Ειδήσεις & Νέα >Ελλάδα > Ν. Μεσσηνίας > Γαργαλιανοι

Η ανακατασκευή της πλατείας της Υπαπαντής παρουσιάστηκε ως ένα έργο που θα αναβάθμιζε το ιστορικό κέντρο της Καλαμάτας. Ωστόσο, πίσω από το νέο δημόσιο χώρο παραμένει ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.  Ποια θέση επιφυλάχθηκε στις αρχαίες Φαρές, στις ίδιες τις ρίζες της πόλης;

Αντί να αποτελέσουν το επίκεντρο της νέας πλατείας, οι αρχαιότητες περιορίστηκαν σε έναν μικρό χώρο, χωρίς να αξιοποιηθεί η μοναδική ευκαιρία δημιουργίας ενός εμβληματικού αρχαιολογικού και πολιτιστικού τοπόσημου. Έτσι γεννιέται ένα εύλογο ζητήμα.  Αποτελεί αυτή η εικόνα μια πλατεία χωρίς ιστορική μνήμη ή μια συνειδητή πολιτική επιλογή;

Σε ποια σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη θα θεωρούνταν φυσιολογικό να καλύπτονται αρχαιότητες χιλιάδων ετών με οικοδομικά υλικά και οπλισμένο σκυρόδεμα, αντί να αναδεικνύονται ως το σημαντικότερο στοιχείο της ταυτότητάς της;

Σε ποια Ελληνική πόλη η ιστορία θα αντιμετωπιζόταν ως εμπόδιο και όχι ως ευκαιρία για ανάπτυξη, πολιτισμό και ποιοτικό τουρισμό;

Οι αρχαίες Φαρές δεν είναι ένα ακόμη αρχαιολογικό εύρημα. Είναι η απαρχή της ιστορίας της Καλαμάτας. Είναι το σημείο όπου η πόλη μπορεί να αφηγηθεί τη διαδρομή της μέσα στους αιώνες. Κάθε σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη θα επεδίωκε να ενσωματώσει ένα τέτοιο μνημείο στον δημόσιο χώρο της, μετατρέποντάς το σε σημείο αναφοράς για κατοίκους και επισκέπτες.

Αντί γι' αυτό, η εικόνα που δημιουργήθηκε αφήνει πολλούς πολίτες με την αίσθηση ότι οι αρχαιότητες αντιμετωπίστηκαν ως στοιχείο που έπρεπε να περιοριστεί και όχι να αναδειχθεί. Το γεγονός αυτό προκαλεί εύλογο προβληματισμό και απαιτεί απαντήσεις. Ποια ήταν τα κριτήρια αυτής της επιλογής; Εξετάστηκαν άλλες λύσεις; Γιατί δεν επιλέχθηκε μια προσέγγιση που θα ανέδειχνε το σημαντικότερο πολιτιστικό κεφάλαιο της Καλαμάτας;

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν αποτελεί εμπόδιο στην πρόοδο. Είναι ο ισχυρότερος σύμμαχος μιας πόλης που θέλει να αποκτήσει ταυτότητα, εξωστρέφεια και διαχρονική αξία. Η ανάδειξη των αρχαίων Φαρών δεν θα ήταν μόνο μια πράξη σεβασμού προς την ιστορία, θα ήταν μια επένδυση για το μέλλον της Καλαμάτας.

Οι αρχαίες Φαρές δεν ανήκουν σε καμία δημοτική πλειοψηφία και σε καμία θεσμοθετημένη αρχή. Ανήκουν στους πολίτες, στην ιστορία του τόπου και στις επόμενες γενιές.

Ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε την πολιτιστική μας κληρονομιά είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μας κρίνει η ιστορία.

Γιατί οι αρχαίες Φαρές δεν ζητούν τίποτα από εμάς. 

Οι επισκέπτες συνομιλούν με το παρελθόν και βλέπουν το μέλλον. Αυτή είναι η πολιτιστική κληρονομιά και εμείς είμαστε εκείνοι που θα κριθούμε για το πώς επιλέξαμε να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Πρόκειται για τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και τον εκμεταλλευτή του βυτιοφόρου οχήματος με προπάνιο που βρισκόταν εντός των εγκαταστάσεων της επιχείρησης και εξερράγη. Οι αξιωματικοί της ΔΑΕΕ,στο πλαίσιο της προανακριτικής διαδικασίας, πραγματοποιώντας ενδελεχή αυτοψία στον χώρο, συνέλεξαν ευρήματα και αξιολόγησαν τα στοιχεία που προέκυψαν, με σκοπό τη διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες εκδηλώθηκε η πυρκαγιά και ακολούθησε η έκρηξη. Όπως επισημαίνεται σε ενημέρωση της Πυροσβεστικής, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία της έρευνας, το περιστατικό φέρεται να συνδέεται με την εκτέλεση θερμών εργασιών με χρήση φλόγας, μέσω συστήματος φιαλών οξυγόνου-ασετιλίνης και η οποία επεκτάθηκε σε βυτιοφόρο όχημα με προπάνιο, που βρισκόταν εντός των εγκαταστάσεων της επιχείρησης, στο οποίο σημειώθηκε η έκρηξη. 

Όπως επισημαίνεται στην ενημέρωση της Πυροσβεστικής, οι δύο συλληφθέντες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για το αδίκημα της πρόκλησης πυρκαγιάς και έκρηξης με ενδεχόμενο δόλο, ενώ η σχηματισθείσα δικογραφία θα υποβληθεί στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή.

Η Δ.Α.Ε.Ε. συνεχίζει υπό την εποπτεία της αρμόδιας εισαγγελικής Αρχής την προανακριτική διαδικασία, με τη διερεύνηση όλων των στοιχείων και δεδομένων, για την πλήρη διακρίβωση των συνθηκών εκδήλωσης του περιστατικού.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στις 9 μ.μ. θα ψαλεί ο μέγας εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και εν συνεχεία ο όρθρος και η θεία λειτουργία, από τον πρωτοσύγκελο της Μητρόπολης Μεσσηνίας π. Φίλιππο Χαμαργιά.

Η καθιερωμένη αγρυπνία θα ολοκληρωθεί περίπου μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα.

Ο Σ. Φάμελλος υπογράμμισε ότι βλέπει να «αναπαράγονται δυστυχώς τα ίδια λάθη και οι ίδιες προσωπικές στρατηγικές, που οδήγησαν στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2023» και διαμήνυσε προς όλες τις κατευθύνσεις: «Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία και όλη η Αριστερά οφείλουμε να υπηρετήσουμε την ενότητα για να φύγει η Δεξιά, για το συμφέρον του λαού». 

Ολόκληρη η δήλωση παραίτησης του Σ. Φάμελλου:

«Ανέλαβα την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, στην πιο δύσκολη χρονική στιγμή του, θέτοντας δύο βασικούς στόχους:

Να γίνουμε ένα σοβαρό, συλλογικό, αριστερό κόμμα, που θα τιμά την ψήφο του λαού και θα βάζει ανάχωμα στα σχέδια του καθεστώτος Μητσοτάκη.

Και να συγκροτηθεί στις επόμενες βουλευτικές εκλογές ένα ενωτικό, προοδευτικό σχήμα με καταλύτη τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, το οποίο θα κερδίσει τη διεφθαρμένη και επικίνδυνη κυβέρνηση της Δεξιάς.

Με συλλογική δουλειά αλλάξαμε σελίδα:

Με σπουδαίο έργο στη Βουλή, με παρουσία σε όλη την Ελλάδα στο πλευρό των πολιτών και με έντονη πολιτική δράση. 

Κάναμε σημαντικά βήματα για την ανάκτηση της σοβαρότητας και της αξιοπιστίας μας, που είχαμε χάσει.

Με ένα επιτυχημένο Συνέδριο, εκλογή νέων οργάνων, ανανέωση σε σημαντικές θέσεις εκπροσώπησης και επανεκκίνηση του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς».

Εξυγιάνθηκαν τα οικονομικά μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ σε τράπεζες, Δημόσιο και προμηθευτές. 

Δρομολογήθηκε η εξυγίανση και σε Αυγή και στο Κόκκινο, παρότι παρέλαβα δυσθεώρητα χρέη, με πληρωμή όλων των οφειλόμενων στους εργαζόμενους και ρύθμιση των οφειλών στο Δημόσιο. 

Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις για όλες τις ανάγκες των πολιτών και της χώρας, και πήραμε πολλές πρωτοβουλίες για τη σύγκλιση του προοδευτικού χώρου, χωρίς κανέναν κομματικό εγωισμό. 

Και είμαι περήφανος για το έργο που κάναμε με τους συντρόφους μου. Και όχι μόνο τα τελευταία 2 χρόνια. Και τους ευχαριστώ και τις ευχαριστώ πολύ για αυτή την πορεία ζωής.

Πάλεψα για να ενωθεί ο προοδευτικός και αριστερός χώρος, χωρίς να έχω καμία προσωπική φιλοδοξία. 

Γιατί πιστεύω στις αξίες της Αριστεράς, στη δύναμη της συλλογικότητας, της ενότητας, στο «εμείς» και όχι σε προσωπικές διαδρομές. 

Αγωνίζομαι για την προοδευτική σύγκλιση και σύνθεση, διαχρονικά, σε όποιο κοινωνικό πεδίο, σε όποια θέση και αν βρέθηκα.

Η δέσμευσή μου για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς, που έχουν σοβαρές ευθύνες για τον κατακερματισμό.

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και η δημιουργία της ΕΛΑΣ αποτέλεσε μία σημαντική αλλαγή στον προοδευτικό χώρο. 

Από την πρώτη στιγμή μιλήσαμε για ανάγκη σύγκλισης και ενότητας, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο αντιπαράθεσης.

Με την απόφαση της Κεντρικής μας Επιτροπής στις 6 Ιουνίου κάναμε ένα θαρραλέο βήμα, που εκφράζει τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. 

Να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία και να εργαστούμε για μία ευρεία προοδευτική σύγκλιση, ώστε να πέσει η Δεξιά και να βρουν συνέχεια οι ιδέες και οι αξίες της Αριστεράς.

Παρά τις μεγάλες υπερβάσεις που κάναμε, από την πλευρά της ΕΛΑΣ διατυπώνεται δημόσια η άρνηση συνεργασίας και σύγκλισης, σε αντίθεση με την προτροπή της κοινωνίας, που απαιτεί ενότητα.

Επιπλέον, αναπαράγονται απαξιωτικά σχόλια που υποτιμούν τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και των ανθρώπων του να συμβάλλουν θετικά στη συμπαράταξη Αριστερών και Προοδευτικών πολιτών και συλλογικοτήτων. 

Έκανα μέχρι σήμερα ό,τι ήταν δυνατόν, για να αποφευχθεί αυτό το σχίσμα στον Αριστερό κόσμο, που αφαιρεί δυνάμεις από τον στόχο της προοδευτικής διεξόδου και θέτει διλήμματα στους Προοδευτικούς πολίτες.

Την ίδια ώρα, ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ναρκοθέτησαν από την πρώτη ημέρα την απόφασή μας, προσβάλλοντας τις δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες, αλλά και τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του κόμματος, με μόνο στόχο τους την εκλογική μας περιχαράκωση και την αμφισβήτησή μου.

Αναπαράγονται δυστυχώς τα ίδια λάθη και οι ίδιες προσωπικές στρατηγικές, που οδήγησαν στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2023.

Όλα τα παραπάνω, αμφισβητούν τους βασικούς στόχους που είχα θέσει με την εκλογή μου. 

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ένα άλλο πολιτικό σχέδιο.  

Παραιτούμαι από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία. 

Δεν θέλω και δεν μπορώ να γίνω μέρος αυτού του διχασμού σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή της πατρίδας μας. 

Δεν παραιτούμαι από τη Βουλή.

Δεν παραιτούμαι από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. 

Τιμώ τη λαϊκή εντολή, πιστεύω στην Αριστερά και στην πολιτική δράση.

Η παραίτησή μου έχει ένα και μόνο πολιτικό μήνυμα, προς όλες τις κατευθύνσεις. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία και όλη η Αριστερά οφείλουμε να υπηρετήσουμε την ενότητα για να φύγει η Δεξιά, για το συμφέρον του λαού. 

Να μην επιτρέψουμε άλλο διχασμό.

Και εδώ, όλοι και όλες οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πριν από μερικές ημέρες, βρέθηκα σε μία συζήτηση για το μέλλον της εργασίας και της εκπαίδευσης. Το συμπέρασμα της πλειονότητας των συνομιλητών μου ήταν το αναμενόμενο, σχεδόν κλισέ: αν το παιδί σου δεν μάθει να γράφει κώδικα, αν δεν καταλάβει από prompt engineering, ανάλυση μεγάλων δεδομένων ή μηχανική μάθηση, το μέλλον του επιφυλάσσει την περιθωριοποίηση. Η συζήτηση είχε τη γνωστή, αγχωτική υπόκρουση της εποχής μας: τρέξτε να προλάβετε το τρένο της τεχνολογίας, αλλιώς θα μείνετε στον σταθμό.

Είναι μια λογική που έχει επικρατήσει απόλυτα, μια ιδεολογία που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «απόλυτο τεχνοκρατισμό». Εδώ και δεκαετίες, έχουμε πείσει τους εαυτούς μας (και, το χειρότερο, τα παιδιά) ότι η αξία ενός ανθρώπου, η ίδια του η ύπαρξη, μετράται αποκλειστικά με βάση τη χρησιμότητά του στην παραγωγική μηχανή. Αν μια γνώση δεν μπορεί να μεταφραστεί άμεσα σε χρήμα, σε μερίδιο αγοράς ή σε βελτιστοποίηση κάποιου αλγορίθμου, θεωρείται «περιττή».

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτό το κυνήγι της αποτελεσματικότητας, οι ανθρωπιστικές επιστήμες υποβαθμίστηκαν σε «χόμπι για τον ελεύθερο χρόνο». Η φιλοσοφία αντιμετωπίζεται ως μια ρομαντική, αλλά ελαφρώς ανώφελη πολυτέλεια για λίγους εκκεντρικούς. Η ιστορία υποβιβάστηκε σε μια στείρα αποστήθιση ημερομηνιών και ονομάτων, χρήσιμη μόνο για τηλεπαιχνίδια γνώσεων. Η λογοτεχνία έγινε απλώς κάτι που σε βοηθά να περάσεις την ώρα σου στην παραλία ή στο μετρό.

Όμως, κοιτάζοντας γύρω μας σήμερα, αναρωτιέμαι: Είναι όντως η έλλειψη τεχνικών δεξιοτήτων το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας;

Ζούμε σε έναν κόσμο που μπορεί να γεννήσει εκπληκτική τεχνολογία, αλλά δυσκολεύεται να διακρίνει μια κατασκευασμένη εικόνα από την αλήθεια. Έναν κόσμο που είναι πιο ψηφιακά διασυνδεδεμένος από ποτέ, αλλά υποφέρει από μια βαθιά, βουβή επιδημία απομόνωσης, κατάθλιψης και κοινωνικής πόλωσης. Αν η τεχνοκρατία και η οικονομική ανάπτυξη ήταν οι απαντήσεις σε όλα μας τα προβλήματα, η κοινωνία μας θα έπρεπε να διανύει τη χρυσή της εποχή. Δεν τη διανύει. Επειδή, μέσα στην αγωνία μας να φτιάξουμε τα τέλεια εργαλεία, ξεχάσαμε να διαβάσουμε τον οδηγό χρήσης τού να είμαστε άνθρωποι.

Η στροφή προς τις ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι μια οπισθοδρομική, ελιτίστικη τάση. Είναι μια πράξη αυτοσυντήρησης. Είναι η μοναδική μας ευκαιρία να χτίσουμε μια κοινωνία που δεν θα είναι απλώς λειτουργική, αλλά βιώσιμη και, πάνω απ' όλα, ανθρώπινη.

Η τέχνη του να αμφιβάλλεις  σε έναν κόσμο «βεβαιοτήτων»

Το μεγαλύτερο δώρο των ανθρωπιστικών σπουδών, και ιδιαίτερα της φιλοσοφίας, δεν είναι οι έτοιμες απαντήσεις. Είναι οι σωστές ερωτήσεις. Και σήμερα, οι έτοιμες απαντήσεις μάς πνίγουν.

Σκεφτείτε πώς είναι δομημένο το ψηφιακό μας περιβάλλον. Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι σχεδιασμένοι με έναν βασικό σκοπό: να κρατήσουν την προσοχή μας τεταμένη. Και ο πιο εύκολος τρόπος για να το πετύχουν αυτό είναι «να μας ταΐζουν» περιεχόμενο που επιβεβαιώνει τις ήδη υπάρχουσες προκαταλήψεις μας, ερεθίζοντας το θυμικό μας. Το αποτέλεσμα; Ζούμε μέσα σε «θαλάμους αντήχησης», όπου η δική μας αλήθεια μοιάζει απόλυτη και η άποψη του διπλανού μας μοιάζει με παραλογισμό ή προδοσία.

Εδώ ακριβώς έρχεται η ανθρωπιστική παιδεία να λειτουργήσει ως το απόλυτο πνευματικό αντίδοτο. Μας μαθαίνει την κριτική αποδόμηση του λόγου. Όταν μελετάς τη λογική, τη ρητορική ή τη γλωσσολογία, αποκτάς «αντισώματα»!

    • Μαθαίνεις να αναγνωρίζεις πότε ένας πολιτικός λόγος βασίζεται στον φόβο και όχι στα επιχειρήματα.

    • Αντιλαμβάνεσαι πότε μια είδηση είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να σου προκαλέσει οργή αντί για προβληματισμό.

    • Αρχίζεις να αμφιβάλλεις για τις ίδιες σου τις βεβαιότητες, κάτι που είναι το πρώτο βήμα προς την πραγματική σοφία.

Παράλληλα, η ιστορική συνείδηση μας προσφέρει κάτι που η ψηφιακή μας καθημερινότητα προσπαθεί μανιωδώς να μας στερήσει: την προοπτική του χρόνου. Ο σύγχρονος άνθρωπος υποφέρει από μια ιδιότυπη ιστορική αμνησία. Θεωρεί ότι κάθε κρίση που αντιμετωπίζει (είτε οικονομική, είτε γεωπολιτική, είτε κοινωνική) συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία του πλανήτη.

Όταν όμως γνωρίζεις ιστορία, αποκτάς μια βαθιά ψυχραιμία. Καταλαβαίνεις ότι ο λαϊκισμός, οι κοινωνικές ανισότητες, οι μεταναστευτικές ροές, ακόμα και οι επιδημίες, είναι κομμάτια ενός ευρύτερου, επαναλαμβανόμενου ανθρώπινου κύκλου. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ αυτούσια, αλλά σίγουρα «κάνει ομοιοκαταληξία». Και αν ξέρεις πώς τελείωσαν οι προηγούμενες στροφές αυτού του κύκλου, είναι πολύ πιο πιθανό να αποφύγεις να οδηγήσεις την κοινωνία σου στον ίδιο γκρεμό.

Η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης

Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση με τη λογοτεχνία και τις τέχνες εν γένει. Πολλοί τις θεωρούν διακοσμητικές, ένα όμορφο περιτύλιγμα για τις ώρες που δε δουλεύουμε. Στην πραγματικότητα, η τέχνη είναι το «πνευματικό γυμναστήριο» της ενσυναίσθησης.

Η ενσυναίσθηση δεν είναι ένα έμφυτο ταλέντο που ή το έχεις ή δεν το έχεις. Είναι ένας μυς. Και όπως κάθε μυς, αν δεν τον γυμνάσεις, ατροφεί. Όταν ζεις αποκλειστικά μέσα στον δικό σου μικρόκοσμο, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που έχουν την ίδια οικονομική κατάσταση, την ίδια εθνικότητα και τις ίδιες απόψεις, ο μυς της ενσυναίσθησης αδρανεί. Γίνεσαι πνευματικά γυμνός και, τελικά, σκληρός.

Όταν όμως ανοίγεις ένα βιβλίο συμβαίνει κάτι μαγικό και βαθύτατα ριζοσπαστικό: αναγκάζεσαι να ζήσεις μέσα στο κεφάλι κάποιου άλλου. Για μερικές ώρες ή ημέρες, βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που μπορεί να έζησε δύο αιώνες πριν, ενός πρόσφυγα που διασχίζει το Αιγαίο, μιας γυναίκας που παλεύει με την πατριαρχία σε μια συντηρητική κοινωνία, ή ακόμα και ενός χαρακτήρα που κάνει επιλογές τις οποίες στη δική σου ζωή θα καταδίκαζες. Ακούς τις σκέψεις τους, νιώθεις τους φόβους τους, καταλαβαίνεις τα κίνητρά τους.

Βέβαια, αυτή η διαδικασία έρχεται αντιμέτωπη με τον ναρκισσισμό μας. Μας υπενθυμίζει ότι η δική μας οπτική γωνία δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, αλλά απλώς μία ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλες.

Μια κοινωνία που διαβάζει, μια κοινωνία που έρχεται σε ουσιαστική επαφή με το θέατρο, τον κινηματογράφο, την ποίηση, είναι μια κοινωνία που μπορεί να νιώσει τον πόνο του διπλανού της. Δεν είναι τυχαίο ότι όσο υποχωρούν οι ανθρωπιστικές σπουδές από τα σχολικά και πανεπιστημιακά προγράμματα, τόσο αυξάνεται ο κυνισμός, η επιθετικότητα και το bullying στην καθημερινότητά μας. Η ενσυναίσθηση δεν είναι «soft skill» για να γράφουμε ωραία quotes στο LinkedIn! Αντιθέτως, είναι το αόρατο κοινωνικό συμβόλαιο που μας κρατάει ενωμένους, η «κόλλα» που αποτρέπει τη διάλυση του κοινωνικού ιστού σε μια ζούγκλα ατομικισμού.

Καθώς εισερχόμαστε όλο και πιο βαθιά στην εποχή της προηγμένης Τεχνητής Νοημοσύνης, των κβαντικών υπολογιστών και της βιοτεχνολογίας, το μεγάλο, υπαρξιακό ερώτημα της ανθρωπότητας δεν είναι πλέον «τι μπορεί να κάνει η τεχνολογία». Η απάντηση σε αυτό είναι «σχεδόν τα πάντα». Το πραγματικό ερώτημα είναι: «Τι πρέπει να της επιτρέψουμε να κάνει;»

Οι μηχανικοί και οι προγραμματιστές μπορούν να φτιάξουν εκπληκτικούς κώδικες, αλλά η εκπαίδευσή τους είναι δομημένη γύρω από την επίλυση προβλημάτων (problem-solving) και τη βελτιστοποίηση (optimization). Δεν είναι δική τους δουλειά (και συχνά δεν έχουν τα εργαλεία) να σκεφτούν τις κοινωνικές, ηθικές και ψυχολογικές παρενέργειες των δημιουργημάτων τους.

    • Πώς διασφαλίζουμε τη δικαιοσύνη όταν ένας αλγόριθμος αποφασίζει ποιος θα πάρει δάνειο ή ποιος θα αποφυλακιστεί;

    • Πώς προστατεύουμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όταν η εργασία αυτοματοποιείται σε τέτοιο βαθμό που εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν το νόημα της καθημερινότητάς τους;

    • Πώς ορίζουμε την ίδια την «ανθρώπινη συνείδηση», όταν οι μηχανές αρχίζουν να προσομοιώνουν τα συναισθήματά μας;

Αυτά τα ερωτήματα δεν πρόκειται να απαντηθούν με περισσότερο κώδικα. Είναι ερωτήματα που ηθικοί φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι, ανθρωπολόγοι και ιστορικοί μάχονται να αναλύσουν εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αν αφήσουμε το μέλλον μας αποκλειστικά στα χέρια της τεχνοκρατικής αποτελεσματικότητας, κινδυνεύουμε να κατασκευάσουμε έναν κόσμο «τέλειο» στα χαρτιά, αλλά απόλυτα δυστοπικό στην πράξη. Χρειαζόμαστε τις ανθρωπιστικές επιστήμες στην πρώτη γραμμή της τεχνολογικής ανάπτυξης, όχι ως έναν διακοσμητικό «κώδικα δεοντολογίας» που προστίθεται στο τέλος μιας παρουσίασης, αλλά ως το ίδιο το θεμέλιο πάνω στο οποίο σχεδιάζεται το μέλλον μας.

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην εκπαίδευση που στοχεύει στην κατάρτιση και την εκπαίδευση που στοχεύει στην παιδεία.

Τεχνοκρατική Κατάρτιση

Εστιάζει στο «Πώς». Πώς θα λειτουργήσει αυτή η μηχανή, πώς θα αυξηθούν οι πωλήσεις, πώς θα γραφτεί ο κώδικας.

Παράγει εξειδικευμένα στελέχη, άριστα «εξαρτήματα» μιας οικονομικής μηχανής.

Ανθρωπιστική Παιδεία

Εστιάζει στο «Γιατί». Γιατί         κάνουμε αυτή την επιλογή, ποιον ωφελεί, τι επιπτώσεις επιφέρει στην κοινότητα.

Διαμορφώνει πολίτες με εσωτερική πυξίδα και κοινωνική ευθύνη. 

Η δημοκρατία δεν είναι ένα λογισμικό που το εγκαθιστάς μια φορά και τρέχει για πάντα μόνο του. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται συνεχή φροντίδα και, κυρίως, προστασία από τις ίδιες του τις αδυναμίες. Μια κοινωνία που αποτελείται αποκλειστικά από εξειδικευμένους τεχνοκράτες, οι οποίοι δεν έχουν ανοίξει ποτέ ένα βιβλίο πολιτικής φιλοσοφίας ή κοινωνιολογίας, είναι μια κοινωνία εξαιρετικά ευάλωτη στον αυταρχισμό. Γιατί; Επειδή ο τεχνοκράτης έχει μάθει να υπακούει στην αρχή της αποτελεσματικότητας. Αν κάποιος του υποσχεθεί ότι «θα λύσει το πρόβλημα» γρήγορα, παρακάμπτοντας τις δημοκρατικές διαδικασίες, τις συζητήσεις ή τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πολιτικά απαίδευτος άνθρωπος μπορεί να το δει αυτό ως μια «λογική βελτιστοποίηση».

Οι ανθρωπιστικές επιστήμες είναι εκείνες που μας θυμίζουν ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι, από τη φύση τους, αργές και περίπλοκες, ακριβώς επειδή πρέπει να χωρέσουν την ανθρώπινη ποικιλομορφία. Μας θυμίζουν ότι τα δικαιώματα που θεωρούμε σήμερα δεδομένα κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, και μπορούν να χαθούν μέσα σε μια νύχτα, αν οι πολίτες γίνουν παθητικοί καταναλωτές ανέσεων.

Συμπέρασμα: Η επανάσταση του  να παραμείνουμε Άνθρωποι

Ασφαλώς, δε χρειάζεται να παραιτηθούμε όλοι από τις δουλειές μας, να γραφτούμε στη Φιλοσοφική και να κλειστούμε σε σκονισμένες βιβλιοθήκες. Δε χρειαζόμαστε λιγότερους θετικούς επιστήμονες, λιγότερους γιατρούς ή λιγότερους προγραμματιστές. Το αντίθετο.

Χρειαζόμαστε μια ριζική αλλαγή στην εστίασή μας συνολικά. Χρειαζόμαστε προγραμματιστές που θα έχουν διαβάσει Αριστοτέλη, γιατρούς που θα κατανοούν την υπαρξιακή αγωνία μέσα από την ποίηση, οικονομολόγους που θα βλέπουν πίσω από τους δείκτες της ανεργίας τις ανθρώπινες ιστορίες που καταστρέφονται.

Η στροφή προς τις ανθρωπιστικές επιστήμες σημαίνει να δώσουμε ξανά αξία σε οτιδήποτε δεν μπορεί να μετρηθεί με νούμερα, likes, KPIs και ποσοστά κέρδους. Σημαίνει να καταλάβουμε ότι η πρόοδος μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πόσο γρήγορο είναι το ίντερνετ της, αλλά από την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου της, το επίπεδο της δικαιοσύνης της και την ικανότητά της να δείχνει έλεος στους πιο αδύναμους.

Ίσως τελικά, το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια προς μια αυτοματοποιημένη τελειότητα, είναι να πατήσουμε για λίγο φρένο. Να κλείσουμε την οθόνη. Να ανοίξουμε ένα βιβλίο ιστορίας, να συζητήσουμε για μια ιδέα γύρω από ένα τραπέζι, να ακούσουμε μια ιστορία χωρίς να κοιτάμε το ρολόι μας. Όχι για να γίνουμε πιο παραγωγικοί για την εταιρεία μας. Αλλά για να διασώσουμε το μόνο πράγμα που οι μηχανές δε θα μπορέσουν ποτέ να αντιγράψουν: την ανθρωπιά μας.

Την εκδήλωση θα ανοίξει με χαιρετισμό η Χρυσοβαλάντη Λευτάκη, ενώ για το βιβλίο θα μιλήσει η συνταξιούχος φιλόλογος Καλλιόπη Μαράντου. Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή θα απαγγείλει η συνταξιούχος φιλόλογος και συγγραφέας Δήμητρα Γαϊτάνη, ενώ ο Γεώργιος Πουλακίδας θα πλαισιώσει μουσικά την εκδήλωση. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Η Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Αναπτυξιακής Πολιτικής του υπουργείου απάντησε θετικά σε σχετικό αίτημα χρηματοδότησης του Δήμου Μεσσήνης στις 13 Μαΐου.

Συγκεκριμένα ορίζεται γενική γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού στο υπουργείο Υγείας η Δάφνη-Ελένη Νικολάου και γενικός γραμματέας Προστασίας Κρισίμων Οντοτήτων στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ο Σπυρίδων Παπαγεωργίου.

Ακολουθούν σύντομα βιογραφικά των νέων Γενικών Γραμματέων:

Δάφνη-Ελένη Νικολάου, Γενική Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού Υπουργείου Υγείας

Η Δάφνη - Ελένη Νικολάου είναι δικηγόρος Αθηνών, απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 'Ασκησε δικηγορία από το 2013 στη Δικηγορική Εταιρεία «Αθανάσιος Βαρλάμης & Συνεργάτες» στην οποία αργότερα έγινε εταίρος. Ανέλαβε υποθέσεις και παραστάθηκε ενώπιον δικαστηρίων για εμπορικές και φορολογικές υποθέσεις, αστικού αλλά κυρίως ποινικού χαρακτήρα με εξειδίκευση σε υποθέσεις οικονομικού εγκλήματος. Το 2019 πλαισίωσε το νομικό τμήμα του γραφείου του Υφυπουργού και αργότερα Αναπληρωτή Υπουργού Ανάπτυξης & Επενδύσεων Νίκου Παπαθανάση του οποίου έγινε επικεφαλής το 2021. Στο πλαίσιο των καθηκόντων της συμμετείχε ενεργά στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή για την αναμόρφωση του Ν. 4412/2016 περί δημοσίων συμβάσεων. Το 2023 αναλάβει την ευθύνη του νομικού τμήματος του γραφείου του Υπουργού Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης 'Αδωνι Γεωργιάδη ενώ από τον Ιανουάριο του 2024 έως σήμερα είναι επικεφαλής Νομική Σύμβουλος του Υπουργού Υγείας με ευθύνη μεταξύ άλλων του νομοθετικού έργου. Έχει συμμετάσχει σε επιτροπές και διοικητικά συμβούλια φορέων, μεταξύ άλλων στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, στο Εποπτικό Συμβούλιο της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής καθώς και στην Επιτροπή Διαπραγμάτευσης Τιμών Φαρμάκων του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας.

Σπυρίδων Παπαγεωργίου, Γενικός Γραμματέας Προστασίας Κρισίμων Οντοτήτων Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

Ο Σπυρίδων Παπαγεωργίου, έως σήμερα Partner of Cyber Security in Technology and Transformation στην KPMG Greece, έχει σημαντική εμπειρία, άνω των 25 ετών, στα αντικείμενα της κυβερνοασφάλειας και στις επιχειρήσεις κυβερνοχώρου. Έχει λάβει πιστοποιήσεις GIAC (Global Information Assurance Certification) στα αντικείμενα, Incident Handling, Reversing Malware, Web Application Penetration Tester, Network Penetration Tester, Firewall Analysis και Forensics. Είναι απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού (Αρχιπλοίαρχος (Μ) εα) και έχει υπηρετήσει, πλέον των 12 ετών, στη Διεύθυνση Ε5 (Διεύθυνση Κυβερνοάμυνας) του ΓΕΕΘΑ ως Διευθυντής. Διετέλεσε Διευθυντής του Διακλαδικού Κέντρου Επιχειρήσεων Κυβερνοάμυνας (MCIRC - Military Computer Incident Respond Center) καθώς και σε εθνικό επίπεδο, Διευθυντής της Αρμόδιας Ομάδας Απόκρισης (CSIRT -Computer Security Incident Response Team) για κυβερνοεπιθέσεις που σαν στόχο έχουν τις εθνικές κρίσιμες υποδομές. Έχει εργαστεί ως υπεύθυνος διαχείρισης έργου της Μόνιμης Διαρθρωμένης συνεργασίας (PESCO - Permanent Structured Cooperation) με τίτλο "Cyber Threats and Incident Response Information Sharing Platform". Έχει εκπαιδευτεί στο εσωτερικό, απόφοιτος ΣΠΗ/Υ και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχει λάβει μεταπτυχιακό στην Επιστήμη των Υπολογιστών. Διαθέτει σημαντική εμπειρία στη διοργάνωση ασκήσεων κυβερνοάμυνας. Ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και τη διοργάνωση της ετήσιας Εθνικής Διακλαδικής 'Ασκησης Κυβερνοάμυνας "ΠΑΝΟΠΤΗΣ". Ήταν τακτικός ομιλητής σε θέματα επιχειρήσεων κυβερνοχώρου στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) και στην Ανωτάτη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ). Έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια Πειραιά, Δυτικής Αττικής και στο σχολείο Κυβερνοάμυνας του ΓΕΕΘΑ, Penetration test and Red Teaming, Windows and Linux security, Live Response, Incident Handling και system (Windows & Linux) forensics. Για την προσφορά του στην αντιμετώπιση κυβερνοεπιθέσεων σε εθνικό επίπεδο έχει λάβει τρία βραβεία, το "Digital Excellence Award in Cyber Defence" από την BCS (British Computer Society), το βραβείο AIGIS (ΑΙΓΙΣ), καθώς και τιμητική βράβευση από την Boussias Communications. Είναι απόφοιτος του προγράμματος IVLP (International Visitor Leadership Program).

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η φωτιά ξέσπασε γύρω στο μεσημέρι, τοπική ώρα (07.00 ώρα Ελλάδας) στο εργοστάσιο Χουιτένγκ, στην πόλη Τζιντζιάνγκ της επαρχίας Φουτζιάν.

Περίπου 200 πυροσβέστες και διασώστες έχουν κινητοποιηθεί για την κατάσβεσή της, ανακοίνωσε το υπουργείο Διαχείρισης Επειγουσών Καταστάσεων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Λιμενική Αρχή Ιερισσού ενημερώθηκε, χθες το μεσημέρι, από το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης του Λιμενικού Σώματος, καθώς τα ίχνη του αγνοούνταν. Άμεσα ξεκίνησαν έρευνες με τη συμμετοχή περιπολικού σκάφους και οχήματος του Λιμενικού (από ξηράς), ενώ κινητοποιήθηκαν επίσης εθελοντές, ναυαγοσώστης και αλιευτικά σκάφη της περιοχής.

Ο 67χρονος εντοπίστηκε στη θάλασσα και ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του από ιδιώτη. Παρά τις πρώτες βοήθειες που του παρασχέθηκαν, δεν κατέστη δυνατό να επανέλθει.

Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Σερρών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Προανάκριση διενεργεί το Β’ Λιμενικό Τμήμα Σταυρού, ενώ παραγγέλθηκε νεκροψία - νεκροτομή για τη διερεύνηση των αιτίων θανάτου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Γιώργος Μαυροειδής, μέλος της ΤΕ Μεσσηνίας του ΚΚΕ και θα χαιρετήσει ο Τάσος Νιάρχος, πρόεδρος του παραρτήματος Μεσσηνίας της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Σύμφωνα με ενημέρωση από τους οργανωτές, η μάχη δόθηκε από το 1ο τάγμα του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στις 19 Ιουλίου 1944.

Τμήματα του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν σε Γερμανική φάλαγγα που την συνόδευαν οι ντόπιοι συνεργάτες τους, τα Τάγματα Ασφαλείας. Το αποτέλεσμα της μάχης οδήγησε σε πανωλεθρία τις Γερμανικές δυνάμεις και τους συνεργάτες τους, αλλά και στην απώλεια 18 μαχητών του ΕΛ.Α.Σ.

Στην αίθουσα Ταρσούλη του Μανιατάκειου Ιδρύματος θα φιλοξενηθούν, έως τις 22 Οκτωβρίου, επτά εκθέσεις που καλύπτουν τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη γλυπτική, τη χαρακτική, το κολάζ και τις εγκαταστάσεις. Η αυλαία άνοιξε το Σάββατο 4 Ιουλίου με την ομαδική έκθεση «Επιτέλους ουρανός», η οποία θα διαρκέσει έως και τις 25 Ιουλίου.

Ακολουθούν η έκθεση ζωγραφικής της Αννας Αναγνώστου (28-30 Ιουλίου), η έκθεση «Confluence – Συρροές» της Marta Balla (31 Ιουλίου – 2 Αυγούστου), η έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας «54» του Ιωνα Δικαιάκου (3-19 Αυγούστου), η έκθεση ζωγραφικής «Εικόνες 2: Μύθος – Θύμησις» του Παναγιώτη Φ. Τεμπελόπουλου (21 Αυγούστου – 12 Σεπτεμβρίου), η έκθεση «Imaginary» του Reinhart von der Thannen (18-27 Σεπτεμβρίου) και η έκθεση «Olive Trees in Black & White» του Zev Tabacznik (16-21 Οκτωβρίου).

Ξεχωριστή θέση στο φετινό πρόγραμμα έχουν οι παρουσιάσεις βιβλίων και ποιητικών συλλογών. Στις 12 Ιουλίου, στις 8 μ.μ., θα παρουσιαστεί η ποιητική συλλογή «Ευρυδίκη» του Δημήτρη Σιψά. Στις 29 Ιουλίου, επίσης στις 8 μ.μ., θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Ηλέκτρα – το αίτημα της ανταπόδοσης» της Χριστίνας Χαιροπούλου, ενώ στις 9 Αυγούστου, στις 8 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του βιβλίου «Πανός ένεκεν» της Δήμητρας Γαϊτάνη-Συρεγγέλα.

Παράλληλα, το Μανιατάκειο Ιδρυμα θα φιλοξενήσει, από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου, τις εκδηλώσεις της Προεδρίας της Μεσογειακής Διατροφής για το 2026, στο πλαίσιο των δράσεων που θα πραγματοποιηθούν στην Κορώνη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της θερινής περιόδου, η Δανειστική Βιβλιοθήκη, το Αναγνωστήριο και η αίθουσα Πέτρου Θέμελη λειτουργούν καθημερινά από τις 9 π.μ. έως τη 1 μ.μ. και από τις 7 μ.μ. έως τις 10 μ.μ. Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να μελετήσουν ή να δανειστούν βιβλία σχετικά με την Κορώνη, την ιστορία και τον πολιτισμό της, καθώς και να αξιοποιήσουν την πλούσια συλλογή ελληνικής και ξενόγλωσσης λογοτεχνίας, ιστορίας, επιστήμης και άλλων θεματικών ενοτήτων.

Αν οι εκλογές διεξαχθούν, θα είναι οι πρώτες στα παλαιστινιακά εδάφη έπειτα από δύο δεκαετίες.

«Το προεδρικό διάταγμα καλεί τον παλαιστινιακό λαό στην Ιερουσαλήμ, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας να λάβει μέρος σε ελεύθερες και άμεσες βουλευτικές εκλογές για την εκλογή μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου την καθορισμένη ημερομηνία», τόνισε το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Wafa, επικαλούμενο το διάταγμα.

Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές στα παλαιστινιακά εδάφη έγιναν το 2006, όταν η Χαμάς κέρδισε τις εκλογές, νικώντας το κόμμα Φατάχ του Αμπάς, το οποίο προηγουμένως κυριαρχούσε στην παλαιστινιακή πολιτική σκηνή.

Το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο, το οποίο λειτουργεί ως το κοινοβούλιο της Παλαιστινιακής Αρχής με επικεφαλής τον Μαχμούντ Αμπάς, δεν έχει συνεδριάσει από το 2007.

Η διοργάνωση εκλογών είναι μεταξύ των μεταρρυθμίσεων που ζητεί η διεθνής κοινότητα, η οποία στηρίζει οικονομικά την Παλαιστινιακή Αρχή.

Ο 90χρονος σήμερα Αμπάς, κέρδισε τις τελευταίες παλαιστινιακές προεδρικές εκλογές το 2005 για μια τετραετή θητεία, η οποία θα έπρεπε να είχε λήξει το 2009. Ωστόσο, η θητεία του παρατάθηκε και έκτοτε δεν έχουν διεξαχθεί προεδρικές εκλογές. Ο Αμπάς έκτοτε κυβερνά με διατάγματα, μια πρακτική που έχει προκαλέσει κριτική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Το 2021, ανακοίνωσε ότι θα διεξαχθούν βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, οι οποίες είχαν προγραμματιστεί για τον Μάιο και τον Ιούλιο του ίδιου έτους, αντίστοιχα. Στη συνέχεια, αυτές αναβλήθηκαν επ' αόριστον λόγω έλλειψης εγγυήσεων που να επιτρέπουν τη διεξαγωγή των εκλογών στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, η οποία κατέχεται από το Ισραήλ από το 1967.

Τον Απρίλιο, οι Παλαιστίνιοι προσήλθαν στις κάλπες για να εκλέξουν δημοτικά συμβούλια στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, στις πρώτες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν μετά την έναρξη του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας τον Οκτώβριο του 2023.

Η Παλαιστινιακή Αρχή αντιμετωπίζει εκτεταμένες επικρίσεις για διαφθορά, παράλυση των θεσμών της και διάβρωση της νομιμότητάς της. Οι δωρητές εξαρτούν όλο και περισσότερο την οικονομική και διπλωματική τους υποστήριξη από μεταρρυθμίσεις, ιδίως στην τοπική διακυβέρνηση.

Τον Ιούνιο, ο Αμπάς ανακοίνωσε ότι οι προεδρικές εκλογές θα διεξαχθούν στις αρχές του 2027, χωρίς να διευκρινίσει αν θα είναι υποψήφιος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τη Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια συναρπαστική θεατρική εμπειρία, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Αθηνάς Χατζηαθανασίου, που προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε ένα καταιγιστικό ταξίδι γεμάτο δράση, χιούμορ και ανατροπές. Σε αυτή την περιπέτεια, όμως, ο πρωταγωνιστής δεν είναι μόνος. Το κοινό αναλαμβάνει ενεργό ρόλο, καθώς με τη δική του ψήφο καθορίζει την τελική έκβαση της ιστορίας. Ετοιμαστείτε για ένα ξεχωριστό καλοκαιρινό θεατρικό ραντεβού, όπου η δική σας απόφαση θα κρίνει το μεγάλο φινάλε.



ΜΙΑ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Η Καλλιτεχνική Εταιρεία CALD συστήνει για πρώτη φορά στο κοινό τις αθάνατες περιπέτειες του Μορίς Λεμπλάν, μέσα από μια φρέσκια ματιά: Η Αθηνά Χατζηαθανασίου διασκευάζει και σκηνοθετεί τις ιστορίες του Αρσέν Λουπέν, μεταφέροντας στη σκηνή την αύρα μυστηρίου που καθήλωσε εκατομμύρια θεατές και στη δημοφιλή σειρά ΛΟΥΠΕΝ του Netflix. Εδώ διασκεδάζουν όλοι! Πρόκειται για μια παράσταση που προσφέρει άφθονο γέλιο στα παιδιά και ένα δυνατό μυστήριο στους μεγάλους: το τέλειο ραντεβού για όλη την οικογένεια.



Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, μια μυστηριώδης διάρρηξη ξετυλίγει τον θρύλο της Κούφιας Βελόνας – ενός μυστικού που φτάνει ως την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα. Ο Αρσέν Λουπέν, με την αφοπλιστική του γοητεία, βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος με τον αιώνιο εχθρό του, τον ακούραστο επιθεωρητή Γκανιμάρ, σε ένα ασταμάτητο παιχνίδι γάτας και ποντικιού.
Τελικά τι είναι η Κούφια Βελόνα; Ένα χαμένο αντικείμενο; Ένας θησαυρός; Ποιο είναι άραγε το κρυμμένο μυστικό;
Με ανεξάντλητο χιούμορ, μπόλικο μυστήριο και κοφτερή φαντασία, η παράσταση αναδεικνύει διαχρονικές αξίες όπως η αλήθεια, η αγάπη και η σημασία της δεύτερης ευκαιρίας. Κάθε ιστορία μπορεί να ιδωθεί από διαφορετικές οπτικές γωνίες, κι έτσι ο Αρσέν Λουπέν, μέσα από μία συνάντηση που θα του αλλάξει τη ζωή, καλείται να επανεξετάσει τις αξίες του και να αποκαταστήσει τις κοινωνικές αδικίες.



ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΥΝ... ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ ΕΣΥ!

Το τέλος αλλάζει ανάλογα με την απόφαση των μικρών, αλλά και… των μεγάλων θεατών – μια διαδραστική εμπειρία που φέρνει τη δύναμη της επιλογής σε πρώτο πλάνο, όπου οι πράξεις και οι συνέπειές τους γίνονται οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Έξι ηθοποιοί μπλέκονται σε ένα θεατρικό παιχνίδι γεμάτο ανατροπές· παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν με τη συνοδεία μυστηριακού μουσικού τοπίου και της ατμοσφαιρικής σκηνογραφίας, δημιουργώντας μια εμπειρία που συνδυάζει το απρόσμενο του κινηματογράφου με τη μαγεία του θεάτρου.



ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

«Μιλάμε για ήρωες. Τους εξυμνούμε, τους τοποθετούμε στο βάθρο τους και γίνονται σύμβολα ηθικής και αξιών. Αφιλτράριστα και αδιαπραγμάτευτα. Αλλά τι γίνεται με τους αντι-ήρωες; Εκείνους που δε γεννήθηκαν τέλειοι, ούτε ικανοί να κάνουν πάντα το σωστό; Που κάνουν λάθη, πέφτουν, σηκώνονται, ξανασυνεχίζουν; Μα για μια στιγμή… Έτσι δεν είμαστε όλοι; Αυτή είναι και η ιστορία του Αρσέν Λουπέν. Ενός αντι-ήρωα που θέλησε να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο.
Διάλεξα το χιούμορ γιατί μόνο έτσι μπορείς να μιλήσεις για σοβαρά θέματα και να ακουστείς. Διάλεξα τη συγκίνηση γιατί μόνο εκεί η ιστορία βρίσκει καταφύγιο. Διάλεξα τον Αρσέν Λουπέν γιατί είναι ο τέλειος “ατελής”. Ο “αντι-ήρωας” που κάνει ένα μοναδικό ταξίδι από την ακμή στην κατάρρευση, στην αυτοαμφισβήτηση και στην επανεκκίνηση. Που παλεύει ανάμεσα σε ιδανικά, σε “θέλω” και σε “πρέπει”. Μα για μια στιγμή… Έτσι δεν είμαστε όλοι;
Μην ξεχνάτε! Πάνω απ’ όλα είναι μια ιστορία μυστηρίου. Και όπως σε κάθε μυστήριο, δεν μπορείς να διαλευκάνεις εύκολα ποιος είναι ο καλός και ποιος είναι ο κακός. Ή μήπως εσύ μπορείς;»

Α.Χ.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Αθηνά Χατζηαθανασίου. Σκηνικά – Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα. Πρωτότυπη Μουσική: Βάιος Πράπας. Κίνηση – Χορογραφίες: Αλέξανδρος Κεϊβάναη. Φωτισμοί: Αθηνά Χατζηαθανασίου. Μουσική Διδασκαλία: Ηλιάνα Πασπάλα. Βίντεο: Γιάννης Ντουσιόπουλος. Βοηθός Σκηνοθέτη: Άντα Κουγιά. Στίχοι Τραγουδιών: Αθηνά Χατζηαθανασίου. Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου. Εικαστικό Αφίσας: ΛΟΓΟΤΥΠΟ graphics / Μυρτώ Στέλιου. Γραφιστικά: Μάριος Γαμπιεράκης – Μαύρα Γίδια. Επικοινωνία: CALD – Le Canard qui parle ([email protected], [email protected]). Social Media: Renegade Media. Οργάνωση & Εκτέλεση Παραγωγής: Δημήτρης Φωτόπουλος ΙΚΕ. Παραγωγή: CALD O.E. & CALD Productions ΑΜΚΕ. Παίζουν: Θοδωρής Ανθόπουλος, Χρήστος Ζαν Μπατίστ, Πάνος Κορογιαννάκης, Γιώργος Λιάκος, Κωνσταντίνος Ρόδης, Αθηνά Χατζηαθανασίου. Προπώληση μέσω more.com: 12€ (κανονικό), 10€ (μειωμένο). Ταμείο: 13€ (γενική είσοδος).

Η Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου ενημερώνει ότι το συγκεκριμένο κτίσμα χαρακτηρίζεται ως μνημείο, “διότι πρόκειται για διώροφη κατοικία, χαρακτηριστικό δείγμα του κτηριακού τύπου παραδοσιακής (λαϊκής) κατοικίας της εποχής, με αξιόλογα χαρακτηριστικά στην τυπολογία, τη μορφολογία και την κατασκευαστική δομή του και αποτελεί τεκμήριο της εξέλιξης της περιοχής στα τέλη του 19ου αιώνα από αρχιτεκτονική, κοινωνική και τεχνική άποψη”. 

Επισημαίνεται ότι “κατόπιν αυτού, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση επί του ανωτέρω μνημείου (επισκευή, συντήρηση, προσθήκη) ή οποιαδήποτε οικοδομική δραστηριότητα πλησίον αυτού, χωρίς προηγουμένως να ζητηθεί η έγκριση του υπουργείου Πολιτισμού δια των αρμοδίων υπηρεσιών του (Διεύθυνση Προστασίας και

Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων, στην Αθήνα και Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Δυτικής Ελλάδος, Πελοποννήσου και Νοτίου Ιονίου στην Πάτρα).