Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Μαγνησίας    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Τα μανιτάρια «γιορτάζουν» στη Μακρυράχη

Η 2η γιορτή μανιταριών και βοτάνων διοργανώνεται στη Μακρυράχη Πηλίου το διήμερο 13 – 14 Οκτωβρίου, με ώρα έναρξης στις 19.00. Ο Σύλλογος των Απανταχού Μακρυραχιωτών «Γεώργιος Κανισκέρης» διοργανώνει τις διήμερες εκδηλώσεις σε συνεργασία με την Περιφέρεια Θεσσαλίας, υπό την αιγίδα του Δήμου Ζαγοράς – Μουρεσίου.
Οι διήμερες εκδηλώσεις περιλαμβάνουν ομιλίες με εισηγητές τον Βασίλειο Καουνά για τα μανιτάρια και τον Χρήστο Λύκα για τα βότανα, εξόρμηση στο δάσος για αναζήτηση μανιταριών και βοτάνων, επιστροφή και ταυτοποίησή τους.
Σε δηλώσεις της η Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας και Σποράδων κ. Κολυνδρίνη τόνισε: «Η γιορτή έχει ως σκοπό να ενημερώσει τον κόσμο για τα βασικά και απαραίτητα μαθήματα μανιταρογνωσίας. Καλούμε όλους να παρευρεθούν σε αυτή την πολύ όμορφη γιορτή που η Περιφέρεια στηρίζει και να μάθουμε όλα τα απαραίτητα για τα μανιτάρια». Μετά την πρώτη επιτυχημένη διήμερη εκδήλωση του 2017, ο σύλλογος συνεχίζει ευελπιστώντας αυτή η εκδήλωση να γίνει θεσμός και να αναδειχθεί η πορεία της Μακρυράχης στο πέρασμα του χρόνου, η ιστορία και ο πολιτισμός της, με σκοπό οι επόμενες γενιές να γνωρίσουν τον τόπο τους, συμβάλλοντας και στην τουριστική προβολή της περιοχής.

Δημοσιεύθηκε στις 12 October 2018 | 4:33 pm


ΑΝΩΣΗ. Παραγγελία ελληνικών προϊόντων για το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018

Αγαπητοί φίλοι/ες,ξεκίνησαν οι παραγγελίες "Χωρίς Μεσάζοντες" για τα ελληνικά προϊόντα: Γίγαντες, Φασόλια Πλακέ, Ρύζι, Λεμόνια, Ελιές, Αμύγδαλα, Ρόδια, Φυσικό χυμό ρόδι και Απορρυπαντικά. Οι παραγγελίες θα γίνονται ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ μέσω της ηλεκτρονικής φόρμας που υπάρχει στην ιστοσελίδα μας (www.anwsi.gr)και ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ καθημερινές στα τηλέφωνα 24210-20483, κιν.: 6936212706 (6 έως 9 το απόγευμα).
Σας προτρέπουμε να χρησιμοποιήσετε την ηλεκτρονική φόρμα παραγγελίας από την ιστοσελίδα και να βοηθήσετε όσους δεν μπορούν ή δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Θα χρειαστούμε τη στήριξη σας. Σας καλούμε να συμμετέχετε ως εθελοντές στη διανομή συμπληρώνοντας τη Δήλωση Συμμετοχής Εθελοντών.

Προέλευση - Τιμές Προϊόντων
-Φασόλια Γίγαντες φετινής σοδειάς σε συσκευασία των 2 κιλών και τιμή 6,5 ευρώ/2κιλο (3,25 ευρώ/κιλό) από το Πλατύ Πρεσπών.
- Φασόλια Πλακέ φετινής σοδειάς σε συσκευασία των 2 κιλών και τιμή 6 ευρώ/2κιλο (3 ευρώ/κιλό) από το Πλατύ Πρεσπών
- Ρύζι φετινής σοδειάς από τις Σέρρες:
Ρύζι Kαρολίνα με τιμή 3 ευρώ/3,33 κιλά (0,90 ευρώ/κιλό)
Ρύζι Κίτρινο με τιμή 3 ευρώ/3,33 κιλά (0,90 ευρώ/κιλό)
Ρύζι Γλασέ με τιμή 3 ευρώ/3,53 κιλά (0,85 ευρώ/κιλό)
Ρύζι Νυχάκι με τιμή 3 ευρώ/3,53 κιλά (0,85 ευρώ/κιλό)
- Λεμόνια φετινής σοδειάς με τιμή 3 ευρώ/5 κιλά από την Αργολίδα (0,60 ευρώ/κιλό).
- Ελιές σοδειάς 2017-18 από τη Στυλίδα:
 Ελιές Αμφίσσης Μαύρες (120 τεμ./κιλό) με τιμή 6 ευρώ/2κιλο (3 ευρώ/κιλό) σε πλαστικό δοχείο με άλμη.
Ελιές Αμφίσσης Πράσινες (120 τεμ./κιλό) με τιμή 6 ευρώ/2κιλο (3 ευρώ/κιλό) σε πλαστικό δοχείο με άλμη.
Ελιές Καλαμών Μαύρες (230 τεμ./κιλό) με τιμή 6 ευρώ/2κιλο (3 ευρώ/κιλό) σε πλαστικό δοχείο με άλμη.
Ελιές Αμφίσσης Μαύρες Ζαρωμένες (110-120 τεμ./κιλό) σε συσκευασία vacuum ενός κιλού και τιμή 3 ευρώ/κιλό.
- Αμύγδαλα (ψίχα) ποικιλίας Texas με τιμή 7,5 ευρώ/κιλό, φετινής σοδειάς από το Σέσκλο Μαγνησίας.
- Ρόδια ποικιλίας Wonderful φετινής σοδειάς σε συσκευασία 6 κιλών και τιμή 5 ευρώ/συσκευασία (0,83 ευρώ/κιλό) από το Ροδολίβος Σερρών.
- Φυσικός Χυμός Ρόδι φετινής σοδειάς (100% φυσικός - μη παστεριωμένος, μη συμπυκνωμένος) με τιμή 4 ευρώ/λίτρο, σε πλαστική φιάλη από το Ροδολίβος Σερρών.
Απορρυπαντικά από την ελληνική εταιρεία «Έψιλον Ελλάς» στην Πιερία:
- Υγρό Πιάτων υπερσυμπυκνωμένο με τιμή 3 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
- Μαλακτικό Ρούχων με τιμή 2 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
- Χλωρίνη Παχύρευστη με τιμή 3 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
- Πλήρης Σκόνη Πλυντηρίου Ρούχων σε συσκευασία 8 κιλών (114 μεζούρες) προς 11 ευρώ, η οποία περιέχει λευκαντικό, αποσκληρυντικό και είναι άκρως φιλική προς το περιβάλλον (περισσότερο από το 90% των συστατικών της είναι βιοδιασπώμενα).
- Υγρό Πλυντηρίου Ρούχων Nanotechnology (υπερ-συμπυκνωμένο) σε συσκευασία 3 λίτρων (60 μεζούρες) προς 7 ευρώ (συσκευασία 3λιτρο).
- Υγροσάπουνο Extra Δράση (για τα χέρια) με τιμή 3 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
- Υγρό Γενικής Χρήσης με τιμή 2 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
- Υγρό Καθαρισμού Τζαμιών με τιμή 2 ευρώ/4 λίτρα (συσκευασία 4λιτρο).
Οι ηλεκτρονικές παραγγελίες θα ολοκληρωθούν την Πέμπτη 18/Οκτώβρη 16:00, ενώ οι τηλεφωνικές παραγγελίες την Τετάρτη 17/Οκτώβρη (6-9 το απόγευμα).
Το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018, κατά τη διάρκεια της διανομής στο πάρκινγκ του Πανθεσσαλικού σταδίου, θα πραγματοποιηθεί συλλογή Πλαστικών Καπακιών(πληροφορίες), συλλογή Χρησιμοποιημένου Τηγανέλαιου (πληροφορίες), συλλογή από Κουτάκια Αλουμινίου, συλλογή Φαρμάκων (πληροφορίες) που δεν έχουν λήξει, και συλλογή Τροφίμων που θα διατεθούν σε όσους έχουν ανάγκη.
Διαδώστε το όπου μπορείτε.
Καλή δύναμη σε όλους!
ΑΝΩΣΗ - Εθελοντές Βόλου

Δημοσιεύθηκε στις 12 October 2018 | 7:00 am


Μυρωδιές από φρεσκοζυμωμένο ψωμί στην παραλία του Βόλου – Ξεκίνησε η 2η Γιορτή Ψωμιού

Η Γιορτή Ψωμιού ξεκίνησε σήμερα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην παραλία του Βόλου, μπροστά από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπου έχει στηθεί ένας μεγάλος φούρνος που τον επισκέπτονται μικροί και μεγάλοι. «Περιμένουμε όλα τα παιδάκια να έρθουν εδώ, να παίξουν με τα ζυμαράκια και να δουν από κοντά πως βγαίνει το ψωμάκι.
Θα δουν όλη τη διαδικασία, δηλαδή πως από σιτάρι παίρνουμε το τελικό προϊόν, όπως το κουλουράκι ή το ψωμί.
Μπορούν επίσης να παίξουν με τους Μάγους. Τη διαδικασία δείχνουν στα παιδιά αρτοποιοί του Βόλου, από τον φούρνο της γειτονιάς σας, από εκεί που προμηθεύεστε κάθε πρωί το φρεσκοζυμωμένο ψωμί» δήλωσε ο πρόεδρος του Σωματείου Αρτοποιών Μαγνησίας Κώστας Τσουράπας.
Μάλιστα οι μαθητές θα πάρουν μαζί τους τα αποτελέσματα της «δημιουργίας» τους. Πέρυσι επισκέφθηκαν τη Γιορτή Ψωμιού περίπου 18.500 άτομα και φέτος ο Σύλλογος Αρτοποιών ελπίζει η επισκεψιμότητα να φτάσει τα 25.000 άτομα, αλλά και αν τις ξεπεράσει.
Οι διοργανωτές , σε συνεννόηση με τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, έχουν οργανώσει επισκέψεις σχολείων και μέχρι την Παρασκευή, αναμένεται να επισκεφθούν τη Γιορτή Ψωμιού περισσότεροι από 1.200 μαθητές.
«Λυπόμαστε που δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε και τους υπόλοιπους που μας πήραν τηλέφωνο. Θα τους περιμένουμε σε 6 μήνες στην τρίτη Γιορτή Ψωμιού» πρόσθεσε ο κ. Τσουράπας.

 Η έκθεση, που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, θα διαρκέσει ως την Κυριακή και συγκεκριμένα το πρωί από τις 9 ως τη 1 το μεσημέρι και από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ Όλα τα παιδάκια που θα επισκεφθούν το βιωματικό εργαστήριο θα πάρουν κουλουράκι, χυμό από την ΕΨΑ, γάλα από την ΕΒΟΛ και ένα παραμύθι δώρο από τους Μύλους Λούλη.
Για τη διοργάνωση της Γιορτής Ψωμιού συνεργάζονται οι Μύλοι Λούλη, ο Σύλλογος Αρτοποιών Βόλου και Περιχώρων «Η Δήμητρα», το Επιμελητήριο Μαγνησίας, ο Δήμος Βόλου, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και τοπικές επιχειρήσεις. ΠΗΓΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Δημοσιεύθηκε στις 10 October 2018 | 4:46 pm


Ο πάτερ Αντώνιος της “Κιβωτού” ο καλύτερος Ευρωπαίος Πολίτης!

Με ομόφωνη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου το Βραβείο του Καλύτερου Ευρωπαίου Πολίτη ανήκει πλέον στον πατερ Αντώνιο και κατ’ επέκταση στην «Κιβωτό του Κόσμου»,με μία από τις δομές ως γνωστό, να βρίσκεται στο Διμήνι του Βόλου.
Με τη συνοδεία 10 παιδιών από την «Κιβωτό του Κόσμου», έφτασε στις Βρυξέλλες ο πατέρας Αντώνιος για την παραλαβή του βραβείου. «Τι να σας πω; Για έναν ορθόδοξο ιερέα τα βραβεία ξέρετε δεν χρειάζονται με την έννοια ότι πιστεύω και νιώθω, ότι αυτό που κάνουμε είναι χρέος μας, υποχρέωση για το ποίμνιο μας για τα παιδιά και τις ψυχούλες τις τραυματισμένες. Οπότε όλα αυτά βοηθούν στην πιστοποίηση και στο να γίνει το έργο μας ακόμα πιο γνωστό και να πάρουμε βοήθεια» τόνισε, μιλώντας στο The Caller και συνέχισε:
«Όταν μου το ανακοίνωσαν, τους είπα ότι αυτό είναι κάτι πολύ σπουδαίο που θα πρέπει να το βιώσουν και κάποια από τα μεγάλα παιδιά μας. Συγκεκριμένα είναι παιδιά λυκείου και ο λόγος που ήθελα να είναι μαζί μου αυτή τη στιγμή είναι για να μπορέσουν να ανοίξουν τα μάτια τους. Να δουν νέους ορίζοντες. Θα βάλω τα ίδια παιδιά να παραλάβουν το βραβείο και το μήνυμα που θέλω να δώσω και στα ίδια είναι να βάζουν στόχους και να τους καταφέρνουν. Επειδή πρόκειται για παιδιά που βίωσαν άσχημα πράγματα στην αρχή της ζωής τους αυτά τα παιδιά τώρα θα πρέπει να καταφέρουν να “ζωγραφίσουν” τη δική τους ζωή».
Ο πάτερ Αντώνιος όπως παραδέχθηκε: «Δεν μπορούσα να φανταστώ ούτε καν την εξέλιξη που θα είχε αυτό το εγχείρημα της “Κιβωτού” ούτε είχα σκεφτεί ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο με τόσα παιδιά. Όπως συνηθίζω να λέω είναι ένα θαύμα. Η “Κιβωτός” αποτελεί ένα σχέδιο που προϋπήρχε και εγώ απλά είπα “ναι” και ακολούθησα τη μια ανάγκη μετά την άλλη».
Στόχος του βραβείου είναι να επιβραβεύσει άτομα και οργανώσεις των οποίων οι δράσεις προάγουν τη αλληλοκατανόηση μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών, καθώς και την ευρωπαϊκή συνεργασία, προάγουν την ενδυνάμωση του ευρωπαϊκού πνεύματος μέσω μακροχρόνιων, υπερεθνικών και διασυνοριακών πολιτιστικών συνεργασιών, σχετίζονται με το θέμα του τρέχοντος Ευρωπαϊκού Έτους, ή/και προάγουν στην πράξη τις αρχές και αξίες της Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Eνωσης. ΠΗΓΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ

Δημοσιεύθηκε στις 10 October 2018 | 8:51 am


ΣΟΣ ΕΚΠΕΜΠΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ

Κανείς δεν έχει περιγράψει πιο εύστοχα την αυτοκαταστροφική σχέση του ανθρώπου με τη φύση από τον Καναδό αστροφυσικό Χιούμπερτ Ριβς: «Ο άνθρωπος είναι το πιο παράλογο είδος. Λατρεύει έναν αόρατο Θεό και καταστρέφει μια ορατή φύση, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι η φύση που καταστρέφει είναι ο Θεός που λατρεύει».
Ο πλανήτης Γη εκπέμπει για μία ακόμη φορά SOS. Μόνο που αυτή ίσως να είναι η τελευταία προειδοποίηση για τον κίνδυνο από την άνοδο της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη.
Το Διακυβερνητικό Πάνελ του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (ΙPCC) καλεί τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να προβούν σε «ραγδαίες, εκτεταμένες και άνευ προηγουμένου αλλαγές σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας», ώστε να αποφευχθούν οι καταστροφικές συνέπειες από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς Κελσίου θα θέσει τον πλανήτη εκτός τροχιάς, με καταστροφικά αποτελέσματα, όπως άνοδο της στάθμης των θαλασσών, εκτεταμένη ερημοποίηση, λιώσιμο των πάγων και μεγαλύτερη συχνότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, που θα επηρεάσουν δραματικά την υγεία των ανθρώπων, την ποιότητα ζωής, την ασφάλεια, αλλά και την οικονομική ανάπτυξη.
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ο πλανήτης έχει διορία έως το 2030 να περιορίσει τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, εντείνοντας τις προσπάθειες για διατήρηση του στόχου αύξησης της θερμοκρασίας 1,5 βαθμό πάνω από τα επίπεδα της προβιομηχανικής εποχής.
Για την επίτευξη όμως του συγκεκριμένου στόχου απαιτείται η συμβολή όλων μας και κυρίως των πολιτών, που θα πρέπει να αλλάξουν καθημερινές συνήθειες: π.χ. περιορισμός της κατανάλωσης κρέατος, περισσότερο περπάτημα ή χρήση ποδηλάτου αντί οδήγηση με αυτοκίνητα συμβατικών καυσίμων και μετακίνηση με τρένα αντί με αεροπλάνα.
Η διάσωση του πλανήτη συνεπάγεται και μεγάλο κόστος. Η επίτευξη και διατήρηση του στόχου 1,5 βαθμού προϋποθέτει επενδύσεις στο ενεργειακό σύστημα περίπου 2,4 τρισ. δολαρίων στην 20ετία 2016-2035.
Οι επιστήμονες εμφανίζονται απαισιόδοξοι. Τι θα συμβεί στο μέλλον; «Ιt’s the end of the world as we know it», για να επικαλεσθούμε το ρεφρέν του γνωστού τραγουδιού των REM; Στο χέρι του ίδιου του ανθρώπου είναι να συνεχίσει να καταστρέφει τη φύση. Όπως είναι στο χέρι του να κάνει στροφή 180 μοιρών, προστατεύοντάς την. Το οφείλει εξάλλου στις επόμενες γενεές. ΠΗΓΗ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Δημοσιεύθηκε στις 9 October 2018 | 2:25 pm


Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα 1928 – 1967

EΙΣΑΓΩΓΗ
Αργεντίνος διεθνιστής επαναστάτης, μία από τις σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία της Κουβανικής Επανάστασης και άσκησε μεγάλη επίδραση στη θεωρία και την τακτική του ανταρτοπόλεμου. Πίστευε στην επικράτηση του σοσιαλισμού μέσα από μια παγκόσμια επανάσταση. Με το πέρασμα των χρόνων ο Τσε έγινε το σύμβολο της αιώνιας επανάστασης και αντικείμενο λατρείας...

ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ο Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα (Ernesto «Che»  Guevara) γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής στις 14 Ιουνίου 1928. Ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά μιας μεσοαστικής οικογένειας αριστερών τάσεων, με βασκικές και ιρλανδικές ρίζες. Από μικρός έγινε γνωστός για τις δυναμικές και ριζοσπαστικές απόψεις του, που αποσκοπούσαν στην «υπεράσπιση των φτωχών και των αδυνάτων». Αν και υπέφερε από κρίσεις άσθματος, που τον ταλαιπώρησε σε όλη του τη ζωή, διακρίθηκε για τις αθλητικές του επιδόσεις. Έπαιξε ράγκμπι, ποδόσφαιρο, ήταν δεινός ποδηλάτης και σκοπευτής. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και αποφοίτησε τον Μάρτιο του 1953. 

Τα καλοκαίρια περνούσε τις διακοπές του ταξιδεύοντας μαζί με τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Περού, Χιλή, Βενεζουέλα, Κολομβία) με μια πεντακοσάρα «Νόρτον» του 1939. Οι παρατηρήσεις του πάνω στα οικονομικά και πολιτικά  προβλήματα των χωρών της Λατινικής Αμερικής τον έπεισαν ότι η μόνη λύση είναι η επανάσταση. Οι αναμνήσεις του από τα ταξίδια αυτά κυκλοφόρησαν το 1992 σε βιβλίο με τίτλο «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας» και το 2004 μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη από τον βραζιλιάνο σκηνοθέτη Βάλτερ Σάλες.

Μετά την αποφοίτησή του πήγε στη Γουατεμάλα, όπου ο συνταγματάρχης Χακόμπο Άρμπενς ηγείτο ενός προοδευτικού καθεστώτος, το οποίο μέσα από την αναδιανομή της γης, απέβλεπε στην πραγματοποίηση της κοινωνικής επανάστασης. Την εποχή εκείνη, ο Γκεβάρα απέκτησε και το περίφημο υποκοριστικό του «Τσε», από μια γλωσσική συνήθεια των αργεντινών, που δίνουν έμφαση στο λόγο τους με το επιφώνημα «che». Η ανατροπή του καθεστώτος Άρμπενς το 1954 με πραξικόπημα υποστηριζόμενο από τη CIA, τον έπεισε ότι οι ΗΠΑ θα καταπολεμούσαν πάντα τις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής και των άλλων αναπτυσσόμενων χωρών του κόσμου. Η πεποίθησή του αυτή αποτέλεσε τη βάση των σχεδίων του για την επικράτηση του σοσιαλισμού μέσα από μια παγκόσμια επανάσταση.

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μετά την ανατροπή Άρμπενς, ο Τσε πήγε στο Μεξικό, όπου γνώρισε τους αδελφούς Κάστρο, οι οποίοι προετοίμαζαν εξέγερση στην Κούβα για την ανατροπή του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Προσχώρησε στις δυνάμεις τους και άρχισε να εκπαιδεύεται στον ανταρτοπόλεμο. Στις 25 Νοεμβρίου 1956 εγκατάλειψε το Μεξικό με το σκάφος Γκράνμα και με 82 συντρόφους του αποβιβάστηκε στις ακτές της επαρχίας Οριέντε της Κούβας. Εντοπίστηκαν, όμως, γρήγορα από τις αρχές και εξολοθρεύτηκαν σχεδόν όλοι. Οι λίγοι που επέζησαν μαζί με τον τραυματισμένο Τσε κατόρθωσαν να φτάσουν στον ορεινό όγκο Σιέρα Μαέστρα. Εκεί οργάνωσαν τον πρώτο αντάρτικο, το οποίο στην πορεία του χρόνου θα γιγαντωθεί και με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο θα ανατρέψει στις 2 Ιανουαρίου 1959 τη δικτατορία Μπατίστα και θα εγκαταστήσει ένα προοδευτικό καθεστώς με μαρξιστικό προσανατολισμό.

Ο Τσε έπαιξε ηγετικό ρόλο στο νέο καθεστώς της Κούβας και το εκπροσώπησε σε πολλές αποστολές στο εξωτερικό. Απέκτησε μεγάλη φήμη στη Δύση, λόγω της θαρραλέας στάσης του σε κάθε μορφή ιμπεριαλισμού και νεοαποικιοκρατίας, που εκείνη την περίοδο τις εκπροσωπούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Κατέλαβε διάφορα κυβερνητικά πόστα στη νέα του πατρίδα, ιδίως του οικονομικού τομέα. Στην προσωπική του ζωή χώρισε την περουβιανή σύζυγό του Ίλντα Γκαντέα, με την οποία είχε αποκτήσει μία κόρη, και νυμφεύθηκε την κουβανή Αλέιντα Μαρτς, στέλεχος του στρατού του Φιντέλ Κάστρο, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. 
Μετά τον Απρίλιο του 1965, ο Τσε αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και έπειτα εξαφανίστηκε εντελώς. Η εξαφάνισή του αποδόθηκε σε διαφωνίες του με τον Φιντέλ Κάστρο σχετικά με την οικονομική πολιτική και την ιδεολογική γραμμή του καθεστώτος. Πάντως, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου ο Κάστρο έδωσε στη δημοσιότητα μία επιστολή του Τσε, όπου επαναβεβαίωνε την ακλόνητη εμπιστοσύνη του στην Κουβανική Επανάσταση και τόνιζε ότι «άλλα έθνη έχουν ανάγκη από τις ταπεινές υπηρεσίες μου»

ΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
Μετά τη φυγή του από την Κούβα, ο Τσε περιπλανήθηκε αρκετά. Το φθινόπωρο του 1966 βρέθηκε στη Βολιβία για να συνεχίσει το επαναστατικό του έργο. Ήταν μία σύγχρονη εκδοχή του Σιμόν Μπολιβάρ, καθώς θεωρούσε τη Λατινική Αμερική όχι ως ένα σύνολο χωριστών εθνών, αλλά ως μία πολιτιστική και οικονομική ενότητα, για την απελευθέρωση της οποίας θα χρειαζόταν μια κοινή στρατηγική.
Την πάμφτωχη Βολιβία κυβερνούσε εκείνη την εποχή η αμερικανοκίνητη χούντα του στρατηγού Ρενέ Μπαριέντος. Ο Τσε με πάσα μυστικότητα οργάνωσε στη ζούγκλα της Σάντα Κρους μία ομάδα από 50 αντάρτες, που αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα του Βολιβιανού Απελευθερωτικού Στρατού. Η πρώτη μάχη με τον στρατό δόθηκε τον Μάρτη του 1967. Ο Τσε ήταν και πάλι στο προσκήνιο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του δικτάτορα, ο οποίος ζήτησε από τις δυνάμεις του το κεφάλι του για να το κρεμάσει σε κεντρικό φανοστάτη της Λα Παζ. 
Ταυτόχρονα, δραστηριοποιήθηκε και η CIA, που δεν είχε ξεχάσει τη δράση του Γκεβάρα στην Κούβα και την καθοριστική του συνεισφορά στην επικράτηση των «μπαρμπούδος» του Κάστρο, αλλά και την εναντίον των ΗΠΑ ρητορική του. Εξόπλισε τις ειδικές δυνάμεις του βολιβιανού στρατού με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και την πλαισίωσε με ειδικούς συμβούλους, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Φέλιξ Ροντρίγκεζ, με δράση στην Κούβα. Εκτός από τον στρατό και τους Αμερικανούς, ο Τσε είχε να αντιμετωπίσει και την εχθρική συμπεριφορά του τοπικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που ήταν περισσότερο προσανατολισμένο προς τη Μόσχα, παρά προς στην Αβάνα. 
Ο κλοιός έσφιγγε γύρω του και ο Τσε δεν άργησε να πέσει στα χέρια των διωκτών του. Οι βολιβιανές ειδικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες τις πληροφορίες από ντόπιους χωρικούς, τον συνέλαβαν ύστερα από σύντομη μάχη στις 8 Οκτωβρίου 1967 στην τοποθεσία Κεμπράδα Ντελ Ιούρο. Σύμφωνα με κάποιους στρατιώτες, ο Τσε φώναξε στους στρατιώτες: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και αξίζω περισσότερο ζωντανός παρά νεκρός». Πάνω του βρέθηκε το ημερολόγιο που κρατούσε για τη δράση του στη Βολιβία. Η πρώτη εγγραφή ήταν στις 7 Νοεμβρίου 1966 και η τελευταία στις 7 Οκτωβρίου 1967 την παραμονή της σύλληψής του. 
Την επομένη μέρα, ο Τσε Γκεβάρα εκτελέστηκε σε μία αίθουσα ενός εγκαταλελειμμένου σχολείου στο χωριό Λα Χιγκέρα. Ο εκτελεστής του ήταν ο λοχίας Μάριο Τεράν, που έδωσε μάχη με τους συναδέλφους για το ποιος θα έχει την τιμή να σκοτώσει τον διακεκριμένο αιχμάλωτο. Με διαταγή του δικτάτορα Μπαριέντος, τον πυροβόλησε με τέτοιο τρόπο, ώστε να φανεί ότι σκοτώθηκε σε μάχη. Η σορός του 39χρονου επαναστάτη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Βαγιεγκράντε για να επιδειχθεί στους εκπροσώπους του Τύπου. Ακολούθως, ένας στρατιωτικός γιατρός τού ακρωτηρίασε τα δύο χέρια ως αποδεικτικό στοιχείο και στη συνέχεια το υπόλοιπο της σορού του τάφηκε σε άγνωστο σημείο. Ο τάφος του αποκαλύφθηκε το 1997 κοντά στο αεροδρόμιο του Βαγιεγκράντε από μια ομάδα κουβανών ιατροδικαστών. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Κούβα και τάφηκαν στο Μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα, όπου δόθηκε η καθοριστική μάχη της Κουβανικής Επανάστασης.
Ο ΘΡΥΛΟΣ
Ο θάνατος του Τσε Γκεβάρα αποτέλεσε ένα σοβαρό πλήγμα για το επαναστατικό κίνημα στη Λατινική Αμερική και οι διάφορες χούντες της περιοχής βρήκαν την ευκαιρία να σκληρύνουν τη στάση τους. Σε αυτό το σημείο εστιάζεται και η κριτική που ασκήθηκε στον Τσε Γκεβάρα, ότι, δηλαδή, η δική του δράση και όσων τον μιμήθηκαν αργότερα συνέβαλε στη διατήρηση ενός σκληρού και αμερικανοκίνητου μιλιταρισμού στη Λατινική Αμερική για πολλά χρόνια ακόμα.
Σχεδόν αμέσως με τον θάνατό του άρχισε να καλλιεργείται ο μύθος του. Ο γιατρός από την Αργεντινή έγινε το σύμβολο της εξέγερσης και της επανάστασης για το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του '60. Πολλά νεαρά άτομα στη Δύση τον ξεχώρισαν ανάμεσα σε άλλους επαναστάτες, επειδή απαρνήθηκε τις ανέσεις μιας άνετης μεσοαστικής ζωής για να αγωνισθεί για τους φτωχούς και απόκληρους του πλανήτη και για μία δίκαιη κοινωνία. Ακόμη και όσοι διαφωνούσαν με τις κομμουνιστικές του ιδέες αναγνώρισαν τη ακεραιότητα και το πνεύμα αυτοθυσίας που τον διέκρινε..

Δημοσιεύθηκε στις 9 October 2018 | 9:09 am


Μαραθώνιος αλληλεγγύης στον Βόλο με σκοπό την απόκτηση λεωφορείου για μαθητές με αναπηρία

«Στα χέρια του» παίρνει την υπόθεση της μεταφοράς μαθητών με αναπηρία από και προς το σχολείο τους το Ειδικό Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Κατάρτισης Βόλου, μετά την άρνηση της ΚΕΚΠΑ ΔΙΕΚ του Δήμου Βόλου να αναλάβει την ευθύνη.  Η πρωτοβουλία παρουσιάστηκε σήμερα σε συνέντευξη Τύπου, από την πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και φίλων ΑμεΑ Μαγνησίας Ράνια Καρανικόλα.
Την πρωτοβουλία στηρίζει το σχολείο, η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Μαγνησίας και η Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων, που απευθύνονται από τους βουλευτές, τους φορείς ακόμη και τις τοπικές επιχειρήσεις, μέχρι τον καθένα από μας να ενισχύσουν την προσπάθεια, μέσω κουπονιών του 1 € που πρόκειται να κυκλοφορήσουν.
Το κόστος του ειδικά διαμορφωμένου λεωφορείου για τη μεταφορά παιδιών με αναπηρία σε αμαξίδια, είναι περίπου 65.000 €.
Για την πρωτοβουλία αυτή, οι συντελεστές των γονέων και των παιδευτικών έδωσαν συνέντευξη Τύπου και ανακοίνωσαν τη λειτουργία από αύριο Τρίτη της πλατφόρμας give&fund, όπου θα αναρτηθεί ένα βίντεο που έφτιαξαν οι μαθητές και ο καθένας μας θα μπορεί να την επισκέπτεται και να καταθέτει το ποσό που μπορεί, για να αποκτηθεί το λεωφορειάκι.
Όποιος επιθυμεί να ενισχύσει την προσπάθεια για την απόκτηση του διαμορφωμένου λεωφορείου για τους μαθητές μπορεί να το κάνει με τους εξής τρόπους:
1. κατάθεση στον λογαριασμό της εθνικής τράπεζας σύλλογος γονέων ΕΕΕΚ Βόλου ή μέσω e banking
αρ.λογαριασμού 202/0035000-96
IBAN: GR3301102020000020200350096
2. Δωρεά μέσω της πλατφόρμας Give & Fund
www.giveandfund.com/giveandfund/project /eeeekvolou
3,. Κατάθεση μέσω Paypal ([email protected]/sch.gr)
4. Κουπόνια 1 ευρώ που διαθέτει ο Σύλλογος Γονέων
Τα στοιχεία επικοινωνίας του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του ΕΕΕΕΚ είναι:
κα Ουρ. Καρανικόλα, τηλ. 6973-279354
E-mail: [email protected]
κα Αργ. Ιντζεσίλογλου, τηλ. 6944-259852
E-mail: [email protected]
Η Ράνια Καρανικόλα πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του ΕΕΕΕΚ και πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Φίλων ΑμεΑ Μαγνησίας τόνισε ότι ο Σύλλογος αποφάσισε να μοιραστεί την ιδέα που είχε μετά από πολύ σκέψη, για να αποκτήσει το σχολείο το δικό του λεωφορείο.
«Αποφασίσαμε να πάρουμε πάνω μας την αγορά ενός λεωφορείου ειδικά διασκευασμένο για μεταφορά παιδιά με αναπηρία, που θα εξυπηρετήσει τις ανάγκες των 55 μαθητών του σχολείου», τόνισε και πρόσθεσε ότι απευθύνονται στις υφυπουργούς, στους βουλευτές, στους τοπικούς φορείς, σε επιχειρήσεις, αλλά και σε όλους τους Βολιώτες και όχι μόνο, για να λυθεί το θέμα της μεταφοράς των μαθητών στο σχολείο.

Δημοσιεύθηκε στις 8 October 2018 | 3:55 pm


Λίμνη Κάρλα: Εγκαινιάστηκε σήμερα το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έργο στα Βαλκάνια

Σε πανηγυρικό κλίμα πραγματοποιήθηκαν σήμερα το πρωί  τα εγκαίνια του έργου της λίμνης Κάρλας.
Η Επίτροπος Περιφερειακής Ανάπτυξης της Ε.Ε. Κορίνα Κρέτσου τόνισε ότι μ’ αυτό το μεγάλο έργο, ένα θραυσμένο οικοσύστημα είναι ζωντανό. Ο βιότοπος αποκτά ζωή. Η αναβίωση της Κάρλας φέρνει τη διατήρηση της βιοπικοιλοτητας και αποτελεί παράδειγμα για όλη την περιοχή.
«Θέλω να συγχαρώ τους εργαζομένους και μηχανικούς για το έργο τους. Είναι ορατό σύμβολο της ευρωπαϊκής συνοχής. Είναι μια μεταμόρφωση όχι μόνο της λίμνης, αλλά της οικονομίας. Επενδύσουμε επίσης σε σχολεία νοσοκομεία έργα υποδομών. Όλα αυτά τα έργα είναι η δύναμη ότι μπορείς να αλλάξεις τη ζωή των ανθρώπων.
Από την πλευρά του ο Υπουργός εσωτερικών Αλ. Χαριτσης τόνισε πώς πρόκειται για το μεγαλύτερο έργο στα Βαλκάνια. «Πολλές φορές συζητάμε για περιβαλλοντικά έργα και πολλές φορές τα βάζουμε σε αντιδιαστολή με την ανάπτυξη. Εδώ έχουμε ένα έργο που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι το περιβάλλον και η ανάπτυξη, συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Το έργο δημιουργεί ένα ιδανικό περιβάλλον για την περιοχή. Θα συμβάλει στην ύδρευση του πολεοδομικού συγκροτήματος και επίσης θα συμβάλει στην αντιπλημμυρική προστασία. Είναι ανάπτυξη με περιβαλλοντικό πρόσωπο.
«Συνεργαστήκαμε με τον Περιφερειάρχη Κ. Αγοράστο για να ξεμπλοκάρουμε το έργο που θα είχε απώλεια σημαντικών πόρων», είπε ο κ. Χαρίτσης και ευχαρίστησε τον κ. Αγοραστό για τη συνεργασία, όπως επίσης την κ. Κορίνα Κρέτσου, λέγοντας ότι χωρίς τη συμπαράστασή της δεν θα είχε επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. «Τώρα που η χώρα βγαίνει από την κρίση, όλοι οι ζωντανοί φορείς της κοινωνίας είναι σημαντικό να συνεργαστούν για να πάμε σε μια νέα φάση που δεν θα έχει τις στρεβλώσεις και τις παθογένειες του παρελθόντος», είπε.
 ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ
https://www.facebook.com/magnesianews/videos/253332278629188/
Σύμφωνα με τον κ. Αγοραστό η επανασύσταση της λίμνης Κάρλας «είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό έργο στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Ένα έργο συνολικού κόστους 320 εκ. ευρώ. Ένα έργο στο οποίο συναντώνται η συνεργασία, η συνέργεια, η αποτελεσματικότητα, η πάλη – κατασκευάστηκε σε μια δύσκολη περίοδο με έλλειψη ρευστότητας και capital control-, το περιβάλλον, ο μύθος, η παραγωγή, η τεχνολογία, η φύση και ο άνθρωπος.


Δημοσιεύθηκε στις 5 October 2018 | 9:26 pm


Έφυγε από τη ζωή 47χρονη Βολιώτισσα

Θλίψη στην οικογένεια, τους φίλους και όσους όσοι την γνώριζαν προκάλεσε ο θάνατος της 47χρονης Ειρήνης Γιαλίδη, που αφήνει πίσω τον σύζυγο της Νίκο, τα παιδιά της Ελευθέριο και Ελένη, τη μητέρα της Δήμητρα, τα αδέλφια και τα ανίψια της. Η κηδεία της θα γίνει αύριο Σάββατο στις 11 το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίων Κοσμά Αιτωλού και Αρτεμίου. Παράκληση της οικογένειας αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στην «Φλόγα».

Δημοσιεύθηκε στις 5 October 2018 | 9:26 pm


Η ιστορία των βραβείων Νόμπελ

Τα Νόμπελ (ορθή προφορά Νομπέλ) είναι τα πιο προβεβλημένα βραβεία στον κόσμο και σημείο αναφοράς για άλλες ανάλογες προσπάθειες που ακολούθησαν. Θεσμοθετήθηκαν το 1895 με τη διαθήκη του σουηδού επιχειρηματία και εφευρέτη Άλφρεντ Νόμπελ (1833-1896). Ανακοινώνονται κάθε χρόνο τον Οκτώβριο (3 – 10 Οκτωβρίου το 2016) και απονέμονται (από το 1901) στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο θανάτου του Νόμπελ.
Τα βραβεία είναι πέντε τον αριθμό (Φυσικής, Χημείας, Ιατρικής και Φυσιολογίας, Λογοτεχνίας και Ειρήνης), ενώ ένα έκτο, αυτό των οικονομικών, προστέθηκε το 1968, με χορηγό την Τράπεζα της Σουηδίας, που απλώς φέρει την ονομασία «Νόμπελ», χωρίς να σχετίζεται με τη βούληση του Άλφρεντ Νόμπελ. Φέρει τον τίτλο «Βραβείο Οικονομικών Επιστημών της Τράπεζας της Σουηδίας στη μνήμη του Άλφρεντ Νόμπελ».
Το κάθε βραβείο συνίσταται σ’ ένα χρυσό μετάλλιο, ένα δίπλωμα που αναγράφεται το αιτιολογικό της απονομής κι ένα χρηματικό ποσό (830.000 ευρώ, το 2016), που ποικίλλει ανάλογα με τα έσοδα του Ιδρύματος Νόμπελ, θεματοφύλακα των βραβείων. Η απονομή γίνεται στη Στοκχόλμη και στο Όσλο για το Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Άλφρεντ Νόμπελ (1833-1896) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 19ου αιώνα. Χημικός, μηχανικός, εφευρέτης και επιχειρηματίας απέκτησε 350 πατέντες, με πιο γνωστές αυτές για την ανακάλυψη της δυναμίτιδας και του πυροκροτητή. Ως επιχειρηματίας δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην πολεμική βιομηχανία.
Παρόλο που διαπνεόταν από φιλειρηνικά συναισθήματα και ήλπιζε ότι η καταστρεπτική δύναμη των εφευρέσεών του θα μπορούσε να συντελέσει στο να δοθεί ένα τέλος στους πολέμους, έβλεπε με απαισιοδοξία το μέλλον του ανθρωπίνου γένους. Οι διαπιστώσεις του αυτές, αλλά και σχόλια του Τύπου που τον χαρακτήριζαν «Έμπορο του Θανάτου», τον οδήγησαν να φροντίσει την υστεροφημία του.
Με τη διαθήκη του της 27ης Νοεμβρίου 1895, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, διέθεσε το 94% της τεράστιας περιουσίας του για να υλοποιηθεί αυτό που θεωρείται σήμερα η μεγαλύτερη τιμητική διάκριση στον κόσμο: Το Βραβείο Νόμπελ. Στη διαθήκη ορίζεται ότι «τα βραβεία θα δίνονταν κάθε χρόνο, σε όσους κατά τον προηγούμενο χρόνο θα είχαν προσφέρει τη μεγίστη ωφέλεια στην ανθρωπότητα» στους τομείς της φυσικής, της χημείας, της φυσιολογίας και ιατρικής, λογοτεχνίας και ειρήνης. Με την ίδια διαθήκη συστήθηκε το «Ίδρυμα Νόμπελ» (29 Ιουνίου 1900), που φροντίζει για τη σωστή εκπλήρωση των όρων της, σύμφωνα με τη βούληση του διαθέτη.
Τα πρώτα βραβεία Νόμπελ απονεμήθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 1901, την πέμπτη επέτειο από το θάνατο του Άλφρεντ Νόμπελ. Οι βραβευθέντες ήταν: ο γερμανός φυσικός Βίλχελμ Ρέντγκεν, Νόμπελ Φυσικής, για την ανακάλυψη των ακτίνων Χ, ο ολλανδός χημικός Γιάκομπους βαν’τ Χοφ, Χημείας, για την ανακάλυψη των νόμων της χημικής δυναμικής και ωσμωτικής πίεσης στα διαλύματα, ο γερμανός γιατρός Εμίλ φον Μπέρινγκ, Ιατρικής - Φυσιολογίας, για το έργο του που αφορούσε τη χρήση του ορού ως θεραπευτικού μέσου, ο γάλλος ποιητής Σιλί Πριντόμ, Λογοτεχνίας, ο ελβετός έμπορος Ερρίκος Ντινάν και ο γάλλος ειρηνιστής Φρεντερίκ Πασί, που μοιράστηκαν το Νόμπελ Ειρήνης, για την ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού ο πρώτος, και τους αγώνες του για την εμπέδωση της διεθνούς ειρήνης ο δεύτερος.
Οι γενικές αρχές που διέπουν την απονομή των βραβείων διατυπώθηκαν από τον ίδιο τον Νόμπελ στη διαθήκη του, ενώ το 1900 συμφωνήθηκε η θέσπιση συμπληρωματικών διατάξεων (ερμηνευτικών, διαχειριστικών και διοικητικών), μεταξύ του Ιδρύματος Νόμπελ και των στενών συγγενών του διαθέτη.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του Νόμπελ, τα βραβεία φυσικής και χημείας απονέμονται από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, το βραβείο της φυσιολογίας - ιατρικής από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, το βραβείο της Λογοτεχνίας από τη Σουηδική Ακαδημία και το βραβείο της Ειρήνης από πενταμελή επιτροπή, η οποία εκλέγεται από τα νορβηγικά νομοθετικά σώματα («Στόρτινγκ»). Ο διαθέτης είχε εκφράσει «την επιτακτική επιθυμία κατά την απονομή των βραβείων να μη λαμβάνεται καθόλου υπόψιν η εθνικότητα των υποψηφίων, αλλά να απονέμεται το βραβείο στον καλύτερο, ανεξαρτήτως εάν είναι Σουηδός ή όχι». Το Ίδρυμα Νόμπελ δεν ασχολείται με την ανάδειξη των υποψηφιοτήτων, τις συζητήσεις και τις αποφάσεις των επιτροπών και γενικά με τη διαδικασία απονομής των βραβείων, αλλά φροντίζει μόνο το οικονομικό σκέλος του βραβείου και τη διοικητική υποστήριξη των αρμόδιων επιτροπών.
Ένα βραβείο είτε δίνεται ολόκληρο σ’ ένα μόνο πρόσωπο, είτε μοιράζεται σε δύο ή τρία πρόσωπα. Μπορεί να δοθεί βραβείο περισσότερες από μία φορές στο ίδιο πρόσωπο. Δεν είναι δυνατόν να προταθεί μεταθανάτια ένα πρόσωπο για βράβευση, αν όμως η πρόταση για βράβευσή του έγινε κανονικά (πριν από τον θάνατό του), η βράβευση μπορεί να γίνει μεταθανάτια, όπως συνέβη στις περιπτώσεις του Νταγκ Χάμαρσκγελντ (Ειρήνης, 1961), του Έρικ Κάρλφελτ (Λογοτεχνίας, 1931) και του Ραλφ Στάινμαν (Ιατρικής, 2011).
Αν ο βραβευόμενος αποποιηθεί ή δεν παραλάβει το βραβείο του μέσα σε ορισμένη προθεσμία, το χρηματικό ποσό επιστρέφεται στο ίδρυμα. Έχουν σημειωθεί αποποιήσεις βραβείων Νόμπελ στην ιστορία τού θεσμού (χαρακτηριστικότερη αυτή του Ζαν-Πολ Σαρτρ το 1964) και, σε μερικές περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις μερικών χωρών με ολοκληρωτικά ή αυταρχικά καθεστώτα, έχουν απαγορεύσει στον βραβευόμενο να δεχθεί το Βραβείο Νόμπελ. Παρ' όλ’ αυτά, ο βραβευόμενος καταχωρίζεται στη βίβλο των κατόχων Βραβείων Νόμπελ, με την παρατήρηση «δεν αποδέχθηκε το βραβείο».
Είναι δυνατόν να μην γίνει απονομή του βραβείου για μία χρονιά, αν δεν υπάρξει υποψήφιος άξιος βράβευσης σύμφωνα με το πνεύμα της διαθήκης του Νόμπελ ή αν η παγκόσμια κατάσταση εμποδίζει τη συγκέντρωση των απαραίτητων πληροφοριών κατά χώρα για τη λήψη απόφασης, όπως έχει συμβεί κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Οι απονομές των Νόμπελ Φυσικής, Χημείας και Ιατρικής είναι οι λιγότερο αμφιλεγόμενες, ενώ αντίθετα εκείνες της Λογοτεχνίας και της Ειρήνης, λόγω της φύσης των δύο αυτών τομέων, υπήρξαν σε μεγαλύτερο βαθμό αντικείμενο έντονων αντιπαραθέσεων και αμφισβητήσεων.
Η Ελλάδα, στην υπερεκατονταετή ιστορία του θεσμού, έχει κατακτήσει δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη (1963) και τον ομότεχνό του Οδυσσέα Ελύτη(1979).

Δημοσιεύθηκε στις 4 October 2018 | 9:26 am


ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2019 -Δεν κόβονται συντάξεις -

Το υπουργείο Οικονομικών κατέθεσε χθές, Δευτέρα 1 Οκτωβρίου, προς συζήτηση στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής το Προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2019. Το Προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού στηρίζεται σε ένα αναθεωρημένο μακροοικονομικό σενάριο βάσει του οποίου ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης, σε σταθερές τιμές, προβλέπεται να είναι 2,1% και 2,5% για τα έτη 2018 και 2019 αντιστοίχως.
Οπως σημειώνεται στην εισαγωγική έκθεση οι ικανοποιητικές δημοσιονομικές επιδόσεις των ετών 2015-2018, καθώς και η βελτίωση των μακροοικονομικών μεγεθών της ελληνικής οικονομίας επιτρέπουν τη σταδιακή αλλαγή του μείγματος δημοσιονομικής πολιτικής, με σκοπό την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, την υποστήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης και την αντιμετώπιση, με τρόπο στοχευμένο, χρονίων ελλειμμάτων στον τομέα της κοινωνικής προστασίας.
Για το 2019, η αλλαγή του μείγματος δημοσιονομικής πολιτικής υλοποιείται μέσω των ακόλουθων μέτρων που προτίθεται να εφαρμόσει η Κυβέρνηση:
• Από την πλευρά των εσόδων, (α) τη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 10% μεσοσταθμικά, (β) τη μείωση ασφαλιστικών εισφορών ελεύθερων επαγγελματιών, αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, (γ) τη μείωση φορολογίας διανεμόμενων κερδών και (δ) τη σταδιακή μείωση του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων από 29% σε 25% με μείωση κατά 1% κατ’ έτος.
• Από την πλευρά των δαπανών, (α) την επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για νέους κάτω των 25 ετών, (β) την εισαγωγή ενός νέου προγράμματος επιδότησης ενοικίου με οικονομικά και οικογενειακά κριτήρια, (γ) την ενίσχυση των σχολικών μονάδων Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, (δ) την ενίσχυση του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι».
Το Προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού αποτυπώνει, επίσης, την πρόθεση της Κυβέρνησης να μην υλοποιήσει την εφαρμογή των συνταξιοδοτικών και εξισορροπητικών παρεμβάσεων, όπως αυτές είχαν συμπεριληφθεί στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022 για το 2019, με την εξαίρεση του μέτρου ενίσχυσης των οικογενειακών επιδομάτων, το οποίο ήδη εφαρμόζεται από 1.1.2018. Η ακριβής ποσοτικοποίηση των δημοσιονομικών παρεμβάσεων που προτίθεται να υλοποιήσει η Κυβέρνηση θα οριστικοποιηθεί στο πλαίσιο της επεξεργασίας των προϋπολογισμών των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη διαδικασία του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Προσχεδίου του Κρατικού Προϋπολογισμού, τόσο τα περιγραφόμενα μέτρα δημοσιονομικής επέκτασης όσο και η μη εφαρμογή των συνταξιοδοτικών και εξισορροπητικών παρεμβάσεων είναι πλήρως συμβατά με το δημοσιονομικό στόχο της χώρας, όπως αυτός τίθεται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022.

Δημοσιεύθηκε στις 2 October 2018 | 9:34 am


ΔΕΥΤΕΡΑ 1/10/2018 ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑΝΝΗ ΚΩΣΤΗ

Γιάννης Κωστής
Ψωμί……….
Λέξη και τροφή, σύμβολο κυρίως για τον σύγχρονο άνθρωπο, αφού στο μεγαλύτερο διάστημα της συμπαντικής του παρουσίας ο άνθρωπος ήταν κυνηγός κρέατος και καρπών δέντρων. Το ψωμί έλειψε, εξαφανίστηκε, περίσσεψε, σπαταλήθηκε, πετάχτηκε, άλλαξε μορφή και γεύσεις, τραγουδήθηκε όσο κανένα άλλο τρόφιμο. Η πρόσφατη οικονομική κρίση έφερε μερικώς πραγματική , αλλά και νοερή έλλειψή του στα μυαλά αρκετών από εμάς, παρά τον σύγχρονο πλουτισμό μας…

.
Αυτά και άλλα πολλά …. Στο βίντεο «ψωμί – παιδεία- ελευθερία» του γιατρού Γιάννη Κωστή που θα προβληθεί στις 1 Οκτωβρίου 2018, Δευτέρα στις 8 μμ, στην αίθουσα του νέου πολυχώρου τέχνης και εκδηλώσεων του Γιώργου Φουντούλη -Gallery, (Γαζή 107 με Χατζηαργύρη). Διαρκεί 1 ώρα και 20 λεπτά.

Δημοσιεύθηκε στις 27 September 2018 | 3:53 pm


Νέα πτώση της θερμοκρασίας σήμερα στη Μαγνησία

Σύμφωνα με έκτακτο δελτίο επιδείνωσης του καιρού, σήμερα Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου στη Μαγνησία και σε όλη τη Θεσσαλία πρόκειται να επικρατήσουν άνεμοι βορειοανατολικοί 5 έως 7 BF και στα ανατολικά 8 και τοπικά 9 BF, ενώ η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 13 έως 15 βαθμούς Κελσίου.
Κατόπιν τούτου, από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Βόλου συστήνεται στους ιδιοκτήτες και κυβερνήτες μικρών σκαφών να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλούς πρόσδεσης και να μην αποπλεύσουν κατά το χρόνο ισχύος του Δελτίου. Οι λουόμενοι συστήνεται όπως επιδεικνύουν την απαραίτητη προσοχή και να συμμορφώνονται με τους κανόνες ασφαλούς κολύμβησης. Ναυταθλητικοί και Αλιευτικοί σύλλογοι, παρακαλούνται για την ενημέρωση των μελών τους.
Για περισσότερες πληροφορίες όσοι επιθυμούν μπορούν να επικοινωνούν με το Κεντρικό Λιμεναρχείο Βόλου (τηλ: 2421353800 & 108)

Δημοσιεύθηκε στις 26 September 2018 | 9:45 am


«Βουτιά» της θερμοκρασίας από σήμερα Τρίτη

Η παρουσία ενός ισχυρού αντικυκλώνα ο οποίος από σήμερα  Τρίτη 25/09 θα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης σε συνδυασμό με το σύστημα χαμηλών πιέσεων στην Αν. Μεσόγειο  θα δημιουργήσει  τις συνθήκες για τη σημαντική ενίσχυση των βορείων ανέμων στο Αιγαίο, φθάνοντας τοπικά στα 8 ως 9 Μποφόρ. Ταυτόχρονα ψυχρές αέριες μάζες θα μετακινηθούν από τη Βορειοανατολική Ευρώπη προς τη χώρα μας. Η πτώση της θερμοκρασίας θα είναι εντυπωσιακή, κυρίως στη βόρεια και κεντρικά, 8-12 βαθμούς χαμηλότερα από το βράδυ της Δευτέρα 24/09. Η κακοκαιρία «Ξενοφών» θα συνεχιστεί την Τετάρτη 26/09 με το κύριο χαρακτηριστικό του καιρού να είναι οι θυελλώδεις ως πολύ θυελλώδεις άνεμοι στο Αιγαίο, οπότε τοπικά στο Αιγαίο η ένταση τους μπορεί να φτάσει και τα 10 Μποφόρ. Λόγω της έντασης των ανέμων σε αρκετές περιοχές  απαιτείται αυξημένη προσοχή.
Στο Βόλο
Για σήμερα  Τρίτη 25/9, θα εκδηλωθεί ασθενής βροχόπτωση, με τη θερμοκρασία να κυμαίνεται από 17 έως 20 βαθμούς Κελσίου και ασθενείς βόρειους ανέμους με ένταση που θα φτάσει τα 3 μποφόρ. Τις απογευματινές και βραδυνές ώρες περιμένουμε βελτίωση των καιρικών συνθηκών, με τοπική συννεφιά, με το θερμόμετρο να φτάνει τους 17 βαθμούς Κελσίου και μικρή εξασθένιση των ανέμων, από ανατολική διεύθυνση και ένταση μέχρι 2 μποφόρ.

Δημοσιεύθηκε στις 25 September 2018 | 7:07 am


Γεώργιος Σεφέρης

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. Γραμματολογικά ανήκει στη «Γενιά του '30».
Ο Γεώργιος Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 στη Σμύρνη. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Στυλιανού Σεφεριάδη (1873-1951) - δικηγόρου, σημαντικού κοινωνικού παράγοντα της Σμύρνης και ανθρώπου με λογοτεχνικές ανησυχίες - και της Δέσποινας Τενεκίδη με καταγωγή από τη Νάξο. Το ζευγάρι είχε άλλα δυο παιδιά, τον Άγγελο (1905-1950) και την Ιωάννα (1902-2000), σύζυγο του φιλόσοφου και πολιτικού Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Ο Σεφέρης ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1906 στη Σμύρνη και τις ολοκλήρωσε το 1918 στην Αθήνα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του από το 1914. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, από την οποία αποφοίτησε με διδακτορικό το 1924. Τα χρόνια παραμονής του στο Παρίσι ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της ποιητικής του φυσιογνωμίας. Ήταν η εποχή που το κίνημα του μοντερνισμού βρισκόταν στην ακμή του.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίστηκε υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών (1926), αρχίζοντας έτσι μια λαμπρή καριέρα στο διπλωματικό σώμα, που κορυφώθηκε το 1957, με την τοποθέτησή του ως πρεσβευτή της Ελλάδας στη Μεγάλη Βρετανία. Παρέμεινε στο Λονδίνο έως το 1962, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Στις 10 Απριλίου του 1941, μία ημέρα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς, είχε νυμφευτεί στην Πλάκα τη Μαρώ Ζάννου, με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.

Ο Γ. Σεφέρης στο ραδιόφωνo του BBC
Στα ελληνικά γράμματα ο Γιώργος Σεφέρης εμφανίστηκε το 1931, με την ποιητική συλλογή Στροφή, η οποία από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας της προκάλεσε το ενδιαφέρον της λογοτεχνικής κοινότητας της Αθήνας, με θετικές και αρνητικές αντιδράσεις. Οι θαυμαστές του -Γιώργος Θεοτοκάς, Γιώργος Κατσίμπαλης και Ανδρέας Καραντώνης- υποστήριξαν ότι ηΣτροφή εγκαινιάζει μια καινούργια εποχή για την ελληνική ποίηση, ενώ οι επικριτές του, όπως ο Άλκης Θρύλος και ο Τάκης Παπατσώνης, ισχυρίστηκαν ότι η ποίηση του Σεφέρη είναι σκοτεινή και εγκεφαλική, χωρίς πραγματικό συναίσθημα. Με την πάροδο του χρόνου, η Στροφή απέκτησε τεράστιο συμβολικό βάρος, επειδή θεωρήθηκε από την κριτική ότι έστρεψε την ελληνική ποίηση από την παραδοσιακή στη μοντέρνα γραφή. Ο Μοντερνισμός του Σεφέρη, παρατηρεί ο Γιώργος Θεοτοκάς, υπήρξε «ένας μοντερνισμός τολμηρός, αλλά που κρατούσε το νήμα της παράδοσης, με αίσθημα ευθύνης και με σεβασμό για τη γλώσσα».


Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε, αλλά και το ειδικό βάρος των Κατσίμπαλη και Καραντώνη στα λογοτεχνικά πράγματα, τον βοήθησε να επιβληθεί ως ένας πολλά υποσχόμενος νέος ποιητής. Η καθιέρωση του Σεφέρη ως μείζονος ποιητή έγινε το 1935, με την ποιητική συλλογή Μυθιστόρημα. Σ’ αυτό το έργο βλέπουμε πλήρως διαμορφωμένα τα σύμβολα που συνθέτουν την ποιητική μυθολογία του Σεφέρη: το «ταξίδι», οι «πέτρες», τα «μάρμαρα», τα «αγάλματα», η «θάλασσα», ο «Οδυσσέας» κ.ά.
Εκτός από το πλούσιο ποιητικό έργο του, ο Σεφέρης διακρίθηκε και στον δοκιμιακό λόγο, με μία σειρά ρηξικέλευθων κριτικών δοκιμίων, στα οποία τόνισε τη σημασία της ελληνικής παράδοσης και ανέδειξε το έργο περιθωριακών μορφών της, όπως του Γιάννη Μακρυγιάννη και του Θεόφιλου. Το μεταφραστικό του έργο είναι μικρό σε ποσότητα, αλλά σημαντικό. Μετέφρασε δύο έργα του αμερικανού ποιητή Τ.Σ. Έλιοτ (Έρημη Χώρα και Φονικό στην Εκκλησιά), ενώ μετέφερε στη νέα ελληνική δύο έργα της Βίβλου (Άσμα Ασμάτων και Αποκάλυψη του Ιωάννη). Ο Τ.Σ. Έλιοτ, ηγετική φυσιογνωμία της μοντερνιστικής ποίησης του 20ου αιώνα, ήταν ο ποιητής που τον επηρέασε όσο κανένας άλλος.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο Νόμπελ
Από τη δεκαετία του '50 το έργο του Σεφέρη μεταφράστηκε και εκτιμήθηκε στο εξωτερικό. Συνεπεία αυτού ήταν η βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας τον Δεκέμβριο του 1963, «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας.


Κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας, έσπασε τη σιωπή του στις 28 Μαρτίου του 1969 και στηλίτευσε τη χούντα με την περίφημη δήλωσή του στο ραδιόφωνο του BBC. «Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά» τόνισε μεταξύ άλλων.
Στις αρχές Αυγούστου του 1971 ο Γιώργος Σεφέρης εισάγεται στον Ευαγγελισμό και εγχειρίζεται στον δωδεκαδάκτυλο. Θα πεθάνει από μετεγχειρητικές επιπλοκές τα ξημερώματα της 20ης Σεπτεμβρίου του 1971. Η κηδεία του, δύο ημέρες αργότερα, θα είναι πάνδημη και θα λάβει αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Στη νεκρώσιμη πομπή προς το Α' Νεκροταφείο, μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το απαγορευμένο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Σεφέρη Άρνηση (Στο περιγιάλι το κρυφό, όπως είναι πιο γνωστό). Στις 23 Σεπτεμβρίου, δημοσιεύεται στην εφημερίδα Το Βήμα, το τελευταίο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη Επί Ασπαλάθων, που έγραψε στις 31 Μαρτίου 1971 και αποτελεί μία ακόμη καταγγελία κατά της δικτατορίας.
Αρκετοί συνθέτες έχουν ενσκήψει στο έργο του Σεφέρη και μελοποιήσει ποιήματά του, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Μαμαγκάκης, Μίλτος Πασχαλίδης, Αδελφοί Κατσιμίχα, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Αργύρης Μπακιρτζής, Δημήτρης Αγραφιώτης, Θεόδωρος Αντωνίου, Λεωνίδας Ζώρας, Θεόδωρος Καρυωτάκης, Περικλής Κούκος, Γιώργος Κουρουπός, Γεώργιος Πονηρίδης, Θάνος Μικρούτσικος και Τζον Τάβενερ.

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2018 | 9:36 am


Έπεσε νεκρός την ώρα που οδηγούσε ο Γιώργος Αϋφαντής

Ένας 50χρονος μεταφέρθηκε χωρίς σφυγμό στο Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο περίπου στις 3 το μεσημέρι χθές. Ο 50χρονος έπεσε από το μηχανάκι του, μόλις ανέβηκε σε αυτό και πριν προλάβει να ανάψει τη μηχανή, στο ύψος της ΔΕΗ. Αμέσως ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν ότι δεν είχε σφυγμό και οι προσπάθειες ανάνηψης απέβησαν άκαρπες.  Πρόκειται για τον Γιώργο Αϋφαντή, ιδιοκτήτη καφέ στην οδό Εθνικών Αγώνων, στη Νέα Ιωνία. Ο άτυχος 50χρονος ήταν ανύπαντρος και πριν από τρία χρόνια είχε χάσει τον αδελφό του, ο οποίος επίσης είχε πεθάνει ξαφνικά, ενώ οι ηλικιωμένοι γονείς τους είναι στη ζωή.

Δημοσιεύθηκε στις 19 September 2018 | 9:08 am


Μάνος Λοΐζος 1937 – 1982

Κυπριακής καταγωγής μουσικοσυνθέτης, με σπουδαία προσφορά στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι.
Ο Εμμανουήλ Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στο χωριό Άγιοι Βαβατσινιάς της επαρχίας Λάρνακας. Ήταν το μοναδικό παιδί του Ανδρέα Λοΐζου και της Δέσποινας Μανάκη, κόρης γεωπόνου από τη Ρόδο. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, όταν ο Μάνος ήταν επτά ετών.
Με τη μουσική ασχολήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια. Γράφτηκε σε τοπικό Ωδείο και άρχισε να μαθαίνει βιολί, αλλά κατέληξε στην κιθάρα. Μετά την αποφοίτησή του από το Αβερώφειο Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας
το 1955 ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε αρχικά στη Φαρμακευτική Σχολή και στη συνέχεια στην ΑΣΟΕΕ. Στις αρχές του 1960 ήλθε η μεγάλη στροφή στη ζωή του, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική.
Για να επιβιώσει κάνει διάφορες δουλειές, από γκαρσόνι σε ταβέρνα μέχρι γραφίστας και διακοσμητής. Το 1962 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη «Φίλιπς» για την ηχογράφηση του πρώτου του τραγουδιού. Είναι το «Τραγούδι του δρόμου», ελληνική απόδοση του Νίκου Γκάτσου σ' ένα ποίημα του Λόρκα με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο.
Το Απρίλιο του 1962 έγινε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος στο Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ), με στόχο τη στήριξη του έργου του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και την προβολή νέων δημιουργών. Στις τάξεις του συλλόγου θα βρεθούν πολύ γρήγορα ο Χρήστος Λεοντής, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Νότης Μαυρουδής, ο Φώντας Λάδης, ο Μάνος Ελευθερίου και πολλοί άλλοι. Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της χορωδίας του συλλόγου και με αυτή συμμετέχει το καλοκαίρι στις παραστάσεις της μουσικής επιθεώρησης του Μίκη Θεοδωράκη «Όμορφη Πόλη» που ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Παρκ.
Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται τη Μάρω Λήμνου, τη μετέπειτα συγγραφέα παιδικών βιβλίων, γνωστή ως Μάρω Λοΐζου. Ένα χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 1966, θα γεννηθεί η κόρη τους Μυρσίνη. Τα επόμενα χρόνια θα είναι αρκετά δημιουργικά για τον συνθέτη. Γράφει τραγούδια και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μπήκε πολλές φορές στο στόχαστρο των αρχών για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 συνελήφθη και πέρασε 10 μέρες στα κρατητήρια στης Ασφάλειας. Μέσα στο ξέφρενο κλίμα της μεταπολίτευσης συμμετέχει στις μεγάλες λαϊκές συναυλίες της εποχής και στο τέλος του 1974 κυκλοφορεί το δίσκο «Τα Τραγούδια του Δρόμου», με όλα εκείνα τα τραγούδια του που είτε είχαν απαγορευτεί τα προηγούμενα χρόνια, είτε δεν τους είχε επιτραπεί η ηχογράφηση από τη λογοκρισία της επταετίας. Την τριετία 1974 - 1977 υπήρξε ένας από τους βασικούς εκφραστές του πολιτικού τραγουδιού. Το 1978 αναλαμβάνει την προεδρία της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Ελλάδας και πρωτοστατεί στη δημιουργία φορέα είσπραξης των πνευματικών δικαιωμάτων. Τον ίδιο χρόνο παντρεύεται σε δεύτερο γάμο την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη.
Στην εικοσαετή μουσική του διαδρομή έγραψε μερικά από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια, συνεργαζόμενος με τους στιχουργούς Γιάννη Νεγρεπόντη, Φώντα Λάδη, Μανώλη Ραούλη, Δημήτρη Χριστοδούλου και Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1965 και έγιναν αχώριστοι φίλοι. Τα τραγούδια του, γεμάτα λυρισμό και τρυφερότητα, ερμήνευσαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Γιάννης Καλατζής, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, η Μαρία Φαραντούρη, ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Δήμητρα Γαλάνη.
Ο Μάνος Λοΐζος έφυγε νωρίς από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. Άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο της Μόσχας, χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Βασική Δισκογραφία


  • «Ο Σταθμός» (1968): Επτά τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και πέντε ορχηστρικά. («Minos») Επιτυχίες: «Δελφίνι, Δελφινάκι», «Το παληό ρολό», «Η δουλειά κάνει τους άντρες», «Ο Σταθμός». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Λίτσα Διαμάντη, Δημήτρης Ευσταθίου και Γιώργος Νταλάρας.
  • «Θαλασσογραφίες» (1970): 11 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Έχω ένα καφενέ», «Τζαμάικα», «10 παλληκάρια». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής, Γιώργος Νταλάρας, Μαρίζα Κωχ, Γιάννης Πάριος και ο συνθέτης.
  • «Ευδοκία» (1971): Το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας του Αλέξη Δαμιανού. («Minos») Επιτυχία: «Το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας».
  • «Να 'χαμε τι να 'χαμε...» (1972): 10 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. («Minos») Επιτυχίες: «Παποράκι», «Ήλιε μου σε παρακαλώ», «Κουταλιανός», «Ελισσώ». Τραγουδούν: Γιάννης Καλατζής και Γιώργος Νταλάρας.
  • «Τραγούδια του δρόμου» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, Δημήτρη Χριστοδούλου, Νίκου Γκάτσου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Μέρμηγκας», «Τσε», «Τ' Ακορντεόν», «Τρίτος Παγκόσμιος». Τραγουδούν: Αλέκα Αλιμπέρτη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χορωδία Γιώργου Κακίτση και ο συνθέτης.
  • «Καλημέρα ήλιε» (1974): 12 τραγούδια σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Καλημέρα Ήλιε», «Μια καλημέρα», «Με φάρο το φεγγάρι», «Θα έρθει μόνο μια στιγμή», «Δώδεκα παιδιά» και «Όταν σε είδα να ξυπνάς». Τραγουδούν: Κώστας Σμοκοβίτης, Χάρις Αλεξίου, Αλέκος Αλιμπέρτης και ο συνθέτης.
  • «Τα νέγρικα» (1975): Κύκλος 10 τραγουδιών σε ποίηση Γιάννη Νεγρεπόντη. («Minos») Επιτυχία: «Ο γερο νέγρο Τζιμ». Τραγουδούν: Μαρία Φαραντούρη και Μανώλης Ρασούλης.
  • «Τα τραγούδια μας» (1976): 12 τραγούδια σε στίχους Φώντα Λάδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. («Minos») Επιτυχίες: «Λιώνουν τα νιάτα μας», «Πάγωσε η τζιμινιέρα», «Το Δέντρο». Ο δίσκος έγινε πλατινένιος, αλλά τα περισσότερα τραγούδια κόπηκαν από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ, λόγω των πολιτικοκοινωνικών τους μηνυμάτων.
  • «Τα τραγούδια της Χαρούλας» (1979): 12 τραγούδια σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. («Minos») Επιτυχίες: «Γύφτισσα τον εβύζαξε», «Τέλι, Τέλι, Τέλι», «Όλα σε θυμίζουν». Τραγουδούν: Χάρις Αλεξίου και Δημήτρης Κοντογιάννης. Ο δίσκος έγινε πλατινένιος.
  • «Για μια μέρα ζωής» (1980): 12 τραγούδια σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, Μανώλη Ρασούλη, Δώρας Σιτζάνη, Φώντα Λάδη, Τάσου Λειβαδίτη και Μάνου Λοΐζου. («Minos») Επιτυχίες: «Σ' ακολουθώ», «Κι αν είμαι ροκ», «Η ημέρα εκείνη δεν θα αργήσει». Τραγουδούν: Δήμητρα Γαλάνη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δώρα Σιτζάνη και ο συνθέτης.
  • «Γράμματα στην αγαπημένη» (1983): Μελοποιημένη ποίηση του τούρκου Ναζίμ Χικμέτ σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου. («Minos»)
  • «Εκτός Σειράς. Σαράντα σκόρπιες ηχογραφήσεις» (2002): Συλλογή με επιτυχίες του που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε δίσκους. («Minos»)
  • «Τα τραγούδια του Σεβάχ» (2003): Συλλογή με τις μεγάλες επιτυχίες του («Minos»)


Χάρις Αλεξίου - Αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο (Ηρώδειο 2007)



Δημοσιεύθηκε στις 17 September 2018 | 8:57 am


Νομιμότητα στο τηλεοπτικό τοπίο

«Τολμήσαμε να πολεμήσουμε τη συνενοχή του πολιτικού συστήματος και των ιδιοκτησιών των μέσων ενημέρωσης. Τολμήσαμε να εφαρμόσουμε τον νόμο και το Σύνταγμα. Τολμήσαμε να μην συμβιβαστούμε με την άνευ αδείας χρήση των συχνοτήτων, τις δανειοδοτήσεις με "αέρα" και τη γενική ασυδοσία», αναφέρει μεταξύ άλλων σε άρθρο του στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκος Παππάς. 
«Οι αγώνες της κυβέρνησης για τη ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου, την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων, παρά τις επιθέσεις που δεχτήκαμε τα τελευταία χρόνια από επιχειρηματικά συμφέροντα και τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, επιτέλους δικαιώνονται.

Αν, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από κάτι η επομένη μέρα στο τηλεοπτικό πεδίο, αυτό είναι η νίκη της νομιμότητας» προσθέτει.
Το πλήρες κείμενο του άρθρου του Νίκου Παππά έχει ως εξής:
«Αν συγκρίνει κανείς το τρέχον τηλεοπτικό τοπίο με αυτό του 2015, θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν δραματικές μεταβολές. Η νέα πραγματικότητα έχει «ανοιχτή» ΕΡΤ, άδειες και προστασία της εργασίας στα ιδιωτικά κανάλια και, βεβαίως, τηλεόραση για όλους.
Εχουμε, λοιπόν, νέο τηλεοπτικό τοπίο γιατί τολμήσαμε. Τολμήσαμε να πολεμήσουμε τη συνενοχή του πολιτικού συστήματος και των ιδιοκτησιών των μέσων ενημέρωσης. Τολμήσαμε να εφαρμόσουμε τον νόμο και το Σύνταγμα. Τολμήσαμε να μην συμβιβαστούμε με την άνευ αδείας χρήση των συχνοτήτων, όπως ίσχυε επί τριάντα χρόνια, τις δανειοδοτήσεις με «αέρα» και τη γενική ασυδοσία.
Δυστυχώς, η αντιπολίτευση, αντί να ζητήσει μια συγγνώμη για το τοπίο ασυδοσίας που παρέδωσε, πολέμησε με λύσσα τις αναγκαίες θεσμικές τομές. Και εδώ προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα:
· Αλήθεια, τι έγινε με τον αριθμό των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών του πρώτου διαγωνισμού;
· Πού είναι όσοι έβριζαν και βυσσοδομούσαν εναντίον του περιορισμένου αριθμού αδειών;
· Πώς είναι δυνατόν ο αριθμός 4 να είναι «ίδιον δικτατορίας» και το 5 κανονικότητα;
· Εμμένουν στη θέση τους όσοι έλεγαν ότι οι άδειες θα έπρεπε να είναι άπειρες;
Στο πλαίσιο της προσπάθειας αδειοδότησης των καναλιών, η αντιπολίτευση ενσωμάτωσε στην πολιτική της τη ρητορική των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών σταθμών και επιδόθηκε σε μια λυσσαλέα πολεμική. Ειδικά όταν, ως κυβέρνηση, εξαντλούσαμε κάθε δυνατότητα καταβολής τιμήματος για τη χρήση του δημόσιου πόρου, του φάσματος.
Πιο σημαντικό και από το τίμημα είναι όμως το γεγονός ότι η πολιτεία όφειλε να ακολουθήσει τη συνταγματική πρόβλεψη, να ρυθμίσει ένα άναρχο τοπίο, να βάλει κανόνες, να δώσει -μέσω της αρμόδιας Αρχής- τις άδειες και να υπάρχει δυνατότητα ανάκλησής τους αν ο νόμος δεν εφαρμόζεται.
Με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αδειοδότησης, η τηλεοπτική αγορά ρυθμίζεται για τα επόμενα δέκα χρόνια. Διασφαλίζονται 400 θέσεις εργασίας ανά σταθμό, σε μια ρύθμιση καθόλου αμελητέα, αν συνυπολογιστεί ότι την επόμενη μέρα θα προχωρήσουν νέες παραγωγές και θα δημιουργηθούν επιπλέον θέσεις εργασίας. Ενώ ζητείται -μέσω πρόβλεψής μας- από τους τηλεοπτικούς σταθμούς να παράγουν πρωτότυπο, ποιοτικό και εξειδικευμένο πρόγραμμα, καθώς και να εκπέμπουν από τεχνικά αναβαθμισμένους χώρους.
Παράλληλα, τα οικονομικά οφέλη για το Δημόσιο εξειδικεύονται σε:
· 175 εκατ. ευρώ, τα οποία θα εισπραχθούν ως τίμημα για τις πρώτες πέντε άδειες.
· 150 εκατ. ευρώ από τον φόρο διαφήμισης, ο οποίος βεβαιώθηκε από το 2015 και ήδη εισπράχθηκε.
· 125 εκατ. ευρώ που θα εισπραχθούν από τον φόρο διαφήμισης την επόμενη δεκαετία.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να θυμηθούμε όσα λησμόνησαν να υλοποιήσουν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, όπως ο καταλογισμός των τελών χρήσης συχνοτήτων και του ειδικού φόρου διαφήμισης, που προβλέπονταν από το πρώτο μνημόνιο. Είναι προφανές ότι για τα ποσά που δεν εισπράχθηκαν από το 2010 μέχρι το 2014 πρέπει να αναζητηθούν πολιτικές και άλλες ευθύνες.
Η επόμενη μέρα όμως επιτάσσει και την παροχή δικαιώματος πρόσβασης στην πληροφόρηση και την ψυχαγωγία σε χιλιάδες συμπολίτες μας που λόγω της μετάβασης στο ψηφιακό σήμα της Digea είδαν να πέφτει «μαύρο» στις τηλεοράσεις τους.
Μόλις πριν από λίγες ημέρες υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου -ως πρωτοβουλία της κυβέρνησης- για την τηλεοπτική κάλυψη 411.000 συμπολιτών μας σε 3.500 «λευκές περιοχές», ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας. Το «μαύρο» στις οθόνες των ανθρώπων αυτών είναι και ένα πολιτικό και οικονομικό δίδαγμα. Ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί από μόνος του και μόνο με τα κριτήρια της κερδοφορίας να αναπτύξει μεγάλες υποδομές με τρόπο βέλτιστο και δίκαιο για την κοινωνία.
Επόμενη μέρα στο τηλεοπτικό τοπίο σημαίνει, ακόμα, «ανοιχτή» και σύγχρονη ΕΡΤ. Η επανεκκίνηση που κάναμε πράξη το 2015 -μετά το «μαύρο»- ολοκληρώνεται με το στήσιμο ενός αυτόνομου ψηφιακού δικτύου μετάδοσης του σήματος της Δημόσιας Τηλεόρασης, με χρόνο λειτουργίας την 1η Ιανουαρίου του 2019. Μιλάμε για μια ΕΡΤ η οποία απέδειξε ότι καλύπτει τα μεγάλα γεγονότα και πρωτοπορεί τεχνολογικά με την εισαγωγή της υβριδικής τηλεόρασης.
Κλείνοντας, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η απόφαση του ΕΣΡ για την οριστική ανακήρυξη των πέντε αδειούχων αποτελεί σταθμό στα τηλεοπτικά πράγματα. Σε πείσμα πολλών, εξαλείφει την ανομία δεκαετιών, ενώ συγχρόνως αποτελεί βαθιά μεταρρυθμιστική τομή. Το επόμενο διάστημα και με δεδομένο χρονοδιάγραμμα, οι ιδιοκτησίες των πέντε σταθμών οφείλουν να εκπληρώσουν τις επιταγές του νόμου, οι οποίες θα ελεγχθούν από το ΕΣΡ.
Πλέον βρισκόμαστε σε ένα νέο τηλεοπτικό τοπίο, το οποίο περιλαμβάνει:
· «Ανοιχτή» ΕΡΤ και, μάλιστα, στην αιχμή της τεχνολογίας.
· Αδειες στα κανάλια, με σαφείς υποχρεώσεις.
· Τίμημα για τη χρήση του φάσματος.
· Τηλεόραση για όλους.
Οι αγώνες της κυβέρνησης για τη ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου, την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων, παρά τις επιθέσεις που δεχτήκαμε τα τελευταία χρόνια από επιχειρηματικά συμφέροντα και τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, επιτέλους δικαιώνονται. Αν, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από κάτι η επομένη μέρα στο τηλεοπτικό πεδίο, αυτό είναι η νίκη της νομιμότητας».

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2018 | 11:21 am


Μαρία Κάλλας 1923 – 1977

Ελληνίδα υψίφωνος, η απόλυτη ντίβα στο χώρο του λυρικού θεάτρου. Με τα μοναδικά φωνητικά και υποκριτικά της προσόντα ανανέωσε την όπερα και το ρεπερτόριό της, ιδιαίτερα το ιταλικό «μπελ-κάντο». Αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε τραγουδίστρια της όπερας, που φιλοδοξεί να κερδίσει από τους ειδικούς και το κοινό τον τίτλο της «νέας Κάλλας».
Η Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου, όπως ήταν το πλήρες ελληνικό όνομά της, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Ήταν κόρη του φαρμακοποιού Γεωργίου Καλογερόπουλου από τον Μελιγαλά Μεσσηνίας και της Ευαγγελίας (Λίτσας) Δημητριάδη από τη Στυλίδα Φθιώτιδος. Οι γονείς της είχαν μετακομίσει στην αμερικανική μεγαλούπολη προς αναζήτηση καλύτερη τύχης.
Από νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα πιάνου-σολφέζ και σε ηλικία 11 ετών κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό παιδικών φωνών. Το 1937 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της και τη μεγάλη αδελφή της στην Αθήνα, μετά το διαζύγιο των γονιών της και εγγράφηκε στο Εθνικό Ωδείο, με δασκάλους τη Μαρία Τριβέλλα (τραγούδι), την Ήβη Πανά (πιάνο) και τον Γεώργιο Καρακαντά (μελοδραματική). Ο πρώτος ρόλος της ήταν η «Σαντούτσα» στην όπερα του Μασκάνι «Καβαλερία Ρουστικάνα», σε μία παράσταση των μαθητών του ωδείου. Το 1939 εγγράφηκε στο Ωδείο Αθηνών στην τάξη τραγουδιού της διάσημης Ελβίρα ντε Ιντάλγκο (σημαντική τραγουδίστρια της όπερας στις αρχές του 20ου αιώνα), κοντά στην οποία γνώρισε την υψηλή τεχνική των ρόλων του ιταλικού ρομαντικού ρεπερτορίου.
Το 1940 προσλήφθηκε στη Λυρική Σκηνή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και το 1941 πρωτοεμφανίστηκε ως «Βεατρίκη» στην οπερέτα Βοκκάκιος του Σουπέ. Στη συνέχεια και ως το 1945 πρωταγωνίστησε στην Τόσκα (1942, 1943), στον Κάμπο του Ντ' Αλμπέρ (1944, 1945), στην Καβαλερία Ρουστικάνα (1944), στον Πρωτομάστορα του Μανώλη Καλομοίρη (1944, το μόνο ελληνικό έργο που τραγούδησε), στον Φιντέλιο του Μπετόβεν (1944) και την οπερέτα Ο Ζητιάνος Φοιτητής του βιεννέζου συνθέτη Καρλ Μιλέκερ (1945).
Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη γενέτειρά της, όπου ζούσε ο πατέρας της, για να προωθήσει τη διεθνή της καριέρα, αλλάζοντας το επίθετό της σε Κάλλας. Παρότι έμεινε άνεργη έως το 1947, δεν το έβαλε κάτω και μετά από μία επιτυχημένη ακρόαση της ανέθεσαν να τραγουδήσει την «Τζιοκόντα» στην ομώνυμη όπερα του Αμίλκαρε Πονκιέλι στην Αρένα της Βερόνας, έναν από τους σπουδαιότερους λυρικούς χώρους της Ιταλίας. Αν και γλίστρησε στη γενική δοκιμή και στραμπούληξε τον αστράγαλό της, κατάφερε να κάνει με επιτυχία το πρώτο σημαντικό βήμα της σταδιοδρομίας της στις 2 Αυγούστου του 1947.


Μαέστρος της παράστασης ήταν ο διάσημος Τούλιο Σεραφίν, ο οποίος θαύμαζε τη φωνή της και έγινε δάσκαλός της, διευρύνοντας τους τεχνικούς και ερμηνευτικούς της ορίζοντες. Όμως, στη Βερόνα ζούσε και ο βιομήχανος Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι, που τη λάτρεψε, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα, αλλά και ως γυναίκα. Έτσι, στις 21 Απρλίου του 1949, η Κάλλας τον παντρεύτηκε, παρότι είχε τα διπλά της χρόνια, ίσως για να αναπληρώσει συναισθηματικά την απουσία της πατρικής φιγούρας, όπως γράφτηκε.


Με τη βοήθεια του Μενεγκίνι η καριέρα της Κάλλας απογειώθηκε σε ρόλους δραματικής υψιφώνου και δραματικής κολορατούρα. Το 1951 εκπόρθησε και τη «Σκάλα» του Μιλάνου (άντρο της μεγάλης αντιπάλου της Ρενάτα Τεμπάλντι), με τους Σικελικούς Εσπερινούς του Βέρντι. Το 1954 η ευτραφής Κάλλας υποβλήθηκε σε διαιτητική θεραπεία για να χάσει κιλά και να μπορεί να ενσαρκώνει τους ρόλους της, όχι μόνο με τη φωνή της, αλλά και με το παρουσιαστικό της.
Μετά τη «Σκάλα» του Μιλάνου ήταν η σειρά της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης (ΜΕΤ) να υποκλιθεί στο φαινόμενο Μαρία Κάλλας το 1956. Η ελληνίδα ντίβα θα επιβάλλει πλήρως τους όρους της, αναγκάζοντας τον διευθυντή της Ράντολφ Μπινγκ όχι μόνο να της καταβάλλει το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ ο θίασος για καλλιτέχνη, αλλά και να δηλώσει ότι η πρώτη εμφάνιση της Κάλλας στη «ΜΕΤ» ήταν η πιο συναρπαστική βραδιά της ζωής του. Ο μύθος της είχε αρχίσει να δημιουργείται, βοηθούντος και του Τύπου.
Όμως, η εξαντλητική δίαιτα στην οποία είχε υποβληθεί και οι φωνητικοί ακροβατισμοί της (συχνά έφθανε στα όρια της φωνής της, ερμηνεύοντας εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους σε μία σεζόν ή και σε ένα ρεσιτάλ) είχαν επιπτώσεις στην ποιότητα της φωνής της, η οποία σταδιακά άρχισε να αδυνατίζει στις υψηλές νότες. Το καλοκαίρι του 1957 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και κυριολεκτικά αποθεώθηκε.
Από το 1958 άρχισε η καθοδική της πορεία. Τον Ιανουάριο στη Ρώμη αποχώρησε με την πρώτη πράξη της Νόρμας του Μπελίνι και αποδοκιμάστηκε από το κοινό και τον Μάιο η «Σκάλα» του Μιλάνου της διέκοψε το συμβόλαιο. Ο Τύπος άρχισε να της επιτίθεται και πολλοί βρήκαν την ευκαιρία που χρόνια ζητούσαν να χύσουν χολή στην Ελληνίδα θεά «αυτή την καλλιτέχνιδα δεύτερης κατηγορίας, που έγινε Ιταλίδα χάρη στον γάμο της, Μιλανέζα χάρη στον αδικαιολόγητο θαυμασμό μιας μερίδας του κοινού της Σκάλας, και διεθνής χάρη στην επικίνδυνη φιλία της με την Έλσα Μάξγουελ», σχολίασε με κακοήθεια η ιταλική εφημερίδα Il Giorno.
Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τους Αλέξη Μινωτή και Γιάννη Τσαρούχη για μια νέα παραγωγή της Μήδειας του Κερουμπίνι στη νεότευκτη Όπερα του Ντάλας. Αυτή η παράσταση μεταφέρθηκε το 1959 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και σ’ αυτή τη θριαμβευτική «πρεμιέρα» η Κάλλας γνώρισε τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής της.


Οι εμφανίσεις της από το 1960 άρχισαν να αραιώνουν. Το καλοκαίρι του 1960 τραγούδησε Νόρμα στην Επίδαυρο και τον επόμενο χρόνο στον ίδιο χώρο Μήδεια. Η παράσταση αυτή μεταφέρθηκε και στη Σκάλα του Μιλάνου την περίοδο 1961-1962. Παρ’ όλα αυτά, η σταδιοδρομία της στα ιταλικά θέατρα είχε τελειώσει οριστικά. Το 1962 τραγούδησε Όμπερον του Βέμπερ στο Λονδίνο και οι Τάιμς έγραψαν «Τώρα πια η φωνή της μπορεί να χαρακτηριστεί άσχημη και εκτός τόνου», όμως το κοινό συνέχισε να την αποθεώνει.


Το καλοκαίρι του 1964, σε μια έξοδό της από τον Σκορπιό, παρακολουθεί μαζί με τον Ωνάση μία μουσική εκδήλωση του φεστιβάλ της Λευκάδας και εκφράζει την επιθυμία να τραγουδήσει. Βρίσκεται ένα πιάνο κι ένας νεαρός πιανίστας (ο μετέπειτα συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας), και χωρίς πρόβα η Κάλλας τραγουδά την άρια της Σαντούτσα Voi lo sapete, o mamma («Εσείς το ξέρετε, μητέρα») από την Καβαλερία Ρουστικάνα του Μασκάνι, που ήταν και ο πρώτος ρόλος της καριέρας της στην παράσταση του Εθνικού Ωδείου το 1937. Το 1965 αποσύρθηκε οριστικά από τις λυρικές παραστάσεις, παρά την εξαιρετική Τόσκα που τραγούδησε στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης. Το κύκνειο άσμα της ήταν η Νόρμα, που ανέβηκε στο Παρίσι, στις 29 Μαΐου του 1965. Στην τρίτη πράξη της όπερας του Μπελίνι κατέρρευσε επί σκηνής και μεταφέρθηκε λιπόθυμη στο καμαρίνι της.
Στη συνέχεια προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα προσωπικά της. Ζητά διαζύγιο από τον σύζυγό της για να παντρευτεί τον Ωνάση, ο οποίος αρνείται να της το δώσει. Το 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με τον Μενεγκίνι. Πλέον, ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν, κάτι που τελικά δεν συμβαίνει, καθώς τον Ιούλιο του 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κένεντι, Τζακ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.
Καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες να ξεπεράσει τα προσωπικά της προβλήματα, επανακάμπτοντας στην καλλιτεχνική δράση. Παίζει στην κινηματογραφική εκδοχή της Μήδειας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1969), ηχογραφεί δίσκους, διδάσκει όπερα στη μουσική σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης και δίνει ρεσιτάλ με ένα παλιό της γνώριμο, τον ιταλό τενόρο Τζουζέπε Ντι Στέφανο, που κι αυτός αντιμετώπιζε φωνητικά προβλήματα. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαπόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.
Έκτοτε, η Μαρία Κάλλας κλείστηκε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι και τον εαυτό της. Η μεγάλη ντίβα έφυγε από τη ζωή το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου 1977 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 54 ετών.

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2018 | 10:49 am


Δεύτερος στον κόσμο ο κωπηλάτης Αντώνης Παπακωνσταντίνου από τον Πτελεό

Μία ακόμη μεγάλη επιτυχία είχε χθες για την ελληνική κωπηλασία με… άρωμα από Μαγνησία. Και αυτό διότι ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου, αθλητής που κατάγεται από τον Πτελεό, μαζί με τον συναθλητή του Γιάννη Μαρόκο κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών-γυναικών που πραγματοποιείται στη Φιλιππούπολη.

Ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου αποτελεί έναν από τους κορυφαίους αθλητικούς εκπροσώπους του Νομού Μαγνησίας. Δεν ανήκει σε κάποιον από τους Ναυταθλητικούς Ομίλους του Βόλου, αλλά σε σύλλογο των Αθηνών που επίσης έχει μεγάλη παράδοση στον χώρο και συγκεκριμένα στον ΕΝΟ Αιγυπτιωτών.
Πρόσφατα, μαζί με τον Γιάννη Μαρόκο, αποτέλεσε το ελληνικό πλήρωμα που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Μπρεστ για αθλητές κάτω των 23 ετών. Οι δυο αθλητές έχουν «δέσει» μεταξύ τους και χθες ανέβηκαν στο βάθρο του Παγκοσμίου πρωταθλήματος ανδρών-γυναικών, που φιλοξενείται στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας. Κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο σε ένα νέο αγώνισμα, την δίκωπο άνευ πηδαλιούχου ελαφρών βαρών. Ο χρόνος τους ήταν 6:41.48, μένοντας πίσω από την Ιταλία που πήρε το χρυσό με 6:38.55 και μπροστά από τις ΗΠΑ που κατέκτησαν το χάλκινο με 6:56.99.

«Είχαμε κατακτήσει τη 2ηθέση στο Παγκόσμιο U23 στο Πόζναν και θέλαμε να πετύχουμε κάτι καλύτερο. Στο ξεκίνημα πήραμε την πρωτοπορία αλλά η Ιταλία έδειξε πολύ δυνατή και στο τέλος δεν είχαμε άλλες δυνάμεις να καταθέσουμε» τόνισε ο Γιάννης Μαρόκος στην ιστοσελίδα της ελληνικής κωπηλατικής ομοσπονδίας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι δύο Έλληνες είχαν περάσει στον τελικό, κατακτώντας την 2η θέση της ημιτελικής σειράς, με 6:48.52. Και σε αυτόν τον αγώνα προσπέρασαν τις ΗΠΑ, η οποία έκανε χρόνο 7:36.28, ενώ έμειναν και πάλι πίσω από το ιταλικό πλήρωμα, η επίδοση του οποίου ήταν 6:43.84.
Όσον αφορά τους άλλους Έλληνες αθλητές, κατά την χθεσινή έκτη ημέρα του Παγκοσμίου πρωταθλήματος, εκτός μεγάλου τελικού έμεινε το διπλό σκιφ γυναικών με τις Κατερίνα Νικολαΐδου, Σοφία Ασουμανάκη. Το ελληνικό δίδυμο πήρε την 6ηθέση στον ημιτελικό τερματίζοντας σε 7:09.20 και θα αγωνιστεί στον μικρό τελικό του αγωνίσματος. Το αντίστοιχο πλήρωμα των ανδρών με τους Ντούσκο-Στεργιάκα πήρε την 1η θέση στον ημιτελικό Γ-Δ με χρόνο 6:28.40 και θα αγωνιστούν στον τελικό Γ΄ την Κυριακή το πρωί για μια θέση από 13-18. Το Σάββατο θα διεξαχθεί ο τελικός Δ΄ για το διπλό σκιφ ελ βαρών ανδρών όπου οι Γκαϊδατζής-Νικολαΐδης θα διεκδικήσουν μια θέση από 19-25. ΠΗΓΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2018 | 6:18 pm


Απόφαση κόλαφος για τη δημοτική αρχή του Βόλου - Άκυρη η αποπομπή του ΤΕΕ από τη ΔΕΥΑΜΒ

Ως "πλήρης δικαίωση του ΤΕΕ Μαγνησίας", χαρακτηρίζεται από τη Διοίκηση του φορέα η απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Λάρισας, σύμφωνα με την οποία ακυρώνει απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου, με την οποία αντικαταστάθηκαν οι εκπρόσωποι του τοπικού τμήματος από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΜΒ και συγκεκριμένα της κ. Νάνσυ Καπούλα και του αναπληρωτή της κ. Γ. Γαργάλα.
Επιπλέον, στην ανακοίνωση του ΤΕΕ Μαγνησίας αναφέρονται τα εξής: "Ειδικότερα, δημοσιεύθηκε η υπ’ αριθμ. 152/2018 Απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Λάρισας (ακυρωτική), σύμφωνα με την οποία γίνεται δεκτή η αίτηση ακύρωσης του Τ.Ε.Ε κατά της απόφασης της ΔΕΥΑΜΒ και της πλειοψηφίας του Δήμου Βόλου να αποπέμψει τους εκπροσώπους του από το διοικητικό συμβούλιο της επιχείρησης.
Πρόκειται για απόφαση που είχε ξεσηκώσει έντονες διαμαρτυρίες από τους τοπικούς φορείς, καθώς ουσιαστικά εκδιώχθηκαν παράνομα οι εκπρόσωποι του ΤΕΕ Μαγνησίας, που  είχαν την δυνατότητα να γνωρίζουν και να ελέγχουν τα έργα και τις μελέτες που εκτελούνταν από την ΔΕΥΑΜΒ.
Δυνάμει της υπ’ αριθμ. 152/2018 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Λάρισας ακυρώνεται η υπ’ αριθμ. 334/2015 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Βόλου (πρακτικό της 15ης τακτικής συνεδρίασης) όσον αφορά το μέρος που εγκρίνει την αντικατάσταση του Τ.Ε.Ε. ως κοινωνικού φορέα - μέλους  του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Μ.Β.
Το σκεπτικό της απόφασης στηρίζεται  στη διάταξη του άρθρου 255 παρ. 3 του Ν. 3463/2006 (Κ.Δ.Κ.), όπου ορίζεται  ότι μόνο μέλη του διοικητικού συμβουλίου είναι δυνατόν να αντικατασταθούν και μάλιστα για την αντικατάσταση του εκπροσώπου του κοινωνικού φορέα της περιοχής απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του οργάνου που τους πρότεινε..  Μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Λάρισας, η πρόεδρος του ΤΕΕ Μαγνησίας κ. Νάνσυ Καπούλα, δήλωσε τα εξής:
«Από τη αρχή που προέκυψε το θέμα, της αποπομπής μας και ουσιαστικά της δίωξης μας από τη Δημοτική Αρχή Βόλου, είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
Είχαμε δικαιωθεί από τις υπηρεσίες και ειδικότερα, από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας, τώρα δικαιωνόμαστε από τα δικαστήρια.
Για μια ακόμη φορά τονίζουμε ότι το Τεχνικό Επιμελητήριο Μαγνησίας δεν φιμώνεται και πάντα θα καταθέτει στην τοπική κοινωνία τον επιστημονικό και αξιόπιστο λόγο του, αλλά και την τεκμηριωμένη άποψή του.
Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση των πολιτών, όπως και την χαμένη αξιοπιστία ενός δήμου».

Υποψηφιότητα για το Δήμο Βόλου ανακοινώνει η Νάνσυ Καπούλα

Εκδήλωση για την παρουσίαση της υποψηφιότητας για το δήμο Βόλου της προέδρου του ΤΕΕ Μαγνησίας, κ. Νάνσυς Καπούλα, θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2018, στις 7 το απόγευμα,στην κεντρική αίθουσα του ξενοδοχείου Volos Palace.

Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2018 | 7:14 am


Στέλιος Καζαντζίδης 1931 – 2001

Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε ένας από τους λίγους τραγουδιστές, που κέρδισαν αδιαφιλονίκητα τον τίτλο του λαϊκού ερμηνευτή, αγαπήθηκε φανατικά, μπήκε στις καρδιές και στα σπίτια των ανθρώπων, τραγουδήθηκε όσο λίγοι και χάρισε το αίσθημα της οικειότητας σε όσους ένιωσαν ότι τραγουδά για εκείνους.
Με τη μοναδική υφή της φωνής του κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων, για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν και τόσο αυτονόητη. Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες, όλοι αγωνιστές της καθημερινότητας αναζητούσαν στα τραγούδια του παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά. Και το κοινό του, βέβαια, δεν σταματούσε μόνο σε αυτούς.
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία. Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία. Από αυτή άκουγε ως παιδί τα λαϊκά τραγούδια που έφεραν οι πρόσφυγες και από τη γιαγιά του -όπως έλεγε ο ίδιος- πήρε τις τεχνικές, τις αναπνοές, το κλάμα στη φωνή… Ως τη στιγμή που τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος Στέλιος Χρυσίνης.
Μεγαλώνοντας, δούλεψε σ' ένα εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία. Μία μέρα, τον φωνάζει το αφεντικό του και του λέει ότι έχει καταπληκτική φωνή και του κάνει δώρο μία κιθάρα. Ο Στέλιος, όσε ώρες δεν δούλευε, καθόταν στο σπίτι και προσπαθούσε να μάθει τραγούδια στην κιθάρα. Μια μέρα, κάποιος περαστικός τον άκουσε και του πρότεινε να τραγουδήσει στην ταβέρνα του. Έτσι, έγινε η αρχή…
Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά. Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας», που όμως δεν πούλησε. Το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία.
Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών και συνεχής άνοδος, με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής. Τότε έρχεται και η γνωριμία, ο αρραβώνας, αλλά και η συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ, ως το καλοκαίρι του 1957. Σουξέ της εποχής, το «Απόψε φίλα με» του Μανόλη Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ. Μετά από αυτό χώρισαν.
Η επόμενη οκταετία (1957-1965) είναι ίσως η πιο γόνιμη και δημιουργική περίοδος για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Η γνωριμία του με τη Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη εξελίχθηκε σε μια λαμπρή συνεργασία. Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος,Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κ.ά.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα.
Το Μάιο του 1966 αποφάσισαν να ενωθούν και στη ζωή. Ο γάμος τους μπορεί να μην άντεξε στο χρόνο, αλλά έμειναν για πάντα φίλοι. Έπειτα από χρόνια, ο Καζαντζίδης γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, την οποία ο χαρακτήριζε ως «θησαυρό».
Τo 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα. Τήρησε την επιλογή του αυτή ως το τέλος της ζωής του και η μόνη επαφή με το κοινό ήταν μέσω των δίσκων του. Για κάποιο διάστημα και αυτή η επικοινωνία διακόπηκε, λόγω προβλημάτων που είχε με τη δισκογραφική εταιρεία «Μίνως».
Στη δισκογραφία επανήλθε, έπειτα από 12 χρόνια απουσίας, το 1987, συνεργαζόμενος με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Θοδωρή Καμπουρίδη, Μάκη Ερημίτη, Αντώνη Βαρδή, Σώτια Τσώτου και άλλους άξιους δημιουργούς. Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται χρόνια δύσκολα».
Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Δημοσιεύθηκε στις 14 September 2018 | 9:17 am


Κάρολος Κουν 1908 – 1987

Δημιουργός τέχνης και παιδαγωγός του θεάτρου. Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1908 στην Προύσα. Ο πατέρας του, Ερρίκος Κοέν, πάμπλουτος έμπορος και κοσμοπολίτης, ήταν κατά το ήμισυ έλληνας χριστιανός και κατά το άλλο ήμισυ γερμανοπωλονοεβραίος. Η μητέρα του, Μελπομένη Παπαδοπούλου, ήταν ελληνίδα χριστιανή ορθόδοξη.
Οι γονείς του απουσίαζαν συχνά από το σπίτι, κάποια στιγμή χώρισαν και πολύ αργότερα η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε ένα μακρινό συγγενή της. Μοναχικό παιδί, ο Κάρολος μεγάλωσε σ' ένα αστικό σπίτι, με πρωσογερμανίδα γκουβερνάντα, μ' έναν παπά και μια καθηγήτρια πιάνου ανάμεσα στους κατ' οίκον διδασκάλους.
Από πολύ μικρός άρχισε να ξεδιπλώνει τα καλλιτεχνικά του χαρίσματα. Σχημάτιζε μελωδίες στην πιανόλα του σαλονιού. Έκοβε τα μοντέλα από τα περιοδικά μόδας της μητέρας του κι έκανε θέατρο. Τα έπιπλα του σαλονιού ήταν το σκηνικό που έπλαθε η φαντασία του. Οι πολυθρόνες γίνονταν βράχοι και τα χαλιά θάλασσα. Πιο πολύ, όμως, του άρεσε να ζωγραφίζει με νερομπογιές.
Τα χρόνια της εφηβείας του τα πέρασε εσώκλειστος στην αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης, με παιδιά από τα Βαλκάνια. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η ελληνική μειονότητα της Ροβερτείου Σχολής στερήθηκε τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας. Στον θεατρικό όμιλο Robert College Ρlayers Οfficers, ο Κάρολος εκτελούσε χρέη γραμματέα και συμμετείχε στις παραστάσεις, διαπρέποντας κυρίως στους γυναικείους ρόλους. Όταν αποφοίτησε το 1928, όλα είχαν αλλάξει στην Πόλης. Ακόμη και οι συγγενείς του δεν έμεναν πια εκεί.
Τον ίδιο χρόνο ο Κουν έφυγε για να σπουδάσει Αισθητική στη Σορβόννη και το 1929 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Ελλάδα. Έπιασε δουλειά ως καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών, όπου άρχισε να κάνει τις πρώτες θεατρικές παραστάσεις με τους μαθητές του, με μικρά σκετς που έγραφε ο ίδιος. Παράλληλα, τα βράδια παρέδιδε μαθήματα αγγλικών στο σύλλογο Εθνικής Τραπέζης για να ενισχύει τα οικονομικά του. Μετά τον πόλεμο, ο πατέρας του είχε καταστραφεί οικονομικά.
Στο μεταξύ, καθοριστική για τον Κουν υπήρξε η γνωριμία του με τον Φώτη Κόντογλου. Όπως έλεγε ο ίδιος, τον βοήθησε να γνωρίσει την Ελλάδα, να νιώσει το ξάνοιγμα προς κάθε τι το Ελληνικό...
Σε μια προσπάθεια να μεταφέρει επί σκηνής το αίτημα της επιστροφής στο ρωμαίικο, τον χειμώνα του 1933 ιδρύει, μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον δημοσιογράφο Διονύσιο Δεβάρη, τη Λαϊκή Σκηνή. Από τη δραματική σχολή που στεγάζεται σ' ένα εγκαταλελειμμένο καμαρίνι του Δημοτικού Θεάτρου, θα προκύψει ο βασικός πυρήνας του θιάσου.
Στην εναρκτήρια παράσταση της Ερωφίλης του Χορτάτση, στις 20 Απριλίου '34 στο Θέατρο Ολύμπια, ο Κουν τοποθετεί τους ηθοποιούς σύμφωνα με τις αγιογραφίες του Κόντογλου και τους φωτίζει σαν από φως καντηλιού. Στα δύο χρόνια της λειτουργίας της η «Λαϊκή Σκηνή» θα παρουσιάσει ακόμη τα έργα: «Άλκηστη», «Πλούτος», «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» και τα «Παντρολογήματα».
Το 1938 εγκαταλείπει το Κολέγιο και συνεργάζεται με τους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Όμως, το όνειρο του ήταν να δημιουργήσει τη δική του μόνιμη, αφοσιωμένη ομάδα, να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση. Το όνειρό του αυτό έγινε πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής το Θέατρο Τέχνης.
Στο δωμάτιο μιας αυλής της οδού Ζωοδόχου Πηγής 9 ξεκίνησε τις πρόβες στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν, με μαθητές της Σχολής το Β. Διαμαντόπουλο, το Δ. Καλλέργη, τον Π. Ζερβό, τη Β. Μεταξά, την Κ. Λαμπροπούλου και με τον ίδιο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Τις παραστάσεις του τις έδινε σε διάφορα θέατρα, κυρίως στο θέατρο Κώστα Μουσούρη και το καλοκαίρι σε διάφορα θερινά που του παραχωρούσαν.
Οι οικονομικές δυσχέρειες τον ανάγκασαν να αναστείλει τις δραστηριότητες του Θεάτρου Τέχνης το 1950. Τότε κλήθηκε να σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο, όπου ανέβασε πέντε έργα: «Ερρίκος Δ'», «Άνθρωποι και ποντίκια», «Οι τρεις αδερφές», «Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός», «Ο θείος Βάνιας».
Το 1959 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο. Η παράσταση διακόπηκε από τις έξαλλες διαμαρτυρίες και τα γιουχαΐσματα του κοινού, ενώ η κυβέρνηση επενέβη δραστικά. Τρία χρόνια αργότερα, στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι, οι «Όρνιθες» του βέβηλου Κουν μοιράστηκαν το πρώτο βραβείο με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές.
Παρότι κέρδισε την εκτίμηση και την αποδοχή στην Ευρώπη, ενώ στο τόπο του εισέπραττε την περιφρόνηση και το χλευασμό, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις που του έγιναν για να σκηνοθετήσει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Η μοναδική φορά που δέχτηκε ήταν το 1967, που σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέττα». Η πρόσκληση ήταν από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας. Ήταν ο δεύτερος σκηνοθέτης μέσα σε τριάντα χρόνια που τον καλούσαν να σκηνοθετήσει σ' αυτό το θέατρο. Η αγγλική κριτική χαρακτήρισε την παράσταση ως την καλύτερη Σαιξπηρική της τελευταίας δεκαετίας.

Ο Κάρολος Κουν στις πρόβες για την «Ορέστεια»
Η Μεγάλη Πορεία άρχισε από το 1954, οπότε ξανάστησε το θέατρο Τέχνης, στη δική του πια μόνιμη στέγη στο κυκλικό Υπόγειο της Στοάς Ορφέως. Μέσα από το «Υπόγειο των θαυμάτων», κάτω από τη σοφή, εμπνευσμένη καθοδήγηση του, βγήκαν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικοί, σκηνογράφοι. Το ελληνικό θέατρο είναι σπαρμένο με πνευματικά του τέκνα: Διαμαντόπουλος, Χατζηαργύρη, Καλλέργης,Ζερβός, Ζαβιτσιάνου, Λυμπεροπούλου, Φερτής, Μιχαλακόπουλος, Καρακατσάνης, Πιττακή, Κοταμανίδου, Χρυσομάλλης, Αρμένης, Μπάκας, Λαζάνης, Γκιωνάκης, Κουγιουμτζής. Παιδιά του ήταν οι στενοί του συνεργάτες, ο Πλωρίτης, ο Χατζηδάκης, ο Τσαρούχης, ο Σταματίου, ο Σεβαστικόγλου. Δικά του παιδιά είναι και οι περισσότεροι ηθοποιοί του Κυπριακού Θεάτρου.


Το ελληνικό κοινό, χάρη στον Κουν, γνώρισε τα σύγχρονα ξένα θεατρικά ρεύματα, το θέατρο του «Παραλόγου», Ιονέσκο, Μαξ Φρις, Μπέκετ, Άλμπυ, Βάις, Πίντερ, Αραμπάλ, ενώ επανήλθε συχνά στους Ουίλλιαμς, Πιραντέλλο, Τσέχωφ, Μπρεχτ, Μίλλερ, Σαίξπηρ. Πρόβαλε το ελληνικό έργο μέσα από τον Βυζάντιο, Κορομηλά, Καπετανάκη, Ξενόπουλο και δημιούργησε νέους συγγραφείς: τον Καμπανέλλη, την Αναγνωστάκη, τον Κεχαΐδη, τον Σκούρτη, τον Μουρσελλά, τον Αρμένη.
Στη δεκαετία 1974-1983 δημιούργησε για πρώτη φορά και Β' σκηνή, τη «Λαϊκή», που λειτούργησε στο Θέατρο Βεάκη.
Η ερευνά του πάνω στην αναβίωση του Αρχαίου Δράματος θεωρείται από τις εγκυρότερες. Οι παραστάσεις των «Ορνίθων» και των «Περσών» ήταν οριακά γεγονότα στην ιστορία της ερμηνείας του Αρχαίου Δράματος κι έγιναν πρότυπα για τους νεότερους σκηνοθέτες. Ο ίδιος, όμως, ο Κουν έλεγε πως δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος.
Το 1980 το θέατρο Τέχνης μπήκε στην Επίδαυρο με τη μεγαλειώδη παράσταση της τριλογίας «Ορέστεια» του Αισχύλου. Με παραστάσεις αρχαίου δράματος όργωσε την Ευρώπη και γύριζε πάντα στην Ελλάδα θριαμβευτής. Στις αρχές του 1985 απέκτησε και δεύτερη θεατρική αίθουσα στην Πλάκα, με τη βοήθεια της Πολιτείας.
Όταν άρχισε να ανασαίνει οικονομικά και να απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων 50 χρόνων, η υγεία του είχε πλέον κλονιστεί. Στις 8 Φεβρουαρίου 1987 εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία» με έντονους πόνους στο στήθος. Άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της 14ης Φεβρουαρίου, την ώρα ακριβώς που θα δινόταν η πρεμιέρα του έργου «Ο ήχος του όπλου» της Λουλας Αναγνωστάκη, που λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει να σκηνοθετεί στο «Υπόγειο», στο Θέατρο Τέχνης.

Δημοσιεύθηκε στις 13 September 2018 | 7:41 am


Πέθανε 39χρονος λιμενικός στη Νέα Δημητριάδα

Νεκρός μέσα στο σπίτι του από τη σύζυγό του, βρέθηκε στις 11,30 χθες το βράδυ, ο Ιωάννης Αλουτζανίδης, υπαξιωματικός του Λιμενικού Σώματος, από τη Νέα Δημητριάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες, παθολογικά είναι τα αίτια που ο 39χρονος άφησε την τελευταία του πνοή, ενώ παλιότερα αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, με την καρδιά του.
Η σύζυγός του κάλεσε ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο νοσοκομείο, ωστόσο ήταν ήδη αργά, αφού οι γιατροί εκεί διαπίστωσαν τον θάνατό του.  Η Αστυνομία που ενημερώθηκε σχετικά, απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας και έδωσε εντολή για διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής. Ο άτυχος 39χρονος, είχε τον βαθμό του αρχικελευστή, υπηρετούσε στο Λιμεναρχείο Στυλίδας (όπου οι συνάδελφοί του λένε ότι ήταν το γελαστό παιδί), ήταν παντρεμένος και ζούσε με τη σύζυγό του και τα δυό τους ανήλικα παιδιά στο Βόλο.  Συγγενείς και φίλοι θα του πουν το τελευταίο αντίο στις 5 το απόγευμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Βόλο, όπου πιθανόν θα αποδώσει τιμές άγημα του Λιμεναρχείου Βόλου.

Δημοσιεύθηκε στις 12 September 2018 | 4:46 pm


Η Μάχη του Μαραθώνα

Περίφημη μάχη, που έγινε τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. στην πεδιάδα του Μαραθώνα, μεταξύ των Αθηναίων και των Πλαταιέων με αρχηγό τον Μιλτιάδη και των Περσών με αρχηγούς τον Δάτι και τον Αρταφέρνη.
Η κύρια πηγή πληροφόρησης για τη Μάχη του Μαραθώνα, όπως και για το σύνολο των Περσικών Πολέμων, παραμένει ο Ηρόδοτος, ο αποκαλούμενος «πατέρας της ιστορίας». Όσον αφορά την ακριβή ημερομηνία της μάχης, ο Γερμανός φιλόλογος Φίλιπ Άουγκουστ Μπεκ (1785 -1867) πρότεινε το 1855 τη 12η Σεπτεμβρίου, η οποία από τότε επικράτησε ως η συμβατική ημερομηνία για τη Μάχη του Μαραθώνα. Το 490 π.Χ. έγινε η δεύτερη περσική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, με σκοπό να τιμωρηθούν οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς, επειδή είχαν βοηθήσει τους Ίωνες να ξεσηκωθούν κατά των Περσών. Παράλληλα, όμως, ήταν και η αρχή για την πραγματοποίηση του σχεδίου υποταγής ολόκληρης της Ελλάδας από τον Δαρείο. Μαζί τους, οι Πέρσες είχαν ως οδηγό και σύμβουλο τον πρώην τύραννο της Αθήνας Ιππία, γιο του Πεισίστρατου.
Ο Περσικός στόλος με το στρατό ακολούθησε αυτή τη φορά διαφορετικό δρόμο σε σχέση με την πρώτη εκστρατεία του Μαρδόνιου (492 π.Χ). Από την Κιλικία, όπου συγκεντρώθηκε, έπλευσε στη Σάμο, πέρασε από τις Κυκλάδες κι έφθασε στην Ερέτρια. Μετά την κατάληψη της Ερέτριας, οι Πέρσες είχαν στόχο να υποτάξουν την Αθήνα και να επαναφέρουν στην αρχή τον πιστό σ’ αυτούς Ιππία. Με την καθοδήγηση του ηλικιωμένου άνδρα πέρασαν από την Ερέτρια απέναντι στον Μαραθώνα και στην αμμώδη παραλία του σημερινού Σχοινιά. Την εκλογή του τόπου επέβαλαν από κοινού πολιτικά κριτήρια (οι φτωχοί κάτοικοι της περιοχής, οι Διάκριοι, υποστήριζαν τους Πεισιστρατίδες) και στρατηγικοί λόγοι (η πεδιάδα ήταν κατάλληλη για τη δράση του περσικού ιππικού). Από την πλευρά των Αθηναίων η αποστολή του στρατού τους στον Μαραθώνα αποτελούσε στρατηγική επιλογή, καθώς η Αθήνα δεν περιστοιχιζόταν από ισχυρά τείχη και δεν διέθετε στόλο για να αντιμετωπίσει τον ανεφοδιασμό σε περίπτωση πολιορκίας. Εξάλλου, η πεδιάδα προσφερόταν για τη δράση της αθηναϊκής φάλαγγας.
Οι Αθηναίοι ζήτησαν τη βοήθεια των Σπαρτιατών, με αγγελιοφόρο τον Φειδιππίδη. Οι Σπαρτιάτες, αν και δέχτηκαν, δεν έστειλαν εγκαίρως βοήθεια (οι 2.000 άνδρες που υποσχέθηκαν έφθασαν στο Μαραθώνα την επομένη της μάχης). Ο λόγος που επικαλέστηκαν ήταν θρησκευτικός. Γιόρταζαν τα Κάρνια και δεν μπορούσαν να εκστρατεύσουν πριν από την πανσέληνο. Ο Πλάτωνας, όμως, αναφέρει (Νόμοι 3, 698 Ε) ότι δίσταζαν να υλοποιήσουν τη δέσμευσή τους προς τους Αθηναίους, επειδή βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση με τους Μεσσηνίους και τους είλωτες. Στο κάλεσμα των Αθηναίων ανταποκρίθηκαν μόνο οι Πλαταιείς με 1.000 άνδρες.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Αθηναίοι στρατοπέδευσαν στο Ηράκλειο του Μαραθώνος, στις βορειοανατολικές υπώρειες του όρους Αγριελίκι, όπου υπήρχε νερό και μπορούσαν να ελέγξουν τον ορεινό όγκο προς την Αθήνα και να υποχωρήσουν σε περίπτωση ήττας. Από το ύψωμα, επίσης, μπορούσαν να παρακολουθούν τις κινήσεις του εχθρού. Η δύναμη των Αθηναίων, σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, ανερχόταν σε 10.000 και των Πλαταιέων σε 1.000 άνδρες, ενώ των Περσών σε 44.000 με 55.000 άνδρες (νεώτερες εκτιμήσεις τους υπολογίζουν σε 26.000). Οι στρατηγοί των Αθηναίων είχαν διχαστεί, καθώς μερικοί δεν ήθελαν να ξεκινήσει η μάχη, προτού έλθει η βοήθεια των Σπαρτιατών. Τελικά, ο Μιλτιάδης τούς έπεισε να επιτεθούν αμέσως κατά των Περσών και του ανατέθηκε η αρχιστρατηγία.
Η έναρξη της επίθεσης ορίστηκε για το πρωί, προκειμένου να επιτευχθεί ο αιφνιδιασμός των αντιπάλων. Η σύγκρουση έγινε στην ομαλή περιοχή κοντά στον τύμβο, όπου βρισκόταν το περσικό στρατόπεδο. Οι Αθηναίοι έπρεπε να διατρέξουν απόσταση 8 σταδίων (περίπου 1,5 χιλιομέτρου) προς τις εχθρικές γραμμές για να αποφευχθούν κατά το δυνατόν οι βολές από τους τοξότες που διέθεταν οι αντίπαλοι. Οι οπλίτες ήταν παρατεταγμένοι σε πλάτος ίσο με αυτό της περσικής δύναμης. Οι πτέρυγες ήταν ενισχυμένες, ενώ το κέντρο, όπου αντιστοιχούσε το ισχυρότερο τμήμα του περσικού στρατού, ήταν ασθενές. Στο αριστερό άκρο, όπως έβλεπαν προς τον εχθρό, βρίσκονταν οι Πλαταιείς. Στο δεξιό άκρο έλαβε τη θέση του, σύμφωνα με την παλιά συνήθεια, ο πολέμαρχος Καλλίμαχος. Το ανίσχυρο κέντρο οδηγούσαν ο Αριστείδης και ο Θεμιστοκλής, που διέθεταν την απαραίτητη στρατιωτική ικανότητα, ώστε να καλύψουν την εύθραυστη αυτή γραμμή και να καθοδηγήσουν την προγραμματισμένη υποχώρηση. Όπως είχε σχεδιαστεί, το ελληνικό κέντρο εξασθένησε, αλλά οι πτέρυγες αναπτύχθηκαν και περικύκλωσαν τους Πέρσες, που τελικά τράπηκαν σε φυγή. Μέσα στη σύγχυση, πολλοί Πέρσες που δεν γνώριζαν την περιοχή, έπεφταν στο μεγάλο έλος, όπου οι απώλειες ήταν βαριές. Οι περισσότεροι, όμως, έτρεχαν στα πλοία που ήταν αναπτυγμένα στην ακτή του Σχοινιά. Στη συμπλοκή σώμα με σώμα που ακολούθησε, καθώς οι Πέρσες προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στα πλοία και οι Αθηναίοι να τους εμποδίσουν και να τα κάψουν, έπεσαν ο πολέμαρχος Καλλίμαχος, ο στρατηγός Στησίλαος και ο Κυναίγειρος, αδελφός του τραγικού ποιητή Αισχύλου.
H ηρωική μορφή του Κυναίγειρου έμεινε μοναδικό παράδειγμα ανδρείας και αυταπάρνησης στην Ιστορία. Όταν οι νικημένοι Πέρσες έτρεξαν πανικόβλητοι στα καράβια τους για να σωθούν, ο Κυναίγειρος άρπαξε με τα στιβαρά χέρια του ένα καράβι και προσπάθησε να το συγκρατήσει για να μην αποπλεύσει και να προφτάσουν έτσι οι συμπολεμιστές του να το καταλάβουν. Τότε, ένας Πέρσης του έκοψε το χέρι, αλλά ο Κυναίγειρος έπιασε το πλοίο με το άλλο του χέρι. Όταν ο Πέρσης του έκοψε και το δεύτερο χέρι, ο Κυναίγειρος γράπωσε το πλοίο με τα δόντια του. Ο γενναίος Αθηναίος εγκατέλειψε την προσπάθεια, όταν ο Πέρσης στρατιώτης του έκοψε το κεφάλι.
Κι ενώ εξακολουθούσε η μάχη γύρω από τα πλοία των Περσών, ο αγγελιοφόρος Φειδιππίδης έφυγε πεζός από τον Μαραθώνα για να φέρει τη χαρμόσυνη είδηση της νίκης στους Αθηναίους. Υπερέβαλε εαυτόν κατά τη διαδρομή και μόλις αναφώνησε «Νενικήκαμεν» ενώπιον των συμπολιτών του, έπεσε νεκρός από την εξάντληση. Ο Ηροδότος δεν αναφέρει κάτι σχετικό, αλλά ο θρύλος αυτός διαδόθηκε μεταγενέστερα από τον ιστορικό Πλούταρχο (ο Φειδιππίδης αναφέρεται ως Θέρσιππος) και στη συνέχεια από τον ρητοροδιδάσκαλο και συγγραφέα Λουκιανό τον Σαμοσατέα, που αναφέρει τον Φειδιππίδη ως Φιλιππίδη.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Αθηναίοι έχασαν στη μάχη 192 άνδρες και οι Πλαταιείς 11, ενώ οι απώλειες των Περσών ανήλθαν σε 6.400 νεκρούς και 7 βυθισμένα πλοία. Νεώτερες εκτιμήσεις, που αναφέρει η Wikipedia στο σχετικό αγγλικό λήμμα, ανεβάζουν τους νεκρούς των ελληνικών δυνάμεων σε 1.000 - 3.000 και υποβιβάζουν αυτές των Περσών στις 4.000 - 5.000.
Οι Αθηναίοι, αφού έθαψαν τους νεκρούς τους στον Μαραθώνα, ανήγειραν μνημείο από λευκή πέτρα, πάνω στο οποίο χαράχτηκε το επίγραμμα του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου:
Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν.
Μετά την ήττα τους στο Μαραθώνα, οι Πέρσες έπλευσαν με το στόλο τους προς την Αθήνα, ελπίζοντας να τη βρουν αφρούρητη και να την καταλάβουν. Ο Μιλτιάδης, όμως, πρόλαβε να οδηγήσει έγκαιρα το στρατό στην πόλη κι έτσι οι Πέρσες αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ασία.
Η νίκη των Αθηναίων στο Μαραθώνα:
Διέλυσε τον μύθο του αήττητου των Περσών και αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων.
Έδειξε την ανωτερότητα της ελληνικής πολεμικής τακτικής και ανέδειξε τη στρατιωτική μεγαλοφυΐα του Μιλτιάδη.
Ανέδειξε την πόλη τους σε δεύτερη δύναμη στην Ελλάδα, μετά τη Σπάρτη.
Ανέκοψε την προσπάθεια παλινόρθωσης της τυραννίας στην Αθήνα.
Εξασφάλισε τον αναγκαίο χρόνο, ώστε οι Έλληνες να προετοιμαστούν για τη συνέχιση του αγώνα τους κατά των Περσών.
Διέσωσε τον πολιτισμό τους κι έσωσε την Ευρώπη από το βάρβαρο ασιατισμό της εποχής εκείνης. Όπως είπε ο σπουδαίος βρετανός φιλόσοφος και οικονομολόγος Τζον Στιούαρτ Μιλ «η μάχη του Μαραθώνα υπήρξε, ακόμα και για τη βρετανική ιστορία, σημαντικότερη κι από τη μάχη του Χέιστινγκς».
Λαϊκές παραδόσεις ή μύθοι περιέβαλαν από πολύ νωρίς τη νίκη των Αθηναίων στον Μαραθώνα, ενώ η πίστη πως οι θεοί παρουσιάστηκαν και βοήθησαν στη μάχη ήταν διάχυτη. Εκτός από την ιστορία με τον Φειδιππίδη, ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι στρατιώτες είδαν το φάντασμα του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Θησέα με πλήρη στρατιωτική εξάρτυση να καθοδηγεί και να οδηγεί τον ελληνικό στρατό προς τη νίκη. Ο Παυσανίας αφηγείται ότι κατά τη διάρκεια της μάχης εμφανίστηκε ένας αγρότης, που κρατούσε ένα άροτρο και «θέρισε» αρκετούς Πέρσες. Μετά τη μάχη, όταν τον αναζήτησαν, δεν το βρήκαν. Ρώτησαν το μαντείο, από το οποίο έλαβαν την απάντηση ότι πρέπει να τιμήσουν τον Εχετλαίο (εχέτλη = λαβή αρότρου). Σύμφωνα με τον ρωμαίο ιστορικό Κλαύδιο Αιλιανό, στη μάχη πήρε μέρος κι ένας σκύλος, που πολέμησε γενναία στο πλευρό του αφεντικού του.

Σχετικά

Εμπνευσμένος από τη διαδρομή του Φειδιππίδη από τον Μαραθώνα στην Αθήνα για να μεταφέρει το άγγελμα της νίκης είναι ο Μαραθώνιος δρόμος, που ως αγώνισμα δεν υπήρχε στην αρχαιότητα. Η ιδέα γέννησης αυτού του αθλήματος και η ένταξή του στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες οφείλεται στον Γάλλο γλωσσολόγο και ελληνιστή Μισέλ Μπράλ, φίλο του Πιερ ντε Κουμπερτέν, που πρότεινε κατά την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα«την επανάληψη του διάσημου εκείνου δρόμου που εξετέλεσε ο στρατιώτης του Μαραθώνος».

Το Σπάρταθλον, ο ετήσιος διεθνής αγώνας υπερμαραθωνίου δρόμου 245,3 χιλιομέτρων, που διεξάγεται από το 1983 στη διαδρομή Αθήνα – Σπάρτη, αναβιώνει την πορεία του αγγελιοφόρου Φειδιππίδη, που εστάλη από τους Αθηναίους για να ζητήσει βοήθεια από τη Σπάρτη, λίγες ημέρες πριν από τη Μάχη του Μαραθώνα.

Ο σπουδαίος τραγικός ποιητής Αισχύλος θεωρούσε ως μεγαλύτερο επίτευγμά του τη συμμετοχή του στη Μάχη του Μαραθώνα, παρά τα θεατρικά του έργα. Γι’ αυτό στον τάφο του υπήρχε το επίγραμμα:

«Αισχύλον Εοφορίωνος Αθηναίον τόδε κεύθει μνήμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας· αλκήν δ’ ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος αν είποι και βαθυχαιτήεις Μήδος επιστάμενος».

Το 1959 ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζακ Τουρνέρ γύρισε την ταινία «Η Μάχη του Μαραθώνα» με πρωταγωνιστή τον Στιβ Ριβς στο ρόλο του Φειδιππίδη.

Στις 8 Δεκεμβρίου 2010, κατά την 2500η επέτειο του γεγονότος, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ με ψήφισμά της αναγνώρισε ότι η μάχη του Μαραθώνα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορίας της ανθρωπότητας.

Δημοσιεύθηκε στις 12 September 2018 | 10:04 am


Νομός Μαγνησίας - Ειδήσεις και Νέα

Δείτε αγγελίες στο Νομό Μαγνησίας






Φιλικοί ιστότοποι: