή αύξηση 0,2%, ενώ το πραγματικό ΑΕΠ ενισχύθηκε κατά 0,3%. Σε μία περίοδο δηλαδή, που οι χώρες μέλη του Οργανισμού ανακάμπτουν οικονομικά, και αυξάνουν τα διαθέσιμα εισοδήματα για τους πολίτες τους. Ο πίνακας με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και την Ελλάδα στην τελευταία θέση Οι βασικές αιτίες της υποχώρησης Σύμφωνα με την ανάλυση του ΟΟΣΑ, η κάμψη του διαθέσιμου εισοδήματος στην Ελλάδα αποδίδεται κυρίως στους εξής παράγοντες:
Μείωση εισοδημάτων από περιουσία: Σημαντική υποχώρηση στα καθαρά έσοδα των νοικοκυριών από περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή οι ελληνικές οικογένειες αναγκάζονται να ρευστοποιήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Περιορισμός κοινωνικών μέτρων: Συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών και ενισχύσεων, που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα εισοδήματα των νοικοκυριών. Πληθωριστικές πιέσεις: Η διατήρηση του κόστους διαβίωσης σε υψηλά επίπεδα συνεχίζει να διαβρώνει την πραγματική αγοραστική δύναμη των πολιτών, καθώς ο πληθωρισμός και η ακρίβεια σε τρόφιμα και καύσιμα μειώνουν τα εισοδήματα. Στον αντίποδα της ελληνικής επίδοσης, αρκετές οικονομίες κατέγραψαν θετικούς ρυθμούς μεταβολής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ουγγαρία με αύξηση 6% στο πραγματικό εισόδημα (κυρίως λόγω της ενίσχυσης των αμοιβών εργασίας κατά 6,3%), καθώς και η Χιλή, με αύξηση 4,8%. Την ίδια ώρα στις χώρες της ομάδας G7, το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε συνολικά κατά 0,2%. Η Ιταλία ξεχώρισε με άνοδο 0,8%, ανατρέποντας την πτώση 0,9% του προηγούμενου τριμήνου. Αντίθετα, στη Βρετανία μειώθηκε κατά 0,8%, παρά την αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά 0,6%. Στη Γαλλία σημειώθηκε οριακή μείωση 0,1%, ενώ σε Γερμανία, ΗΠΑ και Καναδά, το εισόδημα αυξήθηκε κατά 0,2%.
Μερικές φορές ακόμη και η πολιτική υποκρισία ξεπερνά κάθε όριο λογικής. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στο απύθμενο θράσος της κυβερνητικής συμμορίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με το πιο επιθετικό νεοφιλελεύθερο και πελατειακό μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης, εμφανίστηκε στην παρουσίαση της πλατφόρμας myAGRO της ΑΑΔΕ για να παραδώσει… μαθήματα πολιτικής ηθικής.
Με περισσή αυτοπεποίθηση δήλωσε ότι «η χώρα δεν μπορεί να είναι άλλο αιχμάλωτη των κυκλωμάτων του βαθέως κράτους, του ρουσφετιού και του παλαιοκομματισμού».
Αλήθεια, ποιον ακριβώς περιγράφει;
Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα τα τελευταία επτά χρόνια; Ποιος οικοδόμησε ένα πρωτοφανές δίκτυο ημετέρων, κομματικών διορισμών, απευθείας αναθέσεων και πελατειακών εξυπηρετήσεων; Ποιος μετέτρεψε το «επιτελικό κράτος» σε μηχανισμό συγκέντρωσης εξουσίας, ελέγχου και διανομής δημόσιου χρήματος προς τους εκλεκτούς του;
Αντί να κρύβεται πίσω από ψηφιακές πλατφόρμες, επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και φιέστες περί «εκσυγχρονισμού», ο πρωθυπουργός όφειλε να απολογηθεί για το έργο της κυβέρνησής του. Όμως η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι γνωρίζει μόνο δύο πράγματα: να μεταθέτει τις ευθύνες της και να εμπαίζει την κοινωνία.
Αν πράγματι ήθελε να κηρύξει πόλεμο στα κυκλώματα, θα έπρεπε να ξεκινήσει από τον καθρέφτη του.
➤ Πόλεμο στη ληστρική αισχροκέρδεια των τραπεζών, των ενεργειακών ομίλων, των σούπερ μάρκετ και των καρτέλ που λεηλατούν καθημερινά το λαϊκό εισόδημα και οδηγούν τη μικρομεσαία αγροτιά στην οικονομική ασφυξία.
➤ Πόλεμο στη θεσμοποιημένη διαφθορά των απευθείας αναθέσεων, όπου δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος καταλήγουν συστηματικά στις τσέπες των «ημετέρων», μετατρέποντας το κράτος σε λάφυρο μιας γαλάζιας κομματικής ελίτ.
➤ Πόλεμο στο παρακράτος των υποκλοπών, με πλήρη αποκάλυψη όσων οργάνωσαν και συγκάλυψαν το σκάνδαλο του Predator και του μηχανισμού παρακολουθήσεων που λειτουργούσε στην καρδιά του Μεγάρου Μαξίμου.
Είναι οι ίδιοι που ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία, παρέδωσαν κρίσιμους τομείς της οικονομίας στα funds,
διέλυσαν τη δημόσια υγεία και παιδεία, παρακολουθούσαν πολιτικούς, δημοσιογράφους, στρατιωτικούς και επιχειρηματίες, και σήμερα εμφανίζονται ως… σταυροφόροι εναντίον του «βαθέος κράτους».
Το πραγματικό βαθύ κράτος δεν είναι ένας αόριστος εχθρός. Έχει πολιτική υπογραφή, κυβερνητική σφραγίδα και γαλάζιο χρώμα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πολεμά το πελατειακό κράτος. Το ενσαρκώνει.
Και όσο επιχειρεί να παρουσιάζεται ως τιμητής της διαφάνειας, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνει ότι η πολιτική υποκρισία έχει πλέον μετατραπεί σε επίσημη κρατική ιδεολογία.
Η κοινωνία δεν έχει κανέναν λόγο να ανεχθεί άλλο αυτή την προσβολή της νοημοσύνης της.
Η πληροφορία ότι ο πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος προορίζεται για εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ. προκάλεσε εύλογα πολλά σχόλια. Ανάμεσά τους και αυτό του δημοσιογράφου της Εφημερίδας των Συντακτών, Τάσου Παππά, ο οποίος, με δηκτικό τρόπο, υποστήριξε ότι στην Ελλάδα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η σιωπή μπορεί να αποδειχθεί το ασφαλέστερο εισιτήριο για πολιτική ανέλιξη.
Η παρατήρηση αυτή έχει τη δική της λογική. Προσωπικά, όμως, θεωρώ ότι υπάρχει μια ακόμη πιο σκοτεινή διάσταση της υπόθεσης.
Ο Κωνσταντίνος Φλώρος δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε στόχος του Predator. Ήταν ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Δηλαδή ο ανώτατος στρατιωτικός παράγοντας της Ελλάδας παρακολουθούνταν με κατασκοπευτικό λογισμικό.
Και όμως…
Δεν απαίτησε ποτέ δημόσια να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι. Δεν στράφηκε δικαστικά εναντίον όσων τον παγίδευσαν. Δεν εμφανίστηκε στη δίκη όσων κατηγορήθηκαν για τη λειτουργία του παράνομου μηχανισμού παρακολουθήσεων. Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να μην έχει κινηθεί νομικά εναντίον εκείνων που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, αποπειράθηκαν ή πέτυχαν να αποκτήσουν πρόσβαση στις πλέον ευαίσθητες επικοινωνίες του.
Για έναν άνθρωπο που είχε την ευθύνη της εθνικής άμυνας, αυτή η στάση μόνο αδιάφορη δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη.
Στα δημοσιεύματα που βασίστηκαν στο υλικό των παρακολουθήσεων περιλαμβάνονται αναφορές για την αγορά πολυτελούς κατοικίας στον Παπάγο, καθώς και ισχυρισμοί ότι μέρος του τιμήματος καταβλήθηκε αδήλωτα. Στο ίδιο πληροφοριακό υλικό διατυπώνονται επίσης αξιολογήσεις και υπαινιγμοί για σχέσεις με επιχειρηματικό παράγοντα και για συνομιλίες που, κατά τους συντάκτες των σχετικών εκθέσεων, έχρηζαν περαιτέρω διερεύνησης. (Σύμφωνα με το ενημερωτικό δελτίο της ΕΥΠ, η οποία παρακολουθούσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας στρατηγό Κωνσταντίνο Φλώρο, το σπίτι που αγοράστηκε το 2021 στην περιοχή του Παπάγου φαίνεται ότι κοστίζει 1,2 εκατ. ευρώ. Αυτή, σύμφωνα με τις περιγραφές των μυστικών υπηρεσιών, είναι η εμπορική αξία του ακινήτου. Κατά το ίδιο πληροφοριακό δελτίο ωστόσο φαίνεται πως για την αγορά του πολυτελούς ακινήτου σε μια από τις πιο ακριβές γειτονιές της Αττικής δόθηκαν 600.000 ευρώ κάτω από το τραπέζι. Ηταν δηλαδή «μαύρα» χρήματα, λέξη την οποία χρησιμοποιεί και η ΕΥΠ).
Οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν δημοσιευθεί. Αποτελούν ένα υπαρκτό πολιτικό δεδομένο, το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί όταν επιχειρεί κανείς να ερμηνεύσει τις εξελίξεις.
Ας μην ξεχνάμε και κάτι ακόμη.
Ο Φλώρος είχε μετατραπεί,
σε αγαπημένο πρόσωπο του εθνικιστικού ακροατηρίου, ιδιαίτερα μετά τη διαβόητη δήλωσή του ότι «όποιος πατήσει ελληνικό έδαφος, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα τον ρωτήσουμε ποιος είναι». Για ένα κυβερνών κόμμα που βλέπει διαρροές προς τα δεξιά του, μια τέτοια υποψηφιότητα δεν είναι απλώς μια επιλογή προσώπου. Είναι πολιτικό μήνυμα.
Αν, μάλιστα, αληθεύουν οι πληροφορίες ότι υπήρχε ενδιαφέρον και από την πλευρά Σαμαρά για την πολιτική αξιοποίησή του, τότε η ένταξή του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας μοιάζει περισσότερο με προληπτική «μεταγραφή» παρά με επιβράβευση της στρατιωτικής του διαδρομής.
Όταν ένας άνθρωπος που υπήρξε στόχος του μεγαλύτερου σκανδάλου παρακολουθήσεων της Μεταπολίτευσης δεν ζητά να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι, όταν παραμένει σιωπηλός απέναντι σε όσους εισέβαλαν στην ιδιωτική και υπηρεσιακή του ζωή, όταν δεν διεκδικεί ούτε καν την προσωπική του δικαίωση, τότε η σιωπή παύει να είναι προσωπική επιλογή. Γίνεται πολιτικό γεγονός.
Και όταν αυτή η σιωπή ακολουθείται από πολιτική αξιοποίηση, οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτηθούν αν πρόκειται για απλή σύμπτωση ή για μια ακόμη εκδήλωση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα εξουσίας που ανταμείβει την υπακοή και όχι την ανεξαρτησία.
Γιατί σε ένα καθεστώς όπου οι παρακολουθούμενοι δεν ζητούν δικαιοσύνη και οι παρακολουθήσεις καταλήγουν να μην έχουν πολιτικό κόστος για κανέναν από τους ισχυρούς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το Predator.
Το πρόβλημα είναι η κανονικοποίηση μιας εξουσίας που φαίνεται να αντιμετωπίζει τη σιωπή ως πολιτικό προσόν και την επιβραβεύει αναλόγως.
Υ.Γ. Αν τελικά ο Κωνσταντίνος Φλώρος βρεθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ., δεν θα πρόκειται απλώς για την πολιτική αξιοποίηση ενός πρώην Αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Θα αποτελεί και το πιο ηχηρό μήνυμα ότι, στην Ελλάδα του σκανδάλου των υποκλοπών, όχι μόνο δεν υπήρξαν πολιτικές συνέπειες για όσους το οργάνωσαν, αλλά όσοι επέλεξαν τη σιωπή απέναντί του μπορούν να ανταμειφθούν με μια θέση στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας. Κι αυτό λέει πολύ περισσότερα για το ίδιο το σύστημα εξουσίας απ’ όσα λέει για τον ίδιο τον Φλώρο.
Σχέδια για την ανέγερση μνημείου στο Νόβι Σαντ της Σερβίας φέρεται να προωθούν κύκλοι από τη Βόρεια Μακεδονία, κίνηση που προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά για τον συμβολισμό και το ιστορικό μήνυμα που επιχειρεί να μεταφέρει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η πρωτοβουλία συνδέεται με την ανάδειξη γεγονότων και προσώπων που αποτελούν μέρος της ιστορικής ταυτότητας των Σκοπιανών, με το μνημείο να σχεδιάζεται σε μια περιοχή με ιδιαίτερη ιστορική σημασία για τη Σερβία. Η κίνηση αυτή έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις και προβληματισμό, καθώς στα Βαλκάνια ζητήματα που αφορούν μνημεία, σύμβολα και ιστορικές αναφορές συχνά μετατρέπονται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Το Νόβι Σαντ, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Σερβίας, αποτελεί διαχρονικά σημείο συνάντησης διαφορετικών πολιτισμών και κοινοτήτων, ενώ η περιοχή της Βοϊβοντίνα έχει σύνθετη ιστορική διαδρομή. Η δημιουργία ενός νέου μνημείου σε αυτή την περιοχή αναμένεται να προκαλέσει συζητήσεις τόσο στη Σερβία όσο και στη Βόρεια Μακεδονία, καθώς αγγίζει ευαίσθητα θέματα ταυτότητας, ιστορίας και εθνικής μνήμης. Οι εξελίξεις έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις και οι ισορροπίες στα Βαλκάνια παραμένουν εύθραυστες, με τις ιστορικές αναφορές να συνεχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αντιπαραθέσεις της περιοχής.
Και για να είμαστε δίκαιοι παρακάτω και ο άλλος πολιτικός
απατεώνας.
Στον τόπο του καλοκαιριού, στον τόπο μας την Ιτέα, η ετήσια γιορτή της πόλης μας έχει κάτι το μαγικό.
Παραμονή του Σωτήρος.
Την ώρα που η πρώτη δροσιά διώχνει το λιοπύρι της αυγουστιάτικης μέρας, η κίνηση παίρνει γρήγορα χρώμα εορταστικό με τον κόσμο να προσέρχεται στην εκκλησία για να ακολουθήσει την λιτανεία της εικόνας.
ΗΜεταμόρφωση του Σωτήρα δεσπόζει στο κέντρο της πόλης μας.
Η ανέγερση του ναού, που είναι πολιούχος της παραλιακής πόλης της Φωκίδας, ξεκίνησε το 1890.
Η Εικόνα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Ιτέαπιστεύεται πως είναι θαυματουργή και δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες τάματα πιστών.
Ο ναός είναι μεγαλόσχημος, και αν και βρίσκεται ανάμεσα στα σπίτια και τα κτήρια τηςΙτέας ξεχωρίζει στο τοπίο της πόλης.
Δύο καμπαναριά και ένας τρούλος συνθέτουν το εξαιρετικά μεγαλοπρεπές κτήριο του ναού τηςΜεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Ιτέα, που είναι στολισμένος με τοιχογραφίες και στο εξωτερικό του.
Το ρολόι που κοσμεί το ένα καμπαναριό της εκκλησίας,
σημαίνει τις ώρες αδιάκοπα για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρα στην Ιτέα γιορτάζει κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου.
Την παραμονή της γιορτής, μετά το πέρας του Εσπερινού θα γίνει και φέτος η Λιτανεία του Σωτήρα στην Ιτέα, στην παραλία της πόλης.
Πλήθος πιστών και σύσσωμο το ιερατείο της Φωκίδας συμμετέχουν στις μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις.
Η «ανάπτυξή» τους τελειώνει εκεί που αρχίζει η ζωή του λαού
Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από οποιοδήποτε κυβερνητικό αφήγημα. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπως παρουσιάζονται στο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων της Alpha Bank, καταρρίπτουν με πάταγο το παραμύθι της δήθεν «ισχυρής ελληνικής οικονομίας».
Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση της Ευρωζώνης ως προς το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο. Μόνο η Λετονία βρίσκεται χαμηλότερα. Και αν κάποιος πίστευε ότι πρόκειται για μια μεμονωμένη αρνητική επίδοση, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτική: στον δείκτη του διάμεσου πλούτου των νοικοκυριών η χώρα μας βρίσκεται πέμπτη από το τέλος, αφήνοντας πίσω μόνο την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Κροατία.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας που προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τους πανηγυρισμούς για τους ρυθμούς ανάπτυξης, τα χρηματιστηριακά ρεκόρ και τις τουριστικές επιδόσεις. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, ύστερα από αλλεπάλληλα μνημόνια, ατελείωτη λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις και διαρκή αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.
Το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται, οι μισθοί εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας, η ακρίβεια μετατρέπει ακόμη και τα βασικά αγαθά σε πολυτέλεια και η στέγη γίνεται άπιαστο όνειρο για χιλιάδες ανθρώπους. Την ίδια στιγμή, ο πλούτος συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στα χέρια μιας οικονομικής ολιγαρχίας που βλέπει τα κέρδη της να εκτοξεύονται.
Αυτή δεν είναι μια «παροδική δυσκολία». Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός συστήματος που οργανώνει την οικονομία με γνώμονα την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Είτε οι κυβερνήσεις αυτοχαρακτηρίζονται «δεξιές», είτε «κεντρώες», είτε «αριστερές», όταν υπηρετούν την ίδια στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, το αποτέλεσμα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι κοινό: περισσότερη φτώχεια, περισσότερη ανασφάλεια, λιγότερα δικαιώματα.
Οι αριθμοί της Eurostat και της ΕΚΤ δεν αποτελούν απλώς μια στατιστική καταγραφή. Είναι η αποτύπωση μιας κοινωνίας όπου,
οι πολλοί παράγουν τον πλούτο και οι λίγοι τον καρπώνονται. Είναι η απόδειξη ότι η περίφημη «ανάπτυξη για όλους» δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό σύνθημα που καταρρέει μπροστά στην καθημερινότητα των εργαζομένων.
Όσο η οικονομία παραμένει δεμένη στις επιταγές της αγοράς, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μεγάλου κεφαλαίου, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να φιγουράρει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης για την ευημερία των λαϊκών στρωμάτων, ακόμη κι αν οι δείκτες των επιχειρηματικών κερδών συνεχίζουν να καταγράφουν νέα υψηλά.
Η διέξοδος δεν θα έρθει από τις ίδιες πολιτικές που δημιούργησαν το πρόβλημα. Θα έρθει μόνο μέσα από τη συλλογική οργάνωση, την ταξική πάλη και τη διεκδίκηση μιας κοινωνίας όπου ο παραγόμενος πλούτος θα υπηρετεί τις ανάγκες αυτών που τον δημιουργούν και όχι τα κέρδη μιας προνομιούχας μειοψηφίας.
Stelios Roukounakis Ο άλλος κηδεύει τον πατέρα του και ειναι μες στην τρελή χαρά και στα γέλια με τον Κούλη μαζί αγκαλιά. Σου λέει κληρονόμησα αλλά τόσα ακίνητα και τα έκανα πάνω απο 200. Καιι ο μιστερ Μπίν πανηγυρίζει μαζί του.. Μπρός στο χρήμα ούτε τον πατέρα του δεν σέβονται.. Σκατοεβραίοι δυνάστες...
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε πριν από λίγες ημέρες στα Ιωάννινα για να εγκαινιάσει ανακαινισμένα τουρκικά χαμάμ και τζαμιά και να μακαρίσει την παράδοση της πόλης στους Τούρκους το 1430 και τη λήψη προνομίων από τον… σουλτάνο! Αυτή η αδιανόητη ντροπή, που δεν θα είχε θέση ούτε σε διήγημα επιστημονικής φαντασίας, έγινε στην πραγματικότητα!
Συγκεκριμένα, ο κ. Τασούλας είπε: «Πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν αυτά να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια. Και δεν πήραν προνόμια μόνο οι Γιαννιώτες. Πήρε προνόμια και το Ζαγόρι».
Στη μακραίωνη πορεία του ελληνικού έθνους, ο εκάστοτε ηγέτης όφειλε να είναι θεματοφύλακας της εθνικής μνήμης, της αξιοπρέπειας και της αφοσίωσης στην ελευθερία. Το αυτό ισχύει και σήμερα. Η αποστολή του πολιτειακού ηγέτη δεν συνίσταται στην ωραιοποίηση της υποταγής, αλλά στη διατήρηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Οταν, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, επιλέγει να εγκωμιάσει δημόσια την παράδοση των Ιωαννίνων στους Οθωμανούς το 1430 ως δήθεν «σύνεση» που εξασφάλισε «προνόμια», τότε και διασύρεται το πρόσωπο και ευτελίζεται ο θεσμός.
Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ελεύθερου ελληνικού κράτους που ο πρώτος πολίτης της χώρας εξυμνεί τη συνθηκολόγηση και την οικειοθελή παράδοση στον κατακτητή έναντι ανταλλαγμάτων. Ετι δε, το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκστομίστηκαν αυτοί οι λόγοι αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση. Στην καρδιά του Ιουλίου, την ίδια ακριβώς περίοδο που ο απανταχού Ελληνισμός αναστοχάζεται τις μαύρες μέρες της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο και θρηνεί τα τραγικά αποτελέσματα της κατοχής, ο κ. Τασούλας δεν έδωσε το «παρών» στο αρχιερατικό μνημόσυνο της Μητρόπολης Αθηνών για τους πεσόντες της Κύπρου. Επέλεξε να απουσιάζει. Προτίμησε να φωτογραφίζεται χαμογελαστός και καμαρωτός στα εγκαίνια ανακαινισμένων οθωμανικών χαμάμ και τζαμιών.
Η σκοπιμότητα πίσω από αυτή τη συμπεριφορά είναι ολοφάνερη: στέλνει σήμα υποταγής απευθυνόμενο προς την Αγκυρα,
διατυπωμένο, μάλιστα, έμπροσθεν ενός οθωμανικού μνημείου, για να ακουστεί καθαρά από την τουρκική πλευρά. Η ρητορική ότι η αυτοπαράδοση εξασφαλίζει «προνόμια» συνιστά βάναυση προσβολή για τις χιλιετίες των θυσιών, των αγώνων και των ολοκαυτωμάτων του Γένους. Η ελευθερία και η τιμή της Ελλάδας δεν εξαγοράζονται με οθωμανικά χαρτιά, τοπικά προνόμια και ευκαιριακά ανταλλάγματα.
Ενας πολιτειακός άρχων ο οποίος διαφημίζει την παράδοση στον εχθρό ως πρότυπο πολιτικής συμπεριφοράς και ιστορικής… σοφίας αποδεικνύεται ανάξιος της πατρίδας και της ιστορικής αποστολής του. Η Ιστορία υπήρξε πάντοτε αμείλικτη με όσους πολιτικούς ηγήτορες και κρατικούς αξιωματούχους βάδισαν στα χνάρια του κ. Κωνσταντίνου Τασούλα.
Πριν από κάποιο καιρό ο Άδωνις Γεωργιάδης, στη Λέσβο, έβγαλε όλο το ακροδεξιό δηλητήριο που κουβαλά για το δημόσιο σύστημα Υγείας και τους ανθρώπους του. Αποκάλεσε τους υγειονομικούς «κάφρους», «ασήμαντα ανθρωπάκια» και τους προέτρεψε «να κάνουν καμιά δουλειά». Οι γιατροί και οι νοσηλευτές που κρατούν όρθια τα δημόσια νοσοκομεία μέσα σε δραματικές ελλείψεις προσωπικού, εξαντλητικές εφημερίες και χρόνια υποχρηματοδότηση, έγιναν στόχος χλευασμού και απαξίωσης από τον ίδιο τον πολιτικό τους προϊστάμενο.
Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος εμφανίζεται να επικαλείται τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα για να απαιτήσει «υποχρεωτικό σεβασμό» προς τον πολιτικό προϊστάμενο. Η ειρωνεία περισσεύει.
Η απάντηση του νευροχειρουργού Πέτρου Γ. Παπανικολάου είναι αποστομωτική. Δεν περιορίζεται σε μια προσωπική αντιπαράθεση. Θυμίζει ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με εγκυκλίους ούτε κατακτιέται με απειλές για ΕΔΕ. Κερδίζεται από τη στάση, τις πράξεις και την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που υπηρετούν το δημόσιο σύστημα Υγείας.
Ο γιατρός αντιπαραθέτει συγκεκριμένες καταγγελίες για καθυστερήσεις στην προμήθεια κρίσιμου υγειονομικού υλικού και για επιλογές που, κατά την άποψή του, αποτυπώνουν στρεβλές προτεραιότητες στη διαχείριση δημόσιου χρήματος. Κυρίως, όμως, υπενθυμίζει κάτι που η κυβέρνηση φαίνεται να έχει ξεχάσει: δεν μπορείς επί μήνες να λοιδορείς τους υγειονομικούς ως «τεμπέληδες», «αχάριστους» ή «κάφρους» και στη συνέχεια να αξιώνεις από αυτούς άνευ όρων σεβασμό προς το πρόσωπό σου.
Η εξουσία συγχέει συχνά τον θεσμικό ρόλο με την προσωπική αυθεντία. Θεωρεί ότι η υπακοή είναι συνώνυμη της σιωπής και ότι κάθε δημόσια κριτική συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα. Όμως οι εργαζόμενοι στο ΕΣΥ δεν είναι αυλικοί υπουργών. Είναι επιστήμονες και λειτουργοί που έχουν όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να μιλούν όταν βλέπουν το σύστημα να υποβαθμίζεται ή όταν γίνονται επιλογές που θέτουν σε κίνδυνο την ποιότητα της περίθαλψης.
Ο πραγματικός σεβασμός προς το δημόσιο σύστημα Υγείας δεν αποδεικνύεται με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ούτε με επίκληση πειθαρχικών διατάξεων. Αποδεικνύεται με επαρκή χρηματοδότηση,
μόνιμες προσλήψεις, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και, πάνω απ’ όλα, με στοιχειώδη αναγνώριση της προσφοράς εκείνων που καθημερινά κρατούν ζωντανά τα δημόσια νοσοκομεία.
Γιατί ο σεβασμός δεν είναι μονόδρομος. Και ασφαλώς δεν μπορεί να απαιτείται από εκείνον που πρώτος φρόντισε να τον καταργήσει.
«Δεν τραγούδησα απλώς την Ιστορία· κουβάλησα το βάρος της σαν οικογενειακό χρέος» είχε πει ο Λάκης Χαλκιάς, τεκμηριωμένα και καθολικά μία από τις πιο επιβλητικές, δωρικές και αδιαπραγμάτευτες μορφές του ελληνικού τραγουδιού.
Σε ένα μουσικό βιομηχανοποιημένο τοπίο που κατασκευάζεται στους θαλάμους ηχογράφησης και λειαίνεται στις γυαλιστερές επιφάνειες των μιντιακών μηχανισμών, ο Λάκης Χαλκιάς εκπροσώπησε (ως όφειλε) μια φωνητική και ηθική πάστα που δεν χρειάστηκε ποτέ το πρόσκαιρο χάδι των δημοσίων σχέσεων για να επιβιώσει.
Δέσμιος της γενεαλογίας του, το μέταλλο της φωνής του Χαλκιά σφυρηλατήθηκε πολύ πριν από την εφεύρεση των σύγχρονων μικροφώνων, φέροντας επάνω του ίζημα αιώνων αλλά και τον τόπο του. Την υγρασία του ηπειρώτικου τοπίου, το πέταγμα του κλαρίνου πάνω από τις χαράδρες του Βίκου και τον πικρό, αδιάκοπο βηματισμό της ελληνικής διασποράς.
Ο Λάκης Χαλκιάς, που περνά πλέον στην απέναντι όχθη της εγχώριας μουσικής μυθολογίας,
ήταν ένας ερμηνευτής με σπάνια φωνητική έκταση αλλά και ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στην προφορική μνήμη του γένους, το βυζαντινό μέλος, το δημοτικό αποτύπωμα και το μοντέρνο, πολιτικοποιημένο έντεχνο τραγούδι της Μεταπολίτευσης.
Ο Λάκης Χαλκιάς ήξερε την αποστολή του. Έδωσε φωνή στην ιστορία μας καθώς την έζησε και την κουβάλησε στους ώμους του σαν οικογενειακό κληρονόμημα. Ένα βαρύ, αδιαπραγμάτευτο χρέος που κουβάλησε μέχρι τέλους.
Η δυναστεία των Χαλκιάδων και τα Γιάννενα μέσα του
Για να κατανοήσει κανείς το φαινόμενο Λάκης Χαλκιάς, πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες, στα Γιάννενα, εκεί όπου η οικογένεια των Χαλκιάδων διαμόρφωσε την ηχητική ταυτότητα της δημοτικής μας παράδοσης.
Γιος του θρυλικού κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά, ο Λάκης μεγάλωσε μέσα στο βίωμα, όχι τη θεωρία. Ανήκοντας στην τέταρτη γενιά της μεγαλύτερης μουσικής δυναστείας της χώρας, ο ίδιος δεν διάλεξε τη μουσική· η μουσική ήταν το φυσικό του περιβάλλον, ο αέρας που ανέπνεε από τα επτά του χρόνια.
«Ανατράφηκα, μεγάλωσα και γαλουχήθηκα με τα Ηπειρώτικα τραγούδια» είχε πει. «Το κλαρίνο του πατέρα μου Τάσου Χαλκιά αντηχεί μες τα αυτιά μου, στο μυαλό μου, στην ψυχή μου. Στο σπίτι, μωρό στη σαρμανίτσα-μια παραδοσιακή, φορητή ξύλινη κούνια-, άκουγα τις πρόβες που έκαναν ο πατέρας μου με τα αδέλφια του. Για την ακρίβεια είναι δεκαετίες δικές μου στο τραγούδι, αλλά μαζί με αυτά που κουβαλάω από την οικογένειά μου, η ιστορία μας μετράει πάνω από 176 χρόνια συνεχούς παρουσίας!»
Όπως καταγράφει ο Δημήτρης Κραουνάκης στο musicheaven.gr, ο γενάρχης – δάσκαλος στο επάγγελμα, που έπαιζε μαντολίνο και λαούτο- Αντώνης Κάμψος (1824-1887), ύστερα από μια μάχη με τους Τούρκους κατέβηκε από την Αλβανία στα Γιάννενα, όπου άλλαξε το όνομα του και το έκανε Χαλκιάς κι έτσι εμφανίζεται η πρώτη γενιά των Χαλκιάδων. Ακολούθησε η δεύτερη γενιά (Μήτρος Χαλκιάς, κλαρίνο, 1841-1909) και η τρίτη γενιά (Πολυχρόνης, λαούτο, 1867-1917 / Λάμπρος, κλαρίνο, 1869-1923). Στην τέταρτη γενιά ανήκουν ο Μάνθος (κλαρίνο, 1895-1945) ο Μήτσος (βιολί, 1900-1967), ο Νίκος (κλαρίνο, 1904-1992), ο Φώτης (λαούτο και τραγούδι, 1907-1973), ο Κυριάκος (βιολί και ραγούδι, 1910-1992) και ο κορυφαίος Τάσος Χαλκιάς (κλαρίνο, 1914-1992).
Στην πέμπτη γενιά ανήκουν ο Μάνθος, ο Λάμπρος, ο Χρόνης, ο Βαγγέλης, ο Νίκος, ο Χρήστος και ο Λάκης (Μιχάλης) Χαλκιάς, γεννημένος το 1943, αφοσιωμένος διάκονος της ποίησης μέσα από την μουσική.
Στα δεκάξι του χρόνια, ο Λάκης Χαλκιάς, με μουσικές γνώσεις σε κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι, βρισκόταν ήδη στο επαγγελματικό μεροκάματο, ενώ στα δεκαοκτώ ηχογραφούσε στην Columbia τα πρώτα του λαϊκά τραγούδια υπό την καθοδήγηση σπουδαίων δημιουργών όπως ο Θεόδωρος Δερβενιώτης και ο Κώστας Βίρβος.
Το 1977, η συμμετοχή του στο μνημειώδες έργο Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Διονυσίου Σολωμού, σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και δίπλα στον Νίκο Ξυλούρη και την Ειρήνη Παπά, τοποθετεί τον Λάκη Χαλκιά οριστικά στο πάνθεον της ελληνικής μουσικής δημιουργίας
Παίζοντας κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο και τζουρά, ο Χαλκιάς έμαθε το δαιδαλώδη λαβύρινθο δίπλα στα ιερά τέρατα της εποχής, από τη Σωτηρία Μπέλλου, και τον Στέλιο Καζαντζίδη, μέχρι τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Μανώλη Αγγελόπουλο.
Τα καλοκαίρια, η οικογενειακή κομπανία αλώνιζε την αχανή ελληνική επαρχία. Πανηγύρια, γάμοι, λαϊκές τελετουργίες. Εκεί, πλάι στον Γιώργο Παπασιδέρη, τον Δημήτρη Ζάχο, τον Χρόνη Αηδονίδη, τον Αλέκο Κιτσάκη και τη Δόμνα Σαμίου, ο Λάκης Χαλκιάς αφομοίωσε το δωρικό ήθος του δημοτικού τραγουδιού.
Παράλληλα, η μαθητεία του στον Σύλλογο προς Διάδοσιν της Ελληνικής Μουσικής του Σίμωνος Καρά του προσέφερε την επιστημονική, βυζαντινή και αρχετυπική γνώση του ελληνικού μέλους.
Η πολιτική στράτευση, η δίωξη, η Αμερική και η ξενιτιά
Η πολιτική συνείδηση του Λάκη Χαλκιά διαμορφώθηκε νωρίς και αδιαπραγμάτευτα. Στα εφηβικά και νεανικά του χρόνια εντάχθηκε ενεργά στη Νεολαία Λαμπράκη, συμμετέχοντας στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της ταραγμένης δεκαετίας του ’60. Αυτή η δράση τον κατέστησε στόχο των διωκτικών αρχών της εποχής.
Το 1967, με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, οι διώξεις εντάθηκαν και ο Λάκης Χαλκιάς υποχρεώθηκε να πάρει τον δρόμο της αυτοεξορίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, προκειμένου να γλιτώσει τη σύλληψη.
Αυτή η τετραετής αναγκαστική ξενιτιά υπήρξε το μεγάλο του κοινωνικό και καλλιτεχνικό σχολείο. Εκεί, δουλεύοντας σε ελληνικά κέντρα της διασποράς, συνεργαζόμενος με τον Άντονι Κουίν στο Σακραμέντο για την τηλεοπτική μεταφορά του Ζορμπά, αλλά κυρίως βιώνοντας τον καθημερινό μόχθο και τον νόστο των Ελλήνων της αλλοδαπής, ο Λάκης Χαλκιάς σμίλεψε ακόμη περισσότερο την ταξική του συνείδηση.
«Από τα δέκα μου χρόνια που έφυγα από τα Γιάννενα και ήρθα στην Αθήνα, ήμουν ήδη ένας εσωτερικός μετανάστης. Η φυγή μου στο εξωτερικό το 1967 ήταν απαραίτητη γιατί άρχισαν να με ψάχνουν λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων. Έζησα την ξενιτιά στο πετσί μου. Είδα τον Έλληνα να παλεύει με τη νοσταλγία, τη σκληρή δουλειά και το παράπονο» είχε εξομολογηθεί ο μετανάστης που έκανε την προσφυγιά καύσιμο που τροφοδότησε σπουδαίες ερμηνείες.
Η επιστροφή, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και η Φάμπρικα
Όταν ο Λάκης Χαλκιάς επιστρέφει στην Ελλάδα το 1971, η χώρα βράζει κάτω από το καθεστώς της χούντας. Η συνάντησή του με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο στο ιστορικό Κύτταρο αλλάζει οριστικά τον ρου του μεταπολιτευτικού και έντεχνου τραγουδιού.
Ο οραματιστής παραγωγός της Columbia, Τάκης Λαμπρόπουλος, διαβλέπει στη φωνή του Λάκη Χαλκιά κάτι πολύ βαθύτερο από έναν απλό λαϊκό τραγουδιστή. Αναγνωρίζει πρώτος και πριν από όλους το μέταλλο μέσα στο οποίο υπήρχε ο παλμός της συλλογικής μνήμης ενός ολόκληρου λαού.
Γιάννης Μαρκόπουλος, Λάκης Χαλκιάς
Η συνεργασία με τον Μαρκόπουλο γεννά δισκογραφικά μνημεία. Ο Στρατής Θαλασσινός σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, η Θητεία σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, ο Θεσσαλικός Κύκλος του Κώστα Βίρβου και, πάνω απ’ όλα, οι ιστορικοί Μετανάστες σε στίχους Γιώργου Σκούρτη του 1974 ανατριχιάζουν.
Στη θρυλική Φάμπρικα, ο Λάκης Χαλκιάς γίνεται φωνή και πόνος, μετατρέπεται ο ίδιος στον ανώνυμο εργάτη της βιομηχανικής ζώνης όπου ε μια φωνή στεντόρεια, λαμπερή, με απόλυτη άρθρωση και αξεπέραστα «τσακίσματα» που κουβαλούν την ηπειρώτικη τεχνική, δίνει σάρκα και οστά στο «νούμερο οχτώ».
Η ερμηνεία του δεν διαθέτει ίχνος εύκολου μελοδραματισμού. Είναι κοφτή. Δωρική. Είναι υπερήφανη.
«Όταν μπήκα στο στούντιο να τραγουδήσω τους Μετανάστες, δεν χρειάστηκε να υποκριθώ. Μέσα σε αυτά τα τραγούδια γύρισαν στο μυαλό μου όλα αυτά που είχα γνωρίσει με τη δική μου ξενιτιά στην Αμερική. Ύμνησα τους αγώνες, τους πόθους, τη νοσταλγία και την ατέλειωτη προσμονή των ανθρώπων του μόχθου για την ώρα της επιστροφής» είχε πει ο ίδιος.
Το 1977, η συμμετοχή του στο μνημειώδες έργο Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Διονυσίου Σολωμού, σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και δίπλα στον Νίκο Ξυλούρη και την Ειρήνη Παπά, τοποθετεί τον Λάκη Χαλκιά οριστικά στο πάνθεον της ελληνικής μουσικής δημιουργίας.\
Στρατευμένος στην Αριστερά: Με τον Μίκη, τον Ρίτσο και τους αγώνες του λαού
Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε ένας βαθιά και συνειδητά στρατευμένος καλλιτέχνης στην Αριστερά με τη φωνή του να ακούγεται σε εκδηλώσεις, σκηνές και θέατρα -αλλά και σε απεργίες, πορείες, επετείους του Πολυτεχνείου και λαϊκές κινητοποιήσεις.
Η πολιτική του συμπόρευση με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) ήταν σταθερή και διαρκής —μάλιστα, το 2007 συμμετείχε ως υποψήφιος βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στη Β’ Αθηνών.
Ιστορική έμεινε η μεγάλη περιοδεία του το καλοκαίρι του 1981 στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία, όπου μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη συνοδεύαν τον ηγέτη του ΚΚΕ, Χαρίλαο Φλωράκη, δίνοντας μεγάλες πολιτικές συναυλίες.
«Συνεργάστηκα με το Μίκη Θεοδωράκη καλλιτεχνικά, το καλοκαίρι του ΄81 στην αξέχαστη μεγάλη περιοδεία του ΚΚΕ, στην Ήπειρο και Θεσσαλία. Συνοδεύσαμε το Χαρίλαο Φλωράκη, και η περιοδεία αυτή μετατράπηκε σε μια ατελείωτη λαϊκή γιορτή και ένα ξέφρενο πανηγύρι» είχε πει.
«Εκεί άκουγα ατέλειωτες ιστορίες που μας έλεγε ο Μίκης μετά από κάθε εκδήλωση. Τον Οκτώβριο του 1981, με κάλεσε, στη μάχη που έδινε ως υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στην Β΄ περιφέρεια Αθηνών και ειδικά στη Νίκαια που απέναντί ήταν ως υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ η Μελίνα Μερκούρη. Τον Ιούνιο του 1982, η Πανελλήνια Πολιτιστική κίνηση (Π.Α.Π.Ο.Κ.) οργάνωσε μια περιοδεία συναυλιών του Μίκη Θεοδωράκη, στην Βόρεια Ελλάδα που συμμετείχα κι εγώ μαζί με τον Αντώνη Καλογιάννη και την Μαρία Δημητριάδη. Στο περιθώριο της περιοδείας άρχιζε ο Μίκης τις διάφορες ιστορίες οι οποίες είναι ατελείωτες και καθόμασταν και τον ακούγαμε για ώρες σαν μαγεμένοι».
Ήδη, το 1980, ηχογράφησε το άλμπουμ Πικραμένη μου Γενιά σε ποίηση Γιάννη Ρίστου και μουσική του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μάριου Τόκα, ενώ ερμήνευσε έργα του Χρήστου Λεοντή (όπως την Καταχνιά), του Νίκου Μαμαγκάκη, του Λουκιανού Κηλαηδόνη, δίνοντας λυρικό πλαίσιο για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί του την ποίηση του Ρίτσου, του Ελύτη, του Αναγνωστάκη, του Καζαντζάκη και του Σεφέρη με τον ίδιο να επιστρέφει πάντα, ως διάλειμμα, στις ρίζες ηχογραφώντας δημοτικά τραγούδια.
Το magnum opus του Λάκη Χαλκιά
Όμως, το προσωπικό έργο ζωής του, στο οποίο συμπυκνώθηκε όλη η μουσικολογική και πνευματική του ύπαρξη, ήταν η γιγαντιαία παράσταση και έρευνα με τίτλο 2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική (Από τον Όμηρο μέχρι σήμερα).
Η τιτάνια αυτή εργασία παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το 1995, στο Αρχαίο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού το 2002 και στο Tonhalle της Ζυρίχης το 2003.
O ρόλος του ως βασικός ερμηνευτής, αλλά κυρίως ως εμπνευστής, ενορχηστρωτής και ερευνητής που επιχείρησε —και πέτυχε— να αποδείξει την αδιάσπαστη οργανική συνέχεια του ελληνικού μέλους, από τους αρχαίους παιάνες και τη βυζαντινή υμνολογία, μέχρι το δημοτικό τραγούδι, το ρεμπέτικο και το σύγχρονο έντεχνο, τον δικαίωσε.
«Η παραδοσιακή μας μουσική δεν είναι για να καταναλώνεται επιπόλαια, είναι η ταυτότητά μας. Όταν το τραγούδι εκφράζει τα πραγματικά προβλήματα, τα πάθη, τις χαρές, τις λύπες και τους αγώνες ενός λαού, τότε αποκτά διαχρονική αξία»
Πιστός στις ρίζες, το πεπρωμένο, τις αξίες και τη χροιά του, ο Λάκης Χαλκιάς δεν εξαργύρωσε τις πολιτικές του πεποιθήσεις, δεν ελίχθηκε στις μεταβολές των κομματικών συσχετισμών και δεν υπέκυψε στους κανόνες της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας.
Είχε κερδίσει με το σπαθί των χορδών του, το δικαίωμα και την υποχρέωση να είναι αφοπλιστικά ειλικρινής στις δημόσιες τοποθετήσεις του.
«Οι άνθρωποι σήμερα συχνά διασκεδάζουν με μουσικά σκουπίδια. Έτσι, κάτω από αυτές τις συνθήκες της οχλοβοής, της μέθης και της σεξουαλικής επίδειξης, θεωρούν ότι διασκεδάζουν και μερικοί τολμούν να το λένε και ψυχαγωγία!» είχε πει.
«Η παραδοσιακή μας μουσική δεν είναι για να καταναλώνεται επιπόλαια, είναι η ταυτότητά μας. Όταν το τραγούδι εκφράζει τα πραγματικά προβλήματα, τα πάθη, τις χαρές, τις λύπες και τους αγώνες ενός λαού, τότε αποκτά διαχρονική αξία. Σε όλα αυτά τα χρόνια, θεωρώ ότι η πορεία μου ήταν ένα συνεχές σχολείο. Ακόμα θεωρώ ότι δεν έχω δώσει τις τελικές εξετάσεις μου, γιατί αυτές έρχονται στο τέλος σαν παρακαταθήκη της καριέρας του καθενός μας».
Λάκης Χαλκιάς, στο πάντα
Ακόμη και στα ύστερα χρόνια της ζωής του, ο Λάκης Χαλκιάς στεκόταν υπερήφανα στο πάλκο, με τη φωνή του ανέπαφη, ακλόνητη και γεμάτη από εκείνο το σπάνιο, αρχέγονο μέταλλο.
Με το χρόνο να μην αγγίζει την τεχνική και τη δύναμη της ερμηνείας του, ο Λάκης Χαλκιάς ίσως ήταν και ο μεγαλύτερος λαϊκός τραγουδιστής της γενιάς του καθώς έδωσε, και νομοτελειακά θα δίνει εσαεί, φωνή γεμάτη μνήμες και ιστορίες στο μετασχηματιστή συλλογικό ηχείο ενός ολόκληρου λαού.
Ναι, ο Λάκης Χαλκιάς αφήνει πίσω του μια πλούσια δισκογραφία και πλούσια καλλιτεχνική παρουσία και επιδραστικότητα με περισσότερες από 2.500 συναυλίες που έδωσε σε πάνω από 45 χώρες ανά τον κόσμο.
Ένας καλλιτέχνης υπόδειγμα καλλιτεχνικής, πολιτικής και ανθρώπινης στάσης χαιρετάει τον κόσμο των θνητών ωςαυθεντικός Ηπειρώτης πρωτομάστορας που έχτισε το δικό του πολιτισμικό γεφύρι -ανοιχτό σε όλους.
Η φωνή του θα αντηχεί στις φάμπρικες, στις απεργιακές πορείες, στα πανηγύρια της Ηπείρου και στις μνήμες της ελληνικής ξενιτιάς για πάντα.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει
κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται μια δεύτερη πολιτική νιότη. Δεν έχει όμως κανένα
δικαίωμα να παραποιεί την ιστορία και να μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε βολικό
μπαμπούλα, προκειμένου η Νέα Δημοκρατία να παίρνει ανάσα κάθε φορά που
στριμώχνεται.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ όταν ο κ. Τσίπρας
ήταν ένας πολιτικά άφωνος βουλευτής των πίσω εδράνων. Ήταν εδώ όταν
συγκρούστηκε με τη Δεξιά, όταν πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα για να μείνει η
χώρα όρθια μέσα στην Ευρώπη, όταν έχτιζε το ΕΣΥ, την ΑΣΕΠ, τη Διαύγεια και
δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Και είναι εδώ σήμερα, η
μόνη πολιτική δύναμη που καταφέρνει συστηματικά να φέρνει την κυβέρνηση
Μητσοτάκη αντιμέτωπη με τις ευθύνες της σε διαφάνεια, θεσμούς και κοινωνικό
κράτος.
Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση ότι κάθε
φορά που η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στα σχοινιά, ο κ. Τσίπρας στρέφει τα πυρά
του στο ΠΑΣΟΚ αντί
στην κυβέρνηση. Το έκανε χθες, το κάνει και σήμερα, λίγο μετά μετά το
πολυδιαφημισμένο rebranding της προσωπικής του πολιτικής επιχείρησης με νέο ΙΧ
κόμμα. Αντί να ασκήσει πραγματική αντιπολίτευση, προτιμά να χτυπάει τον
μόνο αντίπαλο που τον τρομάζει πραγματικά.
Ξαναθυμήθηκε λοιπόν τα δάνεια του
ΠΑΣΟΚ. Τα ίδια γνωστά, καταγεγραμμένα, ελεγμένα και ρυθμισμένα δάνεια, για τα
οποία δεν πάρθηκε ούτε ένα ευρώ νέου δανεισμού επί σημερινής ηγεσίας και τα
οποία αποπληρώνονται κανονικά, βάσει συγκεκριμένων συμφωνιών με τις τράπεζες.
Εκεί όμως που η φωνή του κ. Τσίπρα
χάνεται μυστηριωδώς είναι όταν η κουβέντα φτάνει στα δικά του οικονομικά. Ποιοι
πλήρωσαν τις πανάκριβες προεκλογικές του καμπάνιες; Ποιοι χρηματοδότησαν τις
επικοινωνιακές στρατιές και τις πολυδάπανες εκστρατείες προβολής των τελευταίων
ετών; Ποιοι είναι οι χορηγοί που παραμένουν βολικά στο σκοτάδι; Σε
αυτά, σιωπή ασυρμάτου.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και τον
αφορά προσωπικά: το ΠΑΣΟΚ χρωστά στις τράπεζες και το αποδεικνύει κάθε δόση που
πληρώνει. Ο κ. Τσίπρας σε ποιους χρωστά και γιατί επιμένει να μην το λέει;
Ακόμη πιο αποκαλυπτικός είναι ο
χρόνος που διάλεξε για την επίθεση. Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ παλεύει το νερό να
μείνει δημόσιο αγαθό, συγκρουόμενο ανοιχτά με κυβερνητικές επιλογές και ισχυρά
συμφέροντα, την ώρα που ξαναφέρνει στο προσκήνιο μεγάλα θεσμικά και κοινωνικά
ζητήματα, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να μασάει ξανά παλιά αφηγήματα για δάνεια
κομμάτων. Σύμπτωση; Δύσκολο να πειστεί κανείς.
Το αποτέλεσμα είναι απόλυτα
μετρήσιμο. Η κυβέρνηση βγαίνει από τη γωνία,
η δημόσια συζήτηση αλλάζει
κατεύθυνση και ο κ. Τσίπρας, γίνεται ο πιο χρήσιμος συνοδοιπόρος της Νέας
Δημοκρατίας ακριβώς τη στιγμή που εκείνη τον χρειάζεται περισσότερο.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το
πραγματικό του πρόβλημα. Ότι το ΠΑΣΟΚ δεν χάθηκε όπως ήλπιζαν οι πολιτικοί του
αντίπαλοι, ότι παραμένει η μόνη δύναμη με προγραμματικό λόγο, θεσμική
αξιοπιστία και κοινωνική απήχηση ικανή να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Δεξιάς. Και
όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, δεν μπορεί πια να κρύψει ότι
αυτός που κάποτε παρουσιάστηκε ως ο δήθεν νεκροθάφτης του ΠΑΣΟΚ, σήμερα είναι
απλώς ο πιο
πρόθυμος αντιπερισπασμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpg)
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο