Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   >   Ν. Μαγνησίας    >    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Χαρδαλιάς: Σε καθεστώς αυξημένης επιδημιολογικής επιτήρησης ο Βόλος

Κορωνοϊός.. 286 νέα κρούσματα – 3 θάνατοι, 63 διασωληνωμένοι.. Χωρίς νέο κρούσμα κορονοϊού και κατά το τελευταίο 24ωρο η Μαγνησία, ενώ στην υπόλοιπη Θεσσαλία καταγράφηκαν συνολικά 12 νέα κρούσματα του νέου ιού.

Βόλος.. Σε καθεστώς αυξημένης επιδημιολογικής επιτήρησης βρίσκεται ο Δ. Βόλου σύμφωνα με τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων Ν. Χαρδαλιά, όπως τόνισε κατά την καθιερωμένη ενημέρωση το απόγευμα της Παρασκευής, ενώ σύμφωνα με τα νέα μέτρα, στον Βόλο (όπου θα κλείνουν και πάλι τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος τα μεσάνυχτα, αλλά ως τις 5 και όχι ως τις 7 το πρωί), επιτρέπονται το takeaway, το drivethrough και το delivery, με εξαίρεση την πώληση αλκοόλ.

Συγκεκριμένα όπως είπε, στις περιοχές που βρίσκονται σε καθεστώς αυξημένης επιδημιολογικής επιτήρησης (Περιφέρεια Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης, ΠΕ, Θεσσαλονίκης, Καρδίτσας, Λάρισας, Κερκυρας, και στους δήμους Βόλου, Σαντορίνης, Ρόδου, Κω στην Πάρο και την Αντίπαρο), επιτρέπεται το takeaway, το drivethrough και το delivery, με εξαίρεση την πώληση αλκοόλ. Τα μέτρα αυτά τίθενται σε ισχύ από τις 5 το πρωί του Σαββάτου 25/9 έως και τις 4 Οκτωβρίου. Επιπλέον, προσαρμόζεται το ωράριο καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος στις περιοχές ειδικών περιοριστικών μέτρων ή επιδημιολογικής επιτήρησης (όπως ο Βόλος) και πλέον θα παραμένουν κλειστά από τα μεσάνυχτα, έως τις 5 το πρωί και όχι τις 7.

Δημοσιεύθηκε στις 26 September 2020 | 6:52 am


Παύλος Μπακογιάννης 1935 – 1989

Δημοσιογράφος, πολιτικός επιστήμονας και βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» στις 26 Σεπτεμβρίου 1989 στην Αθήνα.
Ο Παύλος Μπακογιάννης γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου στα Βελωτά της Ευρυτανίας. Πατέρας του ήταν ο ιερέας του χωριού Κώστας Μπακογιάννης. Λόγω του εμφυλίου πολέμου, φοίτησε στα γυμνάσια Αγρινίου, Θέρμου, Καρπενησίου και Πάτρας.
Η τραγωδία του εμφυλίου, που την έζησε από κοντά σ’ ένα από τα κυριότερα θέατρά της, άφησε στην ψυχή του νεαρού παιδιού ανεξίτηλα ίχνη.
Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Πάντειο, ενώ παράλληλα υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο Λιμενικό Σώμα. Στην συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Δυτική Γερμανία και ανακηρύχθηκε διδάκτορας Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κωνσταντίας.
Δίδαξε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου και στη Σχολή Δημοσιογραφίας τού Μονάχου και διηύθυνε για δέκα χρόνια το ελληνόφωνο πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας της Βαυαρίας, που αναμεταδιδόταν στην Ελλάδα μέσω της «Ντόιτσε Βέλε». Λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης την περίοδο της δικτατορίας, στερήθηκε της ελληνικής υπηκοότητας και του παραχωρήθηκε πολιτικό άσυλο στην Δυτική Γερμανία. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του Ντόρας Μπακογιάννη, το 1970 τοποθετήθηκε βόμβα στο σπίτι του στο Μόναχο και όπως του είχε πει η γερμανική αστυνομία υπεύθυνες ήταν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες της εποχής.
Στην περίοδο της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΕΙΡΤ (νυν ΕΡΤ). Τον Δεκέμβριο του 1974 νυμφεύτηκε την Ντόρα Μητσοτάκη, κόρη του πολιτικού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Αλεξία (γ. 1976) και τον Κώστα (γ.1978).
Στην συνέχεια εργάστηκε ως πολιτικός σχολιαστής στην εφημερίδα «Το Βήμα» και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικά τηλεοπτικά ιδρύματα και έντυπα τού εξωτερικού. Το 1982 ανέλαβε την ευθύνη για την έκδοση τού εβδομαδιαίου περιοδικού « Ένα», ιδιοκτησίας του τραπεζίτη Γιώργου Κοσκωτά. Παρέμεινε στο περιοδικό ως εκδότης - διευθυντής έως την απόλυσή του τον Φεβρουάριο του 1985, όταν ο μετέπειτα μεγαλοαπατεώνας άρχισε να φλερτάρει με το ΠΑΣΟΚ.
Εκτός από την πληθώρα άρθρων που δημοσίευσε σε ελληνικά και γερμανικά μέσα, έγραψε τα βιβλία «Στρατοκρατία στην Ελλάδα», που εκδόθηκε στα Γερμανικά στη Δυτική Γερμανία το 1972, και «Ανατομία τής ελληνικής πολιτικής», που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1977.
Από τον Νοέμβριο του 1985 έως τον Δεκέμβριο του 1986 ήταν πολιτικός σύμβουλος του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και από τους πρωτεργάτες της πολιτικής τού κόμματος για την εθνική συμφιλίωση. Στις εκλογές της18ης Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής στην μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε στις 26η Σεπτεμβρίου 1989, την ημέρα που η Βουλή επρόκειτο να αποφασίσει αν θα παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Κάθαρσης» ή «Βρώμικου 89» κατ’ άλλους. Στις 7.58 το πρωί, πυροβολήθηκε από μια ομάδα τριών ενόπλων στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Μεταφέρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα. Σύμφωνα με μαρτυρία της συζύγου του στην δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπακογιάννης είχε περάσει το προηγούμενο βράδυ της δολοφονίας του στα γραφεία του Συνασπισμού (νυν ΣΥΡΙΖΑ) και έτσι το επίμαχο πρωϊνό είπε στον φρουρό του να μην τον συνοδεύσει ως το γραφείο του στο Κολωνάκι.
Την ίδια μέρα,σε πρωινή συνεδρίαση τής Βουλής που μεταδιδόταν την ίδια ώρα από την τηλεόραση, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, χειροκροτούμενος από όλες τις πτέρυγες, ευχήθηκε: «Να είναι το αίμα τού Παύλου Μπακογιάννη το τελευταίο που χύνεται άδικα σε αυτόν τον τόπο».
Την ευθύνη για την δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη ανέλαβε με 12σέλιδη προκήρυξή της, που εστάλη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στις 9 Οκτωβρίου 1989, η τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Στην προκήρυξή της με τίτλο «Άρχισε η κάθαρση» αναφερόταν μεταξύ άλλων ότι «Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης».
Για τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη καταδικάστηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 2003, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, σε ισόβια κάθειρξη ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Ηρακλής Κωστάρης και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και σε 15 χρόνια κάθειρξη ο Σάββας Ξηρός και ο Βασίλης Τζωρτζάτος.

Δημοσιεύθηκε στις 26 September 2020 | 6:11 am


Σίγκμουντ Φρόιντ 1856 – 1939

Αυστριακός νευρολόγος και ψυχίατρος, θεμελιωτής της ψυχανάλυσης, η οποία ήταν ταυτόχρονα μια θεωρία της ανθρώπινης ψυχής, μια θεραπευτική μέθοδος για την ανακούφιση από τις ασθένειές της, αλλά και μια οπτική για την ερμηνεία του πολιτισμού και της κοινωνίας. Ανακαλύπτοντας το υποσυνείδητο το 1896, ξεκίνησε μία επανάσταση που σφράγισε τον 20ό αιώνα. Λίγες προσεγγίσεις έχουν προκαλέσει τόσο πολλές αντιδράσεις όσο η ψυχανάλυση, ίσως διότι ήταν η τρίτη μεγάλη ανατροπή στην αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό του. Μετά τον Κοπέρνικο που έδειξε ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος, μετά τον Δαρβίνο που ανακάλυψε ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά άλλος ένας κρίκος στην εξέλιξη των ζώων, ο Φρόιντ αποκάλυψε το υποσυνείδητο που, κρυμμένο στα βάθη της ψυχής, ενεργεί εν αγνοία μας.
Ο Σίγκμουντ Φρόιντ γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1856 στο Φράιμπεργκ της Μοραβίας (σημερινό Πρζίμπορ Τσεχίας), τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας των Αψβούργων, από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του Γιάκομπ Φρόιντ - μία μάλλον απόμακρη και αυταρχική μορφή για τον γιο του - ήταν έμπορος υφασμάτων και η μητέρα του Αμαλία Νάτανσον φρόντιζε τα του οίκου. Το 1859 η οικογένεια Φρόιντ για οικονομικούς λόγους εγκαταστάθηκε στη Λειψία κι ένα χρόνο αργότερα στη Βιέννη.
Την εποχή αυτή αναπτύχθηκε, επίσης, το ενδιαφέρον του για τις φαρμακευτικές ιδιότητες της κοκαΐνης, τις οποίες εξακολούθησε να ερευνά τα επόμενα χρόνια. Η συνηγορία του υπέρ της κοκαΐνης οδήγησε στη θανάσιμη εξάρτηση του στενού του φίλου Ερνστ φον Μάρξοφ και αμαύρωσε την ιατρική φήμη του για ένα διάστημα.
Τον Οκτώβριο 1885, αναχωρεί για το Παρίσι, προκειμένου να συνεχίσει τις μελέτες του στη νευροπαθολογία στο νοσοκομείο Σαλπετριέρ, όπου εργάζεται υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου νευρολόγου Ζαν - Μαρτέν Σαρκό, που θεωρείται ο εισηγητής της σύγχρονης νευρολογίας. Ο Σαρκό χρησιμοποιούσε την ύπνωση ως θεραπεία της υστερίας, μία μέθοδος που αποδείχθηκε κρίσιμη για την επιστημονική εξέλιξη του νεαρού γιατρού, ο οποίος αποφασίζει να εγκαταλείψει τη νευρολογία και να ασχοληθεί με την ψυχιατρική.
Έχοντας ήδη εντοπίσει τη σχέση μεταξύ υστερίας και καταπιεσμένης σεξουαλικότητας, ο Φρόιντ επιστρέφει στη Βιέννη το 1886 και αναλαμβάνει την πρώτη ασθενή του, την Μπέρτα Παπεγχάιμ, γνωστή στη βιβλιογραφία ως «Άννα Ο». Αφηγούμενη τις τραυματικές εμπειρίες της, η νεαρή κοπέλα απαλλάσσεται σιγά -σιγά από τα συμπτώματα της αρρώστιας της (παράλυση, παραισθήσεις). Με τη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού, ο λόγος μπορεί να εξερευνήσει τα βάθη του ασυνειδήτου του ανθρώπου, το οποίο, σύμφωνα με τον Φρόιντ, κυριαρχείται από τις ορμές που σχηματίζονται στην παιδική ηλικία και η συζήτηση για τις απωθημένες επιθυμίες οδηγεί στην εκτόνωση της ψυχικής πίεσης και στη θεραπεία. Από την «κλασική» μέθοδο της ύπνωσης του ασθενούς εκείνος κρατάει τελικά μόνο το ανάκλιντρο, το γνωστό «ψυχαναλυτικό ντιβάνι».
Έτσι γεννήθηκε η ψυχανάλυση ως θεωρία και θεραπεία για την ανακούφιση της ανθρώπινης ψυχής. Ο Φρόιντ έγραψε ότι η libido, η σεξουαλικότητα μας, φιλτράρει τα πάντα από την παιδική ηλικία ακόμη. Μίλησε για το μικρό αγοράκι που επιθυμεί να σκοτώσει τον πατέρα του και να κοιμηθεί με τη μητέρα του (οιδιπόδειο σύμπλεγμα) και για τις ανεξέλεγκτες ορμές (id) από τις οποίες κυριαρχείται ο άνθρωπος. Πριν από τον Φρόιντ κανένας δεν είχε περιγράψει με αυτό τον τρόπο την ανθρώπινη κατάσταση.
Ο 20ος αιώνας ανοίγει για τον Φρόιντ με την έκδοση της «Ερμηνείας των Ονείρων», το βιβλίο στο οποίο ο Φρόιντ υποστηρίζει ότι «τα όνειρα είναι ο βασιλικός δρόμος προς το υποσυνείδητο». Περιγράφοντας το υποσυνείδητο σαν ένα πνευματικό πηγάδι γεμάτο από καταπιεσμένα τραύματα, ορμές και άγχη που, χωρίς να το ξέρουμε, επηρεάζουν την καθημερινή μας συμπεριφορά, ο Φρόιντ θεωρεί ότι ο ασθενής πρέπει να «ανασύρει από τα βάθη» τις παιδικές μνήμες, χρησιμοποιώντας τα όνειρα και τον ελεύθερο συνειρμό σαν γέφυρα με αυτόν τον ξεχασμένο κόσμο.
Μέσα στη φρίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αναπτύσσει τη θεωρία του για το ρόλο τού Υπερεγώ, το οποίο «παράγει αισθήματα ενοχής», ενώ συμπληρώνει τη γενική θεωρία του επιχειρώντας να εξηγήσει «αυτή την ατελείωτη σειρά των συγκρούσεων που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία». Στο ένστικτο της ζωής (Eros) αντιπαραθέτει την ορμή του μίσους και της καταστροφής (ένστικτο του θανάτου - Thanatos). Είδε τους φόβους του για «το παράλογο πίσω από τη βιτρίνα του πολιτισμού» να επαληθεύονται δύο δεκαετίες αργότερα, όταν οι ναζιστές έκαψαν τα βιβλία του το 1933, ως «καρπούς της εβραϊκής επιστήμης».
Το 1938, όταν ναζιστές προσαρτούν την Αυστρία, ο Σίγκμουντ Φρόιντ μεταναστεύει στη Μεγάλη Βρετανία μαζί με την κόρη του Άννα, η οποία είχε αρχίσει να ασχολείται με την παιδοψυχολογία. Ένα χρόνο αργότερα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1939, ο κορυφαίος αυστριακός επιστήμονας θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Λονδίνο, χτυπημένος από τον καρκίνο.
Ο Φρόιντ ήταν παντρεμένος από το 1886 με την ομόθρησκή του Μάρτα Μπέρναϊς, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά, ένα από τα οποία η Άννα Φρόυντ επρόκειτο να διαπρέψει και η ίδια ως ψυχαναλύτρια.
Η ψυχανάλυση, το δημιούργημα του Φρόιντ, εξακολουθεί να διχάζει μέχρι σήμερα. Οι υποστηρικτές της τη θεωρούν «τη σημαντικότερη θεωρητική εξέλιξη του 20ού αιώνα». Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι είναι περισσότερο θεωρία παρά επιστήμη. Γεγονός είναι ότι όπως γράφει ο γάλλος συγγραφέας και ψυχαναλυτής Μισέλ Πλον, «δεν μπορούμε πλέον να σκεφθούμε με τον ίδιο τρόπο μετά τον Φρόιντ. Αυτή η θεραπευτική μέθοδος άλλαξε τον κόσμο».

Δημοσιεύθηκε στις 25 September 2020 | 6:49 am


Αυτοκτόνησε ο καρδιολόγος Αλ. Δούρας

Σοκαρισμένη είναι η κοινωνία του Βόλου από την είδηση της αυτοκτονίας του γνωστού γιατρού και Διευθυντή της Καρδιολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Βόλου Αλέξανδρου Δούρα . Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες στις 10.30 περίπου χθες βράδυ  ο γιατρός βρέθηκε απαγχονισμένος στο σπίτι του από την πρώην σύζυγό του η οποία τον αναζητούσε διότι δεν απαντούσε στις κλήσεις της.  Σημειώνεται, ότι μέχρι χθες το μεσημέρι εργαζόταν κανονικά στο Νοσοκομείο και, μάλιστα, είχε ζητήσει ραντεβού από τον διοικητή του Αχιλλοπούλειου κ. Γ. Ντόκο για υπηρεσιακά θέματα.  Σύμφωνα με πληροφορίες το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα. Ήταν πατέρας ενός 24χρονου γιου και μιας 17χρονης κόρης.   
Ο Αλέξανδρος Δούρας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 61 ετών.  Εγινε διευθυντής της Καρδιολογικής Κλινικής πριν από πέντε χρόνια. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η Καρδιολογική αναβαθμίστηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα το Αχιλλοπούλειο να καταστεί ένα σημαντικό Καρδιολογικο Κέντρο. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του λειτουργεί Κέντρο εμφύτευσης μονίμων βηματοδοτών. Ήταν επίσης μπροστάρης στη δημιουργία αιμοδυναμικού κέντρου στο Αχιλλοπούλειο, έργο το οποίο βρίσκεται σε τροχιά υλοποίησης και αναμένεται να ανακουφίσει εκατοντάδες καρδιοπαθείς που μέχρι σήμερα για μια στεφανιογραφια ξενιτεύονται εκτός Νομού.    Ηταν έντονα πολιτικοποιημένος στον ευρύτερο προοδευτικο χώρο. Στις αρχές του 2000 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη Δημοκρατική Συνεργασία στον δήμο Βόλου με υποψήφιο δήμαρχο τον Απ. Φοινικόπουλο.  Δημοτικός σύμβουλος εκλέχθηκε με τους Δρόμους Συνεργασίας με επικεφαλής τον Μαργαρίτη Πατσιαντά, ενώ επίσης ηταν ενεργό στέλεχος της παράταξης Μαζί για τον Βόλο.   Στο νοσοκομείο εργάζονταν αρχικά ως ειδικευόμενος και έπειτα ως ειδικός από τη δεκαετία του 1990. Για πολλά χρόνια επίσης διατέλεσε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Αχιλλοπούλειου.  Συγκλονισμένοι πριν από λίγο συνάδελφοί του πληροφορήθηκαν για το απονενοημένο διάβημά του, αδυνατώντας να πιστέψουν το τραγικό τέλος που έδωσε στη ζωή του. 

Δημοσιεύθηκε στις 25 September 2020 | 6:39 am


Τραγωδία στον Αλμυρό: 40χρονος πυροσβέστης έπεσε νεκρός εν ώρα εργασίας

Τραγωδία χθες το μεσημέρι στον Αλμυρό. Ένας πυροσβέστης ηλικίας 40 ετών έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια πλύσης του οδοστρώματος στον περιφερειακό δρόμο του Αλμυρού. Πρόκειται για τον Γεώργιο Δεσποτόπουλο από τον Πλάτανο Αλμυρού.. Σύμφωνα με πληροφορίες, πυροσβέστες, έκαναν πλύση στο οδόστρωμα κοντά στις εργατικές πολυκατοικίες Αλμυρού, όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες, ο 40χρονος πυροσβέστης που χειρίζονταν την μάνικα έπεσε αναίσθητος.  

Από ανθρώπους που ήταν παρόντες την ώρα του τραγικού συμβάντος, αναφέρεται ότι ο εκλιπών 40χρονος πυροσβέστης Γεώργιος Δεσποτόπουλος ζαλίστηκε (προφανώς λιποθύμησε) και έπεσε, κατά τη διαδικασία πλύσης οδοστρώματος. Υπήρξε αιμορραγία στο πίσω μέρος του κεφαλιού προφανώς από την πτώση. Παρά τις προσπάθειες των συναδέλφων του, ο άτυχος πυροσβέστης δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, ενώ στο σημείο κλήθηκε αγροτικός γιατρός του Κέντρου Υγείας Αλμυρού, που διαπίστωσε τον θάνατό του, όπως και η Αστυνομία, που απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας και παρήγγειλε νεκροψία νεκροτομή για να διαπιστωθούν τα αίτια θανάτου του. 

Ερωτηθείς σχετικά, ανώτατος αξιωματικός της Πυροσβεστικής, δήλωσε ότι οι πληροφορίες που είδαν αρχικά το φως της δημοσιότητας, δεν επιβεβαιώνουν ότι προηγήθηκε χτύπημα της μάνικας πριν την πτώση του πυροσβέστη στο οδόστρωμα, ενώ οι συνθήκες θανάτου του εξετάζονται και ερευνώνται, εν αναμονή και της ιατροδικαστικής εξέτασης, που ενδεχομένως θα γίνει σήμερα Πέμπτη ή την Παρασκευή, λόγω του τεστ Covid 19, που πρέπει να γίνει πριν τη μεταφορά στην ιατροδικαστική υπηρεσία.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ

Ανάρτηση για τον θάνατο του 40χρονου πυροσβέστη στον Αλμυρό έκανε στην επίσημη ιστοσελίδα του το Πυροσβεστικό Σώμα.. Όπως αναφέρει «σήμερα, τις μεσημεριανές ώρες, κατά τη διάρκεια πλύσης οδοστρώματος στις εργατικές κατοικίες Αλμυρού Βόλου, ο Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Δεσποτόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου, ετών 40, έχασε τις αισθήσεις του και διακομίσθηκε στο Κέντρο Υγείας Αλμυρού, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Γεννήθηκε το 1980, υπηρέτησε στο Πυροσβεστικό Σώμα ως Εποχικός Πυροσβέστης και έλαβε την ιδιότητα του ΠΠΥ τον Μάιο του 2020. Ήταν άγαμος και υπηρετούσε στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Δρυμώνα της Π.Υ. Βόλου. Για τις συνθήκες και τα αίτια που προκάλεσαν το θάνατό του θα διενεργηθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση».

Μήνυμα του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος

«Ανείπωτη είναι η θλίψη όλων μας για τον άδικο χαμό του αγαπητού συναδέλφου Δεσποτόπουλου Γεώργιου εν ώρα υπηρεσίας. Κάθε φορά που το Πυροσβεστικό Σώμα χάνει ένα από τα παιδιά του, τα λόγια στερεύουν και η λύπη μοιάζει απερίγραπτη. Σύσσωμη η Πυροσβεστική οικογένεια θρηνεί για την απροσδόκητη και αιφνιδιαστική απώλεια ενός Πυροσβέστη που, κατά την θητεία του στο Πυροσβεστικό Σώμα, υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή με ηρωισμό και αυτοθυσία έχοντας ως μοναδικό του σκοπό την διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας.   Ως Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος εκφράζω τα θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του. Ο ζήλος και η αποφασιστικότητά του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του θα παραμείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας», τονίζει στο συλλυπητήριο μήνυμά του ο Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος αντιστράτηγος Π.Σ. Στέφανος Κολοκούρης

Δημοσιεύθηκε στις 24 September 2020 | 9:40 am


ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ 1904- 1973

Ο Πάμπλο Νερούδα, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Ρικάρντο Νεφταλί Ελιέθερ Ρέγιες Μποσοάλτο, γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1904 στην πόλη Παράλ της Χιλής. Λίγο μετά τη γέννησή του, πεθαίνει η μητέρα του Ρόσα και ο πατέρας του Χοσέ, εργάτης των σιδηροδρόμων, μετακομίζει στην πόλη Τεμούκο όπου ξαναπαντρεύεται.
Το όνομα «Πάμπλο Νερούδα», προς τιμήν του Τσέχου ποιητή Γιαν Νερούντα, αποτελεί το φιλολογικό ψευδώνυμο του από την ηλικία των 20, όνομα το οποίο αργότερα νομιμοποιεί. Από τα δέκα του γράφει ποιήματα και στα δεκαπέντε δημοσιεύει μάλιστα στίχους στο τοπικό περιοδικό «La Mañana». Το 1919 αποσπά το τρίτο βραβείο για το ποίημά του «Nocturno ideal». Το 1921 ξεκινάει σπουδές παιδαγωγικής και γαλλικών στο Πανεπιστήμιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγο. Κερδίζει το πρώτο βραβείο για το ποίημά του «La canción de fiesta» που αργότερα δημοσιεύεται. Το 1923 δημοσιεύει το «Crepusculario», έργο που αναγνωρίζεται από λογοτέχνες όπως τον Αλόνε, τον Ραούλ Σίλβα Κάστρο και Πέδρο Πράδο. Τον επόμενο χρόνο δημοσιεύεται το έργο του «Veinte poemas de amor y una canción desesperada», έργο που χαρακτηρίζεται από τα καλύτερά του. Το νέο φαινόμενο της λατινοαμερικανικής ποίησης γίνεται αμέσως εμφανές στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Μεταξύ 20 και 25 ετών, ο ποιητής ολοκληρώνει έξι ακόμα έργα που αποκαλύπτουν τις υπαρξιακές του ανησυχίες αλλά και την ιδιαίτερη παραγωγικότητά του. Το 1927, σε ηλικία 23 ετών ξεκινάει η διπλωματική του καριέρα. Ως διπλωματικός σύμβουλος ταξιδεύει στη Βιρμανία, το Μπουένος Άιρες, τη Βαρκελώνη, την Κευλάνη, τη Μαδρίτη, την Ιάβα. Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, γνωρίζει την μετέπειτα σύζυγό του Αργεντίνα, Ντέλια ντελ Καρρίλ.
Οι εμπειρίες του από τα ταξίδια του, τα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία βλέπει και τα μαρτύρια του λαού που στενάζει σε ολόκληρο τον κόσμο, σε συνδυασμό με την δολοφονία του φίλου του και επίσης ποιητή, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα,  του προκαλούν βαθιά αγανάκτηση και στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μπαίνει στο κομουνιστικό κόμμα. Το 1945, ο Πάμπλο Νερούδα λαμβάνει το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Τα έργα του γίνονται ολοένα και πιο πολιτικά, με αποκορύφωμα το «Canto General». Με την απαγόρευση του κομουνισμού στη Χιλή, ο Νερούντα πλέον καταζητείται. Για μήνες κρύβεται στην ίδια του τη χώρα, ώσπου καταφέρνει να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Στην εξορία γνώρισε την Ματίλντε Ουρούτιε, τη Χιλιανή τραγουδίστρια που θα αποτελέσει τη «μούσα» του έως το τέλος της ζωής του.
To 1953 ο Νερούντα παραλαμβάνει το βραβείο Στάλιν. Είναι ακόμα πιστός στο κόμμα, αλλά σύντομα, μετά τις αποκαλύψεις για τα εγκλήματα του καθεστώτος του Στάλιν από τον Χρούστσεφ, η πίστη του δέχεται ισχυρό πλήγμα που αποτυπώνεται στη συλλογή του «Εxtravagario» του 1958. Εγκαθίσταται μόνιμα στην Isla Negra αλλά συνεχίζει τα ταξίδια σε ολόκληρο τον κόσμο. Με την εκλογή του Σαλβαδόρ Αλιέντε ως πρόεδρο της Χιλής, ο Νερούδα διορίζεται πρέσβης στο Παρίσι (1970-1972). Το 1971, ένα χρόνο μετά την τιμητική διάκριση του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη , η Σουηδική Ακαδημία απονέμει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Χιλιανό Πάμπλο Νερούντα, που ήδη πάσχει από καρκίνο. Τάσσεται υπέρ του Αλιέντε και στηρίζει την προεκλογική του εκστρατεία.
Ωστόσο, στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Αλιέντε και των συνεργατών του, ο Νερούδα αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Το καθεστώς του Αγκούστο Πινοσέτ απαγορεύει να γίνει η κηδεία του ποιητή δημόσιο γεγονός. Ωστόσο, δεκάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν στην πρωτεύουσα της χώρας για να συνοδεύσουν τον αγαπημένο ποιητή στην τελευταία του κατοικία και, αναπόφευκτα, η κηδεία του Νερούδα γίνεται η πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Τα έργα του παρέμειναν απαγορευμένα στη Χιλή μέχρι και το 1990.
Ο ίδιος είπε για το έργο του και την ποίηση: «Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης».
Κατά τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ο Πάμπλο Νερούδα υπήρξε «ο σπουδαιότερος ποιητής του 20ου αιώνα». Τα έργα του είναι τα πιο πολυδιαβασμένα έργα ισπανόφωνου δημιουργού

Δημοσιεύθηκε στις 23 September 2020 | 7:15 am


Διδώ Σωτηρίου 1909- 2004

Το πραγματικό της όνομα ήταν Διδώ Παππά, αλλά έγινε γνωστή με το επίθετο του συζύγου της, του καθηγητή Πλάτωνα Σωτηρίου. Γεννήθηκε 18 Φεβρουαρίου του 1909 στο Αϊδίνι, μια κοσμοπολίτικη πόλη της Μικράς Ασίας, όπου ζούσαν αρμονικά Εβραίοι, Αρμένιοι Τούρκοι.
Μικρή απολάμβανε τις βόλτες στην πόλη, όπου παρατηρούσε τις συνήθειες των Τούρκων και τις καμήλες που κυκλοφορούσαν στους δρόμους.  
Το 1919 η οικογένεια μετακόμισε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε σε ένα κτίριο, όπου παλαιότερα στεγάζονταν το Αιγυπτιακό Προξενείο. Η Διδώ ερεύνησε τα παρατημένα έγγραφα των Αιγυπτίων και από τότε δεν σταμάτησε ποτέ να μελετά τα γεγονότα που απασχολούσαν τον τόπο. Σε ηλικία 10 ετών είχε δημιουργήσει έναν σύλλογο και μοίραζε φαγητό σε ζητιάνους και τότε ήρθε σε επαφή με τη δημοσιογραφία, καθώς ένας δημοσιογράφος, που βρισκόταν στη Σμύρνη της πήρε συνέντευξη. Η οικογένεια της ήταν εύπορη και οι επαφές του πατέρα της με την καλή κοινωνία ήταν η αιτία που πληροφορήθηκαν έγκαιρα τη μεγάλη καταστροφή του ελληνικού στρατού και έφυγε από τη Σμύρνη με τους θείους της. Το 1922 ήρθε στον Πειραιά σαν πρόσφυγας και έζησε από κοντά το μέγεθος της καταστροφής. Πλέον δεν ήταν το πλουσιοκόριτσο και δεν είχε τις προηγούμενες ανέσεις. Όπως όλοι οι πρόσφυγες ήρθε αντιμέτωπη με την πείνα, τις αρρώστιες, αλλά και το εχθρικό κλίμα από τους ντόπιους. Μετά από λίγο καιρό κατάφεραν να ορθοποδήσουν, τελείωσε το σχολείο και πήγε για σπουδές στο Παρίσι. Τότε ήρθε σε επαφή με τη διανόηση και γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες της εποχής. Με το τέλος των σπουδών της επέστρεψε στην Ελλάδα και ξεκίνησε να γράφει άρθρα για ζητήματα που απασχολούσαν την κοινωνία. Έγινε ανταποκρίτρια στο εξωτερικό, όπου ήρθε σε επαφή με το κίνημα της Αριστεράς και σημαντικούς Γάλλους ιδεολόγους. Στον πόλεμο δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις τη δολοφονία από την πατριωτική πράξη. «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ» Την περίοδο της Κατοχής έγινε αρχισυντάκτρια στον Ριζοσπάστη και δούλευε παράνομα στον Υμηττό. Τότε γνωρίστηκε με την Ηλέκτρα, η οποία εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1944 για την αντιστασιακή της δράση. Η Διδώ, η αδερφή της, Έλλη Παππά και άλλες τολμηρές γυναίκες πήραν μέρος στην αντίσταση. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, τη διέγραψαν από το κόμμα και παρότι η οικογένεια της την προέτρεψε να φύγει στο εξωτερικό, παρέμεινε στην Ελλάδα και βίωσε τα γεγονότα από πρώτο χέρι. «Είδα κομμένα δέντρα που μάχονταν ν’ ανθίσουν μέσα σε σκοτεινούς τάφους. Είδα πληγωμένα θεριά που παλεύανε ίσαμε την ύστατη πνοή τους να ζήσουνε. Μα σαν τη βουλή τ’ ανθρώπου να παλεύει για τη ζωή, δε γνώρισα άλλη.» Δ.Σ. «Ματωμένα Χώματα Το βιβλίο «Ματωμένα Χώματα» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1962 και μέχρι το 2008 είχε πουλήσει περισσότερα από 400.000 αντίτυπα Οι περιπέτειες του ελληνισμού, η προσφυγιά, ο πόλεμος του ’40, η αντίσταση και ο εμφύλιος σημάδεψαν τη ζωή της και ξεκίνησε να γράφει βιβλία. Όπως έλεγε, η αντίσταση ήταν η πρώτη φορά που οι πρόσφυγες έγιναν ένα με τους υπόλοιπους Έλληνες. Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο οποίος ήταν σύντροφος της αδερφής της και η Ηλέκτρα Αποστόλου, ήταν πρόσωπα που επηρέασαν το έργο της. Το 1959  κυκλοφόρησε το βιβλίο «Οι νεκροί περιμένουν», και αργότερα ακολούθησαν τα «Ματωμένα χώματα», «Εντολή» και «Ηλέκτρα», τα οποία ο κόσμος αγάπησε γιατί όπως έλεγε, τα έγραψε με αγάπη. Βραβεύτηκε δύο φορές με το βραβείο Ελληνοτουρκικής Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί και θεωρείται από τις σημαντικότερες Ελληνίδες συγγραφείς του περασμένου αιώνα. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και έχουν πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα.Όπως είχε αναφέρει, «δεν ήμουν η συγγραφέας που μάζεψε πληροφορίες από ιστορικά γεγονότα που είχαν γράψει άλλοι, αλλά τα έζησα στο πετσί μου».... Πέθανε τις 23 Σεπτεμβρίου 2004.  Όπως έλεγε έζησε έναν φοβερό αιώνα, που ξεκίνησε με αισιοδοξία και τελείωσε με μια πικρία.

Δημοσιεύθηκε στις 23 September 2020 | 7:13 am


“Έφυγε” από τη ζωή 51χρονη μητέρα τριών παιδιών από την Πορταριά

Πρόωρο τέλος επιφύλαξε η μοίρα για μια 51χρονη γυναίκα στην Πορταριά, μητέρα τριών παιδιών. Πρόκειται για την Αικατερίνη Γεωργούλα, που άφησε την τελευταία της πνοή μετά από πολύμηνη «μάχη» με την επάρατο. Σύμφωνα με όσους τη γνώριζαν επρόκειτο για μια άξια γυναίκα που πάλευε συνεχώς. Ήταν μητέρα τριών παιδιών, ηλικίας 28, 26 και 24 ετών, ενώ είχε γίνει και γιαγιά. Η κηδεία της θα γίνει σήμερα Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Παναγίας Παπαρήγα Πορταριάς.

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2020 | 7:09 am


ΕΟΦ: Προειδοποίηση για επικίνδυνο φάρμακο μέσω διαδικτύου

Μια μεγάλη και φυσικά κερδοφόρα μπίζνα εις βάρος των καταναλωτών σε πολλά μέρη του κόσμου έχουν στήσει επιτήδειοι οι οποίοι – όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ – εκμεταλλεύονται το Διαδίκτυο και το πολυτιμότερο αγαθό... την υγεία. Εταιρείες φαντάσματα, διακινούν μέσω διαφημίσεων σκευάσματα τα οποία υπόσχονται πως κάνουν θαύματα, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για μια τεράστια απάτη. Ανάλογη περίπτωση είναι ένα σκεύασμα το οποίο – όπως διαφημίζεται – κάνει του κωφούς να… ακούν. Πρόκειται για το σκεύασμα «MULTILAN ACTIVE NEW», το οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε να το προμηθευτεί μέσω Διαδικτύου.  Όπως προέκυψε από την έρευνα, το προϊόν αυτό διακινείται από μία εταιρεία εκπτωτικών προσφορών την «Products LLC»  η οποία κατά την ετικέτα του προϊόντος εδρεύει στο Μαϊάμι των ΗΠΑ. Όμως ο καταναλωτής παραπέμπεται πάλι μέσω της συσκευασίας σε εταιρεία Marketing η οποία εμφανίζεται στο Google ως εταιρεία προώθησης προϊόντων αλλά με ισπανόφωνη ταυτότητα. Με λίγα λόγια η επίσημη αναφορά της συσκευασίας του σκευάσματος κατά της βαρηκοΐας δεν είναι ούτε μία φαρμακευτική εταιρεία, ούτε κανένα εργαστήριο, ούτε καν μία χημική βιομηχανία. Αναφέρονται μόνον μία εταιρεία διακίνησης από την Φλόριντα και μία διαδικτυακή διεύθυνση εταιρείας promotion η οποία οδηγεί διαδικτυακά στο Ελσίνκι της Φινλανδίας ,δηλαδή σε χώρα της ΕΕ. . Αυτά τα σκευάσματα που καταλήγουν στους οργανισμούς των καταναλωτών διακινούνται διεθνώς μέσω Διαδικτύου χωρίς καμία άδεια αλλά και ευθύνη ενώ διαφημίζονται νόμιμα από τον αυτόματο μηχανισμό διαφήμισης των  διεθνών κολοσσών όπως η Google και μέσω της Amazon.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΟΦ

«Ο ΕΟΦ εφιστά την προσοχή των καταναλωτών στην παρουσίαση του προϊόντος MULTILAN ACTIVE NEW. Το προϊόν, ενώ παρουσιάζεται ως συμπλήρωμα διατροφής, το οποίο όμως δεν έχει γνωστοποιηθεί στον ΕΟΦ, διαφημίζεται στο διαδίκτυο ως φάρμακο κατά της κώφωσης. Το MULTILAN ACTIVE NEW διακινείται διαδικτυακά μέσω ιστοσελίδων, ενώ η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για την κυκλοφορία του δεν έχει έδρα στην Ελλάδα. Επισημαίνεται ότι κατά την παραγγελία των προϊόντων μέσω των ιστοσελίδων, οι καταναλωτές καλούνται να συμπληρώσουν τα στοιχεία τους σε μια έτοιμη φόρμα παραγγελίας, χωρίς να γνωρίζουν την εταιρεία που έχει τη νομική ευθύνη του προϊόντος. Οι καταναλωτές καλούνται σε επαγρύπνηση, ώστε, σε περίπτωση που περιέλθει στην κατοχή τους το MULTILAN ACTIVE NEW, να μην το χρησιμοποιήσουν και να ενημερώσουν άμεσα τον ΕΟΦ.»

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2020 | 2:53 pm


Ο Ιανός χτύπησε ανελέητα τον Αλμυρό

Με το πρώτο φως της ημέρας «αποκαλύφθηκε» το μέγεθος της καταστροφής στην επαρχία Αλμυρού από το  «πέρασμα» της κακοκαιρίας. Οι κάτοικοι, αντίκρισαν εικόνες βιβλικής καταστροφής στην ευρύτερη περιοχή. Το πέρασμα του «Ιανού» ήταν καταστροφικό, αφού δρόμοι κόπηκαν στη μέση, κολώνες φωτισμού κατέρρευσαν, ιδιοκτησίες υπέστησαν ανυπολόγιστες ζημιές και δίκτυα καταστράφηκαν. Οι ζημιές στις υποδομές από την μανία με την οποία «χτύπησε» ο «Ιανός» την περιοχή είναι τεράστιες, ενώ ανυπολόγιστες είναι και οι ζημιές στις καλλιέργειες. .Από τις σφοδρές βροχοπτώσεις στην περιοχή του Αλμυρού κατέρρευσε η γέφυρα στο Χολόρεμα. Η γέφυρα που κατασκευάσθηκε πριν από επτά περίπου δεκαετίες και συνέδεε τα χωριά Αϊδίνι και Κρόκιο, αποτελώντας μέρος της επαρχιακής οδού Μικροθηβών-Αλμυρού, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον τεράστιο όγκο του νερού από τη σφοδρή βροχόπτωση και κατέρρευσε. Καταστράφηκε και η γέφυρα στον παράδρομο της εθνικής οδού, ενώ η συγκοινωνία Βόλου-Αλμυρού διεξάγεται πλέον μόνο μέσω του αυτοκινητόδρομου Αθήνας-Θεσσαλονίκης. Στον Βόλο η καταιγίδα δεν προκάλεσε άλλα προβλήματα, πλην των συνεχών διακοπών στην ηλεκτροδότηση του πολεοδομικού συγκροτήματος του Βόλου. Οι μεγάλες ποσότητες νερού που κατέβασαν οι δρόμοι, απορροφήθηκαν γρήγορα από το αποχετευτικό δίκτυο.

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2020 | 7:53 am


Γεώργιος Σεφέρης 1900 - 1971

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. Γραμματολογικά ανήκει στη «Γενιά του '30».
Ο Γεώργιος Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 στη Σμύρνη.
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Στυλιανού Σεφεριάδη (1873-1951) - δικηγόρου, σημαντικού κοινωνικού παράγοντα της Σμύρνης και ανθρώπου με λογοτεχνικές ανησυχίες - και της Δέσποινας Τενεκίδη με καταγωγή από τη Νάξο. Το ζευγάρι είχε άλλα δυο παιδιά, τον Άγγελο (1905-1950) και την Ιωάννα (1902-2000), σύζυγο του φιλόσοφου και πολιτικού Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Ο Σεφέρης ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1906 στη Σμύρνη και τις ολοκλήρωσε το 1918 στην Αθήνα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του από το 1914. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, από την οποία αποφοίτησε με διδακτορικό το 1924. Τα χρόνια παραμονής του στο Παρίσι ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της ποιητικής του φυσιογνωμίας. Ήταν η εποχή που το κίνημα του μοντερνισμού βρισκόταν στην ακμή του.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών (1926), αρχίζοντας έτσι μια λαμπρή καριέρα στο διπλωματικό σώμα, που κορυφώθηκε το 1957, με την τοποθέτησή του ως πρεσβευτή της Ελλάδας στη Μεγάλη Βρετανία. Παρέμεινε στο Λονδίνο έως το 1962, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Στις 10 Απριλίου του 1941, μία ημέρα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς, είχε νυμφευτεί στην Πλάκα τη Μαρώ Ζάννου, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.
Στα ελληνικά γράμματα ο Γιώργος Σεφέρης εμφανίστηκε το 1931, με την ποιητική συλλογή Στροφή, η οποία από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας της προκάλεσε το ενδιαφέρον της λογοτεχνικής κοινότητας της Αθήνας, με θετικές και αρνητικές αντιδράσεις. Οι θαυμαστές του -Γιώργος Θεοτοκάς, Γιώργος Κατσίμπαλης και Ανδρέας Καραντώνης- υποστήριξαν ότι η Στροφή εγκαινιάζει μια καινούργια εποχή για την ελληνική ποίηση, ενώ οι επικριτές του, όπως ο Άλκης Θρύλος και ο Τάκης Παπατσώνης, ισχυρίστηκαν ότι η ποίηση του Σεφέρη είναι σκοτεινή και εγκεφαλική, χωρίς πραγματικό συναίσθημα. Με την πάροδο του χρόνου, η Στροφή απέκτησε τεράστιο συμβολικό βάρος, επειδή θεωρήθηκε από την κριτική ότι έστρεψε την ελληνική ποίηση από την παραδοσιακή στη μοντέρνα γραφή. Ο Μοντερνισμός του Σεφέρη, παρατηρεί ο Γιώργος Θεοτοκάς, υπήρξε «ένας μοντερνισμός τολμηρός, αλλά που κρατούσε το νήμα της παράδοσης, με αίσθημα ευθύνης και με σεβασμό για τη γλώσσα».
Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε, αλλά και το ειδικό βάρος των Κατσίμπαλη και Καραντώνη στα λογοτεχνικά πράγματα, τον βοήθησε να επιβληθεί ως ένας πολλά υποσχόμενος νέος ποιητής. Η καθιέρωση του Σεφέρη ως μείζονος ποιητή έγινε το 1935, με την ποιητική συλλογή Μυθιστόρημα. Σ’ αυτό το έργο βλέπουμε πλήρως διαμορφωμένα τα σύμβολα που συνθέτουν την ποιητική μυθολογία του Σεφέρη: το «ταξίδι», οι «πέτρες», τα «μάρμαρα», τα «αγάλματα», η «θάλασσα», ο «Οδυσσέας» κ.ά.
Εκτός από το πλούσιο ποιητικό έργο του, ο Σεφέρης διακρίθηκε και στον δοκιμιακό λόγο, με μία σειρά ρηξικέλευθων κριτικών δοκιμίων, στα οποία τόνισε τη σημασία της ελληνικής παράδοσης και ανέδειξε το έργο περιθωριακών μορφών της, όπως του Γιάννη Μακρυγιάννη και του Θεόφιλου. Το μεταφραστικό του έργο είναι μικρό σε ποσότητα, αλλά σημαντικό. Μετέφρασε δύο έργα του αμερικανού ποιητή Τ.Σ. Έλιοτ (Έρημη Χώρα και Φονικό στην Εκκλησιά), ενώ μετέφερε στη νέα ελληνική δύο έργα της Βίβλου (Άσμα Ασμάτων και Αποκάλυψη του Ιωάννη). Ο Τ.Σ. Έλιοτ, ηγετική φυσιογνωμία της μοντερνιστικής ποίησης του 20ου αιώνα, ήταν ο ποιητής που τον επηρέασε όσο κανένας άλλος.
 Παραλαμβάνοντας
το βραβείο Νόμπελ
  
Από τη δεκαετία του '50 το έργο του Σεφέρη μεταφράστηκε και εκτιμήθηκε στο εξωτερικό. Συνεπεία αυτού ήταν η βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας τον Δεκέμβριο του 1963, «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας.
Στο ραδιόφωνο του BBC
Κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας, έσπασε τη σιωπή του στις 28 Μαρτίου του 1969 και στηλίτευσε τη χούντα με την περίφημη δήλωσή του στο ραδιόφωνο του BBC. «Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά» τόνισε μεταξύ άλλων.
Στις αρχές Αυγούστου του 1971 ο Γιώργος Σεφέρης εισάγεται στον Ευαγγελισμό και εγχειρίζεται στον δωδεκαδάκτυλο. Θα πεθάνει από μετεγχειρητικές επιπλοκές τα ξημερώματα της 20ης Σεπτεμβρίου του 1971. Η κηδεία του, δύο ημέρες αργότερα, θα είναι πάνδημη και θα λάβει αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Στη νεκρώσιμη πομπή προς το Α' Νεκροταφείο, μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το απαγορευμένο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Σεφέρη Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό, όπως είναι πιο γνωστό). Στις 23 Σεπτεμβρίου, δημοσιεύεται στην εφημερίδα Το Βήμα, το τελευταίο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη Επί Ασπαλάθων, που έγραψε στις 31 Μαρτίου 1971 και αποτελεί μία ακόμη καταγγελία κατά της δικτατορίας,
Η ΔΗΛΩΣΗ ΣΕΦΕΡΗ ΣΤΟBBC
Αρκετοί συνθέτες έχουν ενσκήψει στο έργο του Σεφέρη και μελοποιήσει ποιήματά του, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Μαμαγκάκης, Μίλτος Πασχαλίδης, Αδελφοί Κατσιμίχα, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Αργύρης Μπακιρτζής, Δημήτρης Αγραφιώτης, Θεόδωρος Αντωνίου, Λεωνίδας Ζώρας, Θεόδωρος Καρυωτάκης, Περικλής Κούκος, Γιώργος Κουρουπός, Γεώργιος Πονηρίδης, Θάνος Μικρούτσικος και Τζον Τάβενερ.

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2020 | 7:08 am


Άγιος Ευστάθιος

Μεγαλομάρτυρας της χριστιανικής εκκλησία, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Ευστάθιος και Ευσταθία.
Ο Ευστάθιος ονομαζόταν αρχικά Πλακίδας και ήταν ανώτερος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Μία μέρα καθώς κυνηγούσε ένα ελάφι, είδε στα κέρατά του να φέρει σταυρό και άκουσε μία φωνή που τον καλούσε να γίνει χριστιανός.
Με αυτό το όραμα πίστεψε στη νέα θρησκεία και βαπτίστηκε χριστιανός με το όνομα Ευστάθιος. Χριστιανοί βαπτίστηκαν και η γυναίκα του Τατιανή, που έλαβε το όνομα Θεοπίστη και τα δύο παιδιά του που έλαβαν τα ονόματα Αγάπιος και Θεόπιστος.
Όταν ο αυτοκράτορας Τραϊανός πληροφορήθηκε ότι αξιωματικός του ασπάσθηκε το χριστιανισμό, τον καθαίρεσε και τον εξόρισε μαζί με την οικογένειά του. Στη συνέχεια, η τιμωρία του περιλάμβανε χωρισμό από την οικογένειά του, γεγονός, που πίκρανε πολύ τον Ευστάθιο.
Μετά από χρόνια, ο Τραϊανός θυμήθηκε τον ικανότατο αξιωματικό του Ευστάθιο, όταν βρέθηκε σε δυσχέρεια, και τον επανέφερε στο στράτευμα. Στην πορεία, ξαναβρήκε την οικογένειά του κι ένοιωσε μεγάλη χαρά.
Ο διάδοχος, όμως, του Τραϊανού, Αδριανός, απαίτησε από τον Ευστάθιο να προσκυνήσει και πάλι τα είδωλα. Ο Ευστάθιος αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να βασανιστεί αυτός και η οικογένεια του μέχρι θανάτου.

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2020 | 7:07 am


Δημόκριτος

Η ΤΟΛΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ
, ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΗ
Μέγας φιλόσοφος της αρχαιότητος. Ο πρώτος που επινόησε την ατομική θεωρία, ή την δέχτηκε από το δάσκαλό του Λεύκιππο, για να τη διαμορφώσει και να την επεκτείνει σε όλα τα φυσικά φαινόμενα, θεμελιώνοντας τη θεωρία επιστημονικά, και ανοίγοντας τις πύλες στις Φυσικές επιστήμες. Γεννήθηκε στα Άβδηρα από πλουσιότατο πατέρα. Το μερίδιο της πατρικής περιουσίας (100 τάλαντα, ποσό τεράστιο), το δαπάνησε σε μακρά ταξίδια, για να ικανοποιήσει την επιστημονική του περιέργεια. Επεσκέφθη, ανάμεσα στις άλλες χώρες, την Αίγυπτο, τη Βαβυλωνία, την Αραβία, την Αιθιοπία. Έμεινε αρκετό χρονικό διάστημα στην Αθήνα, όπου μάλιστα άκουσε το Σωκράτη να συζητά, δίχως όμως να έλθει σε γνωριμία με αυτόν. Δεν ήταν καθόλου φιλόδοξος και προτιμούσε το «λάθε βιώσας». Λέγει ο ίδιο. «Ήλθον γαρ, φησίν, εις Αθήνας και ου τις με έγνωκεν». Επέστρεψε στα Άβδηρα, όπου έζησε βίο ερημίτη, συγγράφοντας, ερευνώντας και διδάσκοντας. Ήταν τόσο δυνατός ο έρωτάς του στην επιστημονική έρευνα, ώστε έλεγε ότι προτιμούσε να βρει μια «αιτιολογία» (δηλαδή την επιστημονική εξήγηση ενός φαινομένου), παρά να του δινόταν ο θρόνος του βασιλείου της Περσίας.

Τα συγγράμματά του τα έγραψε στην ιωνική διάλεκτο, και περιλαμβάνουν όλους τους κλάδους της ανθρώπινης γνώσης: μαθηματικά, φυσική, ιατρική, γεωπονία, ηθική, ποίηση, μουσική, ζωγραφική, γραμματική, αισθητική, φωνητική και πολεμική τέχνη. Ο Δημόκριτος υπεστήριξε ότι το «ον» (το σύμπαν), είναι μεν αιώνιο, αναλλοίωτο και άφθαρτο, ωστόσο δεν είναι «απλούν» όπως πίστευαν οι Ελεάτες φιλόσοφοι, αλλά «πολλαπλούν». Αφού, κατά τον Δημόκριτο, το ον είναι πολλαπλούν, σύγκειται δηλαδή από απειροελάχιστα τεμάχια ύλης (τα άτομα) που είναι αιώνια, άφθαρτα, αναλλοίωτα και αδιάσπαστα, πρέπει αναγκαστικά αυτά να έλθουν σε σχέση προς άλληλα, για να γεννηθεί εκείνο που ονομάζουμε κίνηση.

Τα άπειρα σε αριθμό και σε σχήμα άτομα στροβιλίζονται στο άπειρο, όπως η σκόνη στον αέρα και, καθώς συνωθούνται, σχηματίζουν απείρους κόσμους, (τον «Μέγα Διάκοσμο»), σ' ένα από τους οποίους ανήκει και η Γη. Τα πάντα γίνονται κατά μηχανική αναγκαιότητα. Ο Δημόκριτος δίνει σαφή εξήγηση της γεννήσεως των αστερισμών και υποστηρίζει, ακόμα, πως και η ψυχή αποτελείται από λεία, λεπτά και στρογγυλά άτομα, που το σώμα τα εισπνέει από τον αέρα, δίνοντας έτσι και στον ψυχικό βίο καθαρά υλιστική και μηχανική λειτουργία. Από τα «Ηθικά» του περισώθηκαν 230 αποσπάσματα, τα περισσότερα αποφθέγματα. Μόλις μετά δύο χιλιετηρίδες, ο Βάκων και ο Γκασσαντί, ανέσυραν το γίγαντα Δημόκριτο στην επιφάνεια, και μόνο κατά τον ΙΘ' αιώνα, κατανοήθηκε η υψίστη σημασία της φιλοσοφίας του, η οποία οδήγησε στην ερμηνεία των νόμων του ήχου, του φωτός, της θερμότητας, καθώς και στις χημικές και φυσικές μεταβολές (διάσπαση ατόμου) σε ευρύτατη έκταση. Επί Σωκράτους, η αναζήτηση των φυσικών νόμων για την ερμηνεία και την κατανόηση του όντος, έληξε, για να αναπτυχθεί η φιλοσοφία «της χρήσιμης αρετής» και η πολιτική φιλοσοφία, όπως ο ίδιος ο Δημόκριτος έλεγε.
Ο βίος του σοφού Αβδηρίτη περιβάλλεται από την αχλή του θρύλου και του μυστηρίου, πολλά δε θαυμάσια αναφέρονται, γύρω από τα τελευταία ιδίως χρόνια της ζωής του, από διαφόρους συγγραφείς, όπως η συνάντησή του με τον Ιπποκράτη και ο διάλογος που έλαβε χώρα μεταξύ τους. Όμως, τη γνησιότητα όλων αυτών των βιογραφικών στοιχείων, την αμφισβητεί η κριτική. Πάντως, ένα από τα γνωρίσματα του Δημόκριτου που δεν αμφισβητείται, είναι ότι γελούσε πολύ, και κάθε στιγμή, βλέποντας πόσο μηδαμινά και αστεία ήταν όλα τα σοβαρά και σπουδαία των ανθρώπων, μπροστά στο μεγαλείο του Κόσμου. Γι' αυτό και ονομάσθηκε «Γελασίνος». Και, ακόμα, ότι οι Αβδηρίτες τον λάτρεψαν σαν θεό και, ύστερα από το θάνατό του, του έστησαν χάλκινο ανδριάντα. Πέθανε σε βαθύτατο γήρας.

Δημοσιεύθηκε στις 19 September 2020 | 4:43 pm


Οδοί «Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου», «Μανώλη Γλέζου» στον Δήμο Βόλου


Η  Επιτροπή Ονοματοθεσίας και Μετονομασίας οδών και πλατειών Δήμου Βόλου στη συνεδρίαση της αποφάσισε την μετονομασία διάφορων οδών στο Δήμο. Μεταξύ άλλων, αποφάσισε

 ομόφωνα να ονομαστεί η οδός που ξεκινά από την Επαρχιακή Οδό Βόλου Καναλίων και καταλήγει στο Συνεδριακό Κέντρο Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος σε οδό «Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου». Επιπλέον, αποφάσισε να ονομαστεί οδός Δημάρχου Αρτέμιδας Αλεξόπουλου , η οδός που ξεκινά από την Ε.Ο. 34 στο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Λεχωνίων και κατευθύνεται νοτιοδυτικά προς την παραλία.

Ακόμη, έλαβε απόφαση να μετονομαστεί το τμήμα της οδού Προποντίδος από την οδό Μούνδρου ως την οδό Ελ. Βενιζέλου στη Νέα Ιωνία σε οδό «Μανώλη Γλέζου» (στο τμήμα αυτό υπάρχει πρόβλημα στην υφιστάμενη αρίθμηση) και να ονομαστεί η κάθετη οδός της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου ως το όριο του Σχ. Πόλης στην Αγριά (περιοχή Σουτραλί), παράλληλη της οδού Γιαννακάκου, μεταξύ των Ο.Τ. 147-139α-140α-141β-141α και 138-139-140-141 σε οδό Απόστολου Σάντα.

Τέλος, για την περιοχή της Αγριάς η Επιτροπή αποφάσισε ομόφωνα να ονομαστεί οδός Δημ. Νικόπουλου η οδός μεταξύ των Ο.Τ. 206-207-208 και 209-210-211. Είναι παράλληλη στην οδό Αγ. Γεωργίου και κάθετη στην οδό Αρχιμανδρίτη Αλεξάνδρου (Περιοχή Γουδιμέϊκα) και να ονομαστεί οδός Γεωργίου Μπάλλα , η οδός μεταξύ των Ο.Τ. 147-139α-140α-141β-141α και 148α-145-149-144. Είναι κάθετη στην οδό Ηρών Πολυτεχνείου ως το τέρμα Σχ. Πόλης (Περιοχή Σουτραλί ).

Οι αποφάσεις της Επιτροπής θα μεταβιβαστούν στο Δημοτικό Συμβούλιο Βόλου προς έγκριση.

Δημοσιεύθηκε στις 19 September 2020 | 9:27 am


Γιάννης Γκιωνάκης 1922 – 2002

Ο μεγάλος έλληνας κωμικός Γιάννης Γκιωνάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Σεπτεμβρίου 1922. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, θέλοντας να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, που ήταν γιατρός.
Πολύ γρήγορα, όμως, εγκατέλειψε την Ιατρική για να γίνει ηθοποιός και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Κάρολου ΚουνΣτο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1944, στην παράσταση «Τελευταίος Ασπροκόρακας». Ακολούθησαν ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ, ο «Βυθός» και «Η Ζωή ξαναρχίζει», ενώ μεγάλες θεατρικές επιτυχίες του ήταν η «Σπασμένη Στάμνα» του Κλάιστ, ο «Κοριός» του Μαγιακόφσκι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού και ο «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου. Επίσης, υπήρξε κλασσικός ερμηνευτής του Ψαθά, του Σακελάριου και του Γιαννακόπουλου.
Στην επιθεώρηση εμφανίστηκε στον «Έγκμοντ», τον «Πειρασμό», το «Βίρα τις άγκυρες», «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», «Καινούργια Αθήνα», «Άνθρωποι του '60», «Ζητείται τεμπέλης» και άλλα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 1946, στο «Παπούτσι από τον τόπο σου». Ως τα μέσα της δεκαετία του '80 ακολούθησαν άλλες 100 ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Το κορίτσι με τα παραμύθια» (1957), «Παιδί του δρόμου» (1957), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Η ωραία του κουρέα» (1969), «Ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα» (1971), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972).
Πέθανε στις 25 Αυγούστου του 2002.

Δημοσιεύθηκε στις 18 September 2020 | 5:04 am


Η Σκόπελος στη λίστα με τα 30 τοπ κρυφά νησιά στον κόσμο!

Σε μοναδική εκπρόσωπο της Ελλάδας αναδεικνύεται η Σκόπελος στη λίστα με τα 30 κορυφαία μυστικά νησιά του κόσμου, σύμφωνα με το αμερικανικό ταξιδιωτικό περιοδικό Travel + Leisure. Συγκεκριμένα η Σκόπελος, όπως τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση, καταλαμβάνει την 6η θέση για τα ειδυλλιακά τοπία της, τα γραφικά σοκάκια, τις ταβερνούλες με τις μπλε στέγες και το πλήθος Βυζαντινών εκκλησιών, όπως τονίζει η αρθρογράφος της λίστας του κορυφαίου ταξιδιωτικού περιοδικού του κόσμου.

Η περιγραφή για τη Σκόπελο ολοκληρώνεται με το συμπέρασμα πως δεν είναι τυχαίο ότι το νησί επελέγη για την κινηματογραφική μεταφορά του διαχρονικού μιούζικαλ «Mamma Mia» που δεν έχει παύσει να ενθουσιάζει το αμερικανικό αλλά και ευρύτερα το παγκόσμιο κοινό.

Την ίδια στιγμή, οι λάτρεις του καταδυτικού τουρισμού στην Ευρώπη συστήνουν το ναυάγιο «Χριστόφορος» στη Σκόπελο, ως ένα από τα πλέον καλοδιατηρημένα σύγχρονα ναυάγια της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Θετικά μηνύματα στη Σκόπελο για το 2021

Σχετικά με τις παραπάνω διακρίσεις, η πρόεδρος της επιτροπής τουρισμού του δήμου Σκοπέλου, Ιωάννα Ευσταθίου εξηγεί ότι «Mamma Mia, καταδύσεις, πεζοπορία, γάμοι, γαστρονομία και μοναστήρια είναι μερικά μόνο από τα σημεία του προορισμού που αναδεικνύουμε ως δήμος και που ταιριάζουν απόλυτα με τις νέες τάσεις της εποχής μας. Αυτό άλλωστε μαρτυρούν και οι πρόσφατες διεθνείς διακρίσεις του προορισμού αλλά και τα πρώτα μηνύματα που δεχόμαστε από τουρίστες και ταξιδιωτικά γραφεία για το 2021».





Δημοσιεύθηκε στις 17 September 2020 | 9:11 am


Σωτήρης Μουστάκας 1940 – 2007

Κύπριος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με σπουδαία κωμική φλέβα και μεγάλες δυνατότητες στο δράμα.
Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός.
Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά.
Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει στα καμαρίνια. Εκεί ζήτησε τη βοήθεια του σπουδαίου κωμικού, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα από σκηνής ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει.  
Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.
Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ' ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία. Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ.
Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού - Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα - Μάρως Κοντού.
Στα μέσα της δεκαετίας του '60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή - Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι». Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς».
Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα».
Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του '80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1.
Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από καρκίνο.

Δημοσιεύθηκε στις 17 September 2020 | 7:01 am


Οι αγίες Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη και η μητέρα τους Σοφία

Η αγία Σοφία και οι κόρες της, η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη, ζούσαν στην Ιταλία, το 2ο αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού. Κατάγονταν από λαμπρή γενιά, πλούσια οικογένεια, με ευσεβείς προγόνους. Η μητέρα ήταν χήρα, γυναίκα ενάρετη, που ζούσε με σοφία, πίστη, ελπίδα, αγάπη στο Χριστό, και με τον ίδιο τρόπο ανέτρεφε και τις θυγατέρες της.
Δεν έπαυε να τις θυμίζει πόσο ασύγκριτα μεγαλύτερη αξία έχει η ωραιότητα και τα χαρίσματα της ψυχής από την ωραιότητα του σώματος που κι αυτή διέθεταν. Αυτά όμως τις έλεγε ότι είναι πρόσκαιρα, δεν κρατούν ούτε καν σε ολόκληρη αυτή τη γήινη ζωή, αλλά πολύ γρήγορα μαραίνονται και χάνονται· ενώ τα άλλα μας προετοιμάζουν για να αντέξουμε μια ζωή αιώνια και να χαιρόμαστε για πάντα κοντά στον Θεό, στη Βασιλεία των Ουρανών. Έτσι  μεγάλωνε η πιστή και σοφή αρχόντισσα τις τρεις αγαπημένες κορούλες της. Κάποια φορά χρειάστηκε να πάνε στη Ρώμη, την πρωτεύουσα της μεγάλης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το γεγονός δεν έμεινε απαρατήρητο, καθώς η φήμη για τις αρετές της μητέρας και τις χάρες των κοριτσιών κυκλοφόρησε γρήγορα. Άλλοι χάρηκαν, πολλοί ζήλεψαν και κάποιοι έτρεξαν στον αυτοκράτορα να φανερώσουν ότι οι αρχοντοπούλες δεν σέβονταν τους θεούς του. Εκείνος διέταξε να τις φέρουν μπροστά του. Φυσικά δεν μπόρεσε να κρύψει το θαυμασμό του για την ομορφιά που αντίκρισε. Πήρε ιδιαιτέρως τη μητέρα και της μίλησε για την πίστη. Κατάλαβε όμως ότι ήταν πολύ γενναία και δεν φοβόταν τίποτα. Έπειτα ζήτησε να παρουσιαστούν οι θυγατέρες όλες μαζί. Άρχισε να τις κολακεύει και να τις καλοπιάνει με διάφορους τρόπους. Επειδή όμως κατάλαβε ότι δεν κολακεύονταν, γιατί ο νους τους δεν ήταν σε υλικά και κοσμικά πράγματα, όπως ωραία φορέματα, ακριβά κοσμήματα, διασκεδάσεις, πλούτη, δόξες, τιμές και παρόμοια γήινα αγαθά, τις πήρε μία μία χωριστά.
Πρώτα πήρε τη μεγαλύτερη, την Πίστη, που ήταν δώδεκα χρονών και της ζήτησε να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνη με θάρρος τον έλεγξε για την αγνωσία και την ανοησία του να πιστεύει ότι τα είδωλα, δηλαδή τα ξύλινα και πέτρινα αγάλματα που φτιάχνουν άνθρωποι, είναι θεοί! Και όχι μόνον αυτό, αλλά και να υποχρεώνει και άλλους ανθρώπους να αφήνουν τον αληθινό Θεό και δημιουργό των πάντων και να πιστεύουν σ’ αυτά ! Έξαλλος από θυμό ο αυτοκράτορας διέταξε τιμωρίες και βασανιστήρια, από τα οποία όμως η μάρτυς έβγαινε αβλαβής.  Έτσι διέταξε να την αποκεφαλίσουν.
Μετά παρουσιάζεται μπροστά στον τύραννο η Ελπίδα, η οποία ήταν δέκα χρονών, με την ίδια γενναιότητα κι εκείνη. Ανάμεσα στα βασανιστήρια, από τα οποία και εκείνη έμεινε αβλαβής, όπως και η αδελφή της, του είπε: «Με τη δύναμη και την υπομονή που θα μου δώσει ο Χριστός, ελπίζω να σε νικήσω στον πόλεμο που έστησες με ένα ανήλικο κορίτσι που δεν έχει καμιά βοήθεια εκτός από τη δύναμη που περιμένει από τον Θεό». Είχε κι αυτή ίδιο τέλος. Η τελική απόφαση ήταν αποκεφαλισμός.
Έπειτα ο τύραννος διέταξε να φέρουν μπροστά του τη μικρότερη, την Αγάπη. Ήταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι εννιά χρονών. Στέκεται μπροστά του και του λέει άφοβα: «Μη με βλέπεις μικρή και ελπίζεις να με ξεγελάσεις με τις κολακείες σου. Είμαι κι εγώ ένα κλαδί από το ίδιο δέντρο που δοκίμασες προηγουμένως και καταντροπιάστηκες και ξεφτιλίστηκες. Δεν είμαι λιγότερο ανδρεία από τις αδελφές μου·  αλλά ο Χριστός θα μου δώσει τόση περισσότερη υπομονή, όσο μικρότερη είμαι». Το θάρρος της μικρής μάρτυρος γέμισε με έκπληξη μεγάλη αλλά και με ασυγκράτητο θυμό τον τύραννο. Φρικτά βασανιστήρια δοκίμασε το μαρτυρικό κορμάκι της. Με τη Χάρη του Χριστού όμως βγήκε και αυτή απ’ όλα αβλαβής, γι’  αυτό την αποκεφάλισαν κι αυτή.
Η μητέρα τους, Σοφία, χάρηκε πάρα πολύ που είχε γεννήσει τέτοια ευλογημένα παιδιά και που αξιώθηκε να γίνει μητέρα μαρτύρων. Ευχαρίστησε τον Θεό που ενίσχυσε τα κορίτσια της να δεχθούν και να υπομείνουν με χαρά το μαρτύριο. Τον ευχαρίστησε που δέχθηκε και τη δική της προσφορά, αφού για το Χριστό και την αιώνια Βασιλεία Του τα προετοίμαζε από μικρά. Τώρα είχε εκπληρώσει τον προορισμό της·  μπορούσε κι εκείνη να αναχωρήσει για τη Βασιλεία Του. Αυτό παρακάλεσε, και ο Θεός μπορούσε να μην ακούσει την προσευχή μιας τέτοιας μάνας; Κήδευσε τα άγια και μαρτυρικά λείψανα των θυγατέρων της με ευλάβεια και  μεγαλοπρέπεια. Την τρίτη μέρα πήγε στον τάφο τους να τις αγκαλιάσει και να τις χαιρετίσει για τελευταία φορά. Από εκεί η ολόφωτη ψυχή της πέταξε κοντά τους, για να χαίρεται αιώνια κοντά στο Χριστό, στον οποίο είχε αφιερώσει όλη την εδώ ζωή της.
Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη τους στις 17 Σεπτεμβρίου

Δημοσιεύθηκε στις 17 September 2020 | 6:59 am


Μάνος Λοΐζος 1937 – 1982

Κυπριακής καταγωγής μουσικοσυνθέτης, με σπουδαία προσφορά στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι.
Ο Εμμανουήλ Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στο χωριό Άγιοι Βαβατσινιάς της επαρχίας Λάρνακας. Ήταν το μοναδικό παιδί του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, κόρης γεωπόνου από τη Ρόδο.
Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, όταν ο Μάνος ήταν επτά ετών.
Με τη μουσική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια. Γράφτηκε σε τοπικό Ωδείο και άρχισε να μαθαίνει βιολί, αλλά κατέληξε στην κιθάρα. Μετά την αποφοίτησή του από το Αβερώφειο Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας
το 1955 ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε αρχικά στη Φαρμακευτική Σχολή και στη συνέχεια στην ΑΣΟΕΕ. Στις αρχές του 1960 ήλθε η μεγάλη στροφή στη ζωή του, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική.
Για να επιβιώσει κάνει διάφορες δουλειές, από γκαρσόνι σε ταβέρνα μέχρι γραφίστας και διακοσμητής. Το 1962 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη «Φίλιπς» για την ηχογράφηση του πρώτου του τραγουδιού. Είναι το «Τραγούδι του δρόμου», ελληνική απόδοση του Νίκου Γκάτσου σ' ένα ποίημα του Λόρκα με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο.
Το Απρίλιο του 1962 έγινε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ), με στόχο τη στήριξη του έργου του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και την προβολή νέων δημιουργών. Στις τάξεις του συλλόγου θα βρεθούν πολύ γρήγορα ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Νότης Μαυρουδής, ο Φώντας Λάδης, ο Μάνος Ελευθερίου και πολλοί άλλοι. Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της χορωδίας του συλλόγου και με αυτή συμμετέχει το καλοκαίρι στις παραστάσεις της μουσικής επιθεώρησης του Μίκη Θεοδωράκη «Όμορφη Πόλη» που ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Παρκ.
Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται τη Μάρω Λήμνου, τη μετέπειτα συγγραφέα παιδικών βιβλίων, γνωστή ως Μάρω Λοΐζου. Ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 1966, θα γεννηθεί η κόρη τους Μυρσίνη. Τα επόμενα χρόνια θα είναι αρκετά δημιουργικά για τον συνθέτη. Γράφει τραγούδια και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μπήκε πολλές φορές στο στόχαστρο των αρχών για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 συνελήφθη και πέρασε 10 μέρες στα κρατητήρια στης Ασφάλειας. Μέσα στο ξέφρενο κλίμα της μεταπολίτευσης συμμετέχει στις μεγάλες λαϊκές συναυλίες της εποχής και στο τέλος του 1974 κυκλοφορεί το δίσκο «Τα Τραγούδια του Δρόμου», με όλα εκείνα τα τραγούδια του που είτε είχαν απαγορευτεί τα προηγούμενα χρόνια, είτε δεν τους είχε επιτραπεί η ηχογράφηση από τη λογοκρισία της επταετίας. Την τριετία 1974 - 1977 υπήρξε ένας από τους βασικούς εκφραστές του πολιτικού τραγουδιού. Το 1978 αναλαμβάνει την προεδρία της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Ελλάδας και πρωτοστατεί στη δημιουργία φορέα είσπραξης των πνευματικών δικαιωμάτων. Τον ίδιο χρόνο παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη.
Στην εικοσαετή μουσική του διαδρομή έγραψε μερικά από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια, συνεργαζόμενος με τους στιχουργούς Γιάννη Νεγρεπόντη, Φώντα Λάδη, Μανώλη Ραούλη, Δημήτρη Χριστοδούλου και Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1965 και έγιναν αχώριστοι φίλοι. Τα τραγούδια του, γεμάτα λυρισμό και τρυφερότητα, ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Καλατζής, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Δήμητρα Γαλάνη.
Ο Μάνος Λοΐζος έφυγε νωρίς από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Μόσχας, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Βασική Δισκογραφία

«Ο Σταθμός» (1968): Επτά τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και πέντε ορχηστρικά. («Minos») Επιτυχίες: «Δελφίνι, Δελφινάκι», «Το παληό ρολό», «Η δουλειά κάνει τους άντρες», «Ο Σταθμός». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Λίτσα Διαμάντη, Δημήτρης Ευσταθίου και Γιώργος Νταλάρας.


  • «Θαλασσογραφίες» (1970): 11 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Έχω ένα καφενέ», «Τζαμάικα», «10 παλληκάρια». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Γιώργος Νταλάρας, Μαρίζα Κωχ, Γιάννης Πάριος και ο συνθέτης.
  • «Ευδοκία» (1971): Το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας του Αλέξη Δαμιανού. («Minos») Επιτυχία: «Το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας».
  • «Να 'χαμε τι να 'χαμε...» (1972): 10 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Παποράκι», «Ήλιε μου σε παρακαλώ», «Κουταλιανός», «Ελισσώ». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής και Γιώργος Νταλάρας.
  • «Τραγούδια του δρόμου» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, Δημήτρη Χριστοδούλου, Νίκου Γκάτσου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Μέρμηγκας», «Τσε», «Τ' Ακορντεόν», «Τρίτος Παγκόσμιος». Τραγουδούν: Αλέκα Αλιμπέρτη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χορωδία Γιώργου Κακίτση και ο συνθέτης.
  • «Καλημέρα ήλιε» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Καλημέρα Ήλιε», «Μια καλημέρα», «Με φάρο το φεγγάρι», «Θα έρθει μόνο μια στιγμή», «Δώδεκα παιδιά» και «Όταν σε είδα να ξυπνάς». Τραγουδούν: Κώστας Σμοκοβίτης, Χάρις Αλεξίου, Αλέκος Αλιμπέρτης και ο συνθέτης.
  • «Τα νέγρικα» (1975): Κύκλος 10 τραγουδιών σε ποίηση Γιάννη Νεγρεπόντη. («Minos») Επιτυχία: «Ο γερο νέγρο Τζιμ». Τραγουδούν: Μαρία Φαραντούρη και Μανώλης Ρασούλης.
  • «Τα τραγούδια μας» (1976): 12 τραγούδια σε στίχους Φώντα Λάδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. («Minos») Επιτυχίες: «Λιώνουν τα νιάτα μας», «Πάγωσε η τζιμινιέρα», «Το Δέντρο». Ο δίσκος έγινε πλατινένιος, αλλά τα περισσότερα τραγούδια κόπηκαν από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ, λόγω των πολιτικοκοινωνικών τους μηνυμάτων.
  • «Τα τραγούδια της Χαρούλας» (1979): 12 τραγούδια σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. («Minos») Επιτυχίες: «Γύφτισσα τον εβύζαξε», «Τέλι, Τέλι, Τέλι», «Όλα σε θυμίζουν». Τραγουδούν: Χάρις Αλεξίου και Δημήτρης Κοντογιάννης. Ο δίσκος έγινε πλατινένιος.
  • «Για μια μέρα ζωής» (1980): 12 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μανώλη Ρασούλη, Δώρας Σιτζάνη, Φώντα Λάδη, Τάσου Λειβαδίτη και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Σ' ακολουθώ», «Κι αν είμαι ροκ», «Η ημέρα εκείνη δεν θα αργήσει». Τραγουδούν: Δήμητρα Γαλάνη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δώρα Σιτζάνη και ο συνθέτης.
  • «Γράμματα στην αγαπημένη» (1983): Μελοποιημένη ποίηση του τούρκου Ναζίμ Χικμέτ σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου. («Minos»)
  • «Εκτός Σειράς. Σαράντα σκόρπιες ηχογραφήσεις» (2002): Συλλογή με επιτυχίες του που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε δίσκους. («Minos»)
  • «Τα τραγούδια του Σεβάχ» (2003): Συλλογή με τις μεγάλες επιτυχίες του («Minos»)

Δημοσιεύθηκε στις 17 September 2020 | 6:54 am


Πανηγυρίζει ο Ναός των Αγίων Μαρτύρων Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης

 

Την μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, τιμά η Εκκλησία την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου. ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΔΩ

Στην τοπική Εκκλησία πανηγυρίζει ο κάτωθεν του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Νέας Ιωνίας υπόγειος Ναός των Αγίων Μαρτύρων Γυναικών, όπου σήμερα παραμονή της εορτής, στις 7.00 μ.μ., θα τελεστεί ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, ο οποίος θα ομιλήσει.  Ανήμερα της εορτής θα τελεστεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Αρχιμ. Βαρνάβα Σαράτση, ο οποίος θα κηρύξει τον Θείο Λόγο.

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2020 | 7:41 am


Αλαλούμ με τις μάσκες στα σχολεία

Μάσκες τεραστίων διαστάσεων δόθηκαν στους μαθητές, κατά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με αποτέλεσμα να προκληθεί αλαλούμ στις σχολικές αίθουσες,  Σήμερα, ειδικοί επιρρίπτουν ευθύνες σε... ειδικούς για το λάθος μέγεθος. Την ίδια ώρα, η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) ζητεί την παύση της παραγωγής των μασκών και οι ανάδοχοι του διαγωνισμού θα ξεκινήσουν εκ νέου την παραγωγή με βάση νέες προδιαγραφές ως προς τις σωστές διαστάσεις των μασκών.

Ήδη 1.500.000 μάσκες που κατασκευάστηκαν για τους μαθητές ήταν σε λάθος μέγεθος, ενώ, όπως προκύπτει από την προκήρυξη για τις μάσκες, η Επιτροπή Δημόσιας Υγείας του Υπουργείου Υγείας ήταν αυτή που έδωσε τις διαστάσεις για την κατασκευή των μασκών, με αποτέλεσμα τις εικόνες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας χθες από αρκετά σχολεία.

Η παρτίδα πάντως δεν θα πάει… χαμένη, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες, θα δοθούν σε μαθητές μεγαλύτερης ηλικίας, δηλαδή των σχολικών τάξεων Γυμνασίου και Λυκείου, ενώ πηγές του Υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο είχε χρηματοδοτήσει με περίπου 6.000.000 ευρώ την κατασκευή των μασκών για τους μαθητές, υποστηρίζουν ότι δεν θα δοθούν επιπλέον χρήματα, καθώς δεν θα κατασκευαστούν νέες, αλλά θα διορθωθούν οι διαστάσεις όσων δεν έχουν παραδοθεί. 

Οι ευθύνες επιρρίπτονται στον πρόεδρο της Επιτροπής Δημόσιας Υγείας, κ. Παναγιώτη Πρεζεράκο, καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, το Υπουργείο Εσωτερικών παρενέβη στον κ. Πρεζεράκο όταν κυκλοφόρησε η εγκύκλιος με τις διαστάσεις των μασκών, λέγοντας ότι τα μεγέθη αυτά δεν ανταποκρίνονται στις σωστές προδιαγραφές για τους μαθητές.

Το λάθος φαίνεται να έγινε στην… ασάφεια της ανακοίνωσης όσον αφορά το μέγεθος των μασκών. Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Υγείας, «οι διαστάσεις είναι σύμφωνες με τις αντίστοιχες διεθνείς προδιαγραφές. Πλην όμως, αφορούσαν στο μέγεθος του υφάσματος πριν από τη συρραφή του και όχι το τελικό μέγεθος των δύο τύπων μασκών».

Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ

Εν τω μεταξύ, η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, αναφερόμενη στο θέμα με τις τεράστιες μάσκες που μοιράστηκαν στους μαθητές στην έναρξη της σχολικής χρονιάς, παραδέχθηκε πως «υπήρξαν αστοχίες και έχουν δοθεί νέες προδιαγραφές προκειμένου να δοθούν στους μαθητές οι κατάλληλες μάσκες».


Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2020 | 4:50 pm


Σταύρος Παράβας 1937 – 2008

Ο μεγάλος μας κωμικός Σταύρος Παράβας γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1935 από γονείς Μικρασιάτες και ήταν ο μικρότερος από τα πέντε αδέλφια του. Μεγάλωσε στα Προσφυγικά, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά γεμάτα από αγάπη, ανεμελιά και όνειρα, όπως έλεγε.
 Από μικρός έπεσε στα βαθιά, καθώς έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του. Έτσι, για αρκετά χρόνια έκανε δουλειές του ποδαριού. Όμως, το σαράκι του ηθοποιού τον έτρωγε. Από τα σχολικά του χρόνια, ακόμη, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ τα αδέλφια και οι συμμαθητές του τον παρότρυναν να συνεχίσει.
Τα πρώτα μαθήματα υποκριτικής τα διδάχτηκε το 1952, δίπλα στον ηθοποιό Θεόδωρο Έξαρχο και λίγα χρόνια μετά σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Η πρώτη του επαφή με το σανίδι ήταν με το θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο «Πρώτο Ψέμα» του Γεώργιου Ρούσσου. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα θεατρικά με το Ντίνο Ηλιόπουλο και τη Βίλμα Κύρου.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1960, στην ταινία «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Τζένη Καρέζη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Ακολούθησε ο «Σκληρός Άντρας», το «Παιδί της πιάτσας» και το «Έξυπνο πουλί», σε ρόλους που σφυρηλάτησαν ένα από τα μετέπειτα στερεότυπα του κοινού για τον Σταύρο Παράβα, αυτό του λαϊκού μάγκα. Την ίδια χρονιά (1961) ήρθε και η «Αλίκη στο Ναυτικό» ως συνάδελφος ναυτικός δόκιμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Σε αυτή την περίοδο και στο πλάι του Κώστα Χατζηχρήστου εργάστηκε άοκνα στο μουσικό θέατρο, ανεβάζοντας μερικά πολύ δημοφιλή νούμερα, όπως ο «Nτένις ο τρομερός», ο «Ντιρλαντά» κ.ά.
Συνεχίζοντας τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έδωσε σάρκα και οστά στο διαβόητο «Φίφη» σε αλλεπάλληλες ταινίες, όπως «Εμίρης και κακομοίρης» (1964), «Μπετόβεν και μπουζούκι» (1965) και «Φίφης ο ακτύπητος» (1966). Αυτός ήταν και ο δεύτερος ρόλος που έγινε σήμα κατατεθέν για το Σταύρο Παράβα: Μια οπισθοδρομική απεικόνιση του ομοφυλόφιλου άντρα, περισσότερο βασισμένη στην εικόνα που, όμως, στη συντηρητική Ελλάδα του 1960 έβγαλε άφθονο γέλιο.
Στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών κι ενώ η καριέρα του ήταν στο απόγειό της, ένα θεατρικό νούμερο στο «ΡΕΞ» στάθηκε η αιτία να φυλακιστεί στη Γυάρο και να βασανιστεί. Η περίοδος αυτή σφράγισε και την καριέρα του, αφού ο ίδιος γύρισε αλλαγμένος. Από το «Φίφη» και το «Μάγκα», έκανε στροφή στο κλασσικό και το σύγχρονο ρεπερτόριο. Στα αξιοσημείωτα, ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι, οι «Ιππείς» του Αριστοφάνη με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, οι «Εκκλησιάζουσες», οι «Ψύλλοι στ' αφτιά» του Φεντό με τον θίασο Καλογεροπούλου, το «Μόνο ζευγάρι» με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, στα «Σκουπίδια», στα «Χριστούγεννα των Κουπιέλο» κ.ά.
Ο Σταύρος Παράβας συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έλαβε μέρος σε 47 ταινίες, σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικά σήριαλ («Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά»). Βραβευθεί για το έργο του ως Πρόεδρος του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Σερρών, αλλά και για την προσφορά του στο θεατρικό σανίδι.
Από το γάμο του με τη σύζυγό του Άννυ απέκτησε τρία παιδιά: Δύο κόρες, τη Μάρθα και τη Βανέσσα, κι ένα γιο, τον Τζόναθαν. Την περίοδο της δικτατορίας, όμως, η σύζυγός και τα παιδιά του επέστρεψαν μόνιμα στην Αγγλία. Το 2002 ο γιος του πέθανε και ο θάνατός του του στοίχισε πολύ. Από κει και μετά η ζωή του άλλαξε, οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά, όμως, δεν το έβαλε κάτω...
Το Φεβρουάριο του 2008 εισήχθη στον Ερυθρό Σταυρό με επιπλοκές στην καρδιακή λειτουργία. Έπειτα από πολύμηνη μάχη, άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, από ανακοπή καρδιάς.

Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2020 | 6:50 am


Άγκαθα Κρίστι 1890 – 1976

Η Άγκαθα Κρίστι (Agatha Christie), η πιο διάσημη συγγραφέας έργων μυστηρίου, γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1890 ως Μαίρη Κλαρίσα Άγκαθα Μίλερ, στο Ντέβον της Αγγλίας. Μεγάλωσε στο Άσφιλντ, όπου έβγαλε το σχολείο και στη συνέχεια σπούδασε τραγούδι στο Παρίσι.

Το 1914, πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παντρεύτηκε τον συνταγματάρχη Άρτσιμπαλντ Κρίστι, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Όταν ο σύζυγός της αποστρατεύτηκε, η ίδια εργάστηκε ως βοηθός σε φαρμακείο, όπου έμαθε για τα δηλητήρια.
Άρχισε να γράφει με την ενθάρρυνση της αδερφή της και στο πρώτο βιβλίο της, που κυκλοφόρησε το 1920 υπό τον τίτλο Η μυστηριώδης υπόθεση στο Στάυλς παρουσίασε για πρώτη φορά τον θρυλικό ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, ένα χαρακτήρα που εμφανίστηκε σε περισσότερα από 25 ακόμα μυθιστορήματά της. Το δεύτερο βιβλίο της (Η Δολοφονία του Ρότζερ Ακρόυντ - 1926) βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα πωλήσεων, και η ίδια μεταξύ των δημοφιλέστερων συγγραφέων.
Παρά τη μεγάλη επιτυχίας της, μετά το θάνατο της μητέρας και του συζύγου της, η Άγκαθα Κρίστι εισήλθε σε μία περίοδο συναισθηματικής αναταραχής. Εξαφανίστηκε για 11 ημέρες και τελικά εντοπίστηκε σε ιαματικά λουτρά.
Το 1930 παντρεύτηκε έναν αρχαιολόγο, το σερ Μαξ Μάλοουαν, τον οποίο συνόδευε στις αποστολές του στη Μέση Ανατολή, όπου και εξελίχθηκαν πολλά από τα μυθιστορήματά της. Εκεί δημιουργήθηκε και η Μις Μαρπλ, μία από τις πιο αγαπημένες της ηρωίδες.
Συνολικά, η Άγκαθα Κρίστι έγραψε περίπου 80 μυθιστορήματα, 30 συλλογές διηγημάτων και 15 θεατρικά έργα, καθώς και 6 αισθηματικά ρομάντζα με το ψευδώνυμο Μαίρη Γουέστμακοτ. Μέχρι το θάνατό της, στις 12 Ιανουαρίου του 1976, είχαν πωληθεί πάνω από 400 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων της, σε περισσότερες από 100 γλώσσες.

Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2020 | 6:49 am


Ανοίγουν σήμερα τα σχολεία.. ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΙΕΣ

Την ανάγκη να αποφευχθούν οι εντάσεις και η αμφισβήτηση της εφαρμογής των υγειονομικών πρωτοκόλλων, που αφορούν πρωτίστως στην υποχρεωτική χρήση μάσκας, υπογραμμίζει σε μήνυμά του με αφορμή την αυριανή έναρξη των μαθημάτων, ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας κ. Χαρ. Σταχτέας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει:

Υπό το καθεστώς της ανησυχίας που προκαλεί η εξέλιξη της πανδημίας, αλλά με βασική επιδίωξη να επιτευχθεί ουσιαστική διδακτικομαθησιακή  διαδικασία, οι γονείς και οι καθηγητές επιβάλλεται να εστιάσουν στη διαμόρφωση σχολικού κλίματος εμπιστοσύνης και στην αποφυγή δημιουργίας  εντάσεων και αμφισβήτησης των υγειονομικών πρωτοκόλλων και της  πρακτικής εφαρμογής τους.
Όπως αναφέρει ο Αντιπρόεδρος της Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδος, ομότιμος καθηγητής κ. Χ. Κωνσταντίνου, «ειδικά οι γονείς με την εν γένει συμπεριφορά τους, η οποία, έτσι και αλλιώς, συνιστά παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά τους και, ασφαλώς, επηρεάζει τις αντιδράσεις τους, οφείλουν να αποδεχθούν τις επιστημονικές οδηγίες και απόψεις των ειδημόνων, στους οποίους προσφεύγουν σε άλλες περιπτώσεις υγείας, προκειμένου με τον τρόπο αυτό να διευκολύνουν το δύσκολο έργο των εκπαιδευτικών».
Επισημαίνουμε ότι στην παρούσα φάση, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η αγαστή συνεργασία σχολείου-οικογένειας, από την οποία θα αναδειχθεί η αξία της αλληλεγγύης και θα προκύψει αποδοτική εκπαιδευτική λειτουργία, προς όφελος των αυριανών πολιτών της χώρας.

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ

Σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας, ο αγιασμός στα σχολεία θα γίνει στην αυλή με εκπροσώπους εκπαιδευτικών και μαθητών. Στην συνέχεια ο ιερέας θα επισκεφθεί κάθε αίθουσα ξεχωριστά, όπου θα βρίσκονται οι υπόλοιποι μαθητές και εκπαιδευτικοί.

Στον Βόλο ο επίσημος αγιασμός της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, παρουσία του δευθυντή Γ. Πολύζου θα τελεστεί στις 11.15 το πρωί στο Δημοτικό Σχολείο Ιωλκού. Τον αγιασμό θα τελέσει ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος.

Ο επίσημος αγιασμός για την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας θα τελεστεί την ίδια ημέρα στις 12.00 το μεσημέρι στο 8ο Γυμνάσιο και Λύκειο Βόλου.

Αναλυτικά τα μέτρα με τα οποία θα ανοίξουν τα σχολεία είναι:

  1. Χρήση μάσκας

Η χρήση της μάσκας καθίσταται υποχρεωτική σε όλους τους εσωτερικούς χώρους, και στους εξωτερικούς όπου υπάρχει συγχρωτισμός, καθώς και στα μέσα μεταφοράς μαθητών, ενώ δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση στη χρήση μάσκας από Νηπιαγωγείο έως και την τρίτη Δημοτικού.

Η Κυβέρνηση διαθέτει δωρεάν μάσκες σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων.

  1. Ενημέρωση και οδηγίες

Είναι έτοιμες οι επικαιροποιημένες οδηγίες που θα σταλούν στα σχολεία, οι οποίες θα δημοσιευθούν επίσης στον ισότοπο του ΥΠΑΙΘ. Έχει δρομολογηθεί και η συνεργασία με τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο, στο πλαίσιο της οποίας γιατροί θα επισκέπτονται τα σχολεία για να εξηγήσουν τα μέτρα προστασίας και πρόληψης και βεβαίως την ενδεδειγμένη χρήση της μάσκας.

  1. Αντισηπτικά στο σχολείο, σχολαστικός καθαρισμός, με μέριμνα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
  2. Ενίσχυση ολοήμερου σχολείου, με επιπλέον πιστώσεις άνω των 100 εκατ. ευρώ, με στόχο την προστασία των πιο ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, όπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες.
  3. Δειγματοληπτικοί έλεγχοι ΕΟΔΥ στα σχολεία σε περιπτώσεις που χρήζουν επέμβασης.
  4. Διαφορετικά διαλείμματα με στόχο τον περιορισμό του συγχρωτισμού μεταξύ μαθητικών ομάδων.
  5. Προσαρμοσμένη λειτουργία κυλικείων

Η επιτροπή έχει ήδη δώσει οδηγίες για την προσαρμοσμένη λειτουργία των κυλικείων.

  1. Σχολικοί εορτασμοί με μέτρα εντός κάθε σχολικού τμήματος.
  2. Μαθητικοί διαγωνισμοί με μέτρα, με υποχρεωτική μάσκα και τήρηση λοιπών μέτρων.
  3. Μη πραγματοποίηση εκδρομών και συνδρίων
  4. Επισκέψεις και περίπατοι ανά τμήμα

Οι επισκέψεις (π.χ. σε μουσεία, δημόσια κτήρια) θα πραγματοποιούνται ανά τμήμα.

  1. Αθλήματα

– Προβλέπονται μικρές, σταθερές ομάδες για τα ομαδικά παιχνίδια.

– Δεν θα πραγματοποιηθούν τα σχολικά πρωταθλήματα.

  1. Εργαστήρια

– Προβλέπονται σταθερές ομάδες συνεργασίας και καθαρισμός υλικών / εξοπλισμού μετά από κάθε χρήση.

  1. Αίθουσα πληροφορικής

Καθαρισμός πληκτρολογίου και ποντικιού.

  1. Μουσικά όργανα

– Καθαρισμός οργάνων μετά από κάθε χρήση

Δημοσιεύθηκε στις 14 September 2020 | 7:16 am


Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Μεγάλη δεσποτική εορτή της Χριστιανοσύνης, με την οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου η διπλή ανεύρεση του Σταυρού πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Ιησούς Χριστός. Στη χώρα μας γιορτάζουν ο Σταύρος και η Σταυρούλα.
Σύμφωνα με την παράδοση, το 326 η γηραιά μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Αυγούστα Ιουλία Φλαβία Ελένη, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα πραγματοποίησε μεγάλες ανασκαφές για να βρεθούν οι τόποι της Σταύρωσης και της Ανάστασης στον λόφο του Γολγοθά. Η μετέπειτα Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών.
Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε. Στη θέση αυτή υπήρχε ο ναός της Αφροδίτης, που είχε ανεγείρει το 135 ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μετά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η Ελένη, αφού διέταξε να τον γκρεμίσουν, έχτισε στη θέση του τον περικαλλή Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός του Κυρίου παραδόθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, ο οποίος τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου 335.
Η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σχετίζεται με τους Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οι Πέρσες κυρίευσαν την Παλαιστίνη και αφού λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, πήραν μαζί τους ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τον Σταυρό μαγικό, εξαιτίας κάποιων θαυμάτων που έγιναν και τον προσκυνούσαν. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, μετά την οριστική νίκη του εναντίον των Περσών το 628, ανέκτησε το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης και το μετέφερε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), όπου αποτέλεσε μέρος του θριάμβου του και στη συνέχεια στα Ιεροσόλυμα.
Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου. Στις εκκλησίες ψάλλεται, μεταξύ των άλλων, το πασίγνωστο απολυτίκιο «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» και στους πιστούς μοιράζονται κλώνοι βασιλικού, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό. Η Εκκλησία επιτάσσει την ημέρα αυτή αυστηρά νηστεία. 
Απολυτίκιο 
Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα. 
Λαογραφία 
Η γιορτή του Σταυρού έχει ιδιαίτερη σημασία για τους γεωργούς, διότι αποτελεί την αφετηρία της νέας χρονιάς, ενόψει της σποράς. Οι γεωργοί φέρνουν στην εκκλησία μείγμα από τα δημητριακά που θα σπείρουν για να δεχθούν την ειδική ευλογία του ιερέα: «Βλαστήσαι την γην, και δούναι σπέρμα το σπείροντι, και άρτον εις βρώσιν» («Ευχή επί ευλογήσει του σπόρου»).
Την ημέρα του Σταυρού, οι ναυτικοί συνήθιζαν να σταματούν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: «Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε».
Με το βασιλικό που παίρνουν από την εκκλησία, οι νοικοκυρές συνηθίζουν να φτιάχνουν το προζύμι της χρονιάς (Πήλιο, Κορώνη κ.ά).
Στην Αίγινα αναβιώνει ο λεγόμενος «Λειδινός», μία μιμητική παράσταση, με μοιρολογήματα και ταφή ενός ομοιώματος μικρού παιδιού, έθιμο με πιθανότατα αρχαία καταγωγή. Ακολουθεί η προσφορά κολλύβων και η τελετουργία κλείνει με χορούς και τραγούδια. Οι επιλογικοί στίχοι του μοιρολογιού:
Πάλι θα ρθεις, Λειδινέ μου Με του Μάρτη τις δροσιές Με τ’ Απριλη τα λουλούδια Τσαι του Μάη τις δουλειές… Ήρθε η ώρα να μας φύγεις, πάαινε εις το καλό, τσαι με το καλό να έρθεις τσ’ όλους να μας βρεις γερούς…
Ο «Λειδινός» («Δειλινός» με αντιμετάθεση δ και λ) είναι ένα δρώμενο, όπου κυριαρχεί το στοιχείο του θανάτου ως προϋπόθεση για τη νέα ζωή, με αυτονόητο τον συμβολισμό που αφορά τον μαρασμό της φύσης και την αναγέννησή της κάθε χρόνο.

Δημοσιεύθηκε στις 14 September 2020 | 6:32 am


Νομός Μαγνησίας - Ειδήσεις και Νέα

Δείτε αγγελίες στο Νομό Μαγνησίας





Φιλικοί ιστότοποι: