Έκαψε και την υπόλοιπη Ελλάδα και σαν να μη συνέβη τίποτα έφυγε για πολυήμερες διακοπές.
Αντί να τις διακόψει ένεκα της επέλασης του τραμπούκου επεκτατικού γείτονα στο Αιγαίο, χαριεντίζονταν διαδικτυακά με τη Μαντόνα κι έτρωγε σε χλιδάτα εστιατόρια όταν δεν ήταν αραχτός στην παραλία.
Επιστρέφοντας από τις διακοπές κι ενώ όλοι περίμεναν να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων έστω στο παρά πέντε και να πράξει τα αυτονόητα ως υπεύθυνος ηγέτης, επανέλαβε για μια ακόμη φορά τις γνωστές επικοινωνιακές πομφόλυγες.
Τι αποδεικνύει η στάση του;
Ότι η ώρα των ταπεινωτικών Πρεσπών του Αιγαίου πλησιάζει.
Και μας σερβίρει την προδοσία κλιμακωτά προς έλεγχο των αντιδράσεων.
Βάζοντας και τον οσφυοκάμπτη ΥΠΕΞ του στο παιχνίδι να μας ρίχνει στάχτη στα μάτια υποδυόμενος οψίμως τον τουρκοφάγο.
Έτοιμος στο μεταξύ να μοιράσει στους ιθαγενείς (που δεν λένε να ξυπνήσουν) μέρος από τα κλεμμένα που άρπαξε διά της δυσβάσταχτης φορομπηχτικής πολιτικής για να ξεπληρώνει πρόωρα τα κοράκια που κατασπάραξαν και κατασπαράσσουν τη χώρα.
Ταυτόχρονα το περιβόητο μπόλιασμα με πρόσφυγες από χώρες που δεν έχουν πόλεμο συνεχίζεται κανονικότατα κι ας προσπαθεί όσο θέλει ο Πλεύρης να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα. Μπερδεύτηκε ο άμοιρος και νομίζει ότι απευθύνεται σε λαό τυφλών.
Και για κερασάκι στην τούρτα αποκαλύπτεται για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση σκάνδαλο ρουσφετιού στην Προεδρία της Δημοκρατίας.
Σκίζουμε… σύντροφοι κοψοχέρηδες!!!
Μια είναι η λύση πλέον:
Επιδόματα στα δικά τους παιδιά αυτοί, … εκλογικό επίδομα μαυρίσματος στην κάλπη εμείς!!!
Ξεχειλίζει η οργή των κτηνοτρόφων στη Λέσβο, που έχουν θανατώσει μεγάλο τμήμα από τα κοπάδια τους λόγω του αφθώδους πυρετού. Χθες εκτυλίχτηκαν εικόνες έντονης φόρτισης και διαμαρτυρίας στο περιφερειακό συμβούλιο Βορείου Αιγαίου στη Μυτιλήνη, όταν δεκάδες οργισμένοι κτηνοτρόφοι πραγματοποίησαν δυναμική παράσταση διαμαρτυρίας και εισέβαλαν στη συνεδρίαση, εκφράζοντας την απόγνωσή τους για τις δραματικές συνέπειες που φέρνει ο αφθώδης πυρετός στον πρωτογενή τομέα του νησιού. Οι κτηνοτρόφοι, οι οποίοι βρίσκονται σε οικονομική ασφυξία, απαίτησαν την άμεση διακοπή των θανατώσεων ζώων και την εξεύρεση ουσιαστικών λύσεων στήριξης, φωνάζοντας στους αρμοδίους το σύνθημα: «Δεν αντέχουμε άλλες θανατώσεις, καταστρεφόμαστε».
Δεν αντέχει άλλα νεκρά ζώα ο ΧΥΤΑ στο νησί
Τα στοιχεία που αποτυπώνουν το μέγεθος της κρίσης στη Λέσβο είναι αποκαλυπτικά: μέχρι τις 21 Αυγούστου είχαν θανατωθεί 81.060 ζώα ενώ είχαν ελεγχθεί 3.115 εκτροφές, εκ των οποίων οι 291 διαγνώστηκαν θετικές στον καταστροφικό ιό.
Στη διάρκεια της συνεδρίασης διατυπώθηκαν σοβαρές καταγγελίες για τις συνθήκες διαχείρισης των νεκρών ζώων. Με τον ΧΥΤΑ του νησιού να δηλώνει αδυναμία υποδοχής άλλων κουφαριών, οι κτηνοτρόφοι κατήγγειλαν ότι η υγειονομική ταφή πραγματοποιείται σε χωράφια και κτηνοτροφικές εκτάσεις.
Φόβος για μόλυνση και του υδροφόρου ορίζοντα
Ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, Κώστας Μουτζούρης, δεσμεύτηκε να διερευνηθούν οι καταγγελίες για πιθανή μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, ενώ πρότεινε ανοικτά τη διακοπή των θανατώσεων και των ιχνηλατήσεων.
Στο συμβούλιο επικράτησε ένταση, όταν μέσω τηλεδιάσκεψης ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Θανάσης Καββαδάς υπεραμύνθηκε των κυβερνητικών πρακτικών, λέγοντας πως «τα προβλήματα λύνονται με διάλογο και όχι με φωνές», δήλωση που προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις του συγκεντρωμένου πλήθους.
Η κατάσταση κλιμακώθηκε όταν κάτω από την πίεση των οργισμένων κτηνοτρόφων δήλωσαν την παραίτησή τους η αντιπεριφερειάρχης Πρωτογενούς Τομέα Αναστασία Αντωνέλλη και ο διευθυντής της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Στράτος Τσομπανέλλης.
Οι κτηνοτρόφοι του νησιού τονίζουν ότι η μέχρι τώρα αποζημίωση δεν καλύπτει τη συνολική ζημιά και την απώλεια εισοδήματος, προειδοποιώντας με περαιτέρω σκληρή κλιμάκωση των κινητοποιήσεων αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα προστασίας της κτηνοτροφίας, που αποδεκατίζεται το τελευταίο διάστημα στο νησί.
Τις τελευταίες μέρες κάνει τον γύρο του διαδικτύου ένα κατατοπιστικό γράφημα που αποτυπώνει την περιουσιακή «εκτόξευση» της νυν Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνας Μιχαηλίδου. Τα νούμερα ζαλίζουν: από τα 0 ακίνητα και τις 283 ευρώ επενδύσεις του 2021, βρισκόμαστε μπροστά σε 12 ακίνητα, 3 οχήματα και πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις και επενδυτικά προϊόντα στη δήλωση του 2024.
Αμέσως, οι γνωστοί κυβερνητικοί κύκλοι και τα φιλοκαθεστωτικά τρολ έσπευσαν να μιλήσουν για «χτυπήματα κάτω από τη ζώνη» και «λάσπη». Ο λόγος; Ότι η δεξιά στήλη του Πόθεν Έσχες αναγράφει ξεκάθαρα «Δόμνα-Μαρία Μιχαηλίδου & σύζυγος».
Η «εξήγηση» δόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες μέσω Google: τα εκατομμύρια και τα ακίνητα ανήκουν (και) στον σύζυγό της, γνωστό ψυχίατρο, επίκουρο καθηγητή του ΕΚΠΑ με ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι. Συνεπώς, σου λένε, «όλα νόμιμα, όλα καθαρά, μην αγγίζετε την οικογένεια».
Εμείς δεν θα μπούμε στη διαδικασία του κίτρινου ρεπορτάζ, ούτε μας αφορά η προσωπική ζωή της υπουργού. Μας αφορά όμως —και μάλιστα βαθύτατα πολιτικά— η ταξική προκλητικότητα.
Όταν ο μέσος εργαζόμενος, ο συνταξιούχος και ο νεολαίος μετράνε τα ψιλά τους για να βγάλουν το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, οι εκπρόσωποι της κυβερνώσας ελίτ διάγουν βίους εκατομμυρίων. Το γεγονός ότι πιθανόν αυτή η περιουσία δικαιολογείται μέσω «γάμου» ή επιχειρηματικής/επιστημονικής δραστηριότητας στα «σαλόνια» του Κολωνακίου, δεν μειώνει το πολιτικό πρόβλημα· αντίθετα, το αναδεικνύει στην πραγματική του διάσταση.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι η ίδια υπουργός που καλείται σήμερα να ασκήσει στεγαστική πολιτική για τα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά που πετάγονται έξω από τα σπίτια τους λόγω των πλειστηριασμών και των απλησίαστων ενοικίων. Είναι η ίδια πολιτική κάστα που νομοθετεί την ακρίβεια, τη φτώχεια και την εργασιακή γαλέρα, την ώρα που οι δικές της δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης θυμίζουν ταμπλό του Monopoly.
Το αν η αύξηση προέρχεται,
από τη σύμπραξη δύο εύπορων μελών της αστικής τάξης είναι απλώς η τεχνική λεπτομέρεια. Η ουσία παραμένει: Η διαφάνεια δεν είναι χάρη, είναι υποχρέωση. Και η ταξική άβυσσος που χωρίζει αυτούς που κυβερνούν από αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες της πολιτικής τους, δεν κρύβεται πίσω από καμία «δεξιά στήλη».
Το σημερινό αποκαλυπτικό πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών» επιβεβαιώνει με τον πιο κυνικό τρόπο αυτό που το ταξικό κίνημα φωνάζει εδώ και καιρό: η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο Άδωνις Γεωργιάδης προχωρούν στο τελικό στάδιο διάλυσης και εμπορευματοποίησης της Δημόσιας Υγείας.
Με την πρόφαση της «αξιολόγησης προς εκμετάλλευση», παραδίδουν την ακίνητη περιουσία του ΕΣΥ, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, σε ιδιωτική σύμπραξη εταιρειών, με το αζημίωτο φυσικά, αφού το deal κλείστηκε στα 10 εκατομμύρια ευρώ.
Στην πρώτη γραμμή της κυβερνητικής ατζέντας βρίσκονται πωλήσεις, ενοικιάσεις και παραχωρήσεις υποδομών. Μετατρέπουν τα νοσοκομεία και τα περιουσιακά στοιχεία που χτίστηκαν με τον ιδρώτα του ελληνικού λαού σε πεδίο κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο.
Ο ίδιος ο υπουργός Υγείας κάνει λόγο για «πολύ μεγάλη μεταρρύθμιση» και μάλιστα προαναγγέλλει ότι αυτό το μοντέλο της άγριας ιδιωτικοποίησης θα επεκταθεί σε όλο το Δημόσιο.
Δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση, αλλά για ένα καλά οργανωμένο έγκλημα. Στόχος τους είναι η πλήρης υποταγή των κοινωνικών αγαθών στους νόμους της αγοράς και του κέρδους.
Δεν θα τους περάσει! Η υγεία του λαού δεν είναι εμπόρευμα για να πουλιέται και να νοικιάζεται. Απέναντι στα σχέδια για το «μεγάλο ξεπούλημα» της δημόσιας περιουσίας, ορθώνουμε τείχος αντίστασης.
Όχι στην ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ και της δημόσιας περιουσίας.
Αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν και ποιοτική υγεία για όλο το λαό.
Κάτω τα χέρια από τα κοινωνικά αγαθά!
Οργανώνουμε την πάλη μέσα από τα σωματεία, τις λαϊκές συνελεύσεις και τους κοινωνικούς φορείς.
803.979.311 εκατ. ευρώ
για αεροπυρόσβεση αλλά αεροπυρόσβεση δεν έχουμε.
Δαπάνες στον αέρα για
την ενοικίαση και την αγορά εναέριων μέσων.
Όπως αποκαλύπτεται
πολλά από τα ολοκαίνουργια εναέρια μέσα μένουν σε αχρησία καθώς η αγορά τους
έγινε χωρίς καμία πρόβλεψη για πιλότους και συντήρηση.
Η φωτογραφική
ρύθμιση για τους πιλότους.
Του Πάρι
Καρβουνόπουλου
Για ακόμη ένα καλοκαίρι η χώρα μετράει νεκρούς,
εκατοντάδες χιλιάδες καμένα στρέμματα δάσους και αναρίθμητες περιουσίες που
έγιναν στάχτη από την πύρινη λαίλαπα.
Η κυβέρνηση διαψεύστηκε για ακόμη μια φορά αν και είχε
δηλώσει και φέτος πανέτοιμη για να αντιμετωπίσει την πύρινη απειλή και είχε
διαφημίσει την ενίσχυση των εναέριων δυνατοτήτων στην πυρόσβεση. Η τραγωδία με
τη σύγκρουση των ελικοπτέρων στην Ψάθα έρχεται να διαψεύσει με τον πιο
δραματικό τρόπο τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί ετοιμότητας. Ταυτόχρονα, η
εμμονή μόνο σε αυτό το πεδίο των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της χώρας
δημιουργεί πλέον ερωτήματα και υποψίες, την ίδια ώρα που στον κρίσιμο τομέα των
επίγειων δυνάμεων πυρόσβεσης δεν επιδεικνύεται η ίδια σπουδή.
Ακόμη κι έτσι όμως ουδείς θα μπορούσε να κατηγορήσει
την κυβέρνηση για την ενίσχυση των εναέριων δυνάμεων πυρόσβεσης. Αρκεί αυτές οι
δυνάμεις να μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Κι από ό,τι φαίνεται τα ιπτάμενα μέσα
αγοράστηκαν, πληρώθηκαν από τους φορολογούμενους αλλά δεν μπορούν να πετάξουν.
Στον πίνακα η λίστα αγορών που ανακοίνωσε το υπουργείο
Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Μεταξύ των αγορών έχουν
συμπεριληφθεί και τα πυροσβεστικά αεροσκάφη CL-515 τα οποία ακόμη δεν έχουν
μπει σε γραμμή παραγωγής. Το άθροισμα των αγορών εντυπωσιακό: 803.979.311 εκατ.
ευρώ.
Οι αγορές έγιναν χωρίς να έχει εξασφαλιστεί το
ιπτάμενο προσωπικό που θα τα πετάει και η τεχνική βάση που θα συντηρεί τα
ιπτάμενα μέσα.
Όπως εξηγεί στους Data Journalists, αξιωματούχος που
έχει γνώση του τρόπου με τον οποίο έγιναν οι αγορές «όλα έγιναν χωρίς σχέδιο
εκμετάλλευσης καθόσον δεν διαθέτουν ούτε πιλότους ούτε τεχνικούς αλλά ούτε και
τεχνική βάση. Με άλλα λόγια, δαπάνησαν κάποια εκατοντάδες εκατομμύρια χωρίς
ολοκληρωμένο σχέδιο αγοράς και εκμετάλλευσης».
Η πιο ενδεικτική περίπτωση είναι αυτή των ελικοπτέρων
AW 139 που -να σημειωθεί- αγοράστηκαν από την ιταλική Leonardo η οποία έχει
συμφωνήσει με την Τουρκία και την Baykar – εταιρεία του γαμπρού Ερντογάν,
- για
την παραγωγή drones.
Τα ελικόπτερα αγοράστηκαν κυρίως για υγειονομικές
αποστολές αλλά και για να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις πυρόσβεσης. Τα
ελικόπτερα δεν πετάνε γιατί ακόμη δεν έχουν εκπαιδευτεί πιλότοι και είναι
ενδεικτικό ότι η κατασκευάστρια εταιρεία που έχει πουλήσει στην Ελλάδα και το
πρόγραμμα εκπαίδευσης, σχεδόν… παρακαλάει για να της στείλουν τους χειριστές
που θα πετάξουν τα ελικόπτερα.
Εδώ αρχίζουν τα πιο ωραία, αυτά που έχουν να κάνουν με
την «αξιοκρατία» όπως την εννοούμε στην Ελλάδα.
Η Πυροσβεστική Υπηρεσία επέλεξε δύο χειριστές ηλικίας
άνω των 60 ετών, αντί κάποιων νέων χειριστών που θα εκπαιδευτούν και θα μπορούν
να πετούν τα ελικόπτερα σε βάθος χρόνου και όχι για ένα ή το πολύ δύο χρόνια.
Όσο για την Πολεμική Αεροπορία, πριν από έναν μήνα
εκδόθηκε διαταγή για εκδήλωση ενδιαφέροντος από στελέχη της. Όπως φαίνεται,
όμως, η διαταγή ήταν μάλλον «φωτογραφική». Κι αυτό συμπεραίνεται από μία όχι
και τόσο αθώα αλλαγή που έγινε στη διαταγή.
Η αρχική διαταγή απαιτούσε χειριστές που ήταν από την
κατηγορία Β’ και πάνω. Η «διόρθωση» είχε να κάνει με την απάλειψη αυτής της
προϋπόθεσης. Συμπτωματικά, μετά από τη «διόρθωση», στελέχη που δεν ήταν στην
κατηγορία εκπαιδευτή Β’ και πάνω και υπηρετούσαν σε γραφεία, επιλέχθηκαν να
περάσουν εκπαίδευση ώστε να πετάξουν κάποια στιγμή τα ελικόπτερα AW 139.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός ακόμη ιπτάμενου ο οποίος έχει να πετάξει
τουλάχιστον 5 χρόνια.
Τι θα γίνει με την τεχνική υποστήριξη
Ακόμη κι αν είχε προβλεφθεί εγκαίρως η επιλογή των
ιπταμένων που θα πετούσαν τα ελικόπτερα, υπάρχει ένα ακόμη βασικότατο θέμα για
την χρησιμοποίηση τους. Η συντήρηση τους, καθώς ούτε αυτή έχει προβλεφθεί.
Θα μπορούσε να την αναλάβει η Πολεμική Αεροπορία αλλά
όπως λένε πηγές της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας «αυτά τα ελικόπτερα δεν μπορούν να
ενταχθούν στις Ένοπλες Δυνάμεις λόγω ότι η αγορά τους έχει χρηματοδοτηθεί από
πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Οι ίδιες πηγές επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι υπάρχει
ήδη διεθνής διαγωνισμός όπου γίνεται μέσω της NSPA του NATO και αφορά τον
επιχειρησιακό και τεχνικό έλεγχο αυτών των ελικοπτέρων από ιδιωτική εταιρεία.
Η εμπειρία των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων
Ασφαλείας από τις συντηρήσεις από ιδιώτες είναι απλά τραγική. Υπενθυμίζουμε την
…απελευθέρωση ελικοπτέρων της Ελληνικής Αστυνομίας, μέσα στη νύχτα από
εγκαταστάσεις ιδιωτικής εταιρείας που τα κρατούσε … σε ομηρία.
Για άλλη μια φορά οι μάσκες της αστικής «διπλωματίας» πέφτουν και από κάτω ξεπροβάλλει το γνώριμο, αποκρουστικό πρόσωπο των ενδοϊμπεριαλιστικών παζαριών. Παζάρια που γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες, μακριά από τα μάτια των λαών, αλλά με το κόστος τους να πληρώνεται πάντα από τους εργαζόμενους και τους λαούς που μετατρέπονται σε κρέας για τα κανόνια των ανταγωνισμών τους.
Η αιφνιδιαστική και «μυστική» επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα και οι επαφές του με κορυφαίους Ρώσους αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας κάθε άλλο παρά μια «ημι-ρουτίνα» αποτελούν, όπως επιχειρεί να την παρουσιάσει η κυβέρνηση Τραμπ. Γιατί όταν οι δύο πλευρές που εμφανίζονται δημοσίως ως αδυσώπητοι αντίπαλοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι, δεν το κάνουν από αγάπη για την ειρήνη και τη συμφιλίωση των λαών.
Το κάνουν επειδή το απαιτούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεών τους.
Τα διεθνή αστικά ΜΜΕ αναρωτιούνται αν ο Τραμπ βρίσκεται «στριμωγμένος» και αν αναζητά στο Κρεμλίνο έναν διαμεσολαβητή ή έναν χρήσιμο εταίρο για να διαχειριστεί το μέτωπο με το Ιράν. Όμως πίσω από τα επικοινωνιακά παιχνίδια και τις δήθεν «διπλωματικές πρωτοβουλίες» βρίσκεται μια πολύ πιο κυνική πραγματικότητα.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να διαχειριστεί τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της δικής του στρατηγικής. Η πολεμική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, οι ανταγωνισμοί για την ενέργεια και τους δρόμους μεταφοράς της, το ουκρανικό μέτωπο και η συνολικότερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία δημιουργούν ένα εκρηκτικό κουβάρι συμφερόντων.
Και μέσα σε αυτό το κουβάρι, ο Τραμπ λειτουργεί ως αυτό που πραγματικά είναι: πολιτικός διαχειριστής των συμφερόντων της αμερικανικής ολιγαρχίας.
Έτσι, ο «θανάσιμος εχθρός» μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε συνομιλητή. Οι χθεσινές απειλές μπορούν να δώσουν τη θέση τους στα σημερινά ανταλλάγματα. Και οι διακηρύξεις περί «δημοκρατίας», «ασφάλειας» και «διεθνούς δικαίου» να μπουν στην άκρη όταν αρχίζει το πραγματικό παζάρι.
Τι μπορεί να βρίσκεται πάνω στο τραπέζι;
Από μια πιθανή συνεννόηση για το ουκρανικό μέτωπο μέχρι ανταλλάγματα γύρω από το Ιράν, την ενέργεια, τις ζώνες επιρροής και τη συνολικότερη ανακατανομή ισχύος. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Γιατί η ουσία των ενδοϊμπεριαλιστικών διαπραγματεύσεων είναι ακριβώς αυτή: κάθε πλευρά προσπαθεί να αγοράσει χρόνο, να κερδίσει χώρο και να βελτιώσει τη θέση της στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης.
Και η Ρωσία του Πούτιν δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση.
Η ρωσική καπιταλιστική εξουσία,
αξιοποιεί την ανάγκη της Ουάσιγκτον να συνομιλήσει μαζί της, διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο στο τραπέζι των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Δεν πρόκειται για κάποιον «ειρηνευτικό άγγελο» που εμφανίζεται ξαφνικά στο διεθνές προσκήνιο. Πρόκειται για έναν ακόμη ισχυρό καπιταλιστικό πόλο που υπερασπίζεται τα δικά του γεωστρατηγικά, ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα.
Γιατί πίσω από τις μεγάλες λέξεις βρίσκονται πάντα τα πολύ συγκεκριμένα υλικά συμφέροντα: αγορές, ενεργειακοί δρόμοι, αγωγοί, πρώτες ύλες, στρατιωτικές βάσεις, σφαίρες επιρροής και —πάνω απ’ όλα— κέρδη.
Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ουσία.
Όταν οι ιμπεριαλιστές σφίγγουν τα χέρια κάτω από το τραπέζι, δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουν τον ανταγωνισμό. Σημαίνει ότι αναζητούν τον καλύτερο τρόπο για να τον συνεχίσουν.
Σήμερα μπορεί να διαπραγματεύονται. Αύριο μπορεί να απειλούν. Μεθαύριο μπορεί να ξαναβρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα.
Είτε το παζάρι γίνεται στην Ουάσιγκτον είτε στη Μόσχα, είτε πίσω από τις κλειστές πόρτες της CIA είτε στα γραφεία των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, οι λαοί δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τους «προστάτες» των μονοπωλίων.
Καμία αυταπάτη για τον ιμπεριαλισμό, όποια σημαία κι αν ανεμίζει.
Η απάντηση των εργαζομένων και των λαών δεν μπορεί να είναι η επιλογή του «καλύτερου» ιμπεριαλιστή. Δεν μπορεί να είναι η προσχώρηση στο ένα στρατόπεδο απέναντι στο άλλο.
Είναι η ανεξάρτητη, διεθνιστική πάλη των λαών ενάντια στον πόλεμο, στους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, στον εθνικισμό, στον φασισμό και στο ίδιο το σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση και τον πόλεμο.
Γιατί οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα μεταξύ τους.
Οι ιμπεριαλιστές έχουν να μοιράσουν τον κόσμο.
Και αυτόν τον κόσμο πρέπει να τους τον πάρουμε από τα χέρια.
Τα παρακάτω ισχύουν και για τον Αλέξη, το γελαστό παιδί. Δύναμή του, η άγνοια του 17άρη…
Του Strange Attractor
Εδώ και αρκετά χρόνια, ειδικά από εκείνα της επίπλαστης ευμάρειας και μετά, είναι σχεδόν επιστημονικά αποδεδειγμένο πως η σημερινή νεολαία είναι… απολιτίκ. Καμιά σχέση δηλαδή με τις προηγούμενες της μεταπολίτευσης.
Ο μέσος νέος σήμερα δεν ξέρει τι έγινε το 1967, και δεν τον ενδιαφέρει.
Δεν θυμάται ποιος κυβέρνησε πριν από τον Μητσοτάκη, θεωρεί την οικονομική κρίση κάτι σαν βαρετό αρχαίο event, και αντιμετωπίζει τα ελληνοτουρκικά περίπου όπως αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, «ναι, οκ μπρό, αλλά τι ώρα ανεβαίνει το καινούργιο βίντεο του Σνικ;»
Η πολιτική, για τον μέσο πιτσιρικά, είναι κάτι που κάνουν κάτι μεγαλύτεροι παππούδες στο φέσιμπουκ, ενώ η οικονομία είναι μια δυσάρεστη και εν πολλοίς άγνωστη λέξη, που εμφανίζεται στις ειδήσεις (όταν τις βλέπουν) πριν από τον καιρό.
Η ακρίβεια; Κάτι που συμβαίνει όταν παραγγέλνει σουβλάκι…
Ο πληθωρισμός; Μάλλον κάποιος καινούργιος τράπερ…
Η εγκληματικότητα; Υλικό για true crime βίντεο στο YouTube, και reels στο ΤικΤοκ…
Τα ελληνοτουρκικά; «Σιγά μην πάω φαντάρος… έχω κάτι ψυχολογικά…
Και όμως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα σε αυτή την δυστοπική εικόνα.
Όλοι αυτοί Ψηφίζουν!
Και μάλιστα, κάποιοι από αυτούς θα ψηφίσουν για πρώτη φορά.
Για έναν δεκαεπτάχρονο, τα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι πολιτική περίοδος. Είναι γεωλογική εποχή…
Είναι περίπου όσο για εμένα τον ποταπό π.χ. η δεκαετία του… ‘40.
Αν του πεις «πριν από τον Κυριάκο ήταν ο Τσίπρας», μπορεί να σε κοιτάξει όπως κοιτάζει ένας φοιτητής αρχαιολογίας ένα… πήλινο αγγείο.
«Α, ναι; Και τι έκανε αυτός»;
«Ήταν πρωθυπουργός»…
«Οκέι. Και τώρα τι κάνει»;
«Δεν είναι πρωθυπουργός».
«Α, οπότε έχασε… οκέι μπρό».
Η πολιτική ανάλυση ολοκληρώθηκε. Πάμε παρακάτω…
Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι,
λοιπόν, αποτελούν ένα εκλογικό κοινό που έχει μεγαλώσει με TikTok, Instagram, YouTube, και την πεποίθηση ότι αν ένα βίντεο διαρκεί πάνω από 40 δευτερόλεπτα, πρόκειται για βαρετό ντοκιμαντέρ.
Ένα σημαντικό ποσοστό αυτών πιθανότατα δεν θα πάει καν στην κάλπη. Δεν θα θεωρήσει την αποχή πολιτική στάση. Απλώς θα έχει καλύτερα πράγματα να κάνει.
Η δημοκρατία θα περιμένει, αλλά το πάρτι αρχίζει τα μεσάνυχτα.
Οι υπόλοιποι βέβαια θα ψηφίσουν.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον.
Γιατί ο νέος ψηφοφόρος δεν είναι υποχρεωμένος να επιλέξει με βάση πρόγραμμα, ιδεολογία, οικονομική πολιτική, ή γεωπολιτική στρατηγική. Μπορεί κάλλιστα να ψηφίσει με το ίδιο κριτήριο με το οποίο επιλέγει influencer… «μου βγάζει κάτι ρε συ. Γουστάρω…»
Κι εκεί εμφανίζεται ο σύγχρονος πολιτικός-Instagrammer.
Ο γουρλομάτης, σμιλεμένος, γυμνασμένος, ανέμελος, ποδηλάτης, ορειβάτης, κολυμβητής, λάτρης της Μαντόνα, και γενικώς άνθρωπος που μοιάζει να έχει περάσει περισσότερο χρόνο σε personal trainer, παρά σε πολιτική επιτροπή και ζυμώσεις.
«Είναι ένας από εμάς», λένε οι έφηβοι.
Φυσικά και είναι ένας από εμάς.
Απλώς ένας από εμάς με πρωθυπουργικό γραφείο, πρωθυπουργικό αεροπλάνο, πρωθυπουργική φρουρά, και μια αρκετά διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει «να βγαίνει ο μήνας», χώρια τα 50 και πάνω ακίνητά του…
Αλλά δεν πειράζει. Είναι μαγκάκος, και βγάζει και γέλιο… σαν τον μίστερ Μπιν ένα πράγμα. Ωραίος λέμε…
Κάνει ποδήλατο.
Ανεβάζει βίντεο με μαγιό.
Πηγαίνει βουνό.
Γουστάρει Μαντόνα.
Άρα, λογικά, ξέρει και από… φορολογία.
Δυστυχώς, για όλες αυτές τις νέες γενιές του «ουάου, περνάμε υπέροχα», των σέλφι, των duck lips, και της εικονικής ζωής στα σόσιαλ μύδια, η πολιτική έχει πλέον φτάσει στο σημείο όπου το ρετουσαρισμένο six-pack του σμιλεμένου μπορεί να λειτουργήσει ως ενδιαφέρον οικονομικό πρόγραμμα, και ένα βιντεάκι στο ΤικΤοκ από την παραλία ως βαρυσήμαντη γεωπολιτική ανάλυση!
Και κάπου εδώ βρίσκεται το μεγάλο ατού, το «μυστικό όπλο» του Κυριάκου… ένας ψηφοφόρος που δεν θυμάται τον προηγούμενο πρωθυπουργό, αλλά θυμάται άριστα ποιος πολιτικός ανέβασε το πιο ωραίο βίντεο με ακριβό ποδήλατο.
Γιατί ο ανέμελος γόνος έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα απέναντι σε έναν δεκαεπτάχρονο!
Ποιο; Δεν χρειάζεται να τον πείσει για το παρελθόν!!!!!!!!!!!!!
Για τον πιτσιρικά, το παρελθόν είναι ότι έγινε πριν ανοίξει TικΤοκ.
Δεν έχει προσωπική μνήμη από το 2015.
Δεν έχει βιωματική σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Δεν έχει πολιτικό σημείο σύγκρισης.
Έχει απλώς έναν πρωθυπουργό που υπάρχει από τότε που θυμάται τον εαυτό του να ψηφίζει… ε, όχι να ψηφίζει, αλλά να κάνει scroll… same shit…no?
Κι έτσι ο Κυριάκος μπορεί να γίνει, για μια μερίδα αυτού του εκλογικού σώματος, όχι ο πρωθυπουργός μιας ολόκληρης πολιτικής περιόδου, αλλά ο τύπος που ήταν πάντα εκεί.
Ο Αρχαίος των ημερών…
Και πατερούλης, και φιλαράκος, και σοβαρός, και… μπρό!
Και αυτό είναι τρομακτικά αποτελεσματικό.
Γιατί η άγνοια δεν είναι ουδέτερη. Είναι εκλογικό κεφάλαιο.
Όσο λιγότερο ξέρεις για το τι προηγήθηκε, τόσο πιο εύκολα παρουσιάζεται το παρόν ως αυτονόητο.
Όσο λιγότερα συγκρίνεις, τόσο πιο εύκολα εντυπωσιάζεσαι.
Και όσο περισσότερο η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπικό brand, τόσο λιγότερη σημασία έχει τι έκανε ένας πολιτικός, και περισσότερη τι εικόνα βγάζει, ειδικά προς τη νεολαία.
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Κάποια στιγμή ο λογαριασμός έρχεται.
Και τότε το TικΤοκ δεν πληρώνει το σούπερ μάρκετ, το ποδήλατο δεν μειώνει τον ΦΠΑ, και η Μαντόνα δεν κατεβάζει τον πληθωρισμό…
Μέχρι τότε, όμως, ας απολαύσουμε το μεγαλείο της σύγχρονης δημοκρατίας, όπου η ψήφος του Σούλη του διαρρήκτη, και του Μάκη του πρεζέμπορα, είναι ίση με εκείνη του… Νανόπουλου.
Άλλοι ψηφίζουν με βάση την ιδεολογία, άλλοι με βάση την οικονομία, άλλοι με βάση το προσωπικό ιδιοτελές συμφέρον, και άλλοι επειδή ο πρωθυπουργός τούς φαίνεται συμπαθητικός με… μαγιό.
Και κάπου στο Μαξίμου, κάποιος μετακλητός σύμβουλος του ανέμελου ανοίγει τις απόρρητες δημοσκοπήσεις (και εκείνες των ξένων πρεσβειών, που έλεγε κι ο Τράγκας), βλέπει το 20% να τρεμοπαίζει, και ψιθυρίζει ανακουφισμένος… «ευτυχώς που υπάρχει και το TικTοκ»!
ΥΓ– Τα παραπάνω ισχύουν και για τον Αλέξη, το γελαστό παιδί. Δύναμή του, η άγνοια του 17άρη…
Νίκος Σταθόπουλος Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙΚΌΣ "ΠΟΤΗΡΟΚΟΥΒΑΛΗΤΉΣ", νυν ΠτΔ της "Ελληνικής" Αποικίας, έδωσε τα ρέστα του και πάλι....ανίκανος να υπερβεί έστω και τους τύπους της Πελατειακής Εθνικοφροσύνης................. αποφάσισε μόνιμο "επίδομα ειδικών καθηκόντων"!!! για ΟΛΟΥΣ όσοι έχουν μόνιμη θέση στην όλη Προεδρία της Δημοκρατίας....έως 300 ευρώ το ρεγάλο, αφού πια δεν αρκεί ένας κουραμπιές για το ψηφοδέλτιο!............... η αρχαία κομματαρχικη κουλτούρα των "δικών μας παιδιών", σε μια "υψηλού επιπέδου" εφαρμογή της...κόστος για το Ελληνικό Κράτος, μόνο για το 2026 600.000 ευρώ................... θα μου πεις μικρό ποσό(μπροστά στον ΟΠΕΚΕΠΕ!!), ναι αλλά το θέμα δεν αφορά μόνο το δημόσιο χρήμα και τα κίνητρα διάθεσής του, αφορα και την εξοργιστική ανηθικότητα των προνομίων όταν οι εργαζόμενοι, οι Έλληνες πολίτες, στο 50% δε μπόρεσαν λόγω απενταρίας να πάνε έστω ένα Σ/Κ διακοπές....ναι, ΑΝΗΘΙΚΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ σε όλη την κλίμακα: από "πορτοφολάδες" μέχρι μεγαλοκαρχαρίες με Πόρσε και Φεράρι!.............. ο παλαιοπολιτικάντης ακροδεξιός "Γκρούεζας", ναι μεν αποκαλύπτει, δια της συγκεκριμένης του ευτέλειας, τον εκλογικό πανικό της Ξενόδουλης Δεξιάς των "Σπετσών", αλλά, το βαθιά σημαντικό, δείχνει την οπισθοδρόμηση του πολιτικού πνεύματος στο πλαίσιο της καλπάζουσας Αποικιοποίησης...(επιδιώκουν να) είμαστε μια χώρα/χώρος με τυπική δημοκρατία και ουσιαστικά με συνθήκες Αποικιακής Διοίκησης...όπου βέβαια κανόνας είναι το "αυτό γπυστάρω" του "Επιστάτη" ώστε να δημιουργούνται "ειδικοί στρατοί"................. μια διεφθαρμένη Μεσογειακή Μπανανία όπου διορισμένοι νοσταλγοί της "μακρονησιώτικης κοινωνικής γαλήνης", σπέρνουν Θύλακες Προνομίων, που λειτουργούν σαν άτυπη νόθευση της κοινωνικής βούλησης, ένας άλλου τύπου μισθοφορισμός...κι αυτά τα Σουργελα μιλούν για Δημοκρατία, κι όλοι οι άλλοι του Πολιτικού Κόσμου δεν τους παίρνουν με τις πέτρες!...
Αύγουστος στην Ελλάδα. Ο μήνας που ακόμα και τα προβλήματα παίρνουν άδεια.
Γενική ραστώνη λέμε…
Οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν, οι υπάλληλοι υπολειτουργούν, οι πολίτες υπολειτουργούν, και γενικώς ολόκληρη η χώρα λειτουργεί με την ταχύτητα παγωτού που ξεχάστηκε στον ήλιο.
Στις παραλίες γίνεται το αδιαχώρητο.
Οι Έλληνες έχουν εγκαταλείψει πόλεις, γραφεία, υποχρεώσεις, και κάθε ίχνος υπευθυνότητας, και έχουν μετακομίσει απαξάπαντες στις παραλίες, κάτω από μια ομπρέλα.
Τα κινητά μόνο παίρνουν φωτιά, για να ανεβαίνουν φωτογραφίες με λεζάντες «ηρεμία», «χαλαρά», «περνάω υπέροχα», κλπ. από ανθρώπους που παλεύουν επί σαράντα λεπτά να βρουν ελεύθερη ξαπλώστρα (50 ευρώ η μία).
Και όμως, μέσα σε αυτή την εθνική ραστώνη, υπήρχε ένας θεσμός που παρέμενε σε εγρήγορση: οι Ένοπλες Δυνάμεις.
Έτσι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα φυλάκια του Αιγαίου εντόπισαν μαζικές κινήσεις τουρκικών αποβατικών με κατεύθυνση προς Χίο και Μυτιλήνη!
Συναγερμός!
Οι στρατιώτες πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους. Τα ραντάρ πήραν φωτιά. Οι αξιωματικοί έσκυψαν πάνω από τους χάρτες.
Το Αιγαίο, για πρώτη φορά μέσα στον Αύγουστο,
δεν είχε καμία σχέση με… beach bar.
Ο Αρχηγός ΓΕΝ ενημέρωσε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
«Πρέπει να ενημερωθεί άμεσα ο πρωθυπουργός».
«Βεβαίως».
Τηλέφωνο.
Τίποτα.
Ξανά.
Τίποτα.
Στο Μαξίμου επικρατούσε η απόλυτη σιγή. Όχι η θεσμική σιγή που ακολουθεί μια δύσκολη απόφαση. Η άλλη. Η αυγουστιάτικη. Αυτή που σημαίνει ότι όλοι έχουν φύγει για μπάνια…
Ήταν τρεις τα ξημερώματα και στο Μαξίμου μπορούσες να ακούσεις μέχρι και το κουνούπι που πετούσε στον διάδρομο.
Οι 850 και πλέον μετακλητοί σύμβουλοι και βαστάζοι ήταν όλοι άφαντοι (παρά το ότι οι υπερωρίες τους έγραφαν κανονικά).
Οι υπηρεσίες απαντούσαν με ηχογραφημένα μηνύματα.
Κάπου πρέπει να είχε μείνει κάποιος, σκέφτηκαν οι στρατηγοί…
Και πράγματι, κάποια στιγμή απάντησε μια αγουροξυπνημένη καθαρίστρια.
«Ποιος είναι;»
«Εδώ ΓΕΕΘΑ. Πρέπει να μιλήσουμε επειγόντως με τον πρωθυπουργό»!
«Α, τον κυρ Κυριάκο μας»!
«Ναι! Πού είναι»;
«Σε διακοπές».
«Αυτό το καταλάβαμε. Πού όμως»;
«Κάπου μακριά».
«Πού ακριβώς»;
«Δεν ξέρω. Μου είπαν σε μια ερημική παραλία. Σε νησί. Με τη σύζυγό του, και 2 φωτογράφους».
«Και το κινητό του»;
«Δεν έχει σήμα».
Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ πάγωσε…
Όχι από τον φόβο, από την απορία.
«Δεν πιάνει σήμα;»
«Ε, και να πιάνει, δεν το σηκώνει, χαλαρώνει ο άνθρωπος…»
Την ίδια ώρα, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, ο Τούρκος πρωθυπουργός είχε κι αυτός ένα πρόβλημα. Ήθελε να επικοινωνήσει με τον Έλληνα ομόλογό του για να κηρύξει επισήμως τον πόλεμο.
Τηλέφωνο.
Τίποτα.
Ξανά.
Τίποτα.
«Πού είναι;» ρώτησε εκνευρισμένος τους στρατηγούς του.
«Σε διακοπές, μας λένε οι κατάσκοποί μας, κύριε πρωθυπουργέ».
«Πού;»
«Δεν γνωρίζουμε. Ούτε ο Πέτσας δεν ξέρει…»
«Και πώς θα του κηρύξουμε τον πόλεμο, για να είμαστε σωστοί και νόμιμοι;»
Σιωπή…
Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας πρωθυπουργός δυσκολευόταν να κηρύξει πόλεμο, επειδή ο άλλος πρωθυπουργός δεν σήκωνε το τηλέφωνο.
Πέρασε μία ακόμη ώρα.
Τα τουρκικά αποβατικά πλησίαζαν στα λιμάνια των νησιών
Στην Αθήνα όμως κανείς δεν απαντούσε.
Στη δε Άγκυρα κανείς δεν μπορούσε να βρει τον νόμιμο παραλήπτη της κήρυξης πολέμου.
Και κάπου εκεί ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχισε να εκνευρίζεται.
«Πόσες φορές τον καλέσαμε;»
«Τριάντα δύο, κύριε πρωθυπουργέ».
«Και τίποτα;»
«Τίποτα».
«Μήπως να περιμένουμε μέχρι το πρωί;»
«Μα θα είμαστε εύκολοι στόχοι»…
Κοίταξε το ρολόι στον τοίχο…
«Τα αποβατικά πού βρίσκονται τώρα;»
«Πλησιάζουν τα νησιά, μερικά δέσανε κιόλας στα λιμάνια τους»…
«Και οι Έλληνες;»
«Δεν έχουν αντιδράσει καθόλου».
«Γιατί;»
«Δεν έχουν πάρει εντολή, μας λένε οι πηγές μας».
Ακολούθησε μια βαριά σιωπή.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός σκέφτηκε.
«Δηλαδή, για να ξεκινήσει ο πόλεμος πρέπει πρώτα να βρούμε τον Έλληνα πρωθυπουργό;» ρώτησε τους διπλωμάτες του…
«Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, μάλιστα».
«Και αν δεν τον βρούμε;»
«Δεν ξέρουμε…».
Ξανακοίταξε το τηλέφωνο.
Ήταν η στιγμή που η διεθνής διπλωματία συνάντησε την ελληνική αυγουστιάτικη ανεμελιά και αριστεία.
Τελικά, λίγο πριν τα ξημερώματα, τα τουρκικά αποβατικά έλαβαν εντολή να ανακρούσουν πρύμνα, και να επιστρέψουν στις βάσεις τους
«Μα γιατί;» ρώτησε ένας ναύαρχος, «τους έχουμε στο πιάτο»…
«Επειδή δεν τον βρίσκουμε».
«Ποιον»;
«Τον Έλληνα πρωθυπουργό».
«Και τι κάνουμε τώρα;»
«Θα ξαναπροσπαθήσουμε μετά τις διακοπές»…
Και έτσι, η Ελλάδα ξύπνησε το επόμενο πρωί όπως κάθε άλλη αυγουστιάτικη μέρα.
Οι καφετέριες άνοιξαν.
Οι παραλίες γέμισαν.
Οι ομπρέλες ξεδιπλώθηκαν.
Οι μπίμπο άρχισαν τις σέλφι.
Τα τζετ σκι πήραν φωτιά, μαζί και τα κινητά… «ουάου, περνάω υπέροχα»!
Οι ειδήσεις στα ΜΜΕ ανέφεραν την κίνηση των τουρκικών αποβατικών ως «ένα ακόμη επεισόδιο έντασης στο Αιγαίο». Κάποια μίλησαν για μια «προγραμματισμένη άσκηση»… και όλα καλά.
Κανείς δεν ήξερε πόσο κοντά είχε φτάσει η χώρα σε μια ιστορική περιπέτεια. Σε έναν πόλεμο…
Και ο πρωθυπουργός;
Ξύπνησε αργά, ήπιε τον καφέ του, έκανε τα λάικς του στο φέσιμπουκ, και στο ΤικΤοκ, και στη συνέχεια απόλαυσε το μπάνιο του, φωτογραφιζόμενος με μαγιό, αγκαλιά με την πιστή συμβία του…
Δεν είχε καταλάβει απολύτως τίποτα.
Κι όμως, κατά έναν παράξενο τρόπο, είχε σώσει την Ελλάδα.
Όχι με στρατιωτική στρατηγική.
Όχι με διπλωματική παρέμβαση.
Όχι με έκτακτο πολεμικό συμβούλιο.
Αλλά με την ανεμελιά του… με την ανεκτίμητη ελληνική ικανότητα να μην είναι διαθέσιμος τον Αύγουστο.
Και κάπως έτσι αποδείχθηκε ότι η πιο αποτελεσματική αποτρεπτική πολιτική μπορεί να είναι τελικά η… ανεμελιά, για την οποία και ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός θα μείνει στην ιστορία (μαζί με την ακίνητη περιουσία του, όντας μισθωτός).
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Αν ποτέ γίνει πραγματικά πόλεμος, καλό θα ήταν να μην το μάθουμε από την… καθαρίστρια του Μαξίμου.
Αλλά αυτό ας το συζητήσουμε τον Σεπτέμβριο.
Όταν γυρίσουμε στα πόστα μας…
Τώρα είναι ακόμη Αύγουστος.
Και ο ανέμελος πρωθυπουργός κάνει τα μπάνια του… ξεκουράζεται για τη ΔΕΘ…
Φανταστείτε να είστε σε μια περιοχή, όπου το καλοκαίρι η θερμοκρασία φτάνει πάνω από 45 βαθμούς Κελσίου, πολύ περισσότερο από τις γύρω περιοχές, ενώ το χειμώνα κατεβαίνει αρκετά κάτω από μηδέν.
Δεν περιγράφω έρημο, αλλά χωριό στην Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα τη Δομή Μεταναστών στις Σέρρες, στο Κλειδί Σιντικής. Δεν υπήρχε χειρότερο μέρος από εκεί που έφτιαξαν τη φυλακή. Οι πρόσφυγες βασανίστηκαν και στην απελπισία τους προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν και να αποδράσουν.
Οι μπάτσοι τους σκότωσαν στο ξύλο. 5 τραυματίες, οι δυο σοβαρά. Οι ΑΡΔ είπαν πως τάχα επιτέθηκαν οι εξαθλιωμένοι. Τότε γιατί έχουμε τραυματίες μόνο από τους πρόσφυγες; Που είναι τα τραύματα των μπάτσων;
Οι ΑΡΔ επίσης δεν είπαν για τις απάνθρωπες συνθήκες. Προκαλούμε τα καθάρματα να μείνουν αυτοί σε μεταλλικά κουτιά που είναι στον ήλιο σε συνθήκες καύσωνα. Σε λίγα λεπτά θα ικετεύουν α φύγουν.
Τα ψέματα της κυβερνητικής συμμορίας αποσκοπούν στη νοθεία των εκλογών. Η μαφία της ΝΔ το λέει: Παροχές με βάση την πιθανότητα να ψηφίσουν το κόμμα – ολετήρα! Το ίδιο και η ακροδεξιά προπαγάνδα. Σκοπό έχει τους ψήφους των ανεγκέφαλων ναζί.
Τι κάνουμε; Δε δεχόμαστε,
τετελεσμένα και τα φασιστικά ψέματα. Αγωνιζόμαστε διαμαρτυρόμαστε και βοηθάμε τους συνανθρώπους μας όσο μπορούμε.
Η ΕΕ – ο άλλος φονιάς των λαών – άραγε θα τηρήσει τα προσχήματα και θα καταργήσει τη φυλακή κολαστήριο των Σερρών;
Η κατάσταση είναι αντίστοιχη των στρατοπέδων συγκέντρωσης που είχαν οι ναζί. Μόνο που δεν κάνουν σαπούνι τους αθώους που έχουν φυλακισμένους. Να μας πουν πάλι για ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται σε άλλες χώρες.
Ο Κ. Τασούλας
γιατί αποδέχθηκε αυτή τη ρύθμιση; Γιατί δεν είπε ότι, ακόμη κι αν υπήρχε
υπηρεσιακό αίτημα, η συγκυρία απαιτούσε στοιχειώδη αίσθηση μέτρου;
• Υπάρχουν αυξήσεις που αποκαλύπτουν περισσότερα από
όσα επιχειρούν να κρύψουν. Και η απόφαση να προστεθούν έως και 300 ευρώ τον
μήνα στις αποδοχές προσωπικού της Προεδρίας της Δημοκρατίας, μέσω «επιδόματος
ειδικών καθηκόντων», είναι μία από αυτές…
• Οχι επειδή οι εργαζόμενοι στην Προεδρία δεν δικαιούνται αξιοπρεπείς αποδοχές.
Προφανώς και τις δικαιούνται. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην προκλητική
αντίθεση ανάμεσα στην ευκολία με την οποία το κράτος ανακαλύπτει χρήματα για
ορισμένους και στην απόλυτη αδυναμία του να τα βρει όταν απέναντί του
βρίσκονται οι πραγματικά αδύναμοι
• Διότι τα 300 ευρώ που εμφανίζονται εδώ ως μηνιαία αύξηση αποτελούν περίπου
ολόκληρο το μηνιαίο εισόδημα με το οποίο είναι καταδικασμένοι να επιβιώνουν
χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχοι. Ανθρωποι που έπειτα από μια ζωή δουλειάς μετρούν
το ευρώ για το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα,
τα φάρμακα και το νοίκι. Για αυτούς η
κυβέρνηση επικαλείται δημοσιονομικούς περιορισμούς, αντοχές της οικονομίας,
κανόνες και περιθώρια του Προϋπολογισμού. Για τους άλλους, όμως, λεφτά
βρίσκονται…
• Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται ξανά η περίφημη κοινωνική «δικαιοσύνη» της
κυβερνητικής πολιτικής. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται εν όψει
ΔΕΘ να μοιράσει στους πολλούς δεκάρικα, εικοσάρικα και σαραντάρικα,
παρουσιάζοντάς τα περίπου ως μεγάλη κοινωνική μεταρρύθμιση, σε ένα από τα
υψηλότερα θεσμικά δώματα της χώρας εγκρίνεται με μια απόφαση επίδομα που μπορεί
να φτάσει τα 300 ευρώ κάθε μήνα. Και μάλιστα αναδρομικά…
• Και εδώ υπάρχει μια ευθύνη που δεν μπορεί να μετατεθεί στη γραφειοκρατία της
Προεδρίας. Ο Κ. Τασούλας γιατί αποδέχθηκε αυτή τη ρύθμιση; Γιατί δεν είπε ότι, ακόμη κι αν υπήρχε υπηρεσιακό αίτημα, η συγκυρία απαιτούσε στοιχειώδη αίσθηση
μέτρου; Το Προεδρικό Μέγαρο δεν είναι οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Πρόκειται
για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα και ο Πρόεδρος οφείλει να εκπέμπει πρώτος το
μήνυμα της κοινωνικής ευαισθησίας. Οταν λοιπόν χιλιάδες πολίτες ζουν με ποσά
που προσεγγίζουν τα 300 ευρώ, ένα αντίστοιχο μηνιαίο επίδομα στην Προεδρία δεν
είναι απλώς λογιστική πράξη. Είναι πολιτικός συμβολισμός. Και οι συμβολισμοί
στην Προεδρία μετρούν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.
• Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση. Οχι στο εάν κάποιος υπάλληλος δικαιούται
καλύτερο μισθό, αλλά στο ποιον θυμάται το κράτος όταν ανοίγει το πορτοφόλι του
και ποιον ξεχνά μονίμως απέξω. Διότι για τον συνταξιούχο των 300 και 400 ευρώ,
για τον εργαζόμενο που τελειώνει τον μισθό του πριν τελειώσει ο μήνας, για την
οικογένεια που πνίγεται από ακρίβεια και ενοίκια, κάθε ενίσχυση περνά από
κόσκινο. Πρέπει να υπάρχουν «δημοσιονομικά περιθώρια». Πρέπει να είναι
«στοχευμένη». Πρέπει να μη διαταράξει τη δημοσιονομική ισορροπία…
• Στην Προεδρία, αντιθέτως, η ισορροπία φαίνεται ότι αποκαθίσταται ευκολότερα – με έως
300 ευρώ τον μήνα. Αυτή είναι τελικά η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων σε μία μόνο
απόφαση. Για κάποιους τα 300 ευρώ είναι επίδομα. Για κάποιους άλλους είναι
ολόκληρη ζωή για τριάντα ημέρες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί εξοργίζεται ο
κόσμος…
Την Δευτέρα 24/8/2026, εάν το επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες, θα ξεκινήσουν δολωματικοί ψεκασμοί στα πλαίσια του Προγράμματος Συλλογικής Καταπολέμησης του Δάκου της Ελιάς στην Π.Ε. Φωκίδας στην Δ.Ε. Δεσφίνας, στην Δ.Ε. Ιτέας (Ιτέα, Κίρρα), στην Δ.Ε. Δελφών (Χρισσό, Δελφοί) και στην Δ.Ε. Ευπαλίου (Ευπάλιο, Καστράκι, Μαλάματα κλπ).
Παρακαλούνται οι ιδιοκτήτες των περιφραγμένων ελαιοκτημάτων που επιθυμούν τον ψεκασμό να αφήσουν διόδους για την ομαλή διέλευση των ψεκαστικών συνεργείων καθώς και όσοι ιδιοκτήτες δεν επιθυμούν τον ψεκασμό να έχουν σημάνει κατάλληλα τα κτήματά τους (πινακίδες, κορδέλες).Η σήμανση των κτημάτων να είναι εμφανής σε όλη την περίμετρό τους.
Όταν οι μεσαιωνικοί τίτλοι ιδιοκτησίας συναντούν το real estate των φωτοβολταϊκών και το ψηφιακό μάρκετινγκ των social media, το αποτέλεσμα μοιάζει με κλασική συνταγή της καπιταλιστικής απληστίας.
Το πρόσφατο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «Καθημερινής», το υπογράφει η δημοσιογράφος Μαριάννα Κακαουνάκη, για τα έργα και τις ημέρες της Ιεράς Μονής Παναγίας Κουτσουριώτισσας στη Δωρίδα φέρνει στην επιφάνεια μια υπόθεση που αγγίζει τα πιο σκοτεινά σημεία της σύγχρονης εμπορευματοποίησης της γης, της φύσης και των δημόσιων αγαθών.
Από το TikTok στις δικαστικές αίθουσες
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ηγουμένη της μονής, η οποία έχει εξελιχθεί σε πραγματική «influencer» του ορθόδοξου μοναχισμού, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους και εκατομμύρια προβολές στο TikTok.
Πίσω όμως από την ψηφιακή βιτρίνα της κατάνυξης και των χριστιανικών κηρυγμάτων βρίσκεται μια σκληρή δικαστική και οικονομική διαμάχη.
Με όχημα οθωμανικά ταπιά και μεσαιωνικά χρυσόβουλα, η μοναστηριακή πλευρά διεκδικεί την ιδιοκτησία μιας τεράστιας έκτασης περίπου 22.000 στρεμμάτων.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια διαφωνία γύρω από τίτλους ιδιοκτησίας. Η υπόθεση αφορά δημόσια και δασική γη, αλλά και εκτάσεις τις οποίες χρησιμοποιούν επί δεκαετίες ντόπιοι κτηνοτρόφοι και αγρότες για να βγάλουν το ψωμί τους. Και κάπου εδώ η ιστορία αποκτά πραγματικό οικονομικό ενδιαφέρον.
Τα «πράσινα» αρπακτικά και το μεγάλο ενεργειακό deal
Γιατί όταν χιλιάδες στρέμματα γης αποκτούν ξαφνικά τεράστια οικονομική αξία, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το ενδιαφέρον περιορίζεται σε… ιστορικά χρυσόβουλα και την αποκατάσταση της μοναστηριακής περιουσίας.
Και ξαφνικά τα ξεχασμένα οθωμανικά χαρτιά αποκτούν μια πολύ πιο σύγχρονη χρηματιστηριακή αξία. Είναι η άλλη όψη της περίφημης «πράσινης μετάβασης» όταν αυτή αφήνεται στα χέρια του κεφαλαίου: η φύση μετατρέπεται σε επενδυτικό προϊόν, η γη σε asset και η οικολογία σε επιχειρηματικό business plan.
Οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να πληρώσουν το τίμημα, ενώ οι ενεργειακοί όμιλοι εξασφαλίζουν νέες πηγές κερδοφορίας.
Ενδοεκκλησιαστικός «εμφύλιος» για την πίτα
Την ίδια στιγμή, η υπόθεση έχει προκαλέσει έναν πρωτοφανή ενδοεκκλησιαστικό πόλεμο. Μητρόπολη, μοναστηριακοί παράγοντες και άλλοι εκκλησιαστικοί κύκλοι ανταλλάσσουν αγωγές και εξώδικα με την ηγουμένη.
Ας αφήσουμε, όμως, στην άκρη τα μεγάλα λόγια περί πίστης, παράδοσης και πνευματικότητας.
Όταν πίσω από μια τέτοια σύγκρουση βρίσκεται μια έκταση 22.000 στρεμμάτων και ένα πιθανό ενεργειακό επενδυτικό σχέδιο εκατομμυρίων,
το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει δίκιο στα εκκλησιαστικά χαρακώματα. Είναι ποιος θα ελέγξει τη γη και ποιος θα καρπωθεί την οικονομική της αξία. Γιατί ο καβγάς για την πίτα δεν γίνεται λιγότερο οικονομικός επειδή κάποιοι φορούν ράσα.
Η γη δεν είναι εμπόρευμα
Απέναντι σε αυτό το πλέγμα μοναστηριακών διεκδικήσεων, επιχειρηματικών συμφερόντων και επενδυτικών σχεδίων, οι κάτοικοι και οι κτηνοτρόφοι της περιοχής αντιδρούν. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Η δημόσια γη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λάφυρο. Τα δάση και τα οικοσυστήματα δεν μπορούν να μετατρέπονται σε οικόπεδα ενεργειακών επενδύσεων. Και η «πράσινη» ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί άλλο ένα όνομα για την ιδιωτικοποίηση της φύσης.
Η Δωρίδα δεν είναι real estate. Δεν είναι ενεργειακό οικόπεδο. Δεν είναι εμπόρευμα για να περάσει από τα χέρια των μοναστηριακών παραγόντων στα χέρια των πολυεθνικών. Είναι ο τόπος όπου ζουν άνθρωποι, εργάζονται άνθρωποι και παράγεται ο πλούτος που κάποιοι άλλοι θέλουν να μετατρέψουν σε ιδιωτικό κέρδος.
Γι’ αυτό και η αντίσταση των κατοίκων δεν είναι «τοπική γκρίνια». Είναι αγώνας για τη γη, το περιβάλλον και το δικαίωμα μιας κοινωνίας να αποφασίζει για τον τόπο της.
Καμία παράδοση δημόσιας γης σε μοναστήρια και επενδυτές!
Όχι στην καταστροφή του περιβάλλοντος για τα κέρδη των ενεργειακών αρπακτικών!
Η γη, τα δάση και ο φυσικός πλούτος ανήκουν στην κοινωνία — όχι στους εμπόρους της πίστης και στα funds της «πράσινης ανάπτυξης».
Σαν χθες θυμάμαι τον Κυριάκο να διαφημίζει το επερχόμενο «επιτελικό κράτος».
Ένα κράτος σύγχρονο, αποτελεσματικό, ψηφιακό, απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος…
Επτά και κάτι χρόνια αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση των «αρίστων» του Κυριάκου έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια αλληλουχία υποθέσεων που ζέχνουν… αγγίζοντας την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, τη χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης, τη λειτουργία των (δήθεν) ανεξάρτητων αρχών, την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, την κατάργηση της κρατικής εποπτείας στα αεροδρόμια, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τις δημόσιες συμβάσεις, και τελικά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική εξουσία, ειδικά όταν στηρίζεται σε ένα 41%.
Γιατί εδώ υπάρχει κάτι που δεν χωράει εύκολα κάτω από το χαλί, μιας και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές αρχές, οι ανεξάρτητες αρχές, οι εισαγγελικές έρευνες, αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν καταγράψει σοβαρότατα προβλήματα.
Και ο κατάλογος των σκανδάλων τα τελευταία χρόνια της «αριστείας» είναι μακρύς και βρώμικος.
Ας δούμε μερικά από αυτά…
Η υπόθεση των υποκλοπών ήταν ίσως το μεγαλύτερο θεσμικό χτύπημα της πρώτης περιόδου Μητσοτάκη.
Η ΕΥΠ τέθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου. Ακολούθησε η αποκάλυψη ότι ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης είχε τεθεί υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ, ενώ παράλληλα αποκαλύφθηκε η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εναντίον δημοσιογράφων, πολιτικών προσώπων (όχι μόνο της αντιπολίτευσης), ακόμη και στρατιωτικών.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέφρασε «σοβαρές ανησυχίες» για την κατάσταση της δημοκρατίας, και του κράτους δικαίου στην Ελλάδα,
ζήτησε ενίσχυση των θεσμικών εγγυήσεων, και κάλεσε μάλιστα την κυβέρνηση να αντιστρέψει τη ρύθμιση του 2019 που έθεσε την ΕΥΠ υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον; Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε ανησυχίες για πιέσεις προς την ΑΔΑΕ, την Αρχή Προστασίας Δεδομένων, και άλλους ανεξάρτητους θεσμούς, ενώ αναφέρθηκε και στην αντικατάσταση μελών της διοίκησης της ΑΔΑΕ το 2023, την ώρα που η Αρχή χειριζόταν κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης των υποκλοπών!
Κι εδώ προκύπτει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ επαρκώς. Ποιος τελικά είχε την πολιτική ευθύνη για ένα σύστημα παρακολούθησης που έφτασε μέχρι την πόρτα πολιτικού αρχηγού;
Η απάντηση «δεν ήξερα» μπορεί να είναι πολιτικά βολική.
Δεν είναι όμως ακριβώς η διαφήμιση του περίφημου «επιτελικού κράτους», έτσι δεν είναι;
Μετά ήρθε η περίφημη «λίστα Πέτσα»…
Πάμπολλα εκατομμύρια ευρώ κρατικού χρήματος διατέθηκαν για την επικοινωνιακή εκστρατεία δήθεν για την πανδημία.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πάλι κατέγραψε καταγγελίες για αδιαφανή κριτήρια κατανομής, αποκλεισμό ορισμένων μέσων, και χρηματοδότηση ακόμη και δεκάδων ιστοτόπων που όμως δεν υπήρχαν παρά μόνο στα χαρτιά.
Ακόμη πιο βαριά ήταν η αναφορά σε προκαταρκτικό έλεγχο, σύμφωνα με τον οποίο τουλάχιστον 270 χρηματοδοτημένα μέσα δεν ήταν κανονικά εγγεγραμμένα, και η ζημία για το Δημόσιο ξεπερνούσε τα 3 εκατομμύρια ευρώ.
Δεν χρειάζεται καν να είναι κάποιος οπαδός της αντιπολίτευσης, ή φύσει αντιμητσοτακικός για να καταλάβει το πρόβλημα…
Όταν η κυβέρνηση μοιράζει άφθονο κρατικό χρήμα στα ΜΜΕ, το ελάχιστο που απαιτείται είναι διαφάνεια, αντικειμενικά κριτήρια και πλήρης λογοδοσία. Κάτι που δεν βλέπουμε, μιας και το αποτέλεσμα είναι η 4η εξουσία να γλείφει την κυβέρνηση αντί να την κρίνει…
Το κράτος δηλαδή δεν θέλει να ενημερώνεται ο πολίτης.
Απλά χρηματοδοτεί το μήνυμα που θέλει να ακούσει ο πολίτης.
Και τότε η «λίστα Πέτσα» παύει να είναι απλώς ένας κατάλογος ημετέρων βαστάζων, δήθεν δικαιούχων.
Γίνεται το σύμβολο μιας πολύ πιο επικίνδυνης σχέσης μεταξύ εξουσίας και μέσων ενημέρωσης.
Πάμε στα Τέμπη…
Στις 28/2/23, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη.
Εδώ η λέξη «σκάνδαλο» μοιάζει σχεδόν μικρή…
Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος έβαλε λάθος κλειδί, ή ποιος έκανε λάθος χειρισμό εκείνη τη νύχτα.
Το ζήτημα είναι τι είχε κάνει το κράτος πριν από τη σύγκρουση;
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε ήδη από τον Νοέμβριο του 2022 ανοίξει έρευνα σχετικά με την πιθανή κατάχρηση περίπου 700 εκατ. ευρώ ευρωπαϊκών πόρων που συνδέονταν με έργα σιδηροδρομικής ασφάλειας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε την έρευνα και τις σοβαρές θεσμικές επιπτώσεις της υπόθεσης.
Η περίφημη σύμβαση 717 έγινε σύμβολο μιας χώρας όπου τα έργα μπορούν να παραμένουν ημιτελή, τα συστήματα ασφαλείας να καθυστερούν, οι καταγγελίες να σωρεύονται, ο υπουργός να θριαμβολογεί ξεδιάντροπα, σηκώνοντας το δάχτυλο σε όσους προειδοποιούν… μέχρι που μια νύχτα το τίμημα γίνεται ανθρώπινο.
Και μετά αρχίζει η δεύτερη τραγωδία, η μάχη για την αλήθεια.
Οι καταγγελίες για συγκάλυψη, η αντιπαράθεση γύρω από τα βίντεο, τα βαγόνια, τον χώρο του δυστυχήματος, το ξυλόλιο, την τηλεδιοίκηση, τον ανεπαρκή (γαλάζιο) σταθμάρχη, τα στοιχεία και τις ευθύνες, κλπ. κλπ. μετέτρεψαν τα Τέμπη από σιδηροδρομικό δυστύχημα σε κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος.
Και δυστυχώς, όταν ένας πολίτης δεν εμπιστεύεται ούτε ότι θα μάθει τι πραγματικά συνέβη σε μια κρατική τραγωδία, ούτε το τι έγινε μετά, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.
Είναι δημοκρατικό!
Και κάπου εδώ εμφανίζεται και ο ΟΠΕΚΕΠΕ…
Αν τα προηγούμενα χρόνια είχαν αφήσει βαριά σκιά, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε να βάλει στο κάδρο κάτι ακόμη πιο ωμό, το δημόσιο χρήμα, και τη διασπάθισή του από κομματικούς «φίλους», και άλλους τέτοιους επιτήδειους κηφήνες.
Πάλι, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (ΕΡΡΟ) προχώρησε σε σειρά ερευνών για οργανωμένη απάτη γύρω από τις αγροτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα τον Απρίλιο του ‘26 ζήτησε την άρση ασυλίας 11(!) εν ενεργεία βουλευτών, και διαβίβασε στη Βουλή στοιχεία σχετικά με την πιθανή εμπλοκή πρώην υπουργού, και υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης!!!!!!
Τον Ιούλιο ήρθε και το επόμενο χτύπημα.
Η EPPO ανακοίνωσε ότι παρέπεμψε 22 κατηγορουμένους, μεταξύ των οποίων τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, πρώην υψηλόβαθμους αξιωματούχους και πολιτικά στελέχη.
Η έρευνα περιέγραφε, μεταξύ άλλων, παράνομες παρεμβάσεις σε διοικητικές διαδικασίες και ελέγχους, αναδρομικές αλλαγές δεδομένων, παρεμβάσεις σε επιτόπιους ελέγχους, απόκρυψη ευρημάτων, και ψευδείς βεβαιώσεις.
Και υπάρχει και κάτι που κανένα κυβερνητικό non-paper, και κανένα «πετσωμένο» ΜΜΕ δεν μπορεί να εξαφανίσει.
Το ότι η ίδια η ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή περιγράφει ένα φαύλο σύστημα στο οποίο φέρεται να υπήρχαν οργανωμένες (κομματικές) παρεμβάσεις στη διαχείριση ευρωπαϊκών αγροτικών κονδυλίων.
Και δεν μιλάμε για ψιλά…
Το 2026 καταδικάστηκαν ήδη 57 άνθρωποι για απάτη περίπου 1,74 εκατ. ευρώ από το Εθνικό Απόθεμα αγροτικών επιδοτήσεων, με ποινές φυλάκισης και πρόστιμα. Η EPPO εξετάζει παράλληλα πιθανή ποινική ευθύνη δημοσίων υπαλλήλων που συνδέονται με τους ελέγχους και τις πληρωμές.
Τον Οκτώβριο του 2025, μάλιστα, η EPPO είχε ανακοινώσει τη σύλληψη 37 υπόπτων σε έρευνα για οργανωμένη απάτη και ξέπλυμα χρήματος σχετικά με αγροτικές επιδοτήσεις. Η έρευνα ανέφερε ότι το κύκλωμα φέρεται να λειτουργούσε τουλάχιστον από το 2018.
Και η υπόθεση δεν αφορά απλώς «κάποιους πονηρούς αγρότες» με ΦΕΡΡΑΡΙ.
Η έρευνα αγγίζει τον ίδιο τον μηχανισμό του «επιτελικού», «γαλάζιου» κράτους!
Εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα.
Δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή για κάθε παράνομη πράξη που ερευνάται.
Αυτό θα ήταν μια ανεύθυνη ακροβασία… όμως υπάρχει και η λεγόμενη πολιτική ευθύνη, ή μήπως όχι;
Όταν ένας οργανισμός του κράτους αποτυγχάνει, όταν μια δημόσια σύμβαση δεν ολοκληρώνεται, όταν μια υπηρεσία παρακολουθεί πολιτικό αρχηγό, όταν εκατομμύρια κρατικού χρήματος διανέμονται με αμφισβητούμενα κριτήρια, όταν ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν την κακοδιαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, τότε η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά κάθε φορά «δεν γνωρίζω».
Γιατί τότε ποιος κυβερνά; Ο πρωθυπουργός; Οι υπουργοί; Οι γενικοί γραμματείς; Οι μετακλητοί; Οι διοικήσεις των οργανισμών;
Ή ένα αόρατο «βαθύ κράτος ημετέρων» που όλως τυχαίως αποτυγχάνει πάντοτε επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη (και μπαμπά, και γιου);
Η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να ζητά τα εύσημα όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά και να δηλώνει άσχετη όταν πηγαίνουν στραβά.
Αυτό δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι επιλεκτική ιδιοκτησία της επιτυχίας, και διάχυση της ευθύνης.
Και η (ανεξάρτητη) Δικαιοσύνη τι κάνει άραγε;
Εδώ η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη… μιας και μιλάμε για «υπαρκτό μητσοτακισμό».
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (πάλι) έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα θεσμών ελέγχου στην Ελλάδα, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζει να επισημαίνει ότι η χώρα αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στη δικαιοσύνη και στις δημόσιες συμβάσεις… ποιος όμως ακούει;
Τα ΜΜΕ; Χλωμό…
Το 2024 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέγραψε επίσης έντονο σκεπτικισμό των πολιτών απέναντι στην αποτελεσματικότητα της αντιμετώπισης της διαφθοράς, με το 65% των ερωτηθέντων να θεωρεί ότι η διαφθορά υψηλού επιπέδου δεν διώκεται επαρκώς, ενώ μόλις το 30% θεωρούσε αποτελεσματικές τις κυβερνητικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς (προφανώς μετακλητοί, και συγγενείς τους).
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2024 έκανε μια εξαιρετικά σκληρή αποτίμηση για την Ελλάδα, μιλώντας για σοβαρές απειλές στη δημοκρατία, στο κράτος δικαίου και στα θεμελιώδη δικαιώματα. Κατέγραψε ζητήματα σχετικά με τις υποκλοπές, την ελευθερία του Τύπου, τις αγωγές κατά δημοσιογράφων, την ασφάλεια δημοσιογράφων, τις ανεξάρτητες αρχές και τη διαχείριση δημόσιων πόρων.
Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η κομματική κουβέντα.
Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος ψηφίζει Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Αλέξη, Καρυστιανού, ή… κανέναν.
Το ερώτημα είναι: Θέλουμε ένα κράτος όπου η ίδια η εξουσία ελέγχει την εξουσία, ή ένα κράτος όπου η εξουσία ελέγχεται;
Το «δεν υπάρχει σκάνδαλο» δεν είναι απάντηση. Είναι απλά η πιο κουραστική φράση της πολιτικής ζωής των τελευταίων 8 ετών.
Το πιο επικίνδυνο σκάνδαλο όμως είναι η συνήθεια!
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Όχι ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο, αλλά η κανονικοποίηση του σκανδάλου.
Να συνηθίσουμε ότι πολιτικοί παρακολουθούνται…
Να συνηθίσουμε ότι ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν δημόσιους οργανισμούς…
Να συνηθίσουμε ότι κοινοτικά χρήματα χάνονται μέσα σε δαιδαλώδη συστήματα πελατειακών σχέσεων…
Να συνηθίσουμε ότι οι «γαλάζιοι αγρότες» οδηγούν Λαμποργκίνι…
Να συνηθίσουμε ότι μετά από κάθε αποκάλυψη γίνεται μια εξεταστική, μια επιτροπή, μια πολιτική αντιπαράθεση, μερικές παραιτήσεις, πολλές κορώνες περί διαφάνειας, και ύστερα… πάμε παρακάτω, κι όπου μας βγάλει…
Αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο.
Γιατί μια δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο όταν καταργούνται οι εκλογές.
Πεθαίνει όταν ο πολίτης πάψει να πιστεύει ότι η ψήφος του μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος.
Φέρνοντας στην επικαιρότητα το παλιό εκείνο σύνθημα των αναρχικών, ότι αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, τότε θα ήταν παράνομες…
Το DNA της Δεξιάς και η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης
Ο αντικομμουνισμός δεν είναι τυχαίο ξεστράτισμα της Δεξιάς. Είναι το ίδιο της το DNA. Από τη δικτατορία Μεταξά, τα Τάγματα Ασφαλείας και τον Εμφύλιο, μέχρι την αποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας από τη Βουλή το 1982, κάθε φορά που η Ιστορία έφερνε στο προσκήνιο τους αγώνες του λαού, η Δεξιά αντιδρούσε με το ίδιο δηλητήριο: την άρνηση και τη συκοφαντία.
Από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη…
Στην τετραετία του Ι. Μεταξά (1936–1941), ο αντικομμουνισμός αναγορεύτηκε σε επίσημη ιδεολογία του κράτους. Χιλιάδες αγωνιστές του λαϊκού κινήματος φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν. Ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας, Μανιαδάκης, καμάρωνε για τις πλαστογραφίες που εξέδιδε σε «κομμουνιστικές μπροσούρες» και για το σπάσιμο των οργανώσεων του ΚΚΕ.
Η ίδια «γραμμή» συνεχίστηκε και στα μαύρα χρόνια της Κατοχής: η Δεξιά συνεργάστηκε με τους κατακτητές, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας έστρεψαν τα όπλα τους όχι στους ναζί αλλά στους αντάρτες του ΕΛΑΣ.
…στον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή Ελλάδα
Μετά την Απελευθέρωση, ο αντικομμουνισμός έγινε η σπονδυλική στήλη του νέου κράτους. Ο Εμφύλιος (1946–1949) βάφτηκε με το αίμα χιλιάδων αγωνιστών. Στρατοδικεία, εκτελέσεις, φυλακές, Μακρόνησος, Αϊ-Στράτης. Η ζωή και τα δικαιώματα των πολιτών κρίνονταν από τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων».
Η δεκαετία του ’50 και του ’60 σημαδεύτηκε από το δόγμα «ο κομμουνισμός είναι ο εχθρός». Η Δεξιά, με τη στήριξη των ξένων προστάτων της, χτίζει την Ελλάδα της τρομοκρατίας και της αμερικανοκρατίας.
Το 1982: Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης
Σαράντα χρόνια μετά την Κατοχή, το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον Ν. 1285, με τον οποίο το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ και η Εθνική Αλληλεγγύη αναγνωρίζονταν ως οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης.
Μια ιστορική πράξη δικαίωσης του λαού που πολέμησε. Όμως για τη Δεξιά, η στιγμή ήταν άλλη μια ευκαιρία να χύσει το γνωστό δηλητήριο.
Ο Αβέρωφ «φωτιά και τσεκούρι»
Ο τότε αρχηγός της ΝΔ, Ευάγγελος Αβέρωφ, εξαπέλυσε έναν αντικομμουνιστικό οχετό που θύμιζε Μανιαδάκη:
«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος».
Και συνέχισε:
«Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».
Η ΝΔ αποχώρησε από τη συνεδρίαση, επιβεβαιώνοντας ξανά ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζεται διαχρονικά.
Το καυστικό σχόλιο του Λουλέ
Η απάντηση ήρθε, με χιούμορ και πίκρα, από τον βουλευτή του ΚΚΕ Κώστα Λουλέ:
«Ήθελα να ρωτήσω ένα συνάδελφο της ΝΔ αν μπορεί να μας πει ένα τραγούδι της παράταξής του που να τραγουδιέται και τώρα, όπως συμβαίνει με τα αντάρτικα τραγούδια. Εκτός κι αν επικαλεστεί εκείνο που λέει “Ζέρβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”, που έγινε αργότερα “Σούρλα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς”.»
Και κατέληξε: «Η ΝΔ μάλλον αρέσκεται στα μοιρολόγια».
Συμπέρασμα
Από τον Μεταξά ως τον Αβέρωφ, από τα Τάγματα Ασφαλείας ως τα μοιρολόγια της ΝΔ, ο αντικομμουνισμός είναι η σταθερά που καθορίζει τη Δεξιά.
Κι όμως, όσο κι αν προσπάθησαν να σβήσουν την ιστορία, τα τραγούδια, οι αγώνες και οι θυσίες του λαού έμειναν χαραγμένα ανεξίτηλα. Γιατί η Αντίσταση δεν ήταν «μονοπώλιο» κάποιου κόμματος· ήταν το αίμα και ο ιδρώτας του λαού, που έγραψε τη δική του σελίδα δόξας.
Κι αυτήν τη σελίδα δεν μπορεί να τη σβήσει κανένα DNA.
Η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ δεν σηματοδοτεί απλώς μια ακόμη κυβερνητική εναλλαγή. Αποτυπώνει μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση του μοντέλου εξουσίας που οικοδόμησε επί χρόνια ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και η δεξιά-ακροδεξιά συμμαχία του.
Ο Νετανιάχου, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Ισραήλ, συνέδεσε την πολιτική του διαδρομή με την αδιάκοπη επέκταση των εποικισμών, τη στρατιωτική ισχύ ως βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, τον αυταρχισμό στο εσωτερικό και τη διαρκή καλλιέργεια του φόβου ως πολιτικού όπλου.
Τώρα, όμως, το πολιτικό του «θαύμα» εμφανίζει σοβαρές ρωγμές.
Και το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνησή του κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου — κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην ισραηλινή πολιτική ιστορία. Οι εκλογές της 27ης Οκτώβρη είναι οι πρώτες που διεξάγονται στην προβλεπόμενη ημερομηνία εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες, ενώ η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι η πρώτη εδώ και μισό αιώνα που ολοκληρώνει ολόκληρη την τετραετή θητεία της.
Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί ένδειξη πολιτικής σταθερότητας. Αντίθετα, έρχεται ύστερα από τρία χρόνια πολέμου, τη Γάζα στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς διεθνούς κατακραυγής και μια σειρά περιφερειακών στρατιωτικών συγκρούσεων που έφεραν την ισραηλινή κοινωνία αντιμέτωπη με το πραγματικό κόστος της πολιτικής του Νετανιάχου.
Το ράγισμα της «ραχοκοκαλιάς»: Η μεσαία τάξη απομακρύνεται
Το Λικούντ δεν στηρίχθηκε ποτέ αποκλειστικά στους εποίκους και στα πιο αντιδραστικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας. Για δεκαετίες οικοδόμησε μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν τμήματα της μεσαίας τάξης και των εργαζομένων των αστικών κέντρων.
Η συμφωνία ήταν απλή: ασφάλεια, οικονομική σταθερότητα και ισχυρό κράτος με αντάλλαγμα πολιτική ανοχή. Σήμερα αυτή η συμφωνία κλονίζεται.
Οικονομική αιμορραγία
Το κόστος των πολεμικών επιχειρήσεων,
η παρατεταμένη επιστράτευση εφέδρων, οι πιέσεις στην οικονομία και η αβεβαιότητα έχουν μετατρέψει την «ασφάλεια» σε έναν λογαριασμό που πληρώνει καθημερινά η ισραηλινή κοινωνία.
Η πολεμική οικονομία δεν πλήττει μόνο τα κρατικά ταμεία. Πλήττει την καθημερινότητα των εργαζομένων, των μικρών επιχειρήσεων και των οικογενειών που βλέπουν την κανονικότητα να απομακρύνεται.
Η οργή για την προνομιακή μεταχείριση των υπερορθόδοξων
Ένα από τα πιο εκρηκτικά ζητήματα είναι η στρατιωτική θητεία των υπερορθόδοξων Εβραίων. Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες έφεδροι καλούνται ξανά και ξανά στα μέτωπα, η προσπάθεια της κυβέρνησης να διατηρήσει πολιτικές εξαιρέσεων για τους υπερορθόδοξους συμμάχους της προκαλεί αυξανόμενες αντιδράσεις.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς θεσμικό. Αγγίζει τον πυρήνα της κοινωνικής συμφωνίας πάνω στην οποία στηρίζεται το ισραηλινό κράτος: ποιος πολεμά, ποιος πληρώνει και ποιος απολαμβάνει τα προνόμια της εξουσίας.
Η ίδια η δημοσκοπική εικόνα καταγράφει αυτή την ένταση μέσα στο Λικούντ. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματος προτιμά μια πιο κεντρώα κυβέρνηση, ενώ η βάση του κόμματος παραμένει περισσότερο δεμένη με τη σημερινή ακροδεξιά συμμαχία.
Η μετατόπιση προς το κέντρο
Ένα τμήμα του παραδοσιακού εκλογικού σώματος του Νετανιάχου δεν εγκαταλείπει απαραίτητα τη δεξιά πολιτική. Αναζητά, όμως, άλλη διαχείριση.
Η άνοδος του Γκάντι Άιζενκοτ και του Yashar, αλλά και η παρουσία του Ναφτάλι Μπένετ ως εναλλακτικού πόλου, δείχνουν ότι ένα κομμάτι του ισραηλινού κατεστημένου αναζητά μια νέα πολιτική βιτρίνα χωρίς να αμφισβητεί τις θεμελιώδεις δομές της ισραηλινής κρατικής ισχύος.
Η νέα γενιά και η κρίση του «κανονικού Ισραήλ»
Για ένα σημαντικό τμήμα της νεότερης γενιάς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου. Είναι το μέλλον που εκπροσωπεί. Μια χώρα σε διαρκή πολεμική κινητοποίηση. Μια κοινωνία που ζει με τον φόβο της επόμενης σύγκρουσης. Ένας στρατός που βρίσκεται διαρκώς σε επιχειρησιακή ετοιμότητα. Μια διεθνής εικόνα που έχει υποστεί τεράστια ζημιά εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα.
Η νέα γενιά βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με μια αντίφαση: από τη μία η κυβέρνηση υπόσχεται «ασφάλεια», από την άλλη η ίδια η πολιτική της παράγει μια πραγματικότητα μόνιμης ανασφάλειας.
Η διεθνής απομόνωση, οι αντιδράσεις για τη Γάζα και η βαθιά κρίση της εικόνας του Ισραήλ διεθνώς δεν μπορούν πλέον να αποσιωπηθούν. Και αυτό δημιουργεί ένα πολιτικό ρεύμα αποδοκιμασίας. Όχι απαραίτητα ένα συνεκτικό αντιιμπεριαλιστικό ή αντισιωνιστικό ρεύμα. Αλλά μια ολοένα εντονότερη ανάγκη για απαλλαγή από μια πολιτική ηγεσία που έχει ταυτίσει το μέλλον της χώρας με τον αέναο πόλεμο.
Οι δημοσκοπήσεις χτυπούν καμπανάκι
Οι αριθμοί είναι σαφείς ως προς ένα πράγμα: ο Νετανιάχου δεν διαθέτει σήμερα ασφαλή δρόμο προς την επόμενη κυβέρνηση.
Τα δεδομένα του Αυγούστου εμφανίζουν το Λικούντ περίπου στις 24–25 έδρες κατά μέσο όρο, ενώ το Yashar του Γκάντι Άιζενκοτ κινείται κοντά στις 23. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Channel 12, μάλιστα, το Yashar πέρασε στην πρώτη θέση με 24 έδρες, έναντι 22 του Λικούντ.
Ακόμη σημαντικότερο είναι όμως το άθροισμα των μπλοκ.
Οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν ότι το σημερινό κυβερνητικό στρατόπεδο βρίσκεται κάτω από το κρίσιμο όριο των 61 εδρών. Και την ίδια στιγμή, ούτε το αντι-Νετανιάχου μπλοκ διαθέτει από μόνο του μια σταθερή πλειοψηφία. Επομένως, η 27η Οκτωβρίου δεν προδιαγράφει απλώς μια εκλογική ήττα. Προδιαγράφει πιθανότατα μια νέα περίοδο πολιτικής αστάθειας και σκληρών διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Δεν έχουμε αυταπάτες για την «επόμενη μέρα»
Για την Αριστερά της ρήξης δεν υπάρχει κανένας λόγος πανηγυρισμού επειδή ο Νετανιάχου μπορεί να χάσει την εξουσία. Η πιθανή πτώση του Μπίμπι δεν σημαίνει αυτόματα ειρήνη, δικαιοσύνη ή τερματισμό της κατοχής και της καταπίεσης του παλαιστινιακού λαού.
Το Yashar του Άιζενκοτ, ο Μπένετ και οι υπόλοιπες κεντρώες ή κεντροδεξιές εναλλακτικές δεν συγκροτούν ένα αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό σχέδιο. Αντίθετα, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό την προσπάθεια τμημάτων του ίδιου του ισραηλινού πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου να ανασυνταχθούν. Να αλλάξουν πρόσωπο χωρίς να αλλάξουν ουσία. Να αποκαταστήσουν τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ χωρίς να αμφισβητήσουν τις δομές κατοχής και κυριαρχίας. Να παρουσιάσουν έναν «πιο λογικό» διαχειριστή της ίδιας στρατηγικής.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου. Είναι το σύστημα που τον ανέδειξε, τον στήριξε και τον χρησιμοποίησε.
Ο «μάγος» Μπίμπι μπορεί πράγματι να πλησιάζει στην τελευταία του παράσταση. Αλλά η απομάκρυνση ενός πρωθυπουργού δεν αρκεί για να αλλάξει μια πολιτική πραγματικότητα που έχει οικοδομηθεί επί δεκαετίες πάνω στην κατοχή, τον εποικισμό, τον μιλιταρισμό και την καταπίεση.
Η 27η Οκτωβρίου μπορεί να σημάνει το τέλος μιας εποχής για τον Νετανιάχου. Δεν θα σημάνει, όμως, από μόνη της το τέλος του συστήματος που τον γέννησε. Και γι’ αυτό ο πραγματικός αγώνας αρχίζει ακριβώς εκεί που τελειώνει η κάλπη.
Σαν σήμερα, 23 Αυγούστου 1982, η Βουλή ψήφιζε τον Ν.1285 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με τον οποίο αναγνωρίζονταν επίσημα οι οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Εθνική Αλληλεγγύη και ΕΠΟΝ ως κομμάτια της Εθνικής Αντίστασης.
Ήταν μια ιστορική στιγμή: σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος της Κατοχής, το κράτος όφειλε να αποδώσει τιμή σε εκείνους που σήκωσαν το βάρος του αγώνα ενάντια στον φασισμό. Όμως η στιγμή αυτή αποκάλυψε για άλλη μια φορά το πραγματικό πρόσωπο της Δεξιάς.
Ο αντικομμουνιστικός οχετός του Αβέρωφ
Τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ο γνωστός «φωτιά και τσεκούρι» Ευάγγελος Αβέρωφ, έβγαλε έναν αντικομμουνιστικό λόγο που ούτε τα εγχειρίδια του Μανιαδάκη –επί Μεταξά– δεν είχαν τολμήσει να γράψουν τόσο ωμά.
«Η πορεία του έθνους δεν μπορεί να στηρίζεται στο ψέμα και μάλιστα στο δολιότατο ψέμα. Εκείνο που ουσιαστικά αναγνωρίζει και τιμά σήμερα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η Αντίσταση, είναι η κατοχική δράση του κομμουνιστικού κόμματος», ξεκίνησε την τοποθέτησή του.
Και συνέχισε: «Όχι μόνο δεν χάρισα την Αντίσταση στο ΚΚΕ, αλλά του αρνήθηκα και είπα ότι είναι το μόνο κόμμα που δεν έκανε Αντίσταση. Θέλετε κυρίως να αποκτήσει το ΚΚΕ συγχωροχάρτι και βραβείο για την αντεθνική του δράση επί Κατοχής. Αυτό είναι αδύνατον να το δεχθούμε και αποχωρούμε».
Η αποχώρηση της ΝΔ
Η Νέα Δημοκρατία, με εξαίρεση τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, αποχώρησε από την αίθουσα της Βουλής. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι η αναγνώριση «αναμοχλεύει πάθη», δίνει «συγχωροχάρτι στο ΚΚΕ» και «διασπά την ενότητα του Έθνους».
Στην πραγματικότητα, αυτό που δεν άντεχε η Δεξιά ήταν η ιστορική αλήθεια: ότι χωρίς το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, την Εθνική Αλληλεγγύη, η Ελλάδα θα είχε βυθιστεί ολοκληρωτικά στο σκοτάδι του ναζισμού.
Το DNA της Δεξιάς
Η στάση της ΝΔ το 1982 δεν ήταν εξαίρεση, αλλά συνέχεια μιας ολόκληρης παράδοσης. Από τον Μεταξά και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, μέχρι τον εμφύλιο, τις φυλακές, τις εξορίες και τις χούντες, η Δεξιά έβλεπε πάντα τον κομμουνιστή σαν «εχθρό του έθνους».
Ακόμα κι όταν η ίδια η κοινωνία, με τους αγώνες της, ανάγκαζε το κράτος να αναγνωρίσει την Αντίσταση, η Δεξιά έμεινε πιστή στο DNA της: αντικομμουνισμός, παραχάραξη της ιστορίας, άρνηση της προσφοράς του λαού.
Επίλογος
Σαράντα και πλέον χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 1285, η Εθνική Αντίσταση παραμένει τιμή και καμάρι του λαού μας. Όμως η μνήμη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική: την ώρα που οι αντάρτες ανέβαιναν στα βουνά, οι δεξιοί πρόγονοι «συμμάζευαν» τάγματα ασφαλείας.
ΚΑΠΟΤΕ λέγαμε πως ο Αύγουστος είναι ο πιο ήρεμος και γλυκός μήνας του χρόνου. «Αύγουστε καλέ μου μήνα, νά’ σουν δυο φορές το χρόνο», ο λαϊκός χαρακτηρισμός του. Και έτσι ήταν…
ΣΗΜΕΡΑ, δεν είναι καθόλου έτσι, οπως κατάντησαν την κοινωνία με μισθούς και συντάξεις μικρότερες
του 2003.
Όσο κι αν κρατάει ακόμη μερικά κατάλοιπα «καλοσύνης», ο μεταμνημονιακός Αύγουστος είναι πια από τους σκληρότερους μήνες της ζωής μας όπως και οι άλλοι: φόροι επί φόρων, Εν.φ.ι.α, ακρίβεια χωρίς αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μετανάστευση νεανικών γερών μυαλών, προσφυγικό, καύσωνες, τροχαία με θύματα νέους, εγκληματικότητα κ.λπ. Και κυρίως διάψευση προσδοκιών δεκαετιών.
ΠΟΛΛΟΙ δεν διστάζουν να μιλήσουν ακόμη και για «μελαγχολία του Αυγούστου» κάτι που, πριν μόλις λίγα χρόνια, θα ήταν αδιανόητο! Πρόκειται για μια μελαγχολία που δεν έχει να κάνει μόνο με τη σωρεία κακών ειδήσεων από όλο τον πλανήτη, αλλά και με τη μετάλλαξη του Αυγούστου σε μήνα σοβαρών καθημερινών γεγονότων.
ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κλίμακα, «η μελαγχολία του Αυγούστου είναι κάτι σαν τη μελαγχολία του απογεύματος της Κυριακής, η οποία, όμως, εν προκειμένω, κρατά για ένα μήνα»! Τα παραπάνω δήλωσε ο διευθυντής ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Γουέστσεστερ Στίβεν Φερνάντο μιλώντας πρόσφατα στο New York Magazine. Μάλιστα, όπως λέγεται, υπάρχει και ιατρική εξήγηση του φαινομένου. Αυτό που αποκαλείται μελαγχολία του Αυγούστου δεν είναι παρά μια εποχική συναισθηματική διαταραχή.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η μεταβατική περίοδος που ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο, φέρνει μαζί της συναισθηματικές αλλαγές καθώς και συμπεριφορικές. Ήδη είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιό μας την επιθετικότητα που απλώνεται ολοένα και σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα. Η «νέα εγκληματικότητα» είναι τόσο κοντινή μας, η ανασφάλεια είναι τόσο πια δεδομένη, που κανείς μας δεν γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. Για όλο τον κόσμο.
ΑΛΛΟΙ καιροί, κλιματικές καταστροφικές αλλαγές, ανίκανοι και στενόκαρδοι πολιτικοί ηγέτες, πληθώρα φυσικών καταστροφών… Γιατί, λοιπόν, να μη «μελαγχολήσει» κι ο Αύγουστος;
Το έχουμε πει πολλές φορές το έχουμε επισημάνει σε όλους τους τόνους οτι, Μητσοτάκης και Τσίπρας είναιάλληπλευρά του ίδιουνομίσματος
Ο Ελληνικός λαός μετά από το ανθελληνικό κόμμα του Σύριζα επανέφερε στην εξουσία το εξίσου ανθελληνικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ένα καθόλα συστημικό κόμμα που παίρνει εντολές άνωθεν, που έχει προσκυνήσει το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και των Αμερικανων, όπως ακριβώς έκαναν και οι επαναστάτες των σαλονιών του Σύριζα.
Ο Ελληνικός μας πήγε από την Σκύλλα στην Χάρυβδη..
Υπηρετούν τα ίδια αφεντικά,όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια του συριζα πέρασαν είτε με την ψήφο είτε με την ανοχή της νέας δημοκρατίας.
Στο θέμα της Μακεδονίας μας οι νεοδημοκρατες ενω το έπαιξαν Μακεδονομάχοι προεκλογικά για τις ψήφους δηλώσαν τώρα ότι θα σεβαστούν την προδοτική συμφωνία των συριζαίων.
Στο θέμα του προσφυγικού ο Κούλης δήλωνε ότι δεν θέλει να μετεγκατασταθούν οι προσφυγες και μετανάστες από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Φανταστείτε ότι τώρα σαν κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα μετατρέποντας την χώρα όλη σε ένα απέραντο χοτ σποτ.
Κλείνοντας παραθέτω τις δηλώσεις του κ.Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής…τέτοιες διεθνιστικές δηλώσεις ούτε ο Τσίπρας δεν θα έκανε :
«Μακριά από εμάς οποιαδήποτε ξενοφοβία ή οποιοσδήποτε ρατσισμός. Είμαι υπερήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά – σιγά».
«Και αν η Ευρώπη ή η Ελλάδα θέλει να κάνει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική για να ενισχύσει το δημογραφικό της πρόβλημα έχει τη δυνατότητα να το κάνει, αλλά θα το κάνει οργανωμένα και θα το κάνει με κανόνες».
«Και βεβαίως οι πρόσφυγες οι οποίο τελικά θα επιλέξουν να κάνουν τη χώρα μας τη δεύτερη πατρίδα, τα παιδιά τους πρέπει να αισθάνονται και θα αισθάνονται Έλληνες. Αυτό είναι το σωστό. Και θα πάνε σε Ελληνικό σχολείο και εάν είναι άριστοι μαθητές, να σηκώσουν την Ελληνική σημαία. Αυτό είναι το σωστό».
Περαστικά μας…
Υγ1:Αντι να δώσουν κίνητρα,εργασία και οικονομική ασφάλεια στους νέους στην Ελλάδα για να μπορέσει να λυθεί το τεράστιο πρόβλημα του δημογραφικού θέλουν να το λύσουν με την αθρόα και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση…
Υγ2:Στην ουσία μιλάμε για αντικατάσταση πληθυσμού όπως παραδέχτηκε και ο αριστερός Ζουγανέλης(αρχίζουν σιγά σιγά και τα λένε και μόνοι τους).
Υγ3.:Δεν είναι πρόσφυγες αλλά λαθρομετανάστες,το 80 τοις εκατό σύμφωνα ακόμα και με παραδοχή του συριζαίου Μουζάλα δεν είναι πρόσφυγες από την Συρία αλλά μετανάστες από διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.
Υγ4:Ευτυχώς που ο Κούλης έκανε αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβει και ο τελευταίος νεοδημοκράτης πόσο πατριώτες είναι τελικά αυτοί που ψήφισε….
Στην εξωτερική πολιτική κάποιες αποφάσεις που μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένες όταν αλλάζουν δραματικά οι γεωπολιτικές συνθήκες, ακόμη κι αν αρχικά είχαν κάποια βάση, οφείλουν να επανεξετάζονται αμέσως. Διαφορετικά, το λάθος παύει να είναι απλώς λάθος και μετατρέπεται σε επικίνδυνη εμμονή.
Η περίπτωση της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία αποκτά σήμερα ακριβώς αυτή τη διάσταση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλείται να εξηγήσει όχι μόνο γιατί ένα πολύτιμο ελληνικό αντιαεροπορικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αλλά και ποια γεωπολιτική πραγματικότητα εξυπηρετεί πλέον η παρουσία του εκεί.
Η Τουρκία επιδιώκει πλέον ξεκάθαρα να διευρύνει θεαματικά την επιρροή της στον μουσουλμανικό κόσμο, καλλιεργώντας νέους στρατηγικούς και αμυντικούς δεσμούς. Ο Χακάν Φιντάν προωθεί ανοιχτά στενότερη περιφερειακή συνεργασία και καλεί ακόμη και την Αίγυπτο σε σχήματα που μεταβάλλουν τις ισορροπίες. Την ίδια στιγμή η Άγκυρα δεν έχει εγκαταλείψει ούτε το casus belli ούτε τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον συμβαίνει το παράδοξο: ελληνικά οπλικά συστήματα εξακολουθούν να προστατεύουν τη Σαουδική Αραβία, την ώρα που το Ριάντ αναπτύσσει ολοένα στενότερες σχέσεις με την Τουρκία. Το ερώτημα επομένως είναι αμείλικτο: ποιο ακριβώς ελληνικό εθνικό συμφέρον υπηρετεί σήμερα αυτή η αποστολή;
Οι όψιμες διαρροές περί «μηνιαίας επανεξέτασης» της συμφωνίας περισσότερο επιτείνουν παρά διαλύουν τις απορίες. Εάν η παρουσία των Patriot παραμένει αναμφισβήτητα προς το συμφέρον της Ελλάδας,
γιατί χρειάζεται ξαφνικά μηνιαία επανεξέταση; Και εάν οι γεωπολιτικές μεταβολές είναι τέτοιες ώστε να απαιτούν συνεχή αξιολόγηση, γιατί η Αθήνα δεν έχει ήδη επαναφέρει το σύστημα και, κυρίως, το πολύτιμο προσωπικό του στην Ελλάδα;
Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται για ακόμη μία φορά η μεγάλη αντίφαση της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη. Στο εσωτερικό ακούμε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «ισχυρής Ελλάδας», «αποτροπής» και «κόκκινων γραμμών». Στην πράξη, όμως, κρίσιμες αποφάσεις μοιάζουν να συνεχίζονται από κεκτημένη ταχύτητα, ακόμη κι όταν γύρω μας αλλάζει ολόκληρος ο γεωπολιτικός χάρτης.
Και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο σε μια εποχή κατά την οποία η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της. Διευρύνει συμμαχίες, χτίζει αμυντικές συνεργασίες, ενισχύει την πολεμική βιομηχανία της και επιχειρεί να μετατραπεί σε αναντικατάστατο περιφερειακό παίκτη. Η Ελλάδα, αντίθετα, δεν έχει την πολυτέλεια να διαθέτει κρίσιμα μέσα της εθνικής της άμυνας με βάση ισορροπίες που μπορεί να έχουν ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα.
Οι συμμαχίες είναι πολύτιμες όταν λειτουργούν αμοιβαία. Άλλο όμως η στρατηγική συνεργασία και άλλο η παραχώρηση ενός κρίσιμου αμυντικού συστήματος όταν μάλιστα οι συσχετισμοί γύρω σου μεταβάλλονται. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει επομένως μια καθαρή απάντηση: ποιον προστατεύουν σήμερα οι ελληνικοί Patriot και τι ακριβώς κερδίζει η Ελλάδα;
Διαφορετικά οδηγούμαστε σε μια εξωφρενική γεωπολιτική παραδοξότητα: η Τουρκία να ενισχύει συστηματικά τη θέση της απέναντι στην Ελλάδα και η Ελλάδα, μέσω των δικών της στρατιωτικών μέσων, να προστατεύει τα νώτα της Άγκυρας και νέων εταίρων. Και τότε δεν θα πρόκειται απλώς για λανθασμένη εξωτερική πολιτική αλλά για εθνική αυτοχειρία...
Είναι σταθερή και διαχρονική μας θέση: όλα τα στελέχη των αστικών κυβερνήσεων δεν είναι τίποτε άλλο παρά το υπηρετικό προσωπικό των πλουτοκρατών.
Οι δύο φωτογραφίες που βλέπουμε αρχικά είναι αποκαλυπτικές. Δύο αστυνομικοί αποδίδουν υπηρεσιακό χαιρετισμό όχι σε κάποιον ανώτερό τους, όχι σε κάποιο θεσμικό όργανο της πολιτείας, αλλά σε δύο μεγαλοεπιχειρηματίες: τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Ιβάν Σαββίδη.
Ο κανονισμός επιβάλλει τον χαιρετισμό μόνο απέναντι σε ανώτερους αξιωματικούς ή σε πολιτικά πρόσωπα θεσμικά ανώτερα. Μα ούτε ο Μαρινάκης, ούτε ο Σαββίδης κατέχουν τέτοια θέση. Κι όμως, ο αστυνομικός σκύβει το κεφάλι. Γιατί ξέρει, διαισθητικά, ότι μπροστά του δεν έχει έναν απλό «ιδιώτη». Έχει το πραγματικό αφεντικό.
Ο μπάτσος, ως αδιόρατο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού, ξέρει ποιος κυβερνά. Δεν χρειάζεται να του το πουν. Το νιώθει στο πετσί του, όπως το είχε πει και ο Καραμανλής ο Πρώτος: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Την απάντηση την έδωσαν τα ίδια τα σώματα ασφαλείας: κυβερνούν οι εφοπλιστές, οι εργολάβοι, οι ολιγάρχες, οι «ευεργέτες» του ποδοσφαίρου και των media.
Οι υπόλοιποι κάνουν πως δεν το βλέπουν. Κι ακόμα χειρότερα, κάποιοι απ’ αυτούς βαφτίζονται και «αριστεροί», ενώ υποκλίνονται στα ίδια αφεντικά με τα οποία φωτογραφίζονται οι μπάτσοι.
Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τις εικόνες: το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Είναι το κράτος,
των καπιταλιστών. Κι οι μπάτσοι, στρατιωτάκια ακούνητα-αμίλητα, ξέρουν πολύ καλά σε ποιους οφείλουν να χαιρετούν.
Υ.Γ: Μια περασμένη ανάρτησή μας, που μας θύμισε το F/B
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εγκλωβισμένη στο ιδεολογικό της αδιέξοδο και εκτεθειμένη από το πρόσφατο μπάχαλο με τις άδειες των ιδιωτικών κολεγίων, επιστρατεύει για ακόμη μία φορά τα πιο φτηνά όπλα της αστικής προπαγάνδας: τον επαρχιώτικο αντικομμουνισμό, την ημιμάθεια και τα χοντροκομμένα στερεότυπα.
Τελευταίο κρούσμα, η χθεσινή τηλεοπτική παρουσία του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου – για τον πρώην πρύτανης, μιλάμε, που ονειρευόταν να γίνει αρχιμπάτσος και βρέθηκε τελικά σε επιτελική θέση στο υπουργείο Παιδείας- στον ΑΝΤ1. Παίζοντας με τα ανακλαστικά ενός συντηρητικού και πολιτικά ανενημέρωτου ακροατηρίου, ο κύριος υφυπουργός ανακάλυψε το νέο… ιστορικό ορόσημο της χώρας, δηλώνοντας προκλητικά: «Μόνο εμείς και η Κούβα είχαμε μείνει χωρίς ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ε, αφήσαμε την Κούβα πίσω».
Ας σταθούμε, λοιπόν, σε αυτή την περίφημη «πρόοδο».Ο κύριος Παπαϊωάννου, βέβαια, κάνει πως δεν γνωρίζει. Γιατί αν παραδεχτεί την πραγματικότητα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού», «αριστείας» και «προόδου».
Ποια Κούβα ακριβώς «αφήσαμε πίσω»;
Μια χώρα που, παρά τον πολύχρονο αμερικανικό αποκλεισμό και τις τεράστιες οικονομικές πιέσεις, έχει οικοδομήσει ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης με καθολική πρόσβαση και ιδιαίτερα σημαντικές κατακτήσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και της υγείας.
Μια χώρα που έδωσε τεράστια μάχη κατά του αναλφαβητισμού και αντιμετωπίζει την εκπαίδευση όχι ως προνόμιο των οικονομικά ισχυρών, αλλά ως κοινωνικό δικαίωμα.
Μια χώρα που έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση για την εκπαίδευση στην Ιατρική και τις βιοϊατρικές επιστήμες, που έχει αναπτύξει δική της φαρμακευτική και βιοτεχνολογική τεχνογνωσία και έχει προσφέρει ιατρική βοήθεια σε άλλες χώρες.
Και βέβαια, μια χώρα που έχει εκπαιδεύσει γενιές επιστημόνων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική αποστολή της γνώσης.
Αυτή είναι η Κούβα που, σύμφωνα με τον κύριο υφυπουργό, «αφήσαμε πίσω».
Και ποια είναι η ελληνική «πρόοδος»;
Ας δούμε τώρα τι σημαίνει στην πράξη το κυβερνητικό πανηγύρι για την είσοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σημαίνει,
ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που υποχρηματοδοτείται και απαξιώνεται συστηματικά. Σημαίνει την ολοένα και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Σημαίνει ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που αντιμετωπίζουν τη γνώση ως επενδυτικό προϊόν και τον φοιτητή ως πελάτη. Σημαίνει ότι η πρόσβαση σε ένα σημαντικό κομμάτι της ανώτατης εκπαίδευσης θα εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή «αφήσαμε πίσω την Κούβα», επειδή δηλαδή η Ελλάδα προσχώρησε ακόμη περισσότερο στη λογική της αγοράς στον χώρο της γνώσης.
Αλλά τι ακριβώς αφήσαμε πίσω;
Την αντίληψη ότι η μόρφωση είναι κοινωνικό δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Την ιδέα ότι ένας νέος άνθρωπος πρέπει να μπορεί να σπουδάσει ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του. Την άποψη ότι η επιστήμη και η γνώση οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνία και όχι αποκλειστικά την κερδοφορία.
Αυτή είναι η πραγματική «πρόοδος» που υπερασπίζεται ο κύριος Παπαϊωάννου.
Η Κούβα, με όλες τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες και τα προβλήματά της, επιμένει σε ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης της εκπαίδευσης. Η Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας επιλέγει να ανοίξει ακόμη περισσότερο την πόρτα στην εμπορευματοποίηση της γνώσης.
Και η σύγκριση που έκανε ο ίδιος ο υφυπουργός τελικά ξεσκεπάζει την πραγματικότητα — αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε. Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «αριστείας» και «σύγχρονου πανεπιστημίου» βρίσκεται μια πολύ απλή ταξική λογική: Όποιος έχει χρήματα, θα έχει περισσότερες επιλογές. Όποιος δεν έχει, θα πρέπει να αρκεστεί σε ό,τι του αφήσει η αγορά.
Κύριε Παπαϊωάννου, λοιπόν, κρατήστε την «πρόοδό» σας.
Εμείς θα επιμείνουμε σε κάτι πολύ πιο παλιομοδίτικο: Δημόσια, δωρεάν, καθολική και ποιοτική Ανώτατη Εκπαίδευση για όλους και όλες. Η γνώση δεν είναι εμπόρευμα. Οι φοιτητές δεν είναι πελάτες. Τα πανεπιστήμια δεν είναι επιχειρήσεις.
Και το δικαίωμα στη μόρφωση δεν θα κριθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Θα κριθεί στους δρόμους, στα αμφιθέατρα και στους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας.
«Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία».
Νικόλας Ασιμος.
Σαν σήμερα 20 Αυγούστου 1949 γεννήθηκε ο Νικόλας Άσιμος, ένας από τους πιο ιδιόμορφους και αντιφατικούς καλλιτέχνες που πέρασαν από την ελληνική μουσική και κοινωνική σκηνή. Ένας άνθρωπος που δεν «έπαιξε» ποτέ με τους κανόνες, αλλά και που κουβαλούσε μέσα του βαθιές πληγές που δεν μπόρεσε να επουλώσει.
Γεννημένος στην Κοζάνη, ο Άσιμος δεν υπήρξε ποτέ «επαγγελματίας μουσικός». Έγραφε, τραγουδούσε και έβγαζε κασέτες στο χέρι, τις οποίες αποκαλούσε «παράνομες» γιατί κυκλοφορούσαν έξω από το εμπορικό σύστημα. Οι στίχοι του ήταν αιχμηροί, γεμάτοι οργή, καυστικό χιούμορ, κοινωνική και πολιτική κριτική.
Δεν ήταν τυχαίο ότι συγκρούστηκε με την αστυνομία και τις αρχές, ούτε ότι έζησε περιθωριοποιημένος, σχεδόν πάντα φτωχός. Για πολλούς, υπήρξε το σύμβολο του ανυπότακτου που αρνήθηκε να ενταχθεί. Για άλλους, ένας άνθρωπος που αυτοκαταστράφηκε.
Οι «σκοτεινές σελίδες»
Η ζωή του Άσιμου είχε και μελανά σημεία. Οι καταγγελίες για άσκηση βίας στην προσωπική του ζωή, οι δύσκολες σχέσεις του με συνεργάτες και φίλους, τα ξεσπάσματα και οι εμμονές του, δείχνουν έναν άνθρωπο βαθιά ταραγμένο. Η ψυχική του υγεία χειροτέρευε όσο περνούσαν τα χρόνια, και οι νοσηλείες του σε ψυχιατρικές κλινικές μαρτυρούν αυτή την πορεία.
Δεν ήταν μόνο θύμα της κοινωνίας που τον περιθωριοποίησε· υπήρξε και θύτης, με συμπεριφορές που πλήγωσαν κοντινούς του ανθρώπους. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Η αυτοκτονία και η κληρονομιά
Στις 17 Μαρτίου 1988, σε ηλικία μόλις 39 ετών, ο Άσιμος έβαλε τέλος στη ζωή του στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Ο θάνατός του σφράγισε τον μύθο του «καταραμένου καλλιτέχνη», αλλά άφησε και πίσω του ένα κενό, μαζί με ερωτήματα για το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει όσους δεν χωράνε στα καλούπια.
Σήμερα, το έργο του παραμένει ζωντανό,
οι κασέτες του κυκλοφορούν, οι στίχοι του τραγουδιούνται. Όχι γιατί ήταν αλάνθαστος, αλλά γιατί τόλμησε να μιλήσει ωμά, χωρίς φίλτρα, με την αλήθεια – και την τρέλα – που κουβαλούσε.
Ο Νικόλας Άσιμος ήταν ταυτόχρονα σύμβολο ελευθερίας και παράδειγμα αυτοκαταστροφής. Δεν ήταν ήρωας, ούτε «άγιος». Ήταν ένας άνθρωπος με φωνή δυνατή και με σκιές πυκνές, που έζησε και έφυγε με τον δικό του ακραίο τρόπο.
Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η σημασία του: μας υπενθυμίζει ότι η κοινωνία μας δεν ξέρει – ή δεν θέλει – να δίνει χώρο σε όσους δεν συμμορφώνονται.
…Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΠΑΤΕΡΑΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΆΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΙΣΜΟΣ .
Γιατί ο ΤΣΙΠΡΑΣ μετέτρεψε την έννοια του Κοινωνικού Κράτους σε Ελεημοσύνη, μοίρασμα φτώχειας και επιδόματα πείνας των 200 ευρώ. Παρασιτοποίησε και μετέτρεψε σε επαίτη τεράστια στρώματα του ελληνικού λαού, ανήγαγε δε την ψυχολογία του Ζητιάνου και του Συνδρόμου Στοκχόλμης σε Κυρίαρχη Ψυχολογία. Λούμπεν «Αριστερά» ο ίδιος προσπάθησε να λουμπενοποιήσει τεράστια στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας ακολουθώντας την Τακτική «Σε φτωχοποιώ, σου παίρνω 1.000 ευρώ αλλά παραμονή εκλογών σε επιστρέφω 50 και γι’ αυτό πρέπει να με ψηφίσεις και με τα δυο χέρια». Το απαύγασμα της Ηθικής και Ψυχολογικής Εξαθλίωσης και ο Λουμπενισμός κυρίαρχος, το σιωπηρό του σύνθημα. Γιατί ο Τσίπρας καθιέρωσε τον θεσμό του Μεγάλου Αδελφού που παρακολουθεί τα πάντα, την ΑΑΔΕ που δεν υπάγεται στην ελεγκτική διαδικασία του Ελληνικού Δημοσίου. Κατάσχει συντάξεις, επιδόματα, αμοιβές δηλαδή τα πάντα, τιμωρώντας τους δύστυχους που χρωστούν 500, 1000 ή και παραπάνω ευρώ. Την ώρα που «ρυθμίζει» χρέος 1,2 δις των ΕΛΠΕ του Λάτση – έχοντας τον πονηρό Φαναριώτη Γαβρόγλου μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Λάτση– ή χρέος 450 εκατομμυρίων του Μπόμπολα – εξού και η ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΗ τοποθέτηση του ΕΘΝΟΥΣ ή της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ– ή χρέος 90 εκατομμυρίων του Κοντομηνά – δείτε την συντροφικότητα του καναλιού ALPHA στον ΣΥΡΙΖΑ– αλλά και χάρισμα προστίμου 48 εκατομμυρίων στην ΣΕΚΑΠ που είχε αγοράσει ο Ιβάν Σαββίδης, φανατικός φίλος του Τσίπρα και μέγας επενδυτής Νοτίου Βαλκανικής και περιχώρων. Γιατί ο Τσίπραςκατέστρεψε κάθε έννοια ύφους και ήθους και όχι μόνο αριστερού, αλλά κάθε είδους και τύπου. Προωθωντας άτομα που αποτελούσαν την προσωποποίηση της ψυχικής και ηθικής παρακμής και εξαθλίωσης αλλά και Μαρίες Αντουανέτες που παρίσταναν τις φεμινίστριες με παχυλούς μισθούς του Δημοσίου, κουνούσε συνεχώς το δάκτυλο στον ελληνικό λαό – π.χ. Πυρκαγιά στο Μάτι– ξερνώντας όλα τα απωθημένα του λιγούρη Λούμπεν που είδε πλουσιοπάροχο στρωμένο τραπέζι και έκανε μακροβούτι χωρίς μαχαιροπήρουνα. Διόριζε – και συνεχίζει να διορίζει– συγγενολόγια, ξαδέλφους, συζυγούς, ερωμένες και παλλακίδες, δημιουργώντας μας την απορία εάν ο Λούμπεν έχει πάτο στην ηθική του εξαχρείωση και αποκτήνωση.
Γιατί ο Τσίπραςταύτισε στην συνείδηση πλατειών στρωμάτων του ελληνικού λαού την Ιστορική Αριστερά με τον Homo Amoralis, τον χαμαιλέοντα παντός καιρού που είναι ο Λούμπεν, τον περιφερόμενο κλόουν και θίασο που δεν σέβεται τίποτα γιατί ο ίδιος είναι ένα τίποτα. Ένα μεγάλο μηδενικό που θέλει να μηδενοποιήσει το κοντέρ δηλαδή να εκμηδενίσει κάθε έννοια Ηθικής,
Συνείδησης και Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας. Άλλωστε αυτό που δεν κατάφερε η προπαγάνδα σχεδόν 100 ετών της Δεξιάς το κατάφερε ο Τσίπρας σε τεσσεράμισι χρόνια, δυσφημίζοντας την Αριστερά όσο κανένας άλλος και ταυτίζοντας την με την ηθική εξαχρείωση, τον αμοραλισμό και τον χυδαίο οπορτουνισμό, όχι του ρεφορμιστή εργαζομένου της Σοσιαλδημοκρατίας – που σε τελευταία ανάλυση, ιστορικά, έχει Προλεταριακή Προέλευση – αλλά του επικίνδυνου (κυριολεκτικά) μηδενιστή Λούμπεν.
Γιατί οι εξαιρετικά ωφέλιμες για το σύστημα υπηρεσίες του Τσίπρα έχουν επαρκώς αναγνωριστεί από την Ελίτ– δηλαδή την εγχώρια και διεθνή Αστική Τάξη– τους Δανειστές, τους Αμερικάνους και όλα τα υπόλοιπα «λουλούδια» που ο εκτρωματικός Τσίπρας κάποτε πολεμούσε, στα λόγια.
Γιατί ο Τσίπρας με το 3ο Μνημόνιο δέσμευσε σε Πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% την χώρα έως το 2022 και με πλεονάσματα της τάξης του 2,2% έως το 2060.
Υποθήκευσε την ελληνική δημόσια περιουσία έως το 2115 δηλαδή για 100 χρόνια και «παραχώρησε»– ξεπούλησε δηλαδή– στους Δανειστές ελληνική δημόσια περιουσία αρχίζοντας από το Σιδηροδρομικό Δίκτυο έως τα Αεροδρόμια. Ταυτόχρονα – σύμφωνα με μαρτυρία βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ– κόστισε αλλά 86 δις η διαπραγμάτευσή του, δηλαδή του μεγάλου επαναστάτη από τις USA Γιανη – με ένα ν – Βαρουφάκη συν τα δεκάδες – ή και εκατοντάδες – δις για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών.
Περιττό δε να σχολιάσουμε τον τρόπο που δημιουργούνταν τα πρωτογενή πλεονάσματα π.χ. με αύξηση χρεών στους Προμηθευτές του Δημοσίου, μείωση σε τεράστιο βαθμό του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), καθυστέρηση των Παραγωγικών Επενδύσεων αλλά και της έκδοσης νέων συντάξεων για πάνω από τρία χρόνια τουλάχιστον 200.000 νέων συνταξιούχων.
Η Δεξιά όλων των αποχρώσεων – Ακροδεξιά, Λαϊκή Δεξιά, Φιλελεύθερη Κεντροδεξιά– ευγνωμονούν τον Τσίπρα για τον κατεδαφιστικό του ρόλο σε όλο το οικοδόμημα της Ιστορικής Αριστεράς.
Οι ανενημέρωτοι, αγράμματοι και σχεδόν αναλφάβητοι Δεξιοί ευχαρίστως ταυτίζουν την Θεωρία των Marx/Engels και κάθε έννοια Εργατικού Κινήματος, Σοσιαλισμού και Κομμουνισμού με τον Τσίπρα γιατί – πολύ απλά– έτσι τους συμφέρει. Ξεμπερδεύοντας με μια Fake «Αριστερα» a la Τσίπρα, γνωρίζουν (ή ελπίζουν) πολύ καλά πως ξεμπερδεύουν – ίσως για τα επόμενα χρόνια– και από την Αληθινή Αριστερά του Εργατικού και Λαϊκού Κινήματος και την οποία ευχαρίστως ταυτίζουν με τον απόπατο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ (τωρα ΕΛΑΣ). Απλά, με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια και οι επιπτώσεις της Τσιπραίικης παρακμής ήδη φαίνονται έκδηλα. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως ο Νάρκισσος Giani, υπέγραψε την πρώτη συμφωνία με τους Δανειστές στις 20 Φλεβάρη του 2015, μόλις 25 μέρες μετρά την άνοδο του Τσίπρα στην Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας σαν «δίκαιες» το 70% (!) των απαιτήσεων των Δανειστών (Βλ. Δηλώσεις του Βαρουφάκη την εποχή εκείνη).
Γιατί ο Τσίπρας δεν εκμηδένισε απλά κάθε έννοια Επιστήμης και Ολιστικής, Διαλεκτικής Θεωρίας της Επιστήμης αλλά υπονόμευσε κάθε έννοια Επιστημονικού χαρακτήρα με τα «διαμάντια» που σέρβιρε κατά καιρούς (Φαντασιακή Θεώρηση του Έθνους, Θεωρία του Κοινωνικού Φύλου κα). Έτσι ερμηνεύεται η αλλεργία και απέχθεια των Τσιπραίων ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ για έννοιες όπως Πατρίδα, Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, Ιμπεριαλισμός, αλλά και έννοιες όπως Οικογένεια, Πατέρας ακόμα και Άνδρας και ανδρισμός .
Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο Τσίπρας πρέπει να συντριβεί έτι περαιτέρω και ει δυνατόν, να εξαϋλωθεί.
Η Αριστερά θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της έχοντας σαν «μαγιά» ό,τι καλύτερο υπάρχει στον χώρο της με την απλή προϋπόθεση, να εξαφανιστεί ο ιός, ο βάκιλος του ΣΥΡΙΖΑ που απειλεί με την παρακμιακή του φύση να εξαφανίσει κάθε μορφή αντίστασης θυμίζοντας επιδημία πανώλης του Μεσαίωνα.
Η ερεβώδης χρονική περίοδος του Τσίπρα πρέπει να φθάνει στο τέλος της. Όπως έχουμε Προ Χριστού και Μετά Χριστόν στην Ιστορική Επιστήμη, έτσι θα έχουμε και Αριστερά Μετά Τσίπρα. Για το καλό του ελληνικού λαού, της χώρας και του νέου εργατικού κινήματος που έρχεται, από νέους ανθρώπους μορφωμένους και πολύγλωσσους αλλά και παλαιότερους αριστερούς που βγήκαν αλώβητοι από το Καθαρτήριο και την Κόλαση του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό, όλοι πρέπει να θυμόμαστε, και να μην ξεχνάμε ποτέ, τουλάχιστον έως τις βουλευτικές εκλογές, SYRIZA Delendus Est! (Ο Τσίπρας πρέπει να αφανιστεί!)
Το δημογραφικό δεν είναι κοινωνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι σταδιακή απώλεια εθνικής ισχύος και απαιτεί κράτος αποφασισμένο να ανατρέψει την πορεία, όχι να προσαρμοστεί σε αυτήν
Του Δρ. Νικόλαου Γιαννόπουλου*
Υπάρχουν εθνικές κρίσεις που εκδηλώνονται απότομα. Το έχουμε δει στο παρελθόν. Μια στρατιωτική σύγκρουση, μια οικονομική κατάρρευση, μια μεγάλη φυσική καταστροφή. Υπάρχουν όμως και κρίσεις πιο ύπουλες, οι οποίες εξελίσσονται τόσο αργά ώστε η κοινωνία μαθαίνει να ζει μαζί τους. Κάθε χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει λίγο, χωρίς ποτέ να ακούγεται ο συναγερμός που θα ακουγόταν αν η ίδια απώλεια συνέβαινε μέσα σε μία ημέρα.
Το δημογραφικό είναι ακριβώς μια τέτοια κρίση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 γεννήθηκαν στην Ελλάδα μόλις 65.594 παιδιά, 2.873 λιγότερα από το 2024. Η μείωση έφθασε το 4,2% μέσα σε έναν χρόνο και καταγράφηκε στις 12 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας. Οι αριθμοί όμως δεν αποκαλύπτουν ολόκληρο το πρόβλημα.
Μια χώρα που γερνά και συρρικνώνεται δεν αντιμετωπίζει μόνο κοινωνική δυσκολία. Χάνει σταδιακά μέρος της εθνικής της ισχύος. Η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται αποκλειστικά σε αεροσκάφη, φρεγάτες και ΑΕΠ. Στηρίζεται σε ανθρώπους, σε παραγωγικό πληθυσμό, σε εργαζομένους, σε επιστήμονες, σε στρατεύσιμους, σε οικογένειες που κατοικούν την περιφέρεια, σε νέους που δημιουργούν και παραμένουν στη χώρα.
Χωρίς αυτή την ανθρώπινη βάση, όλα τα υπόλοιπα γίνονται δυσκολότερα.
Ποιος θα στηρίζει το ασφαλιστικό σύστημα όταν η αναλογία ενεργού και μη ενεργού πληθυσμού επιδεινώνεται; Ποιος θα στελεχώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις; Ποιος θα κρατήσει οικονομικά ενεργές τις μικρές πόλεις και τα χωριά; Και κυρίως, ποιος θα κατοικεί στα ακριτικά νησιά, στον Έβρο και στις περιοχές που ήδη χάνουν πληθυσμό;
Εδώ το δημογραφικό παύει να είναι ένας φάκελος κοινωνικής πολιτικής στο υπουργείο κάθε «Δόμνας» και γίνεται ζήτημα στρατηγικού βάθους. Μια κατοικημένη παραμεθόριος δεν έχει την ίδια στρατηγική αξία με μια παραμεθόριο που αδειάζει. Ένα νησί με νέες οικογένειες,
σχολείο, γιατρό και οικονομική δραστηριότητα δεν είναι το ίδιο εθνικό μέγεθος με ένα νησί στο οποίο ο πληθυσμός γερνά, τα παιδιά λιγοστεύουν και οι υπηρεσίες αποσύρονται η μία μετά την άλλη.
Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, η ελληνική Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το δημογραφικό περισσότερο ως πρόβλημα προς διαχείριση παρά ως εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η κυβέρνηση θα απαντήσει ότι έχει λάβει μέτρα. Θα πει ότι έφτιαξε το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Θα υποστηρίξει ότι υπάρχει Εθνικό Σχέδιο Δράσης, επιδόματα γέννησης, στεγαστικά προγράμματα, υποστήριξη της μητρότητας, παιδικοί σταθμοί και δεκάδες άλλες δράσεις.
Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη αυτών των παρεμβάσεων αλλά την επάρκειά τους ως εθνικής στρατηγικής. Γιατί μία στρατηγική δεν αξιολογείται από το πόσες δράσεις ανακοινώνονται, αλλά από το αν μεταβάλλει την πραγματικότητα για την οποία σχεδιάστηκε.
Και η πραγματικότητα συνεχίζει να επιδεινώνεται.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στη δραστηριότητα και στη στρατηγική. Μπορεί ένα κράτος να διαθέτει δεκάδες προγράμματα και παρ’ όλα αυτά να μην έχει μεταβάλει την κατεύθυνση των γεγονότων. Η αδιαφορία άλλωστε δεν εκδηλώνεται πάντοτε με απραξία. Μπορεί να εκδηλώνεται και ως απουσία αίσθησης επείγοντος.
Η κυβέρνηση έδειξε ότι αποδέχεται ως φυσιολογικό ότι κάθε χρόνο γεννιούνται λιγότερα παιδιά. Και το μόνο που κάνει είναι να συζητά το πρόβλημα σε συνέδρια. να παρουσιάζει νέες δράσεις και όταν οι επόμενοι αριθμοί είναι πάλι χειρότεροι, να ανακοινώνει ακόμη ένα πρόγραμμα.
Και πιστεύει ότι αυτό δεν αρκεί. Δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει ότι το δημογραφικό απαιτεί σαφή εθνικό στόχο. Χρειάζεται ένα κράτος που να δηλώνει χωρίς αμφισημία ότι επιθυμεί περισσότερα παιδιά, περισσότερες νέες οικογένειες, ισχυρότερες πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες, επιστροφή νέων στην περιφέρεια και πραγματική δυνατότητα ενός ζευγαριού να δημιουργήσει οικογένεια χωρίς να αισθάνεται ότι διακινδυνεύει την οικονομική του επιβίωση.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο οι πρόσφατες δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας προκαλούν εύλογο προβληματισμό.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου, μιλώντας στο Most Powerful Women Summit, δήλωσε ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος». Εξήγησε ακόμη ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τυπικό μελλοντικό μοντέλο η οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά. Αργότερα μετά την κατακραυγή διευκρίνισε ότι το κράτος οφείλει να στηρίζει κάθε τύπο οικογένειας.
Αλλά το δημογραφικό θέτει ένα διαφορετικό ερώτημα.
Μπορεί μια χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρή δημογραφική συρρίκνωση να μην έχει συγκεκριμένο δημογραφικό πρότυπο προς ενθάρρυνση;
Η χώρα χρειάζεται πολύ περισσότερα από επιδόματα. Χρειάζεται να γίνει ξανά εφικτό το σχέδιο ζωής. Ένας νέος άνθρωπος δεν αποφασίζει αν θα αποκτήσει παιδιά μόνο από το ύψος ενός επιδόματος γέννησης. Το αποφασίζει κοιτάζοντας μπροστά.
Μπορεί να βρει σπίτι; Μπορεί να διατηρήσει αξιοπρεπή εργασία; Μπορεί να μεγαλώσει δύο ή τρία παιδιά χωρίς να καταρρεύσει οικονομικά; Αν ζει στην επαρχία, θα υπάρχει σχολείο, γιατρός και βασικές υπηρεσίες; Αν είναι γυναίκα, θα πληρώσει επαγγελματικά την απόφαση να γίνει μητέρα; Αυτά είναι τα πραγματικά δημογραφικά ερωτήματα.
Και γι’ αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να ανήκει αποκλειστικά σε ένα υπουργείο. Η στεγαστική πολιτική είναι δημογραφική πολιτική, ούτε η φορολογία, ούτε η εργασία. Η υγεία στην περιφέρεια είναι δημογραφική πολιτική. Η λειτουργία ενός σχολείου σε ένα απομακρυσμένο χωριό είναι επίσης δημογραφική πολιτική.
Ακόμη και η εθνική άμυνα έχει δημογραφική διάσταση.
Αν λοιπόν πράγματι θεωρούμε ότι αντιμετωπίζουμε εθνική κρίση, κάθε μεγάλη κυβερνητική πολιτική πρέπει να περνά και από ένα απλό φίλτρο. Βοηθά αυτή η απόφαση έναν νέο άνθρωπο να μείνει στην Ελλάδα, να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει περισσότερα παιδιά; Αν όχι, τότε το δημογραφικό θα παραμένει ένας ωραίος τίτλος κυβερνητικών σχεδίων.
Γι’ αυτό οι προειδοποιήσεις του Αντώνη Σαμαρά αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή.
Στην ομιλία του στο Ηράκλειο τον Ιούνιο χαρακτήρισε τη δημογραφική κρίση «το πρώτο εθνικό μας πρόβλημα» και τη συνέδεσε άμεσα με την εγκατάλειψη της ελληνικής επαρχίας. Είπε ακόμη κάτι που περιγράφει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το πολιτικό πρόβλημα. Ότι δεν βλέπει το πολιτικό σύστημα να «καίγεται» για να κάνει κάτι.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, σχολιάζοντας τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αντί να ενισχύει την παραδοσιακή οικογένεια σε μια περίοδο οξύτατου δημογραφικού προβλήματος, επιλέγει διαφορετικές προτεραιότητες.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον πρώην Πρωθυπουργό αλλά το ερώτημα όμως παραμένει:
Θέλει η Ελλάδα πραγματικά να αναστρέψει τη δημογραφική της πορεία ή έχει αρχίσει να συμβιβάζεται με την ιδέα ότι θα γίνει μικρότερη, γηραιότερη και περισσότερο συγκεντρωμένη σε λίγα μεγάλα αστικά κέντρα;
Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κριθούν πολύ περισσότερα από την κοινωνική πολιτική μιας κυβέρνησης. Θα κριθεί η παραγωγική δυνατότητα της χώρας, η βιωσιμότητα του κοινωνικού κράτους και η επάνδρωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Τελικά, θα κριθεί μέρος της ίδιας της εθνικής μας ισχύος.
Η αδράνεια δεν συγχωρείται και η Ελλάδα δεν χρειάζεται ένα κράτος που θα μάθει να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα τη συρρίκνωσή της.
Χρειάζεται ένα κράτος που θα αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με αυτήν.
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpg)
Το DNA της Δεξιάς και η μνήμη της Εθνικής Αντίστασης
Συμπέρασμα
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο