Απόστολος Διαμακάρης Συγκινητικό! Ο Στέφανος Τσιτσιπάς στον πατέρα του, σε live μετάδοση: Που είναι η τσάντα μου, γαμώ το σπίτι σου; Πραγματικός Έλληνας. Αντε και μισός Ρώσος.
Ένα ακόμη περιστατικό άσχημης συμπεριφοράς του Στέφανου Τσιτσιπά προς τον πατέρα του, Απόστολο, κατέγραψαν οι κάμερες. Ο κορυφαίος Έλληνας τενίστας όπως φαίνεται σε βίντεο που δημοσιεύτηκε δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα νεύρα του κατά τη διάρκεια του αγώνα με τον Λέρνερ Τιέν στη Γενεύη και ξέσπασε κατά του πατέρα του. Όπως φαίνεται στο βίντεο, δεν έβρισκε κάτι στην τσάντα του με αποτέλεσμα να τα βάλει με τον πατέρα του λέγοντας τους αρκετές φορές «πού είναι, γ@@@ το σπίτι σου;».
ΑΦΟΥ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΕΘΕΡΟ ΤΟΥ!
Έχουμε γράψει σε σωρεία κειμένων ότι ο Τσίπρας θα καταγραφεί στην ιστορία σαν ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας και πειθήνιο όργανο των μαφιόζων του διεθνούς ολοκληρωτισμού (4ο Ράιχ).
Τσίπρας και Μητσοτάκης και η όμοια πολιτική τουςφιλοσοφία και νοοτροπία. Αυτοί οι πολιτικοί “φελλοί”, οι οποίοι συνεχίζουν επιπλέουν
εξαιτίας μας.
Και συνεχίζουν να υπάρχουν χάρη στην παρουσία ο ένας του άλλου. Αν δεν υπήρχε
ο ενας από τους δυο θα είχε εξαφανιστεί και ο άλλος.
Έδωσε πάλι μεγάλη χαρά και ελπίδα ο Τσίπρας στον απελπισμένο και περικυκλωμένο
από παντού Μητσοτάκη.
Πριν ακόμη ανακοινώσει το κόμμα χρίστηκε από τον Μητσοτάκη ως ο βασικός αντίπαλος (τα
συστηµικά Μέσα τον εµφανίζουν δεύτερο στις προσεχείς εκλογές) γιατί αυτό
ακριβώς τον βολεύει. Με τον Τσίπρα δεύτερο στις ψευτοδημοσκοπήσεις μπορεί να
συσπειρώσει το κοινό της η Ν∆ κουνώντας τον ως απειλή από το παρελθόν.
Μολις ειδαν ότι η χώρα έχει τη µοναδική
ευκαιρία να απαλλαγεί από το καθεστώς Μητσοτάκη και οι δηµοκρατικές δυνάµεις,
τα κόµµατα της προόδου, δεν απαρνούνται τον ρόλο τους, αντιθέτως επιλέγουν την
ουσιαστική ενότητα, αυτή δηλαδή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις
ανάγκες της κοινωνίας, ώστε να απαλλάξουν τη χώρα από τη χειρότερη κυβέρνηση
της µεταπολίτευσης και την καταστροφική της λειτουργία, έριξαν στη μάχη (όπως τότε)
τον Νενέκο γιατί χρειάζονται ακόμη τον Μητσοτάκη στην εξουσία έχουν πολλά θέματα
ακόμη κυρίως ΕΘΝΙΚΑ
Τον άνθρωπο που
έχει προσδώσει στο ψεύδος, στην πολιτική απάτη και στη διαστροφή της
πραγματικότητας, μορφές παράνοιας.
Τον άνθρωπο που στέρησε από τον πολίτη αυτής
της χώρας και το τελευταίο πράγμα που του είχε μείνει, την ελπίδα, με αυτό το αχαλίνωτο εμπόριο των παραμυθιών και των ψεύτικων υποσχέσεων (εμπόριο
ψεύδους) διότι διαπρέπει σε αυτό και αποτελεί τον κερδοσκόπο των λαϊκών αγώνων.
Πόσο μαλάκες να γίνουμε ακόμη ρε Τσίπρα; Πόσο
σανό να φάμε; Ακόμη και γαϊδούρια να ήμασταν θα είχαμε χορτάσει. Το ψεύδος σου και των ανδρεικέλων σου έχει απογειωθεί και έχει πάρει
τις μορφές της θριαμβολογικής αυθάδειας… Τα παραμύθια, βεβαίως, γρήγορα τα σκορπίζει η σκληρή πραγματικότητα και
τιμωρεί όλους αυτούς τους πολιτικούς απατεωνίσκους που πίστεψαν, μέσα στη
μικροαστική τους έπαρση, ότι μπορούν να ξεγελάσουν την ιστορία… Θα πάρεις μόνο ένα μικρό ποσοστό από τους απολιτίκ αυτής της χώρας,
ΟΥΤΕ ένας αριστερός που σέβεται τον εαυτό του και έχει ανοίξει έστω και τρεις σελίδες
βιβλίου δεν θα σε ψηφίσει.
Πρέπει το ΤΕΛΟΣ του μεγάλου παραμυθατζή Τσίπρα
(μεγάλος παραμυθατζής σε απελπιστικά καχεκτικό πολιτικό μέγεθος), να είναι πολύ
ηχηρό… διαφορετικά θα ανοίξει ξανά το τρελοκομείο
και θα μπορεί να λέει ο καθένας μπορώ και εγώ να γίνω πρωθυπουργός.
Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
Τσιπράκο...στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί
ΕΔΩ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ 35.000 ΕΥΡΩ TO MHNA ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ .
Με τον δεξιό εθνικολαϊκιστή Πάνο Καμμένο με τη δεξιά, τη λαϊκή ή την «ψεκασμένη» … ή την ακροδεξιά (διαλέξτε και πάρετε)
Δημήτρης Παπαγγελόπουλος Κατερίνα Παπακώστα από το «καραμανλικό μπλοκ».
Από την άλλη οι Ελενα Κουντουρά, Τέρενς Κουίκ και Βασίλης Κόκκαλης τα… απομεινάρια των καραδεξιών Ανεξαρτήτων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου.
Και τα υπόλοιπα μπουμπούκια της δεξιάς που στηρίχτηκε για 5 χρόνια ο Τσιπρας.
Κυβέρνησε με τους αποστάτες και τα κουρέλια που «δανείστηκε» έναντι αμοιβής (θεοχαρόπουλους, Δανέληδες κλπ)
Υ.Γ. Ο Τσίπρας έχει χάσει τρείς εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις ως αρχηγός κόμματος: τις ευρωεκλογές/αυτοδιοικητικές του 2019, τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023 (Μάιος και Ιούνιος). Παρακάτω η αναλυτική εικόνα.
1. Ευρωεκλογές & Αυτοδιοικητικές – 26 Μαΐου 2019
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη βαριά ήττα, γεγονός που οδήγησε στην προκήρυξη εθνικών εκλογών.
2. Εθνικές Εκλογές – 7 Ιουλίου 2019
Η Νέα Δημοκρατία επικράτησε με σημαντική διαφορά.
3. Εθνικές Εκλογές – 21 Μαΐου 2023
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη συντριπτική ήττα, με τη ΝΔ να επικρατεί σε όλη τη χώρα πλην Ροδόπης.
4. Εθνικές Εκλογές – 25 Ιουνίου 2023
Σήμερα λοιπόν που κυβερνάει τη χώρα το ΚΑΤΑΚΑΘΙ των πολιτικών, οικονομικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων. Η εξουσία είναι στα χέρια ακριβώς αυτών των δυνάμεων που έφεραν την Ελλάδα εδώ και που αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή, σε κάθε γκρέμισμα, σε κάθε ξεχέρσωμα, σε κάθε πείραγμα των κεκτημένων της πιο μαύρης ελίτ υπαλλήλων, τραπεζιτών ,εργοδοτών, συνδικάτων και κομμάτων, έρχεται ο Τσίπρας (κατόπιν εντολών όπως τότε) σαν ο μεγάλος χορηγός του Μητσοτάκη να διασπάσει τις δυνάμεις που απειλούν να ρίξουν την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση.
Με παλιά υλικά, καιροσκόπους, πολιτικά ρετάλια, φθαρμένες «πολιτικές περσόνες» απο την Γ' εθνική της Κεντροαριστεράς και πρόθυμους «γυρολόγους, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και διεργασίες, αλλά μόνο τους εαυτούς τους, άντε και ορισμένους φίλους τους, «χτίζει» ο Τσίπραςτις «γέφυρες» για την κατάληψη της Κεντροαριστεράς.
Μόλις κυβέρνησε, σε 4 χρόνια ανέστησε την ΝΔ και τώρα θέλει να την ξαναναστήσει. Oταν έγινε αντιπολίτευση, έκανε την ΝΔ ηγεμόνισσα !
Ο ορισμός του πολιτικού απατεώνα.
Επιτέλους, ας δοθεί ένα τέλος στην Πολιτική Αλητεία και τον Κοινωνικό Υπόνομο της Τσιπρέικης Λουμπεναρίας!
Δεν είναι κάποιο «αντιπολιτευόμενο μπλογκ». Δεν είναι κάποια «υπερβολή της αντιπολίτευσης». Δεν είναι «θεωρίες συνωμοσίας».
Είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό δικαστικό σύστημα που έρχεται πλέον να υπενθυμίσει ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν έκλεισε ποτέ — όσο κι αν το Μαξίμου προσπάθησε να το θάψει κάτω από τόνους προπαγάνδας, συγκάλυψης και επικοινωνιακής λάσπης.
Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του «Βηματοδότη», τα μηνύματα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου μόνο ανησυχία προκαλούν στην κυβέρνηση. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η προσφυγή του Νίκου Ανδρουλάκη για την υπόθεση της παρακολούθησής του από την ΕΥΠ ενδέχεται να οδηγήσει σε καταδικαστική απόφαση για την Ελλάδα.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά πολιτικά προβλήματα.
Γιατί δεν μιλάμε για μια «τυπική» νομική εκκρεμότητα. Μιλάμε για υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα των δημοκρατικών δικαιωμάτων:,το δικαίωμα του πολίτη να γνωρίζει γιατί το κράτος τον παρακολουθούσε.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να μετατρέψει ένα τεράστιο θεσμικό σκάνδαλο σε υπόθεση «ρουτίνας». Άλλαξε νόμους μέσα στη νύχτα, έκλεισε στόματα, επικαλέστηκε το «απόρρητο», επιστράτευσε πρόθυμα ΜΜΕ και επιχείρησε να παρουσιάσει τις υποκλοπές περίπου ως… φυσικό φαινόμενο.
Όμως το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται επειδή το αποκρύπτεις.
Το ίδιο το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε αποφανθεί ότι ο Ανδρουλάκης πρέπει να ενημερωθεί για τους λόγους παρακολούθησής του. Παρ’ όλα αυτά, η απόφαση παραμένει ουσιαστικά ανεφάρμοστη. Δηλαδή, σε μια χώρα που υποτίθεται λειτουργεί με κανόνες δικαίου, η εκτελεστική εξουσία συνεχίζει να φέρεται σαν να βρίσκεται υπεράνω κάθε θεσμικού ελέγχου.
Αυτό ακριβώς είναι που εκθέτει πλέον διεθνώς το καθεστώς Μητσοτάκη.
Διότι όταν μια ευρωπαϊκή χώρα καταδικάζεται για παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, δεν πρόκειται απλώς για «κακή εικόνα». Πρόκειται για επίσημη επιβεβαίωση ότι οι δημοκρατικές εγγυήσεις έχουν τραυματιστεί σοβαρά.
Και όσο κι αν τα φιλοκυβερνητικά επιτελεία επιχειρούν να μεταθέσουν τη συζήτηση, η ουσία παραμένει αμείλικτη:
⏩ Παρακολουθούνταν πολιτικοί αντίπαλοι. ⏩ Χρησιμοποιήθηκε το «κρατικό απόρρητο» ως ασπίδα συγκάλυψης. ⏩ Οι υπεύθυνοι δεν λογοδότησαν ποτέ. ⏩ Και σήμερα η χώρα κινδυνεύει να εκτεθεί διεθνώς ως κράτος που παραβιάζει ατομικά δικαιώματα.
Το πιο αποκαλυπτικό όμως είναι κάτι άλλο: αν η κυβέρνηση ήταν πραγματικά αθώα, δεν θα φοβόταν ούτε την ενημέρωση ούτε τη διαφάνεια.
Αντίθετα, αυτό που βλέπουμε εδώ και μήνες είναι ένας πανικός συγκάλυψης. Ένα διαρκές μπλοκάρισμα κάθε προσπάθειας αποκάλυψης της αλήθειας. Μια θεσμική κατρακύλα που θυμίζει όλο και περισσότερο καθεστώτα όπου οι μυστικές υπηρεσίες λειτουργούν χωρίς κανέναν δημοκρατικό έλεγχο.
Και τώρα, το Στρασβούργο έρχεται να υπενθυμίσει ότι, όσο κι αν ελέγχεις το εσωτερικό επικοινωνιακό παιχνίδι, υπάρχουν ακόμα διεθνείς θεσμοί που καταγράφουν την πραγματικότητα.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν τελείωσε. Τώρα αρχίζει να επιστρέφει,
Μπροστά στο ξέσπασμα νέου σκανδάλου -που πιθανώς να ενεργοποιήσει ξανά και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία- βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, αυτή τη φορά για την προμήθεια νέου τύπου υδρόμετρων, απ αόπου ήδη διαφαίνονται ατασθαλίες πολλών εκατομμυρίων ευρώ.
Η υπόθεση αφορά υπόθεση για τη διασπάθηση δημοσίου χρήματος, δωροδοκίες, δωροληψίες και σε αυτή εμπλέκονται στελέχη εταιριών, υπάλληλοι Δήμων, υπουργείων και Αρχών, χτυπώντας πάλι και την κεντρική κυβέρνηση. Σε αυτή τη φάση ο φάκελος βρίσκεται στα χέρια της διοικήτριας της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας (ΕΑΔ) Αλεξάνδρας Ρογκάκου.
Την υπόθεση ερευνά ακόμα η Επιτροπή Ανταγωνισμού αλλά και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η ΕΑΔ ερευνά την υπόθεση εδώ και τουλάχιστον ενάμιση χρόνο. Ανώνυμος πληροφοριοδότης, κάνοντας χρήση της νομοθεσίας για τους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος (whistleblowers), κατέθεσε το 2024 καταγγελία 28 σελίδων με λεπτομέρειες για ατασθαλίες σε πάνω από 50 προμήθειες από δήμους και ΔΕΥΑ.
Αφορά έργο χρηματοδοτούμενο από το ΕΣΠΑ, με αντικείμενο την προμήθεια και εγκατάσταση νέου τύπου υδρομέτρων από δήμους και Δημοτικές Επιχειρήσεις Υδρευσης – Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ) όλης της χώρας.
Την υπόθεση ερευνά ακόμα η Επιτροπή Ανταγωνισμού αλλά και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Η ΕΑΔ ερευνά την υπόθεση εδώ και τουλάχιστον ενάμιση χρόνο. Ανώνυμος πληροφοριοδότης, κάνοντας χρήση της νομοθεσίας για τους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος (whistleblowers), κατέθεσε το 2024 καταγγελία 28 σελίδων με λεπτομέρειες για ατασθαλίες σε πάνω από 50 προμήθειες από δήμους και ΔΕΥΑ.
Κατήγγειλε υπερκοστολόγηση έως και 700%, προσυνεννοημένες μελέτες, με στόχο την υπερδιαστασιολόγηση του έργου, την αγορά δηλαδή μεγαλύτερου αριθμού υδρομέτρων από τον απαιτούμενο, προς όφελος φυσικά των προμηθευτών κ.ά. Το κόστος ανά έργο υπολογίζεται κατά μέσον όρο στα 9 εκατ. ευρώ και επομένως το συνολικό ύψος της δαπάνης αγγίζει τα 500 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με πληροφορίες τα συμπεράσματα του πορίσματος είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για δήμους,
ΔΕΥΑ και εταιρίες που συμμετείχαν στην υλοποίηση των έργων.
Κάθε φορά που ξεσπά ένα μεγάλο σκάνδαλο, κάθε φορά που μια δικαστική απόφαση προκαλεί κοινωνική οργή, ακούμε το ίδιο τροπάρι: «Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη».
Μόνο που υπάρχει μια μικρή “λεπτομέρεια” την οποία τα συστημικά ΜΜΕ φροντίζουν να θάβουν: Την ηγεσία της Δικαιοσύνης την διορίζει η κυβέρνηση.
Και δεν το λέμε εμείς. Το υπενθυμίζει σήμερα ακόμα και ο ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ, περιγράφοντας τη διαδικασία επιλογής της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου, αφού αποχωρούν η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας του ανώτατου δικαστηρίου.
Ας το κάνουμε λοιπόν φραγκοδίφραγγα:
Η διαδικασία έχει τρία στάδια.
Οι ίδιοι οι ανώτατοι δικαστές ψηφίζουν και προτείνουν πρόσωπα. Οι υποψήφιοι περνούν από ακρόαση στη Βουλή. Και στο τέλος… αποφασίζει το Υπουργικό Συμβούλιο. Δηλαδή η κυβέρνηση.
Τόσο απλά.
Η κυβέρνηση είναι αυτή που επιλέγει τελικά ποιος θα γίνει Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και ποιος Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Και από εκεί και πέρα αρχίζει η ουσία της υπόθεσης: Η κορυφή της δικαστικής πυραμίδας επηρεάζει συνολικά την επαγγελματική πορεία των δικαστικών λειτουργών — προαγωγές, τοποθετήσεις, κρίσεις, πειθαρχικά, μετακινήσεις.
Με δυο λόγια; Το σύστημα φροντίζει ώστε οι μηχανισμοί του κράτους να παραμένουν δεμένοι με την εκάστοτε πολιτική εξουσία.
Γι’ αυτό είναι τουλάχιστον αστείο να παρουσιάζεται η αστική Δικαιοσύνη σαν ένας ουδέτερος «ναός αντικειμενικότητας», αποκομμένος από πολιτικές και ταξικές εξαρτήσεις.
Με απλά λόγια η κορυφή του μηχανισμού απόδοσης “δικαιοσύνης διαμορφώνεται με καθαρά κυβερνητική απόφαση. Και αυτό καθορίζει συνολικά τους συσχετισμούς μέσα στο δικαστικό σώμα.
Οταν λοιπόν ακούμε ότι «η Δικαιοσύνη αποφασίζει ανεξάρτητα», καλό είναι να θυμόμαστε: Στην κορυφή της πυραμίδας της αστικής “δικαιοσύνης” βρίσκεται πάντα η υπογραφή της κυβέρνησης
Α, όλα κι όλα, έχουν μέθοδο. Ουκ ολίγες φορές το Documento έχει αποκαλύψει το modus operandi του επιτελικού ριφιφί στο δημόσιο. Οι αετονύχηδες σιτίζονται ακριβώς εκεί που ευδοκιμούν προχειρότητα, αδιαφάνεια, αδιαφορία, ασυδοσία. Εκεί όπου η ρεμούλα γίνεται κυβερνητική κανονικότητα.
Πόσες φορές το Documento έχει γράψει για στημένους διαγωνισμούς και απευθείας αναθέσεις; Πόσες άλλες για σαλαμοποίηση έργων και σπάσιμο σε μικρότερες συμβάσεις ώστε να περάσουν κάτω από τα ραντάρ των διάτρητων ελέγχων; Και πόσες άλλες για τους «ημέτερους» που σιτίζονται από το πρυτανείο που θησαυρίζει από τους φόρους μας, το υστέρημά μας.
Μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος.
Τα συμπεράσματα των επί χρόνια ερευνών του Documento αποτυπώνονται σε έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Αποκαλυπτική.
Η συντριπτική πλειονότητα των φορέων του Δημοσίου επέλεξε να αναθέσει έργα μέσω απευθείας ανάθεσης. Πάνω από τα τρία τέταρτα των συμβάσεων δόθηκαν μέσω απευθείας αναθέσεων. Σχεδόν τα τρία τέταρτα τόσο του πλήθους όσο και της συνολικής αξίας των συμβάσεων συγκεντρώθηκαν σε μόλις οκτώ αναδόχους.
Ένα κλειστό σύστημα με τις ευλογίες του επιτελικού κράτους. Μια χούφτα εταιρειών επιδεικνύει την αριστεία της κατέχοντας τη μερίδα του λέοντος από τα κρατικά ταμεία. Κι αυτό το ονομάζουν ανταγωνισμό και ελεύθερη αγορά. Έτσι στήνονται καρτέλ «αρίστων».
Πώς επιβιώνει αυτό το σύστημα ολίγων και εκλεκτών αναδόχων; Απλούστατα, το επιτελικό κράτος έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί η χαμηλή λογοδοσία (διάτρητοι έλεγχοι, διακοσμητικές επιτροπές). Ιδού και η μέθοδος: Ετοιμάζεται μια υπηρεσία, ένας οργανισμός για να υλοποιήσει ένα έργο; Αναθέτει την έρευνα αγοράς σε εταιρεία συμβούλων. Εξωτερικών συνεργατών. Ιδιωτών δηλαδή. Μπορεί τελικά να προβούν σε διαγωνισμό ή σε ανάθεση ή σε απευθείας ανάθεση ή σε σαλαμοποίηση. Ακολουθεί η ώρα της λογοδοσίας. Αν όλα έγιναν σωστά. Αναθέτουν σε εξωτερικούς συνεργάτες τον έλεγχο παρότι το δημόσιο έχει δικούς του μηχανισμούς. Είτε όμως σμπαραλιάζουν τις επιτροπές ελέγχου είτε τις παρακάμπτουν. Οι ιδιώτες, οι οποίοι φυσικά πληρώνονται αδρά για μια δουλειά που θα μπορούσε να κάνει το ίδιο το δημόσιο ανέξοδα, τα βρίσκουν όλα καλώς καμωμένα, οι αξιολογήσεις είναι θετικές και το ριφιφί συνεχίζεται… Να σημειώσουμε ότι όταν πρόκειται να αξιολογηθούν υπάλληλοι, έχουν μπει μέχρι και ποσοστώσεις για να καταγραφεί με το έτσι θέλω αρνητική αξιολόγηση, ενώ στην αξιολόγηση συμβάσεων από ιδιώτες το οικονομικό έτος 2025 βγήκαν όλες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, θετικές. Ούτε υποσημείωση ούτε αστερίσκος.
Σε αυτό περιβάλλον ανεπαρκούς λογοδοσίας η Δικαιοσύνη δεν θα μπορούσε να λείψει. Όλως τυχαίως ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας έχει πολλά δείγματα να δώσει. Απαξίωσε τη Βουλή, τη λαϊκή εντολή δηλαδή,
δήθεν για να τιμήσει τη διάκριση των εξουσιών. Θεσμική υποκρισία το χαρακτήρισαν νομικοί μιλώντας στο Documento. Κατά περίεργη σύμπτωση ο ίδιος εισαγγελέας που έχει προκαλέσει τον νομικό κόσμο έχοντας τις πλάτες του υπουργού Γιώργου Φλωρίδη, ανοίγει και έρευνα επειδή αποφυλακίστηκε με ένα υποδειγματικό βούλευμα ο Αλέκος Γιωτόπουλος. Πρώτη φορά συζητείται η ουσία της στάσης του στη φυλακή κι όχι σε όσα σχετίζονται με την καταδίκη του. Διαφωτισμός. Ο υπουργός βέβαια έχει ήδη ανοίξει μέτωπο με την ευρωπαϊκή γενική εισαγγελία, η οποία κατήγγειλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την –ουσιαστικά– προσπάθεια ελέγχου σκανδάλων με πολιτικούς. Κράτος αδίκων και σερίφηδων. Και στο διαδίκτυο που δήθεν θα κυνηγάνε ανώνυμους τοξικούς και στην ουσία θα επιβάλλουν λογοκρισία. Έρχεται…
Αυτό το κράτος που πανηγυρίζει για τα οικόπεδα με τους υδρογονάνθρακες που παίρνουν αμερικανικές εταιρείες τον Φεβρουάριο, αλλά τον Μάιο στη ζούλα η κοινοπραξία εξαφανίζεται από αυτά. Πάνε τα οικονομικά οφέλη, πάνε και τα γεωπολιτικά στον κουβά της σιωπής.
Ας πούμε για τη Mercosur και τα ακατάλληλα κοτόπουλα που μας ήρθαν, ας σταθμούμε και στο όνειδος των εργατικών δυστυχημάτων με το εργασιακό περιβάλλον των «αρίστων»: εξοντώνονται εργαζόμενοι από κούραση, ωράρια και διπλοβάρδιες. Σε εννέα μέρες είχαμε εννέα δυστυχήματα. Επίσης τυχαία οι ελεγκτικές υπηρεσίες είναι αποδυναμωμένες…
Να δούμε και στον κόσμο τις πανδημίες να καραδοκούν καθώς τα συστήματα υγείας έχουν καταρρεύσει. Δεν πήραμε μαθήματα από την πανδημία της Covid-19. Είδαμε και τη Eurovision με τις αμφιλεγόμενες ψηφοφορίες· παράλληλα στη Γαλλία διεξάγεται έρευνα για εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων που εμπλέκεται σε δυσφημιστική προεκλογική εκστρατεία κατά υποψηφίων δημάρχων της Ανυπότακτης Γαλλίας.
Ας μην πιάσουμε τα οικονομικά διότι θα μαυρίσουμε τη μέρα μας. Μπορεί να βρείτε ελπίδα, χαρά και πυξίδα σε νέα κόμματα που ετοιμάστηκαν, ετοιμάζονται ή θα ετοιμαστούν; Το περιτύλιγμα και οι προθέσεις καλές, αλλά το αποτέλεσμα;
Αν κάποιος αναζητούσε ένα υποδειγματικό παράδειγμα για το πώς λειτουργεί η «γαλάζια επιχειρηματικότητα» στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, δύσκολα θα έβρισκε πιο χαρακτηριστική περίπτωση.
Μια νεοσύστατη ΙΚΕ με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 5.000 ευρώ, ιδρυμένη μόλις τον Φεβρουάριο του 2026, εμφανίζεται ξαφνικά να αναλαμβάνει τη διοργάνωση του Athens Defence Summit υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με χορηγικά πακέτα που ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο ευρώ.
Οχι, δεν πρόκειται για κάποιον διεθνώς αναγνωρισμένο οργανισμό με εμπειρία στον αμυντικό τομέα. Ούτε για εταιρεία που χτίστηκε μέσα από ανταγωνισμό, τεχνογνωσία και πολυετή παρουσία στην αγορά.
Πρόκειται για την European Defence Summit ΙΚΕ.
Και ποιοι βρίσκονται πίσω της;
Ο Φίλιππος-Λάμπρος Αβραμόπουλος, γιος του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Ο Γιώργος Καραμανλής, γιος του εκδότη της «Political» Νίκου Καραμανλή.
Με λίγα λόγια, η γνωστή Ελλάδα των «σωστών επιθέτων». Η Ελλάδα όπου οι δουλειές δεν ανοίγουν με επιχειρηματικό σχέδιο αλλά με οικογενειακό δέντρο. Οπου η πρόσβαση στο κράτος δεν απαιτεί εμπειρία, αλλά επώνυμο. Και όπου οι μπίζνες γύρω από την «εθνική άμυνα» μετατρέπονται σε προνομιακό πεδίο για τα παιδιά του συστήματος.
Αυτή είναι η περίφημη «αριστεία» της ΝΔ.
Μια αριστεία κληρονομική.
Μια αριστεία που λειτουργεί σαν κλειστό club συγγενών, φίλων, εκδοτών, πολιτικών παραγόντων και παρατρεχάμενων της εξουσίας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο ίδιο συνέδριο εμφανίζεται και το όνομα του Γρηγόρη Δημητριάδη — του «ανιψιού» που παραμένει η πιο βαριά σκιά του επιτελικού κράτους μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Η παρουσία του αποσύρθηκε άρον-άρον μετά τις αντιδράσεις. Ομως η ουσία δεν αλλάζει. Το γεγονός και μόνο ότι θεωρήθηκε φυσιολογική η συμμετοχή του δείχνει πόσο βαθιά παραμένει το δίκτυο εξουσίας που οικοδομήθηκε γύρω από το Μαξίμου.
Γιατί τελικά το «επιτελικό κράτος» δεν ήταν ποτέ μια ουδέτερη διοικητική μεταρρύθμιση. Ηταν ένας μηχανισμός συγκέντρωσης δύναμης, επιρροής και χρήματος στα χέρια ενός στενού οικογενειακού και πολιτικού κύκλου.
Και κάπως έτσι, ακόμα και η άμυνα της χώρας μετατρέπεται σε πεδίο χρυσοφόρων δημοσίων σχέσεων, συνεδρίων, χορηγιών και εξυπηρετήσεων για τους «δικούς μας ανθρώπους».
Υστερόγραφο: Αυτή είναι η πραγματική «εθνική άμυνα» του Μητσοτάκη: η άμυνα των οικογενειακών και φιλικών συμφερόντων απέναντι στην κοινωνία.
Οταν κρατικά κονδύλια, χορηγίες και διοργανώσεις που σχετίζονται με την ασφάλεια της χώρας γίνονται λάφυρο για γιους υπουργών, εκδοτών και ανθρώπων του συστήματος, τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι το κράτος δεν λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας αλλά υπέρ μιας κλειστής ελίτ.
Οικογενειοκρατία. Διαπλοκή. Αρπαχτή με κυβερνητική σφραγίδα.
Και μετά έχουν το θράσος να μιλούν για «μεταρρυθμίσεις»,
«καινοτομία» και «ανάπτυξη».
Η μόνη ανάπτυξη που γνωρίζουν είναι εκείνη των τραπεζικών λογαριασμών των ημετέρων.
Σαν σήμερα, στις 23 Μαΐου 1941, ενώ η Μάχη της Κρήτης μαίνεται ακόμη με πρωτοφανή αγριότητα, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και η ελληνική κυβέρνηση εγκαταλείπουν το νησί και διαφεύγουν στην Αίγυπτο υπό βρετανική προστασία.
Την ώρα που χιλιάδες Κρητικοί, στρατιώτες και αντάρτες πολεμούν σώμα με σώμα τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, το πολιτικό και μοναρχικό κατεστημένο επιλέγει τη σωτηρία του.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική για τον ταξικό και πολιτικό χαρακτήρα της εποχής: ο λαός αιμορραγεί — η εξουσία διαφεύγει.
Η Μάχη της Κρήτης, που ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941 με τη γερμανική αεραπόβαση «Επιχείρηση Ερμής», υπήρξε μία από τις πιο ηρωικές σελίδες της αντιφασιστικής αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για πρώτη φορά οι ναζί συνάντησαν τόσο μαζική και λυσσαλέα αντίσταση όχι μόνο από στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και από έναν ολόκληρο λαό.
Αγρότες, εργάτες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά επιτέθηκαν στους πάνοπλους αλεξιπτωτιστές ακόμη και με κασμάδες, μαχαίρια και κυνηγετικά όπλα. Σε πολλά χωριά οι κάτοικοι έσφαζαν κυριολεκτικά τους εισβολείς μέσα στα χωράφια και στους δρόμους.
Η Κρήτη δεν παραδόθηκε αμαχητί. Πολέμησε με λύσσα.
Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν από το μέγεθος της λαϊκής αντίστασης και υπέστησαν τεράστιες απώλειες. Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε τόσο αιματηρή για τη Βέρμαχτ, ώστε ο ίδιος ο Χίτλερ φέρεται να απαγόρευσε στο εξής αντίστοιχες μεγάλες αεραποβατικές επιχειρήσεις.
Κι όμως, μέσα σε αυτές τις δραματικές ώρες, το επίσημο ελληνικό κράτος εγκατέλειπε το νησί.
Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄, σύμβολο του αυταρχικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου που είχε προηγηθεί, μαζί με την κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού, επιβιβάζονται σε βρετανικά πλοία και μεταφέρονται στην Αίγυπτο. Από εκεί θα συγκροτηθεί η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση υπό την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Η φυγή αυτή παρουσιάστηκε τότε ως «αναγκαία για τη συνέχιση του αγώνα». Στην πραγματικότητα όμως αποκάλυπτε και κάτι βαθύτερο: ότι οι κυρίαρχες τάξεις της χώρας είχαν ως πρώτη προτεραιότητα τη διάσωση του κρατικού και πολιτικού μηχανισμού τους — όχι τη μοίρα του λαού που έμενε πίσω να αντιμετωπίσει τη ναζιστική θηριωδία.
Και η θηριωδία ήρθε.
Μετά την κατάληψη της Κρήτης, οι ναζί εξαπέλυσαν πρωτοφανή αντίποινα εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Μαζικές εκτελέσεις, καμένα χωριά, σφαγές αμάχων και τρομοκρατία σημάδεψαν το νησί. Η Κάνδανος, το Κοντομαρί, η Βιάννος και δεκάδες άλλα χωριά γράφτηκαν με αίμα στην ιστορία της ναζιστικής κατοχής.
Οι Γερμανοί δεν συγχώρεσαν ποτέ το γεγονός ότι ένας λαός τόλμησε να πολεμήσει χωρίς να περιμένει εντολές από στρατηγούς και βασιλιάδες.
Η πραγματική συνέχεια του αγώνα δεν δόθηκε από τις αυλές του Καΐρου, αλλά από την Αντίσταση που γεννήθηκε μέσα στην Κατοχή. Από τον λαό που οργάνωσε αντάρτικο, σαμποτάζ, απεργίες και ένοπλη πάλη απέναντι στους κατακτητές και στους συνεργάτες τους.
Η 23η Μαΐου 1941 μένει έτσι ως μια ιστορική αντίθεση δύο κόσμων:
Από τη μια, εκείνοι που διέφυγαν με τα πλοία της αυτοκρατορίας. Και από την άλλη, εκείνοι που έμειναν πίσω,
«Η καταπίεση του συστήματος που οικοδομήθηκε από τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό ονομάζεται "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" και μπορείτε να επιλέξετε αυτό που εκείνη τη στιγμή...
κάνει να φαίνεται το λιγότερο κακό ανάμεσα στα κόμματα, που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών, των στοών, των μέσων ενημέρωσης και των δικαστών τους» Γερουσιαστής Fernando Rossi «Φύσει ζῷον πολιτικόν»... κατά τον Αριστοτέλη, ο φίλος και σύντροφος κοινών αγώνων Nando, που τίμησε με πρόλογο το τελευταίο μου βιβλίο... 👉 Fernando Rossi: Οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να διδαχθούν πως δεν πρέπει να πιστεύουν στα ΜΜΕ
«Πέρα κι έξω» από τις άγριες «κοκορομαχίες» του σημερινού πολιτικού συστήματος, που προσομοιάζουν την «Φαλακρή Τραγουδίστρια» στο θέατρο του παραλόγου εκείνη τη σάτιρα της αστικής τάξης του Ευγένιου Ιονέσκο, η σημερινή 'Ελλάδα' έχει σαφέστατα το ρόλο μιας παραδουλεύτρας ξένων συμφερόντων και το πολιτικό σύστημα έχει αποδεχθεί πλήρως το ρόλο μιας πόρνης που προσφέρει αφειδώς κάθε είδους υπηρεσίες χωρίς κανένα αντίτιμο, πέρα από τη μισθοδοσία των "διαχειριστών": πολιτικό σύστημα. Αναζητώντας μια διαφοροποίηση, έστω μία στις θέσεις των κομμάτων της Νατοϊκής δεξιάς και της Νατοϊκής αριστεράς: "πράσινη ανάπτυξη", "κλιματική αλλαγή", πειραματικά φάρμακα πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών Big Pharma, "ανθρώπινα δικαιώματα" οι γάμοι & τεκνοθεσίες ομοφυλόφιλων, τρανσέξουαλ και πάει λέγοντας ΛΟΑΤΚΙ+, αντιμετώπιση του Ρωσικού ιμπεριαλισμού κι εναντίον του δικτάτορα Πούτιν, στο πλευρό του κοκαϊνομανή μικρού φύρερ των ουκροναζί, "με τη σωστή πλευρά της ιστορίας" των βρεφοκτόνων εβραιοσιωνιστών, τον πόλεμο εναντίον του "σκοταδιστικού Ιράν" και... "περισσότερη Ευρώπη"! Πλησιάζοντας η θεατρική παράσταση των "εκλογών" όλα τα κόμματα πουλάνε την πραμάτεια της "ελπίδας" για μια καλυτέρευση των υπηκόων. Εμείς θα μειώσουμε καλύτερα την ακρίβεια, εμείς θα πιέσουμε καλύτερα το ΝΑΤΟ και την ΕΕ για να μην υλοποιήσει πλήρως τα σχέδια της συμμάχου Τουρκίας, εμείς θα μειώσουμε τις ημέρες εργασίας, εμείς θα καλυτερεύσουμε την Παιδεία, την Υγεία και πάει λέγοντας καθόσον είμαστε παρά τις ανύπαρκτες διαφορές στην "σωστή πλευρά της ιστορίας"!
Σημείωνε ο εμβληματικός Μάριο Μονιτσέλι: «Η ελπίδα για την οποία μιλάνε όλοι είναι μια παγίδα, μια άτιμη λέξη και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται. Η ελπίδα είναι μια παγίδα που εφευρέθηκε από τα αφεντικά. Η ελπίδα είναι εκείνη, εκείνων που σας λένε όπως ο Θεός μείνετε ήσυχοι, μην μιλάτε, προσευχηθείτε και θα λυτρωθείτε, θα ανταμειφθείτε στο μέλλον. Στο μεταξύ, λοιπόν, τώρα να είστε ήσυχοι: θα υπάρξει ανταμοιβή σε μια μεταθανάτια ζωή. Έτσι λένε λοιπόν: να είστε ήσυχοι, πηγαίνετε σπίτι σας. Ναι, είστε απολυμένοι, αλλά σε 2 ή 3 μήνες θα σας προσλάβουμε ξανά, θα σας δώσουμε τη θέση εργασίας. Να είστε ήσυχοι, να πάτε σπίτι σας και... έτσι όλοι μένουν ήσυχοι. Ποτέ να μην έχεις ελπίδα! Η ελπίδα είναι μια παγίδα, ένα άτιμο πράγμα που εφευρέθηκε από τους κυβερνώντες. Μόνον μια πραγματική Επανάσταση χρειάζεται» Μάριο Μονιτσέλι Κορυφαίος Ιταλός διανοούμενος,
σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας, ο πατέρας της γνωστής παγκοσμίως 7ης Τέχνης ως «κωμωδία αλά ιταλικά»
Η ελπίδα είναι παθητικό συναίσθημα της προσδοκίας για κάτι καλύτερο, για βελτίωση και «απέχει παρασάγγας», για να θυμηθούμε το αρχαίο περσικό μέτρο μήκους που καθιερώθηκε από τους Έλληνες, από το «όραμα». Το «όραμα» κάνει την ειδοποιό διαφορά γιατί διαθέτει καθαρότητα, διαύγεια για το πώς θέλουμε να είναι το μέλλον. Η «ελπίδα» είναι ευχή, ενώ το «όραμα» απαιτεί συγκεκριμένη Στρατηγική, Δράση, Δέσμευση για να υλοποιηθεί.
Χωρίς πρόταγμα, «όραμα»Εθνικής Κυριαρχίας δεν μπορεί ν' αντιμετωπιστεί ο ρόλος της εργάτριας του σεξ που έχουν προσδώσει στην αποικία 'Ελλάδα'.
Το «όραμα» δεν είναι αναγκαστικά μια επαναστατική ανατροπή που επισύρει τον φόβο και την τρομοκρατία από την αργυρώνητη δημοσιογραφική πορνεία, το όπλο των κυριάρχων κι εκφράζεται με απλές ορατικές δράσεις/δεσμεύσεις, που είναι ρήξεις!
π.χ. η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε δεν θα συνεισφέρει αυτό που τις χρεώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την χρηματοδότηση με 90 δισ. ευρώ του καθεστώτος των ουκροναζί, η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε δεν θα συνεισφέρει στο ΝΑΤΟ το 5% του ΑΕΠ, η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε δεν θα υλοποιήσει την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική ), αλλά θα αναπτύξει ανεξάρτητα τον πρωτογενή τομέα γεωργίας/κτηνοτροφίας, η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε θα δημιουργήσει από την αρχή Δημόσια επιχείρηση Ενέργειας, Δημόσια επιχείρηση αερομεταφορών, Δημόσια επιχείρηση σιδηροδρόμων, Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία με ελληνική κυριαρχία κι όχι δήθεν "Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων" με ευρωπαϊκή εποπτεία και διοίκηση...
Η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε δεν θα συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και θα συνάψει απευθείας συμφωνίες για Ενέργεια, Λιπάσματα κ.α. χωρίς ευρωπαϊκή αδειοδότηση...
Η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε θα σταθεί πλάι στον Ιρανικό λαό και θα συνάψει κάθε είδους εμπορικές συμφωνίες χωρίς ευρωπαϊκή αδειοδότηση..
Η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε θα παραβιάσει τους "κανόνες" της ΕΕ (Ελεύθερη Αγορά, Ελεύθερος Ανταγωνισμός, προϋπολογισμός με έγκριση ΕΕ) και θα προσλάβει Δασκάλους, καθηγητές, γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό και προσωπικό για Δημόσιες Υπηρεσίες...
Η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε θα ιδρύσει Δημόσια Τράπεζα με απόλυτο κρατικό έλεγχο...
Η 'Ελλάδα' που οραματιζόμαστε -όσο θα υπάρχει στην ΕΕ το "δικαίωμα" του βέτο-, θα μπλοκάρει όλες τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απέναντι στην Τουρκία, όσο δεν θα έχουμε υλοποίηση του περιβόητου "διεθνούς δικαίου" για Κύπρο Ενιαία Κυρίαρχη Ανεξάρτητη κι όχι τη προωθούμενη διχοτόμηση με "Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία", τη διακοπή των σχέσεων με το δολοφονικό καθεστώς των βρεφοκτόνων σιωναζί, την άσκηση ΟΛΩΝ των δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο και φυσικά την απαλλαγή, άρνηση υποτέλειας και συνέχιση των φονικών δεσμεύσεων των δεξιών κι "αριστερών" (Τσίπρας) μνημονίων για 99 χρόνια...
Δύσκολη η όποια "απάντηση" στο δίλημμα ελπίδα ή όραμα όταν απουσιάζει ο "Πρίγκιπας" του Αντόνιο Γκράμσι, το κόμμα κι ο ηγέτης, όπως έγραφε υπό λογοκρισία ο Γκράμσι στα κάτεργα του Μουσολίνι. Φυσικά ουτοπία, αυταπάτη, βολονταρισμός η δημιουργία κόμματος, κινήματος από "υλικά κατεδάφισης", ή ελεγχόμενους και "φυτευτούς" (αυτοί βρίθουν κι ευδοκιμούν σήμερα) από το σύστημα για αναπαραγωγή και διατήρηση του "status quo" ο θυμόσοφος λαός έχει καεί στο χυλό, κάηκε και στο γιαούρτι και τώρα πολύ σωστά και με σοφία: φυσάει ακόμη και τα παγάκια...
Όμως, ήρθε η ώρα να αλλάξουμε ριζικά τους "Κανόνες του Παιχνιδιού" και να βάλουμε τέλος σε αιώνες και αιώνες κυριαρχίας μέσω βίας και οικονομικής εκμετάλλευσης από μια μικρή μειοψηφία στον πλανήτη και την εγχώρια κομπραδόρικη αστική τάξη! Να ενταφιάσουμε την ελπίδα και ν' αναζητήσουμε όραμα!
«Το σημείο εκκίνησης είναι "εθνικό"
κι απ' αυτό το σημείο εκκίνησης
πρέπει να λάβεις τις αποφάσεις των κινήσεων»
Antonio Gramsci
"Quaderni del carcere" (Τετράδια της φυλακής), σελ. 1729
Όμως«Αν ένας άνθρωπος, που δεν έχει μέσα του κουλτούρα, πολιτική συνείδηση, παιδεία εξεγερθεί, δεν θα γίνει ποτέ επαναστάτης.Θα παραμείνει πάντα εξεγερμένος αγανακτισμένος... Προσοχή στους αγανακτισμένους. Σε κάνουν να σκοντάφτεις κι είναι οι πρώτοι που καταστρέφουν την επανάσταση»
Μάο Τσετούνγκ
«Να κάνετε το Έθνος υπόθεση του Λαού κι η υπόθεση του Λαού θα είναι εκείνη του Έθνους...» Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοβ, επονομαζόμενος «Λένιν»
Επειδή η φίμωση κι η λογοκρισία από το 4ο Ράιχ είναι σκληρή κι αμείλικτη, ειδικότερα σήμερα με την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και θα εντείνεται καθημερινά... όσοι κι όσες θέλουν, μπορούν ν' ακολουθούν...Για να μην "χαθούμε" θα βρισκόμαστε στο Telegram ➦ΕΔΩ
Πολλά είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν για το πολυδιαφημισμένο συνέδριο για την Άμυνα, Athens Defence Summit που διεξάγεται σήμερα και αύριο στην Αθήνα, υπό την αιγίδα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, της ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία) και των ΕΑΣ (Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων). Κι αυτό γιατί πίσω από τα φώτα του λαμπερού συνεδρίου και τα χαμόγελα υπουργών, τα δείπνα με ξένους αξιωματούχους και τις βαρύγδουπες εξαγγελίες περί «εθνικής ασφάλειας», φαίνεται πως στήθηκε ένα ακόμη πάρτι διαπλοκής, αποδεικνύοντας πώς στήνονται «υπόγεια» δίκτυα εξουσίας και συναλλαγής ανάμεσα στην κυβέρνηση, συγγενείς στελεχών της κυβερνητικής παράταξης και μιντιακών-εκδοτικών συγκροτημάτων που βασική τους επένδυση είναι η εξυπηρέτηση των κυβερνητικών προπαγανδιστικών αναγκών. Την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως «γεωπολιτικό πυλώνα σταθερότητας», αποκαλύπτεται ότι το περιβόητο συνέδριο για την αμυντική βιομηχανία φέρεται να πέρασε στα χέρια μιας νεοσύστατης ΙΚΕ, η οποία δημιουργήθηκε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, από πρόσωπα με απευθείας πολιτικές και οικογενειακές διασυνδέσεις με τον σκληρό πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας. Όταν ένα μεγάλο συνέδριο με επίσημη κυβερνητική αιγίδα το αναλαμβάνει μια ΙΚΕ που ιδρύθηκε πριν 3,5 μήνες Το συνέδριο Athens Defence Summit είναι από τα μεγαλύτερα τέτοια συνέδρια που οργανώνονται στη χώρα. Γίνεται υπό την αιγίδα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και συγκεντρώνει ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου προσκεκλημένους από τον πολιτικό, αμυντικό και επιχειρηματικό κόσμο. Τέτοια συνέδρια κοστίζουν ακριβά, απαιτούν σημαντικές χορηγίες τραπεζών, δημοσίων οργανισμών και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και τα αναλαμβάνουν εταιρείες που έχουν σημαντική εμπειρία στην οργάνωση και διαχείριση τέτοιων μεγάλων διοργανώσεων. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε συνεργασία με κάποια από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον κλάδο και έχουν αποδεδειγμένη εμπειρία. Το συνέδριο το ανέλαβε μια ΙΚΕ που συστήθηκε πριν από 3,5 μηνες. Η εταιρεία ονομάζεται European Defence Summit ΙΚΕ. Συστάθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2026 με μετοχικό κεφάλαιο 5.000 ευρώ. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες εμφανίζεται να αναλαμβάνει τη διαχείριση ενός συνεδρίου όπου οι συνολικές χορηγίες ξεπερνούν το 1,5 εκατ. ευρώ. Τα «πριγκιπόπουλα» κατεβαίνουν στον κόσμο των επιχειρήσεων Η απάντηση στο γιατί μια νεόκοπη εταιρεία, μια εταιρεία από το πουθενά, ανέλαβε ένα τόσο μεγάλο και ακριβό συνέδριο και βρέθηκε να διαχειρίζεται τόσο μεγάλες χορηγίες ίσως να βρίσκεται στην ταυτότητα της εταιρείας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΜΗ, βασικοί μέτοχοι της εταιρείας είναι ο γιος του πρώην υπουργού – και νυν βουλευτή Ηλείας – της ΝΔ Δημήτρη Αβραμόπουλου Φίλιππος και ο γιος του εκδότη της Political, Νίκου Καραμανλή, Γιώργος. Δηλαδή, ξαφνικά εμφανίζεται μια εταιρεία που μόλις ιδρύθηκε, βασικοί μέτοχοι είναι ο γιός ενός σημερινού βουλευτή και πρώην υπουργού της κυβερνητικής παράταξης και ο γιός ενός εκδότη που σήμερα έχει σημαντικό ρόλο στη φιλοκυβερνητική προπαγάνδα, και ως δια μαγείας επιλέγεται αυτή η εταιρεία για να διαχειριστεί ένα από τα μεγαλύτερα συνέδρια και μάλιστα ένα συνέδριο με αντικείμενο την εθνική άμυνα. Πράγμα που μεταφράζεται ότι η επιλογή έγινε ακριβώς γιατί αυτή η εταιρεία μπορούσε να αξιοποιήσει την πρόσβαση που είχε στο όλο σύστημα άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας.
Τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην ΙΚΕ, η οποία ιδρύθηκε μόλις πριν 3,5 μήνες. Ο Γιώργος Καραμανλής εμφανίζεται να κατέχει το 37% και να είναι ο διαχειριστής της εταιρείας, ενώ ο Φίλιππος – Λάμπρος Αβραμόπουλος κατέχει το 31,5%. Τα υπόλοιπα ποσοστά μοιράζονται σε ακόμη τρία πρόσωπα, που προστέθηκαν σχεδόν αμέσως μετά τη σύσταση της εταιρείας. Ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του κ. Βασιλείου Γαβαλά. Όπως σημειώνεται σε πρόσφατο δημοσίευμα του Forber, παρά το νεαρό της ηλικίας του «υπηρέτησε ως σύμβουλος στην Ελληνική Κυβέρνηση και σε think tanks στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως το ΔΙΚΤΥΟ, το Ινστιτούτο Καραμανλή και το ECFR, στράφηκε στην επιχειρηματική διπλωματία.» Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι έχοντας «στρατηγικό ενδιαφέρον για τη σύνδεση τεχνητής νοημοσύνης και εθνικής ασφάλειας, συνυπέγραψε µε τον γενικό γραμματέα Γιάννη Μαστρογεωργίου την πρώτη σχετική ελληνική μελέτη». Σημειώνουμε ότι ο κ. Μαστρογεωργίου,
που επίσης έχει περάσει και από το Ίδρυμα Καραμανλή και από το Δίκτυο, το think tank της Άννας Διαμαντοπουλου, ήταν από το 2019 έως το 2022 Γενικός Γραμματέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης στην Προεδρία της Κυβέρνησης, ενώ από το 2022 είναι Ειδικός Γραμματέας Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού στην Προεδρία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, τα ερωτήματα γιατί επιλέχτηκε για μια τόσο μεγάλη δουλειά μια… start-up παραμένουν, εκτός αν αρκούν οι σχέσεις με ένα ευρύτερο κυβερνητικό οικοσύστημα. Η άνθιση των επιχειρήσεων του Νίκου Καραμανλή στην εποχή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη Ένα ενδιαφέρον στοιχείο για την εταιρεία European Defence Summit ΙΚΕ, είναι ότι φέρεται να λειτουργεί ουσιαστικά μέσα από τις εγκαταστάσεις των ΜΜΕ του Νίκου Καραμανλή στη Συγγρού (όπου πλην της Political διαθέτει τις ηλεκτρονικές εκδόσεις Paraskinio και Karfitsa), ενώ δηλώνει άλλη «τυπική» έδρα. Στα στοιχεία επικοινωνίας υπάρχει το email του λογιστηρίου επιχειρήσεων του Νίκου Καραμανλή [email protected]. Το γεγονός ότι οι εκδοτικές επιχειρήσεις Καραμανλή έχουν «ανθίσει» χάρη στις επαφές που έχουν με το Μαξίμου, είναι γνωστό. Ακόμα και εντός της ΝΔ είναι ουκ ολίγα τα στελέχη που εδώ και καιρό έχουν ενοχληθεί σφόδρα από τη στάση που κρατάνε οι εκδόσεις απέναντι σε συγκεκριμένα πρόσωπα εντός κόμματος. Την ίδια ώρα σε εμπορικό επίπεδο οι απευθείας αναθέσεις πάνε κι έρχονται, όπως είχε αναδείξει αποκαλυπτικό δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, τον προηγούμενο Απρίλιο. Το δημοσίευμα μεταξύ άλλων έγραφε πως «οι λογαριασμοί τους στα κοινωνικά δίκτυα και οι κοινωνικές εκδηλώσεις των επιχειρήσεών τους (σ.σ. της οικογένειας Καραμανλή), μάλιστα, μοιάζουν με φωτογραφικά άλμπουμ της ΝΔ. Ενώ διατηρούν σχέσεις και συνεργασίες με άλλες εταιρείες του «γαλάζιου οικοσυστήματος» όπως η Bright Business Solutions των Γιώργου Πουλόπουλου και Κώστα Σάκκαρη, η οποία επενδύει σε media, sites, εφημερίδες και… φυλλάδια, μεταξύ άλλων και του ομίλου Καραμανλή». Ας σημειώσουμε εδώ ότι η Bright βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας πρόσφατα γιατί φαίνεται ότι αποτελεί το μεγάλο success story στο ευρύτερο φάσμα της διαχείρισης έργων του Ταμείου Ανάκαμψης, παρότι μέχρι πολύ πρόσφατα ουσιαστικά δεν είχε δραστηριότητα, αλλά και γιατί προσπαθεί να ανοιχτεί και στον χώρο των ΜΜΕ διαπραγματευόμενη την αγορά του ομίλου Real. Απευθείας αναθέσεις και κρατικό χρήμα Το δημοσίευμα των Νέων αναδείκνυε σειρά απευθείας αναθέσεων που έλαβε από δημόσιους φορείς η εταιρεία GK MASTER Consulting, η οποία έχει ως αντικείμενο την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών. Την εταιρεία αγόρασε πριν δύο χρόνια ο 25χρονος γιος του εκδότη Γιώργου Καραμανλή, Νίκος και σχεδόν αμέσως άρχισε να λαμβάνει αναθέσεις που φλέρταραν με το όριο των 30.000 ευρώ. Βέβαια η χρηματοδότηση των μέσων Καραμανλή με κρατικό χρήμα πάει ακόμα πιο παλιά, την περίοδο του «αμαρτωλού» ΚΕΕΛΠΝΟ. Σύμφωνα με τη λίστα που είχε δοθεί στη δημοσιότητα, μέσω Βουλής, ο εκδότης του «Παρασκηνίου» και των λοιπών μέσων ενημέρωσης, είχε λάβει περισσότερες από 490.000 ευρώ ως δαπάνες προβολής για το έτος 2014. Το γεγονός αυτό είχε προκαλέσει την αντίδραση του τότε βουλευτή της ΝΔ, Μάριου Σαλμά, ο οποίος είχε καταθέσει μάλιστα σχετική ερώτηση στη Βουλή. Επ’ αυτών φαίνεται ότι ουδέποτε είχε απαντήσει ο τότε αρμόδιος υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι τα μέσα του ομίλου χρηματοδοτήθηκαν επαρκώς και από τη λίστα Πέτσα για την πανδημία, παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα εξ αυτών έχουν εξαιρετικά περιορισμένη κυκλοφορία, σύμφωνα με τις μηχανές μέτρησης του Διαδικτύου. Η σκιά του Γρηγόρη Δημητριάδη και η «εξαφάνιση» από το πρόγραμμα του συνεδρίου Την εκτίμησή του στην οικογένεια του Νίκου Καραμανλή έχει αναδείξει και ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης, αναρτώντας φωτογραφίες είτε από το γραφείο του όπου και δέχεται τον πατέρα και υιό Καραμανλή είτε από κοινωνικές κομματικές εκδηλώσεις στις οποίες έχουν κοινή παρουσία. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αυτού του είδους η «άνθιση» τέτοιων μιντιακών επιχειρήσεων, που επιδίδονται σε συστηματική κυβερνητική προπαγάνδα, και μάλιστα συχνά με όρους προώθησης συγκεκριμένων στελεχών σε βάρος άλλων, και που κυρίως στηρίζονται στην πρόσβαση σε δημόσιο χρήμα και όλες τις παραλλαγές τις κρατικής «δαπάνης προβολής», είναι μια στρατηγική στην οποία κατεξοχήν επένδυσε ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας του Μεγάρου Μαξίμου, Γρηγόρης Δημητριάδης. Και αυτό μας φέρνει σε ένα βασικό ερώτημα και σε σχέση με το Athens Defence Summit. Όπως είναι γνωστό, προκλήθηκε μεγάλος σάλος από το γεγονός ότι κ. Δημητριάδης είχε ανακοινωθεί ως ομιλητής σε αυτό το συνέδριο και μάλιστα σε «βαρύ» πάνελ στο οποία θα συμμετείχε και ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Εχούντ Ολμέρτ, ο οποίος στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με την εταιρεία Intellexa, του Ταλ Ντίλιαν, την εταιρεία που εμπορεύεται το λογισμικό κατασκοπείας Predator και που ο ιδιοκτήτης της έχει καταδικαστεί στη χώρα μας από το μονομελές πλημμελειοδικείο. Ο θόρυβος αφορούσε το γιατί προσκλήθηκε ο κατά δήλωσή του απλός εθελοντής της ΝΔ και χωρίς αυτή τη στιγμή κάποιο δημόσιο αξίωμα κ. Δημητριάδης (και χωρίς κυβερνητική προϋπηρεσία άλλη από αυτή του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού) και γιατί θεωρήθηκε ότι θα συνέφερε σε μια συζήτηση για τα θέματα εθνικής ασφάλειας, κάποιος που συνδέθηκε με μια υπόθεση υποκλοπών που περιλάμβανε και απειλές για την εθνική ασφάλεια (αφού παγιδεύτηκαν και τηλέφωνα αξιωματούχων που χειρίζονταν τέτοια θέματα). Σημειώνουμε εδώ ότι ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης εμφανιζόταν ως ομιλητής στο εν λόγω συνέδριο όπως αποκάλυψε το in, έχοντας ως… προσόν το γεγονός ότι υπήρξε «πρώην γενικός γραμματέας (Chief of Staff)» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έως το 2022. Αποτέλεσμα αυτού του θορύβου ήταν σιωπηλή απόσυρση του κ. Δημητριάδη από το πρόγραμμα και τον κατάλογο των ομιλητών του συνεδρίου. Δεν υπήρξε κάποια ανακοίνωση. Απλώς τη μία μέρα ήταν και την άλλη δεν ήταν. Ενδεχομένως να αντιλήφθηκαν στην κυβέρνηση τι ακριβώς συμβαίνει ή να διάβασαν τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του in και ν’ ανέλαβαν δράση. Άλλωστε, μπορεί όλοι οι κυβερνητικοί στόχοι των υποκλοπών (υπουργοί, υφυπουργού, γραμματείς κλπ,) να ποιούν την νήσσαν για το θέμα και να μην έχουν κινήσει καμία νομική διαδικασία εις βάρος εκείνων που τους παρακολουθούσαν, όμως υποθέτουμε ότι δεν θα ήθελαν να βρίσκονται σε ένα συνέδριο για την ασφάλεια παρέα με τον άνθρωπο που δήλωσε ότι «πήρε επάνω του» για το καλό της παράταξης την υπόθεση των υποκλοπών. Μια υπόθεση που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αφορά ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα υποκλοπών στην Ευρώπη και μια ένα ανοιχτό θεσμικό τραύμα για τη χώρα. Ωστόσο το ερώτημα γιατί είχε συμπεριληφθεί εξαρχής παραμένει. Και ίσως η απάντηση να βρίσκεται ακριβώς στο ότι τη διοργάνωση αυτού του συνεδρίου ανέλαβε μια μέχρι πρότινος ανύπαρακτη ΙΚΕ, μια start-up, που όμως φτιάχτηκε από ανθρώπους που διάφοροι δεσμοί τους συνδέουν με τη Νέα Δημοκρατία και το σύστημα εξουσίας γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου. Ένα σύστημα εξουσίας στο οποίο δεν ανήκει τυπικά ο κ. Δημητριάδης, αλλά συνέβαλε στο παρελθόν ουσιαστικά στο να διαμορφωθεί, την ώρα που κάνει μια συστηματική προσπάθεια το τελευταίο διάστημα να κάνει ένα εντυπωσιακό πολιτικό come back με αποκορύφωμα τη συνέντευξή του στη Real αλλά και την παρουσία του στο συνέδριο της ΝΔ όπου προσπάθησε να δώσει και την εικόνα ότι είναι «λαοπρόβλητος». Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η μεθόδευση ώστε να εμφανιστεί και ως ομιλητής σε ένα βαρύ συνέδριο, με «βαριά ονόματα», θα μπορούσε να θεωρηθεί και τμήμα μιας προσπάθειας να δείξει ότι δεν είναι ο «εθνικός κοριός», όπως διάφοροι τον κατηγορούν (κατηγορία που ο ίδιος αρνείται μετ’ επιτάσεως), αλλά ένας statesman έτοιμος να διεκδικήσει αναβαθμισμένο ρόλο στη διαχείριση του μέλλοντος της χώρας.
Σύμφωνα με το ΓΕΜΗ η ΙΚΕ διοργάνωσης του Athens Defence Summit έχει τα ίδια στοιχεία επικοινωνίας με το λογιστήριο των εκδόσεων Καραμανλή. Πώς ακριβώς διαχειρίζεται η κυβέρνηση το δημόσιο χρήμα; Όμως πέρα από τα ερωτήματα σε σχέση με τον κ. Γρηγόρη Δημητριάδη, υπάρχει και ένα συνολικότερο πολιτικό ζήτημα που αφορά το ήθος και το ύφος της κυβερνητικής εξουσίας. Ποιος αποφάσισε ότι μια άγνωστη νεόκοπη ΙΚΕ θα διαχειρίζεται χορηγίες εκατομμυρίων γύρω από την αμυντική βιομηχανία; Με ποια διαδικασία; Με ποια κριτήρια; Με ποια εμπειρία στο χώρο της ασφάλειας και διοργάνωσης τέτοιων συνεδρίων; Ποιος ενέκρινε τις συνεργασίες; Ποιος άνοιξε τις πόρτες υπουργείων, τραπεζών και κρατικών οργανισμών ώστε να αρχίσουν να ρέουν οι χορηγίες; Και κυρίως: πώς γίνεται κάθε φορά που υπάρχει δημόσιο χρήμα, κρατική προβολή ή στρατηγικός τομέας, να εμφανίζονται οι ίδιοι κύκλοι, τα ίδια επώνυμα, οι ίδιοι «ημέτεροι»; Πώς γίνεται να μαζεύουν όλο το χαρτί από τους επιχειρηματίες; Οι πληροφορίες λένε πως εδώ χρησιμοποιείται απλώς η λέξη «Μαξίμου» που λειτουργεί ως ο μέγας προστάτης τους ή απλώς ως το «μαγικό» κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Να το πούμε απλά: πληθαίνουν ότι ενδείξεις ότι το Μέγαρο Μαξίμου προτείνει σε διάφορες επιχειρήσεις «μια συμφωνία που δεν μπορούν να αρνηθούν». Το πλαίσιό της απλό: η προνομιακή πρόσβαση σε δημόσιο χρήμα, από το Ταμείο Ανάκαμψης έως την «κρατική διαφήμιση» θα πρέπει να μεταφράζεται και σε «ευγνωμοσύνη» που θα δείχνει εμπράκτως και αδιαλείπτως το φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα. Βεβαίως, αυτό δείχνει και την ποιότητα του συστήματος εξουσίας. Όπως σημείωναν πρόσφατα και τα ΝΕΑ, κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο «Εθνάρχης» που όλοι μνημόνευσαν στο πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ συνομιλούσε με εκδότες όπως η Ελένη Βλάχου (Καθημερινή), ο Νάσος Μπότσης (Απογευματινή) και ο Ιώννης Βελλίδης (Μακεδονία, Θεσσαλονίκη). Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνομιλεί με τον Νίκο Καραμανλή και τον Χάρη Παυλίδη (Manifesto). Διαπλοκής το ανάγνωσμα Το Athens Defence Summit παρουσιάστηκε ως εθνική υπόθεση υψηλής γεωπολιτικής σημασίας. Όμως πίσω από τις σημαίες, τα πάνελ και τις δημόσιες σχέσεις, φαίνεται να αποκαλύπτεται μια γνώριμη εικόνα της «Ελλάδας 2.0»: συγγενείς πολιτικών, πρόσωπα του στενού μητσοτακικού περιβάλλοντος, κρατικές πλάτες, αδιαφανείς διαδρομές χρημάτων και μια επιχειρηματική δραστηριότητα που γεννήθηκε σχεδόν από το πουθενά — μόνο και μόνο για να βρεθεί αμέσως στο κέντρο της εξουσίας. Κι όσο η κυβέρνηση μιλά για «μεταρρυθμίσεις», η κοινή γνώμη παρακολουθεί ένα ακόμη επεισόδιο ενός συστήματος που μοιάζει να έχει μετατρέψει το κράτος σε κλειστό οικογενειακό club. Δεν θα μιλήσουμε καν για τη Δικαιοσύνη που επιμελώς δείχνει να αγνοεί δημοσιεύματα (για παράδειγμα όπως αυτό των ΝΕΩΝ) και καταγγελίες κι έχει ξεχάσει ολοσχερώς τον όρο «αυτεπάγγελτη έρευνα». Σε τελική ανάλυση, το γεγονός ότι όπως δείχνουν ακόμη και οι δημοσκοπήσεις πλέον οι πολίτες εμπιστεύονται πρωτίστως τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς και όχι τις ελληνικές δικαστικές αρχές, μάλλον στοιχείο κατάντιας είναι της χώρας και των θεσμών της.
Αποφυλακίζεται με απόφαση του Συμβουλίου Εφετών ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε ισόβια για την αρχηγία της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη». Ο Γιωτόπουλος συνελήφθη το 2002 στους Λειψούς και το επόμενο έτος καταδικάστηκε. Το Συμβούλιο αποφάσισε για την περίπτωσή του περιοριστικούς όρους: να μην φύγει από τη χώρα, να παρουσιάζέται μια φορά τον μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και να έχει μόνιμη κατοικία.
Τελικά ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα τα είπαν όλα ήδη από το 1959!
Όταν τραγούδησαν το θρυλικό εκείνο σουξέ, όταν το τηλέφωνο έμπαινε μαζικά στην αθηναϊκή κοινωνία…
Στο πρόσφατο Συνέδριο της ΝΔ ο Κυριάκος Μητσοτάκης διακήρυξε ότι το πρόβλημα μετά τις επόμενες εκλογές είναι ποιος θα απαντά στο κόκκινο – εμπιστευτικό – τηλέφωνο του Μαξίμου, όταν υπάρχει κρίση…
Έλα μου ντε;
Δίκιο έχει!
Αυτό είναι το πρόβλημα (μεταξύ πολλών άλλων, βέβαια).
Γιατί αν απαντά ο… φίλος του ο Γεραπετρίτης, την κάτσαμε τη βάρκα.
Ξέρετε ποιου Γεραπετρίτη…
Αυτού που διακήρυσσε ότι θέλει οπωσδήποτε συμφωνία με την Τουρκία κι ας τον πουν και μειοδότη στην Αθήνα.
Και τον έχει ακόμα υπουργό Εξωτερικών ο Κυριάκος…
Ε, αν λοιπόν είναι να απαντά ο Κυριάκος ή ο φίλος του ο Γεραπετρίτης, άσε καλύτερα…
* Αλήθεια, πώς απάντησε ο Κυριάκος στις κρίσεις και τις προκλήσεις της τελευταία 7ετίας;
Ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή.
— Όταν ξεκίνησε η μαζική εισβολή παράνομων μεταναστών από την Τουρκία, το Σεπτέμβριο του 2019, προς τα ελληνικά νησιά του Βορείου Αιγαίου, πώς απάντησε τότε το Μαξίμου;
Δεν απάντησε!
Απλώς κατήγγειλε όσους ανησυχούσαν ότι είναι…”ρατσιστές” και “ξενοφοβικοί”, λέει!
Κι όταν, λίγο αργότερα, στις αρχές του 2020, οι κάτοικοι της Λέσβου και της Χίου, οργανώθηκαν μόνοι τους και απωθούσαν τα κύματα των παράνομων “εισβολέων” το Μαξίμου τι έκανε;
Έστειλε τα ΜΑΤ να τους καταστείλουν!
Κι όταν τα ΜΑΤ αντί να δείρουν τους κατοίκους, έφαγαν ξύλο από τους κατοίκους, τι έγινε;
Η Άγκυρα άρχισε να στέλνει τους παράνομους μαζικά, όχι προς τα νησιά του Αιγαίου πια, αλλά προς τον Έβρο…
Και τότε πώς απάντησε σε αυτή τη νέα κρίση το Μαξίμου;
Έστειλε τα ΜΑΤ που είχαν φάει ξύλο από τους κατοίκους της Λέσβου που αντιστέκονταν στη λαθροεισβολή, να κάνουν το ακριβώς αντίθετο: να βοηθήσουν τους κατοίκους του Έβρου να αντισταθούν στη λαθρο-εισβολή από εκεί…
Έτσι “απάντησε” το Μαξίμου σε εκείνη την κρίση…
Και στη συνέχεια αποδοκίμασε τον περιφερειάρχη της Λέσβου για την πράξη αντίστασής.
Και τώρα “υπερηφανεύεται” ότι “εμπόδισε τη λαθρο-εισβολή” στον Έβρο, αφού είχε κάνει ό,τι μπορούσε να καταστείλει την αντίσταση των κατοίκων στη λαθρο-εισβολή από τα νησιά.
Κι ανακάλυψε εκ των υστέρων ότι οι παράνομοι ήταν “εργαλειοποιημένοι” από την Τουρκία.
Ενώ όποιος το έλεγε αυτό λίγους μήνες πριν, για την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της ήταν “ξενοφοβικός” και “ρατσιστής”…
Η κυβέρνηση του Κυριάκου, υπερηφανεύεται σήμερα για όσα η ίδια κατήγγειλε τότε και προσπάθησε να εμποδίσει τότε…
— Κι ύστερα από λίγο, μετά την κρίση του καλοκαιριού του 2020, όταν η Γαλλία πρότεινε Συμφωνία Αμυντικής Αρωγής Ελλάδας-Γαλλίας, πώς απάντησε ο Κυριάκος από το κόκκινο τηλέφωνο;
— Δεν απάντησε!
Τον είχε τον Μακρόν στο “περίμενε” επί ενάμιση χρόνο περίπου…
Και στο μεταξύ τα παπαγαλάκια του διακήρυσσαν δεξιά αριστερά ότι είναι “αδιανόητο” δύο χώρες του ΝΑΤΟ, Ελλάδα-Γαλλία, να κάνουν αμυντική συμφωνία που στρέφεται κατά τρίτης χώρας του ΝΑΤΟ: της Τουρκίας…
Έτσι έλεγαν τότε…
Και λίγο αργότερα μετά από μια αναπάντεχη και άσχετη καραμπόλα – όταν οι Αμερικανοί ματαίωσαν αμυντικό συμβόλαιο για παράδοση σύγχρονων υποβρυχίων της Γαλλίας στην Αυστραλία και για να αποζημιώσουν τους Γάλλους τους πρότειναν να πουλήσουν φρεγάτες Βelharra στην Ελλάδα, τότε – και μόνον τότε – δέχθηκε η Ελλάδα να αγοράσει τις Belharra και να υπογράψει το Ελληνικογαλλικό αμυντικό σύμφωνο. Που μέχρι τότε ήταν “αδιανόητο”, λέει…
Άλλη μια φορά η κυβέρνηση έκανε κάτι που αρχικά απέρριπτε.
Και υπερηφανεύεται σήμερα για αυτό που αρχικά δεν ήθελε και προσπαθούσε να αποφύγει.
* Εντάξει, θα πει κανείς…
Ετοιμότητα να αντιδράσει δεν είχε.
Αλλά τουλάχιστον έκανε το σωστό στο τέλος.
Αμ δε…
Τελικά επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη πέρασαν πολύ περισσότεροι παράνομοι στην Ελλάδα. Και συνεχίζουν να έρχονται…
* Μήπως είχε τουλάχιστον διορατικότητα;
Ποια διορατικότητα;
Σε όλα τα βασικά έξω έπεφτε.
— Κατήγγειλε ως “ξεπερασμένες” τις έρευνες για υδρογονάνθρακες – την ώρα που όλες οι χώρες γύρω μας ενέτειναν τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.
Επί διακυβέρνησής του μάλιστα, έφυγαν και εταιρίες που είχαν πάρει συμβόλαια ερευνών πριν. Κι έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος…
Μέχρι που εξελέγη ο Τραμπ στην Αμερική με γραμμή drill baby drill και τότε “ανακάλυψε” ο Κυριάκος τη σημασία των υδρογονανθράκων.
Για την οποία καμαρώνει τώρα.
— Υιοθέτησε τη woke ατζέντα και ψήφισε τον “γάμο” των ομοφύλων ζευγαριών! Ενώ τον προειδοποιούσαν ότι αυτό οδηγεί σε τεκνοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια. Ο ίδιος το απέκλειε. Μετά ήλθαν τα δικαστήρια και αποδέχθηκαν ότι αφού εξισώθηκε η συμβίωση των ομοφύλων με τον γάμο των ετερόφυλων επεκτάθηκε αναγκαστικά και η τεκνοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια. Αυτό δηλαδή που ο Κυριάκος… “απέκλειε”!
Κι ύστερα ο Κυριάκος κατήγγειλε τις… “ακρότητες” της woke ατζέντας. Την οποία είχε υιοθετήσει προηγουμένως…
— Διακήρυξε τη “φιλία Ελλάδας Τουρκίας” την ώρα που η Τουρκία επέβαλε νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας (Τουρκολυβικό μνημόνιο…)
Τον προειδοποίησαν ότι αυτό “ξέπλενε” την Τουρκία στα μάτια τρίτων χωρών και αποθράσυνε την Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα…
Απάντησε ότι με την πολιτική Φιλίας εξασφάλιζε “ήρεμα νερά”…
Έπεσε έξω σε όλα!
“Ήρεμα νερά” δεν υπήρξαν ποτέ…
Η Τουρκία πήρε οπλικά συστήματα που ΔΕΝ,
της έδιναν πριν (αφού η Ελλάδα διακήρυσσε πια ότι είναι “φίλη” της) και προχώρησε σε νέες προκλήσεις και νέα τετελεσμένα.
Τώρα διακηρύσσει ότι είναι δικό της το μισό Αιγαίο, το περνάει και σε νόμο, και το έχει ήδη δεσμεύσει με Navtex διαρκείας.
Επί Σημίτη η Τουρκία γκρίζαρε τα Ίμια ένα μικρό σύμπλεγμα βραχονησίδων έξω από την Κάλυμνο.
Επί Κυριάκου η Τουρκία γκρίζαρε το μισό Αιγαίο, μέχρι τη Λιβύη.
Ετοιμότητα αντίδρασης δεν είχε.
Ανακλαστικά δεν είχε.
Διορατικότητα, ούτε κατά διάνοιαν…
* Μήπως είχε τουλάχιστον διοικητική επάρκεια;
Στις υποκλοπές δεν πήρε χαμπάρι τι γινόταν (στην καλύτερη περίπτωση).
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι είχε στηθεί ολόκληρο “παρακράτος” που εξέδιδε ψεύτικα ΑΦΜ, σε ανύπαρκτους κτηνοτρόφους για ανύπαρκτα βοσκοτόπια – και χάθηκαν κοινοτικές επιδοτήσεις…
ΑΝ, πράγματι, δεν είχε πάρει χαμπάρι…
Κι ύστερα ανησυχεί ποιος θα σηκώνει το κόκκινο τηλέφωνο στο Μαξίμου…
Για την ώρα η αγωνία είναι ποιος σηκώνει το τηλέφωνο στην Ευρωπαία Εισαγγελέα, την κα. Κοβέσι.
Που ετοιμάζεται να ρίξει τις επόμενες ρουκέτες της!
ΥΓ.1 Παρεμπιπτόντως ανέφερε ότι την Ιστορία δεν τη γράφουν οι απόντες.
Προφανώς κάτι άλλο ήθελε να πει.
Γιατί παρεμπιπτόντως, οι τρεις από τους τέσσερις μεγαλύτερους ιστορικούς της αρχαίας Ελλάδας ήταν “απόντες”.
–Ο Θουκυδιδης έγραψε τις “Ξυγγραφές” του για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν ο ίδιος εξόριστος – άρα απών – από την Αθήνα.
–Ο Ξενοφών έγραψε το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και όλη την επόμενη φάση στα “Ελληνικά”, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της ήταν κι αυτός εξόριστος – άρα επίσης “απών” – από την Αθήνα.
— Ενώ ο Αρριανός έγραψε τη γνωστότερη Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Ανάβασις) τέσσερις αιώνες μετά τον θάνατο του μεγάλου στρατηλάτη. Άρα και ο Αρριανός “απών” ήταν κι αυτός από τα γεγονότα που εξιστορεί…
ΥΓ.2 προφανώς εκείνο που ήθελε να πει ο Κυριάκος είναι ότι στην Ιστορία πρωταγωνιστούν οι παρόντες. Πράγμα που είναι αυτονόητο, βέβαια…
Εκείνο που είναι εξ ίσου πραγματικό, αλλά λιγότερο αυτονόητο, είναι πως όσοι τα κάνουν θάλασσα καταγγέλλουν συνήθως εκείνους που έρχονται να τους αντικαταστήσουν ως “απόντες”.
— Για παράδειγμα όταν ανέλαβε ο Κάρολος Ντεγκώλ την καταρρέουσα Γαλλία το 1958, οι προκάτοχοί του τον κατηγορούσαν ως “απόντα” γιατί είχε λείψει από το προσκήνιο τα προηγούμενα 13 χρόνια.
— Κι όταν ήλθε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 στην Ελλάδα, οι αντίπαλοί του (και οι χουντικοί, βέβαια) τον κατηγορούσαν ως “μεγάλο απόντα”, γιατί είχε φύγει “μυστικά” από την Ελλάδα έντεκα χρόνια πριν…
Γενικά οι “παρόντες” που τα έκαναν μαντάρα κατηγορούν ως “απόντες” αυτούς που έρχονται μετά να περιμαζέψουν το χάος.
Ένα σύστημα που παρακμάζει προτιμά πάντα τους “ελεγχόμενους” που ξέρει…
Από εκείνους που δεν ελέγχει.
Όχι γιατί ήταν “απόντες”. Αλλά γιατί ξέρει ότι δεν τους ελέγχει…
ΥΓ.3 Παρεμπιπτόντως, με τηλεφωνήματα λύνονται οι προσωπικές “παρεξηγήσεις”, δεν γεφυρώνονται τα χάσματα.
Επιστολή στον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη απέστειλε νωρίτερα σήμερα η Ευρωπαία εισαγγελέας Λόρα Κοβέσι, με την οποία εκφράζει την ιδιαίτερη ανησυχία και δυσαρέσκειά της για την τροπολογία που κατατέθηκε χθες το βράδυ και αφορά την επιτάχυνση της εκδίκασης ποινικών υποθέσεων που αφορούν βουλευτές, καθώς θεωρείται ότι επιχειρεί να αποκλείσει τους εντεταλμένους Ευρωπαίους εισαγγελείς. Η προτεινόμενη διάταξη, που κατατέθηκε αργά χθες το βράδυ και πρόκειται να ψηφιστεί αργότερα σήμερα, ορίζει πως σε ποινικές υποθέσεις που αφορούν βουλευτές, «για τα κακουργήματα, η ανάκριση διεξάγεται υποχρεωτικά, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης, από ειδικό εφέτη ανακριτή». Πηγές από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αναφέρουν πως η προτεινόμενη διάταξη είναι σαφώς ασυμβίβαστη με τον κανονισμό για τη λειτουργία της, δεδομένου ότι δεν εξαιρεί από την εφαρμογή του τις υποθέσεις που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Η διάταξη είναι επίσης ασυμβίβαστη και με την ελληνική νομοθεσία, η οποία προβλέπει ότι οι εντεταλμένοι Ευρωπαίοι εισαγγελείς ασκούν όλες τις εξουσίες ενός ανακριτή, με εξαίρεση τη διεξαγωγή της εξέτασης του κατηγορουμένου και τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τα περιοριστικά μέτρα και την προσωρινή κράτηση. Θεωρούν ότι η διάταξη αγνοεί πλήρως τις εξουσίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και των εξουσιοδοτημένων εισαγγελέων της που τους έχουν ανατεθεί βάσει του δικαίου της Ε.Ε., δεδομένου ότι αναθέτει την κύρια έρευνα για κακουργήματα που διαπράττονται από μέλη του Κοινοβουλίου σε εθνικό ανακριτή. Αυτό δημιουργεί περαιτέρω διαφοροποίηση στη μεταχείριση μιας συγκεκριμένης κατηγορίας πολιτών που ερευνώνται για αδικήματα, κάτι που δεν επιτρέπεται βάσει του εφαρμοστέου δικαίου της Ενωσης. Ακόμη, ιδιαίτερες ανησυχίες εκφράζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και για το πολύ αυστηρό χρονικό όριο για την ολοκλήρωση της κύριας έρευνας των κακουργημάτων. Πηγές από την EPPO αναφέρουν πως το ασφυκτικό χρονικό όριο θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα αποτελεσματικής διερεύνησης των αδικημάτων σε υποθέσεις που είναι συχνά πολύπλοκες. Επιπλέον, ιδιαίτερα μεγάλη είναι η δυσαρέσκεια και για το γεγονός ότι το νομοσχέδιο για ένα τόσο θεμελιώδες ζήτημα εισάγεται λίγες ώρες πριν από την ψήφισή του και εξαλείφει έτσι κάθε πιθανότητα σοβαρής συζήτησης επί του θέματος, ενώ εισάγει ένα αδικαιολόγητο στοιχείο επείγοντος χαρακτήρα. Από την πλευρά της η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως «η διάταξη δεν αλλάζει στο παραμικρό τον ρόλο των εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας». «Ο ρόλος του ειδικού εφέτη ανακριτή είναι ακριβώς αυτός που προβλέπεται στη νομοθεσία για τον ανακριτή στη νομοθεσία περί Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας», αναφέρουν κυβερνητικές πηγές. Οσον αφορά τα χρονοδιαγράμματα που ορίζονται από την τροπολογία,
αναφέρει πως ίσχυαν για πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους εν γένει μέχρι το 2019 οπότε και καταργήθηκαν με τον Ποινικό Κώδικα του ΣΥΡΙΖΑ. «Αποσκοπούν στην ταχύτερη δυνατή εκδίκαση υποθέσεων με ιδιαίτερο πολιτικό και κοινωνικό αντίκτυπο, χωρίς καμία έκπτωση ως προς τις αρχές της δίκαιης δίκης».
Manos Lambrakis Η μισή Αττική μυρίζει αέριο, γονείς παίρνουν παιδιά από σχολεία, πολίτες τηλεφωνούν πανικόβλητοι, μια ολόκληρη πρωτεύουσα προσπαθεί να καταλάβει τι αναπνέει, και το περίφημο «επιτελικό κράτος» επί δέκα ολόκληρες ώρες απαντά με μια ατελείωτη αλυσίδα άγνοιας: δεν είναι διαρροή, δεν είναι η Ρεβυθούσα, δεν είναι το δίκτυο, δεν είναι τα διυλιστήρια, δεν είναι πλοίο, δεν είναι οι ρύποι. Δηλαδή το κράτος κινητοποιεί υπουργεία, μηχανισμούς, υπηρεσίες, ανακοινώσεις και ελέγχους, και στο τέλος το μόνο που κατορθώνει να πει σε εκατομμύρια ανθρώπους είναι «δεν ξέρουμε τι μυρίζετε». Κι εδώ καταρρέει όλη η μυθολογία του επιτελικού κράτους: πίσω από τα διαγράμματα, τις παρουσιάσεις και τις λέξεις «συντονισμός» και «ετοιμότητα» εμφανίζεται ξανά ο γνωστός ελληνικός διοικητικός πανικός, ένα κράτος που όταν η πραγματικότητα βγαίνει έξω από το powerpoint μένει ακίνητο, αμήχανο, σχεδόν άδειο. Και κάπου μέσα σε αυτή τη βαριά οσμή διοικητικής αποσύνθεσης, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μοιάζουν να περιμένουν εκείνο το τηλεφώνημα στις 3 το πρωί, όπου οι φωνές από την άλλη πλευρά θα του πουν μόνο πέντε λέξεις: «Φτάνει πια. Ώρα να φύγεις».
Η εγκληματική οργάνωση της ΝΔ είναι ο κύριος εκφραστής των διεφθαρμένων πλουσίων, είναι η μαφία που λεηλατεί τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Για να υπάρχει πραγματική αλλαγή και να μην αντικατασταθεί ο σάπιος Μητσοτάκης από ένα παρόμοιο ή χειρότερο τέρας χρειάζεται Κομμουνισμός. Μόνο ένα Επαναστατικό, Μαρξιστικό, Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να δώσει την εξουσία στο λαό. Γιατί δεν είναι θέμα προσώπων, μακάρι να ήταν, καθώς τότε θα είχαμε πολύ εύκολη δουλειά. Πίσω από το Μητσοτάκη πχ παραμονεύει ο «άντε γαμήσου» Δένδιας, η αρσενική Εύα Μπράουν, κάποιος Καραμανλής ή κάποιος άλλος από το Κωλόσογο.
Η Μπανανία μας δυστυχώς δεν άλλαξε καθόλου από την εποχή του Αγγλικού, Γαλλικού και Ρωσικού κόμματος. Σήμερα έχουμε το Αμερικανικό – Ισραηλινό – Γερμανικό – Αγγλικό – Γαλλικό κόμμα της δωσίλογης και υποτακτικής ΝΔ. Θα ήταν και Ρωσικό, αν οι ΗΠΑ δε διέταζαν διαφορετικά. Μην ξεχνάμε πως το μόνο κόμμα που είναι αδελφοποιημένο με το κόμμα του Πούτιν, είναι η γαλάζια συμμορία. Η ΝΔ έξαλλου στηρίζει τους εφοπλιστές, που κάνουν λαθρεμπόριο, με τα Ρωσικά προϊόντα. Για χρόνια οι δεξιοί αλητήριοι κατηγορούσαν το ΚΚΕ ως Ρωσικό! Τώρα λένε για άλλους, αλλά μόνο ο Μητσοτάκης έθεσε βέτο στην ΕΕ για να προστατεύσει το λαθρεμπόριο που κάνουν οι εφοπλιστές. Η ΝΔ δεν είναι Ελληνικό κόμμα, αλλά δούλοι των ΗΠΑ. Την εποχή των Μνημονίων θυμήθηκαν τους παππούδες τους στην Κατοχή και ήταν με τους Γερμανούς.
Οι ψεύτες της ΝΔ κατηγορούν ως Ρώσους πράκτορες όλους όσους ανησυχούν για τη δουλική στάση απέναντι στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, για τον αφοπλισμό των νησιών λόγω της αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Μάλιστα υπάρχει περίπτωση να σταλεί Ελληνικός στρατός και στην Αφρική, αφού αυτά συμφώνησαν με τους Γάλλους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που Έλληνες ματώνουν για τα συμφέροντα Εγγλέζων, Γάλλων, Αμερικάνων κλπ. Ουκρανία το 1919, Κορέα το 1950… Μόνο η Κύπρος το 1974 ήταν «μακριά». Ή γιατί εκεί μας είπαν τα «αφεντικά» από την Αμερική «Νο».
Όπως είπαμε,
μόνο ένα κομμουνιστικό κόμμα μπορεί να σώσει τη χώρα. Μόνο στο ΚΚΕ υπάρχει η πείρα να ξεχωρίζουμε τους αγωνιστές από τους σκάρτους. Πείρα που αποκτήθηκε με τα χρόνια και με τους αγώνες.
Συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από την έναρξη της μάχης της Κρήτης. Μια επέτειος αυτοθυσίας και γενναιότητας. Πιστεύουμε ότι με τα κείμενα που προσθέτουμε έχουμε το ποιο ολοκληρωμένο αφιέρωμα που υπάρχει στο διαδίκτυο για την Μάχη της Κρήτης που ξεκίνησε σαν σήμερα το 1941.
Και, όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες ιστορικές στιγμές υπήρξε ο λαός που πολέμησε με κάθε τρόπο τον εισβολέα, υπήρξαν όμως και κάποια ντόπια καθάρματα που όχι μόνο συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, αλλά διέπραξαν τις ίδιες θηριωδίες μ’ αυτόν, απέναντι σε άμαχο κόσμο.
Από την μια δηλαδή έχουμε ένα σάλπισμα ενότητας και αγώνα για τη νίκη και το «τσάκισμα του Χιτλερισμού» και από την άλλη κάποια τομάρια τα οποία είτε καταντούν γερμανοντυμένοι εγκληματίες ή αν θεωρούνται “επιφανείς πολίτες” αρκούνται σε δημόσια καλέσματα να μην προβάλλει ο λαός αντίσταση στους κατακτητές.
Παράλληλα παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια μια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία μας και όχι μόνο από ξένους.
Οι παραπομπές που παραθέτουμε πιο κάτω κάνουν περιττό να γράψουμε εδώ περισσότερα.
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΘΡΥΛΙΚΗ ΜΑΧΗ (πεσόντες μαχητές και από την Φωκίδα)
Όσο κι αν ψάξεις δεν υπάρχει παρόμοιο δείγμα λαού που έστω κι αποδυναμωμένο από το μάχιμο δυναμικό του αντιμετώπισε τον επίβουλο εισβολέα με τη δύναμη της ψυχής του Και δεν είναι τυχαίο ότι η θρυλική αυτή μάχη καθόρισε την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσα θα ξέραμε για το συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός όμως αν έλειπε ο Μάρκος Πολιουδάκης; Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ,
Από τα μέσα του 1975 ο αείμνηστος επιχειρηματίας που εξελίχθηκε σε έγκριτο ιστορικό συγγραφέα , ο Μάρκος Πολιουδάκης, ξεκίνησε μια τιτάνια προσπάθεια για την αναβάθμιση των εκδηλώσεων για την επέτειο της Μάχης. Και από τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να μας δίνει βιβλία αφιερωμένα στο μεγάλο γεγονός. Στην αρχή δεν είχαν την αξιολόγηση που τους έπρεπε. Ο κόσμος είχε και τότε τα δικά του προβλήματα και μνήμες ακόμα νωπές από τα γεγονότα. Μόνο όταν άρχισαν , στο δεύτερο κιόλας βιβλίο να έρχονται επιστολές από όλα τα μέρη του κόσμου με διθύραμβους σχετικά με την πρώτη έκδοση κι όταν οι Αυστραλοί τοποθέτησαν το Μάρκο Πολιουδάκη στο βάθρο των υψηλών προσωπικοτήτων με ανάλογες τιμές, τότε μόνο καταλάβαμε, σε βάθος, τη σημαντικότητα των εκδόσεων. Και όσο περνά ο καιρός, ο συγγραφέας που δεν μπόρεσε ν΄ αμφισβητήσει κανένας ιστορικός κερδίζει και μετά θάνατον τα εύσημα ενός κορυφαίου έργου, που αναφέρεται στη θρυλική μάχη, με περιουσία στοιχείων αμύθητη, με εικόνες και χάρτες. Λεπτό προς λεπτό καταγράφεται κάθε γεγονός στους χώρους που εξελίχθηκαν οι πολεμικές επιχειρήσεις Και καταφέρνει ο Μάρκος Πολιουδάκης να αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη σε μια αφήγηση που δεν ανήκει και στα ιδιαιτέρως ελκυστικά θέματα με την πυκνότητα νοημάτων και στοιχείων που περιέχει. Χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από το πρώτο του βιβλίο Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ .που δείχνει το μοναδικό του τρόπο να συνταιριάζει το γεγονός με ακρίβεια στοιχείων που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ «ΒΙΟ» «Οι Γερμανοί είχαν οχυρωθεί μέσα στο εργοστάσιο ΒΙΟ και αμύνονταν. Εκεί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ζωντανά προκαλύμματα, τους κατοίκους των γύρω σπιτιών (έκθεση Φρουράρχου Γ. Νικολακάκη). Η μάχη γενικεύεται με την άφιξη νέων γερμανικών τμημάτων από τ’ ανατολικά και καταφθάνοντας πολίτες και χωροφύλακες από τα δυτικά. Πολίτες, στρατιώτες και δόκιμοι χωροφύλακες με εφ΄όπλου λόγχη προχωρούν και φωνάζουν «ΑΕΡΑ» «απάνω-ν-των -ε μωρέ και τους φάγαμε» Με την κραυγή «ΑΕΡΑ» έδιωχναν το φόβο, αλλά και επέβαλαν το φόβο στον εχθρό με την ίδια κραυγή. Αρκετοί αλεξιπτωτιστές είναι ήδη νεκροί. Στου Κόρακα την Καμάρα κείτονταν δυο αξιωματικοί και πολλοί στρατιώτες νεκροί.
Οι Γερμανοί τράπηκαν σε φυγή προς τα Περιβόλια και εγκατέλειψαν πολλά λάφυρα, όλμους, μυδράλια, τουφέκια, πυρομαχικά μοτοσικλέτες και ποδήλατα, ένα αντιαρματικό και τρεις αιχμαλώτους». Ένα τέταρτο περίπου μετά τον ηρωικό θάνατο του αδελφού του, ο Ανδρέας Μανουράς, δέχτηκε μια σφαίρα στο γόνατο. Έτσι δεν μπόρεσε να συνεχίσει και το πολυβόλο του σίγησε.» ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ Τι οδήγησε άραγε το Μάρκο Πολιουδάκη να ασχοληθεί με τόσο πάθος για ένα τόσο εξειδικευμένο ζήτημα; Ματωμένες μνήμες δυστυχώς. Ηταν κοντά στα 13 χρόνια του όταν βίωνε με τα άλλα παιδιά τη φρίκη του πολέμου. Η γιαγιά του Ευαγγελία και ο παππούς του Παναγιώτης , ο Αναγνώστης όπως τον αποκαλούσαν λόγω της μόρφωσης που διέθετε, προσπαθούσαν να τον αποσπάσουν από τις θλιβερές σκέψεις. Κι όμως έτυχε να γίνει μάρτυρας της εκτέλεσης του πατέρα του Γιώργη μαζί με άλλους πατριώτες. Ηταν στα πρώτα αντίποινα των Γερμανών σε βάρος του περήφανου Κρητικού λαού για την αντίσταση που έφερε στα επίλεκτα σώματα των αλεξιπτωτιστών που έπεφταν από τον ουρανό για να φέρουν το θάνατο στο ηρωικό νησί. Και τρεις μέρες αργότερα έζησε πιο φρικτές εμπειρίες χάνοντας μέσα σε λίγα λεπτά πολυαγαπημένα του πρόσωπα Η γιαγιά του είχε βγάλει στην αυλή τα κόλυβα για τα τριήμερα του γιου της όταν ένας Γερμανός που έπαιρνε μέρος στο γενικό πλιάτσικο μπαίνοντας στο σπίτι ορμητικά κλώτσησε το τραπέζι. Έξαλλη η Ευαγγελία Πολιουδάκη για τη βεβήλωση άρπαξε ένα ξύλο και αδιαφορώντας για τις συνέπειες χύθηκε στο Γερμανό σαν λέαινα να τον κατασπαράξει . Οι σφαίρες του πολυβόλου της έκοψαν την ορμή της και την έστειλαν να συναντήσει το Γιώργη της αλλά και το Μάρκο της που είχε χάσει στη Μικρά Ασία . Την ίδια τύχη είχε και ο άντρας της που έτρεξε να την υπερασπιστεί. Τίποτα δεν άφησαν όρθιο οι απάνθρωποι εισβολείς. Ακόμα κι ένα σκύλο που βρήκαν τον σκότωσαν κι αυτόν. Ο Μάρκος αμέσως μετά τα γεγονότα ,, αν και μικρός, οργανώθηκε στην Αντίσταση. Και όταν ήρθαν τα χρόνια της ειρήνης άρχισε να μαζεύει στοιχεία δαπανώντας σημαντικά ποσά χωρίς ποτέ να καταδεχτεί να χτυπήσει πόρτα κρατικού φορέα για ενίσχυση. Και με δικά του έξοδα επίσης τύπωνε κι έδινε στην κυκλοφορία τα βιβλία του . Αν έλειπαν τα βιβλία αυτά κανένας δεν θα ήξερε το σημαντικό ρόλο του Ρεθύμνου στη θρυλική μάχη. Και θα είχε ξεχαστεί κι αυτό το γεγονός σαν όλα τ’ άλλα. Με αυτό τον τρόπο ο Μάρκος Πολιουδάκης έκανε αιώνιο μνημόσυνο στους αγαπημένους του νεκρούς Γι αυτό και θεωρείται τόσο σημαντικός στον τομέα του. Για τον Μάρκο Πολιουδάκη υπάρχει ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ παραγωγής του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ με συμβολική συμμετοχή της Ένωσης Κρητών Μελβούρνης που αναφέρεται στη ζωή του και τη δράση του ενώ έγκριτοι ιστορικοί και λόγιοι του τόπου αναφέρονται στο έργο του και το αξιολογούν με σημαντικές καταθέσεις ΩΔΗ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Την παραδοσιακή νότα στο συγκλονιστικό γεγονός έδωσε ο αξέχαστος Κώστας Μουντάκης με το ομώνυμο έργο του που κοσμεί την κρητική δισκογραφία. Υπάρχει όμως κι ένα συμφωνικό έργο του κορυφαίου μας μουσικοσυνθέτη Μπάμπη Πραματευτάκη με τίτλο « Ωδή στη Μάχη της Κρήτης» Όπως συνηθίζει ο εμπνευσμένος δημιουργός ήθελε να κάνει με το δικό του τρόπο σπονδή στο μεγάλο ιστορικό γεγονός που σημάδεψε τα παιδικά του χρόνια. Ένα ποιητικό έργο του Δημήτρη Αετουδάκη σχετικό με το θέμα του έδωσε την αφορμή και το 1975 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το έργο αυτό που θεωρείται κλασικό στο είδος του. Στην πρώτη αυτή εκτέλεση παίρνει μέρος ο Ψαραντώνης στη θέση του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη του αδελφού του. Υποχρεώσεις δεσμευτικές του συμβολαίου που είχε ο Αρχάγγελος με τη βυζαντινή φωνή με δισκογραφική εταιρία δεν επέτρεψε να τραγουδήσει τα σόλο. Ο αδελφός του ως από μηχανής θεός έδωσε λύση στο πρόβλημα. Στην πρώτη αυτή εκτέλεση κυριαρχεί πάντα η φωνή του μοναδικού Μάνου Κατράκη σε συγκλονιστική απαγγελία. Στο συμφωνικό αυτό έργο για πρώτη φορά τα ηχοχρώματα λύρας και λαγούτου δένονται αρμονικά με τα άλλα της συμφωνικής ορχήστρας Μια καινοτομία του Μπάμπη Πραματευτάκη που διακρίνουμε και σε άλλα του έργα και που αποτελεί ένα ακόμα δείγμα ταλέντου και τεχνικής που χαρακτηρίζουν τους κλασικούς συνθέτες Mιά τεχνική που ακολούθησαν κι άλλοι με τον καιρό. Με το έργο αυτό του Μπάμπη Πραματευτάκη, έγραψε πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της η Μικτή Ρεθεμνιώτικη Χορωδία με απαγγελία και σόλο τραγούδι του Βαγγέλη Στεφανάκη. Αργότερα ο Μάνος Μουντάκης ανέλαβε τα σόλο και έχει καθιερωθεί πλέον σαν βασικός συντελεστής του έργου . Στο CD που αποτελεί επανέκδοση του έργου και κυκλοφόρησε το 2008, τη χορωδία του συλλόγου ΜΑΡΣΥΑΣ συνοδεύει συμφωνική ορχήστρα με κορυφαίους μουσικούς , Τραγουδά σόλο ο Μάνος Μουντάκης και απαγγέλει ο ηθοποιός Βασίλης Γκούστης πρώην διευθυντής της ΕΡΑ Χανίων. Έχουν να λένε οι ειδικοί ότι το έργο αυτό αποτελεί μια μεγάλη καλλιτεχνική προσφορά του Μπάμπη Πραματευτάκη κοντά στις τόσες άλλες που έχει δώσει στην ελληνική μουσική Και ιδιαίτερα το εμβατήριο ΚΙ ΗΤΑΝ Η ΜΑΧΗ που δίνει στα παιδιά όταν το τραγουδούν το ερέθισμα να μάθουν για το γεγονός και να νοιώσουν περηφάνια για τους ηρωικούς προγόνους τους. Ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΜΑΥΡΑΚΗΣ Ο πολυγραφότατος δάσκαλος και λόγιος του τόπου Αλκιβιάδης Μαυράκης έχει ασχοληθεί με τη Μάχη της Κρήτης σε ότι έχει σχέση με τα γεγονότα στα Περιβόλια Κι έχει κάνει πολλές αναφορές στους Περβολιανούς και Μισσιριανούς που θυσιάστηκαν στην άμμο καθαγιάζοντά την με το αίμα τους Στο αρχείο του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ επίσης υπάρχουν συγκλονιστικές μαρτυρίες για τα γεγονότα της Μάχης της Κρήτης με κορυφαίες εκείνες των παιδιών που βρέθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ναι θα πρέπει κι αυτά .να υπάρχουν. Γιατί οι νεκροί χρειάζονται το μνημόσυνό τους Για να μην πεθάνουν και δεύτερη φορά θύματα της λήθης που είναι και ο χειρότερος θάνατος. Εύα Λαδιά
Φονευθέντες από τις ελληνικές δυνάμεις Επεσαν εις Γαλατά 276 εθελονταί στρατιώται και πολιτοφύλακες και εξ αυτών αναγνωρίσθηκαν οι κάτωθι: (από έρευναν την οποία οι Γερμανοί επέτρεψαν οκτώ μήνας μετά τη μάχη) Στρατιώται: 1) Μπόζης Ηλίας, 2) Βασιλόπουλος Ν. Δημήτριος, 3) Μίσιος Θεοφάνης, 4) Τρινάκης Γεώργιος, 5) Γιακουμάκης Στυλιανός, 6) Πίτσικας Γεώργιος, 7) Μαράκης Μιχαήλ, 8) Σαμουράκης Βασίλειος, 9) Σοφουλάκης Εμμανουήλ, 10) Τσαρουχιάς Ιωάννης, 11) Ρίμπος Εμμανουήλ.
Φονευθέντες επί του πεδίου της μάχης: α) Ιδιώται και στρατιώται: 181 άνδρες β) Χωροφύλακες του Σ.Χ.: 37 άνδρες 218 γ) Εβρέθησαν επί του πεδίου της μάχης έτεροι 24 χωροφύλακες φονευμένοι των οποίων η ταυτότης δεν εξηκρεβώθη 24 Το όλον φονευθέντες άνδρες, υπαξιωματικοί, αξιωματικοί 256.
Διοίκησις Χωροφυλακής Ηρακλείου 72. Πυροβολάκης Εμμανουήλ, ενωμοτάρχης 73. Κατσανάκης Νικόλαος, χωροφύλαξ 74. Πεδιώτης Εμμανουήλ, χωροφύλαξ 75. Στρατιδάκης Νικόλαος, χωροφύλαξ Και έτερα θύματα έσχεν η περιοχή της εν λόγω Διοικήσεως, πλην όμως λόγω της καταστροφής των αρχείων δεν ήτο δυνατή η εξακρίβωσις των ονοματεπωνύμων τούτων.
ΑΠΩΛΕΙΕΣ Το τίμημα της αντίστασης όπως καταγράφεται σε επίσημους πίνακες όπου δεν αναφέρονται όμως οι απώλειες της γεωργίας, κτηνοτροφίας, επαγγελματιών κ.λπ.
ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ
Νομός Ανδρες – Γυναίκες – Παιδιά Χανίων: 2220 – 480 – 317 Ρεθύμνου: 1897 – 405 – 403 Ηρακλείου: 2045 – 183 – 129 Λασιθίου: 431 – 50 – 20 Σύνολο: 6593 – 1118 – 869 Απέμειναν ορφανά: Νομός: Από πατέρα – Από μητέρα – Τελείως Χανίων: 3338 – 1098 – 380 Ρεθύμνου: 3320 – 848 – 528 Ηρακλείου: 3840 – 1772 – 484 Λασιθίου: 2017 – 739 – 549 Σύνολο: 12515 – 4457 – 1951 Καταστροφές οικιών Νομός: Ολοσχερείς – Μερικαί Χανίων: 2669 – 4562 Ρεθύμνου: 2338 – 1300 Ηρακλείου: 6968 – 4942 Λασιθίου: 938 – 714 Σύνολο: 12913 – 11518 Καταστραφέντα ολοσχερώς χωριά της Κρήτης από τους Ναζί τριάντα τρία. Καταστραφέντα κατά τα 3/4 οκτώ και κατά το 1/3 ένδεκα.
Οι παραπομπές που παραθέτουμε κάνουν περιττό να γράψουμε εδώ περισσότερα.
Μόλις κυβέρνησε, ανέστησε την ΝΔ και τώρα θέλει να την ξαναναστήσει. Oταν έγινε αντιπολίτευση, έκανε την ΝΔ ηγεμόνισσα !
Ολοι οι πρωθυπουργοί και αρχηγοί κομμάτων από το 1974 όταν
έχαναν τις εκλογές παραιτούνταν.
Ο μοναδικός που έχει χάσει σε τέσσερες εκλογικές αναμετρήσεις
και συνεχίζει να θέλει να είναι υποψήφιος για πρωθυπουργός είναι ο πολιτικός τυχοδιώκτης
Τσίπρας.
Φανταστείτε τι ποιότητας άνθρωπος είναι.
1981. πρωθυπουργός ο Γεώργιος Ράλλης, έχασε τις εθνικές εκλογές
και παραιτήθηκε
1985. Ευάγγελος Αβέρωφ αρχηγός της ΝΔ, έχασε τις εθνικές εκλογές
και παραιτήθηκε
1993. πρωθυπουργός Κωσταντίνος Μητσοτάκης, έχασε τις εθνικές
εκλογές και παραιτήθηκε
1996. αρχηγός της ΝΔ ο Μιλτιάδης Έβερτ έχασε τις εθνικές εκλογές
και παραιτήθηκε
2004. πρωθυπουργός ο Κωσταντίνος Σημίτης , παραιτήθηκε από
πρωθυπουργός πρώτού χάσει τις εθνικές εκλογές.
2009. πρωθυπουργός Κωσταντίνος Καραμανλής έχασε τις εθνικές εκλογές και παραιτήθηκε
2011. πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου παραιτήθηκε μετά την
πολιτική κρίση για την πρόταση για δημοψήφισμα και την έντονη πίεση που
δεχόταν.
2015. Ο Αντώνης Σαμαράς παραιτήθηκε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας στις 5
Ιουλίου 2015, λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος,
στο οποίο επικράτησε το «ΟΧΙ»
ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΜΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑΚΟ ΔΕΝ ΞΑΝΑΔΑΜΕ !
Συνοπτικά: Ο Τσίπρας έχει χάσει τρείς εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις ως αρχηγός κόμματος: τις ευρωεκλογές/αυτοδιοικητικές του 2019, τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023 (Μάιος και Ιούνιος). Παρακάτω η αναλυτική εικόνα.
1. Ευρωεκλογές & Αυτοδιοικητικές – 26 Μαΐου 2019
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη βαριά ήττα, γεγονός που οδήγησε στην προκήρυξη εθνικών εκλογών.
2. Εθνικές Εκλογές – 7 Ιουλίου 2019
Η Νέα Δημοκρατία επικράτησε με σημαντική διαφορά.
3. Εθνικές Εκλογές – 21 Μαΐου 2023
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη συντριπτική ήττα, με τη ΝΔ να επικρατεί σε όλη τη χώρα πλην Ροδόπης.
4. Εθνικές Εκλογές – 25 Ιουνίου 2023
Σήμερα λοιπόν που κυβερνάει τη χώρα
το ΚΑΤΑΚΑΘΙ των πολιτικών, οικονομικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων. Η εξουσία είναι
στα χέρια ακριβώς αυτών των δυνάμεων που έφεραν την Ελλάδα εδώ και που αντιστέκονται
σε κάθε αλλαγή, σε κάθε γκρέμισμα, σε κάθε ξεχέρσωμα, σε κάθε πείραγμα των κεκτημένων
της πιο μαύρης ελίτ υπαλλήλων, τραπεζιτών ,εργοδοτών, συνδικάτων και κομμάτων, έρχεται ο Τσίπρας (κατόπιν εντολών όπως τότε) σαν ο μεγάλος
χορηγός του Μητσοτάκη να διασπάσει τις δυνάμεις που απειλούν να ρίξουν την πιο
διεφθαρμένη κυβέρνηση.
Με παλιά υλικά, καιροσκόπους, πολιτικά ρετάλια, φθαρμένες «πολιτικές περσόνες» απο την Γ' εθνική της Κεντροαριστεράς και πρόθυμους «γυρολόγους, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και διεργασίες, αλλά μόνο τους εαυτούς τους, άντε και ορισμένους φίλους τους, «χτίζει» ο Τσίπραςτις «γέφυρες» για την κατάληψη της Κεντροαριστεράς.
Μόλις κυβέρνησε, σε 4 χρόνια ανέστησε την ΝΔ και τώρα θέλει να την ξαναναστήσει. Oταν έγινε αντιπολίτευση, έκανε την ΝΔ ηγεμόνισσα !
Ο ορισμός του πολιτικού απατεώνα.
Επιτέλους, ας δοθεί ένα τέλος στην Πολιτική Αλητεία και τον Κοινωνικό Υπόνομο της Τσιπρέικης Λουμπεναρίας!
Το 1982 ψηφίζεται η αναγνώριση της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής
Η ΝΔ αποχωρεί από την βουλή.
Την ίδια χρονιά καταργείται με νόμο η μοιχεία.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1983 καταργείται με νόμο η προίκα.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Το 1986 ψηφίζεται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση.
Η ΝΔ ψηφίζει όχι.
Η Νέα Δημοκρατία και συνολικά η ελληνική Δεξιά δεν υπήρξαν ποτέ δύναμη προόδου. Υπήρξαν –και παραμένουν– ένα βαθιά αναχρονιστικό πολιτικό ρεύμα, μόνιμα εχθρικό απέναντι σε κάθε κοινωνική, θεσμική και δημοκρατική κατάκτηση. Ένα ρεύμα που δεν ακολούθησε ποτέ την κοινωνία· την έσυρε πίσω.
Η ιστορία το αποδεικνύει. Όχι τα συνθήματα και το παρόν το επιβεβαιώνει.
Σταθερά απέναντι στα δικαιώματα. Σταθερά απέναντι στην ισότητα.
Απέναντι και στον θεσμικό εκσυγχρονισμό:
Όταν αυτά τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους έφτασαν στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία δεν «διαφώνησε απλώς».
Ψήφισε ΟΧΙ.
Ψήφισεόχι στο ΕΣΥ, όταν θεσμοθετούνταν η καθολική πρόσβαση του λαού στη δημόσια υγεία.
Ψήφισε όχι ΣΤΟ ΑΣΕΠ την μεγαλύτερη καινοτομία του ελληνικού κράτους που χτύπησε το ρουσφέτι.
Ψήφισεόχι στον νόμο που ίδρυσε τα Κ.Ε.Π.
Ψήφισε όχι στη Διαύγεια, όταν το κράτος άνοιγε τα αρχεία του στο φως και στη λογοδοσία.
Ψήφισε όχι στον Οικονομικό Εισαγγελέα, όταν δημιουργούνταν θεσμός ελέγχου του μεγάλου οικονομικού εγκλήματος.
Ψήφισε όχι στον «Καποδίστρια», όταν χτιζόταν μια λειτουργική και βιώσιμη Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ψήφισε όχι στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, αρνούμενη την αποκέντρωση και τη λαϊκή νομιμοποίηση.
Και γιατί όλα αυτά; Γιατί η Δεξιά είχε –και έχει– αλλεργία στη δημοκρατία της βάσης.
Δεν της άρεσαν ποτέ οι εκλεγμένοι.
Της άρεσαν οι διορισμένοι.
Οι ελεγχόμενοι. Οι πειθαρχημένοι. Οι εξαρτημένοι από το κέντρο εξουσίας. Αυτοί που περίμεναν έξω από τα βουλευτικά γραφεία για να τους διορίσουν.
Και αυτό το μοντέλο δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι εδώ. Τώρα.
Σήμερα:
· Υπονομεύει συστηματικά το ΕΣΥ,
ανοίγοντας την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση της υγείας.
· Διαλύει τα εργασιακά δικαιώματα, επαναφέροντας 10ωρα, επισφάλεια και φόβο.
· Απαξιώνει τις ανεξάρτητες αρχές όταν δεν της αρέσουν τα πορίσματά τους.
· Συγκεντρώνει την εξουσία στο επιτελικό κράτος, απονευρώνοντας θεσμούς και αυτοδιοίκηση.
· Ελέγχει την ενημέρωση, χειραγωγεί τη δημόσια σφαίρα και αντιμετωπίζει τη διαφάνεια ως απειλή.
· Μετατρέπει το κράτος σε λάφυρο, με απευθείας αναθέσεις, κλειστούς κύκλους και φίλους της εξουσίας.
· Μοιράζει δημόσιο χρήμα όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ στους κομματάρχες της.
Το μοτίβο είναι το ίδιο. Χθες και σήμερα.
Λιγότερη δημοκρατία. Λιγότερη λογοδοσία. Περισσότερη εξουσία στους λίγους.
Η Δεξιά δεν «εκσυγχρονίστηκε». Απλώς έμαθε να κρύβει καλύτερα τον αυταρχισμό της πίσω από λέξεις–βιτρίνα: «μεταρρυθμίσεις», «αποτελεσματικότητα», «κανονικότητα».
Αλλά η κανονικότητά της είναι γνωστή: ένα κράτος χωρίς κοινωνικό έλεγχο, μια κοινωνία χωρίς δικαιώματα, μια δημοκρατία χωρίς φωνή.
Η Δεξιά δεν ξεχνά. Θυμάται πολύ καλά ποια είναι. Όπου και αν κάτσεις ακούς τους οπαδούς της να αναπολούν και να εξυμνούν την χούντα σαν συγγενείς πολιτικά που είναι.
Και όσο κι αν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, οι νόμοι, οι ψήφοι και οι επιλογές της τη διαψεύδουν.
· «Η Δεξιά δεν ήταν ποτέ μπροστά. Ήταν πάντα απέναντι. Και αυτό δεν αλλάζει με επικοινωνία.»
· «Ό,τι δικαίωμα έχεις, το κέρδισες παρά τη Δεξιά — ποτέ χάρη σε αυτήν.»
· «Η Νέα Δημοκρατία δεν φοβάται το χάος. Φοβάται τη δημοκρατία.»
· «Δεν ξεχνάμε. Γιατί η λήθη είναι το μεγαλύτερο δώρο στη Δεξιά.»
· «Όσο υπάρχουν δικαιώματα να κόβονται, η Δεξιά θα είναι εκεί — με το ψαλίδι.»
· «Η ιστορία γράφεται με αγώνες. Η Δεξιά απλώς τους πολεμά.»
· «Δεν είναι παρεξήγηση. Είναι ταυτότητα.»
· «Η Δεξιά δεν εκσυγχρονίστηκε. Απλώς άλλαξε αφίσα.»
Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά, θα της το θυμίζουμε.
Και για το χθες. Και –κυρίως– για το σήμερα.
Όταν η Δεξιά ξεχνάει τι σημαίνει Δεξιά θα της το θυμίζουμε
Την ώρα που η κοινωνία στενάζει κάτω από την ακρίβεια, τους μισθούς πείνας, τα πανάκριβα ενοίκια και τη διαρκή φορολεηλασία, το πολιτικό προσωπικό της κυβερνώσας τάξης φαίνεται να ζει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Εναν κόσμο όπου οι περιουσίες διογκώνονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, την ίδια στιγμή που η κοινωνική πλειοψηφία βυθίζεται όλο και βαθύτερα στη φτώχεια και την ανασφάλεια.
Τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δηλώσεις πόθεν έσχες των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας είναι αποκαλυπτικά και πολιτικά εκκωφαντικά.
Το 2019, όταν η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, ο συνολικός δηλωμένος πλούτος των βουλευτών της ανερχόταν περίπου στα 91 εκατομμύρια ευρώ — συγκεκριμένα 90,96 εκατ. ευρώ σύμφωνα με σχετική ανάλυση του Vouliwatch. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, η εικόνα αυτή άλλαξε θεαματικά. Σύμφωνα με στοιχεία που κυκλοφορούν ευρέως σε πολιτικές αναρτήσεις και δημόσιες συγκρίσεις δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης, το 2024 ο συνολικός δηλωμένος πλούτος των βουλευτών της ίδιας παράταξης φτάνει τα 217 εκατομμύρια ευρώ.
Μιλάμε δηλαδή για μια αύξηση που αγγίζει τα 126 εκατομμύρια ευρώ.
Ακόμα όμως κι αν κάποιος σταθεί μόνο στα πιο «συντηρητικά» και απολύτως τεκμηριωμένα στοιχεία του Vouliwatch για το 2023 — που καταγράφουν περιουσίες ύψους 141,7 εκατομμυρίων ευρώ — η αύξηση παραμένει τεράστια: πάνω από 55% μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια.
Και εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα: Πώς γίνεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνία φτωχοποιείται, οι λογαριασμοί πνίγουν τα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, οι περιουσίες των κυβερνητικών βουλευτών να εκτοξεύονται;
Η απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποιο «οικονομικό θαύμα». Βρίσκεται στον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος. Ενα σύστημα που έχει μετατρέψει την εξουσία σε μηχανισμό αναπαραγωγής πλούτου για τους ανθρώπους που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, επιδοτήσεις, εργολαβίες, τραπεζικές διευκολύνσεις, privileged πρόσβαση σε πληροφορίες και δίκτυα εξουσίας συνθέτουν το έδαφος πάνω στο οποίο οικοδομείται αυτός ο πολιτικός πλουτισμός. Δεν πρόκειται για «ικανότητα». Πρόκειται για την οργανική σχέση ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τα οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τη χώρα.
Την ίδια ώρα, ο εργαζόμενος λαός καλείται να «κάνει υπομονή», να αποδεχτεί μισθούς που εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας και να ακούει καθημερινά τα κυβερνητικά παραμύθια περί «ανάπτυξης» και «σταθερότητας».
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της ταξικής κοινωνίας στην Ελλάδα του 2026:
Οι πολλοί δουλεύουν για να επιβιώνουν. Οι λίγοι κυβερνούν για να πλουτίζουν.
Τα 126 εκατομμύρια ευρώ αύξησης δεν είναι ένας απλός αριθμός. Είναι η συμπυκνωμένη αποτύπωση μιας κοινωνίας βαθιά άδικης, όπου ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας πολιτικοοικονομικής ελίτ, ενώ η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οδηγούνται στη διαρκή υποβάθμιση.
Κανένας εργαζόμενος δεν έχει λόγο να περιμένει σωτηρία από αυτό το πολιτικό προσωπικό του μεγάλου κεφαλαίου. Η μόνη πραγματική απάντηση,
βρίσκεται στην οργάνωση, στην ταξική αλληλεγγύη και στη συλλογική πάλη απέναντι σε ένα σύστημα που λεηλατεί τον κοινωνικό πλούτο προς όφελος των λίγων.
Εκατόν επτά χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη μαύρη επέτειο του 1919, όταν η δεύτερη φάση του σχεδίου εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού μπήκε στην τελική της ευθεία.Στις 19 Μαΐου είναι η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, όπως καθιερώθηκε το 1994 με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων.
Κατόπιν εισήγησης του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων εχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».
Η εξόντωση του ποντιακού πληθυσμού είχε αρχίσει να οργανώνεται από τους Τούρκους από τον Δεκέμβριο του 1916. Το σχέδιο οργάνωσαν οι Εμβέρ και Ταλαάτ και προέβλεπε «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης».
Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με εντολή του Κεμάλ από τις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας.
Οι Τούρκοι δολοφόνησαν, βίασαν και εκτόπισαν χιλιάδες Πόντιους. Πολλοί ήταν εκείνοι που πέθαναν από τις κακουχίες καθώς αναγκάστηκαν να καλύψουν με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις. Μάλιστα, οι Τούρκοι δεν τους επέτρεπαν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα ούτε στρώματα και τους υποχρέωναν να διανυκτερεύουν σε έρημα μέρη,
που ήταν εκτεθειμένα στις χειμερινές συνθήκες. Πολλοί πέθαιναν από την πείνα ή τους αποτελείωναν οι Τούρκοι με τη λόγχη.
Χωριά λεηλατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλόγες ενώ υπολογίζεται ότι μέχρι το 1924 είχαν χάσει τη ζωή τους 353.000 Πόντιοι.
Ο Σάββας Κανταρτζής είχε περιγράψει στο βιβλίο του το 1975 την επίθεση των Τούρκων στο χωριό Μπεϊαλάν που καταστράφηκε από τις συμμορίες των Τούρκων:
“Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω...
Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν “μάνα, μανίτσα!”. Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες".
Η γιαγιά Δέσποινα Σαββίδου από το χωριό Κόλεου της περιφέρειας Έρπαα του δυτικού Πόντου είχε παραχωρήσει συνέντευξη στον Χρήστο Αηδονίδη το 2012: «Δεν λέγονται παιδί μου όσα έκαναν»:
Το συνέδριο οριστικοποιεί το διαζύγιο Μητσοτάκη με τις ρίζες της παράταξης. Η προσπάθεια να αναστηθεί ο Τσίπρας ως «μπαμπούλας» και οι άγριες επιθέσεις στον Νίκο Ανδρουλάκη Συνέδριο πλήρους ιδεολογικής μετάλλαξης και αποκοπής από τις ρίζες της είναι αυτό που πραγματοποιεί η Ν.Δ. από την Παρασκευή και ολοκληρώνεται σήμερα Κυριακή. Τα μεγάλα λόγια περί «ενότητας», «νικών» και «μεγάλης Kεντροδεξιάς», που ακούγονται από την πρώτη στιγμή –με πρώτο και κύριο τον Κ. Μητσοτάκη-, δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την ωμή πραγματικότητα: αυτό το τριήμερο οριστικοποιείται το διαζύγιο της σημερινής ηγεσίας με την ιστορική παράταξη της Ν.Δ. Κι ενώ στην έναρξη προβλήθηκαν τα καθιερωμένα βίντεο από την ίδρυση του κόμματος το 1974, προσπαθώντας να δώσουν μια πλασματική συνέχεια, ο πρωθυπουργός με κενές και χωρίς αντίκρισμα μεγαλοστομίες προσπάθησε να παραπλανήσει ακόμα και τους ίδιους τους συνέδρους, εν όψει των εκλογών που σκοπίμως «προαναγγέλλονται» μέσω φημών και δημοσιευμάτων για το φθινόπωρο, ενώ επισήμως τοποθετούνται το 2027. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κάνει απλώς «εκσυγχρονισμό», αλλά έχει επιβάλει μια βαθιά ιδεολογική μετάλλαξη, μετατρέποντας τη Ν.Δ. σε έναν ψυχρό τεχνοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, με έντονα προσωποπαγή χαρακτηριστικά, πλήρη κυριαρχία συγκεκριμένων προσώπων και ξεκάθαρο πασοκικό – σημιτικό πρόσημο. Από τον πατριωτισμό και την εθνική γραμμή έχει κατρακυλήσει σε «ήρεμα νερά» με την Τουρκία και σε ντροπιαστική σιωπή μπροστά στη «Γαλάζια Πατρίδα». Από τη μικρή κυβέρνηση και την ελεύθερη οικονομία έχει μεταλλαχθεί σε υπερτροφικό επιτελικό κράτος, ακραίο φιλελευθερισμό υπέρ των καρτέλ και ασυδοσία των ισχυρών. Από κόμμα που μιλούσε τη γλώσσα του μέσου Ελληνα έχει καταντήσει ένα κόμμα που υπακούει πιστά στις εντολές των Βρυξελλών και των ευρωπαϊκών ελίτ. Ολες αυτές οι ωραίες κουβέντες περί «προόδου» και «ευρωπαϊκής πορείας» καταγράφονται απλώς ως επικοινωνιακό άλλοθι, ειδικά εν όψει εκλογών, για να συγκρατήσει όσο περισσότερους παραδοσιακούς ψηφοφόρους γίνεται. Ψηφοφόρους που, όμως, εξακολουθούν να εγκαταλείπουν μαζικά το μεταλλαγμένο, ξένο προς αυτούς κόμμα, θεωρώντας ότι δεν έχει καμία σχέση με τη Ν.Δ. των προηγούμενων δεκαετιών. Το συνέδριο δεν είναι παρά η τυπική σφραγίδα σε αυτό το επώδυνο διαζύγιο. Η Ν.Δ. δεν μένει πια εδώ. Εχει φύγει εδώ και καιρό και το συνέδριο είναι απλώς η δημόσια και θλιβερή ομολογία αυτής της ιδεολογικής αυτοκτονίας. Στο πλαίσιο αυτό, και έχοντας πλήρη αδυναμία να παράγει πολιτική που να αγγίζει τις ανάγκες των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων, η Ν.Δ. ποντάρει πλέον μόνο στην τεχνητή πόλωση -αντιγράφοντας μεθόδους «αριστερών» κομμάτων και οργανώσεων- ως ύστατη μέθοδο προεκλογικής συσπείρωσης, την ώρα που ακόμα και οι επίσημες δημοσκοπήσεις την εμφανίζουν καθηλωμένη αισθητά κάτω από το 25% – το κρίσιμο όριο που απειλεί τόσο το bonus των βουλευτικών εδρών όσο και τις εσωτερικές ισορροπίες για την ηγεσία. Μικροπολιτικη Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ακόμα και από το βήμα του συνεδρίου ο κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να αναστήσει τον Αλέξη Τσίπρα ως «μπαμπούλα», τη στιγμή που ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός προανήγγειλε επίσημα τη δημιουργία του νέου του κόμματος. Αναγορεύοντας τον προκάτοχό του σε κύριο αντίπαλο, ελπίζει να ενεργοποιήσει αντανακλαστικά φόβου, ιδιαίτερα στο δεξιόστροφο κοινό από το οποίο η Ν.Δ. αιμορραγεί. Στην ίδια μικροπολιτική και μακιαβελική τακτική εντάσσονται και οι άγριες επιθέσεις στον Νίκο Ανδρουλάκη, τόσο για το «ξεχασμένο» εκατομμύριο όσο και για το οικογενειακό ακίνητο της μνημονιακής περιόδου. Εχοντας αποτύχει παταγωδώς ύστερα από επτά χρόνια να αφήσει θετική σφραγίδα ως πραγματικός ηγέτης, ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του καταφεύγουν πλέον σε παιχνίδια κουτοπονηριάς, παρασκηνιακές ίντριγκες και σχέδια καθαρής μικροπολιτικής επιβίωσης προκειμένου να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Στόχος τους είναι να ρίξουν το ΠΑΣΟΚ, από τη δεύτερη θέση στην τρίτη ή και παρακάτω, ώστε να γίνει πιο ευάλωτο σε πιέσεις και εκβιασμούς μετά τις εκλογές, λειτουργώντας ως δεκανίκι συνεργασίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο κ. Μητσοτάκης ελπίζει είτε σε ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ είτε σε ένα τμήμα του να προσχωρήσει στη Ν.Δ., ενώ το υπόλοιπο να κατευθυνθεί προς τον κ. Τσίπρα, με νέο ορίζοντα πολιτικών εξελίξεων το 2030. Η «μάχη των κουπονιών» και ο εφιάλτης Δημητριάδη Στο συνέδριο έχει ξεσπάσει, στο μεταξύ, η «μάχη των κουπονιών», μια καθαρά εσωκομματική και παρασκηνιακή διαδικασία όπου κορυφαία στελέχη -όλων των εσωτερικών πτερύγων- μαζεύουν «κουπόνια» για να προωθήσουν μαζικά τους δικούς τους ανθρώπους και να φτιάξουν δικές τους ομάδες και φέουδα μέσα στην Πολιτική Επιτροπή και στα υπόλοιπα κομματικά όργανα. Πρόκειται ουσιαστικά για καταμέτρηση επιρροών εν όψει -όπως λένε πολλοί- και της κούρσας διαδοχής μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σε αυτό το παιχνίδι διακρίνεται, μάλιστα, και ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο ανιψιός και πρώην στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει αναπτύξει έντονη κινητικότητα. Μαζεύει και αυτός κουπόνια από βουλευτές και στελέχη, «μοιράζει» υποστηρίξεις και προσπαθεί να κάνει επίδειξη ισχύος -εν όψει πιθανών άσχημων εξελίξεων στο μέτωπο του σκανδάλου των υποκλοπών-, στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα ακόμα και προς το Μέγαρο Μαξίμου. Κίνηση που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, προκαλεί ήδη νέο εσωτερικό πονοκέφαλο και εκνευρισμό στο πρωθυπουργικό περιβάλλον αλλά και στον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, που έχει μπροστά του άλλον έναν εφιάλτη. Η εικόνα σε κάθε περίπτωση είναι αποκαρδιωτική, καθώς, ενώ η χώρα και η κοινωνία αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, το κυβερνών κόμμα -εν μέσω παρακμής και προϊούσας αποσύνθεσης, που καθυστερεί μόνο και μόνο λόγω της συγκολλητικής ουσίας της εξουσίας- ασχολείται με κουπόνια, παζάρια, φατρίες και παιχνίδια προσωπικής επιβίωσης, αποκομμένο από την πραγματικότητα που βιώνει ο ελληνικός λαός.
Υπάρχουν στιγμές που το σύστημα, μέσα στην ιδεολογική του υστερία, προσφέρει άθελά του ανεπανάληπτες στιγμές πολιτικής σάτιρας. Μία από αυτές ήταν το σημερινό άρθρο του Σάκη Μουμτζή στο Liberal για τον Ρουβίκωνα. Ένα κείμενο τόσο φορτισμένο από αντικομμουνιστικό πάθος, που σχεδόν ακούς τα δόντια του αρθρογράφου να τρίζουν ανάμεσα στις γραμμές.
Διαβάζοντάς το, έχεις την εντύπωση ότι ο άνθρωπος δεν έγραφε άρθρο αλλά έκτακτο πολεμικό ανακοινωθέν για «κομμουνιστική εισβολή εις τας Αθήνας». Αν υπήρχε λίγο ακόμα δραματοποίηση, θα ζητούσε να κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος επειδή ο Ρουβίκωνας απέκτησε μαζικοποίηση και κοινωνική καταξίωση.
Το πραγματικά απολαυστικό όμως δεν είναι η υπερβολή. Είναι ο πανικός που κρύβεται πίσω της.
Γιατί αυτό που τρομοκρατεί το νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο δεν είναι κάποιες μπογιές, ούτε οι ακτιβιστικές παρεμβάσεις. Αυτό που δεν μπορούν να χωνέψουν είναι ότι η δράση του Ρουβίκωνα έχει αποκτήσει κοινωνική νομιμοποίηση. Ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν αντιμετωπίζει πλέον την ομάδα ως «μπαμπούλα», αλλά συχνά ως μια συλλογικότητα που κάνει πράγματα τα οποία πολύς κόσμος θα ήθελε να κάνει απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις εξώσεις, στην κρατική αναλγησία και στην αστυνομική βία.
Κι εδώ αρχίζει το δράμα τους.
Ολόκληρος ο μηχανισμός της «τάξης και ασφάλειας» παθαίνει νευρικό κλονισμό όταν διαπιστώνει ότι η μόνιμη τηλεοπτική προπαγάνδα δεν αποδίδει όσο παλιά. Για χρόνια παρουσίαζαν τον Ρουβίκωνα περίπου σαν ένοπλη μεραρχία που απειλεί να καταλάβει το Σύνταγμα με πυροσβεστήρες και τρικάκια. Μόνο που η πραγματικότητα δεν συνεργάστηκε με το αφήγημά τους.
Διότι ο κόσμος βλέπει.
➤ Βλέπει ποιοι διαλύουν εργασιακές σχέσεις. ➤ Βλέπει ποιοι πετάνε οικογένειες από σπίτια. ➤ Βλέπει ποιοι συγκαλύπτουν σκάνδαλα. ➤ Βλέπει ποιοι κυβερνούν για funds, εργολάβους και καναλάρχες.
Και όταν μέσα σε αυτή την κοινωνική σαπίλα εμφανίζεται μια συλλογικότητα που συγκρούεται ανοιχτά με την εξουσία, είναι λογικό ένα κομμάτι της κοινωνίας να την αντιμετωπίζει όχι απλώς με ανοχή αλλά και με συμπάθεια. Δυστυχώς επικτρατεί σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μας η “ανάθεση” και αυτό είναι πρόβλημα.
Αυτό είναι που τους εξοργίζει.
Το άρθρο του Liberalστάζει αγωνία επειδή ο Ρουβίκωνας επιχειρεί να αποκτήσει πιο οργανωμένη δημόσια παρουσία. Σαν να φωνάζει ο αρθρογράφος: «Μα πώς τολμούν να λειτουργούν δημόσια χωρίς την έγκριση του ΣΚΑΪ, του ΣΕΒ και της λίστας Πέτσα;»
Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται αριστούργημα.
Στη χώρα όπου:
⧭ τα θαλασσοδάνεια κομμάτων και ΜΜΕ αντιμετωπίστηκαν σαν φυσικό φαινόμενο, ⧭ οι κρατικές επιδοτήσεις στα φιλικά media βαφτίστηκαν “ενημέρωση πολιτών”, ⧭ οι επιχειρηματίες που ρημάζουν δημόσιο πλούτο παρουσιάζονται ως «ευεργέτες», ⧭ και οι offshore θεωρούνται περίπου σύγχρονη μορφή πατριωτισμού,
υπάρχουν άνθρωποι που παριστάνουν τους σοκαρισμένους επειδή μια πολιτική συλλογικότητα λειτουργεί ανοιχτά και οργανωμένα με μορφές παρέμβασεις που ενοχλούν και δεν έχουν σχέση με τον “χαρτοπόλεμο της καταγγελίας” που μας έχει συνηθίσει η εργατική συνδικαλιστική εργοπατερία
Το ακόμα πιο αστείο είναι πως όσο περισσότερο ουρλιάζουν, τόσο περισσότερο αποκαλύπτουν την αδυναμία τους.
Γιατί αν ο Ρουβίκωνας ήταν τόσο «γραφικός», «περιθωριακός» και «ανύπαρκτος» όσο λένε εδώ και χρόνια, δεν θα αφιέρωναν τόση μελάνη, τόση χολή και τόση νευρική ένταση για να τον πολεμήσουν.
Η αλήθεια είναι απλή:
Τους φοβίζει ότι μέσα σε μια κοινωνία γενικευμένης απογοήτευσης, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιμένουν να δρουν συλλογικά, να συγκρούονται και να αμφισβητούν έμπρακτα την κανονικότητα της κοινωνικής βαρβαρότητας.
Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται ούτε με άρθρα πανικού ούτε με αντικομμουνιστικές υστερίες.
Ίσως τελικά το σημαντικότερο συμπέρασμα από το παραλήρημα του Liberal να είναι άλλο:
Όταν η εξουσία χάνει την ικανότητα να πείθει,
αρχίζει να φωνάζει. Πολύ δυνατά, με Μουμτζίδικες κραυγές
Είχαμε γράψει παλιότερα για το πώς η χούντα της Αργεντινής εκμεταλλεύονταν τις επιτυχίες στο ποδόσφαιρο.
Αλλά και η χούντα του Παπαδόπουλου έκανε ακριβώς το ίδιο. Για τους δικτάτορες (και τους ηλίθιους) η νίκη στον αθλητισμό και η κατάκτηση μεταλλείων ή κυπέλων ήταν «απόδειξη» της «επιτυχίας» του καθεστώτος!
Η εγκληματική οργάνωση της ΝΔ, συνέχεια της χούντας, καπηλεύτηκε τόσο την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού κυπέλου ποδοσφαίρου το 2004, όσο και την πρωτιά στη Eurovision την επόμενη χρονιά.
Το τι ακολούθησε σε όλες τις περιπτώσεις το ξέρουμε. Η χούντα της Αργεντινής πχ έχασε τα Φόκλαντ με πόλεμο, η δικοί μας προδότες πούλησαν την Κύπρο, ενώ ο Καραμανλής ο Β,’ ο Μπουχέσας μας χρεοκόπησε.
Η Eurovision είναι ένα άθλιο καρναβάλι υποκριτών. Οι υποτιθέμενοι βαθμοί είναι αποτέλεσμα παζαριών και νοθείας. Τα τελευταία χρόνια η προπαγάνδα έχει ξεφύγει, μάλιστα υποστηρίζουν το κράτος – δολοφόνο «κρατώντας τα μπόσικα» σε εγκληματίες πολέμου σα το Νετανιάχου. Οπότε ούτε ποιοι συμμετέχουν μας ενδιαφέρει, ούτε η σειρά. Είναι μια ακόμα προσπάθεια αποπροσανατολισμού. Αφού δεν υπάρχει «άρτος» – είναι όλα πανάκριβα – δίνουν θέαμα κακής ποιότητας. Αλλά αυτό δεν κάνουν οι χούντες;
Θα ξεχάσουμε τις παρελάσεις και τα χουντικά εμβατήρια; Δε μπορούσαμε και να μουντζώσουμε τότε.
Ο λόγος βέβαια είναι πως οι εγκληματίες δεν έχουν να δείξουν κάποια πραγματική πολιτική επιτυχία που να βελτιώνει το επίπεδο ζωής του λαού. Πιάνονται λοιπόν από τα μαλλιά άλλων, κολλούν σε ανοησίες και λένε βλακείες.
Ένα όμως είναι σίγουρο: Αν υπάρξει μια «μεγάλη αθλητική, ή καλλιτεχνική επιτυχία» θα ακολουθήσει μια πολύ μεγάλη συμφορά, που θα αφορά όλο το λαό. Η κατάσταση θυμίζει τον Τιτανικό, όπου η ορχήστρα έπαιζε, ενώ το πλοίο βυθίζονταν, όχι μόνο για να μην υπάρξει πανικός, αλλά για να μην πάει η «πλέμπα» στις βάρκες που δεν έφταναν για όλους.
Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχουν βέβαια οι πολιτικοί. Μετά οι διοργανωτές. Οι συμμετέχοντες από τη μεριά τους θα έπρεπε να μην είναι στο γυάλινο κόσμο τους και να αντιδρούσαν στη χρησιμοποίησή τους από καθάρματα. Αλλά…
Εμείς χαιρετίζουμε όσους καλλιτέχνες δε δέχτηκαν να μπουν μέσα στο βόθρο. Οι άλλοι,
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η σημερινή αποκάλυψη της «Καθημερινής της Κυριακής», η οποία μάλιστα προβάλλεται και από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, σχετικά με τη διαχείριση κονδυλίων για την κατασκευή δομών φιλοξενίας μεταναστών την περίοδο 2020-2021.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Κώστα Κουκουμάκα, στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας βρίσκεται η κοστολόγηση έργων που ανατέθηκαν σε ιδιωτικές εταιρείες χωρίς διαγωνιστικές διαδικασίες, με πρόσχημα τότε την «έκτακτη ανάγκη» στο μεταναστευτικό. Στο μικροσκόπιο φέρονται να βρίσκονται, μεταξύ άλλων, οι δομές στη Μαλακάσα και στη Σιντική Σερρών.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο όμως αφορά τις ίδιες τις τιμές των έργων. Οπως αναφέρεται σε εσωτερικό έγγραφο διεθνούς οργανισμού, οι συγκεκριμένες κατασκευές δεν μπορούν να συγκριθούν με κανένα αντίστοιχο έργο που υλοποιήθηκε στην Ελλάδα μέσω της DG Home της Κομισιόν. Οι διαφορές στις κοστολογήσεις προκαλούν σοκ: από +5% έως +288%, ενώ στις περισσότερες εργασίες η υπέρβαση φτάνει περίπου στο 100%.
Με απλά λόγια: έργα που θα μπορούσαν να γίνουν με ένα ποσό, πληρώθηκαν με τα διπλάσια ή και πολλαπλάσια χρήματα.
Ακόμη πιο εκρηκτική είναι η αναφορά ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε χρηματοδοτήσει παρόμοιες δράσεις, οι οποίες ολοκληρώθηκαν σε ίδιο ή μικρότερο χρονικό διάστημα, με κόστος έως και 15 φορές χαμηλότερο από αυτό που κατέβαλε το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου.
Η αποκάλυψη αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία επειδή προέρχεται από μια εφημερίδα που κάθε άλλο παρά μπορεί να χαρακτηριστεί «αντιπολιτευόμενη» προς την κυβέρνηση. Όταν ακόμη και μέσα ενημέρωσης του συστημικού μπλοκ αναγκάζονται να αναδείξουν τέτοιες υποθέσεις, γίνεται φανερό ότι το μέγεθος της δυσωδίας δύσκολα μπορεί πλέον να κρυφτεί.
Για ακόμη μία φορά επιβεβαιώνεται πως πίσω από τις διακηρύξεις περί «εθνικής ανάγκης», «ασφάλειας» και «διαχείρισης κρίσεων», στήνονται χρυσοφόρα πεδία για εργολάβους, ημέτερους και επιχειρηματικά συμφέροντα. Το μεταναστευτικό, πέρα από πεδίο κρατικής καταστολής και απάνθρωπης πολιτικής απέναντι στους ξεριζωμένους, φαίνεται πως αποτέλεσε και μηχανισμό τεράστιας αναδιανομής δημόσιου χρήματος προς ιδιωτικές τσέπες.
Και φυσικά, την ώρα που δισεκατομμύρια διακινούνταν για καμπ και εργολαβίες, ο λαός βομβαρδιζόταν με προπαγάνδα περί «δημοσιονομικών αντοχών», «ατομικής ευθύνης» και «στενότητας πόρων» για μισθούς, υγεία, παιδεία και κοινωνικές ανάγκες.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιοι υπέγραψαν και ποιοι κέρδισαν. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει πραγματική διερεύνηση ή αν και αυτή η υπόθεση θα θαφτεί κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης,
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο