Στην Ιστορία ενός τόπου έρχονται στιγμές που η μεγαλύτερη ευθύνη ενός ηγέτη δεν είναι να κερδίσει ακόμη μία πολιτική μάχη, αλλά να αναγνωρίσει πότε το προσωπικό και κομματικό συμφέρον οφείλει να υποχωρήσει μπροστά στο εθνικό. Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται σήμερα, με τους πολέμους, τις νέες συμμαχίες και την αναδιαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών, θα έπρεπε να αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα να ενισχύσει τον ρόλο, την επιρροή και το κύρος της. Και πάντως συνιστούν μια πρόκληση και ένα ιστορικό καθήκον...
Αντί γι' αυτό, η χώρα αν μη τι άλλο παρακολουθεί τις εξελίξεις από την εξέδρα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και χθες, πρώτη ημέρα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Η εικόνα αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε συγκυριακή. Είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής πολιτικής που τα τελευταία χρόνια παράγει περισσότερες υποχωρήσεις παρά διπλωματικά κέρδη, ενώ η βαριά εσωτερική πολιτική φθορά του Κ. Μητσοτάκη του έχει αφαιρέσει και κάθε διεθνές πολιτικό βάρος
Κι όμως, παρά τη συσσωρευμένη φθορά, τα αλλεπάλληλα πλήγματα στην αξιοπιστία του, τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την ολοένα μεγαλύτερη κοινωνική δυσπιστία, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν το μοναδικό πραγματικό διακύβευμα να είναι η παραμονή του στην εξουσία. Σαν η πολιτική να εξαντλείται στη διαχείριση της επόμενης δημοσκόπησης και όχι στην προετοιμασία της χώρας για τις προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας.
Οι πραγματικοί ηγέτες, όμως, δεν κρίνονται μόνο από το πώς κατακτούν την εξουσία. Κρίνονται κυρίως από το αν διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να καταλάβουν πότε η παρουσία τους αρχίζει να επιβαρύνει περισσότερο τη χώρα απ' όσο την ωφελεί. Υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη προσφορά ενός πολιτικού δεν είναι να επιμένει να κυβερνά, αλλά να επιτρέψει στη χώρα να ανασάνει, να επανεκκινήσει, να αναζητήσει μια νέα πορεία.
Η εξουσία δεν είναι και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προσωπική ιδιοκτησία ούτε οικογενειακό κειμήλιο. Είναι δανεική εντολή από τους πολίτες, με ημερομηνία λήξης και με μία βασική προϋπόθεση: να υπηρετεί την πατρίδα και όχι την πολιτική επιβίωση εκείνου που την ασκεί.
Αν σήμερα η Ελλάδα χάνει έδαφος,
επιρροή και πρωτοβουλία σε μια περίοδο που ο κόσμος αλλάζει με πρωτοφανή ταχύτητα, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι κάνει ή τι δεν κάνει η κυβέρνηση. Είναι αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός μπορεί (και θέλει) ακόμη να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στο προσωπικό του πολιτικό μέλλον και στο μέλλον της χώρας. Γιατί όταν ταυτίζει την τύχη της πατρίδας με τη δική του πολιτική επιβίωση, έχει ήδη χάσει την πυξίδα της δημοκρατικής ευθύνης. Και τότε δεν είναι οι αντίπαλοί του που θα τον κρίνουν. Είναι η Ιστορία. Και το δικό της Ειδικό Δικαστήριο δεν αθωώνει ούτε παραγράφει ποτέ. Ένα δικαστήριο αμείλικτο, χωρίς επικοινωνιακές διαχειρίσεις και χωρίς δεύτερες ευκαιρίες.
Ακόμη ένα βαρύ πλήγμα στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και στη θεσμική λογοδοσία καταγράφεται με ευθύνη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Η Νέα Δημοκρατία, αξιοποιώντας την αριθμητική της υπεροχή στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, απέρριψε το αίτημα να κληθούν σε ακρόαση ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης, καθώς και ο Ταλ Ντίλιαν, ο επιχειρηματίας που έχει συνδεθεί με την υπόθεση του λογισμικού Predator.
Με την απόφαση αυτή, η κυβερνητική πλειοψηφία έκλεισε για ακόμη μία φορά την πόρτα σε μια ουσιαστική διερεύνηση ενός σκανδάλου που εδώ και τέσσερα χρόνια βαραίνει τη δημόσια ζωή και έχει προκαλέσει σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους δικαίου στην Ελλάδα.
Θεσμικός έλεγχος… υπό απαγόρευση
Αντί να επιτρέψει στην Επιτροπή να ασκήσει τον θεσμικό της ρόλο και να διερευνήσει κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης, η κυβερνητική πλειοψηφία επέλεξε να απορρίψει το αίτημα, επικαλούμενη επιχειρήματα που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε προσχηματικά και νομικά αβάσιμα.
Η στάση αυτή ενισχύει την εικόνα μιας κυβέρνησης που, κάθε φορά που η υπόθεση των υποκλοπών επιστρέφει στο προσκήνιο, επιλέγει τη συσκότιση αντί της διαφάνειας.
Σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση
Η απόφαση προκάλεσε την έντονη αντίδραση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Βουλευτές και στελέχη μίλησαν για πρωτοφανή υπονόμευση του κοινοβουλευτικού ελέγχου, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να προστατεύσει πρόσωπα που βρίσκονται στο επίκεντρο μιας από τις σοβαρότερες θεσμικές κρίσεις της μεταπολίτευσης.
Οι χαρακτηρισμοί περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» και «συστηματικής συγκάλυψης» αποτυπώνουν το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά την ψηφοφορία.
Ένα σκάνδαλο που η κυβέρνηση δεν θέλει να κλείσει με απαντήσεις
Η υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων, με επίκεντρο το λογισμικό Predator και τις αποκαλύψεις για την ΕΥΠ, εξακολουθεί να προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ως τότε κορυφαίος συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, βρέθηκε στο επίκεντρο των αποκαλύψεων που οδήγησαν στην παραίτησή του το 2022, ενώ το όνομα του Ταλ Ντίλιαν έχει επανειλημμένα συνδεθεί, μέσα από δημοσιογραφικές έρευνες, με το δίκτυο εμπορίας και διάθεσης του Predator.
Η άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας να επιτρέψει την εξέτασή τους από την Επιτροπή Θεσμών ενισχύει την εντύπωση ότι δεν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση να φωτιστούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης.
Η συγκάλυψη ως κυβερνητική μέθοδος
Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Από την πρώτη στιγμή ,
που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών, η κυβέρνηση ακολούθησε μια σταθερή τακτική περιορισμού των ερευνών, επίκλησης του απορρήτου, αποφυγής ουσιαστικών απαντήσεων και αξιοποίησης της κοινοβουλευτικής της πλειοψηφίας για να ελέγχει την έκταση της διερεύνησης.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας εξουσίας που αντιμετωπίζει τους θεσμούς όχι ως μηχανισμούς λογοδοσίας αλλά ως εργαλεία πολιτικής προστασίας.
Όταν η Βουλή παύει να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία και μετατρέπεται σε ασπίδα της κυβέρνησης, δεν πλήττεται μόνο η αντιπολίτευση. Πλήττεται η ίδια η δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος.
Η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις
Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν αφορά μόνο πολιτικούς, δημοσιογράφους ή κρατικούς αξιωματούχους.
Αφορά το δικαίωμα κάθε πολίτη να γνωρίζει ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν ανεξάρτητα, ότι η εξουσία λογοδοτεί και ότι κανείς, όσο ισχυρός κι αν είναι, δεν βρίσκεται υπεράνω ελέγχου.
Η άρνηση της Νέας Δημοκρατίας να επιτρέψει ακόμη και την ακρόαση δύο προσώπων που βρίσκονται στον πυρήνα της υπόθεσης δεν κλείνει το θέμα.
Αντίθετα, ενισχύει τα ερωτήματα και βαθαίνει την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς.
Η αποκάλυψη της αλήθειας και η απόδοση ευθυνών δεν αποτελούν μόνο ζήτημα δικαιοσύνης. Αποτελούν προϋπόθεση για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού και κρατικής αυθαιρεσίας.
Για πολλούς πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Όμως η δήλωση του πρώην υπουργού και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τζαβάρα, πριν από λίγες μέρες, αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποκαλυπτική για όσα ζυμώνονται στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης.
Ο Τζαβάρας, ένα πρόσωπο που διατηρεί πολιτικό βάρος στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς, υποστήριξε ότι ένα κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά «θα δώσει διέξοδο σε όσους νιώθουν απογοήτευση που ανήκουν στη ΝΔ και αισθάνονται να προδίδονται πολιτικά».
Η δήλωση αυτή δεν ήταν μια προσωπική εκτίμηση της στιγμής. Αντανακλά μια υπαρκτή κινητικότητα που εδώ και μήνες καταγράφεται στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι όσοι θεωρούσαν ότι ο ίδιος ο Τζαβάρας θα αναλάμβανε κεντρικό ρόλο στο νέο πολιτικό εγχείρημα, ακόμη και ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, ενώ αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι ένα τέτοιο κόμμα θα μπορούσε να αποσπάσει ένα αξιοσημείωτο τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.
Η μεγάλη «δεξαμενή» των δυσαρεστημένων
Ο ίδιος ο Τζαβάρας έχει υποστηρίξει ότι περίπου 1,3 εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τη Νέα Δημοκρατία σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Πρόκειται για πολίτες που σήμερα εμφανίζονται είτε ως αναποφάσιστοι είτε έχουν μετακινηθεί προς δεξιότερους πολιτικούς σχηματισμούς.
Αυτή ακριβώς η μεγάλη εκλογική δεξαμενή αποτελεί τον βασικό στόχο του Αντώνη Σαμαρά.
Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας ονόματα που φέρονται να συμμετέχουν στις διεργασίες του νέου κόμματος ή να βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού.
Ανάμεσά τους αναφέρονται οι Λυμπερόπουλος, Καραχάλιος, Λαζαρίδης, Μάζης, Μελετόπουλος και άλλα στελέχη που εκφράζουν τον παραδοσιακό εθνικοδεξιό χώρο -υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις- και ασκούν έντονη κριτική στη στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η αποκάλυψη της «Καθημερινής» δείχνει τον φόβο
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η σημερινή αποκάλυψη της «Καθημερινής», σύμφωνα με την οποία νεοδημοκράτης βουλευτής χρηματοδότησε ιδιωτική δημοσκόπηση στα βόρεια προάστια της Αθήνας, προκειμένου να μετρηθεί η δυναμική ενός πιθανού κόμματος Σαμαρά.
Το αποτέλεσμα μόνο αδιάφορο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το νέο εγχείρημα συγκεντρώνει 8% σε μια περιοχή που θεωρείται διαχρονικά από τα πιο ισχυρά εκλογικά προπύργια της Νέας Δημοκρατίας.
Αν τα στοιχεία αυτά αντανακλούν πραγματικές πολιτικές τάσεις, τότε στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας.
Δεν πρόκειται για διαφωνία. Πρόκειται για πόλεμο.
Όσα εξελίσσονται δεν θυμίζουν μια ακόμη εσωκομματική γκρίνια.
Πρόκειται για μια σύγκρουση,
με χαρακτηριστικά πολιτικού εμφυλίου στον χώρο της Δεξιάς.
Από τη μία βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία έχει επιλέξει μια βαθιά νεοφιλελεύθερη και πλήρως ευρωατλαντική στρατηγική.
Από την άλλη επιχειρεί να συγκροτηθεί ένας νέος δεξιός πόλος, ο οποίος φιλοδοξεί να εκφράσει όσους θεωρούν ότι η κυβέρνηση εγκατέλειψε τις παραδοσιακές θέσεις της Δεξιάς στα ζητήματα της εθνικής πολιτικής, της μετανάστευσης, της οικονομίας και της ταυτότητας.
Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο ιδεολογικές διαφοροποιήσεις.
Αφορά εκλογική επιρροή, κομματικούς μηχανισμούς, οικονομικά στηρίγματα, επιχειρηματικά κέντρα και την ηγεμονία στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο.
Καμία λύση για τον κόσμο της εργασίας
Για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους και τη νεολαία, αυτή η αντιπαράθεση δεν συνιστά πραγματική πολιτική επιλογή.
Πρόκειται για μια ενδοαστική σύγκρουση γύρω από το ποιος θα διαχειριστεί αποτελεσματικότερα το ίδιο οικονομικό και πολιτικό σύστημα.
Είτε με τον Μητσοτάκη είτε με τον Σαμαρά, οι στρατηγικές επιλογές παραμένουν ίδιες: προστασία των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο, στήριξη των τραπεζών, των εφοπλιστών και των ισχυρών οικονομικών ομίλων, ενώ ο λογαριασμός συνεχίζει να φορτώνεται στην κοινωνική πλειοψηφία.
Η κρίση που διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία και οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται στον δεξιό χώρο αποτελούν εκδήλωση των αντιφάσεων του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η λύση θα προκύψει από έναν ακόμη δεξιό «σωτήρα».
Η πραγματική διέξοδος για τον λαό δεν βρίσκεται στην αναδιάταξη των κομμάτων της άρχουσας τάξης, αλλά στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, στην οργάνωση των κοινωνικών αγώνων και στη συγκρότηση μιας πραγματικά αντικαπιταλιστικής και αντισυστημικής Αριστεράς.
Ο εμφύλιος της Δεξιάς μπορεί να αποδυναμώνει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Δεν αλλάζει όμως το βασικό γεγονός: όσο η πολιτική εξουσία υπηρετεί τα ίδια ταξικά συμφέροντα, οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας θα παραμένουν στο περιθώριο.
Κάποιες αποφάσεις λειτουργών της Θέμιδας πρέπει να επανέρχονται στην μνήμη μας. Ετσι και μεις σήμερα θα σας θυμίσουμε δυο δικαστικές αποφάσεις. Την κατάρρευση μιας ασφαλίτικης σκευωρίας που στοίχισε πέντε χρόνια φυλακή στον αναρχικό-κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, και αυτή που μάθαμε σαν σήμερα πριν ένα ακριβώς χρόνο και έχει σχέση με μια δικαστική απόφαση που όχι απλώς έβγαζε λάδι τον Χριστοφοράκο της Ζήμενς, αλλά επέστρεφε και κάποιες καταθέσεις του που είχαν κατασχεθεί.
Το παρακάτω ρεπορτάζ είναι της Μαίρης Μπενέα στην Εστία και είχε δημοσιευτεί στην Εστία στις 7/7/2024
Η Δικαιοσύνη επιστρέφει με τόκο στον Χριστοφοράκο τις…καταθέσεις του!
Ενώ η Siemens αποδέχθηκε με τον «εξωδικαστικό συμβιβασμό» ότι δωροδοκούσε κρατικούς αξιωματούχους για να κερδίζει διαγωνισμούς δισεκατομμυρίων ευρώ!- Αναδρομική «αθώωσή» του με βάση τα..πρακτικά της πρώτης δίκης!
Η πικρή γεύση, που άφησε η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας το Σεπτέμβριο του 2022, για τo σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων της Siemens», το οποίο είκοσι χρόνια μετά, έκλεισε με παραγραφή και αθώωση των 20 κατηγορουμένων, έφτασε στην κορύφωση της την περασμένη Τρίτη 2 Ιουλίου 2024.
Με μία ακατανόητη απόφαση, η οποία μόνον υπερηφάνεια δεν ποιεί, για την Ελληνική Δικαιοσύνη, το ίδιο δικαστήριο, με άλλους δικαστές στην έδρα, αποφάσισε την επιστροφή όλων των περιουσιακών στοιχείων που είχαν δεσμευτεί ως προϊόντα ξεπλύματος μαύρου χρήματος όχι μόνον στους αθωωθέντες κατηγορούμενους, αλλά και σε αυτούς, που ουσιαστικά έμειναν ατιμώρητοι, καθώς τα αδικήματα, για τα οποία κατηγορούντο έκλεισαν με παραγραφή, λόγω παρέλευσης 20ετίας και πλέον.
Ανάμεσα στους κατηγορούμενους, που γλύτωσαν την τιμωρία λόγω παραγραφής και στους οποίους επεστράφησαν – και μάλιστα έντοκα – τα χρήματα, που είχαν δεσμευτεί στους λογαριασμούς τους, ως προιόντα εγκληματικών ενεργειών, είναι και ο φερόμενος ως βασικός πρωταγωνιστής του σκανδάλου των “μαύρων ταμείων”, το μεγάλο αφεντικό – τότε – της siemens, ο πρωθυπουργικός φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη, Μιχάλης Χριστοφοράκος!
Η Δικαιοσύνη, που όχι μόνο επικρίθηκε σφόδρα, αλλά επιπλέον ελέγχεται και ποινικά, για την αδυναμία της να ολοκληρώσει με επιτυχία τη διερεύνηση του σκανδάλου των “μαύρων ταμείων”, οδηγήθηκε στην απόφαση περί επιστροφής των κατασχεθέντων, που όχι μόνον έβαλε διπλή ταφόπλακα στην υπόθεση, αλλά προκάλεσε… σεισμικά ερωτηματικά, για τις παλινωδίες και τις νομικές ακροβασίες, που είχαν αποτέλεσμα ταπεινωτικό…
Επιπλέον άνοιξε μιά χαραμάδα, όχι μόνον στο Μιχάλη Χριστοφοράκο, αλλά και σε όλους αυτούς, που κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν πρωτόδικα, ενώ απαλλάχτηκαν και ουσιαστικά έμειναν ατιμώρητοι στο δεύτερο βαθμό, να στραφούν και κατά της χώρας μας στο Ευρωπαικό δικαστήριο, διεκδικώντας αποζημιώσεις,
μέσω της καταδίκης της Ελλάδας!
Τι άλλο να πει κανείς, όταν μετά από 20 και πλέον χρόνια και αφού έχει γίνει σωρεία ανακρίσεων και δικών, όπου κατηγορούμενοι προφυλακίστηκαν, καταδικάστηκαν και κάποιοι οδηγήθηκαν στη φυλακή, σαν να μην συνέβη τίποτα το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας, αποφάσισε να επιστρέψει όλα τα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία είχαν δεσμευτεί ως προιόντα ξεπλύματος μαύρου χρήματος, προερχόμενου από δωροδοκίες και μίζες και στους κατηγορούμενους, που ενώ είχαν καταδικαστεί έμειναν ατιμώρητοι λόγω παραγραφής;
Ανάμεσα σε αυτούς και ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας της siemens Mιχάλης Χριστοφοράκος, ο οποίος ποτέ δεν απάντησε, γιατί αφού ήταν αθώος, έσπευσε να εξαφανιστεί στη Γερμανία, την ίδια ακριβώς στιγμή, που είχε κληθεί στην ανάκριση κι ενώ ο τότε ανακριτής κ. Ζαγοριανός τον περίμενε στα δικαστήρια της Ευελπίδων με το μολύβι στο χέρι… Ακατανόητη και γιά πολλούς αδιανόητη θεωρείται η πρόσφατη δικαστική εξέλιξη να επιστραφούν τα κατασχεθέντα και μάλιστα εντόκως, ακόμη και στους κατηγορούμενους, που δεν αθωώθηκαν, αλλά παρέμειναν ατιμώρητοι λόγω παραγραφής.
Το επίσημο σκεπτικό του Πενταμελούς Εφετείου, δεν έχει γίνει γνωστό, καθώς θα καταγραφεί και θα δημοσιοποιηθεί στα πρακτικά της δικαστικής απόφασης, άμα τη δημοσίευση τους.
Κρίνοντας ωστόσο από όσα έγιναν δημόσια στη διάρκεια της συνεδρίασης, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας “αγκάλιασε” την πρόταση του εισαγγελέα της έδρας, που πρότεινε την απαλλαγή των κατηγορουμένων για το αδίκημα του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, ακόμη και γι΄αυτούς, που οι πράξεις τους είχαν παραγραφεί και ουσιαστικά έμειναν ατιμώρητες.
Με δεξιότητα… ακροβάτη το δικαστήριο φέρεται ότι, βασίστηκε στα πρακτικά χιλιάδων σελίδων της δίκης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο το Σεπτέμβριο του 2022 είχε αθωώσει για ορισμένες πράξεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος προερχόμενου απο δωροδοκίες τους 20 κατηγορούμενους, ενώ είχε κρίνει ότι, οι υπόλοιπες πράξεις, γιά τους ίδιους κατηγορούμενους είχαν παραγραφεί.
Χαρακτηριστικά, για το Μιχάλη Χριστοφοράκο, Πενταμελές Εφετείο είχε αποφασίσει το Σεπτέμβριο του 2022 ότι, παύει οριστικά η ποινική δίωξη για τις πράξεις του, που τελέστηκαν έως το 2002 και για τις λοιπές κατηγορίες τον έκρινε αθώο κατά πλειοψηφία 4-1 (ένα μέλος είχε τη γνώμη ότι έπρεπε να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη λόγω δεδικασμένου).
Απορίας άξιον: Το δικαστήριο καθ΄υπέρβασιν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης και έκρινε αθώους τους κατηγορούμενους για πράξεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος προερχόμενου από δωροδοκίες, που δόθηκαν από τα μαύρα ταμεία της Siemens, όταν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δεν μπόρεσε να κρίνει την ουσία της υπόθεσης λόγω παραγραφής;
Δηλαδή το δικαστήριο 24 χρόνια μετά έκρινε ότι, οι μίζες δεν δόθηκαν, ενώ το 2010 η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, μεταξύ άλλων είχε προσδιορίσει το ύψος της οικονομικής ζημιάς που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο από τη Siemens, στα 2 δισ. ευρώ;
Και όταν, μάλιστα δύο χρόνια αργότερα, το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο – εν μέσω μνημονίων και σκληρής οικονομικής κρίσης, υπέγραψε το 2012 συμφωνία συμβιβασμού με τη Siemens, η οποία ουσιαστικά συνομολογούσε τις δωροδοκίες, καθώς η συμφωνία προέβλεπε ότι ο γερμανικός κολοσσός θα αναλάμβανε μια σειρά από υποχρεώσεις απέναντι στη χώρα και σε αντάλλαγμα το Ελληνικό Δημόσιο θα παραιτούνταν από κάθε αξίωση και πρόστιμο; Την περασμένη Τρίτη, το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας κάνοντας δεκτή την πρόταση του εισαγγελέα της έδρας, ουσιαστικά αθώωσε και τους κατηγορούμενους, που δεν είχαν αθωωθεί, αλλά είχαν απαλλαγεί λόγω παραγραφής.
Και επέστρεψε και σε αυτούς περιουσιακά στοιχεία, που είχαν κατασχεθεί ως αποκτηθέντα με μαύρο χρήμα από μίζες.
Εν κατακλείδι, η υπόθεση των “μαύρων ταμείων” της siemens θα μείνει στην ιστορία ως μία από τις μελανότερες σελίδες της Δικαιοσύνης, καθώς έκλεισε παταγωδώς την τελευταία χαραμάδα του σκανδάλου, ενισχύοντας με αυτόν τρόπο, για μία ακόμα φορά η αίσθηση της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης, που κυριαρχεί στους πολίτες, η οποία εκφράστηκε πρόσφατα με τη συλλογή περισσότερων από 1,5 εκατομμύριο υπογραφών, με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών.
Με την τελευταία απόφαση της η Δικαιοσύνη, 24 χρόνια μετά αποφάνθηκε ότι, δεν υπήρξε σκάνδαλο; Tότε με τι ασχολείτο τόσα χρόνια;
Η πρωτόδικη απόφαση για την υπόθεση είχε ανακοινωθεί τον Νοέμβριο του 2019, έπειτα από μαραθώνια ακροαματική διαδικασία. Με την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου καταδικάστηκαν 22 κατηγορούμενοι της υπόθεσης για το αδίκημα της νομιμοποίησης από παράνομη εγκληματική δραστηριότητα. Μεταξύ αυτών και τα πρώην στελέχη της SiemensHellas, Μιχάλης Χριστοφοράκος, Χρήστος Καραβέλας, Πρόδρομος Μαυρίδης και τα πρώην στελέχη της Siemens Γερμανίας, Χάϊνριχ Φον Πίρερ, Μίκαελ Κουτσενρόιτερ, Ράιχαντ Σίκατζεκ, κ.ά.
Στο εδώλιο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου είχαν καθίσει συνολικά 64 άτομα, εκ των οποίων τα δέκα αποβίωσαν, κατά τη μακροχρόνια διερεύνηση της υπόθεσης.
Κι ενώ η… δυσώδης οσμή της παραγραφής είχε ξεκινήσει να διαχέεται στον ορίζοντα από την εκδίκαση της υπόθεσης σε πρώτο βαθμό, καθώς και τότε έχει τεθεί ζήτημα παραγραφής για ένα μεγάλο μέρος των κατηγοριών, δεδομένου ότι η υπόθεση ερευνάται από τις ελληνικές δικαστικές αρχές από το 2000, η Δικαιοσύνη συνέχισε να κινείται με ρυθμούς χελώνας, με αποτέλεσμα το Σεπτέμβριο του 2022, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο να επικυρώσει ουσιαστικά το “θάνατο” των αδικημάτων.
Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη και την Τετάρτη στην Άγκυρα, πρόκειται να συζητηθεί και η ίδρυση δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία, στο πλαίσιο του νέου σχεδίου Ενοποιημένης Αεροπορικής και Πυραυλικής Άμυνας (ΙΑΜD) της Συμμαχίας. Το ένα στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή τον έλεγχο των Στενών, την επιτήρηση της Κριμαίας και την παρακολούθηση των στρατιωτικών και οικονομικών κινήσεων της Ρωσίας από τη Μαύρη Θάλασσα προς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Το δεύτερο στρατηγείο θα είναι στα Άδανα, με επιχειρησιακή ευθύνη τον έλεγχο της Συρίας και γενικότερα της Μέσης Ανατολής. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να είναι αρνητικός για το στρατηγείο στα Άδανα, λόγω πιέσεων από το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση. Το προτεινόμενο σχέδιο, που θα καλύπτει ολόκληρη την περιοχή επιχειρησιακής ευθύνης του Ανώτατου Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί αντί της απλής και αυτόνομης επιτήρησης του εναέριου χώρου κάθε χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, θα προβλέπει πλέον ενιαία αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, με κεντρικό συντονισμό και υποστήριξη από ορισμένα περιφερειακά κέντρα-στρατηγεία. Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει γεωστρατηγικά την Τουρκία μέσα στη Συμμαχία, καθώς της δίνει αυξημένη επιρροή σε κρίσιμες περιοχές. Γι’ αυτό και τουλάχιστον προβληματισμό προκαλεί η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ενόψει της Συνόδου. Το μοναδικό ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι η δυνατότητα άσκησης βέτο στη δημιουργία των δύο αυτών στρατηγικών κέντρων. Εάν η Αθήνα δεν αξιοποιήσει έστω και τώρα -όπως επισημαίνουν έγκυροι διπλωματικοί παράγοντες- αυτό το δικαίωμα και επιτρέψει την ολοκλήρωση της διαδικασίας, τότε θα γίνει το καθοριστικό βήμα και οι νέες δομές θα κατοχυρωθούν θεσμικά και νομικά στο πλαίσιο της Συμμαχίας, αναβαθμίζοντας αποφασιστικά τη γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας. Η σημασία των δύο εγκαταστάσεων μόνο αμελητέα δεν είναι. Η περιοχή των Αδάνων, με κεντρικό πυλώνα την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, αποτελεί το επιχειρησιακό νευρικό κέντρο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, με άμεση προβολή ισχύος προς τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Αντίστοιχα, η Κωνσταντινούπολη, μέσω του Ταχέως Αναπτυσσόμενου Σώματος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, βρίσκεται στον άξονα ελέγχου των Στενών - Βόσπορος και Δαρδανέλλια - δηλαδή στην καρδιά της σύνδεσης μεταξύ Μαύρης Θάλασσας, Αιγαίου και Μεσογείου. Με την ελληνική συγκατάθεση, τα δύο νέα στρατηγεία αποκτούν πλήρη,
μόνιμη και ουσιαστικά αμετάκλητη διεθνή νομιμότητα, αν και υποστηρίζεται ότι τα ζητήματα ύπαρξης, δομής, λειτουργίας, υποδομών, χρηματοδότησης και επιχειρησιακών απαιτήσεων θα καθοριστούν στη συνέχεια με καθαρή ομοφωνία από τα κράτη-μέλη. Η Κερκόπορτα όμως θα έχει ανοίξει. Η Τουρκία παίρνει στα χέρια της τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ για τον επιχειρησιακό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου -ή, ακριβέστερα κατά στρατιωτικούς αναλυτές, για δραστική αύξηση της επιχειρησιακής επιρροής της στις δύο περιοχές. Η Τουρκία, αποσπώντας την ελληνική συναίνεση, χτίζει ουσιαστικά την αρχιτεκτονική της επόμενης εθνικής τραγωδίας και αναγκάζει την Ελλάδα σε εθελούσια διολίσθηση, χωρίς να χρειαστεί να ρισκάρει στρατιωτική εμπλοκή. Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία είναι το πολιτικό timing. Μόλις ολοκληρωθεί η Σύνοδος και επισφραγιστούν οι αποφάσεις για τις νέες νατοϊκές δομές, ο Ερντογάν θα μπορεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις διπλωματικών κύκλων, να επαναφέρει με ενισχυμένους όρους το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» - ένα στρατηγικό πλαίσιο που αμφισβητεί ευθέως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο - αφού, έχοντας στήσει προηγουμένως μια πονηρή παγίδα, έκανε τον ελιγμό να μεταθέσει για αργότερα την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου. Επίσης απειλείται με στρατηγική περικύκλωση και η Κύπρος, καθώς η γεωγραφική εγγύτητα των νέων νατοϊκών δομών επιτρέπει την de facto ενσωμάτωση των κατεχόμενων υποδομών (όπως το αεροδρόμιο του Τύμπου) στους νατοϊκούς σχεδιασμούς, κάτι που ισοδυναμεί με έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους με τη σφραγίδα της Συμμαχίας. Με βάση αυτά τα δεδομένα, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι τι θα απομείνει τότε στην ελληνική πλευρά ως μέσο πίεσης. Η απάντηση, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είναι σκληρή: σχεδόν τίποτα. Εφόσον η Ελλάδα συναινέσει τώρα, θα έχει ουσιαστικά απεμπολήσει αυτό το τελευταίο ισχυρό διαπραγματευτικό της όπλο. Εάν αργότερα η Άγκυρα προχωρήσει σε επιθετική εφαρμογή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», η Αθήνα θα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα: η Τουρκία θα διαθέτει όχι μόνο πολιτική βούληση αλλά και αναβαθμισμένα επιχειρησιακά εργαλεία μέσα σε θεσμοθετημένες νατοϊκές δομές. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα κινδυνεύει να νομιμοποιήσει σήμερα εκείνα τα στρατηγικά εργαλεία που αύριο θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων και της ίδιας της ακεραιότητάς μας. Η άμεση ενεργοποίηση των στρατηγικών μας όπλων με την άσκηση βέτο στο ΝΑΤΟ και παράλληλα τη δημιουργία ελληνικού στρατηγείου στην Κάρπαθο ως έμπρακτη απάντηση στην επιχειρούμενη περικύκλωση και τη γεωοικονομική ανάδυση της Άγκυρας είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί ως προς αυτό όμως η πληροφορία ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να πράξει το εθνικό του καθήκον, έχει ήδη ενημερώσει τους συμμάχους ότι η ελληνική πλευρά δεν πρόκειται να μπλοκάρει τις αποφάσεις της Συνόδου. Όπως αποκάλυψε και την Τετάρτη στη «δημοκρατία» ο Αλέξανδρος Τάρκας, κατά τη συνάντησή του στην Αθήνα από τον περασμένο Φεβρουάριο με τον SACEUR, Αμερικανό πτέραρχο Άλεξους Γκρίνκεβιτς, ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα τηρήσει «εποικοδομητική στάση», χωρίς να μπλοκάρει τις σημαντικές αποφάσεις για τη νέα IAMD. Στο μεταξύ, όλο αυτό το διάστημα, ούτε ο πρωθυπουργός ούτε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης -προσηλωμένοι στην εσωτερική μικροπολιτική- προέβησαν σε κάποια ουσιαστική κίνηση είτε προς τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, είτε προς τη Διεθνή Γραμματεία της Συμμαχίας και τον Ανώτατο Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων Ευρώπης (SACEUR), Γκρίνκεβιτς, ώστε να μην προχωρήσει το όλο σχέδιο όπως διαμορφώνεται. Το δίλημμα για την Αθήνα είναι πλέον ιστορικό και δραματικό: Θα ασκήσει βέτο για να διατηρήσει στρατηγική ισχύ ή, ως θεατής, θα επιλέξει την αδράνεια, παραχωρώντας στην Άγκυρα μια αναβάθμιση με μακροπρόθεσμες συνέπειες; Και το βέτο έχει αξία μόνο εφόσον συνδεθεί σε αυτή τη φάση με την οριστική ακύρωση του σχεδίου και όχι στα επόμενα στάδια υλοποίησης, όταν θα έχει γίνει αποδοχή της διολίσθησης στα τετελεσμένα. Η παγίδα της παθητικής αναμονής είναι εξίσου επικίνδυνη, διότι οι αποφάσεις των επόμενων ημερών τείνουν να καθορίσουν —-εάν όχι να «κλειδώσουν» - τις νέες ισορροπίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο
Στις 7 Ιουλίου 2019 ο Κ. Μητσοτάκης κέρδιζε με αυτοδυναμία τις εκλογές υποσχόμενος μια νέα Ελλάδα. Ένα επιτελικό κράτος που θα λειτουργούσε με κανόνες, αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Μια χώρα που θα άφηνε πίσω της τις παθογένειες της μεταπολίτευσης και θα γινόταν επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Επτά χρόνια μετά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να παρουσιάζει τις υποσχέσεις της ως επιτυχίες. Η κοινωνία, όμως, παρουσιάζει έναν εντελώς διαφορετικό απολογισμό. Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να πάψει κανείς να κρίνεται από τις προθέσεις του και να κρίνεται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται μόνο στους λογιστικούς και ψυχρούς δείκτες της οικονομίας. Αποτυπώνεται στην ποιότητα των θεσμών, στην εμπιστοσύνη των πολιτών, στην καθημερινότητά τους και, τελικά, στο αν η χώρα προχώρησε πραγματικά μπροστά. Εκεί ο κυβερνητικός απολογισμός γίνεται πολύ πιο δύσκολος...
Η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην ακρίβεια βασικών αγαθών, οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν σπίτι, τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, οι μισθοί εξακολουθούν να υπολείπονται σε αγοραστική δύναμη και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δηλώνει πως οι μεγαλύτερες ανησυχίες της αφορούν την οικονομία, την εργασία και την υγεία. Οι κυβερνητικοί δείκτες μπορεί να βελτιώθηκαν. Οι δείκτες της κοινωνίας όχι...
Ακόμη πιο απογοητευτικός είναι ο απολογισμός των θεσμών. Το περίφημο επιτελικό κράτος που υποσχέθηκε αποτελεσματικότητα συνδέθηκε τελικά με τις υποκλοπές, την τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για πελατειακές πρακτικές και, πιο πρόσφατα, με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας που εξαπατήθηκε από δύο Ρώσους φαρσέρ. Σχεδόν κάθε κρίση συνοδεύτηκε από την ίδια συνταγή: επικοινωνιακή διαχείριση, διάχυση ευθυνών, περιορισμός της πολιτικής ζημιάς και καμία αυτοκριτική...
Υπάρχει και κάτι ακόμη που χαρακτηρίζει όλες τις κυβερνήσεις όταν συμπληρώνουν πολλά χρόνια στην εξουσία. Σταδιακά παύουν να ακούν περισσότερο την κοινωνία και αρχίζουν να ακούν περισσότερο τον εαυτό τους. Οι προειδοποιήσεις μετατρέπονται σε υπερβολές της αντιπολίτευσης,
η κριτική σε «τοξικότητα» και κάθε δυσάρεστο γεγονός αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως επικοινωνιακό πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί. Έτσι δημιουργείται μια επικίνδυνη απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που εκπέμπει η εξουσία και στην πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Και αυτό το χάσμα καμία καμπάνια, όσο προσεγμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να το καλύψει.
Ο πραγματικός απολογισμός της 7ης Ιουλίου 2019 δεν βρίσκεται μόνο στο πόσες προεκλογικές δεσμεύσεις υλοποιήθηκαν. Βρίσκεται σε ένα πιο δύσκολο ερώτημα: έγινε η Ελλάδα μια χώρα πιο δίκαιη, πιο αξιόπιστη, πιο ασφαλής και περισσότερο αξιοκρατική από ό,τι ήταν πριν από επτά χρόνια; Και ο τελικός λογαριασμός δεν γράφεται ποτέ στα κυβερνητικά βίντεο ούτε στις παρουσιάσεις του Μεγάρου Μαξίμου. Γράφεται από τους πολίτες με βάση όσα ζουν καθημερινά στο πετσί τους...
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική προπαγάνδα καταρρέει όχι από τις αποκαλύψεις των αντιπάλων της, αλλά από τα ίδια τα λόγια των εκπροσώπων της. Αυτό ακριβώς συνέβη με τη χθεσινή τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, η οποία σήμερα μετατράπηκε σε πρωτοσέλιδο θέμα σε δύο από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας.
Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Όταν ακόμη και εφημερίδες που κάθε άλλο παρά μπορούν να χαρακτηριστούν «αντικυβερνητικές» αναδεικνύουν την υπόθεση, γίνεται φανερό ότι η κυβερνητική αμηχανία δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.
Η αφορμή ήταν η κίνηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να ζητήσει από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου πλήρη διερεύνηση της παγίδευσης του τηλεφώνου του με το Predator. Αντί η κυβέρνηση να περιοριστεί σε μια ψύχραιμη δήλωση ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει τη δουλειά της, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να υπερασπιστεί το Μέγαρο Μαξίμου. Και μέσα στη βιασύνη του άφησε να φανεί αυτό που εδώ και χρόνια η κυβέρνηση προσπαθεί να αρνείται: ότι θεωρεί τις υποκλοπές πολιτικό ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ίδια.
Η χαρακτηριστική αναφορά του ότι η υπόθεση «συζητείται από το 2022» και ότι «το 2023 ο κ. Σαμαράς ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία» προκάλεσε εύλογα ερωτήματα. Αν, όπως επί χρόνια υποστηρίζει η κυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία σύνδεση του Μεγάρου Μαξίμου με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, γιατί επιχειρεί να συνδέσει την καταγγελία ενός πρώην πρωθυπουργού με την εκλογική πορεία της Νέας Δημοκρατίας;
Η απάντηση από το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά ήταν άμεση και δηκτική:
«Αν θυμόμαστε καλά, η ΝΔ το 2023 είχε πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έχει κάποια σχέση η ΝΔ με την υπόθεση; Έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μήπως; Γιατί λοιπόν ο κ. Μαρινάκης συσχετίζει την παρακολούθηση του κ. Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία και τις εκλογές του 2023;»
Το ερώτημα είναι πολιτικά βαρύ και δύσκολα αποφεύγεται. Εάν οι παρακολουθήσεις αποτελούν μια υπόθεση χωρίς καμία κυβερνητική εμπλοκή, γιατί κάθε αναφορά σε αυτές προκαλεί τέτοια νευρικότητα στο Μέγαρο Μαξίμου; Γιατί η κυβέρνηση αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται πριν ακόμη της αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη;
Εδώ και χρόνια ακούμε τα ίδια επιχειρήματα: «δεν γνωρίζαμε», «δεν υπάρχει εμπλοκή», «όλα ερευνώνται», «φταίνε κάποιοι άλλοι». Ωστόσο, όταν ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπεύδει να ταυτίσει πολιτικά την υπόθεση των υποκλοπών με τη Νέα Δημοκρατία και την ηγεσία της, η εικόνα αλλάζει δραματικά.
Λέει ο λαός ότι «ομολογούν χωρίς ξύλο». Και στην προκειμένη περίπτωση, η πιο αποκαλυπτική ομολογία δεν προήλθε από κάποιον αντίπαλο της κυβέρνησης, αλλά από την ίδια την προσπάθειά της να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Το ερώτημα που απομένει είναι αν η Δικαιοσύνη θα διερευνήσει σε βάθος τις καταγγελίες,
ανεξάρτητα από το ποιον αφορούν, ή αν η υπόθεση των υποκλοπών θα προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των σκανδάλων που δεν έφτασαν ποτέ μέχρι το τέλος.
Να παραθέσουμε από τα σημερινά ΝΕΑ το σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού και ένα απόσπασμα από το άρθρο, στο ίδιο έντυπο, του Μιχάλη Μητσού, που ασχολούνται με το ίδιο θέμα.
Η ασφάλεια και το καθήκον
Η προσπάθεια να φιλτράρει κανείς την προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στη Δικαιοσύνη μέσα από το πρίσμα της όποιας πολιτικής ή προσωπικής άποψης έχει γι’ αυτόν, είναι μια αθλιότητα, όχι απέναντι στο πρόσωπο, αλλά στην εθνική ασφάλεια και την έννομη τάξη.
Τον Ιούλιο του 2024, η διάταξη του Αχιλλέα Ζήση έθεσε στο αρχείο το σκέλος της έρευνας των υποκλοπών που αφορούσε την ΕΥΠ και παρέπεμψε τους Ντίλιαν, Λαβράνο, Μπίτζιο και Χάρου για πλημμέλημα.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε τους ιδιώτες του Predator και ζήτησε νέα έρευνα για κατασκοπεία. Στις 27 Απριλίου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας την απέρριψε εσπευσμένα, αρνούμενος να παραλάβει νέα στοιχεία για θύματα με κρίσιμα χαρτοφυλάκια, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στον διάδοχό του, Ευάγγελο Μπακέλα.
Αυτή η διάταξη μπλόκαρε την έρευνα, πριν καν ανοίξει, γεγονός που δολίως αποκρύπτεται από κυβερνητικές δηλώσεις. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού. Το επιχείρημα του Μαξίμου ότι «το θέμα συζητείται από το 2022» και ότι ο Σαμαράς «ήταν υποψήφιος το 2023», είναι προκλητικό. Αν ο Σαμαράς είχε κινηθεί προτού εξαντληθούν οι δικαστικές διαδικασίες, η κυβέρνηση θα τον εγκαλούσε για «αντιπολιτευσιακή συμπεριφορά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου.
Το επιχείρημα είναι και ψευδές. Ο Σαμαράς έλαβε την επίσημη επιβεβαίωση της στοχοποίησής του από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα τον Ιούλιο του 2023, δηλαδή μετά τις εκλογές. Και είναι και ύποπτο. Μήπως η παραπομπή δικώνει; Έγινε γιατί υπουργοί και αξιωματούχοι δεν πήγαν στη Δικαιοσύνη για τη δική τους παρακολούθηση, όπως εκ του νόμου και εκ των θέσεών τους όφειλαν;
Αυτό που οφείλουμε να αξιολογήσουμε όσοι προτεραιοποιούμε το δίκαιο και την ασφάλεια, είναι ότι φτάσαμε στο σημείο ένας πρώην πρωθυπουργός να αναγκάζεται να προσφύγει δικαστικά μπας και καταφέρει να προκαλέσει τη στοιχειώδη έρευνα για τη διαπιστωμένη παρακολούθησή του, λίγους μήνες πριν παραγραφεί. Σε ποιο μέρος του κόσμου ιδιώτες θα παρακολουθούσαν πρωθυπουργό, δικαστές, αξιωματικούς και η Δικαιοσύνη θα αρνιόταν να ερευνήσει; Φτάσαμε στο σημείο, αντί να λέμε ότι έκανε το χρέος του, να έχουν το απύθμενο θράσος αυτοί που βαφτίζουν την κατασκοπεία «απλή υπόθεση ιδιωτών», να τον εγκαλούν κι από πάνω.
Αν αυτό δεν μας σοκάρει, τότε έχουμε χάσει κάθε πυξίδα. Έχουμε τελειώσει.
***
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ οι μέλισσες – όπου τον ρόλο του φαντάσματος του παρελθόντος που αναστατώνει τη ζωή του πρωταγωνιστή υποδύεται ο Αντώνης Σαμαράς.
Στη χθεσινή αίτησή του τελευταίου προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διερευνηθεί η παρακολούθησή του με το Predator, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε με μια μνημειώδη γκάφα. Θέλοντας να εκθέσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αλλότρια κίνητρα,
ο Παύλος Μαρινάκης τού θύμισε ότι ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ το 2023, έναν χρόνο δηλαδή αφότου άρχισε να συζητείται η υπόθεση των υποκλοπών. Μα ο Σαμαράς δεν κατήγγειλε ότι τον παρακολουθούσε η ΕΥΠ, ώστε να ευσταθεί ότι έπρεπε να έχει αυτονομηθεί από τότε, για το Predator μιλάει, που σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα ήταν ένα παιχνίδι στα χέρια κάποιων διεστραμμένων ιδιωτών.
ΑΚΟΜΗ, ΟΜΩΣ, κι αν είχε τις υποψίες του και για προφανείς λόγους τις έκρυψε, όπως και άλλα στελέχη της ΝΔ, δεν δικαιούται να ζητήσει σήμερα να μάθει γιατί τον παρακολουθούσαν; Κι αν είναι προφανές ότι η κίνησή του σχετίζεται με την ίδρυση του κόμματός του, δεν θα ήθελε η κυβέρνηση να τον αφοπλίσει κάνοντας ό,τι μπορεί για να διαλευκανθεί αυτή η δυσωδής υπόθεση;
ΚΑΙ
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΑ FUNDS ΤΟΝ ΑΝΟΙΞΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ
Ένα πρωτοφανές δικαστικό και κοινωνικό μέτωπο διαμορφώνεται τις τελευταίες ώρες στην εγχώρια οικονομική σκηνή, καθώς εκατοντάδες πολίτες και συλλογικοί φορείς προχωρούν στην αποστολή μαζικού εξωδίκου κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) Γιάννη Στουρνάρα. Η δυναμική αυτή κίνηση έρχεται ως επιστέγασμα της έντονης κοινωνικής οργής για το καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας που επικρατεί στην αγορά διαχείρισης των «κόκκινων» δανείων. Η νομική αυτή παρέμβαση στρέφεται ευθέως κατά του ρόλου της κεντρικής τράπεζας ως ανώτατης εποπτικής αρχής του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι δανειολήπτες και οι φορείς που συνυπογράφουν το εξώδικο καλούν τον Γιάννη Στουρνάρα να απολογηθεί δημόσια και θεσμικά για την απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι καταγγελίες αναφέρουν ότι η Τράπεζα της Ελλάδος φαίνεται να κάνει συστηματικά τα «στραβά μάτια» απέναντι στις αυθαίρετες πρακτικές των funds και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (servicers), αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους. Οι καταγγέλλοντες υπογραμμίζουν ότι οι servicers λειτουργούν πέρα και πάνω από κάθε δεοντολογία, αρνούμενοι ουσιαστικές ρυθμίσεις, προχωρώντας σε μονομερείς ενέργειες και επιβάλλοντας δυσβάσταχτες χρεώσεις, χωρίς να αντιμετωπίζουν καμία απολύτως κύρωση από την πλευρά της ΤτΕ. Το εξώδικο, ωστόσο, προχωρά βαθύτερα, θίγοντας τον ίδιο τον πυρήνα της κρατικής στρατηγικής για την εξυγίανση των τραπεζικών ισολογισμών. Σοβαρότατες κατηγορίες διατυπώνονται για το πρόγραμμα «Ηρακλής», το οποίο περιγράφεται ως ένας «ύποπτος μηχανισμός» μαζικής μεταφοράς πλούτου και περιουσίας. Η κριτική επικεντρώνεται σε τρία βασικά σημεία: ● Αδιαφάνεια δικαιούχων: Παραμένει σκοτεινό το τοπίο γύρω από τους πραγματικούς τελικούς δικαιούχους των πακέτων των μη εξυπηρετούμενων δανείων, τα οποία αγοράστηκαν σε εξευτελιστικές τιμές (κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας), αλλά απαιτούνται στο ακέραιο από τους πολίτες. ● Ηλεκτρονικές δημοπρασίες: Καταγγέλλεται ο τρόπος διεξαγωγής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, οι οποίοι λειτουργούν ως βιομηχανία αναγκαστικής αφαίρεσης της λαϊκής στέγης, χωρίς ουσιαστικές δικλίδες ασφαλείας για την πρώτη κατοικία. ● Μεταφορά περιουσίας: Το πρόγραμμα ουσιαστικά διευκόλυνε το πέρασμα του εγχώριου real estate σε ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια, στερώντας από την ελληνική οικονομία ζωτικούς πόρους. Η μαζική εξώδικη διαμαρτυρία κατά του Γιάννη Στουρνάρα αποτελεί σημείο καμπής. Μεταφέρει τη μάχη, για τα «κόκκινα» δάνεια από το επίπεδο των ατομικών δικαστικών ανακοπών σε ένα συνολικό, θεσμικό επίπεδο ευθύνης. Η κοινωνία απαιτεί πλέον καθαρές απαντήσεις: η εξυγίανση των τραπεζών δεν μπορεί να χρηματοδοτείται με το αντίτιμο της κοινωνικής και οικονομικής εξόντωσης των Ελλήνων πολιτών, την ώρα που οι εποπτικές αρχές παρακολουθούν ως απλοί θεατές.
Konstantinos Korikis Ο Σαμαράς μάς έκανε χθες, χωρίς να το θέλει, το καλύτερο μάθημα για το πώς δουλεύει ο αλγόριθμος του Facebook. Το πρωί ανέβασα στη σελίδα μου το βίντεο που ανέβασε ο ίδιος στο TikTok — επαγγελματική διαστροφή, αυτή είναι η δουλειά μου. Το ίδιο ακριβώς βίντεο υπήρχε και στη δική του σελίδα. Δώδεκα ώρες μετά: Η σελίδα του πρώην πρωθυπουργού: 39.000 προβολές Η δική μου ανάρτηση: 222.000 προβολές Σχεδόν 6 φορές πάνω. Με το δικό του υλικό. Πού είναι η διαφορά; Σε μία λέξη: στα σχόλια. Η σελίδα του έχει περιορίσει το ποιος μπορεί να σχολιάσει. Η δική μου όχι — και μάζεψε 456 σχόλια. Γιατί μετράνε τόσο πολύ τα σχόλια: Το σχόλιο είναι το «βαρύτερο» σήμα για τον αλγόριθμο. Το like είναι ένα κλικ. Το σχόλιο είναι χρόνος, σκέψη, πληκτρολόγηση. Το Facebook το διαβάζει ως «εδώ γίνεται συζήτηση» και δείχνει την ανάρτηση σε περισσότερους. Κάθε σχόλιο ξαναζωντανεύει την ανάρτηση. Όταν κάποιος σχολιάζει, η ανάρτηση εμφανίζεται και σε δικούς του φίλους. Κάθε απάντηση μετράει ξανά. 456 σχόλια σημαίνει εκατοντάδες μικρές «επανεκκινήσεις» στη διανομή. Ο αλγόριθμος δεν ξέρει από θετικό και αρνητικό. Μετράει διάδραση. Ακόμα και το αρνητικό σχόλιο σπρώχνει την ανάρτηση πιο μακριά. Και το επαγγελματικό συμπέρασμα, για όσους διαχειρίζονται σελίδες πολιτικών: Το κλείδωμα των σχολίων είναι το πιο ακριβό «ήσυχο κεφάλι» που υπάρχει. Κόβεις μόνος σου τον μεγαλύτερο πολλαπλασιαστή που έχεις. Η σωστή δουλειά δεν είναι να κλείνεις τη βρύση. Είναι να είσαι από πάνω: παρακολουθείς τα σχόλια και τα τοξικά τα κάνεις hide. Το κρυμμένο σχόλιο συνεχίζουν να το βλέπουν μόνο αυτός που το έγραψε και οι φίλοι του — εκείνος δεν καταλαβαίνει τίποτα, ο αλγόριθμος έχει ήδη μετρήσει τη διάδραση, και η συζήτηση για όλους τους υπόλοιπους μένει καθαρή. Ο Σαμαράς πάτησε το κουμπί. Και μας θύμισε ότι όσοι ασχολούμαστε με την πολιτική επικοινωνία θα έχουμε πολλή δουλειά.
Από το πούρο στο κότερο μετά το Μάτι στην «ηθική επανάσταση», τώρα τον επανάφερε η πρεσβεία για το Αιγαίο, γιατί έκανε «καλή δουλειά» στην Μακεδονία.
Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο Τσίπρας επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν όμως τόσο πολύ με τα παλιά. Οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες: πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης.
Ηλίας Κανέλλης
Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση. Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές. Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;». Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023,
και κατανόησε ότι ούτε το κόμμα μπορούσε να ελέγξει ούτε ο ίδιος να έχει μέλλον, παρέδωσε το μαγαζί στον Κασσελάκη περιμένοντας να κάνει τη δουλειά της η Αριστερά των φατριών και των παρασκηνίων, που όντως έκανε ό,τι ξέρει καλά: ξεχαρβάλωσε ό,τι είχε απομείνει. Η ΕΛΑΣ, το νέο του μαγαζάκι, που έχει αποκλείσει πολλούς από τους υποτακτικούς του των περασμένων περιόδων, διαθέτει λιγότερους πατενταρισμένους αριστερούς (προτιμά αυτούς που ελέγχει) και είναι ανοιχτή σε διάφορους πολιτικούς γυρολόγους, τυχοδιώκτες και άλλους εξουσιαστές. Στην ουσία, και τότε και σήμερα, το κόμμα, που είναι απαραίτητο να το ελέγχει απολύτως, υπηρετεί το σχήμα που ο Γιάννης Βούλγαρης αποκαλεί πολυσυλλεκτικό αριστερόστροφο εθνικολαϊκισμό. Τότε, η βάση της ενότητας ήταν η Αριστερά ως ιδέα και, ιδίως, η υπόσχεση της μετεμφυλιακής ρεβάνς. Σήμερα, η βάση της ενότητας είναι ο ίδιος, ο ηγέτης που τάζει νεφρούς και καρδίαν. Αυτός νομιμοποιεί κι αυτός ορίζει, αυτός χρίει κι αυτός αποκλείει. Οι ιδεολόγοι του οιονεί εμφυλίου και οι κληρονόμοι τους, από τον Φάμελλο μέχρι τον Κώστα Αρβανίτη κι από τον Νίκο Φίλη μέχρι τον Παύλο Πολλάκη, ανακάλυψαν αργά ότι είναι αναλώσιμα υλικά, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πιάνεται φίλος κι ούτε μπορεί να είναι σύντροφος, αλλά δεν θα τους λυπηθούμε κιόλας. Πριν υποστούν το προσωπικό πλήγμα, είχαν προκαλέσει μεγαλύτερο στη χώρα, συμβάλλοντας στην περιρρέουσα εχθροπάθεια. Ας δούμε και το ηθικολογικό δίλημμα που προβάλλει ο Τσίπρας, την τιμιότητα, τη δική του τιμιότητα. Τι πρέπει, πέρα από το δημοψήφισμα, τα capital controls και το Τρίτο Μνημόνιο, να ξεχάσουμε για να αποδεχτούμε την τιμιότητά του; Να ξεχάσουμε την εχθροπάθεια, τη βία και τον οιονεί εμφύλιο, την επένδυση στις καταστροφές, τη Marfin και τους νεκρούς της, τα βοσκοτόπια και τον Καλογρίτσα, τον κατακερματισμό των δημόσιων έργων για να βολεύονται ημέτεροι, τον Πετσίτη, τα ταξίδια στη Βενεζουέλα, την προσπάθεια για μια δική του τράπεζα, το θέατρο την οδυνηρή βραδιά της πυρκαγιάς στο Μάτι, την τρομερή αναλγησία απέναντι σε μια γυναίκα θύμα της πυρκαγιάς που διεκδικούσε αποζημίωση («και να σου τα ’δινα θα τα σπατάλαγες»), το κρυφό ταξίδι με το κότερο αμέσως μετά το Μάτι, το λαϊκό σπίτι στο Σούνιο με τα 500 ευρώ ενοίκιο; Ή την ιδιωτική έκφραση της τιμιότητας – π.χ. την αποστροφή στην ιδιωτική εκπαίδευση υπέρ του δημόσιου σχολείου, ενώ εκείνος έστελνε τα παιδιά του σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία… Και τόσα άλλα. Τι μένει; Το οικονομικό του πρόγραμμα. Ήδη εξευτέλισε τους εκπροσώπους του που εξήγγελλαν φόρους και, με τα μαθηματικά του Καραγκιόζη, επιχειρούσαν να τους κοστολογήσουν, ακυρώνοντάς τους. Και προβάλλει τα δικά του μαθηματικά του Καραγκιόζη. Τι θα δώσει; Τσάμπα λεωφορεία και Mετρό. Φτηνό ρεύμα. Σπίτια. Πανεπιστήμιο για όλους. Λεφτά στους εκπαιδευτικούς και στους γιατρούς. Πού θα τα βρει; Θα βάλει φόρους στους πλούσιους και στις τράπεζες. Καταπληκτικός. Την προηγούμενη φορά οι τράπεζες έβαλαν λουκέτο και, βέβαια, οι έλληνες φορολογούμενοι, πλήρωσαν τη σωτηρία τους – η περίοδος μετά το δημοψήφισμα, η περίοδος που εφαρμόστηκε δηλαδή το Τρίτο Μνημόνιο που (αντί να ολοκληρώσει το Δεύτερο Μνημόνιο) ο ίδιος μας φόρεσε στο κεφάλι, συνέθλιψε την επιχειρηματικότητα και τη μεσαία τάξη. Όσο για τους πλούσιους, η φράση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος δήλωσε στην εκπομπή «Στο χιλιοστό» του ΣΚΑΪ ότι στη δική του πρόταση να φορολογήσει τους εφοπλιστές εκείνος είχε αρνηθεί, θα έπρεπε να στοιχειώνει κάθε φράση του. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιστρέψει, με τα ίδια παλιά κόλπα. Για την ώρα, τον αποδέχονται λιγότεροι από όσους τον έστειλαν στο χρονοντούλαπο, στις εκλογές του 2023 – οι φανατικοί κι όσοι πιστεύουν στα παραμύθια. Έχει προκαλέσει τόσο κακό στον τόπο που δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα μπορέσει να αυξήσει σοβαρά τα ποσοστά του. ΥΓ. Χωρίς κρατική επιχορήγηση, ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει στους έλληνες πολίτες μια εξήγηση: πού βρίσκει τα λεφτά για τέτοιο και τόσο ντόρο γύρω από το νέο του παραμύθι; Ποιοι πλούσιοι, δηλαδή ποια κορόιδα τον πληρώνουν για να τους φορολογήσει; Ή μήπως δεν είναι κορόιδα;
Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το νέο μισθολογικό καθεστώς για τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλάζοντας τον τρόπο υπολογισμού των αποδοχών του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Βοηθών Επισκόπων.
Με τη δημοσίευση του ΦΕΚ τίθεται σε εφαρμογή η νέα ρύθμιση, η οποία αφορά αποκλειστικά την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία και όχι τους απλούς εφημερίους. Πρόκειται για αλλαγή που έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις ακόμη και στους κόλπους της Εκκλησίας. Η ρύθμιση τροποποιεί το άρθρο 145 του ν. 4472/2017 και εγκαταλείπει το προηγούμενο αυτόνομο μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων, συνδέοντας πλέον τις αποδοχές τους με το ανώτατο μισθολογικό όριο που ισχύει στον δημόσιο τομέα και ειδικότερα με τις αποδοχές του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου. Πώς διαμορφώνονται οι αποδοχές...., Ως βάση υπολογισμού λαμβάνονται οι μηνιαίες αποδοχές του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, οι οποίες σήμερα ανέρχονται σε 5.191 ευρώ μικτά. Με βάση αυτό: Οι αποδοχές του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, καθώς και των εν ενεργεία και Τιτουλάριων Μητροπολιτών, καθορίζονται στο 90% του ποσού αυτού, δηλαδή στα 4.671,90 ευρώ μικτά μηνιαίως. Οι Τιτουλάριοι και Βοηθοί Επίσκοποι θα λαμβάνουν το 70% των αποδοχών των Μητροπολιτών, δηλαδή 3.270,33 ευρώ μικτά τον μήνα. Καταργούνται επιδόματα και πρόσθετες παροχές Η αλλαγή δεν αφορά μόνο το ύψος των αποδοχών αλλά και τη συνολική δομή της μισθοδοσίας. Η νέα διατύπωση του νόμου προβλέπει ρητά ότι πέρα από τις βασικές αποδοχές δεν καταβάλλεται καμία άλλη παροχή, καταργώντας κάθε πρόσθετη οικονομική ενίσχυση που προβλεπόταν από προηγούμενες διατάξεις. Μεταξύ των παροχών που παύουν να καταβάλλονται περιλαμβάνονται:έξοδα παράστασης και κίνησης, αποζημιώσεις για συμμετοχή σε διοικητικά συμβούλια, επιτροπές ή συνοδικά όργανα, κάθε άλλη πρόσθετη οικονομική παροχή ή ενίσχυση που προβλεπόταν από προγενέστερες διατάξεις. Με τον τρόπο αυτό, η μισθοδοσία των Αρχιερέων αποκτά ενιαίο και κλειστό χαρακτήρα, χωρίς συμπληρωματικά ποσά πέραν εκείνων που προβλέπει το νέο πλαίσιο. Πότε εφαρμόζεται Αν και ο νόμος τίθεται σε ισχύ από τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ, προβλέπεται μεταβατική περίοδος για την προσαρμογή των αρμόδιων υπηρεσιών. Σύμφωνα με το άρθρο 137, οι νέες διατάξεις για τη μισθοδοσία των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος εφαρμόζονται από την 1η Ιουλίου 2026. Από την ημερομηνία αυτή, η εκκαθάριση των αποδοχών θα πραγματοποιείται αποκλειστικά με βάση το νέο σύστημα υπολογισμού. Μητσοτάκης: «Πάγιο αίτημα της Εκκλησίας» Υπενθυμίζεται ότι στις 11 Ιουνίου, μιλώντας στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε τη ρύθμιση πάγιο αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος. «Θέλω να θυμίσω, ήταν ένα πάγιο αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος εδώ και πολλά χρόνια», ανέφερε, προσθέτοντας ότι δυσκολεύεται να δεχθεί πως «ο μισθός του Μητροπολίτη, που διοικεί εν πάσει περιπτώσει μια μεγάλη Μητρόπολη, θα είναι σημαντικά χαμηλότερος από τον μισθό του Μουφτή». Όπως είπε, η κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημα της Ιεραρχίας, επιλέγοντας οι αποδοχές των Μητροπολιτών να διαμορφωθούν στο 90% του μισθού του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, κάνοντας λόγο για «ένδειξη και κίνηση αξιοπρέπειας προς την Εκκλησία». Αναφερόμενος στο γεγονός ότι δεν υπήρξαν αντίστοιχες αυξήσεις για τους ιερείς, ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η κυβέρνηση προηγήθηκε στην κατοχύρωση των οργανικών τους θέσεων, σημειώνοντας: «Πρώτα μεριμνήσαμε για τους απλούς ιερείς και μετά για τους Μητροπολίτες». Αναλυτικά το ΦΕΚ για το νέο μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος:
Κοιτώ την μπλούζα του. Πόσος αγώνας, πόση προσπάθεια, μελέτη, ξενύχτι, πόση προσμονή και πόσες ελπίδες χώρεσαν σε τούτο το ρούχο; Πόση χαρά τη μέρα που τη πρωτοφόρεσε, πόση προσμονή της προσφοράς στο συνάνθρωπο;
Μα δεν ήξερες γλυκό μου παιδί πως στο βασίλειο της λαμογιάς τούτες οι μπλούζες δεν έχουν καμιά αξία. Ειδικά σαν οι κάτοχοι τους έχουν φωνή και διεκδικούν συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να κάνουν με αξιοπρέπεια το καθήκον τους. Να σώζουν ζωές.
Δεν γνώριζες καημένο μου παλικάρι πως στη χώρα- τσιφλίκι της δεξιάς, το μέλλον το έχουν τα άσπρα μπλουζάκια που πάνω τους γράφουν “Δεν σας φοβόμαστε” και στέκουν έξω από τα νοσοκομεία, με τις κομματικές τους ταυτότητες, και ορισμένα με κατηγορίες και καταδίκες για διαφθορά που ποτέ δεν θα υλοποιηθούν…
Του φόρεσαν και χειροπέδες! Αυτές, που αν υπήρχε μια στάλα Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να “κοσμούν” εκατοντάδες γαλάζια χέρια, μαθημένες στα” χεράτα” της διαφθοράς και της ανηθικότητας.
ΝΤΡΟΠΗ. Κι αν τούτη η λέξη έχει δια παντός εξαφανιστεί από τα πολιτικά τους κατάπια, ΝΤΡΟΠΗ σε μας που ανεχόμαστε μια χώρα- φυλακή της ζωής, μια χώρα βορά στη φαυλότητα.
Υ.Γ. Και για όποιον τυχόν δεν γνωρίζει το περιστατικό, ο συγκεκριμένος γιατρός υπηρετούσε στο Καστελόριζο, και συνελήφθη με την διαδικασία του αυτοφώρου, κατόπιν μήνυσης που υπέβαλε ο δήμαρχος του νησιού για συκοφαντική δυσφήμιση. Ο γιατρός είχε καταγγείλει τις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης του.
Δεν έπρεπε να πούμε πως ο δήμιος, βασανιστής και κάθαρμα Ευάγγελος Μάλλιος ήταν δήμιος που βασάνιζε και εγκληματίας, γιατί τον στοκοποιήσαμε και τον τιμώρησε η 17 Νοέμβρη. Πόσοι «λαϊκιστές» είχαμε πει τότε «να αγιάσουν τα χέρια όσων καθάρισαν τον τόπο από το τέρας;» Τέλος πάντων.
Από τον Νονό που αποκαλούν «Πρωθυπουργό» ως τον τελευταίο οπαδό συμμοριών η νοοτροπία είναι ακριβώς η ίδια. «Μη μας λέτε αυτό που είμαστε, κρύψτε την αλήθεια!» Μην ξαναπούμε τους δολοφόνους – δολοφόνους, τους κλέφτες – κλέφτες, τους απατεώνες – απατεώνες, τους παιδεραστές – παιδεραστές κοκ. Δεν είναι αυτοί καθάρματα, εμείς τους «στοχοποιούμε!».
Μας το είπαν οι ΑΡΔ με την πρόσφατη επίθεση. Κανένα στοιχείο ακόμα για το ποιος την έκανε, αλλά κατηγόρησαν όλους εμάς που διαμαρτυρόμαστε για τη σαπίλα, τη διαφθορά! Αν σπάσει κάνα νύχι η Πόπη του ΟΠΕΚΕΠΕ ή στραβοκαταπιεί κάνα πόμολο ο Φραπές, θα μας βάλουν μέσα!
Σύμβουλος Στόκος στους Ρώσους φαρσέρ, που τους πέρασε για Ουκρανούς: Ας αλωνίζουν τα drones στο Αιγαίο, αλλά όχι και σε προεκλογική ή τουριστική περίοδο! Δηλαδή «εντάξει, να εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά μη χάσουμε λεφτά και ψήφους!» Στο μεταξύ οι ΑΡΔ έκαναν το μαύρο άσπρο. Δε φταίνε οι ηλίθιοι και οι υποταγμένοι, οι Ρώσοι φταίνε!
Αμ ο δήμαρχος; Κατηγορούμενος ο γιατρός ακριτικού νησιού γιατί είπε πως ζει! «Συκοφάντης!» Τέλεια ζει, απλά δεν το ξέρει! Μετά θα αναρωτιούνται γιατί έμειναν χωρίς γιατρό, γιατί δε θέλει κανένας να πάει στο μούφα «Παράδεισο». Όπως αναρωτιούνται άλλα αφεντικά, γιατί δεν πάνε οι άνεργοι να γίνουν σκλάβοι στα νησιά να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες και να γεμίσουν τις τσέπες των αφεντάδων…
Από τον πρώτο ως τον τελευταίο ίδια νοοτροπία. Αντί να πουν «να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα», λένε «δεν υπάρχει πρόβλημα!» Το έκαναν πολλοί αυτό. Ο Χίτλερ ένας από αυτούς. Του είπαν οι στρατηγοί «μας κύκλωσαν στον Στάλινγκραντ, να την κάνουμε όσο είναι καιρός», «όχι» τους είπε «δεν υπάρχει πρόβλημα». Ευτυχώς για την ανθρωπότητα είχε αυτή τη νοοτροπία, κι έτσι έληξε ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα.
Έπιασε φωτιά, κάηκαν άνθρωποι; «Φταίνε όσοι δεν καθάρισαν τα οικόπεδα!»
Πνιγόμαστε! «Φταίει ο καιρός!»
Διαλύθηκε η Υγεία! «Μη συκοφαντείτε το ΕΣΥ, φταίνε τα… τροχαία!»
Έχουμε μαύρη αγορά! «Φταίει ο πόλεμος!»
Ε θα το πω δεν αντέχω: Οι γονείς τους φταίνε, που δεν πήραν προφυλάξεις κατά το σεξ.
Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ’ όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.
Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα.
Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει Τσίπρα.
Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν.
Τι έγινε τώρα;
* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!
Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί – όπως είπε – «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».
Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.
Περίεργη διευκρίνιση.
Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως.
Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.
Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.
* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας.
Το πρόβλημα δεν είναι η “κριτική” (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).
Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά “υπερασπίζονται” την πολιτική Γεραπετρίτη!
Κι αποδοκιμάζουν ως “δεξιούς” όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή.
Δηλαδή αποδοκιμάζουν όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματα που απορρέουν ευθέως από το Δίκαιο της Θάλασσας.
* Εδώ όμως αρχίζει η αντιστροφή της πραγματικότητας.
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ανακηρύσσεται “μονομερώς”.
Αυτό ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, Μontego Bay, 1982).
Εκεί όπου υπάρχουν επικαλυπτόμενες αξιώσεις,
τα κράτη οφείλουν να διαπραγματευθούν οριοθέτηση, πάντοτε όμως μέσα στο πλαίσιο του ίδιου του Διεθνούς Δικαίου.
Αλλά αυτό μπορεί να γίνει ΑΦΟΤΟΥ ανακηρύξουν ΑΟΖ και προϋποθέτει ότι όλα τα όμορα κράτη που θα διαπραγματευθούν οριοθέτηση αποδέχονται τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.
Η Τουρκία ΔΕΝ τους αποδέχεται. Δεν είναι απλώς ότι δεν τους έχει υπογράψει. Κι άλλα κράτη δεν τους έχουν υπογράψει, αλλά τους αποδέχονται.
Η Τουρκία δεν τους αποδέχεται καθόλου. Κι είναι η μόνη στην κόσμο…
Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν θαλάσσιες ζώνες. Ούτε καν τα μεγάλα νησιά (Κρήτη, Κύπρος κλπ). Και προβάλλει μονομερείς αξιώσεις βασισμένες στο παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, το οποίο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απορρίψει ως αντίθετο προς το Διεθνές Δίκαιο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ελλάδα ασκεί ένα δικαίωμα που της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.
Το πρόβλημα είναι ότι η Τουρκία την απειλεί, επειδή η Ελλάδα θέλει να ασκήσει αυτό το δικαίωμα.
Κι εδώ μας λένε ότι είναι… “δεξιός παληκαρισμός” να επιμένεις να ασκήσεις τα δικαιώματα σου!
* Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η υπόθεση του καλωδίου.
Η πόντιση υποθαλάσσιου καλωδίου δεν αποτελεί “εκμετάλλευση” φυσικών πόρων. Επομένως δεν απαιτεί “άδεια” του παράκτιου κράτους. Απαιτεί όμως “ενημέρωση” του κράτους που έχει δικαιοδοσία στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή.
Αν, όντως, έχει “δικαιοδοσία”…
Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Η Τουρκία δεν απαιτεί να της ζητήσουμε άδεια.
Απαιτεί να την “ενημερώσουμε”.
Γιατί αν το κάνουμε, θα έχουμε αποδεχθεί στην πράξη ότι η περιοχή υπάγεται στη δική της δικαιοδοσία. Δηλαδή στη δική της ΑΟΖ!
Δηλαδή θα έχουμε αναγνωρίσει εμπράκτως τις αξιώσεις που απορρέουν από το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, χωρίς να έχει χρειαστεί ούτε μία υπογραφή σε νέα συμφωνία.
Έτσι δημιουργούνται τα “τετελεσμένα”.
Με μία φαινομενικά “αθώα” διαδικαστική πράξη.
* Κι εδώ αποκαλύπτεται το πραγματικά παράδοξο.
Δεν ακούσαμε ούτε μία λέξη εναντίον του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Ακούσαμε, αντίθετα, επιθέσεις εναντίον όσων θεωρούν αυτονόητο ότι η Ελλάδα οφείλει να υπερασπισθεί τα δικαιώματά της.
Η Τουρκία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο.
Και οι «παλληκαράδες» είναι… οι Έλληνες που επιμένουν να εφαρμοστεί!
* Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό μήνυμα των δηλώσεων Μπίστη και Σιακαντάρη.
Και γι’ αυτό έχει μικρή σημασία αν το Κόμμα Τσίπρα πλαγίως διαμήνυσε ότι αυτά δεν είναι επίσημες θέσεις της.
Γιατί δεν τις αποδοκίμασε ευθέως και απερίφραστα…
Όπως δεν τις αποδοκιμάζει ούτε η κυβέρνηση.
Άλλωστε, πώς να τις αποδοκιμάσει η κυβέρνηση;
Τι διαφορετικό είπε ο κ. Μπίστης, από όσα έχει κατά καιρούς διατυπώσει, με διαφορετικές λέξεις, ο ίδιος ο ΥΠΕΞ, ο κ. Γεραπετρίτης;
Κάπου εδώ οι κομματικές ταμπέλες αρχίζουν να χάνουν το νόημά τους.
* Οι πραγματικές διαχωριστικές γραμμές περνούν πια αλλού:
— Από τη μία βρίσκονται όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει να ασκεί τα δικαιώματά της όπως τα αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.
— Και από την άλλη όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα δικαιώματα πρέπει πρώτα να τα …”εγκρίνει” η Άγκυρα.
Αν κάποιοι εξακολουθούν να απορούν γιατί γίνεται λόγος για «Πρέσπες του Αιγαίου», ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουν να κοιτούν τις ταμπέλες των κομμάτων και να αρχίσουν να ακούν προσεκτικά τι λέγεται γύρω τους.
Πράγματι, οι κομματικές ταμπέλες χάνουν πια την αξία τους.
— Από τη μια πλευρά ο κ. Γεραπετρίτης μάς εξηγεί ότι πρέπει πάση θυσία να υπάρξει συμφωνία με την Άγκυρα, ακόμη κι αν κάποιοι τον αποκαλέσουν «μειοδότη».
— Και στην ίδια ακριβώς πλευρά βρίσκεται και ο κ. Μπίστης όταν χαρακτηρίζει «παλληκαρισμό» την άσκηση δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, ενώ ο κ. Σιακαντάρης τον χειροκροτεί και ο κ. Τσίπρας σπεύδει να διευκρινίσει μόνο ότι πρόκειται για… προσωπικές απόψεις.
Τελικά, πόσο διαφορετικοί είναι;
Άλλοι μιλούν για «ήρεμα νερά».
Άλλοι για αποφυγή «δεξιών παλληκαρισμών».
Το αποτέλεσμα όμως είναι ακριβώς το ίδιο.
Η Άγκυρα αμφισβητεί το Διεθνές Δίκαιο.
Και στην Αθήνα συζητούμε μήπως είναι… υπερβολή (και παληκαρισμός) να το εφαρμόσουμε.
Αν αυτό δεν λέγεται Κατευνασμός, τότε πώς ακριβώς λέγεται;
Τελικά μάλλον είχε δίκιο ο Αντώνης Σαμαράς, που υπογράμμισε πόσο συμπίπτουν στον Κατευνασμό και οι μεταλλαγμένοι “Κεντροαριστεροί” του Τσίπρα και οι μεταλλαγμένοι “Κεντροδεξιοί” του Κυριάκου…
Οι «Πρέσπες του Αιγαίου» δεν θα εμφανιστούν ξαφνικά, μια μέρα, ως μια “μεγάλη συμφωνία”.
Θα έχουν προετοιμάσει το έδαφος πριν εκατό μικρές, “ανεπαίσθητες”, υποχωρήσεις, εκατό «διαδικαστικές ενημερώσεις», εκατό επικλήσεις σε «ήρεμα νερά».
Και τότε κάποιοι θα μας πουν ότι απλώς επισημοποιούν μια πραγματικότητα που είχε ήδη δημιουργηθεί.
Το καλό είναι ότι, πριν συμβεί αυτό, κάποιοι βιάστηκαν να μας εξηγήσουν ποια είναι η «σωστή» στάση: να μη θυμώνουμε με την Τουρκία που παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά με τους Έλληνες που επιμένουν να το εφαρμόζουν.
Ή, για να το πούμε διαφορετικά:
Στις εκλογές θα εμφανιστούν ως “αντίπαλοι”.
Όμως, ίδια Πολιτική εκπροσωπούν! Και καρφώνονται μόνοι τους…
Όπως έλεγαν και οι… Αρχαίοι ημών πρόγονοι:
Θέλει ο Τσίπρας να κρυφτεί,
αλλά ο Μπίστης δεν τον αφήνει…
ΥΓ. Εντάξει, δεν το έλεγαν οι “αρχαίοι μας πρόγονοι” αυτό…
Οι σύγχρονοι το λένε – και δεν το λένε ακριβώς έτσι.
Δεν είναι ο πρώτος Έλληνας αξιωματούχος που πέφτει θύμα των περιβόητων Ρώσων φαρσέρ, ο Θάνος Ντόκος. Είχε προηγηθεί ο Κωστάκης Μπακογιάννης, που νόμιζε ότι μιλάει με τον ομόλογό του της Βαρσοβίας. Αλλά ο Μπακογιάννης ήταν ένας απλός δήμαρχος και δεν φημίζεται για την πολιτική του οξυδέρκεια. Ο Ντόκος, προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, απευθείας από το ευγενές… φυτώριο του ΕΛΙΑΜΕΠ, ήταν ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας. Ο κατεξοχήν αρμόδιος, δηλαδή, για τον εντοπισμό και την ανάσχεση εξωτερικών απειλών.
Το πάθημα είναι ακόμη πιο βαρύ αν αναλογιστεί κανείς ότι το γραφείο του κυρίου Ντόκου βρίσκεται μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, την ίδια την καρδιά, δηλαδή, του επιτελικού κράτους. Και ότι επί ημερών Μητσοτάκη συστήθηκε με πολλά… ταρατατζούμ, Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας για να αποτρέπει -υποτίθεται- τέτοιου είδους καταστάσεις.
Μπροστά στον διασυρμό η κυβέρνηση επιστράτευσε, όπως συνηθίζει, θεωρίες για… εξωγήινους. Ότι δεχτήκαμε μια υβριδική επίθεση, ανώτερου τεχνολογικού επιπέδου, που «έσπασε» τα πρωτόκολλα και εισχώρησε στο δικό μας -πολυδιαφημισμένο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό- δίχτυ ψηφιακής ασφάλειας.
Εδώ ισχύει η παλιά λαϊκή ρήση… κολοκύθια τούμπανα. Το κόλπο των Ρώσων φαρσέρ είναι γνωστό και απολύτως συμβατικό, όταν υποδύονται Ουκρανούς. Είτε οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι μιμούνται την τραχιά αγγλική προφορά των ανθρώπων του Ζελένσκι και αν χρειαστεί «παγώνουν» στην οθόνη την εικόνα, επικαλούμενοι… προβλήματα σύνδεσης λόγω υποτιθέμενων ρωσικών παρεμβολών.
Κάπως έτσι κοίμισαν τον… Στόκο, συγγνώμη τον Ντόκο, ο οποίος δεν κατάλαβε την τρολιά, ακόμη κι όταν ο υποτιθέμενος ομόλογός του, Ρουστέμ Ουσμέροφ, άρχισε να του λέει παλαβά πράγματα. Ότι, δηλαδή, ο υπουργός άμυνας του Ζελένσκι και στενός του συνεργάτης Μιχαΐλο Φεντόροφ δεν ελέγχεται, κάνει του κεφαλιού του και επειδή είναι θερμόαιμος ετοιμάζεται να μας ξαναστείλει οπλισμένα drones για να χτυπήσει ρωσικά πλοία σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα.
Το σοβαρό της υπόθεσης
Προσέξτε τώρα,
γιατί εδώ αρχίζει το σοβαρό της υπόθεσης. Ο Ντόκος, αντί να απαντήσει ευθέως ότι αυτό θα θεωρηθεί παραβίαση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και θα αντιμετωπιστεί ως εχθρική κίνηση με στρατιωτικά μέσα, αρχίζει τα μισόλογα. Μη μας το κάνετε αυτό τώρα που έχουμε τουριστική περίοδο και πυκνές διελεύσεις πλοίων, κυρίως όμως επειδή έρχονται εκλογές και θα έχει πολιτικό κόστος η κυβέρνηση!
Το διανοείστε; Αντί να διασφαλίσει το συμφέρον της χώρας, ο δοτός «σύμβουλος εθνικής ασφάλειας» προέταξε το συμφέρον του «κυβερνήτη-αφεντικού», δηλαδή του Μητσοτάκη, που έχει εκλογές και δεν θέλει… στραβοπατήματα. Κατά την ίδια ακριβώς λογική που ο Γεραπετρίτης, όπως αποκάλυψε η «Εστία» και δεν διαψεύστηκε, παρακάλεσε τους Τούρκους να μεταθέσουν την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να μην έχει πρόβλημα ο «κυβερνήτης» στις επερχόμενες εκλογές.
Έχω ξαναγράψει ότι πολλές από τις εκφάνσεις της διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι πλέον αντικείμενο έρευνας εισαγγελέα και όχι απλής αντιπολιτευτικής κριτικής. Όταν επίσημοι κρατικοί αξιωματούχοι, αντί να προασπίζουν τα συμφέροντα και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας, κόπτονται μόνο για το πώς θα παραμείνει η κυβέρνηση στην εξουσία και διαπραγματεύονται διεθνώς με αυτό αποκλειστικά το κριτήριο, διαπράττουν συγκεκριμένο και πολύ βαρύ αδίκημα εις βάρος της χώρας. Δυστυχώς, η Δικαιοσύνη υπολείπεται των περιστάσεων, πλην όμως καθίσταται με τη σειρά της συνυπεύθυνη για αυτήν την πρωτοφανή εκτροπή.
Αφορμή για την ανάρτηση στάθηκε το σημερινό εξώφυλλο του Documento και το παρακάτω πόστ του Κώστα Βαξεβάνη στο Χ:
«Το θέμα δεν είναι αν ο γιος του Τάκη Θεοδωρικάκου διέπραξε κάποιο αδίκημα όταν αυτός ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Το θέμα, που εξελίχθηκε σε σκάνδαλο, είναι πώς επιχειρήθηκε αρχικώς να καλυφθεί η υπόθεση και στη συνέχεια πώς, όταν αποκαλύφθηκε, η Δικαιοσύνη μπήκε σε εμφύλιο για να ματαιωθεί η παραπομπή σε δίκη. Με νομικά τερτίπια και εισαγγελικές προτάσεις copy-paste».
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Αν υπήρξε απόπειρα συγκάλυψης, αν ασκήθηκαν πιέσεις, αν έγιναν παρεμβάσεις στην αστυνομική ή δικαστική διαδικασία, τότε πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοβαρό πολιτικό και θεσμικό ζήτημα. Σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις που αντιμετωπίζονται διαφορετικά επειδή αφορούν συγγενείς υπουργών.
Από την άλλη όμως, ας μη χάνουμε το μέτρο.
Η ίδια η υπόθεση αφορά συνολικά 8,9 γραμμάρια ακατέργαστης κάνναβης που βρέθηκαν σε παρέα τεσσάρων νεαρών το 2021. Αν δεν υπήρχε η συγγενική σχέση με υπουργό, είναι πολύ πιθανό να μην είχε απασχολήσει ποτέ την επικαιρότητα.
Γι’ αυτό χρειάζεται να διαχωρίζουμε δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα.
Άλλο η ίδια η μικροποσότητα κάνναβης.
Και άλλο η ενδεχόμενη συγκάλυψη ή η διαφορετική μεταχείριση από τις αρχές.
Το πρώτο, από μόνο του, προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι σοβαρό. Το δεύτερο, αν αποδεικνύεται, αφορά την ίδια τη λειτουργία του κράτους δικαίου, για την οποία θα αφήσουμε να μας μιλήσει αναλυτικότερα ο συντάκτης του εντύπου Θανάσης Καραμπάτσος.
Ο Τάκης Θεοδωρικάκος έχει δώσει, όλα αυτά τα χρόνια, αρκετές αφορμές για σκληρή πολιτική κριτική. Δεν υπάρχει ανάγκη να διογκώνονται υποθέσεις για να ασκηθεί αντιπολίτευση. Η αξιοπιστία της κριτικής δεν ενισχύεται από την υπερβολή· αντίθετα, αποδυναμώνεται.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν τέσσερις νέοι είχαν στην κατοχή τους συνολικά 8,9 γραμμάρια κάνναβης.
Το ερώτημα είναι αν, εξαιτίας της ιδιότητας του πατέρα ενός από αυτούς, λειτούργησαν μηχανισμοί που επιχείρησαν να αλλοιώσουν ή να επηρεάσουν τη θεσμική πορεία της υπόθεσης.
Αν η απάντηση είναι “ναι”, εκεί βρίσκεται το σκάνδαλο. Όχι στα 8,9 γραμμάρια κάνναβης, αλλά στην πιθανότητα ότι για ακόμη μία φορά το κράτος λειτούργησε με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Και φυσικά έχει δίκιο ο δημοσιογράφος του Documento Θανάσης Καραμπάτσος, όταν επισημαίνει τα αυτονόητα για τις “επιδόσεις” της αστικής “δικαιοσύνης”:
Αντί η Δικαιοσύνη να εμφανιστεί ως κολόνα, στήριγμα στην κοινωνία, σύμβολο υπεράσπισης των αδυνάτων έναντι των παμφάγων ισχυρών, βρέθηκε να κυλιέται στα μεταξωτά σεντόνια της εξουσίας και της ελίτ. Βοούσε η διαφθορά και βρίσκονταν νομικά παραθυράκια. Οι νομικοί ακροβατισμοί (άρθρο περί ανεύθυνων υπουργών, χρηματισμός μόνο κατά την άσκηση των καθηκόντων ή δεν σχετίζεται με την ιδιότητα κ.ά.) παγιώνονταν και γίνονταν νόμοι και συνταγματικά άρθρα. Διότι τι πιο καλό για να είσαι χρήσιμος κονσιλιέρε της εξουσίας από το να βρίσκεις λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα. Και η Δικαιοσύνη ήταν πάντοτε ευρηματική.
Καθώς όμως εναγκαλιζόταν με την εκτελεστική εξουσία,
αναλάμβανε θέσεις-φέουδα ή προεδρίες οργανισμών ως ανταμοιβή καλών υπηρεσιών κάτω από το τραπέζι, η δυσπιστία γινόταν αποδοκιμασία. Οι τράπεζες έλυναν κι έδεναν, έμεναν στο απυρόβλητο με αποτέλεσμα πάντα χαμένος, λούζερ, να είναι ο δανειολήπτης με τη ρετσινιά του μπαταχτσή. Οι μεγαλοσχήμονες πέρναγαν κρυφά εκατομμύρια σε φορολογικούς παραδείσους κι όταν κάποιοι εντοπίστηκαν έσπευσαν υπηρέτες της Θέμιδας να τους σώσουν με τεχνάσματα παραγραφής. Όταν ο κόσμος έχανε προνόμια και πείναγε, οι δικαστικοί έκαναν μια δίκη και εξαιρούσαν τους εαυτούς τους από τις μειώσεις μισθών. Όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι υπέβαλλαν δηλώσεις πόθεν έσχες (ακόμη και για το κουτσουρεμένο έσχες), οι θεράποντες του νόμου και της τάξης εξεγείρονταν επειδή τολμούσαν να λογοδοτήσουν.
Ο καιρός περνούσε και η δυσπιστία αυξανόταν. Βοηθούσε και η δικαστική σπάθη που έπεφτε βαριά σε κεφάλια πενήτων που πουλούσαν τερλίκια για να ζήσουν χωρίς απόδειξη, που πλαστογράφησαν πτυχίο δημοτικού για να βρουν μια δουλειά να αναστήσουν τα παιδιά τους. Η αρχή της αναλογικότητας μπάταρε και η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη κατρακυλούσε.
Η εκτελεστική εξουσία γινόταν ολοένα πιεστικότερη. Είχε εκκρεμότητες με σκάνδαλα που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει και διαρκώς η Δικαιοσύνη πετούσε σωσίβιο. Στις εξόφθαλμες καταστάσεις ευνοούσε όσους την εξυπηρετούσαν. Σε ένα σκάνδαλο high-tech ωτακουστών που προσπαθούσε να κουκουλώσει, ένα πρωτοβάθμιο δικαστήριο ξεστράτισε. «Τι έχει να τραβήξει ο πρόεδρος…» ψιθύρισαν οι υποψιασμένοι. Ασμένως ο ανώτατος εισαγγελέας, παρότι έπαιζε καθυστερήσεις με την υπόθεση, έσπευσε να την ξαναβάλει στο αρχείο μόλις υφιστάμενός του τού μετέφερε ότι εντός ολίγου έρχονταν νεότερα και καυτά στοιχεία. Λίγες εβδομάδες μετά, ο προϊστάμενος βγήκε στη σύνταξη και η κυβέρνηση έσπευσε να προαγάγει τον πρόθυμο υφιστάμενο. Ένας γηραιός και σοφός αναλυτής πρόδωσε όμως εκείνες τις μέρες την αιτία της επιλογής: «Αν το κυβερνών κόμμα πέσει στο 25% στις εκλογές, ανοίγει ο δρόμος ακόμη και για παραπομπή του πρωθυπουργού στο Ειδικό Δικαστήριο». Είχαν ήδη παραξενέψει αρκετούς τα κριτήρια επιλογής και ιδίως η μακρόχρονη θητεία, καθώς η ίδια κυβέρνηση στον προηγούμενο διορισμό ηγεσίας είχε προτιμήσει πάλι δικούς τους ανθρώπους μόνο που δεν θα έμεναν για πολύ στο πόστο καθώς θα έβγαιναν στη σύνταξη. Θεσμική αναξιοπιστία…
Λίγο αργότερα, μια εφημερίδα αποκάλυψε ότι ύστερα από έντονη αντιπαράθεση δικαστικών λειτουργών, που ο ένας έκλεινε την υπόθεση και άλλος την έστελνε στο ακροατήριο και μετά, εντελώς τυχαία, ο ίδιος βρισκόταν ελεγχόμενος, αυτή την υπόθεση που αφορούσε υπουργικό γόνο άλλοι γενναίοι δικαστικοί εν τέλει την οδήγησαν σε δίκη. Φευ! Πρόθυμος εισαγγελέας ανέλαβε υπηρεσία εξυπηρέτησης του υπουργού. Να καθαρίσει το όνομά του και τους πολιτικούς υφισταμένους του στο υπουργείο οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει να κουκουλώσουν την υπόθεση για χατίρι του. Βλέποντας τόση ευνοιοκρατία και ρουσφετάκια σε όσους παρέβαιναν την πίστη στην ιδέα για χάρη της εκτελεστικής εξουσίας ή του κόμματος κ.λπ., προφανώς θα πέρασε από το μυαλό του να ανελιχθεί με τον μόνο κυνικό τρόπο που περνά στην κοινωνία της αγοράς.
Προσοχή όμως όλα αυτά συμβαίνουν σε μια φανταστική χώρα, μακριά από μας. Οποιαδήποτε σχέση με την αυριανή αποκάλυψη του Documento είναι τυχαία και συμπτωματική. Άλλωστε εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε λαμπρούς δικαστικούς να τιμάμε: Ανδρέας Τούσης, Παύλος Δελαπόρτας, Χρήστος Σαρτζετάκης κ.ά.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να παρουσιάσει τη γκάφα του Συμβούλου της ως «υβριδική επίθεση», αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος ευθύνεται για την ασφάλεια των επικοινωνιών υψηλών στελεχών.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι η υπόθεση του Θάνου Ντόκου θα ξεχαστεί πίσω από τον βολικό χαρακτηρισμό της «φάρσας», κάνει λάθος. Δεν πρόκειται για ένα ατυχές περιστατικό ούτε για μια αστεία ιστορία που μπορεί να αντιμετωπιστεί με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Πρόκειται για μια υπόθεση που αποκαλύπτει τις επικίνδυνες ρωγμές ενός συστήματος το οποίο διαφημίστηκε ως «επιτελικό κράτος», αλλά στην πράξη λειτουργεί με όρους παρέας, αδιαφάνειας και ατιμωρησίας.
Ας τα πιάσουμε τα πράγματα με την σειρά. Δύο γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ, οι Vovan & Lexus, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς παγιδεύσει δεκάδες διεθνείς πολιτικούς και αξιωματούχους, εμφανίστηκαν ως Ουκρανοί αξιωματούχοι και κατάφεραν να συνομιλήσουν με τον Γενικό Γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού. Στη συνομιλία έγιναν αναφορές σε πολιτικές εξελίξεις, σε επικείμενες εκλογές, σε περιστατικά με drones και στις επιπτώσεις τους για την κυβέρνηση.
Μετά τη δημοσιοποίηση του υλικού, το Μέγαρο Μαξίμου επιχείρησε να περιορίσει τη ζημιά, μιλώντας για «υβριδική επίθεση με χρήση τεχνητής νοημοσύνης» και διαβεβαιώνοντας ότι δεν διέρρευσαν απόρρητες πληροφορίες.
Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς αυτή την εκδοχή, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή του μηχανισμού εθνικής ασφάλειας να μην προστατεύεται από μια τόσο στοιχειώδη επιχείρηση εξαπάτησης;
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που αποσιωπάται συστηματικά.
Ο Θάνος Ντόκος είναι ένας ακαδημαϊκός με εξειδίκευση στις διεθνείς σχέσεις και τη στρατηγική. Δεν υπήρξε ποτέ ειδικός στις ασφαλείς επικοινωνίες, στην κυβερνοάμυνα ή στα πρωτόκολλα προστασίας κυβερνητικών στελεχών. Αυτή είναι ευθύνη των αρμόδιων υπηρεσιών της ΕΥΠ και των ειδικών επιτελείων που έχουν ως αποστολή τη θωράκιση των επικοινωνιών της πολιτικής και κρατικής ηγεσίας.
Γιατί, λοιπόν, κανείς δεν αναζητά εκεί τις ευθύνες;
Γιατί ορισμένα στελέχη της ΕΥΠ μοιάζουν να απολαμβάνουν καθεστώς μόνιμης ασυλίας,
ακόμη και όταν εκτίθεται διεθνώς ολόκληρος ο μηχανισμός ασφαλείας της χώρας;
Η απάντηση είναι μάλλον προφανής για όποιον θυμάται το σκάνδαλο των υποκλοπών και του Predator. Τα δίκτυα εξουσίας που συγκροτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, οι προσωπικές σχέσεις και οι μηχανισμοί προστασίας εξακολουθούν να λειτουργούν. Το σύστημα προτιμά να αφήσει εκτεθειμένο έναν τεχνοκράτη παρά να αγγίξει τον σκληρό πυρήνα των υπηρεσιών που θεωρούνται «ανέγγιχτες».
Η επίκληση ότι «παρόμοιες φάρσες έχουν συμβεί και σε ξένους αξιωματούχους» δεν αποτελεί επιχείρημα. Είναι ομολογία αποτυχίας. Όταν ο Γενικός Γραμματέας Εθνικής Ασφάλειας μιας χώρας εξαπατάται τόσο εύκολα, το πρόβλημα δεν είναι η επινοητικότητα δύο φαρσέρ. Είναι η χαλαρότητα, η προχειρότητα και η αλαζονεία ενός κρατικού μηχανισμού που έχει πειστεί ότι δεν λογοδοτεί σε κανέναν.
Αυτό είναι, άλλωστε, το πραγματικό πρόσωπο του λεγόμενου «επιτελικού κράτους». Ένα κράτος όπου οι ευθύνες σταματούν πάντα λίγο πριν φτάσουν στους πραγματικά ισχυρούς. Ένα κράτος στο οποίο οι «ημέτεροι» προστατεύονται, οι μηχανισμοί αυτοπροστατεύονται και η πολιτική ευθύνη μετατρέπεται σε επικοινωνιακή διαχείριση.
Η εθνική ασφάλεια δεν είναι ιδιοκτησία του Μεγάρου Μαξίμου. Δεν είναι προσωπική υπόθεση μιας κλειστής ομάδας συμβούλων ούτε πεδίο ασκήσεων δημοσίων σχέσεων. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, θεσμικής λογοδοσίας και λαϊκής κυριαρχίας.
Και όσο οι πραγματικοί υπεύθυνοι παραμένουν στο απυρόβλητο, κάθε νέα «φάρσα» θα είναι απλώς η επόμενη πράξη μιας επικίνδυνης κανονικότητας.
Θύμα δύο παγκοσμίως γνωστών Ρώσων φαρσέρ έπεσε ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, που φαίνεται πως οδηγήθηκε μεθοδικά σε μια τηλεδιάσκεψη-παγίδα, έχοντας την πεποίθηση πως συνομιλούσε με τον επίσημο σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ουκρανού Προέδρου Βολοντιμίρ Ζελένσκι, Ρουστέμ Ουσμέροφ και τους συνεργάτες του. Πίσω από την καλοστημένη φάρσα βρίσκονται οι Ρώσοι «Vovan & Lexus», γνωστοί για τις παγίδες που κατά καιρούς στήνουν σε πολιτικούς και όχι μόνο, οι οποίοι προσποιήθηκαν τους Ουκρανούς αξιωματούχους, κατέγραψαν ολόκληρη τη συνομιλία και στη συνέχεια δημοσιοποίησαν το σχετικό βίντεο.
Στιγμιότυπο από την τηλεδιάσκεψη των Ρώσων φαρσέρ με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, Θάνο Ντόκο
Κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης, όμως ο Θάνος Ντόκος, πιστεύοντας πως συνομιλεί με πολιτικούς αξιωματούχους, προχώρησε σε αναφορές που αφορούν το πρόσφατο περιστατικό με το ουκρανικό drone ανοιχτά της Λευκάδας, τον ρόλο της ΕΥΠ, αλλά και το εγχώριο πολιτικό σκηνικό, προαναγγέλλοντας μάλιστα και εκλογές στην Ελλάδα. Το παρασκήνιο της συνομιλίας και οι προειδοποιήσεις για τα drone
Κατά τη διάρκεια του διαλόγου, οι δύο Ρώσοι φαρσέρ εμφανίζονται να «προειδοποιούν» τον σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μέσω αυτού την ελληνική πλευρά, για το ενδεχόμενο να επαναληφθεί ένα ανάλογο περιστατικό με drone κοντά σε ελληνικά νησιά. Μάλιστα, δεν διστάζουν να ισχυριστούν ακόμα και ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες ανάμεσα στο γραφείο του Ουκρανού προέδρου και το υπουργείο Άμυνας της χώρας τους, αναφορικά με τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον ρωσικών στόχων.
Οι δύο γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ Vovan and Lexus, που κατά καιρούς «στοχοποιούν» πολιτικά πρόσωπα
Απαντώντας στις υποτιθέμενες ανησυχίες, ο Θάνος Ντόκος υπογράμμισε τη σημασία του να παραμείνουν ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Στο πλαίσιο αυτό, αποκάλυψε μάλιστα ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) βρισκόταν στο Κίεβο προκειμένου να πραγματοποιήσει απευθείας επαφές με Ουκρανούς αξιωματούχους για το θέμα. «Δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στα χωρικά μας ύδατα»
Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού δεν έκρυψε τον έντονο προβληματισμό του για το ενδεχόμενο ενός νέου συμβάντος στα ελληνικά ύδατα, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην κρίσιμη παράμετρο του τουρισμού. «Παρακαλώ να προειδοποιήσετε όσους σχεδιάζουν μια τέτοια ενέργεια. Πρόκειται για ιδιαίτερα πολυσύχναστα ύδατα και οποιοδήποτε περιστατικό που θα επηρέαζε την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και τον τουρισμό θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα στις διμερείς μας σχέσεις», φέρεται να λέει. Και πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα διατυπώνει τον εξής συλλογισμό: «Πρέπει να αποφασίσει (η Ουκρανία) αν αξίζει να χάσει την υποστήριξη της Ελλάδας για να καταστρέψει ένα ρωσικό πλοίο. Είναι τόσο απλό», αναφέρει.
«Είναι περίοδος τουρισμού, υπάρχει αυξημένη ναυτιλιακή κίνηση. Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου, αλλά δεν θέλουμε ο πόλεμος να μεταφερθεί στην επικράτεια ή στα χωρικά μας ύδατα»,
ανέφερε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας την ανησυχία της Αθήνας για τις πιθανές οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις και φυσικά πιστεύοντας ότι συνομιλούσε με συμβούλους του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εκλογές στην Ελλάδα «τους επόμενους μήνες»
Πέρα από τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, η συνομιλία επεκτάθηκε και στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις της Ελλάδας. Σε αυτό το σημείο της τηλεδιάσκεψης, ο Θάνος Ντόκος εμφανίζεται να ανοίγει τα χαρτιά του αναφορικά με τον πολιτικό ορίζοντα της κυβέρνησης, σημειώνοντας χαρακτηριστικά προς τους συνομιλητές του ότι πρόκειται να διεξαχθούν εκλογές στην Ελλάδα μέσα στους επόμενους μήνες και ζητώντας να μην δημιουργηθούν νέα προβλήματα όπως το πρόσφατο με το drone στην Λευκάδα, που θα μπορούσαν να δυσκολέψουν το κλίμα στις σχεσεις των δύο χωρών.
Η αποκάλυψη της φάρσας από την στιγμή που το βίντεο με την συνομιλία ανέβηκε στον επίσημο ιστότοπο των δύο Ρώσων έχει προκαλέσει αμηχανία στους κυβερνητικούς κύκλους ενώ επίσημη αντίδραση προσώρας για το θέμα δεν υπάρχει. Δείτε το βίντεο από την συνομιλία των δύο Ρώσων φαρσέρ με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας της ελληνικής κυβέρνησης, Θάνο Ντόκο: Η ανάρτηση των Ρώσων φαρσέρ
Στην ανάρτησή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι δημιουργοί της φάρσας περιγράφουν αναλυτικά όσα υποστηρίζουν ότι διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της συνομιλίας.
Όπως αναφέρουν:
«Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τον ενημερώσαμε ότι ο υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας φέρεται να δρα αυτόνομα, δεν υπακούει πλέον στον πρόεδρο της χώρας και προτίθεται να συνεχίσει να στέλνει drones στα ελληνικά χωρικά ύδατα, με στόχο ρωσικά πλοία αλλά και θαλαμηγούς Ρώσων ολιγαρχών. Προσπαθώντας να διαχειριστεί την κατάσταση, ο Θάνος Ντόκος προειδοποίησε ότι ένα ακόμη τέτοιο περιστατικό θα δημιουργούσε πολύ σοβαρά προβλήματα.
“Κατανοούμε τις ανάγκες του πολέμου, αλλά δεν θέλουμε να διεξάγεται στο έδαφός μας. Έχουμε εκλογές που πλησιάζουν, επομένως η αντίδραση της Αθήνας θα είναι πολύ ισχυρή. Πρέπει να αποφασίσετε αν η καταστροφή ενός μόνο ρωσικού πλοίου αξίζει το κόστος της απώλειας της ελληνικής υποστήριξης. Και, παρεμπιπτόντως, όλοι οι δισεκατομμυριούχοι έχουν ήδη μεταφέρει τις θαλαμηγούς τους στην Τουρκία.”»
Στην ίδια ανάρτηση, οι Ρώσοι υποστηρίζουν ακόμη ότι κατά τη συνομιλία ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας αναγνώρισε πως βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη επαφές μεταξύ Αθήνας και Κιέβου για την προώθηση συμφωνίας που αφορά τη συνεργασία στον τομέα των drones.
“Πεδίον δόξης λαμπρόν” για τη Μητσοτάκη κλίκα οι επιθέσεις με τα γκαζάκια σε νεοδημοκράτες πολιτευτές και ο τραγικός θάνατός της Βάλιας Νέστορα. Ούτε παραγγελία να τον είχανε…
Η πολιτική ατζέντα άλλαξε και μια άθλια πολιτική τυμβωρυχία εκτυλίσσεται το τελευταίο τριήμερο. Νυχθημερόν τα δεξιά στελέχη, καταλαμβάνοντας τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά στασίδια, επιδίδονται σε ένα παραλήρημα πλήρους διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, σε μια τόσο αισχρή προπαγάνδα που κι ο Γκεμπελς θα τη ζήλευε.
Σκόπιμα ανιστόρητες κατηγορίες, τοξικές κραυγές, αντιστροφή της αντικειμενικότητας… Μέχρι και η χτεσινή τους συγκέντρωση, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια εργαλειοποίηση του θανάτου… Ομοιόμορφα άσπρα μπλουζάκια με τυπωμένα γράμματα “Δεν σας φοβόμαστε”.
Εμείς φοβόμαστε.Όχι τα σιχαμένα δεξιά ανθρωπάκια, μα την ανηθικότητα, τον αμοραλισμό, την ατιμία, την διαφθορά τους που δεν σταματά πουθενά… Που δεν σκύβει το κεφάλι ούτε μπροστά στον θάνατο… Κι έτσι,προκειμένου να αποκτήσουν πολιτικά οφέλη, οι θύτες θυματοποιούνται. Όπως ακριβώς κάνουν οι φίλοι και συνεργάτες τους γενοκτόνοι, οι δολοφόνοι του Παλαιστινιακού λαού.
Όμως όσο κι αν θέλουν να παρουσιάσουν “ένα κόσμο ανάποδα “, δεν θα τα καταφέρουν. Θύτες και τρομοκράτες είναι οι ίδιοι. Και τα όπλα τους δεν είναι χαρτάκια και μπογιές που με τόση βδελυγμία καταδικάζουν ως βία, όπως έκανε έμπλεος οργής ο δεξιός βουλευτής Σιμόπουλος σε πρωινή εκπομπή.
Όπλα της τρομοκρατίας τους που εμείς βιώνουμε, είναι οι πολιτικές τους αποφάσεις που εξαθλιώνουν την επιβίωση μας, παίζουν κορώνα- γράμματα την υγεία μας και κατ’ επέκταση την ίδια τη ζωή μας, ελέγχουν και κατευθύνουν την Δικαιοσύνη προς όφελος τους, δημιουργούν την πιο ταξική κοινωνία των τελευταίων δεκαετιών…
Όπλα τους και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ, για να καλλιεργούν με κάθε τρόπο τον ατομικισμό, τη φασιστική θεωρία της ζούγκλας όπου υπερισχύει “το δίκιο του ισχυρού ” γιατί όπως είχε πει και ο λαοπρόβλητος “δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν θα γίνουμε ποτέ”… Όπλο, πίστη και ιδεολογία τους το χρήμα και η εξουσία, μ’ αυτά εξαγοράζουν, χειραγωγούν, αλλοτριώνουν , επιβιώνουν ….
Και πρόσκαιρα κάποιους τρομοκρατούν. Μα δεν μας σταματούν. Γιατί στο τέλος νικά “το μεγάλο, το όμορφο, το συγκλονιστικό”.
Μας το επιβεβαίωσαν μετά 80 χρόνια οι 200 της Καισαριανής, μας το έγραψε η Ιστορία. Τα συνθήματα στους τοίχους με μπογιές, οι τυπωμένες ιδέες στα χαρτιά, οι καθάριες φωνές στους δρόμους,
οι υψωμένες γροθιές, ήταν και θα είναι πάντα οι Νικητές.
Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια ξεγλιστρά ακόμη και από τις σελίδες των εφημερίδων που παραδοσιακά εκφράζουν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Παπαντωνίου στην Καθημερινή.
Το κείμενο δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Παραδέχεται ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει ψηφοφόρους προς την Ελληνική Λύση και προς τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Μαρία Καρυστιανού. Και μάλιστα χαρακτηρίζει αυτές τις διαρροές ως τις πιο δύσκολες για το Μαξίμου.
Η διαπίστωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έρχεται από έναν δημοσιογράφο που κάθε άλλο παρά μπορεί να κατηγορηθεί για αντιπολιτευτική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Όταν ακόμη και από το εσωτερικό του συστήματος αναγνωρίζεται η πολιτική αιμορραγία της ΝΔ, τότε γίνεται φανερό ότι η εικόνα της «αδιατάρακτης κυριαρχίας» αρχίζει να παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το σημείο όπου γίνεται λόγος για τους «γαλάζιους ψεκασμένους». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που χρησιμοποιήθηκε επί χρόνια από κυβερνητικά στελέχη και φιλικά προς την εξουσία μέσα ενημέρωσης για να απαξιώσουν κάθε κοινωνική αντίδραση. Όμως, όπως παραδέχεται εμμέσως το ίδιο το άρθρο, πολλοί από αυτούς που σήμερα εγκαταλείπουν τη ΝΔ δεν είναι κάποιοι «γραφικοί συνωμοσιολόγοι». Είναι άνθρωποι που μέχρι χθες την ψήφιζαν.
Γιατί απομακρύνονται;
Η κυβέρνηση μπορεί να προτιμά τις εύκολες ετικέτες, όμως οι αιτίες είναι πολύ πιο σύνθετες. Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών και όσα ακολούθησαν, η αίσθηση συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών, η ασφυκτική ακρίβεια που διαλύει τα λαϊκά εισοδήματα, η στεγαστική κρίση, οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα και η αλαζονεία της εξουσίας έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα δυσαρέσκειας.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το Μαξίμου επιλέγει τη γνωστή επικοινωνιακή συνταγή: όποιος διαφωνεί βαφτίζεται «λαϊκιστής», «ψεκασμένος», «συνωμοσιολόγος» ή «αντισυστημικός». Είναι μια μέθοδος που αποφεύγει τη συζήτηση για την ουσία. Αντί να απαντήσει στις καταγγελίες για διαπλοκή, για τις πολιτικές που ευνοούν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, τις τράπεζες και τα funds, επιχειρεί να απαξιώσει όσους αμφισβητούν την κυβερνητική αφήγηση.
Το πρόβλημα, όμως, για την κυβέρνηση είναι ότι οι χαρακτηρισμοί δεν γεμίζουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ, δεν μειώνουν τους λογαριασμούς, δεν σβήνουν την κοινωνική οργή ούτε απαντούν στα ερωτήματα για τα Τέμπη.
Και όταν ακόμη και αρθρογράφοι της Καθημερινής αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι η ΝΔ χάνει ψηφοφόρους προς κατευθύνσεις που μέχρι χθες λοιδορούσε, ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι οι «ψεκασμένοι». Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες δεν πείθονται πλέον από το αφήγημα πως η κυβέρνηση είναι η μοναδική «σοβαρή» επιλογή.
Υ.Γ. Οι ετικέτες είναι χρήσιμες μόνο όταν αντικαθιστούν τα επιχειρήματα. Όταν η κοινωνία αρχίζει να γυρίζει την πλάτη,
στην εξουσία, το να αποκαλείς τους πρώην ψηφοφόρους σου «ψεκασμένους» δεν αποτελεί πολιτική απάντηση· αποτελεί ένδειξη πολιτικού αδιεξόδου.
Ενδιαφέροντα ευρήματα για το πιθανό
κόμμα του Αντώνη Σαμαρά περιλαμβάνει
η δημοσκόπηση της
Marc για τον ΑΝΤ1, στην οποία το 60,2% απαντά ότι δεν πρέπει να
κάνει το βήμα, έναντι 29% που θεωρούν ότι πρέπει να προχωρήσει.
Σύμφωνα με την ανάλυση της Marc, το
«κόμμα Σαμαρά» παίρνει 2,9% σίγουρη ψήφο, στο όριο δηλαδή της
εισόδου στη Βουλή,
ενώ «αρκετά πιθανό» να ψηφίσουν κόμμα Σαμαρά απαντά ένα ποσοστό 12,4%.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το
γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν δείχνει να κάνει ζημιά στη Νέα
Δημοκρατία, καθώς από τη δεξαμενή τoυ κυβερνώντος κόμματος παίρνει το
μικρότερο ποσοστό, ενώ αντιθέτως έχει υψηλά ποσοστά «αρκετά πιθανής» ψήφου
στους ψηφοφόρους της Ελπίδας (18,2%) της Μαρίας Καρυστιανού, της Ελληνικής
Λύσης (19,4%) του Βελόπουλου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (12,8%).
Είναι χαρακτηριστικό ότι από
τη ΝΔ εισπράττει
το χαμηλότερο ποσοστό δυνητικής ψήφου, αφού μόλις το 2,4% δηλώνει ότι θα
ψηφίσει σίγουρα τυχόν νέο κόμμα και 3,7% αρκετά πιθανό.
Τουναντίον, από το ΠΑΣΟΚ ένα
3,7% δηλώνει ότι θα ψηφίσει σίγουρα «κόμμα Σαμαρά» και ένα 12,8% αρκετά πιθανό
(σύνολο δυνητικής ψήφου 16,5%).
Επίσης από την ΕΛΑΣ του
Αλέξη Τσίπρα η
δυνητική ψήφος ανέρχεται στο 12,4%. Εκεί που παίρνει όμως πολύ
υψηλότερα ποσοστά είναι από τους ψηφοφόρους του κόμματος ΕΛΠΙΔΑ της
Μαρίας Καρυστιανού, όπου η δυνητική ψήφος προς ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά ανέρχεται
στο 19,3% (1,1% σίγουρα και 18,2% αρκετά πιθανό) και από την Ελληνική Λύση που
φέρεται να εισπράττει ένα ποσοστό 23,4% (4% σίγουρα ναι και 19,4% αρκετά
πιθανό)
Τέλος, ένα πιθανό «κόμμα Σαμαρά» μπορεί να πάρει και
από τη δεξαμενή των αναποφάσιστων όπου ένα 10,9% δηλώνει ότι είναι αρκετά
πιθανό να το ψηφίσει και ένα 4,3% που δηλώνει σίγουρα.
Ενδιαφέροντα ευρήματα για το πιθανό
κόμμα του Αντώνη Σαμαρά περιλαμβάνει
η δημοσκόπηση της
Marc για τον ΑΝΤ1, στην οποία το 60,2% απαντά ότι δεν πρέπει να
κάνει το βήμα, έναντι 29% που θεωρούν ότι πρέπει να προχωρήσει.
Σύμφωνα με την ανάλυση της Marc, το
«κόμμα Σαμαρά» παίρνει 2,9% σίγουρη ψήφο, στο όριο δηλαδή της
εισόδου στη Βουλή, ενώ
«αρκετά πιθανό» να ψηφίσουν κόμμα Σαμαρά απαντά
ένα ποσοστό 12,4%.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το
γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν δείχνει να κάνει ζημιά στη Νέα
Δημοκρατία, καθώς από τη δεξαμενή τoυ κυβερνώντος κόμματος παίρνει το
μικρότερο ποσοστό, ενώ αντιθέτως έχει υψηλά ποσοστά «αρκετά πιθανής» ψήφου
στους ψηφοφόρους της Ελπίδας (18,2%) της Μαρίας Καρυστιανού, της Ελληνικής
Λύσης (19,4%) του Βελόπουλου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (12,8%).
Είναι χαρακτηριστικό ότι από
τη ΝΔ εισπράττει
το χαμηλότερο ποσοστό δυνητικής ψήφου, αφού μόλις το 2,4% δηλώνει ότι θα
ψηφίσει σίγουρα τυχόν νέο κόμμα και 3,7% αρκετά πιθανό.
Τουναντίον, από το ΠΑΣΟΚ ένα
3,7% δηλώνει ότι θα ψηφίσει σίγουρα «κόμμα Σαμαρά» και ένα 12,8% αρκετά πιθανό
(σύνολο δυνητικής ψήφου 16,5%).
Επίσης από την ΕΛΑΣ του
Αλέξη Τσίπρα η
δυνητική ψήφος ανέρχεται στο 12,4%. Εκεί που παίρνει όμως πολύ
υψηλότερα ποσοστά είναι από τους ψηφοφόρους του κόμματος ΕΛΠΙΔΑ της
Μαρίας Καρυστιανού, όπου η δυνητική ψήφος προς ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά ανέρχεται
στο 19,3% (1,1% σίγουρα και 18,2% αρκετά πιθανό) και από την Ελληνική Λύση που
φέρεται να εισπράττει ένα ποσοστό 23,4% (4% σίγουρα ναι και 19,4% αρκετά
πιθανό)
Τέλος, ένα πιθανό «κόμμα Σαμαρά» μπορεί να πάρει και
από τη δεξαμενή των αναποφάσιστων όπου ένα 10,9% δηλώνει ότι είναι αρκετά
πιθανό να το ψηφίσει και ένα 4,3% που δηλώνει σίγουρα.
Με μια σημαντική προσθήκη ψηφίστηκε χθες ο νέος κώδικας για την τοπική αυτοδιοίκηση. Με νομοτεχνική βελτίωση την οποία κατέθεσε ο υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος, ανοίγει ο δρόμος για να αποδεσμευτεί η καταβολή των δημοτικών τελών από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Οπως προβλέπεται, τα δημοτικά τέλη θα μπορούν να πληρώνονται αυτόνομα μέσω της διαδικασίας έκδοσης προεδρικού διατάγματος με τη σύμφωνη γνώμη της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ενωση Δήμων Ελλάδας). Ο ίδιος ο υπουργός ανέφερε ότι το νέο σύστημα πιθανότατα θα μπορούσε να ισχύσει από το 2028 εφόσον πρώτα χρειάζεται να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που θα εξασφαλίζει την καταβολή των τελών από τους δημότες χωρίς εξαιρέσεις. Η διάταξη έχει δυνητικό χαρακτήρα, δίνει δηλαδή τη δυνατότητα ο νέος τρόπος που θα αποφασιστεί, όταν αποφασιστεί, να εφαρμοστεί από όποιους δήμους το επιλέξουν. Συγκεκριμένα, προβλέπει ότι «με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται με πρόταση των υπουργών Εσωτερικών, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ύστερα από σύμφωνη γνώμη της ΚΕΔΕ, δύναται να καθορίζονται: α) εναλλακτικός, δημόσιος φορέας είσπραξης του ενιαίου τέλους καθαριότητας – φωτισμού (ΤΚΦ) του Κεφαλαίου Γ΄, του τέλους τοπικής ανάπτυξης (ΤΤΑ) του Κεφαλαίου Δ΄ και των δυνητικών τελών του άρθρου του 430 του παρόντος μέρους». Σύμφωνα με πληροφορίες, αρκετοί δήμαρχοι είναι υπέρ της αλλαγής του τρόπου είσπραξης των δημοτικών τελών και το θέμα είχε τεθεί επανειλημμένα στον υπουργό Εσωτερικών. Πλέον τα δημοτικά τέλη εισπράττονται μέσω των παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας, που δεν είναι αποκλειστικά η ΔΕΗ. Το πρόβλημα διογκώθηκε την περίοδο της προηγούμενης ενεργειακής κρίσης, καθώς κάποιοι πάροχοι που βγήκαν από την αγορά λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν κατέβαλαν τα τέλη στους δήμους, ως όφειλαν. Ακόμη και σήμερα, όμως, η πάγια τακτική των παρόχων είναι να μεταφέρουν τα ποσά στους δήμους έπειτα από 3-6 μήνες. Παράλληλα, παρακρατούν το 3% των τελών – ποσοστό πάντως που προβλέπεται να λάβει και ο οργανισμός που θα αναλάβει την είσπραξη. Μάλιστα, η παρακράτηση για την αμοιβή του δημόσιου φορέα είσπραξης μπορεί να φτάσει και το 5%, σύμφωνα με την κατατεθείσα διάταξη. Τέλος, οι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, πριν αποδώσουν τα δημοτικά τέλη, παρακρατούσαν τις δαπάνες ηλεκτρικού των δήμων, όχι όμως των νομικών προσώπων ή των οργανισμών ύδρευσης και αποχέτευσης.
Ηχηρό «καμπανάκι» για την ποιότητα της σχέσης μεταξύ πολιτών και πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα χτυπά η πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ για την Εμπιστοσύνη στους Δημόσιους Θεσμούς. Τα ευρήματα σκιαγραφούν ένα τοπίο βαθιάς αμφισβήτησης, τοποθετώντας τη χώρα μας στην κορυφή της λίστας των κρατών με τη ραγδαιότερη υποχώρηση της εμπιστοσύνης, «κοντράροντας» αρνητικά τη διεθνή τάση. Η ελεύθερη πτώση της εμπιστοσύνης Σύμφωνα με τα στοιχεία, η απόσταση του πολίτη από την εκτελεστική εξουσία μεγαλώνει: μόλις το 24% των Ελλήνων εμπιστεύεται την κεντρική κυβέρνηση, έναντι 32% που ήταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2023. Η σύγκριση με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ είναι αποκαλυπτική, καθώς ενώ οι χώρες-μέλη σημείωσαν μια οριακή άνοδο στο 40%, η Ελλάδα βυθίστηκε στο 24%. Η δυσπιστία επεκτείνεται σε ολόκληρο το θεσμικό οικοδόμημα: Κοινοβούλιο: Η εμπιστοσύνη περιορίστηκε στο 25% (από 32%), παραμένοντας αισθητά κάτω από το 37% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ. Πολιτικά κόμματα: Καταγράφουν το χαμηλότερο σημείο με μόλις 15% (από 17%). Δικαιοσύνη: Υποχώρηση στο 39% (από 47%). Αστυνομία: Πτώση στο 44% (από 51%). Μέσα Ενημέρωσης: Χαμηλή αποδοχή στο 19% (από 22%). Στον αντίποδα, οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν ο «πυλώνας» σταθερότητας στις συνειδήσεις των πολιτών, απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη του 63% των ερωτηθέντων. «Ασφυξία» λόγω κόστους ζωής Το «αγκάθι» της οικονομικής καθημερινότητας φαίνεται να τροφοδοτεί αυτό το κλίμα απαξίωσης. Το 58% των Ελλήνων ιεραρχεί τον πληθωρισμό ως την κορυφαία πρόκληση της χώρας, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από το 52% του μέσου όρου του ΟΟΣΑ. Ακολουθούν οι κοινωνικές ανισότητες (40%), η διαφθορά (38%) και το μεταναστευτικό (25%). Ο ΟΟΣΑ επιχειρεί να ερμηνεύσει αυτή τη δυσαρμονία. Παρόλο που η Ελλάδα έχει επιτύχει οικονομική και διοικητική αναβάθμιση, η «κοινωνική αντίληψη» δεν έχει προλάβει ακόμη να ενσωματώσει αυτές τις βελτιώσεις, παρουσιάζοντας μια χρονική υστέρηση στην αποτύπωση των επενδύσεων. Μικρές εστίες βελτίωσης και η σκιά της καχυποψίας Δεν είναι, ωστόσο, όλα σκοτεινά. Υπάρχουν πρώτα δείγματα «θεσμικής ανάκαμψης», καθώς η ικανοποίηση από τις διοικητικές υπηρεσίες διατηρείται σταθερή στο 50%-51%, με τους χρήστες να δηλώνουν ικανοποιημένοι από την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Παράλληλα, ο διεθνής οργανισμός αναγνωρίζει τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης, την ψηφιοποίηση των υπηρεσιών και το Εθνικό Σχέδιο Δράσης 2022-2025 κατά της διαφθοράς. Παρ’ όλα αυτά, η «θεσμική καχυποψία» παραμένει παρούσα. Οι πολίτες συνεχίζουν να αμφιβάλλουν για το αν το δημόσιο συμφέρον προτάσσεται έναντι των ιδιωτικών συμφερόντων, υπογραμμίζοντας ότι η οικοδόμηση πραγματικής εμπιστοσύνης παραμένει ένας μαραθώνιος και όχι αγώνας δρόμου. Δείτε εδώ την έκθεση του ΟΟΣΑ:
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο