Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Αττικής    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

και τώρα που τ' άνοιξε, για να μην χάσει τη... ζωή... (3 βίντεο)








 Ψάχνει η καρδιά να βρει φως στα σκοτάδια... στα κρύα του χειμώνα πρωινά και στις νύχτες δίπλα στο τζάκι...


... στις συλλαβές που δεν βγαίνουν... 
... στις άδειες αγκαλιές ...

... στα βλέμματα που αδιάφορα ακουμπούν πάνω της και το ίδιο αδιάφορα προσπερνάνε...

Αμείλικτα περνά ο χρόνος, και φυλακίσαμε την καρδιά για να μην πονάει...


Πάμε να την γλυκάνουμε λίγο... 
... χρειάζεται λίγο μέλωμα τέτοιες ώρες... 
... έτσι για να πάρει τα πάνω της...


Μικρά διαμαντάκια να την στολίσουμε, ν' ανοίξει εκείνα τα δωμάτια που κρατούσε χρόνια σφαλισμένα από φόβο μην πονέσει... 

Και τώρα που τ' άνοιξε, για να μην χάσει τη... ζωή...



Καληνύχτα... καλό ξημέρωμα...


Καλλιόπη



τα βίντεο εδώ... εδώ... κι εδώ...






Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 2:12 am


Επίσημη στρατιωτική συνεργασία άρχισαν 25 χώρες της ΕΕ


 Ανάμεσα στα προγράμματα αυτά είναι η δημιουργία ενός «πυρήνα απάντησης στις κρίσεις» που θα επιταχύνει την ανάπτυξη στρατευμάτων όταν η Ένωση διεξάγει μια επείγουσα στρατιωτική επιχείρηση -- ένα πρόγραμμα που προωθεί η Γερμανία-- ή η ανάπτυξη κοινών «ραδιολογισμικών» ώστε να επιτραπεί στα στρατεύματα των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών να επικοινωνούν ευκολότερα στο πεδίο, την οποία προωθεί η Γαλλία.






Δημιουργία... "ΠΥΡΗΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ".... 

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;;;

ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ... 
ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΟΙ ΛΑΟΙ ΑΦΥΠΝΙΖΟΝΤΑΙ... ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ.


ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ... ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΑΛΛΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΧΩΡΑ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΘΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΑΠΟ ... ΓΕΡΜΑΝΙΑ... ΓΑΛΛΙΑ κλπ.

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ.

Καλλιόπη Σουφλή



Είκοσι πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης άρχισαν επισήμως σήμερα μια πρωτόγνωρη στρατιωτική «συνεργασία» για να αναπτύξουν εξοπλισμούς και όπλα και να διευκολύνουν τη διεξαγωγή επιχειρήσεων στο εξωτερικό, με δεδηλωμένη φιλοδοξία να προωθήσουν την Ευρώπη της Άμυνας.

Μόνο η Μάλτα, η Δανία και η Βρετανία δεν συμμετέχουν σ' αυτή τη «μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία» στην άμυνα, η οποία συνδυάζεται μ' έναν κατάλογο 17 προγραμμάτων που θα πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή μέσα στους επόμενους μήνες.

Ανάμεσα στα προγράμματα αυτά είναι η δημιουργία ενός «πυρήνα απάντησης στις κρίσεις» που θα επιταχύνει την ανάπτυξη στρατευμάτων όταν η Ένωση διεξάγει μια επείγουσα στρατιωτική επιχείρηση -- ένα πρόγραμμα που προωθεί η Γερμανία-- ή η ανάπτυξη κοινών «ραδιολογισμικών» ώστε να επιτραπεί στα στρατεύματα των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών να επικοινωνούν ευκολότερα στο πεδίο, την οποία προωθεί η Γαλλία.

Επίσης πολλές χώρες θέλουν να δημιουργηθεί μια ευρωπαϊκή ιατρική διοίκηση που θα επιτρέψει την καλύτερη διαχείριση ορισμένων σπάνιων ιατρικών πόρων και εξοπλισμών για την υποστήριξη των εξωτερικών επιχειρήσεων της ΕΕ ή την ανάπτυξη ενός υποβρύχιου ρομπότ εντοπισμού ναρκών.

Μετά την αποτυχία να δημουργηθεί πριν από 60 χρόνια μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άμυνας, οι Ευρωπαίοι ουδέποτε κατάφεραν να προχωρήσουν στον τομέα αυτόν, καθώς οι περισσότερες χώρες θέλουν να διατηρήσουν τον έλεγχο σε κάτι που θεωρούν ότι εξαρτάται αυστηρά από την εθνική κυριαρχία.

Όμως διαδοχικές κρίσεις από το 2014 (προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία, κύμα προσφύγων) και μετά η ψήφος υπέρ του Brexit και η άνοδος στην εξουσία του Ντόναλντ Τραμπ άλλαξαν τα δεδομένα.

Τα μέτρα αυτά «ρίχνουν τα θεμέλια μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης της Άμυνας. Η Ευρώπη δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναθέτει σε υπεργολάβους την ασφάλεια και την άμυνά μας», χαιρετίζει σε ανακοίνωσή του ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker.

«Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, το οποίο πρότεινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θα συμπληρώσει τις προσπάθειες αυτές και θα λειτουργήσει σαν μια επιπλέον προτροοπή για συνεργασία στον τομέα της άμυνας, χρηματοδοτώντας ενδεχομένως ορισμένα από τα προγράμματα που παρουσιάζονται σήμερα», διαβεβαίωσε ο Juncker.

Αυτό το νέο ταμείο, που αποτελεί μια καινοτομία για την Κομισιόν, η οποία επιφυλασσόταν ανέκαθεν να επεμβαίνει σ' έναν τομέα που είναι ευαίσθητος και μακριά από την οικονομική και κοινωνική σφαίρα, πρόκειται να προικοδοτηθεί από το 2020 με 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως για προγράμματα έρευνας, αλλά επίσης για αγορές από κοινού ή για την ανάπτυξη πρωτοτύπων με τη συμμετοχή κυβερνήσεων και επιχειρήσεων της ΕΕ.

Οι 28 χώρες της ΕΕ θα πρέπει να εγκρίνουν επισήμως τη δημιουργία αυτού του ταμείου αύριο Τρίτη, σύμφωνα με την Επιτροπή. Η ψηφοφορία αυτή θα ανοίξει τον δρόμο για διαπραγματεύσεις με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που αναμένεται να δώσει το πράσινο φως του.





Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 1:36 am


The Guardian: «Βόμβα» Τουσκ για κατάργηση της υποχρεωτικής υποδοχής προσφύγων από χώρες της ΕΕ




Σοκ για Ελλάδα και Ιταλία

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα πει την Πέμπτη, στη Σύνοδο Κορυφής, ότι οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις στην υποδοχή προσφύγων από τα κράτη-μέλη της ΕΕ υπήρξαν ένα «διχαστικό και αναποτελεσματικό» μέτρο, προτείνοντας άλλες εναλλακτικές







Όσο παραμένουμε στην ΟΒΡΑΙΙΚΗ Ευρώπη και στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα θα καταστρέφεται.

ΟΙ ΛΑΘΡΟ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.


Καλλιόπη Σουφλή

The Guardian: «Βόμβα» Τουσκ για κατάργηση της υποχρεωτικής υποδοχής προσφύγων από χώρες της ΕΕ


Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα πει την Πέμπτη, στη Σύνοδο Κορυφής, ότι οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις στην υποδοχή προσφύγων από τα κράτη-μέλη της ΕΕ υπήρξαν ένα «διχαστικό και αναποτελεσματικό» μέτρο, προτείνοντας άλλες εναλλακτικές

Μία πρόταση-«βόμβα» για το προσφυγικό πρόβλημα ετοιμάζεται να φέρει στο τραπέζι των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ.


Σύμφωνα με προσχέδιο επιστολής του κ. Τουσκ, που αποκαλύπτει η βρετανική εφημερίδα «The Guardian», σε μία αιφνιδιαστική κίνηση, ο Πολωνός αξιωματούχος θα πει στους Ευρωπαίους ηγέτες, κατά τη Σύνοδο της προσεχούς Πέμπτης, ότι οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις στην υποδοχή προσφύγων από τα κράτη-μέλη της ΕΕ υπήρξαν ένα «διχαστικό και αναποτελεσματικό» μέτρο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είναι έτοιμος να εγκαταλείψει αυτή την πολιτική, που προκάλεσε διασπάσεις στους κόλπους της Ένωσης.


Φυσικά, μια ενδεχόμενη κατάργηση του σχεδίου των ποσοστώσεων θα προκαλέσει αναστάτωση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα, καθώς είναι η χώρα μας και η γειτονική, πάνω στις οποίες έχει πέσει το βάρος της προσφυγικής κρίσης, ενώ και από τις δύο πλευρές υπάρχουν διαρκείς εκκλήσεις προς τους Ευρωπαίους για τη διαχείριση της κατάστασης.

Επιπλέον, σημειώνει το δημοσίευμα, πιθανή είναι η αντίδραση της Γερμανίας και της Σουηδίας σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση του σχεδίου, κάτι που θα μείωνε τη βοήθεια που προσφέρουν οι άλλες χώρες-μέλη.

Ο Τουσκ, σύμφωνα με τον Guardian, θα θέσει προθεσμία έξι μηνών στους Ευρωπαίους ηγέτες, προκειμένου να καταλήξουν ομόφωνα σε συμφωνία για μεταρρυθμίσεις στο ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, αλλά θα προτείνει και εναλλακτικές, αν δεν υπάρξει συναίνεση.

«Αν δεν υπάρξει λύση... συμπεριλαμβανομένου του θέματος των υποχρεωτικών ποσοστώσεων, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα παρουσιάσει έναν τρόπο να προχωρήσουμε» αναφέρει το προσχέδιο επιστολής του Τουσκ προς τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σύμφωνα με τον Guardian.

Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι θα... περάσει η άποψη της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχίας, που έχουν αντιταχθεί δυναμικά στην ιδέα διασποράς προσφύγων στην ΕΕ, με βάση ένα σχέδιο που έφτιαξαν οι Βρυξέλλες. Όμως, ο Τουσκ αναμένεται να βρεθεί αντιμέτωπος και με αντιδράσεις άλλων ευρωπαϊκών Θεσμών, όπως η Κομισιόν, εκτιμά ο Guardian.

Διπλωμάτης της ΕΕ σχολίασε, μιλώντας στον Guardian, ότι κάποιες χώρες εξεπλάγησαν από την επιστολή του Τουσκ, γιατί δεν συνάδει με τη δουλειά που έχουν κάνει οι υπουργοί Εσωτερικών σε αυτό το ζήτημα.
Ομως, η βρετανική εφημερίδα σημειώνει ότι ο σκεπτικισμός του Τουσκ ήταν εμφανής τον τελευταίο καιρό και παρατηρεί ότι τον Οκτώβριο ο Πολωνός είχε δηλώσει πως οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις είχαν φέρει τις χώρες-μέλη σε σχεδόν μόνιμη σύγκρουση. Γι' αυτό θα καλέσει τις κυβερνήσεις της ΕΕ να αναλάβουν δράση, αντί να αφήνουν τις Βρυξέλλες να δίνουν τον ρυθμό στη διαχείριση της προσφυγικής πολιτικής.
«Μόνο οι χώρες-μέλη μπορούν να αντιμετωπίσουν την προσφυγική κρίση αποτελεσματικά. Ο ρόλος της ΕΕ είναι να προσφέρει την πλήρη στήριξή της με όλους τους πιθανούς τρόπους για να βοηθήσει τις χώρες να διαχειριστούν την κρίση. Αλλά η ΕΕ δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τις νομικές δυνατότητες να αντικαταστήσει τις χώρες-μέλη» σημειώνει στην επιστολή του.
Επίσης, θα καλέσει τους ηγέτες της ΕΕ να ενισχύσουν τις δαπάνες σε σχέδια που έχουν ως στόχο να κρατήσουν τους πρόσφυγες και τους επίδοξους μετανάστες εκτός Ευρώπης, όπως τα τρία δισ. ευρώ για τους Σύρους στην Τουρκία και το 1,9 δισ. στο ταμείο της ΕΕ για την Αφρική
 
Η ιστορία του σχεδίου των ποσοστώσεων
Οι ηγέτες της ΕΕ αποφάσισαν τις υποχρεωτικές ποσοστώσεις το 2015, στο αποκορύφωμα της προσφυγικής κρίσης, όταν χιλιάδες άνθρωποι έφταναν καθημερινά στις ευρωπαϊκές ακτές. Η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Τσεχία καταψήφισαν το σχέδιο, το οποίο όμως εγκρίθηκε με πλειοψηφία.

Η Ουγγαρία και η Πολωνία συνέχισαν να αψηφούν την ΕΕ, αρνούμενες να δεχθούν έστω και έναν πρόσφυγα με βάση αυτό το σχέδιο, που έχει ως σκοπό τη μετεγκατάσταση 120.000 ανθρώπων, κυρίως από τη Συρία. Η Τσεχία έχει υποδεχθεί μόλις 12. Και οι τρεις χώρες προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αλλά η υπόθεση απορρίφθηκε.
Όμως, παρά τις αντιδράσεις, η Κομισιόν είχε προτείνει οι ποσοστώσεις να γίνουν νόμος της ΕΕ το 2016. Η πρότασή της ήταν ότι, όσες χώρες αρνούνται να πάρουν μέρος στον μηχανισμό μετεγκατάστασης για να διευκολυνθούν οι χώρες που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος, τότε να πληρώνουν 250.000 ευρώ για κάθε αιτούντα άσυλο.





Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 1:25 am


«Η απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ θα επισπεύσει την καταστροφή του Ισραήλ»







«Η κίνηση (του Τραμπ) θα επισπεύσει την καταστροφή του σιωνιστικού καθεστώτος και θα διπλασιάσει την ενότητα των Μουσουλμάνων», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ιρανός υπουργός Άμυνας στρατηγός Αμίρ Χαταμί , σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης.






ΜΑΚΑΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΝΑ ΤΟ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕΤΕ!

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΘΗΛΥΚΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ.
 

Καλλιόπη Σουφλή

«Η απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ θα επισπεύσει την καταστροφή του Ισραήλ»

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ θα επισπεύσει την καταστροφή της χώρας, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας του Ιράν, ενώ
ένας υψηλόβαθμος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης επικοινώνησε τηλεφωνικά με τους επικεφαλής δύο ένοπλων παλαιστινιακών οργανώσεων, δεσμευόμενος για παροχή στήριξης.

«Η κίνηση (του Τραμπ) θα επισπεύσει την καταστροφή του σιωνιστικού καθεστώτος και θα διπλασιάσει την ενότητα των Μουσουλμάνων», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ιρανός υπουργός Άμυνας στρατηγός Αμίρ Χαταμί , σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης.


Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ιράν Μοχάμαντ Μπαγκερί σημείωσε ότι η «ανόητη κίνηση» του Τραμπ μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή μιας νέας ιντιφάντα, μιας λαϊκής εξέγερσης των Παλαιστινίων.



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 1:14 am


Το ποτάμι της οργής σαρώνει τη Δικαιοσύνη




Συνυπολογίζοντας μάλιστα τη διεθνή εμπειρία όπου οι εικόνες από τους πλειστηριασμούς των ακινήτων έκαναν το γύρο του κόσμου, μέσω του διαδικτύου, αλλά και εκτιμώντας ότι οι αντιδράσεις μάλλον θα κλιμακωθούν, το υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά το ενδεχόμενο οι πλειστηριασμοί να διενεργούνται αποκλειστικά, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Το σχέδιο αυτό όμως υπολογίζεται ότι θα χρειαστεί χρόνο για να ολοκληρωθεί και να αρχίσει η εφαρμογή του. Μέχρι τότε όμως θα συνεχιστούν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί οι οποίοι άρχισαν ήδη να διενεργούνται με …επιτυχία, σύμφωνα με τους αρμοδίους, παράλληλα με αυτούς στα Ειρηνοδικεία της χώρας, για τη διεξαγωγή των οποίων χρειάζεται η συνδρομή της αστυνομίας.
 
 
 
 
 
 
 
 
Πρέπει πάση θυσία, η  ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ... ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΠΌΥ ΠΛΗΡΩΣΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ... ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΣΟΥ.
 
ΕΧΕΙ ΘΑ ΘΡΕΨΕΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.
 
ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑΣΕΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ 
 
ΕΧΕΙ ΝΑ ΟΙΚΟΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΒΙΛΕΣ ...

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;
 
ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙ ΣΥΣΣΩΜΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ "ΣΦΑΞΕΙ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ", ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΘΡΟ ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.
 
Όσο για την... "δικαιοσύνη", "πόρνη" των πολιτικών  ήταν και "πόρνη" θα συνεχίσει να είναι.
 

Καλλιόπη Σουφλή


Το ποτάμι της οργής σαρώνει τη Δικαιοσύνη

Ολοένα και συχνότερα πια, η Δικαιοσύνη, από καταφύγιο των αδυνάτων που αναζητούν το δίκιο τους, μετατρέπεται σε … πεδίο μάχης ή «αρένα» όπου η οργή περισσεύει και το κράτος Δικαίου ασφυκτιά υπό την πίεση του αγανακτισμένου πλήθους….
Θορυβημένοι οι δικαστές αλλά και όλοι οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης από τα άλλοτε «αυθόρμητα» και άλλοτε « οργανωμένα» ξεσπάσματα βίας κατά δικαίων και αδίκων…
 
Πλειστηριασμοί… με τη συνοδεία των ΜΑΤ
 
Τα βίαια επεισόδια στο Ειρηνοδικείο και η πρωτοφανής ρίψη χημικών από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, κατά τη διάρκεια των πλειστηριασμών αποτελούν στην πραγματικότητα την «κορυφή του παγόβουνου» που απειλεί να συνταράξει την ήδη δοκιμαζόμενη Δικαιοσύνη.

Με τη συνοδεία των ΜΑΤ, η Δικαιοσύνη αναλαμβάνει να υλοποιήσει την κυβερνητική πολιτική μπαίνοντας η ίδια στο στόχαστρο για το αντιλαϊκό πρόσημο των μέτρων που η Βουλή ψήφισ
ε έντονη κομματική αντιπαράθεση με φόντο πότε την πορεία των μεγάλων σκανδάλων και πότε τις κορυφαίες δικαστικές αποφάσεις που «βάφτισαν» κοινωνικά και νόμιμα μέτρα τα οποία συναντούσαν την αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας, εξέθρεψαν εν πολλοίς μία εικόνα απαξίωσης της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της. 
 
Και τώρα, όπως φαίνεται, οι καρποί αυτής της απαξίωσης άρχισαν να πέφτουν στο έδαφος. ..
Με τη συνοδεία των ΜΑΤ, η Δικαιοσύνη αναλαμβάνει να υλοποιήσει την κυβερνητική πολιτική μπαίνοντας η ίδια στο στόχαστρο για το αντιλαϊκό πρόσημο των μέτρων που η Βουλή ψήφισε.


Στα Ειρηνοδικεία δοκιμάζεται η Δικαιοσύνη
Οι πλειστηριασμοί έρχονται να δοκιμάσουν τις αντοχές του δικαιϊκού μας συστήματος αλλά και το όρια του νομικού μας πολιτισμού.

Συμβολαιογράφοι και δικαστές χάνουν το θεσμικό τους ρόλο και στα μάτια των πολιτών γίνονται «εχθροί», σύμμαχοι των τραπεζικών συμφερόντων τα οποία επιδιώκουν την επίσπευση του πλειστηριασμού.
Η «ακριβή» Δικαιοσύνη πνίγει τους οικονομικά αδύνατους οφειλέτες

Οι πολίτες εξουθενωμένοι οικονομικά ακόμη και για να ανταποκριθούν στο δυσβάσταχτο κόστος της Δικαιοσύνης δυσκολεύονται να πληρώσουν έστω και δικηγόρο και νοιώθουν απροστάτευτοι σε ένα Γολγοθά χωρίς τέλος.

Ο δικηγόρος Αλέξανδρος Αλεξιάδης υπογραμμίζει στο zougla.gr την ανάγκη νομοθετικών παρεμβάσεων που θα «διαχωρίζουν την ήρα από το σιτάρι» και θα διασφαλίζουν όσους πράγματι αδυνατούν να αποπληρώσουν τις οφειλές τους από τους μεγαλοοφειλέτες που σκοπίμως αρνούνται να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Μόνο έτσι, όπως αναφέρει, θα μπορέσουν να διασωθούν τα δικαιώματα των πολιτών αλλά και το κύρος της Δικαιοσύνης.
«Το τελευταίο χρονικό διάστημα τόσο η δικαιοσύνη όσο και οι παράγοντες που την απαρτίζουν έχουν καταντήσει υπηρέτες - στρατιώτες της νομοθετικής εξουσίας η οποία προβαίνει σε ρυθμίσεις βιαστικές, που όχι μόνο δεν προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών αλλά φαίνονται να εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα.


Δυστυχώς, λόγω των ασφυκτικών οικονομικών επιβαρύνσεων και πολλές φορές εξ’ αιτίας των «εσπευσμένων» νομοθετικών πράξεων της κυβέρνησης, χωρίς τα εχέγγυα που ο σοφός νομοθέτης έχει θεσπίσει, ο κόσμος αναγκάζεται να καταφύγει σε βίαιες πράξεις εναντίον όσων εφαρμόζουν τη νομοθεσία.

Δικαστές, συμβολαιογράφοι και δικηγόροι προσπαθώντας κάτω από απαράδεκτες συνθήκες να αποδώσουν Δικαιοσύνη, σύμφωνα με όσα επιτάσσει ο Νόμος, καταλήγουν αποδεκτές ύβρεων και άλλων παράνομων πράξεων από εκνευρισμένους έλληνες πολίτες.

Όμως, πέραν των ατόμων που δικαίως αγανακτούν αφού δεν προστατεύονται από τη κείμενη νομοθεσία υπάρχουν και ομάδες ατόμων οι οποίες καπηλεύονται την αγανάκτηση τους για ίδιον όφελος ή ακόμη και κομματικό.

Για να σταματήσει αυτή η άθλια εικόνα η οποία μειώνει εν γένει την χώρα μας θα πρέπει η κυβέρνηση να προβεί σε νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες να αξιολογούν, κατά περίπτωση, τους οφειλέτες και κατόπιν ελέγχου να προχωρούν ακραίες πράξεις όπως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας. Για τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που σκοπίμως δεν πληρώνουν τις οφειλές τους να αποφασίζεται η άμεση εκπλειστηρίαση των ακινήτων τους και η ικανοποίηση των δανειστών ώστε να μην μπορεί κανένας να προσβάλει την διαδικασία.»


Ποιος είναι όμως ο «εχθρός» με τον οποίο έρχεται σε αντιπαράθεση ο απελπισμένος και εξοργισμένος πολίτης που έχει φτάσει στα όρια της εξαθλίωσης και αναζητά τους υπευθύνους για τον προσωπικό του Γολγοθά, στοχεύοντας προς κάθε κατεύθυνση;


Οι ευθύνες της κυβέρνησης
​Η δικηγόρος Ζωή Ρούσσου εξηγεί, μιλώντας στο zougla.gr πως η διάψευση των προσδοκιών από την κυβερνητική πολιτική γεννά τις εκδηλώσεις βίας στις οποίες πρωτοστατούν αυτή τη στιγμή κυρίως μέλη κομμάτων ή κάποιες οργανώσεις 
 
Η δικηγόρος Ζωή Ρούσσου εξηγεί, μιλώντας στο zougla.gr πως η διάψευση των προσδοκιών από την κυβερνητική πολιτική γεννά τις εκδηλώσεις βίας στις οποίες πρωτοστατούν αυτή τη στιγμή κυρίως μέλη κομμάτων ή κάποιες οργανώσεις. 
 
«Είναι γεγονός ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης οι θεσμοί κλυδωνίζονται. Δυστυχώς και ο θεσμός της δικαιοσύνης που αποτελεί πυλώνα της δημοκρατίας υφίσταται ανάλογο πλήγμα. 
 
Το τελευταίο καιρό μια σειρά από γεγονότα αποδεικνύουν πως στο χώρο της δικαιοσύνης αναπτύσσεται ανησυχητικά η βία, τόσο στο στενό χώρο των κτηριακών εγκαταστάσεων των δικαστηρίων όσο και στο εν γένει χώρο των εκπροσώπων των δικαστικών αρχών, είτε αυτοί είναι συμβολαιογράφοι, είτε δικηγόροι, είτε σύλλογοι που εκπροσωπούν τους παραπάνω.
Δυστυχώς όσο πιο ανακόλουθη γίνεται η κυβερνητική πολιτική σε σχέση με τις υποσχέσεις που έδινε αφειδώς για την υπεράσπιση δικαιωμάτων διαφόρων κοινωνικών ομάδων, η διάψευση αυτή τροφοδοτεί βίαιες εκδηλώσεις κατά κύριο λόγο από μέλη κομμάτων και οργανώσεων που εκμεταλλεύονται υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα. 
 
Η κυβέρνηση φέρει πλήρως την ευθύνη για το που οδηγούνται σήμερα τα πράγματα. Ανέλαβαν να διαχειριστούν την οικονομική κρίση και καταλήξαμε σε μια θεσμική κρίση που μπορεί «ν’ ανοίξει τον ασκό του Αιόλου» για αυτό που λέμε «κράτος δικαίου».

Διέξοδο αναζητούν οι συμβολαιογράφοι

Από το φόβο των επεισοδίων, ίδιας ή μεγαλύτερης έκτασης από εκείνα που σημειώθηκαν στο Ειρηνοδικείο της Αθήνας, την περασμένη Τετάρτη, οι συμβολαιογράφοι προσπάθησαν να βρουν μία νομική «φόρμουλα» προσωρινής αναβολής των πλειστηριασμών, ζητώντας εμμέσως πλην σαφώς τη συνδρομή ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων για τη διεξαγωγή τους. 
 
 
Αυτή τη φορά ο εύσχημος λόγος αναβολής των προγραμματισμένων πλειστηριασμών βρέθηκε στα έκτακτα μέτρα της Αστυνομίας λόγω της επικείμενης επίσκεψης Ερτογάν αλλά και των θλιβερής επετείου με τη συμπλήρωση 9 ετών από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
 
Τι μέλλει γενέσθαι στους επόμενους πλειστηριασμούς

Την ερχόμενη όμως Τετάρτη τι μπορεί να «ανακόψει» τη διεξαγωγή των προγραμματισμένων πλειστηριασμών;

Ο επικοινωνιολόγος Ζαχαρίας Λουδάρος ανασύρει από τη μνήμη του, μιλώντας στο zougla.gr τις κυβερνητικές δεσμεύσεις για το θέμα των πλειστηριασμών και δείχνει επιφυλακτικός για το μέλλον.

«"Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη". 
 
Αν σκεφτεί κανείς πόσες καρέκλες εξουσίας βγήκαν στο πλειστηριασμό με αυτό το σύνθημα και πόσες καριέρες χτίστηκαν από το πουθενά, δικαιώνει απόλυτα την άποψη που λέει πως στην επικοινωνία "το περιεχόμενο είναι ο βασιλιάς". Το ό,τι μπορεί να αποδειχθεί "πουκάμισο αδειανό" λίγο ενδιαφέρει. Αυτές είναι πολύ ποιητικές ανησυχίες. Είναι κάτι παραπλήσιο με το κάπνισμα. Η απόλαυση είναι βέβαιη, ο κίνδυνος ενδεχόμενος και ο θάνατος κοινή μοίρα για όλους μας...»

Ακόμη κι αν οι πλειστηριασμοί συνεχίσουν να ματαιώνονται το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί αν δεν αντιμετωπιστεί στη ρίζα του. Και η οργή θα βρει άλλη διέξοδο, σαν το ποτάμι που στο πέρασμά του, σαρώνει τα πάντα…


​Το υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά το ενδεχόμενο οι πλειστηριασμοί να διενεργούνται αποκλειστικά, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας
 
 
Σύμφωνα με πληροφορίες πάντως ο φόβος των αντιδράσεων στα Ειρηνοδικεία, προβληματίζει έντονα το υπουργείο Δικαιοσύνης το οποίο αναζητά τρόπους αντιμετώπισης του «εκρηκτικού» κλίματος που δημιουργείται κατά τη διενέργεια των πλειστηριασμών επ’ ακροατηρίω. 
 
Συνυπολογίζοντας μάλιστα τη διεθνή εμπειρία όπου οι εικόνες από τους πλειστηριασμούς των ακινήτων έκαναν το γύρο του κόσμου, μέσω του διαδικτύου, αλλά και εκτιμώντας ότι οι αντιδράσεις μάλλον θα κλιμακωθούν, το υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά το ενδεχόμενο οι πλειστηριασμοί να διενεργούνται αποκλειστικά, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.
Το σχέδιο αυτό όμως υπολογίζεται ότι θα χρειαστεί χρόνο για να ολοκληρωθεί και να αρχίσει η εφαρμογή του. Μέχρι τότε όμως θα συνεχιστούν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί οι οποίοι άρχισαν ήδη να διενεργούνται με …επιτυχία, σύμφωνα με τους αρμοδίους, παράλληλα με αυτούς στα Ειρηνοδικεία της χώρας, για τη διεξαγωγή των οποίων χρειάζεται η συνδρομή της αστυνομίας.


 
Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 12:45 am


Το ''εκκλησιαστικό ζήτημα'' της Ομογένειας ΗΠΑ και η διαδοχή Δημήτριου: Βλέπουμε το δένδρο, χάνουμε το δάσος


  
Τι παθαίνουμε όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φαρσοκωμωδία

Τα ερωτηματικά παραμένουν: ΠΟΥ πήγαν τα χρήματα της Ομογένειας, πόσα εκατομμύρια έχουν δοθεί -άμεσα ή έμμεσα- στο οικουμενικό Πατριαρχείο τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί διπλασιάστηκε ξαφνικά το κόστος κατασκευής αγίου Νικολάου κ.ά. 

Γιά να γνωρίζουμε έτσι και τους λόγους ''χρεοκοπίας'' της Αρχιεπισκοπής, πριν βρεθεί κανένας ''members only'' και καταφύγει στην αμερικάνικη Δικαιοσύνη, όπου εκεί ''θα ανοίξουν χαρτιά και λογαριασμοί'' και ειδικά το κεφάλαιο ''μεταφορά χρημάτων'' με αποδέκτες ''άγιους'', εκτός ΗΠΑ.





Αυτό, λέγεται... Χριστιανισμός;

Αυτό, λέγεται ... Εκκλησία;

Αυτός, λέγεται... θρησκευτικός ηγέτης;

ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ;;;



Καλλιόπη Σουφλή

Image result for ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 

Και ''ξαφνικά'' άρχισε η ''μάχη'' γιά την διαδοχή του αρχιεπίσκοπου Δημήτριου, μετά την παραίτησή του στα τέλη Νοεμβρίου '17. 


Φυσικά, το οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/πολης θα εκλέξει τον διάδοχό του, το καλοκαίρι 2018. 


Το ''πρόβλημα'' το ανακάλυψαν πρόσφατα και αθηναϊκά ΜΜΕ. '

Ολα αυτά, γιά την θυγατρική εμπορική επιχείρηση του οικουμ. Πατριαρχείου με το όνομα (πρώην ελληνική) ''Αρχιεπισκοπή Αμερικής'' (ουσιαστικά μόνο ΗΠΑ), που ως μη κερδοσκοπική, μη φορολογίσιμη εταιρία στις ΗΠΑ, έχει μέλη που πληρώνουν χρονιάτικη συνδρομή. 

Δηλαδή, όπως λέμε στην Αμερική: Αρχιεπισκοπή = ''members only''.


Τα μέλη της Αρχιεπισκοπής και των ημιαυτόνομων μητροπόλεων (μετά την διάλυση της ενιαίας-δυνατής Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής, στα τέλη δεκαετίας '90), δεν ξεπερνούν σε ποσοστό το 15% της ελληνικής Ομογένειας ΗΠΑ. 


Το υπόλοιπο 85% δεν ασχολείται, επειδή έχει καταλάβει ότι η Αρχιεπισκοπή είναι μιά φιλοχρήματη επιχείρηση, που διόλου νοιάζεται γιά την Ομογένεια ή την ελληνόφωνη εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστών που έχτισαν τις εκκλησίες-ενορίες, τις οποίες ''άρπαξε'' η Αρχιεπισκοπή, γιά λογαριασμό του οικουμ. Πατριαρχείου.
 


Η Αρχιεπισκοπή, αντιμετωπίζει και την χρεοκοπία. Φυσικό και αναμενόμενο, το τονίζαμε χρόνια πριν. 

Οι ''όψιμοι ενδιαφερόμενοι'' ανακάλυψαν πρόσφατα ότι υπάρχει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. 

Αλλά, ουδείς ασχολείται με τις αιτίες του προβλήματος, ούτε με τα εκατομμύρια δολάρια που δόθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια στο οικουμενικό Πατριαρχείο, σε λογαριασμούς του στην Κων/Πολη και ειδικά σε ευρωπαϊκές πόλεις. 

Ακόμα και χρήματα γιά εκδηλώσεις του, από τον λογαριασμό γιά το χτίσιμο του (νέου) αγίου Νικολάου στο κάτω Μανχάτταν, στο ''σημείο μηδέν''. 

Αλλά γι' αυτά, σιωπή.


Τυπικά, την ευθύνη την φέρει ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος γιά την διάλυση της Αρχιεπισκοπής. Ουσιαστικά, οι άφρονες, εγωπαθείς και κερδοσκοπικές πολιτικές του οικουμ. Πατριαρχείου. 


Κάποιος πρέπει να φταίει, γιά να γλυτώσουν οι υπόλοιποι. Το περίεργο, επίσης, είναι ότι ουδείς δίνει προσοχή στον ''βίο και πολιτεία'' του ''άτυπου αρχιεπίσκοπου'', παπα-Αλ. Καρλούτσου, που ενεργεί ως ''εισπράκτορας'' του Βαρθολομαίου. 

Και το γεγονός ότι είναι ανακατεμένος -γιά δύο δεκαετίες- σε όλες τις ''δουλειές'', ακόμα και στα χρήματα γιά τον άγιο Νικόλαο, αυτόματα δημιουργεί υποψίες και ερωτηματικά.

Κατά συνέπεια, ελάχιστα ή διόλου μας ενδιαφέρει (την μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνισμού ΗΠΑ) πότε ''θα φύγει'' ο Δημήτριος, ποιός θα είναι διάδοχος του Δημήτριου, ποιόν θα επιλέξει ο ''αγάς της Πόλης'' γιά τους ''θεοσεβούμενους ραγιάδες'' στις ΗΠΑ. 


Αυτά είναι τα συνηθισμένα θεατρινίστικα, γιά να στραφεί η προσοχή του ''ποίμνιου'' αλλού, αφού η φιλοχρήματη Αρχιεπισκοπή, που ''λήστεψε'' το ''ποίμνιο'' γιά δεκαετίες, είναι ουσιαστικά διαλυμένη, το ίδιο και οι Μητροπόλεις. 

Tα ουσιαστικά προβλήματα είναι άλλα: Το ''τέλος'' της Ομογένειας στις ΗΠΑ (και με μεγάλη ευθύνη της Εκκλησίας μας), το κλείσιμο ελληνικών σχολείων (από την Αρχιεπισκοπή), η διάλυση των ομογενειακών οργανώσεων (τις οποίες έχουν καταλάβει και δεν αποχωρούν, τα ''ψώνια'' και οι ηλικιωμένοι). 

Επίσης, η άγνοια, η αδιαφορία και η ''αφασία'' της Ελλάδας, γιά τον απόδημο Ελληνισμό.
 


Τα ερωτηματικά παραμένουν: ΠΟΥ πήγαν τα χρήματα της Ομογένειας, πόσα εκατομμύρια έχουν δοθεί -άμεσα ή έμμεσα- στο οικουμενικό Πατριαρχείο τα τελευταία 20 χρόνια, γιατί διπλασιάστηκε ξαφνικά το κόστος κατασκευής αγίου Νικολάου κ.ά. 

Γιά να γνωρίζουμε έτσι και τους λόγους ''χρεοκοπίας'' της Αρχιεπισκοπής, πριν βρεθεί κανένας ''members only'' και καταφύγει στην αμερικάνικη Δικαιοσύνη, όπου εκεί ''θα ανοίξουν χαρτιά και λογαριασμοί'' και ειδικά το κεφάλαιο ''μεταφορά χρημάτων'' με αποδέκτες ''άγιους'', εκτός ΗΠΑ.






Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 12:17 am


Το Ξέσπασμα



  

Ας έχουμε υπόψη, όμως, ότι ο θυμός έχει αρχίσει να φορτώνει από τις ταπεινώσεις.
  
ΠΡΟΣΟΧΗ ακριβώς σε αυτό το σημείο: 
Η Ταπείνωση είναι το πιο επικίνδυνο εκρηκτικό και όχι η Πείνα.

Η ταπείνωση είναι που δημιουργεί την ανάγκη για αντίδραση γιατί δίνει βαθειά ανακούφιση στον προσβεβλημένο, αυτόν που είχε περηφάνια και τώρα τα έχασε όλα. 


Και από νοικοκυραίος έγινε διακονιάρης …

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ πάντοτε βάζει τη φωτιά.

Κι αν το πρόβλημα δε βρει ένα αποδεκτό τέλος, τότε με την ταχύτητα που το βιοτικό μας επίπεδο καθελίσσεται είναι εξαιρετικά πιθανό να ακούσουμε τον Ήχο της Οργής.






ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΣ, δεν νοιώθεις μόνον επειδή σου έκλεψαν τον ιδρώτα σου, τον μισθό σου, την σύνταξή σου.


ΑΝ ΔΕΝ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΣ, ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΠΟΤΕ!

Και λυπάμαι, αλλά ελάχιστους βλέπω να νοιώθουν ταπεινωμένοι για την απώλεια της Πατρίδας μας.


Καλλιόπη Σουφλή



Ταπί και ψύχραιμοι οι Έλληνες εντυπωσιάζουν με τη φαινομενική τους απάθεια.


Στρατιές ειδικών αναλύουν εμπεριστατωμένα τα μυστήρια της Κοινωνικής μας καθίζησης και υποτιμούν τον μέσο Έλληνα που με μάτι μισόκλειστο από τη τσατίλα παρακολουθεί τα πάντα αλλά δε μιλά.

Ως ζωντανό απολίθωμα προς εξαφάνιση ο μέσος Έλληνας εξετάζεται μεθοδικά από εξειδικευμένους επιστήμονες και δημοσιογράφους και δωρεάν ψυχαναλύεται η αιτία της παθητικότητάς του.

Κανείς - σχεδόν - δε σκέφτηκε μιαν άλλη ερμηνεία.

Όλοι τα ίδια σχεδόν αναμασούν ... κάτι για το σοκ ... κάτι για την ενοχή ... κάτι για το βόλεμα και άλλα γνωστά …

Φαινομενική απάθεια του αποδίδουν γιατί πριν το τσουνάμι χτυπήσει, τα νερά τραβιούνται σε μια παρανοϊκή Γαλήνη, τη Γαλήνη που φορτώνει άσχημα.

Το κακό πάντα ξεσπάει απότομα δια ασήμαντον αφορμή από ανθρώπους των μεσαίων ηλικιών, γιατί αυτοί είναι που έχουνε βαλτώσει και ειδικά οι άνω των 35, με επίκεντρο τις ηλικίες 45-55 που βιώνουν τον απόλυτο Γολγοθά και το δούλεμα ψιλό γαζί.



Ξέρεις πως είναι να γυρνάς σπίτι για 5 ώρες ύπνο, κατάκοπος, άπλυτος, χωρίς ελπίδα για ένα 3ήμερο ηρεμίας, φορτωμένος χρέη και ταπεινώσεις, επειδή κάποιοι παίξανε τη χώρα στο μπαρμπούτι?

Ξέρεις πως είναι να βλέπεις φάκελο με λογαριασμό και να σε πιάνει σφίξιμο μετά από 12ωρο στον πόλεμο της αγοράς?

… να τρέχεις και τον χρόνο να μην προλαβαίνεις που σα σκιά σου κατατρώει τα λίγα σου λεφτά?

... το παιδί να ζητάει πραγματάκια και εσύ μια να κοιτάς τα ψιλά και μια τη μπουκωμένη σου πιστωτική?

Ο μέσος Έλληνας έχει μέσα του σοφία και θυμάται πως ο έλεγχος μπορεί να χαθεί και να σαρώσει τα πάντα σα θερισμός. Τα ’χει ακούσει από τους παλιούς τα δεινά που πέρασε ο τόπος και κανείς δεν είχε κάτι καλό να μεταφέρει για τις ασχήμιες που εκτυλίχθηκαν ΤΟΤΕ.

Θυμάται μια χαρά, γι’ αυτό κρατιέται σπίτι.

Μια χαρά θυμούνται - ειδικά οι παλιότεροι - πως αν το αρνητικό συναίσθημα κερδίσει θα πέσει μαύρο δάκρυ, ενώ τώρα διαχέουν την απογοήτευση ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους - όσοι μπορούνε.



Ας έχουμε υπόψη, όμως, ότι ο θυμός έχει αρχίσει να φορτώνει από τις ταπεινώσεις. 

ΠΡΟΣΟΧΗ ακριβώς σε αυτό το σημείο: Η Ταπείνωση είναι το πιο επικίνδυνο εκρηκτικό και όχι η Πείνα.
 

Η ταπείνωση είναι που δημιουργεί την ανάγκη για αντίδραση γιατί δίνει βαθειά ανακούφιση στον προσβεβλημένο, αυτόν που είχε περηφάνια και τώρα τα έχασε όλα. Και από νοικοκυραίος έγινε διακονιάρης …

Διακονιαρέματα του ’μείναν, συσσίτια, πρόνοιες και επιδόματα για να ζήσει άλλα 20-30 χρόνια, έτσι?

Να βλέπει τις Κυκλάδες με το τηλεσκόπιο και να μετράει τις διακοπές του με το Που-Σου-Κου, ενώ οι ξένοι τουρίστες τον κοιτάνε για μπαταχτσή την ώρα που τους σερβίρει?

Του ’ράψανε κοστούμι φίνο που του ’γινε στενός κορσές κι ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι.

… και δε σκέφτεται καλά, πάει να χάσει την ψυχραιμία του.

Αν τα πράγματα ξεφύγουν δια ασήμαντον αφορμή, δε θα υπάρχουν οι πολυτέλειες της πολιτισμένης συζήτησης γιατί ο θυμός ΔΕΝ αγορεύει, η ταπείνωση ΔΕΝ φιλοσοφεί και η κοροϊδία ΔΕΝ ξεχνιέται.

Η φτώχεια σε τέτοιες καταστάσεις είναι απλά η αφορμή, το φυτίλι. Το εκρηκτικό μίγμα το στρώνει η ταπείνωση.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ πάντοτε βάζει τη φωτιά.

Και αν το πρόβλημα δε βρει ένα αποδεκτό τέλος, τότε με την ταχύτητα που το βιοτικό μας επίπεδο καθελίσσεται είναι εξαιρετικά πιθανό να ακούσουμε τον Ήχο της Οργής.

Ήδη μεγάλα τμήματα της κοινωνίας τον σιγοτραγουδάνε και ο κίνδυνος να μετατραπεί σε Χορό Αρχαίας Τραγωδίας είναι υπαρκτός όσο αυτός που ψάχνει λίγη ποιότητα ζωής και στοιχειώδη αξιοπρέπεια, ταπεινώνεται κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση.

Ενδεικτικά, σα βάση του επιχειρήματος, να θυμίσουμε πως η Ελλάδα στο παρελθόν έχει περάσει τρομερή φτώχεια και πείνα χωρίς να απειλείται από ένα τέτοιο ξέσπασμα.

Άλλο είναι να είσαι φτωχός και να υποφέρεις όταν όλη η χώρα παλεύει για έναν εθνικό σκοπό, όταν έχει εμπλακεί για παράδειγμα σε έναν πόλεμο όπως το ‘40 ή όταν βλέπεις πως υπάρχει μια Προοπτική βελτίωσης και άλλο να αισθάνεσαι ταπεινωμένος χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον και θύμα εμπαιγμού.

Αυτό είναι το συναίσθημα που απειλεί να χτυπήσει σαν Τσουνάμι και όχι οι δείκτες, τα ποσοστά και τα επιτόκια δανεισμού. Αυτά θα μπορούσε και να τα αντέξει ένας λαός αν είχε λόγο, αν είχε όραμα για κάτι σημαντικό, για κάτι καλύτερο.

Η ντροπή της ταπείνωσης είναι η μεγάλη απειλή: Το να μην μπορείς να κοιτάξεις τους άλλους στα μάτια και στο τέλος τον εαυτό σου στον καθρέφτη.



Εκεί φωλιάζει η πυρκαγιά.




macroskopio



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 11:45 pm


ΕΦΟΔΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ ΓΙΑ ΜΙΖΕΣ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΟΥΣ...ΘΑΝΑΤΟΥΣ!


 

 

 

NOVARTIS -SIEMENS οι κορυφές του παγόβουνου... 

 

Τα παραπολιτικά κυκλώματα έχουν στελέχη στις ισχυρότερες κυβερνήσεις του πλανήτη και της Ευρώπης. 

Τα παραδικαστικά έχουν δικαστές ικανούς να εξαφανίσουν στοιχεία, να τα κρατήσουν σε "κούτες" θαμμένα για χρόνια, να μην τα παραδώσουν (σας θυμίζει κάτι ελληνικό;) αρμοδίως, να μην εφαρμόσουν κείμενες διατάξεις, να εφαρμόσουν καταφανώς αντισυνταγματικές διατάξεις, να αποκαλύψουν τεχνηέντως προστατευόμενους μάρτυρες(συνέβη και στην Ελλάδα προσφάτως...), να αγνοήσουν μαρτυρίες, να αποχαρακτηρίσουν εγκλήματα απο κακουργήματα ,ώστε να τα παραγράψουν με παιδικές "νομικές" αιτιολογίες κλπ.

 


ΕΦΟΔΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ ΓΙΑ ΜΙΖΕΣ  ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΟΥΣ...ΘΑΝΑΤΟΥΣ!


Γιάννης Ντάσκας
Χθες οι οικονομικοί εισαγγελείς με προστατευόμενους μάρτυρες (ξανα)μπήκαν στα γραφεία της φαρμακευτικής εταιρειας NOVARTIS στην Αθήνα , έμειναν 5-6 ώρες και έκαναν έρευνα.



Η καινούργια έρευνα βασίστηκε σε στοιχεία που πήραν κατά την επίσκεψή τους με επικεφαλής την Ελένη Τουλουπάκη στις ΗΠΑ και με βάση τις μαρτυρίες προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τις μίζες σε Ελληνες ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, στελέχη κρατικών νοσοκομείων, ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ και ιδιώτες γιατρούς κλπ.
Μετά τις γιορτές αναμένονται ανακοινώσεις, κατηγορίες και ίσως και ...συλλήψεις αν...


Το "αν" αφορά τη δράση διεθνούς ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΟΥ και ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ κυκλώματος, το οποίο προσπαθεί ακόμα και με δολοφονίες και φυσικά με κάθε είδους απειλές και ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ νόμων να εμποδίσει την πρόοδο των δικών και των ερευνών.


Αποτέλεσμα εικόνας για ΝΟΒΑΡΤΙΣ


Τα παραπολιτικά κυκλώματα έχουν στελέχη στις ισχυρότερες κυβερνήσεις του πλανήτη και της Ευρώπης. 

Τα παραδικαστικά έχουν δικαστές ικανούς να εξαφανίσουν στοιχεία, να τα κρατήσουν σε "κούτες" θαμμένα για χρόνια, να μην τα παραδώσουν (σας θυμίζει κάτι ελληνικό;) αρμοδίως, να μην εφαρμόσουν κείμενες διατάξεις, να εφαρμόσουν καταφανώς αντισυνταγματικές διατάξεις, να αποκαλύψουν τεχνηέντως προστατευόμενους μάρτυρες(συνέβη και στην Ελλάδα προσφάτως...), να αγνοήσουν μαρτυρίες, να αποχαρακτηρίσουν εγκλήματα απο κακουργήματα ,ώστε να τα παραγράψουν με παιδικές "νομικές" αιτιολογίες κλπ.


Στη χώρα υπήρξαν φοβερά στοιχεία και μαρτυρίες "προστατευόμενων" μαρτύρων και για άλλα σκάνδαλα (φαρμακευτική εκ Γερμανίας με δίκες στη Γερμανία, ΚΑΡΟΥΖΟΣ κλπ) αλλά οι μάρτυρες όχι μόνο δεν προστατεύθηκαν, αλλά αφέθηκαν βορά σε απόπειρες ή δωροδοκίες, σε απειλές παντός είδους,σε τροχαία θανατηφόρα,όπως έχει καταγγελθεί επίσημα.


Προσέξτε απλά την αλυσίδα σε μια σύντομη αναφορά και θα καταλάβετε γιατί "καίει" και την Ελλάδα.


Αποτέλεσμα εικόνας για ΖΗΜΕΝΣ


1.  Η Ελλάδα είναι η χώρα με τις σοβαρότερες παρουσίες παγκοσμίως στους φορολογικούς παραδείσους, τόσο σε ποσά χρημάτων, όσο και "βαρειά" ονόματα, δηλαδή πολιτικούς, συγγενείς πολιτικών, στελέχη πανίσχυρων ΜΜΕ, επιχειρηματίες, στελέχη της κρατικής μηχανής κλπ.


2.Η NOVARTIS μαζί με άλλους πανίσχυρους κολοσσούς με τους οποίους συνεργάζεται σε διάφορα επίπεδα έχει ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΔΩΡΟΔΟΚΙΩΝ στις λίστες και στους φορολογικούς παραδείσους και εδναιφέρεται να μην βγει τίποτα στις δικαστικές αιθουσες.


3.  Η Ελλάδα είναι μέσα στην πρώτη πεντάδα των χωρών που αφήνουν τα καλύτερα κέρδη και εξασφαλίζουν και πολιτική επιρροή στις φαρμακευτικές και εξοπλιστικές εταιρείες.


4.  Η Ελλάδα είναι χώρα που μοιάζει περισσότερο τριτοκοσμική παρά ευρωπαϊκή στη δράση παραπολιτικών και παραδικαστικών κυκλωμάτων, στα οποία εμπλέκονται πανίσχυρα πρόσωπα, που έχουν συμφέροντα ταυτόχρονα στην πολιτική, τα ΜΜΕ, τις εταιρείες κολοσσούς που κερδίζουν απο την κρατική βοήθεια κλπ.


5. Πανίσχυρα πρόσωπα που εμπλέκονται στις λίστες των φορολογικών παραδείσων εμπλέκονται και σε άλλα σκάνδαλα και έτσι έχουν δημιουργήσει πλέγματα προστασίας πολιτικής και δικαστικής.

6. Παράδειγμα:Επιχειρηματίες που εμπλέκονται στα προαναφερόμενα με τους φορολογικούς παραδείσους, είχαν καταφέρει να μην ασκηθεί καμία δίωξη για τα εκατομμύρια που είχαν οι ίδιοι ή άνθρωποί τους στους φορολογικούς παραδείσους, αλλά κατάφεραν να ασκηθεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για "ξέπλυμα" βρόμικου χρήματος" σε ...4χρονο κοριτσάκι, το οποίο ήταν κόρη αντιδίκου τους, ο οποίος ήξερε και ξέρει "καυτά" μυστικά τους, αλλά βρέθηκε εκτός του δικού τους πλαισίου...


Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ

Το πρόσχημα ήταν ότι είχε ανοίξει λογαριασμό στο 4χρονο η οικογένεια, αλλά ο λογαριασμός ΔΕΝ είχε χρήματα.   

Και όμως η κατηγορία στην αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη παρέμεινε ...10 χρόνια, ώσπου ανώτερος δικαστής συνέταξε απαλλακτικό πόρισμα το οποίο όμως στη συνέχεια...εξαφανίστηκε και παραμένει ως σήμερα εξαφανισμένο!!!


7. Είναι πραγματική επιδημία η έκδοση απαλλακτικών δικαστικών κρίσεων για βρόμικο χρήμα στην Ελλάδα με την μέθοδο της πραγματικής ή προσχηματικής παραγραφής σε υποθέσεις που αλυσιδωτά οδηγούν στον λεγόμενο κύκλο της διαπλοκής...





Εδώ και λίγο καιρό στην Ευρώπη γίνονται μεγάλες αλλαγές και αποκαλύψεις για την διαπλοκή ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΩΝ και ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ κυκλωμάτων σε διάφορες χώρες με σκοπό να συγκαλύπτονται οικονομικά και άλλα ποινικά εγκλήματα ομάδων που ασκούν εξουσίες σε διάφορες χώρες.


Αιτία το γεγονός ότι παράγινε το κακό και τα ποσά που λεηλατούνται απο τους προαναφερόμενους είναι τόσα, ώστε να βουλιάζουν οι χώρες οικονομικά και να υπάρχει μια προκλητική "κάστα" σχετιζομένων με δημόσιο χρήμα (π.χ. ΚΕΕΛΠΝΟ, εξοπλιστικά, φαρμακευτικά, κατασκευαστικά) που ζουν ως Κροίσοι.


Αφορμή η δολοφονία της δημοσιογράφου Δάφνης Γκαλίτσια στη Μάλτα με βόμβα στο αυτοκίνητό της.


Η δημοσιογράφος αυτή εργαζόταν για την αποκάλυψη των ονομάτων του πρωθυπουργού της Μάλτας και άλλων απο τι λίστες των φορολογικών παραδείσων...


Αποτέλεσμα εικόνας για ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΑΛΤΑ


Στην Τουρκία το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαπολύσει με διάφορα προσχήματα πογκρόμ και κατά δημοσιογράφων που ασχολούνται με την διαφθορά της οικογένειάς του, προσπαθώντας να εμποδίσουν αποκαλύψεις. Αυτές όμως έχουν ισχυρή βάση και στήριξη απο τις ΗΠΑ, όπως και οι αποκαλύψεις για την Ελλάδα...

Θυμίζουμε ότι και στην Αττική οδό, άνθρωπος των ελληνικών ΜΜΕ, με διάφορες εμπλοκές, αλλά που σίγουρα ήξερε πολλά, ανατινάχτηκε στο "Καγιέν" του σε ένα μοναδικής πρωτοτυπίας παγκοσμίως "δυστύχημα"...


Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ



Πολλοί παρατηρούν ότι στα ΜΜΕ δεν δίδεται δημοσιότητα ευρεία και βάθος στις αποκαλύψεις αυτού του είδους.

Επιδερμικές αναφορές, αποσπασματικές, ώστε να μην συνδέονται όλα αυτά και τα ξεπερνούν.
Πρόσφατα μονη η γαλλική LE MONDE είχε πρωτοσέλιδη την επίκαιρη ανακοίνωση της Ευρωπαικής Ενωσης μιας λίστας τριτοκοσμικών χωρών, στις οποίες "κρύβουν" τρισεκατομμύρια, οι προαναφερόμενες ομάδες.

Φυσικά και οι ελληνικές ομάδες.

Διαβάστε τη λίστα και ψάξτε τα ελληνικά ονόματα που νόμιμα (υπάρχει και ένα άλλο με τον Τοτό...) έχουν εταιρείες εκεί, από επιτυχημένες οικονομικές δραστηριότητες.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ


Η μαύρη λίστα κρατών ή θεσμικών οντοτήτων είναι η εξής:

-Τα Νησιά Σαμόα
-Τα Νησιά Σαμόα υπό αμερικάνικη κτήση

-Η υπό αμερικάνικο έλεγχο νήσος του Γκουάμ
-Το Μπαχρέιν

-Η Γρανάδα
-Η Νότιος Κορέα

-Το Μακάο
-Τα νησιά Μάρσαλ

-Η Μογγολία
-Η Ναμίμπια

-Τα νησιά Παλάος
-Η Σάντα Λούτσια

-Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο
-Η Τυνησία

-Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
-Ο Παναμάς

-Τα Μπαρμπάντος


Φυσικά δεν είναι όλες οι χώρες και, όπως σημειώνουν σοβαρά ΜΜΕ δεν είναι χώρες πλυντήρια, όπως η Κύπρος, η Μάλτα, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο κλπ.


Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΚΑΟ

Αυτές δεν είναι διότι και οι μεγάλες (ή απλώς γνωστές...) χώρες (ΗΠΑ, Γερμανία, Ρωσία, Βρετανία, Κίνα, Ντουμπάϊ παρέχουν ένα πλέγμα νομιμότητας στο ξέπλυμα κρατικών χρημάτων από τις ομάδες αυτές με διάφορα προσχήματα, όπως οι τριγωνικές συναλλαγές κλπ.

Παρόλα αυτά η ελληνική ελιτ προσπαθεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να ρίξει την κυβέρνηση αυτή, η οποία όχι μόνο δεν εμποδίζει τις έρευνες και τις αποκαλύψεις αυτές αλλά τις βοηθά κιόλας, έστω και αν υπάρχουν μέλη της που δεν έχουν και μεγάλη διαφορά από μέλη προηγούμενων κυβερνήσεων.


ΥΓ 1.Στα όρια της δουλικής γελοιότητας ορισμένα ΜΜΕ ανακάλυψαν ότι η Μαρέβα Μητσοτάκη λέγεται Μαρέβα Γκραμπόφκσι και δεν αναφέρουν το όνομα του μελλοντικού ...πρωθυπουργού καθόλου.
Τι μας θυμίζει αυτή η δουλοπρέπεια...Τι μας θυμίζει....


ΥΓ2 Σε πρόσφατο πορισμα για το ΚΕΕΛΠΝΟ καταγράφεται η συνεργασία των κολοσσών, εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Ετσι διαβάζει για τη συνεργασία σε δουλειές στην Ελλάδα της φαρμακευτικής BAYER με την διαβόητη για τις μίζες ΖΗΜΕΝΣ...Ο κόσμος της μίζας είναι πολύ μικρός, πολύ ισχυρός και πολύ επικίνδυνος για όσους έρευνούν...
 

Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 11:06 pm


Αξιωματούχος της NSA εξουσιοδότησε παρακολούθηση της οικογένειας Τραμπ – Οι πληροφορίες στέλνονταν στον Σόρος








Ένας πρώην παραστρατιωτικός αξιωματούχος της CIA και μέλος της ομάδας μετάβασης του Τραμπ, o Τζον Μαγκουάιρ, αποκάλυψε κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης συγκέντρωσης κεφαλαίων για μια επιχείρηση συλλογής πληροφοριών στο Αφγανιστάν, ότι
ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ εξουσιοδότησε την παρακολούθηση μελών της οικογένειας του Στίβεν Μπάνον και του Τραμπ και ότι οι πληροφορίες στέλνονταν στον Τζορτζ Σόρος, μεταδίδει το The Intercept.


Σύμφωνα με το The Intercept:


“[Ο Μαγκουάιρ] είπε ότι υπήρχαν άνθρωποι μέσα στη CIA που προσχώρησαν τα προηγούμενα οκτώ χρόνια [υπό τον Ομπάμα] και μέσα στην κυβέρνηση και αποτύγχαναν να δώσουν στον πρόεδρο τις πληροφορίες που χρειαζόταν… Για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του, ο Μαγκουάιρ είπε σε δύο τουλάχιστον άτομα ότι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, ΜακΜάστερ, σε συντονισμό με έναν ανώτερο υπάλληλο της NSA, εξουσιοδότησε την παρακολούθηση των μελών της οικογένειας του Στίβεν Μπάνον και του Τραμπ, συμπεριλαμβανομένων των Ντόναλντ Τραμπ τζούνιορ και Έρικ Τραμπ. Προσθέτοντας σε αυτούς τους αβάσιμους ισχυρισμούς, ο Μαγκουάιρ είπε ότι είχε επίσης αποδεικτικά στοιχεία πως ο ΜακΜάστερ χρησιμοποίησε ένα τηλέφωνο για να στείλει πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν μέσω της παρακολούθησης σε μια εγκατάσταση στην Κύπρο που ανήκει στον Τζορτζ Σόρος”.


Ταυτόχρονα, όπως μεταδίδει το Intel News, ο Λευκός Οίκος του Τραμπ εξετάζει προτάσεις του ιδρυτή της μισθοφορικής ομάδας Blackwater, Έρικ Πρινς, και του Τζον Μαγκουάιρ, να παράσχει στον διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέο και στον Λευκό Οίκο ένα παγκόσμιο ιδιωτικό δίκτυο κατασκοπείας που θα παρακάμπτει τις επίσημες υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ.


Ένας πρώην ανώτερος υπάλληλος των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ με γνώση από πρώτο χέρι της πρότασης δήλωσε:
”Ο Πομπέο δεν μπορεί να εμπιστευτεί τη γραφειοκρατία της CIA, οπότε πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό το πράγμα που αναφέρει απλά απευθείας σ’ αυτόν. Είναι ένας βραχίονας άμεσης δράσης, εντελώς έξω από τα βιβλία. Το όλο θέμα είναι ότι αυτό πρέπει να αναφέρει απευθείας στον Πρόεδρο και στον Πομπέο.”


Οι προτάσεις αφορούν έναν στρατό κατασκόπων που δεν έχουν επίσημη κάλυψη σε πολλές χώρες που είναι “απαγορευμένες περιοχές” για το σημερινό αμερικανικό προσωπικό πληροφοριών – όπως η Βόρεια Κορέα και το Ιράν. 


Στις προτάσεις περιλαμβάνονται η εξέταση της δημιουργίας μιας νέας μονάδας παγκόσμιας έκδοσης με στόχο τη σύλληψη υπόπτων τρομοκρατίας σε όλο τον κόσμο. 


Μια προπαγανδιστική εκστρατεία στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη για την καταπολέμηση του ισλαμικού εξτρεμισμού εξετάστηκε επίσης στις προτάσεις.




Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:57 pm


Η κόκκινη κότα του Ελληνισμού







 Είναι δυνατόν ρε γαμωτο, να παρήκμασε τόσο ριζικά και τόσο ανεπίστροφα ο Ελληνισμός, ώστε από τους μικρούς αγγέλους του μπαρμπ' Αλέξανδρου του Παπαδιαμάντη να περάσαμε στις κόκκινες κότες, κάποιου καθεστωτικού κιτσαροδημαρχαίου;
Είναι;

Ή μήπως πρέπει να δούμε πίσω από όλα αυτά, κάποιο οργανωμένο σχέδιο βαθμιαίου αισθητικού, πολιτικού, φυλετικού, ηθικού και κοινωνικού εκφυλισμού, ώστε να φτάσει να εξαφανιστεί από τη συλλογική μας μνήμη κάθε τι το υπέροχο, κάθε τι το Ελληνικό, κάθε τι το Σημαντικό, που μας κράτησε ζωντανούς ως έθνος τόσους αιώνες;

Ερωτώ και τρέμω για τις πιθανές απαντήσεις...






Είναι, Λευτέρη... είναι δυνατή τόση παρακμή...
Ξεκίνα να βλέπεις πίσω απ' όλα αυτά... η τραγική αλήθεια, κρύβεται στα παρασκήνια... μπροστά παίζεται το θεατρικό έργο... πίσω, στα παρασκήνια, η τραγική αλήθεια. 


Αλλά το πόπολο, βλέπει μόνο τα της σκηνής... πού να του κόψει να σκεφθεί τι γίνεται στα παρασκήνια...

Όταν το αντιληφθεί, θα είναι μια ανάσα από την... τελευταία του ανάσα...

Μην τρέμεις τις απαντησεις... κοίταξέ τες κατάματα, όσο κι αν σε πονάνε... 


Καλλιόπη Σουφλή



Η κόκκινη κότα που βλέπετε στη φωτό, υποτίθεται ότι παριστάνει έναν άγγελο!
Και τι άγγελο; Τον φύλακα άγγελο του Παλιού Φαλήρου!


Μπορεί να σας φαίνεται απίστευτο, ωστόσο πρόκειται για "καλλιτέχνημα", το οποίο παρήγγειλε ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου αλλά το πλέρωσε γνωστό εφοπλιστικό ζεύγος, για να αποδείξει καταπώς φαίνεται, ότι πιο εύκολα μπορεί να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας, παρά νιόπλουτος νεοέλλην από την βαριά πύλη του καλού γούστου και της εκλεπτυσμένης αισθητικής.
Το μπρούτζινο φρικούργημα βαπτίστηκε: "PHYLAX" και τοποθετήθηκε φάτσα κάρτα στη λεωφόρο Ποσειδώνος, για να το βλέπουν τα φαληριωτάκια και να τρώγουν όλο τους το φαϊ...

Θα θελα ρε πούστη μου να ιδω, αν θα βρεθεί έστω και ένας ορθόδοξος ιερέας που θα διαμαρτυρηθεί επειδή η κόκκινη κότα καταξεφτιλίζει την ιερά μορφή των αγγέλων, στη χώρα που γέννησε τη βυζαντινή αγιογραφία και την χρονογραφία του Θεοφάνους του μοναχού...

Αλλά όταν ένας λαός φτάνει σε τέτοια έσχατα σημεία ηθικής και αισθητικής σήψης, αναμενόμενο είναι οι "φύλακες άγγελοι" του, να καταντάνε ερυθρές κότες και οι υψηλότατες πολιτισμικές αξίες του, να ποδοπατιούνται από λαθρέποικους, από άπλυτους κι από καλλιτέχνιδες, που δεν αξίζουν να συγκριθούν σε μαστοριά, ούτε με της κατσίκας τον κώλο... 

Σας δίδω εδώ και το ρεπορτάζ, για να μην νομίζετε ότι αρχίζω να το χάνω, βλέποντας ως αγγέλους τις κλώσες του μεταμοντέρνου καλλιτεχνομπουρδισμού.

 "... Την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017 παραδόθηκε και εγκαταστάθηκε με μελέτη της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Παλαιού Φαλήρου το γλυπτό PHYLAX που αναπαριστά και συμβολίζει το Φύλακα – Άγγελο της πόλης.

Το γλυπτό τοποθετήθηκε στην είσοδο της πόλης, μεταξύ των εκκλησιών Αγίας Σκέπης και Αγίου Γεωργίου, επί της παλαιάς λεωφόρου Ποσειδώνος.

Ο γλύπτης Κωστής Γεωργίου δημιούργησε το γλυπτό αρχικά σε πηλό και στη συνέχεια έγινε εκμαγείο το οποίο χρησίμευσε για τη διαδικασία της χύτευσης σε μπρούντζο. Ο γλύπτης φρόντισε για την άψογη καλλιτεχνική και αισθητική εικόνα του έργου και τον χρωματισμό του σε κόκκινο χρώμα, όπως είχε προτείνει και έγινε αποδεκτό από το δήμαρχο κύριο Διονύση Χατζηδάκη.

Την όλη δαπάνη του έργου ανέλαβε εξολοκλήρου ο κύριος Θανάσης Μαρτίνος και η σύζυγός του κυρία Μαρίνα Μαρτίνου επισφραγίζοντας την αγάπη και την εκτίμησή τους προς το Δήμαρχο της πόλης Παλαιού Φαλήρου, Διονύση Χατζηδάκη..."


Τώρα θα μου πεις, εφοπλιστές ήσαν οι άνθρωποι που το πλέρωσαν. Τι να κατέχουν από τέχνη;
Το πολύ να κατέχουν από ακριβά ψώνια στα μαγαζιά του Λονδίνου, όπου πηγαίνει για shopping therapy και η μαντάμ Ερντογάν, ώστε να εμπλουτίσει με ακόμα περισσότερο κιτς, το περίφημο "λευκό παλάτι" του Σουλτάνου...
Όσο για τον δήμαρχο; Άστα να πάνε στον κόκκινο διάβολο...


Οι δημαρχαίοι [και βλαχοδημαρχαίοι] απανταχού της ψωροκώσταινας, έχουν κάμει διδακτορικό στη μεγάλη του κιτς σχολή της αριστεράς θολοκουλτουρίασης, οργανώνοντας τα θερινά φεστιβάλ της πλαστικής καρέκλας, με νταλαρομποφίλιες και πρωτοψαλτοτσακνήδες.
Αυτοί ρε πατριώτη έχουνε σπουδάσει σε τέτοιο βάθος το κιτς, ώστε είναι ικανοί να δώσουν άδειες για κιόσκια που θα πουλάνε βρώμικα και μαλλί της γριάς, στο κοίλο αρχαίου θεάτρου, όπου έχει κλειστεί συναυλία της Λίζα Γκέραρντ.
Στην κόκκινη κότα θα κολούσανε τώρα;


Σιγά μην και υπάρχει δημαρχαίος στην Ινδογρεκία, που να ξέρει τι παναπεί Θεοφάνης ο Κρής και να σέβεται τη Μεγάλη Βυζαντινή μας παράδοση. Εδώ μέχρι και τον τίτλο του φρικουργήματος, τον πλασάρανε στο γκρήγκλις.
Phylax, σου λέει ο άλλος...
Διότι άμα είσαι τόσο κομπλεξικός και μικρόνοος, ντρέπεσαι να πεις: "φύλαξ", όπως το λέγανε οι πρόγονοι σου, για να μην σε περάσουνε για κανένα ευρωβλαχαδερό και σου κόψουνε το ΕΣΠΑ...


Απ την άλλη, βλέπεις αυτό το μεταλλικό ξερατό, που θα πανικόβαλε ακόμα και τον Φρέντυ Κρουγκερ, στους δρόμους της πρωτεύουσας των Ελλήνων, έτσι που το χουνε βαμμένο πουτανοκόκκινο σαν νεοπλουτική φεράρι και σφίγγεται η ψυχή σου...
Μα είναι δυνατόν μωρ' αδερφέ μου, στην πατρίδα του Νικολάου Γύζη ή έστω του Θεόφιλου, να κακασχημίζουν έτσι τις πόλεις μας, με ιλουστρασιόν κλώσες, που παριστάνουν αγγέλους;


Τι σόι νεοβάρβαροι είναι ετούτοι εδώ, που προωθούν εργολαβικά την όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση του καλού γούστου και της ψυχοδιανοητικής Αρμονίας, διαλύοντας συστηματικά μία από τις πλέον αξιοθαύμαστες λαϊκές και λόγιες κουλτούρες του παγκόσμιου πολιτισμού, όπως η Ελληνική αντίληψη του Κάλλους;


Και δεν εννοώ φυσικά τον άγονο και αδιέξοδο μανιερισμό, της απλής επανάληψης μιας παρελθούσης τεχνοτροπίας, όπως λόγου χάριν η κλασσική ή ελληνιστική ή η βυζαντινή ή η λαϊκή νεοελληνική τέχνη.
Όχι καθόλου...


Εννοώ όμως τη γόνιμη εξέλιξη μιας βαθιάς και βαριάς πολιτιστικής παράδοσης, όπως η Ελληνική, η οποία μακράν από κάθε επανάληψη και μανιερισμό, παρήγαγε κατά καιρούς θαυμαστά εξελικτικά άλματα, περνώντας από τους κουρήτες στον Φειδία κι από τον Ικτίνο στον Ανθέμιο κι από τον Ρωμανό τον Μελωδό στον Διονύσιο Σολωμό κι από τον Πλάτωνα στον Πλωτίνο κι από τον Θαλή στον Παπανικολάου κι από την Υπατία στον Καραθεοδωρή κι από τον Πίνδαρο στον Οδυσσέα Ελύτη.


Είναι δυνατόν ρε γαμωτο, να παρήκμασε τόσο ριζικά και τόσο ανεπίστροφα ο Ελληνισμός, ώστε από τους μικρούς αγγέλους του μπαρμπ' Αλέξανδρου του Παπαδιαμάντη να περάσαμε στις κόκκινες κότες, κάποιου καθεστωτικού κιτσαροδημαρχαίου;
Είναι;



Ή μήπως πρέπει να δούμε πίσω από όλα αυτά, κάποιο οργανωμένο σχέδιο βαθμιαίου αισθητικού, πολιτικού, φυλετικού, ηθικού και κοινωνικού εκφυλισμού, ώστε να φτάσει να εξαφανιστεί από τη συλλογική μας μνήμη κάθε τι το υπέροχο, κάθε τι το Ελληνικό, κάθε τι το Σημαντικό, που μας κράτησε ζωντανούς ως έθνος τόσους αιώνες;

Ερωτώ και τρέμω για τις πιθανές απαντήσεις...


       



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:49 pm


Έμφυτος ραγιαδισμός





Δυστυχώς που το λέμε, αλλά αναδεικνύει όλο τον ραγιαδισμό που έχουν ορισμένοι πολιτικοί στη χώρα μας και που επιμελώς προσπάθησε να κρύψει η κυβέρνηση.







Ραγιάδες πολιτικοί, ραγιάδικος λαός.


Καλλιόπη Σουφλή

 Έμφυτος ραγιαδισμός



To βίντεο με το οποίο αποκαλύπτεται το διπλωματικό επεισόδιο που έγινε στη Θράκη, με την αντιπαράθεση (;) Ερντογάν με τον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Αμανατίδη, είναι κόλαφος για την Ελλάδα.
 

Δυστυχώς που το λέμε, αλλά αναδεικνύει όλο τον ραγιαδισμό που έχουν ορισμένοι πολιτικοί στη χώρα μας και που επιμελώς προσπάθησε να κρύψει η κυβέρνηση.


Μέχρι να βγει το βίντεο της ντροπής, θα λέγαμε εμείς, γιατί αντιπαράθεση δεν υπήρξε, από το Μαξίμου έλεγαν ότι είναι fake news της αντιπολίτευσης και κριτική από τα «συστημικά ΜΜΕ που παίζουν με τα εθνικά θέματα για να ρίξουν την κυβέρνηση».


Από τη στιγμή που η κάμερα έγινε μάρτυρας του ιστορικού αυτού γεγονότος η κυβέρνηση σιώπησε λες και δεν υπήρξε κανένα θέμα. Τι δείχνει η εικόνα;


Δείχνει έναν Σουλτάνο να έχει πάρει θάρρος από τον κόσμο που τον αποθεώνει, κόσμο δασκαλεμένο από τους ψευτομουφτήδες αλλά και μετακινούμενο με πούλμαν. 

Δείχνει έναν Ερντογάν ο οποίος απαιτεί να μιλήσει με μικρόφωνο στον κόσμο, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αυτή η συμφωνία. Και τον δείχνει να επιμένει μέχρι που κερδίζει και κάνει το χαβά του.


Από την άλλη, και χωρίς διάθεση κριτικής γιατί ο Αμανατίδης είναι αξιοπρεπής και θεοσεβούμενος άνθρωπος, έχουμε τον επίσημο εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης να δείχνει έκπληκτος και αμήχανος από την απαίτηση του Τούρκου προέδρου.

Μια απαίτηση που ήταν έξω από τα συμφωνηθέντα και που ήρθε αιφνιδιαστικά. Δείχνει έναν υπουργό να προσπαθεί να αρθρώσει μερικές κουβέντες για να σταματήσει την απαίτηση του Ερντογάν αλλά να μην τα καταφέρνει.


Δείχνει έναν σχεδόν κακόμοιρο άνθρωπο να λέει «αν μιλήσετε κι εσείς, θα μου δώσετε κι εμένα δύο λεπτά για να μιλήσω». Λες κι αυτό ήταν το θέμα κι όχι η συμφωνία που είχε γίνει ο Σουλτάνος να μιλήσει μόνο μέσα στην αίθουσα του σχολείου στα παιδιά, κι όχι στο αλαλάζων πλήθος.


Είτε για λόγους ασφαλείας, είτε γιατί δεν έπρεπε να γίνει από διπλωματικής, πολιτικής άποψης, ο Ερντογάν δεν έπρεπε να μιλήσει. Δεν έπρεπε να του δώσουν μικρόφωνο, δεν έπρεπε να του ικανοποιήσουν μια απαίτηση που του ήρθε στα ξαφνικά.


«Ναι, υπάρχει πρόβλημα και δεν θα μιλήσετε. Αυτό είχαμε συμφωνήσει», έπρεπε να του πει ο πελιδνός Αμανατίδης και η υπόθεση να τελείωνε εκεί. Με πιο δικαίωμα και στο όνομα ποιου διπλωματικού τακτ άφησαν τον Σουλτάνο να κάνει σόου αν και γνώριζαν ότι θέλει να προκαλέσει ξανά; Ο υφυπουργός δεν είχε πάρει ρητές εντολές για το τι έπρεπε να κάνει;


Αλλά και να έχουμε καλό ρώτημα. Σε μια τόσο σημαντική επίσκεψη, όπου έχουν εκφραστεί φόβοι για «παραστράτημα» του Ερντογάν, ειδικά μετά από όσα είχε πει στην Αθήνα, γιατί η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τον υφυπουργό Εξωτερικών;


Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας κ. Κοτζιάς που ήταν; Ή εν πάση περιπτώσει κάποιοι κορυφαίοι υπουργοί που θα είχαν και τα κότσια και την πολιτική νομιμοποίηση να αντιπαρατεθούν στον Ερντογάν που βρισκόταν; 

Γιατί τους έχουμε τους αντιπροέδρους και τους υπουργούς Επικρατείας όπως ο Δραγασάκης ή ο μπάρμπα Αλέκος Φλαμπουράρης; Μόνο για φραπουτσίνο, θεωρία και μηδέν έργο τους πληρώνουμε;


Όχι, η εικόνα που εμφανίστηκε στη Θράκη δεν ήταν καθόλου καλή. 

Ήταν ραγιάδικη, ήταν εικόνα υποτακτικού απέναντι στο μεγάλο αφεντικό. 

Κι αυτά έχουν τη σημασία τους όταν πρόκειται για εθνικά θέματα κι όταν πρέπει να τα βάλεις με τους… μπαμπέσηδες Τούρκους.



https://youtu.be/9K9njZL2-6w



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:30 pm


H Ελλάδα έχει εισέλθει στην τελευταία φάση της κρίσης,αφού έχει δρομολογηθεί η διαδικασία της εν λειτουργία εκκαθάρισης της από τους συνδίκους πτώχευσης. Η εποχή των μεγάλων αναταράξεων





 Φαίνεται πως το 2018 θα «εκκαθαριστεί» ολόκληρη η ελληνική οικονομία, μέσω της μεταβίβασης της υπερχρεωμένης ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας στους νέους ιδιοκτήτες της χώρας. 

Έτσι οι εργαζόμενοι θα μετατραπούν σε φθηνούς σκλάβους της γερμανικής ή άλλης βιομηχανίας, τα εξοχικά τους θα χρησιμεύσουν ως κατοικία των Ευρωπαίων συνταξιούχων, τα σπίτια τους θα χαθούν, η ναυτιλία, ο τουρισμός και η γεωργία θα περάσουν σταδιακά σε ξένα χέρια κοκ.








Μην ξεχνάμε, πως ο Κίσσιγκερ, το είχε δηλώσει, πως... Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ 2018!

Μου κάνει εντύπωση, που ένας γνωστός οικονομολόγος, όπως ο κ. Βιλιάρδος, δεν αναφέρει λέξη και δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό,  για την εταιρεία - κράτος Ελλάδα και για τους διαχειριστές της... διευθύνοντα Σύμβουλο (πρωθυπουργεύων) και διαχειριστές υπουργείων (υπουργούς), καθώς και για την πλήρη παρανομία που συντελείται εις βάρος της Πατρίδας μας...

Μα πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση μου κάνει.... μέχρι σημείου ν' αναρωτιέμαι... ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑ ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;


Καλλιόπη Σουφλή



 
 του Βασίλη Βιλιάρδου
Η διαδικασία μετάβασης από την παλαιά τάξη πραγμάτων στη νέα, δεν ήταν ποτέ ήρεμη ή/και ανώδυνη ιστορικά – πόσο μάλλον όταν η χώρα που καλείται σήμερα να παραδώσει τη σκυτάλη στην επόμενη είναι πανίσχυρη χρηματοπιστωτικά και στρατιωτικά (ηχητικό).

Φαίνεται πως το 2018 θα «εκκαθαριστεί» ολόκληρη η ελληνική οικονομία, μέσω της μεταβίβασης της υπερχρεωμένης ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας στους νέους ιδιοκτήτες της χώρας. 


Έτσι οι εργαζόμενοι θα μετατραπούν σε φθηνούς σκλάβους της γερμανικής ή άλλης βιομηχανίας, τα εξοχικά τους θα χρησιμεύσουν ως κατοικία των Ευρωπαίων συνταξιούχων, τα σπίτια τους θα χαθούν, η ναυτιλία, ο τουρισμός και η γεωργία θα περάσουν σταδιακά σε ξένα χέρια κοκ. επισημαίνει ο οικονομολόγος – αναλυτής Βασίλης Βιλιάρδος μιλώντας στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη.

Η αιτία της ανάπτυξης, προσθέτει, θα είναι το ότι, όταν μεταφερθεί η δημόσια, καθώς επίσης η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων στους ξένους, δεν θα υπάρχει πλέον κανένας λόγος να μη διενεργούνται επενδύσεις – ενώ για τις εξαγορές θα εισρεύσουν κεφάλαια από το εξωτερικό, τα οποία φυσικά δεν θα θέλουν να τα χάσουν οι «επενδυτές», με αποτέλεσμα να αποκτήσει η χώρα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης θετικούς οικονομικούς δείκτες.





Σε παγκόσμιο επίπεδο βιώνουμε μία διαδικασία μετάβασης από το παλιό στο καινούργιο, μία «αλλαγή παραδείγματος», όπως λέγεται επιστημονικά, στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί (ανάλυση). Εν προκειμένω το παλαιό είναι η Δύση υπό την κυριαρχία των Η.Π.Α. και την ηγεμονία τους στον πλανήτη σε οικονομικό, χρηματοπιστωτικό, νομισματικό και στρατιωτικό επίπεδο – ενώ το καινούργιο η Κίνα, σε συνεργασία με τη Ρωσία και το Ιράν, ευρύτερα με τις χώρες των BRICS και τη λοιπή Ασία.
Αυτό που οφείλει να γνωρίζει κανείς εδώ είναι ο τρόπος με τον οποίο διατηρούν την ηγεμονία τους οι Η.Π.Α.
(Το καρτέλ, το δολάριο και ο στρατός), το πώς λειτουργεί το δυτικό σύστημα του χρέους (ανάλυση), γιατί κινδυνεύει το πετροδολάριο και άρα η υπερδύναμη από το πετρογουάν και την έμμεση σύνδεση του κινεζικού νομίσματος με το χρυσό, με επίκεντρο τη Σαουδική Αραβία (ανάλυση), καθώς επίσης τι θα μπορούσε να
σημαίνει η άνοδος των κρυπτογραφημένων νομισμάτων τύπου BITCOIN.

Εκτός αυτού πρέπει να δοθεί η απαραίτητη σημασία στο ότι το ανέκαθεν «μεταβατικό νόμισμα», ο χρυσός, χειραγωγείται μέσω της αγοράς παραγώγων επειδή διαφορετικά θα κατέρρεε το σύστημα των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money) – καθώς επίσης να τεθεί η ερώτηση εάν αυξάνεται η τιμή των BITCOIN απέναντι στο δολάριο (γράφημα) ή μήπως υποτιμάται ραγδαία το δολάριο, εν πρώτοις απέναντι στα BITCOIN που δεν χειραγωγούνται και όχι στο χρυσό. Ειδικά όσον αφορά τον υπόγειο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο που ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, τα στάδια του είναι τα εξής:




(α) Έγινε αισθητός το 2008, όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση. Τότε οι αντίπαλες μεγάλες δυνάμεις, η Κίνα και η Ρωσία, κατάλαβαν τις αδυναμίες των Η.Π.Α.-  αμφισβητώντας έκτοτε την παγκόσμια ηγεμονία τους και επιθυμώντας να ανεξαρτητοποιηθούν από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Την ίδια εποχή η μεγάλη συμμαχική δύναμη των Η.Π.Α., η Γερμανία, αφού πλήρωσε πανάκριβα την αμερικανική κρίση στηρίζοντας τις τράπεζες της με τεράστια ποσά που είχαν χάσει από τα CDO’s που τους είχε πουλήσει η Lehman Brothers και όχι μόνο (CDS κλπ.), δρομολόγησε μεθοδικά την ανεξαρτητοποίηση της – με τη βοήθεια της οικονομικής κυριαρχίας της στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.

(β) Το 2010 ξέσπασε η κρίση υπερχρέωσης της Ευρωζώνης, με αφετηρία την Ελλάδα. Έτσι το ευρώ, το μοναδικό ανταγωνιστικό νόμισμα του δολαρίου υποτιμήθηκε σημαντικά, ενισχύοντας το αμερικανικό νόμισμα.  


Το ίδιο έτος το ΔΝΤ, μοναδικός πελάτης του οποίου ήταν τότε η Τουρκία, επενέβη στην Ευρωζώνη, μέσω της Ελλάδας – μετά τη συμφωνία της Γερμανίας που ήδη από το 2008 είχε ξεκινήσει να απομυζεί σε μεγάλο βαθμό τους εταίρους της, με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα που είχε υιοθετήσει το 2000.

(γ) Το 2011 ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας στα πλαίσια της Αραβικής Άνοιξης. Το 2012 ο ΟΗΕ κάλεσε τον ηγέτη της χώρας να παραιτηθεί, αλλά τότε επενέβησαν η Ρωσία και η Κίνα ασκώντας βέτο και στηρίζοντας τον – με τη Βρετανία και τις Η.Π.Α. στο αντίθετο στρατόπεδο. Κοινός εχθρός όλων η ISIS που είχε δημιουργηθεί μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ – ενδεχομένως με την κρυφή στήριξη της CIA.

(δ) Το ίδιο έτος οι Η.Π.Α. επέβαλαν κυρώσεις στο Ιράν, στο σύμμαχο της Ρωσίας και της Κίνας στη Μέση Ανατολή – στον αντίπαλο της Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή, στην οποία στηρίζεται το σύστημα των πετροδολαρίων. Δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και το παγκόσμιο σύστημα τραπεζικών συναλλαγών Swift που εδρεύει στο Βέλγιο και έχει δημιουργηθεί από την Ευρώπη. Χρησιμοποίησαν επίσης τα προνόμια που έχει το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα για να επιβάλλουν τεράστια πρόστιμα σε ευρωπαϊκές τράπεζες, μεταξύ άλλων για παράκαμψη του εμπάργκο στο Ιράν.
(ε) Το 2013 εντάθηκε ο ενεργειακός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, καθώς επίσης οι μάχες των αγωγών προς την Ευρώπη – ενώ δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της Γερμανίας το μέτωπο της Ουκρανίας.

(στ) Το 2014 οι Η.Π.Α. ξεκίνησαν τις χρηματοπιστωτικές, οικονομικές και νομισματικές επιθέσεις εναντίον της Ρωσίας, στο πεδίο μάχης της Ουκρανίας και με αφορμή αργότερα την προσάρτηση της Κριμαίας – με την επιβολή κυρώσεων, με τη χειραγώγηση της τιμής του πετρελαίου, με την υποτίμηση του ρουβλίου κλπ. Η Ρωσία κατάφερε τελικά να ανταπεξέλθει, με τη βοήθεια της Κίνας.

(ζ) Στην Ευρώπη η Γερμανία το 2015 κατάφερε να κυριαρχήσει και να διώξει το ΔΝΤ, μοναδικός πελάτης του οποίου είναι πια η Ελλάδα. Εν τούτοις η κρίση χρέους συνεχίζει να υπάρχει, με μεγαλύτερο κίνδυνο όσον αφορά τη διάλυση της Ευρωζώνης, οπότε την αποδυνάμωση της Γερμανίας, την Ιταλία – αν και η πρώτη κίνηση έγινε από τη Μ. Βρετανία (BREXIT).

Περαιτέρω, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί η υπερχρέωση ολόκληρου του πλανήτη, οι φούσκες σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων στην Κίνα, η φούσκα των δυτικών χρηματιστηρίων, η αδυναμία των κεντρικών τραπεζών να αναρροφήσουν τις τεράστιες ποσότητες νέων χρημάτων που έχουν τυπώσει (17 τρις €), καθώς επίσης η μη δυνατότητα της ΕΚΤ να αυξήσει τα βασικά επιτόκια – επειδή έτσι οι υπερχρεωμένες χώρες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους. Τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς θα αυξάνονταν οπότε τα χρέη, χώρες όπως η Ιταλία θα χρεοκοπούσαν κοκ.
Σήμερα η Ρωσία και η Κίνα έχουν κερδίσει τον πόλεμο της Μέσης Ανατολής και το πεδίο της αντιπαράθεσης είναι πια ο μεγάλος σύμμαχος των Η.Π.Α., η Σαουδική Αραβία – η οποία, εάν αλλάξει στρατόπεδο, θα αποτελέσει την αφετηρία της αρχής του τέλους του δολαρίου και των Η.Π.Α.
Ολοκληρώνοντας, σε εθνικό επίπεδο η Ελλάδα έχει εισέρθει στην τελευταία φάση της κρίσης – αφού έχει δρομολογηθεί η διαδικασία της εν λειτουργία εκκαθάρισης της (άρθρο), από τους συνδίκους πτώχευσης. 


 Ακολουθεί η σημερινή συζήτηση του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο:
 


 Το βίντεο εδώ


Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:21 pm


ΣΚΗΝΙΚΟ ΣΗΨΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ. Απραξία των υπευθύνων για τα ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΦΩΤΙΑ που αφορούν KfW, ΤΑΙΠΕΔ και Αστέρα Βουλιαγμένης






Παρά τον ορυμαγδό και τη σοβαρότητα των καταγγελιών μας, που, σημειωτέον, έχουν όλες επιβεβαιωθεί, ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη, στην πράξη, να έρθει σε σύγκρουση με το διεφθαρμένο σκηνικό σήψης, το οποίο έχει διαβρώσει, συθέμελα, το κράτος και τους μηχανισμούς του.


tsipras4 1.jpg - 74.66 Kb

Παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις μας, προς όλα τα αρμόδια όργανα, για τα μείζονα θέματα της υποθήκευσης της ιδιωτικής και της Δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων στην KfW, για τις βαριές ευθύνες που αντιστοιχούν στο ΤΑΙΠΕΔ, όσον αφορά την καταστρατήγηση των κείμενων Ελληνικών και Ευρωπαϊκών διατάξεων στο ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων και για την προσπάθεια τσιμεντοποίησης του Δημόσιου Δάσους του Αστέρα Βουλιαγμένης, οι υποθέσεις αυτές δεν έχουν τύχει της άμεσης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης, εκ μέρους των καθ' ύλην αρμοδίων. 
Η Ομάδα Κοινωνικής... Εγρήγορσης (ΟΚΕ) εμμένει στην προσπάθειά της, για να ξετυλιχτεί το κουβάρι της διαφθοράς και της διαπλοκής, που κρύβεται πίσω από τις νομιμοφανείς πράξεις και που έχουν σαν στόχο τη λεηλασία του Δημόσιου πλούτου και τον εμπαιγμό των Ελλήνων πολιτών. 
Στο πλαίσιο αυτών των ενεργειών της η ΟΚΕ έχει αποστείλει αναφορά της, από 9-1-2017, προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή και αφού προηγούμενα είχε ενημερώσει, όπως του αναφέρουμε, την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη Δημητρίου, από 15-12-2016, με υπόμνημά μας αλλά και σε συνέχεια προηγούμενης αίτησής μας, από 21-6-2016, προς τον Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, όπου, επί λέξει, τονίζουμε τα εξής: 
“Κατά την γνώμη μας, έχουμε συναντήσει, από τις διωκτικές υπηρεσίες, απραξία και διάθεση μη επέμβασης, τη στιγμή κατά την οποία εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο σκάνδαλο της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, εις βάρος ενός Λαού, ο οποίος πάσχει τα πάνδεινα, από επιλογές επίορκων πολιτικών”. 
“Θα περίμενε κανείς ότι η ορθοκρισία της Δικαιοσύνης, τώρα ακριβώς θα επέβαλε την άμεση και δραστική επέμβασή της και ότι θα είχε σταματήσει, εν τη γενέσει της, την αναπαραγωγή της νοσηρότητας”. 
“Αντίθετα έχει αφεθεί να εξαπλώνεται, κατά την άποψή μας, μια παράνομη και καταστροφική τακτική, γιατί ενώ θα έπρεπε να ακολουθούνται τα Διεθνή Λογιστικά Χρηματοοικονομικά Πρότυπα, σε όλες τις διαδικασίες αλλά και οι Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ξεκινούν τα προς εκποίηση ακίνητα του Δημοσίου, με τιμή ανάλογη με την αντικειμενική τους αξία, δυστυχώς, η αρχική τους τιμή, είναι στο ένα δέκατο περίπου της τιμής με την οποία θα έπρεπε να εκκινούν οι διαδικασίες παραχώρησης”. 
Για πολλοστή φορά, επίσης, η ΟΚΕ έθεσε στην κα Δημητρίου, στις 13-10-2017, με νέο υπόμνημά της το θέμα της υποθήκευσης στην Γερμανική ημικρατική Τράπεζα KfW, της Δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. 
Όπως έχουμε επισημάνει στις από 17-10-2016 και 23-5-2017 αναφορές μας, προς την ίδια, με την υπογραφή της πρώτης, αποικιακού τύπου, Μνημονιακής Σύμβασης (8-5-2010), οι Έλληνες πολίτες έπαψαν να τυγχάνουν της προστασίας του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο έχει αντικατασταθεί, χωρίς να το γνωρίζουμε, από τον βασικό Νόμο, που διέπει τη λειτουργία της Γερμανίας, όπως και του Γερμανικού τραπεζικού συστήματος, καθώς όπως είναι γνωστό, το κράτος αυτό μετά από την ενοποίησή του, στερείται Συντάγματος. 
Κατ' ουσίαν, δηλαδή, η Γερμανία δεν υφίσταται σαν κρατική οντότητα, αφού το κράτος έχει αντικατασταθεί, από μια “εταιρεία”, με την ονομασία “Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας Ε.Π.Ε.”, που, μάλιστα, είναι εγγεγραμμένη, στο εμπορικό μητρώο του Περιφερειακού Δικαστηρίου Φρανκφούρτης, με αριθμό: HRB 51411(!) και επομένως διέπεται από το Γερμανικό εταιρικό δίκαιο. 
Μάλιστα ο αριθμός φορολογικού μητρώου ΦΠΑ, της εν λόγω Ε.Π.Ε., σύμφωνα με τις διατάξεις του Γερμανικού Νόμου, για τον φόρο κύκλου εργασιών, είναι το: DE137223325! 
Επιπλέον καταλύθηκε και το Σύνταγμα, διότι εκχώρησαν στα ιδιωτικά πρόσωπα τα οποία διοικούν αυτή την Γερμανική Ε.Π.Ε. και που, κατ' επέκταση, διοικούν την Ελλάδα, χωρίς να έχουν λάβει, προς τούτο, καμία Δημοκρατική νομιμοποίηση, από το λαό της, τα διεθνή δικαιώματα του κράτους και των πολιτών και χωρίς, μάλιστα, να συμβάλλεται στη συγκεκριμένη Σύμβαση η τότε Ελληνική Κυβέρνηση. 
Επίσης δεν εφαρμόστηκαν τα collaterals (τραπεζικές εγγυήσεις), όπως προβλέπει το δίκαιο των Συνθηκών της Ευρώπης, σε τραπεζικές δοσοληψίες, με αποτέλεσμα να έχουμε, από το 2006, κατάλυση σχετικών διατάξεων του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. 
Εάν εναρμονίζονταν με τα Ευρωπαϊκά Λογιστικά Χρηματοοικονομικά Πρότυπα, θα έπρεπε να υπολογίζουν την ελάχιστη εύλογη δίκαιη αξία, τής κάθε επιχείρησης, η οποία παραχωρείται, κάτι το οποίο σημαίνει, ότι θα έπρεπε να συνυπολογίζεται, μαζί με την αντικειμενική της αξία, το όνομα, η τεχνογνωσία, τα ετήσια κέρδη, το αν είναι μονοπώλιο ή δεν είναι, το προσωπικό, οι υπηρεσίες μέσω διαδικτύου κ.λπ., όλα αυτά τα οποία ονομάζονται “ομάδα περιουσίας” τής κάθε εταιρείας. 
Το ΤΑΙΠΕΔ ήταν υποχρεωμένο ως ιδιωτικό νομικό πρόσωπο, να έχει καταγράψει στο Γενικό Καθολικό, στο μετοχολόγιό του, τους μετόχους του, δηλαδή, το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, όπως και τις εμπράγματες αξίες, οι οποίες αναγράφονταν στις φορολογικές τους δηλώσεις. 
Αντ' αυτού, πούλαγε μετοχές, τις οποίες τις έβγαζε προς εκποίηση, με μηδενική αξία, μη υπολογίζοντας ούτε την εύλογη δίκαιη αξία, αναφορικά με τις επιχειρήσεις που παραχωρήθηκαν αλλά ούτε την πραγματική αξία των προς πώληση ακινήτων. 
Οι μετοχές αυτές που έδινε, ήταν για την κάλυψη κυβερνητικών τίτλων, οι οποίοι είχαν εκδοθεί για την απομείωση του χρέους και αυτοί με μηδενική τιμή και αυτό σημαίνει ότι έχουμε σειρά αδικημάτων, αφού το ΤΑΙΠΕΔ εξέδιδε και κυβερνητικούς τίτλους και μετοχές χωρίς αξία. 
Η αξία του κάθε ακινήτου δεν προσδιορίζεται από την αντικειμενική του αξία αλλά, σύμφωνα με τα Πρότυπα, από τη μέση τιμή ίδιων ακινήτων, στην Ευρώπη, δηλαδή πρέπει να γίνει αποτίμηση εντός Ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου και όχι του Ελληνικού, σε σύγκριση με εφάμιλλης αξίας ακίνητα, στη Μεσογειακή ζώνη, π.χ. στην Γαλλία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία κ.λπ. (μέσο εμπορικό ισοζύγιο τιμών ακινήτων στον Ευρωπαϊκό χώρο). 
Οι Διεθνείς Συνθήκες έγιναν με διατάξεις Αγγλοσαξονικού Δικαίου και ήσαν υποχρεωτικά εφαρμοστέοι κανόνες, εντός της Ελληνικής επικράτειας, για όλα τα υποκείμενα δικαίου, τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτές, δηλαδή για όλους τους ενεχυριασμένους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες και ως εκ τούτου έπρεπε να έχει γίνει αποτίμηση τόσο της ιδιωτικής, όσο και της Δημόσιας περιουσίας. 
Παράλληλα η ΟΚΕ αποκαλύπτει τί κρύβεται πίσω από την πολυδιαφημιζόμενη αναπτυξιακή πολιτική της Κυβέρνησης και τις διαδοχικές εξαγγελίες για νέες θέσεις εργασίας, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων αποτελεί η περίπτωση του Αστέρα Βουλιαγμένης. 
Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των αρμόδιων Υπουργείων και των “επενδυτών” επρόκειτο για μια αποκρατικοποίηση-ορόσημο η οποία στην πράξη αποδεικνύεται σύμφωνα με πληροφορίες μας ότι στοχεύει στην παράνομη κατάτμηση -οικοπεδοποίηση και στη συνέχεια τσιμεντοποίηση αμιγούς Δημόσιου Δάσους, χωρίς το παραμικρό όφελος για τον πολίτη. Αν και η Ομάδα μας έχει απευθυνθεί ήδη δύο φορές στην κα Δημητρίου και στον Εισαγγελέα Περιβάλλοντος του Αρείου Πάγου κ. Βασίλη Πλιώτα, με ισάριθμα έγγραφά της, από 16-10-2017 και 13-11-2017, τα οποία βρίσκονται στο στάδιο της Δικαστικής διερεύνησης, εν τούτοις η “επένδυση” προχωρά, λόγω της απροθυμίας του Υπουργείου Οικονομικών να προστατέψει το Δημόσιο Δάσος του Αστέρα αλλά και την επαμφοτερίζουσα στάση του Υπουργείου Περιβάλλοντος.  
Τα δύο Υπουργεία συνεχίζουν να παραβλέπουν την ενέργεια της Δ/νσης Δασών Πειραιά της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής να καταθέσει, για τον Αστέρα, Δήλωση Ιδιοκτησίας, όπου αναφέρει ότι η συγκεκριμένη έκταση αποτελεί Δημόσιο Δάσος, 436,20 στρεμ. και μάλιστα εκτός Σχεδίου Πόλεως, που ανήκει, κατά πλήρη κυριότητα, στο Ελληνικό Κράτος. 
Όπως αποκαλύπτει με το νέο, από 16-10-2017, έγγραφο της η ΟΚΕ, προς την κα Δημητρίου και τον κ. Πλιώτα και με το σχετικό έγχρωμο σχεδιάγραμμα του γνήσιου Ρυμοτομικού Σχεδίου Βουλιαγμένης, που επισυνάψαμε και που συνόδευε το τότε Βασιλικό Διάταγμα (ΦΕΚ 229/Α1955), δεν υπάρχει καμιά πράσινη ρυμοτομική γραμμή, η οποία να περικλείει την επίδικη έκταση του Αστέρα Βουλιαγμένης. 
Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι η εν λόγω περιοχή δεν έχει ενταχθεί ποτέ σε Σχέδιο Πόλεως παρά το κατασκευασμένο σχεδιάγραμμα που προσκόμισε η Διοίκηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ώστε να το οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Αλλά και το ίδιο το ΥΠΕΝ επιβεβαιώνει, με το υπ΄ αριθ. πρωτ. 2387/23-2-2016 έγγραφό του, στη σελίδα 2, ότι: “η περιοχή δεν περιλαμβάνεται στο ΓΠΣ (Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο) του Δήμου Βουλιαγμένης (ΦΕΚ 1129/Δ/97)”, όπως, επίσης, ότι: “διαδοχικά απαλείφτηκε η διευκρίνηση ... για αναφορά στην εκτός Σχεδίου περιοχή”, δηλαδή, ενώ η περιοχή ήταν εκτός Σχεδίου Πόλεως, κάποια στιγμή άρχισε να περιγράφεται, εικονικά, ως δήθεν εντός Σχεδίου, χωρίς, μέχρι τότε, να είχε ποτέ ενταχθεί στο Σχέδιο. 
Παρά τον ορυμαγδό και τη σοβαρότητα των καταγγελιών μας, που, σημειωτέον, έχουν όλες επιβεβαιωθεί, ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη, στην πράξη, να έρθει σε σύγκρουση με το διεφθαρμένο σκηνικό σήψης, το οποίο έχει διαβρώσει, συθέμελα, το κράτος και τους μηχανισμούς του.



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:07 pm


Γνωρίζει κάτι γι αυτό, πρώην... εισαγγελέας;;;


 Τι είπαμε πως είναι η ... "δικαιοσύνη";;;
Η φωτογραφία, τα λέει όλα...

Το συγκεκριμένο, είναι απόσπασμα από ρεπορτάζ... και το έκανα ξεχωριστή ανάρτηση...

Λέει πολλά... για όσους γνωρίζουν... (εδώ, μια από τις εκπομπές για το θέμα αυτό)





Και ο συγκεκριμένος πρ. εισαγγελέας, το παίζει και... σωτήρας...

ΚΑΤΑΝΤΙΑ!


Καλλιόπη Σουφλή



 Πανίσχυρα πρόσωπα που εμπλέκονται στις λίστες των φορολογικών παραδείσων εμπλέκονται και σε άλλα σκάνδαλα και έτσι έχουν δημιουργήσει πλέγματα προστασίας πολιτικής και δικαστικής.



Παράδειγμα:

Επιχειρηματίες που εμπλέκονται στα προαναφερόμενα με τους φορολογικούς παραδείσους, είχαν καταφέρει να μην ασκηθεί καμία δίωξη για τα εκατομμύρια που είχαν οι ίδιοι ή άνθρωποί τους στους φορολογικούς παραδείσους, αλλά κατάφεραν να ασκηθεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για "ξέπλυμα" βρόμικου χρήματος" σε ...4χρονο κοριτσάκι, το οποίο ήταν κόρη αντιδίκου τους, ο οποίος ήξερε και ξέρει "καυτά" μυστικά τους, αλλά βρέθηκε εκτός του δικού τους πλαισίου...


Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ



Το πρόσχημα ήταν ότι είχε ανοίξει λογαριασμό στο 4χρονο η οικογένεια, αλλά ο λογαριασμός ΔΕΝ είχε χρήματα.

Και όμως η κατηγορία στην αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη παρέμεινε ...10 χρόνια, ώσπου ανώτερος δικαστής συνέταξε απαλλακτικό πόρισμα το οποίο όμως στη συνέχεια...εξαφανίστηκε και παραμένει ως σήμερα εξαφανισμένο!!!


Είναι πραγματική επιδημία η έκδοση απαλλακτικών δικαστικών κρίσεων για βρόμικο χρήμα στην Ελλάδα με την μέθοδο της πραγματικής ή προσχηματικής παραγραφής σε υποθέσεις που αλυσιδωτά οδηγούν στον λεγόμενο κύκλο της διαπλοκής...





Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 10:00 pm


"Ιερή" σχέση εκκλησίας με τον Πάσσαρη


 Εμβάσματα σε προσωπικό λογαριασμό του διαβόητου κακοποιού, Κώστα Πάσσαρη, που ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ αλλά και υπόθεση δωροδοκίας του διευθυντή φυλακών από τον προσωπικό ιερέα του Πάσσαρη, ο οποίος και αποκαλείται «άγιος» των φυλακισμένων, ονόματι Γερβάσιος Ιωάννης Ραπτόπουλος έρχονται στο φως της δημοσιότητας από τις ρουμανικές αρχές. 







"Ιερή" ή μήπως... ΑΝΙΕΡΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;


Καλλιόπη Σουφλή


 


Εμβάσματα σε προσωπικό λογαριασμό του διαβόητου κακοποιού, Κώστα Πάσσαρη, που ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ αλλά και υπόθεση δωροδοκίας του διευθυντή φυλακών από τον προσωπικό ιερέα του Πάσσαρη, ο οποίος και αποκαλείται «άγιος» των φυλακισμένων, ονόματι Γερβάσιος Ιωάννης Ραπτόπουλος έρχονται στο φως της δημοσιότητας από τις ρουμανικές αρχές.

Την ίδια ώρα άγνωστα video και ντοκουμέντα από την ζωή του Έλληνα κακοποιού στις φυλακές της «Γκέρλα» των οποίων η δημοσίευση επετράπη από την ρουμανική αστυνομία, αποκαλύπτει η «zougla.gr».

Ο Έλληνας δημοσιογράφος του zeustv, Νικόλαος Κουδούνης, μίλησε στη zougla.gr και περιέγραψε καρέ-καρέ τα όσα συνέβησαν πριν από τέσσερις μήνες αλλά για τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα, με το ρεπορτάζ της Adriana Stoicescu, του καναλιού Β1 TV Ρουμανίας.
Ακούστε τι λέει για την υπόθεση δωροδοκίας:
 
00:00
00:00

 
 
 
 
 
 
 
 
Παρακολουθήστε το video μέσα από τις φυλακές της «Γκέρλα» του B1 TV, που μετά την έγκριση των αρχών δόθηκε στη δημοσιότητα. Θα δείτε το δωμάτιο του Έλληνα κακοποιού και τα προσωπικά του αντικείμενα. Το υλικό είχε καταγραφεί την περίοδο 2009-2010.


 

Aκούστε τον κ. Κουδούνη πώς περιγράφει την κατάσταση, μεταφράζοντας το ρεπορτάζ του B1TV:
 
00:00
00:00

Η ιερή σχέση…
 
 
 
 
 
 
 
Ο διαβόητος κακοποιός Κώστας Πάσσαρης, ο άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε ως «θεριό των Βαλκανίων» και που από το 2001 κρατείται στις φυλακές υψίστης ασφαλείας « Γκέρλα» στη Ρουμανία, εμφανίζεται να μετανιώνει για το αμαρτωλό παρελθόν του και ως άλλο «απολωλός πρόβατο» να προσεύχεται γονατιστός μέσα στο στενό κελί του ζητώντας άφεση αμαρτιών και προσδοκώντας πως κάποια μέρα θα καταφέρει να φορέσει ράσα και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο και δημιουργό του. 
 
Αυτό άλλωστε ισχυρίστηκε σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Jurnalul National» του Βουκουρεστίου ο ιερωμένος στον οποίο οφείλεται η θεαματική μεταστροφή του κακοποιού, ο «άγιος» των φυλακισμένων αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ιωάννης Ραπτόπουλος.
Ο 80χρονος αρχιμανδρίτης, ιδρυτής της αδελφότητας «Οσία Ξένη – Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων
Ο έμπιστος του Πάσσαρη
 
Ο έμπιστος του Πάσσαρη
 
 
 
 

Κρατουμένων και Φυγόποινων», ήρθε σε επαφή με τον Πάσσαρη το περασμένο Πάσχα όταν, ενώ βρισκόταν στη Ρουμανία, έμαθε πως ο 34χρονος κακοποιός ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.
 
 
 Μετά την εξασφάλιση της απαραίτητης άδειας από το ρουμανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, ο πατέρας Γερβάσιος συνάντησε τον Πάσσαρη παρουσία του διευθυντή των φυλακών, αλλά και ακόμη τεσσάρων πάνοπλων φρουρών που παρακολουθούσαν τη συνάντηση με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
 
 
 Ο δεύτερος άνθρωπος που εμπιστεύεται ο Κ. Πάσσαρης είναι ο εικονιζόμενος κρατούμενος, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε τριάντα χρόνια κάθειρξη.
Η απόπειρα δωροδοκίας
Φωτό ντοκουμέντο μέσα από τη φυλακή
Φωτό ντοκουμέντο μέσα από τη φυλακή
Oι συναντήσεις έγιναν πιο συχνές. Η τελευταία ήταν πριν από τέσσερις μήνες όταν ο πατήρ επεχείρησε να δωροδοκήσει τον διευθυντή των φυλακών με 1.000 ευρώ προκειμένου να διευκολύνει την διαμονή του κακοποιού στη φυλακή. Επί της ουσίας να του παρέχονται κάποιες… «ανέσεις» στις φυλακές. Η κίνηση έγινε αντιληπτή, ο διευθυντής απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του, τα λεφτά παραδόθηκαν σε ορφανοτροφείο και πλέον ο Petru Dobra ανέλαβε καθήκοντα ως νέος διευθυντής.
Μάλιστα δόθηκαν στη δημοσιότητα και τα εμβάσματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς του Πάσσαρη από στενά πρόσωπα, πολλών χιλιάδων ευρώ, μετά από συνεργασία των υπηρεσιών πληροφοριών της Ελλάδας και της Ρουμανίας.

 


 
(Το όνομα του Έλληνα στους καταλόγους με τις κινήσεις του λογαριασμού)

 
(Οι ημερομηνίες και τα ποσά που κατατίθεντο στον λογαριασμό)
Δύο χρόνια μετά το ρεπορτάζ της zougla.gr, επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες ότι ο κακοποιός διακινούσε μέσω τηλεφώνου ναρκωτικά και έκλεινε «δουλειές» στην Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, βάσει των ντοκουμέντων που παρουσίασε το BT1.

Ξυπνούν οι μνήμες των Ρουμάνων
Τα τελευταία 24ωρα, ο ρουμανικός Τύπος αφιερώνει ρεπορτάζ για το μακελειό σε ανταλλακτήριο συνναλάγματος που σημειώθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 2001. Δέκα χρόνια μετά οι Ρουμάνοι θυμούνται τις στιγμές φρίκης και τον τρόμο που έσπειρε ο Πάσσαρης έξω από ανταλλακτήριο συναλλάγματος. Οι δύο δράστες, μαζί του είχε μία γυναίκα, προσποιήθηκαν τους πελάτες, άνοιξαν πυρ, με αποτέλεσμα ο ταμίας και ένας υπάλληλος να πέσουν νεκροί από τις σφαίρες τους.

Ρεπορτάζ του Β TV1
 




Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 9:29 pm


Οφειλέτες: Όχι άλλη κοροϊδία. Χάνουμε περιουσίες και ζωές. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πάρα πολλοί για να πτωχεύσουμε και ενωθούμε, έχουμε νικήσει.




ΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑΜΑΤΑ, ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Η κατοχική Κυβέρνηση υλοποιεί κατά γράμμα το σχέδιο που της υπαγορεύουν οι τραπεζίτες-δήθεν δανειστές. 



Σε κατάσταση κατοχής, κάθε τι που απαλλοτριώνεται ανήκει στο λαό και σ' αυτόν που του το πήραν. 

Κάθε τι κρατικό ή ιδιωτικό, που αλλάζει χέρια είναι αποτέλεσμα κατοχικής πράξης. 

Οι οφειλέτες θα φέρουν δημοκρατία και ο δήμος θα πάρει πίσω και θα αποδώσει εκεί που πρέπει το κάθε τι. 



Είμαστε η πλειοψηφία και ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ
Κι αυτό δεν το λέει κανείς. 

Δεν το έχει κάμει κανείς σημαία, για να μπορεί να μας λοιδορεί ο καθένας, σαν μπαταχτσήδες και υπόχρεους σε παράδοση περιουσίας.

Υπάρχει λύση, αλλά βρίσκεται στο χέρι του καθένα. 
Στο χέρι της πλειοψηφίας και εξαρτάται από τη συμμετοχή της. 

Αν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πάρα πολλοί για να πτωχεύσουμε και ενωθούμε, έχουμε νικήσει. 

 Και δεν θα ασχοληθούμε ποτέ ξανά με τους πολιτικάντηδες όλων των ειδών.



Όπως το 2011-12, που ο λαός βγήκε στους δρόμους και στις πλατείες, επί πολύ καιρό, έτσι και τώρα

Από τις πολλές λύσεις, που είχε για να παρακάμψει το πρόβλημα με την παρεμπόδιση των πλειστηριασμών επέλεξε την κατά μέτωπο βίαιη σύγκρουση


Η ποινικοποίηση και οι συλλήψεις θα δείξουν το ποιος είναι ο ισχυρός. Και, ξεδιάντροπα, δηλώνει ότι το κάνει για να σωθούν οι τραπεζίτες, που επί 7 χρόνια σώζονται, κάνοντας αφαίμαξη στον ελληνικό λαό.

Η τελική λύση αυτής της απάτης, που βαφτίστηκε "κρίση", είναι η δουλεία και ο θάνατος των πολλών.

Ξέρει ότι θα νικήσει.

Ξέρει ότι απέναντι της έχει μόνο σαλτιμπάγκους της πολιτικής και κομματικούς επαγγελματίες.
 Δεν είναι οι οφειλέτες, που σταματούν τους πλειστηριασμούς. 

Ελάχιστοι παραβρίσκονται. Αυτοί, μετά την "προδοσία" του Σύριζα έχουν παραδώσει τα όπλα και τις περιουσίες τους. 

 Του πλειστηριασμούς σταματάνε οι αλληλέγγυοι, που ανάμεσα τους βρίσκονται άτομα που είτε θέλουν να φωτογραφηθούν είτε προσδοκούν πολιτική ανέλιξη[1].

Στην εποχή της πολιτικής νηνεμίας, οι πλειστηριασμοί είναι ένα καλό σκηνικό για προσωπική και κομματική προβολή


Τις περισσότερες φορές, ούτε οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι δεν βρίσκονται σε αγωνιστική θέση, την ώρα του πλειστηριασμού της περιουσίας τους. 


Οι λόγοι είναι πολλοί. Όπως και οι αντίλογοι σ’ αυτούς τους λόγους. 

Δεν θα είχε κανένα νόημα να αναφερθώ σε μερικούς, αν δεν ήμουν απελπισμένος οφειλέτης, που ψάχνει λύσεις και τρόπους να σώσει την περιουσία του και όχι ψήφους. 

Ο κυριότερος λόγος είναι ότι οι αυτόνομες οργανώσεις των οφειλετών, που εμφανίστηκαν μετά την κατάρρευση των λαϊκών συνελεύσεων στις πλατείες, διαλύθηκαν το 2015, είτε γιατί πολλοί πείστηκαν από τις υποσχέσεις Σύριζα είτε γιατί οι διάφοροι κομματικοί εγκάθετοι τους πολέμησαν. 

Σε αυτούς προστίθενται και οι διάφοροι νομικοί, που εξαπατούσαν το πλήθος, βγάζοντας λεφτά και υποσχόμενοι δικαστικές λύσεις, από μια δικαιοσύνη έρμαιο των τραπεζιτών.

Άλλος λόγος είναι ότι τα ρετάλια που προέκυψαν μετά τη δήθεν προδοσία του Σύριζα, μαζί με μερικά ακόμα «αγωνιστικά» αποκόμματα, φρόντισαν για την αυτοπροβολή τους και ουδέποτε για τη δημιουργία μιας αυτόνομης και πληθωρικής οργάνωσης. 

Από αιώνες ο ρεπουμπλικανισμός καλλιεργεί την έννοια της αντιπροσώπευσης και αυτό έκαμαν. 

Καλλιέργησαν την πεποίθηση ότι το σταμάτημα των πλειστηριασμών, που γινόταν «μέσω κομματικών αντιπροσώπων», δεν χρειαζόταν συμμετοχή, ενώ τα καλέσματα ήταν τυπικά και καθόλου αναποτελεσματικά. 

Η δουλειά γινόταν και χωρίς τους οφειλέτες, από ήρωες αλληλέγγυους. Αν δεν ήμουν σίγουρος, για την απάτη, μια τέτοια λύση θα την ήθελα κι εγώ.

Ο επόμενος λόγος που θα αναφέρω είναι ότι οι οφειλέτες ήξεραν και ξέρουν ότι το σταμάτημα των πλειστηριασμών μόνο πρόσκαιρα οφέλη και μια αναβολή κατάσχεσης προσφέρει, κάτι που παραδέχονται και οι ίδιοι. Το ποιο θα είναι το επόμενο βήμα ουδέποτε ειπώθηκε. 

Ο τελευταίος λόγος που θα επικαλεστώ είναι η ουσιαστική άρνηση του συνόλου της πολιτικής ζωής να στηρίξει την υπερχρεωμένη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με τρόπο πειστικό και αποτελεσματικό. 

Οι ευαισθησίες που επιδεικνύουν απέναντι στην κατάσχεση της «λαϊκής» περιουσίας μόνο σαν κροκοδείλια δάκρυα μπορούν να ερμηνευθούν.

Οι οφειλέτες ξέρουν ότι όλοι μαζί τους κοροϊδεύουν και αυτό φαίνεται από τα λόγια, τις πράξεις και τα πολιτικά τους προγράμματα.

Όλα αυτά μαζί συνθέτουν απογοήτευση, αδιαφορία, παράδοση άνευ όρων. 

Και τώρα που τα πράγματα θα δυσκολέψουν, οι «αλληλέγγυοι» θα καταγγείλουν το λαό για την αδιαφορία του. (Πάγιο συμπέρασμα από ολιγαρχικούς).

Σε λίγο θα έχουμε μία ακόμα ήττα. 

Η διακοπή πλειστηριασμών θα είναι αδύνατη. 

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ήττα, αλλά φυσιολογική εξέλιξη πολλών πολιτικών, δήθεν αντίθετων και πάντα συντονισμένων στο παιχνίδι των τραπεζιτών. 

Μετά από αυτό, οι «αγωνιστές τους δρόμου» θα μας καλέσουν να υπερασπιστούμε την έξωση από τις περιουσίες μας, μπροστά στις πόρτες μας, αλλά η εμπειρία της Ισπανίας δείχνει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα.

Και οι ήρωες αγωνιστές θα μας πουν ξανά άξιους της μοίρας μας και των επιλογών μας. Θα μας πουν ξανά ραγιάδες και σκλάβους, και θα συνεχίσουν το δρόμο τους, με υποκριτικά ήσυχη τη συνείδηση. Μαζί με τους καθεστωτικούς θα ρίξουν τις ευθύνες στο λαό και οι «αντικαθεστωτικοί »

Όλα αυτά είναι προβλέψιμα, γιατί σε αυτό αποσκοπεί το σύνολο των ακτιβιστών και των επαγγελματιών της πολιτικής.



Για τώρα, το μόνο που έχω να πω είναι αυτό που λέει η πρώτη εικόνα. 

Είμαστε η πλειοψηφία και ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ
Κι αυτό δεν το λέει κανείς. 

Δεν το έχει κάμει κανείς σημαία, για να μπορεί να μας λοιδορεί ο καθένας, σαν μπαταχτσήδες και υπόχρεους σε παράδοση περιουσίας.

Υπάρχει λύση, αλλά βρίσκεται στο χέρι του καθένα. Στο χέρι της πλειοψηφίας και εξαρτάται από τη συμμετοχή της. 

Αν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πάρα πολλοί για να πτωχεύσουμε και ενωθούμε, έχουμε νικήσει. 

 Και δεν θα ασχοληθούμε ποτέ ξανά με τους πολιτικάντηδες όλων των ειδών.



ΥΓ 1: Ο διαχωρισμός «λαϊκής και μη λαϊκής» περιουσίας είναι αποτέλεσμα μιας ηλίθιας και συνάμα επικίνδυνης αντίληψης, περί «ταξικής» πάλης, η οποία σαν σκοπό έχει να δημιουργήσει προϋποθέσεις εμφυλίου

Οι απατεώνες του «δεν πληρώνω» έπεισαν μεγαλοϊδιοκτήτρια, κληρονόμο πολλών ξενοίκιαστων κτηρίων, να μην πληρώνει, με αποτέλεσμα το τραπεζιτικό κράτος να κατάσχει τα άδεια κτήρια. 

Η αυθαίρετη διαίρεση της ιδιοκτησίας σε μεγάλη και μικρή οδήγησε σε απαλλοτρίωση, από δήθεν αντικαθεστωτικούς, περιουσίας ενός ανθρώπου, που θα βρεθεί υπερχρεωμένος εξ αιτίας τους(υπόθεση ξενοδοχείου CityPlaza).

Σε κατάσταση κατοχής, κάθε τι που απαλλοτριώνεται ανήκει στο λαό και σ' αυτόν που του το πήραν. 

Κάθε τι κρατικό ή ιδιωτικό, που αλλάζει χέρια είναι αποτέλεσμα κατοχικής πράξης. 

Οι οφειλέτες θα φέρουν δημοκρατία και ο δήμος θα πάρει πίσω και θα αποδώσει εκεί που πρέπει το κάθε τι.



ΥΓ 2: Οι απατεώνες, που καλούν το λαό να «μην πληρώνει», πληρώνουν.

Σε συνέντευξη του, ο ηγέτης της ΛΑΕ, αφού δήλωσε ότι ο λαός δεν πρέπει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ, δεν απαντά σε δύο ερωτήσεις-παρατηρήσεις: 
α) Με το μην πληρώνετε, άρα ξανά πλειστηριασμός; (17:40 λεπτό) και 
β) Εσείς πληρώνετε ΕΝΦΙΑ; (18:50 λεπτό). 


Κρύβοντας πως η κατοχική κυβέρνηση και οι τραπεζίτες δεν έχουν ανάγκη από χρήμα, γιατί το χρήμα δημιουργείται από το πουθενά και εκ του μηδενός, παριστάνουν τους ήρωες, ψάχνοντας θύματα, θυσία στο βωμό των κατασχέσεων υπέρ των τραπεζών. 

Κι από πάνω, κατηγορούν όποιον δεν το κάνει για ραγιά.




ΥΓ 3: Η καλύτερη προσφορά πολιτικών και κομμάτων προς τη χώρα τους είναι η αυτοκατάργηση τους και η συμμετοχή τους στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας σε δήμους και κοινότητες.


Τι δουλειά έχουν να κάμουν σε κατοχικό κοινοβούλιο, πέρα από τη νομιμοποίηση της κατοχής;



[1]Κάπως έτσι βρέθηκε να είναι ήρωας του «κινήματος» ένας απαγωγέας. 

Κάπως έτσι ένας επαγγελματίας της απάτης του «δεν πληρώνω», για να καλύψει την «τιμή και την υπόληψη» του «κινήματος», κατηγόρησε ψευδώς την οικογένεια του απαχθέντα, για ύποπτες συναλλαγές, ενώ το παιδί τους ήταν στα χέρια των απαγωγέων. 

 Με τέτοιους ευτελισμούς, εκ των έσω, δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις υπέρτερες δυνάμεις.



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 9:20 pm


Σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον Καμμένο




 Ο κ. Βασίλης Παπαδόπουλος είναι ο μοναδικός Έλληνας όπλα του οποίου βρέθηκαν στον ISIS.

 Όποια πέτρα και αν σηκώσεις στο Πεντάγωνο θα βρεις από κάτω τον κ. Παπαδόπουλο. 
Καλούμε την κυβέρνηση να μας πει αν έχει ελεγχθεί η δραστηριότητα του κ. Παπαδόπουλου, πριν αρχίσει ακόμα να έχει κάποια σχέση με το υπουργείο Άμυνας. 

Υπάρχει δημόσιο έγγραφο ευρωπαϊκής αρχής με ημερομηνία 26 Ιουλίου 2014, στο οποίο καταγράφηκε η εταιρεία του κ. Παπαδόπουλου από το ευρωπαϊκό σύστημα επιτήρησης πιθανού λαθρεμπορίου όπλων.




Ε... πώς να το κάνουμε... έχει μια αδυναμία, η Πολιτική Πόρνη Πάνος Καμμένος, σε... απατεώνες...


Καλλιόπη Σουφλή

Σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον Καμμένο


Χ













Χοντραίνει το παιχνίδι και σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον Πάνο Καμμένο και τι τελικά έκανε στο υπουργείο Άμυνας. 


Οι καταγγελίες δίνουν και παίρνουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και αληθινές, αλλά το γεγονός ότι και ξένα ΜΜΕ πλέον ασχολούνται με τον υπουργό και τις δραστηριότητές του, αυτό και μόνο δείχνει ότι η κυβέρνηση στριμώχνεται.


Και πρωταγωνιστικό ρόλο στα όσα βγαίνουν στο φως έχουν δύο… Παπαδόπουλοι. 

Ο μεσάζων με τα όπλα και ο πρώην σύμβουλος του Τραμπ, ο Ελληνοκύπριος που είχε έρθει και στην Ελλάδα για λογαριασμό του Καμμένου.


Δεν είναι καθόλου τυχαίο το δημοσίευμα της Washington Post που αναφέρεται στον Γιώργο Παπαδόπουλο, τον πρώην συνεργάτη του Πλανητάρχη, και στις σχέσεις του με τον Καμμένο αλλά και με τον Βλ. Πούτιν, κι εδώ έχει μεγάλο ενδιαφέρον.


Η αμερικανική εφημερίδα περιγράφει τον ρόλο που είχε ο Γ. Παπαδόπουλος στο θέμα με την εμπλοκή της Ρωσίας στην αμερικανική πολιτική σκηνή, τονίζοντας ότι ο Παπαδόπουλος βρέθηκε στην Αθήνα τις ίδιες ημέρες που επισκέφθηκε την ελληνική πρωτεύουσα και ο Ρώσος πρόεδρος.


Στο δημοσίευμα, ο Έλληνας υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος χαρακτηρίζεται φιλο-Ρώσος εθνικιστής που καυχιέται συχνά για τις πολύ καλές διασυνδέσεις του στη Μόσχα. Όταν τον Μάιο του 2016 ο Πούτιν επισκέφθηκε την Αθήνα, ο κ. Καμμένος τον καλωσόρισε με κάθε επισημότητα, όμως την ίδια ημέρα είχε μία ακόμη σημαντική επίσκεψη.


Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Washington Post, ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο οποίος δεν είχε κλείσει ακόμη τα 30 ήταν άγνωστος στην Ελλάδα – και όχι μόνο. 


Όμως ξαφνικά, την ίδια ημέρα με τον Πούτιν βρέθηκε στην Αθήνα, πραγματοποιώντας συναντήσεις στην πόλη και λέγοντας σε χαμηλούς τόνους ότι βρισκόταν στην Αθήνα σε μία λεπτή αποστολή για λογαριασμό του προϊσταμένου του, Ντ. Τραμπ.


Τον Οκτώβριο του 2017, ο Παπαδόπουλος παραδέχθηκε ότι είπε ψέματα στο FBI για τις εκτεταμένες προσπάθειές του να συνδέσει την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ με ανώτερους Ρώσους αξιωματούχους. Από τότε ο Τραμπ χαρακτηρίζει τον Παπαδόπουλο «εθελοντή χαμηλού επιπέδου».


«Αλλά στην πατρίδα των προγόνων του, ο άνθρωπος που ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Μάρτιο του 2016 ως έναν από τους πέντε κορυφαίους συμβούλους του και ένα “εξαιρετικό παιδί”, θεωρείτο σημαντικός συνομιλητής, αρχικά για την εκστρατεία του Τραμπ και αργότερα για τον επερχόμενο πρόεδρο», σημειώνει η Washington Post.


Και συνεχίζει:
«Μπορεί να συνέχιζε ως “ένας δεύτερος ηθοποιός σε πολιτικό θρίλερ”, όπως κάποιος περιέγραψε τη συμπεριφορά του. Όμως όταν καυχήθηκε ότι είχε βοηθήσει τον Τραμπ να κερδίσει τις εκλογές, πολλοί εδώ τον πίστεψαν».


Πριν την εντυπωσιακή πτώση του, έτρωγε και έπινε πλουσιοπάροχα με σημαντικούς εγχώριους επιχειρηματίες, ενώ έλαβε και… τιμές ως αγαπημένο τέκνο της Ελλάδας καθώς βρέθηκε κριτής σε διαγωνισμό ομορφιάς σε ελληνικό νησί!


Είχε επίσης πρόσβαση σε αξιωματούχους στο υψηλότερο επίπεδο της ελληνικής κυβέρνησης, πολλοί από τους οποίους είχαν διασυνδέσεις με τη Ρωσία και συμπάθειες που θα ήταν ασυνήθιστες σε άλλες δυτικές πρωτεύουσες. 

Ο Π. Καμμένος, συγκεκριμένα, ξεχώριζε τόσο για τις φιλορωσικές του αντιλήψεις, όσο και για την αποφασιστικότητά του να αναπτύξει δεσμούς με τον νεαρό σύμβουλο του Τραμπ.


Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία του Παπαδόπουλου με τις αρχές επικεντρώθηκε στα συμβόλαιά του με έναν σκοτεινό και μυστηριώδη καθηγητή από τη Μάλτα που ισχυριζόταν ότι είχε διασυνδέσεις στη Ρωσία, Έλληνες πολιτικοί και αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο καλύτερος και πιο προφανής δρόμος για το Μόσχα πέρναγε από την Αθήνα».


Δεν είναι καθόλου τυχαία η σύνδεση Παπαδόπουλου – Πούτιν και στη μέση ο Καμμένος καθώς μην ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί έχουν βάλει στο στόχαστρο τον Ιβάν Σαββίδη. 

Χαρακτηριστική η πρόσφατη παρέμβαση του Αμερικανού πρέσβη που αναφέρθηκε στην πώληση του ΟΛΘ στον Σαββίδη. 

Φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον δεν… συγχωρεί όσους παίζουν.. ρωσική ρουλέτα.


Την ίδια στιγμή η ΝΔ ανέδειξε κι άλλα στοιχεία για τον έτερο Παπαδόπουλο, τον Βασίλη, μεσάζοντα στην πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία.

«Ο κ. Βασίλης Παπαδόπουλος είναι ο μοναδικός Έλληνας όπλα του οποίου βρέθηκαν στον ISIS.

 Όποια πέτρα και αν σηκώσεις στο Πεντάγωνο θα βρεις από κάτω τον κ. Παπαδόπουλο. 
Καλούμε την κυβέρνηση να μας πει αν έχει ελεγχθεί η δραστηριότητα του κ. Παπαδόπουλου, πριν αρχίσει ακόμα να έχει κάποια σχέση με το υπουργείο Άμυνας. 

Υπάρχει δημόσιο έγγραφο ευρωπαϊκής αρχής με ημερομηνία 26 Ιουλίου 2014, στο οποίο καταγράφηκε η εταιρεία του κ. Παπαδόπουλου από το ευρωπαϊκό σύστημα επιτήρησης πιθανού λαθρεμπορίου όπλων.

 Η ΝΔ δεν έκανε δουλειές με τον κ. Παπαδόπουλο αλλά η επόμενη κυβέρνηση με τον κ. Καμμένο. 

Όποιος δεν κάνει δουλειές με τον κ.Παπαδόπουλο δεν έχει λόγο για να ψάξει την εταιρεία. 

Η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε καμία δουλειά με τον κ.Παπαδόπουλο, άρα δεν είχε λόγο για να την ψάξει», τόνισε η Νέα Δημοκρατία και πλέον εγείρονται πολύ σοβαρά ερωτήματα για το τι ήθελε να κάνει η κυβέρνηση κι όχι ο Καμμένος. 

Είναι υπουργός Άμυνας μεν αλλά οι αποφάσεις λαμβάνονταν από το ΚΥΣΕΑ με υπογραφή Τσίπρα. Μην το ξεχνάμε αυτό…



Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 8:48 pm


Τι κρύβεται πίσω από την αλλαγή του Πάτερ Ημών από τον Πάπα;



  Ο Πάπας, ο οποίος αποκαλείται και άγιος πατέρας, υιοθετώντας έναν καθαρά βλάσφημο χαρακτηρισμό, αφού Άγιος Πατέρας είναι μόνον ο Θεός και μάλιστα ο ίδιος ο Χριστός αποκαλεί τον Πατέρα: "Άγιε Πατέρα" στο κατά Ιωάννην  ευαγγέλιο Κεφ. 17 στιχ 11 "καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς." όταν απευθύνεται στην προσευχή Του στον Θεό, θέλει να ξαναγράψει τμήματα της Βίβλου που δεν του αρέσουν.

 Μήπως ο διάβολος θέλει να αλλάξει κι άλλο τις Γραφές και χρησιμοποιεί το καλύτερο οργανό του σε αυτόν τον κόσμο, τον Πάπα, αρχίζοντας από την προσευχή που ο ίδιος ο Χριστός μας έδωσε και μάλιστα επεμβαίνοντας σε μια φράση που αποτελεί το απόλυτο όπλο του Χριστιανού, αφού του δίνει την εξουσία να ζητάει από τον ίδιο τον Θεό, να μην τον επηρεάζει καμιά δαιμονική ενέργεια εναντίον του;




Ο Πάπας, είναι νεοταξίτης και σατανιστής.

Ο ρόλος του δεν είναι απλά σκοτεινός... είναι πολλά περισσότερα...

Σιγά σιγά οι αποκαλύψεις... και θα είναι συγκλονιστικές και... δυστυχώς εφιαλτικές...


Καλλιόπη Σουφλή

Τι κρύβεται πίσω από την αλλαγή του Πάτερ Ημών από τον Πάπα; 

 

Ο Πάπας Φράνσις δήλωσε, ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πρέπει να υιοθετήσει μια καλύτερη μετάφραση της φράσης: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν » στην ιταλική

εκδοχή του 'Πάτερ Ημών'.


Είπε ότι η τρέχουσα φράση, η οποία είναι η ίδια σε πολλές άλλες γλώσσες, υποδηλώνει ότι ο Θεός έχει την επιλογή να μας οδηγήσει ή όχι στον πειρασμό.

 «Αυτό δεν είναι καλή μετάφραση, επειδή μιλάει για έναν Θεό που προκαλεί πειρασμό», είπε ο Πάπας σε τηλεοπτική συνέντευξή του.

 Η Κυριακή Προσευχή είναι μέρος της χριστιανικής λειτουργικής κουλτούρας και απομνημονεύεται από την παιδική ηλικία από εκατοντάδες εκατομμύρια χριστιανούς όλων των δογμάτων. 

Στο Κατά Ματθαίον Κεφ. 6 9-13 έχουμε την προσευχή αυτή, τη γνωστή μας ως "Πάτερ ημών", την οποία ο Χριστός δίνει σε αυτούς που ακούν το κήρυγμά Του, λέγοντάς τους:

Ματθ. 6,9          οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου·
                      Έτσι λοιπόν να προσεύχεσθε εσείς. Πατέρα μας που είσαι στους ουρανούς, ας είναι άγιο το όνομά Σου,

Ματθ. 6,10        ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς·
                     ας έλθει η Βασιλεία Σου, ας γίνει το θέλημά Σου, όπως στον ουρανό έτσι και πάνω στη γη,

Ματθ. 6,11        τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον·
                      το απαραίτητο για την επιβίωσή μας ψωμί δώσε μας σήμερα

Ματθ. 6,12        καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·
                        και συγχώρεσέ μας τα οφειλόμενα λόγω των αμαρτημάτων μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε αυτούς που μας οφείλουν λόγω των αμαρτημάτων τους.

Ματθ. 6,13       καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.
                       και μην επιτρέψεις να μπούμε σε πειρασμό, αλλά προστάτευσέ μας από τον πονηρό.
                       Διότι δική Σου είναι η Βασιλεία και η Δύναμη και η Δόξα στους αιώνες.
 Μην ξεχνάμε, πως με αυτή την προσευχή ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας διδάσκει το πώς πρέπει να προσευχόμαστε. Δεν είναι μια τυχαία απλή προσευχή, που έγραψε κάποιος, αλλά μας την παρέδωσε ο ίδιος ο Θεός.

 Αυτό που ο Πάπας σε όλη του την καθολική αλαζονεία αδυνατεί, ή δεν τον συμφέρει να καταλάβει, είναι ότι ο Θεός ΔΕΝ οδηγεί τους ανθρώπους "σε πειρασμό". Αυτός που οδηγεί στον πειρασμό τους ανθρώπους, σίγουρα ξέρει πολύ καλά ο Πάπας, ότι είναι ο διάβολος και τα τσιράκια του οι δαίμονες. Κι αυτό έχει εξουσία να το πράττει ο διάβολος, λόγω της δικής μας ηλίθιας αποστασίας απέναντι στο Θεό, με την οποία χάσαμε τον Παράδεισο κι ήρθαμε εδώ για να δοκιμαστούμε και να αποδείξουμε ότι επιλέγουμε τη Ζωή κοντά στον Χριστό ή το θάνατο μαζί με τον διάβολο.

Ο Χριστός δεν θέλει ούτε το κακό μας, ούτε να δοκιμαζόμαστε με πειρασμούς και βάσανα, γι' αυτό και μας έφερε να ζούμε στον Παράδεισο. Εμείς κάναμε την επιλογή να φύγουμε από κοντά Του και παρόλα αυτά, ήρθε μέσα στη φυλακή μας και μας έδειξε τον τρόπο να φύγουμε από τον κόσμο του διαβόλου και των βασάνων και να επιστρέψουμε πίσω στο φως.

Κι έρχεται τώρα ο Πάπας να μας πει πως ο Χριστός δεν μας τα είπε καλά.

 Υποστήριξε δε ότι η φράση: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», του Πάτερ Ημών, υποδηλώνει ότι ο Θεός έχει την επιλογή να μας οδηγήσει ή όχι στον πειρασμό και πρόσθεσε ότι η Καθολική Εκκλησία στη Γαλλία έχει βρει, ως εναλλακτική λύση, τη φράση: «μη μας αφήνεις να πέσουμε στον πειρασμό» η οποία, όπως είπε ο Πάπας, υποδηλώνει ότι το σφάλμα είναι ανθρώπινο.

 Δήλωσε ότι κάτι τέτοιο ή κάτι παρόμοιο πρέπει να εφαρμοστεί σε όλο τον κόσμο.

Πάλι ο Πάπας δηλαδή, δεν υποδεικνύει το αφεντικό του τον διάβολο, ο οποίος προκαλεί τον πειρασμό, αλλά στον άνθρωπο μόνο ρίχνει το βάρος του σφάλματος. Σίγουρα ο άνθρωπος με τις κακές επιλογές του πάντα δυσκολεύει τη θέση του, αλλά βλέπουμε πόσο κραυγαλέα ο Πάπας δεν λέει τίποτε ενάντια στον πονηρό, αλλά μιλά για έναν δήθεν αδικημένο Θεό, που δήθεν τον αδικούμε θεωρώντας Τον υπεύθυνο για τους πειρασμούς κι έναν άνθρωπο που σφάλλει. Ο πονηρός διάβολος δεν υπάρχει πουθενά στα λόγια του και στο σκηνικό που παρουσιάζει.

Από την άλλη πάλι, ο Πάπας δεν τονίζει ότι ο Θεός είναι Αυτός που μπορεί και ΕΧΕΙ την απόλυτη δύναμη, μέσα και σε αυτόν τον κόσμο, να κάνει την οποιαδήποτε διαβολική επιρροή να μην ασκεί επίδραση πάνω μας. Να την κάνει να μην επιδρά πάνω μας, παρόλο που μας ασκείται οποιαδήποτε στιγμή και με οποιαδήποτε σφοδρότητα από τον διάβολο και τους δαίμονες. Όμως πως να παραδεχθεί ο Πάπας κάτι τέτοιο;

 Μήπως ο διάβολος θέλει να αλλάξει κι άλλο τις Γραφές και χρησιμοποιεί το καλύτερο οργανό του σε αυτόν τον κόσμο, τον Πάπα, αρχίζοντας από την προσευχή που ο ίδιος ο Χριστός μας έδωσε και μάλιστα επεμβαίνοντας σε μια φράση που αποτελεί το απόλυτο όπλο του Χριστιανού, αφού του δίνει την εξουσία να ζητάει από τον ίδιο τον Θεό, να μην τον επηρεάζει καμιά δαιμονική ενέργεια εναντίον του;

 Τι καλύτερο για τον διάβολο από το να εξουδετερώσει το δικαίωμα που έχουμε να ζητάμε από τον Χριστό να μας κρατά απαθείς, απέναντι στη δική του δαιμονική επίδραση.

Με δεδομένο ότι πάντα ο διάβολος πιάνεται από τις λεπτομέρειες, αυτό το σημείο όπως φαίνεται, το εκμεταλλεύεται για να προκληθεί κάποιο θέμα, με δήθεν αγαθή πρόθεση από μέρους του Πάπα και στη συνέχεια θα πρέπει ίσως να περιμένουμε να δούμε κι άλλου τύπου αλλαγές.

 Ο Πάπας, ο οποίος αποκαλείται και άγιος πατέρας, υιοθετώντας έναν καθαρά βλάσφημο χαρακτηρισμό, αφού Άγιος Πατέρας είναι μόνον ο Θεός και μάλιστα ο ίδιος ο Χριστός αποκαλεί τον Πατέρα: "Άγιε Πατέρα" στο κατά Ιωάννην  ευαγγέλιο Κεφ. 17 στιχ 11 "καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς." όταν απευθύνεται στην προσευχή Του στον Θεό, θέλει να ξαναγράψει τμήματα της Βίβλου που δεν του αρέσουν.

Αυτό δείχνει  αλαζονεία και μάλιστα επικίνδυνη. Αλλά τι να περιμένει κανείς από κάποιον που απλά ακολουθεί τον πατέρα του, τον Διάβολο.




Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 8:35 pm


Σεράνο... (ή, ξεγυμνώνοντας τις ζωές μας κοιτάζουμε κατάματα τον έρωτα και τη ζωή).






Οι γλυκειές γεύσεις του ξανάρθαν στο στόμα, μαζί με την εικόνα του βάζου – που άδειαζε με βήμα ταχύ, με ρυθμό σχεδόν μή εξηγήσιμο γιά το μυαλό της καημένης της γριάς. 


Σε λόγια καλούπωσαν την προαιώνια περιπέτεια τ’ ανθρώπου, ξαναπαιγμένη στις δικές τους βιωματικές εκδοχές.

Κουτσομπολιά, νοσταλγίες, απολογισμοί, σκέψεις, όνειρα. 

Του νού καί της καρδιάς φτερουγίσματα «τί θα γινόταν, αν…», τις περισσότερες φορές κρατημένα την τελευταία στιγμή (από κάποιον κόμπο στο λαιμό) σε σχήμα κατά το νοούμενον, μη φύγουν έρκους οδόντων.

Παραμένοντας αιωρούμενα στον αέρα μεταξύ τους, σαν το άρωμα της γυναίκας – αλλά, κάποιες σταγόνες δάκρυ όλο καί φτάνανε στις άκρες των ματιών.






Του νου και της καρδιάς, φτερουγίσματα στην μαγεία της παιδικότητας...  αυτός είναι ο έρωτας...

Κι εμείς, τον καλουπώσαμε σε σώματα, σκέψεις και ψυχές μεγάλων... κι αποτύχαμε να τον κρατήσουμε ζωντανό σε διάρκεια μεγάλη...
Γένους αρσενικού ο έρωτας... μόνο που τ' αρσενικό, δεν πετάει μόνο του στα ουράνια του έρωτα... χρειάζεται και την γυναίκα δίπλα του... 

Γυναίκα... πηγή ζωής...
Κι η αλήθεια είναι, πως χωρις την γυναίκα, που έχει την δυνατότητα όχι μόνον να γεννά ζωή, αλλά να πιάνει το νήμα απ' την αρχή, η επιστροφή στην παιδικότητα (κι αυτή γένους θηλυκού), γεννά τον έρωτα π' αντέχει στα κτυπήματα μιας ψεύτικης matrixικής ζωής...

Και το απαύγασμα αυτής της υπέροχης ιστορίας είναι... να πιάσουμε το κουβάρι της ζωής μας απ' την αρχή... να το ξετυλίξουμε ως εκεί που η παιδικότητα καταρρίπτει τα "πρέπει" της ζωής... και γίνεται ανόθευτο γέλιο και δάκρυ... 
Εκεί βρίσκεται η ουσία του έρωτα... στην παιδικότητα... στην γύμνωση των κορμιών, της ψυχής και της σκέψης...
Στην serano  των παιδικών μας χρόνων...

Πόσοι το έχουν αντιληφθεί;;;
Τυχεροί είναι... κι ας είναι λίγοι... 
Είναι οι ... εκλεκτοί...



Καλλιόπη Σουφλή


Υ.Γ. Εργοδηγέ, έντυσα με εικόνες το υπέροχο πόνημά σου... εικόνες της παιδικότητάς μας... εκεί που πρέπει να γεννιέται ο έρωτας, για να 'ναι  αέναος...



Σεράνο

 Image result for σερανο σοκολατα φωτογραφίες


i.
Ευτυχώς, το ψυχοβγαλτικό πρωϊνό στο δικαστήριο είχε καταλήξει σ’ ένα καλό μεσημεριανό γεύμα. Η αδράνεια σώματος καί πνεύματος μετά το ταράτσωμα αποδεικνυόταν γιατροσόφι σωστό, που απόδιωχνε τις άσχημες σκέψεις. Επιτέλους, είχε τελειώσει ο εφιάλτης!


Λεφτά ήθελε η κυρία, κατάλαβες. Κι άλλα λεφτά, πέρ’ απ’ όσα περιδρόμιασε όλ’ αυτά τα χρόνια. Μόνο που δεν τα δικαιούταν με τον νόμο. Τίποτε άλλο παραπανίσιο δεν δικαιούταν! Ούτε κάν τις αναμνήσεις της ζωής μαζί του!… θα φιλοσοφούσε στους κολλητούς του, αν τους είχε δίπλα του.


Εξ αρχής τά ‘ξερε τα σάπια η ξανά δεσποινίς (δε μπόρεσε να μη χαμογελάσει στη σκέψη), κι αναγκαστικά όλη η προσπάθεια αυτής καί του δικηγόρου της είχαν ως μόνο πεδίο εφαρμογής το να του σπάσουν τα νεύρα – με τις διαρκείς αναβολές, κι όλ’ αυτά τα άνευ νοήματος νομικίστικα. Μπας καί τον πιάσουν μπόσικον να πάρουν «έναντι», με αντάλλαγμα την οριστική ησυχία του.


Τέλος πάντων, σήμερα το πρωΐ το παραμύθι έληξε κι ο δράκος ψόφησε. Μόνο που αυτός δεν έμοιαζε με ιππότη, ούτε κατά διάνοια. Πενηνταφεύγα καί με περιττά κιλά, τί σόϊ ιππότης νά ‘ταν; Με περιττά κιλά καί περιττά χρόνια, ξαναχαμογέλασε. Απορούσε, πού έβρισκε το κέφι γιά χιούμορ. Το φαγητό ήταν πράγματι φάρμακο, τελικά.

Κι όσο γιά την έεε… χμμμμ… βασιλοπούλα, αυτή έφυγε αντί να ‘ρθεί!


Ο ταβερνιάρης τον παρατηρούσε διακριτικά εδώ καί ώρα, όπως έκανε μ’ όλους τους πελάτες εξαπανέκαθεν. Νά, όπου νά ‘ναι, θα ζητήσει λογαριασμό. Το ήξερε από επαγγελματική πείρα. Ήξερε όλη τη συμπεριφορά των θαμώνων· από την πρώτη τους μπουκιά, μέχρι που σηκωνόντουσαν απ’ την καρέκλα. Την ήξερε, με την ακρίβεια που χτυπάνε τα ξυπνητήρια. Ώρα, λοιπόν, να βγάλει τη σούμα.


Το μαγαζί του βρισκόταν σε μιά πάροδο, ανάμεσα στα σπίτια μιάς δημοφιλούς τα καλοκαίρια λαϊκής ακρογιαλιάς, που τώρα -τέλη Οκτώβρη- ήταν έρημη. Κατά κάποιο τρόπο, το να βρεί κανείς -αν δεν είχε ξαναπάει- τη συγκεκριμένη ταβέρνα τους κρύους μήνες, ήταν σχεδόν μυητική διαδικασία.


Τέτοια εποχή -σε αντίθεση με το πολύβουο καλοκαίρι- πελάτες του ήταν όσοι κι όσες ήθελαν την ησυχία τους. Κυρίως ζευγαράκια. Τοπικοί πολιτικοί χαμηλοπαράγοντες, που θέλαν να κουβεντιάσουν δήθεν ινκόγκνιτο. Ξεπεσμένοι επιχειρηματίες. Συνταξιούχοι που έμεναν μόνιμα εκεί κοντά. Καί σπάνιοι πελάτες, σαν ετούτον εδώ τον μοναχικό – που δεν φαινόταν να έχει οικονομικό στρίμωγμα, αλλά ψυχικό. Ευτυχώς, όταν σηκώθηκε να φύγει, συγκρατήθηκε καί δεν του πέταξε καμιά βλακεία, «- Νά ξανάρθετε με την κυρά καί τα παιδιά!», καί τέτοια.


Περιορίστηκε μονάχα να του πεί: «- Αν σας άρεσε το φαγητό μας, θα χαρούμε να σας ξαναδούμε!»
Ο πελάτης έκανε ένα χαμογελαστό νεύμα με το κεφάλι, κι έφυγε.

ii.
Το αμάξι του τό ‘χε αφήσει λίγο παραπέρα, σε μιά αλάνα. Όμως, αποφάσισε να μην το πάρει αμέσως. Σκέφτηκε πως λίγο περπάτημα πρώτα κατά μήκος του έρημου πεζόδρομου, θα του έκανε καλό. Άλλως τε, είχε περάσει η πρώτη επίδραση του οινοπνεύματος στο κεφάλι του, κι οι σκέψεις του ξαναγύρισαν στα του διαζυγίου. Τη δίκη καί τις αντεγκλήσεις δεν ήθελε μήτε να τα ξαναδεί ουδέ κάν ζωγραφιστά, όχι να τα θυμάται· ή, ακόμη χειρότερα (Θεός φυλάξοι!), να τύχει να τα ξαναζήσει! 


Όμως, έμεναν κάποιες λεπτομέρειες, που έπρεπε να τις τακτοποιήσει πριν μπεί το νερό της νέας του ζωής στ’ αυλάκι, κι αυτές ακριβώς ήθελε να σκιτσογραφήσει σ’ ένα πρώτο σχεδίασμα του νού. Πιθανώτατα ο μικρός του περίπατος θα τον βοηθούσε καί σ’ αυτό.


Το πρώτο που σκέφτηκε, ήταν πως θα διαχώριζε πλέον τον επαγγελματικό του δρόμο με τον συνάδελφο καί συνεταίρο του στο γραφείο. Όχι πως ο άλλος ήταν κακός άνθρωπος. Απεναντίας! 

Αλλά δεν άντεχε τη συμβία του, ένα άτομο με διαρκώς ετοιμοπόλεμη την πικρόχολη κριτική γιά τους πάντες καί τα πάντα – από τις κάλτσες, που φορούσε ο καθείς («- Μμμμ!… αταίριαστες!»), μέχρι το πτυχίο που πήρε («- Δεν κάνεις γι’ αυτή τη δουλειά!»). Καλημέρα της έλεγες, τον μπελά σου έβρισκες. Η τωρινή του κατάσταση με το διαζύγιο ήταν σπίθα στη δυναμίτιδα της φιδίσιας γλώσσας της· ουδείς σώφρων θά ‘θελε -ή θ’ άντεχε- κάτι τέτοιο.


Πολλές φορές μπήκε στον πειρασμό να πεί σ’ αυτό το ζώον τί ακριβώς ήθελε να της χώσει βαθειά στο στόμα, γιά να την κάνει να μή μιλάει· κι άλλες τόσες απόδιωξε την παρόρμηση με σκέψη λογική. Αλήθεια, κάνουν σέξ τα βιολογικά ρομπότ; Τί της βρήκε, άρα γε, ο συνεταίρος του καί τη φορτώθηκε διά βίου; Μάλλον το Σύμπαν είχε κάποιον νόμο σύζευξης των αντιθέτων, δεν εξηγούταν αλλοιώς. Σκέφτηκε πως ίσως ήταν καλή ιδέα να του πεί να τον μιμηθεί, καί να τη σουτάρει κι αυτός. 

Αλλά δεν τού ‘πεφτε λόγος. Κι ως να πάρει διαζύγιο κι ο συνέταιρος (άν καί όταν), καλύτερα θα ήταν ν’ απομακρυνθεί αυτός απ’ την κοινή επαγγελματική δραστηριότητα στο γραφείο.


Ευτυχώς, δεν είχαν πολλά να χωρίσουν. Κι η σύνταξη ήταν κοντά. Θα κρατούσε το επάγγελμα -μόνος του, πιά- τυπικά ενεργό γιά λίγα χρόνια ακόμη, καί τέλος.

Χωρίς να το καταλάβει, έφτασε κοντά σ’ ένα σπίτι. Κλειστό. Κλειστό εδώ καί χρόνια. Αφηρημένα, κοίταξε γιά κάμποσο την παλαιϊκή μονοκατοικία. Την ήξερε καλά… είχε περάσει αρκετά καλοκαίρια φιλοξενούμενος σ’ αυτό το σπίτι, που ανήκε στη γιαγιά μιάς συμμαθήτριάς του απ’ το δημοτικό. 

Μόνο που, τόσες δεκαετίες πριν, το σπίτι το θυμόταν μ’ άλλα χρώματα κι άλλα πορτοπαράθυρα. Ξύλινα εκείνα. Κι άλλα κάγκελα, πιό χαμηλά. Το είχε ξαναδεί, βέβαια, κάμποσες φορές τα περασμένα χρόνια (μιά που τον ξανάφερνε ο δρόμος απ’ αυτό το μέρος, αν κι όχι συχνά), αλλά πάντα προσπερνούσε. Τούτη τη φορά, όμως, στάθηκε.


Το σπίτι ήταν μεν κλειστό, αλλά δεν φαινόταν παρατημένο. Οι νοικάρηδες το είχαν ανακαινίσει, καί προφανώς συνέχιζαν να το φροντίζουν. Ο ίδιος δεν έμενε κάπου κοντά, αλλά ερχόταν με τους γονείς του γιά μπάνιο στην ίδια ακρογιαλιά, που περπάταγε τώρα. 

Εκείνες οι ολοφώτεινες καλοκαιρινές μέρες της παιδικής του ηλικίας περιέκλειαν -εκτός από τη θάλασσα- καί την αυτονοήτωι δικαίωι συνέχεια της σχολικής παρέας (καί κάθε είδους σκανταλιάς!) με τη συμμαθήτριά του. 

Το παιχνίδι με την Ελενίτσα πρίν, κατά, καί μετά το μπάνιο, ήταν τόσο φυσιολογικό, όσο ο καλοκαιρινός Ήλιος. 

Την Ελενίτσα, το -τότε- αγοροκόριτσο! Κι η έρμη η γιαγιά της έπαιρνε καθημερινά χρυσό μετάλλιο σε νοητό μαραθώνιο παιδοφυλάξεως, προσπαθώντας διαρκώς (πλήν ματαίως) να μεταβάλει δυό διαόλια σε παιδιά-πρότυπα. 

Τί ωραία, όμως, τα σπιτικά γλυκά της γιαγιάς!… που, πότε τα κερνούσε η γιαγιά, καί πότε τά ‘κλεβε η Ελενίτσα απ’ το βάζο, καί μοιραζόντουσαν τις κουταλιές με την αφεντιά του!



Οι γλυκειές γεύσεις του ξανάρθαν στο στόμα, μαζί με την εικόνα του βάζου – που άδειαζε με βήμα ταχύ, με ρυθμό σχεδόν μή εξηγήσιμο γιά το μυαλό της καημένης της γριάς. Όμως δεν άφησε πιό λάσκα τα χαλινάρια των αναμνήσεων. Κούνησε το κεφάλι του (όχι ακριβώς με λύπη), καί κίνησε να φύγει. 

Τί νόημα είχαν αυτές οι θύμησες αυτή τη στιγμή;! Αταίριαστες στο πνεύμα της ημέρας, αλλά καί γενικώτερα. Από τώρα κι ύστερα θα κοίταζε μονάχα εμπρός, τη ζωή που έρχεται. Ποτέ πίσω. Ποτέ πιά πίσω! Κι αυτό ακριβώς σκόπευε να κάνει.


Αλλά
το άρωμα – που δεν το ήξερε
κι η φωνή – που δεν ήξερε αν την ήξερε.
«- Σκοπεύεις να δώσεις το σπίτι μου αντιπαροχή;»




Γύρισε. Τον κοιτούσε κατάματα καί του χαμογελούσε μιά γυναίκα μέσου αναστήματος, μέσων κιλών, αλλά ηλικίας ανώτερης. Κι αλοί, σε αντίθεση με τα παλαιωμένα κρασιά, στους ανθρώπους η ηλικία ανωτέρα ουδέποτε συνάδει με την σωματική ποιότητα ανωτέρα… Παρά ταύτα, η γυναίκα ήταν αρκετά όμορφη γιά τα χρόνια της· τί «όμορφη»; όχι απλά όμορφη, εντυπωσιακή θα τήνε χαρακτήριζε! 

Το παρουσιαστικό της έδειχνε πως τα περασμένα χρόνια η εμφάνισή της είχε ζήσει μεγαλύτερες δόξες, αλλά όλα κι όλα: προηγούνται οι καλοί τρόποι ενός πραγματικού κυρίου! Την ηλικία της δεν θα τολμούσε να την ξεστομίσει. Εκάς οι κακές σκέψεις, λοιπόν!


Την εικόνα της γυναίκας συναποτελούσαν αρκετές προσεγμένες ψηφίδες. Ένα άψογο φθινοπωρινό ταγιέρ, ελαφρύ κασμήρι, μακρυμάνικο. Λιγάκι παλιομοδίτικης αντίληψης, αλλά -παραδόξως!- καθόλου παράταιρο επάνω της. Ένας κύκνος καμαρωτός, ανάγλυφος σε καρφίτσα κάμεο επάνω στο αριστερό πέτο του ταγιέρ της.





Ένα κρέμ πουκάμισο, σα μεταξωτό, με φιογκάκι στον λαιμό. Δυό χέρια ταλαιπωρημένα απ’ τη ζωή, μ’ ένα διακριτικό διαφανές βερνίκι στα νύχια. Ένα ζευγάρι ταιριαστές καλόγουστες γόβες. Μιά τσάντα ακριβή, αλλ’ όχι κραυγαλέα. Ένα πρόσωπο της ηλικίας της, αλλά πολύ συμπαθές. Κοντά σπαστά μαλλιά βαμμένα ξανθά, προϊόν άψογης κομμωτικής φροντίδας. Καί δυό μάτια, ξεθωριασμένο γαλάζιο τ’ ουρανού. Αλλά η ψυχική φλόγα εξακολουθούσε να καίει μ’ ένταση μέσα τους.


Το μόνο παράφωνο στην εμφάνισή της ήταν το καλτσόν της· παρά την προσπάθεια του εργοστασίου ν’ αποκρύπτεται ο σκοπός του, φαινόταν καθαρά πως είναι παραϊατρικό βοήθημα – απ’ αυτά που πουλάνε στα φαρμακεία.


Την κοίταξε με περιέργεια γιά μερικές στιγμές, ώσπου τελικά οι νευρώνες στο συγχυσμένο του τσερβέλο κατάφεραν να βγάλουν πόρισμα.

«- Ελένη;!»
«- Ναί, Παναγιώτη! Εγώ είμαι!»

Αγκαλιάστηκαν θερμά καί φιλήθηκαν σταυρωτά.


Με την Ελένη, εκτός απ’ τα παιδικά καλοκαίρια τους, οδοιπορήσανε μαζί όλα τα χρόνια του Δημοτικού. Μετά, γιά τους πρώτους μήνες της πρώτης Γυμνασίου, πήγαν σε διαφορετικά σχολεία, αν καί στην ίδια πόλη. Αλλ’ αυτό ήταν το έλασσον κακό. Διότι, ακόμη πιό μετά, ο πατέρας της πήρε μετάθεση γι’ Αθήνα – την οποία Αθήνα τότε οι υπάλληλοι θεωρούσαν ως ντέ φάκτο γέρας του κλεισίματος της θητείας τους. Με την τελευταία κι οριστική μετάθεση στην Αθήνα, ες Όλυμπον αναβήσαιτο ο μετέπειτα συνταξιούχος, δηλαδής. Μπαμπάς Ελένης κι οικογένεια Ελένης (μαζί πακέτο κι η Ελένη), λοιπόν, έφυγαν οικογενειακώς καί οριστικώς γιά το κλεινόν άστυ, κι έκτοτε με τη συμμαθήτριά του χάθηκαν. 

Ούτε ξαναπάτησαν πιά στο σπίτι της γιαγιάς τα καλοκαίρια. Όχι, όχι, ψέμματα!… Δεν έπρεπε να είναι άδικος: μέχρι τα δεκαοχτώ τους, δυό φορές ξανάρθε στη γιαγιά της η Ελένη, κοπέλλα πιά. Δυό καλοκαίρια, από μιά βδομάδα κάθε φορά. Το ‘ξερε αυτό, διότι ρώτησε τη γιαγιά της Ελένης καί του τό ‘πε. Αλλά το ίδιο διάστημα -από τρομερή σύμπτωση!- ο ίδιος είχε πάει διακοπές με τους δικούς του γονείς αλλού. Κι έτσι, δεν ξαναβρεθήκαν.


Η αποφοίτηση απ’ το σχολείο, οι εξετάσεις, το πτυχίο του Πολιτικού Μηχανικού, ο στρατός, τα πρώτα επαγγελματικά βάσανα, όλα όσα στην πορεία του βίου του ακολούθησαν την παιδική του ξενοιασιά, υποβίβασαν το επίπεδο της ανάμνησης της πάλαι ποτέ συμμαθήτριάς του σε μή πρωτεύον. Ωστόσο, γιά κάποια χρόνια στην αρχή (απ’ αυτά που πέρασαν χωριστά), μάθαινε σποραδικά νέα της από κοινά γνωστά πρόσωπα. Είχε παντρευτεί, κι είχε πάει, λέει, γιά μόνιμη διαμονή στην Αμερική.


Πέρασαν κι άλλα εικοσ’πέντε… όχι, τριάντα γεμάτα χρονάκια, μπορεί καί παραπάνω, που δεν είχε ξανακούσει κάτι γι’ αυτήν. Αλλά νά ‘τηνε πάλι εμπρός του!… πίσω του, δηλαδή – κι αλλαγμένη κάπου μισόν αιώνα. Αλλαγμένη· όχι «γερασμένη». Δε λέμε τέτοια βδελυρά πράγματα γιά μιά πραγματική κυρία!


«- Μή μου πείς ψέμματα, ήσουν έτοιμος να με φωνάξεις ‘Ελενίτσα’ – όπως τότε!», συμπλήρωσε. Καί, πριν προλάβει να της απαντήσει, «- Έλα μέσα γιά έναν καφέ!»


«- Κι εσύ εμένα ‘Παναγιωτάκη’! Όπως τότε!». Έκανε μιά μικρή παύση, ενόσω η γυναίκα του χαμογέλασε καταφατικά. «- Ελενίτσα!«, τη χάϊδεψε η φωνή του (εξεπίτηδες ανακαλώντας μνήμες), «Ελένη μου, πραγματικά χαίρομαι πάρα πολύ που σε ξαναβλέπω, αλλά δυστυχώς δεν είναι η στιγμή κατάλληλη! Κάποια άλλη φορά…»


«- Γιατί; καί πότε θά ‘ναι η κατάλληλη στιγμή; Λες να κάτσω να σε περιμένω ακόμη μισόν αιώνα;», του χαμογέλασε θερμά, κι έχωσε το μπράτσο της κάτω απ’ το δικό του, μπλέκοντας τα δάχτυλα του χεριού της στα δικά του. «- Έλα μέσα, τώρα που σε ξαναβρήκα, καί δεν ακούω τίποτε!»


Κοντοστάθηκε· δεν κουνιόταν απ’ τον τόπο του. Αναγκαστικά κοντοστάθηκε κι αυτή. Δοκίμασε να της αντισταθεί με την έσχατη γραμμή άμυνάς του. 

«- Ελένη μου, δεν θα είμαι καθόλου καλή παρέα! Ψυχικά είμαι εντελώς χάλια, όσο ήμουνα ελάχιστες άλλες φορές στη ζωή μου… βλέπεις, μόλις σήμερα το πρωΐ τέλειωσα μ’ ένα αρκετά εχθρικό κι άσχημο διαζύγιο, καί δεν έχω συνέλθει ακόμη!»


Αλλά η γυναίκα δεν υποχώρησε. Είπε μαλακά: «- Έλα σε παρακαλώ γιά ένα καφεδάκι, καί σου υπόσχομαι να σε σεβαστώ καί να μη σε πρήξω. Δε θα σκαλίσω τις πληγές σου, σ’ το υπόσχομαι. Αλλά, σκέψου ότι αυτές ακριβώς τις στιγμές θέλεις δίπλα σου πρόσωπα εμπιστοσύνης, καί μόνον αυτά. Θα έρθεις; Θα μου κάνεις το χατήρι;»


Τη κοίταξε με βλέμμα λιγάκι χαμένο, χωρίς ν’ αποκριθεί.
«- Γιά μένα; Θα έρθεις γιά μένα;»


Κούνησε το κεφάλι του σε κατάφαση, νικημένος απ’ το τελευταίο επιχείρημά της, παραδομένος, κοιτώντας ίσα μπροστά του. 
Η γυναίκα ξεκλείδωσε, καί μπήκαν μέσα στο σπίτι μαζί, ά λά μπρατσέτα.




iii.
Είχε κρατήσει αρκετά απ’ τα έπιπλα της γιαγιάς της. Καί τα σεμεδάκια της! Το πλείστο εσωτερικό του σπιτιού ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο, όπως το θυμόταν. Τίποτε το παράξενο, βέβαια· το σπίτι δεν ήταν διατηρημένο από υπερφυσικό θαύμα. Απλά, η Ελένη κατά την απουσία της πλήρωνε κάποια κυρία, που ερχόταν πότε-πότε καί το φρόντιζε. Η γιαγιά είχε πεθάνει προ πολλού, Θεός σχωρέσ’ την. Το ίδιο κι οι γονείς της, αρκετά αργότερα. Κι ο άντρας της, πριν κάποια χρόνια, τελευταίος στη σειρά των αναχωρησάντων δικών της.


Κάθησαν σε δυό σκαλιστούς καναπέδες αντικρυστά, κι η κουβέντα λαμπάδιασε.

…Ναί, όσα είχε ακούσει γι’ αυτήν ήταν σωστά. 
Πρώτα Γερμανία, γιά την πρώτη ερευνητική εργασία του άντρα της (επιστήμονας της καριέρας, γάρ), μετά Αμερική. Μόνιμα. 
Ναί, δυό κόρες, της παντρειάς σήμερα, που μεγάλωσαν καί δουλεύουν τώρα εκεί. 
Γιατί γύρισε η ίδια πίσω; 
Ά, μεγάλη ιστορία, αλλά ήθελε να ρίξει μαύρη πέτρα σ’ εκείνη την περίοδο της ζωής της. Οριστικά. Γιατί, Ελένη μου; 
Διότι το να είσαι επιστήμονας είναι καλό, αρκεί να μή μπλέξεις. Κι ο άντρας μου έμπλεξε…

«- …Πού;»

«- Δεν ξέρω. Αλλά τον τελευταίο μήνα της ζωής του φερόταν πολύ παράξενα. Δεν πατούσε στο σπίτι, δεν πατούσε στο πανεπιστήμιο, δεν απαντούσε στα τηλέφωνα… Κι όταν ερχόταν, καθόταν ελάχιστα καί ξανάφευγε, χωρίς στο μεταξύ ν’ απαντάει στις επίμονες ερωτήσεις μου. Ούτε με φωνές καί καυγάδες δεν μπορούσα να τον συνεφέρω! Έστω, να μάθω τί περνούσε. Γύριζε την πλάτη του κι έφευγε πάλι, κι ούτε τα παιδιά δεν αποχαιρετούσε καλά-καλά. Καί λίγες μέρες αφού είχε πεθάνει, που λες Παναγιώτη μου, ήρθαν δυό βλοσυροί μαντραχαλάδες στο σπίτι.»


«- Τί; κακοποιοί;»


«- Όχι, αλλά ελάχιστα απείχαν, παρά τα κοστούμια τους. Ξεκίνησαν λέγοντάς μας χοντρά ψέμματα -σ’ εμένα καί τα κορίτσια- ότι δήθεν είναι της ασφάλειας του πανεπιστημίου, όπου δούλευε ο μακαρίτης ο άντρας μου. Ποιά ασφάλεια, ποιό πανεπιστήμιο; γύρευε ποιάς μυστικής υπηρεσίας ήταν! Καί τα πιστόλια τους δεν κάναν καμμία προσπάθεια να τα καλοκρύψουν κάτω απ’ τα σακκάκια τους. Θά ‘λεγες ότι, αντίθετα, τα επεδείκνυαν επίτηδες. ‘Ασφάλεια του πανεπιστημίου’, χά!… Δε βρήκαν να πουν τίποτε πιό έξυπνο, τουλάχιστον;»


«- Καί τί έγινε τελικά μ’ αυτούς;»


«- Μ’ αυτούς!… Μας έβαλαν να καθήσουμε ακίνητες, τρείς τρομαγμένες γυναίκες…»

«- ‘Γυναίκες’;»
«- Έ, εντάξει, τα κορίτσια ήταν δέκα χρονών το ένα καί δώδεκα το άλλο τότε… κι ανακάτεψαν οι λεβέντες όλο το σπίτι, που λες. 

Όσα βιβλία βρήκαν, τά ‘καναν φύλλο καί φτερό. 

Στις φωνές μου να μην αφήσουν πίσω τους ανακατωσούρα, απλά παρατούσαν στη βιβλιοθήκη όπως-όπως τα βιβλία που είχαν ήδη ξεφυλλίσει. 

Στο τέλος, πήραν μαζί τους έναν ξεχασμένον φορητό υπολογιστή του άντρα μου καί ξεκίνησαν να ξεκουμπιστούν, αλλά ο ένας τους στάθηκε καί κάτι ψιθύρισε στον άλλον. Που πήγε στο αμάξι τους, καί γύρισε με μερικά εργαλεία. Ξεβίδωσαν την τηλεόραση απ’ τον τοίχο, την πήραν μαζί τους, κι έφυγαν χωρίς κάν να μας χαιρετήσουν. Παλιόμουτρα!… τί περιμένεις;!»


«- Σας ξαναενόχλησαν;»


«- Όχι, αλλά μετά από ακόμη λίγες μέρες μας έκανε πάλι επίσκεψη ο ένας τους, ο πιό πικρόχολος καί σιχαμένος.»


«- Σε καταλαβαίνω απόλυτα!… Ξέρω από τέτοια άτομα!», τη διέκοψε, σα να μιλούσε στον εαυτό του.


«- Μας έφερε πίσω τον υπολογιστή σε καλή κατάσταση, καί την τηλεόραση διαλυμένη. Πριν φύγει, πέταξε στο τραπέζι έναν μεγάλο κίτρινο φάκελλο, καί μού ‘πε με χαιρεκακία: ‘- Ο σύζυγός σας είχε φιλενάδα! Το ξέρατε;’ Έφυγε, χωρίς να περιμένει απάντηση.»


«- Τί είχε μέσα ο φάκελλος;»

«- Όντως περιείχε φωτογραφίες του άντρα μου, να φιλιέται στο στόμα με μιά γυναίκα που δεν την είχα ξαναδεί ποτέ μου.»

«- Πώς κι έτσι; σου είχε κάνει κι άλλα τέτοια ο μακαρίτης;», τη ρώτησε σοβαρός.

«- Δεν ήταν καθόλου τέτοιος τύπος, Παναγιώτη μου. Ως γυναίκα, το ήξερα καλά. Αλλά πιστεύω ότι αυτό το έκανε γιά να μπερδέψει τα ίχνη του καί να κρατήσει μακριά από μας, που μας υπεραγαπούσε, αυτούς που τον κυνηγούσαν.»


«- Καί μετά;»

«- Τί ‘μετά’;»

«- Τί έκανες; Τί έγινε; Ξανάρθαν αυτοί;»

«- Ευτυχώς όχι. Εμείς φύγαμε απ’ το σπίτι που μέναμε, καί πήγαμε σε άλλη πολιτεία. Μακριά. 
Καθήσαμε εκεί μαζί οι τρείς μας -ναί, τρείς γυναίκες πιά!- άλλα δεκαπέντε χρόνια. Τα κορίτσια μεγάλωσαν, ο χρόνος γιάτρεψε αρκετά τις πληγές μας καί των τριών, βρήκαν δουλειές καί σπουδές όπως τις ήθελαν, κι αποφάσισαν να μείνουν εκεί μέχρι νεωτέρας. Εγώ, όμως, δεν είχα λόγο πιά να μείνω άλλο. Ούτε έβλεπα καί νόημα να το κάνω. Όχι τώρα κοντά, αλλ’ από τότε που μετακομίσαμε. 

Είχα γίνει άλλος άνθρωπος. Ούτε κάν νέες σχέσεις δεν επεδίωξα. Δε λέω, δοκίμασα, αλλά κάποιες -ελάχιστες- ιστορίες δίχως νόημα καί δίχως προοπτική, έφτασαν καί περίσσεψαν να με πείσουν πως δεν αξίζει η προσπάθεια. Δεν είχα, βέβαια, καί καμιά τρομερή πείρα απ’ τους άντρες πριν παντρευτώ, ώστε να κρίνω αλάνθαστα αν έπραξα σωστά ή όχι, αλλά η κοσμοθεωρία μου λέει πως αν είναι να σε βρεί, θα σε βρεί!…», είπε φιλοσοφικά, κοιτάζοντας μακριά.

«- Να υποθέσω πως δεν σε βρήκε;«, την περίπαιξε καλόκαρδα.

«- Να υποθέσεις!», του απάντησε σοβαρή. «Στο μεταξύ, νοστάλγησα καί λιγάκι – τί λιγάκι, αρκετά! Κι έτσι, γύρισα πίσω.»

«- Δηλαδή, έχεις ήδη κάποια χρόνια πάλι στην πατρίδα;»

«- Ναί, αλλά μένω στην Αθήνα. Στο διαμέρισμα που είχε αγοράσει ο πατέρας μου. Εδώ έρχομαι αραιά, αλλά δεν τ’ αφήνω το σπίτι της γιαγιάς! Μ’ αρέσει!»

«- Γιά τις παιδικές σου αναμνήσεις;»

«- Κι όχι μόνον! Μ’ αρέσει γενικώτερα. Ίσως στο μέλλον έρθω να μείνω εδώ μόνιμα γιά κάποια χρόνια.»

«- Καί τί θα κάνεις εδώ, στην ερημιά;»

«- Θα δώ… ίσως ό,τι έκανα καί στην Αμερική.»

«- Καί τί έκανες εκεί;»
«- Σπούδασα ψυχολογία δι’ αλληλογραφίας. Απλά πήρα το πτυχίο, δεν έκανα κάτι στον επαγγελματικό τομέα. Μερικές φορές, πάλι, έγραφα άρθρα γιά ομογενειακές εφημερίδες. Κι όλ’ αυτά τα χρόνια φρόντιζα συνεχώς την οικογένειά μου. Ήμουν μιά υποδειγματική νοικοκυρά, δηλαδή!»


Της χαμογέλασε εγκάρδια, κι αυτή του ανταπέδωσε το χαμόγελο.
«- Κι άμα βαρεθείς την ψυχολογία, υποθέτω ότι θα γίνεις γιαγιά… να κυνηγάς μιά άλλη Ελενίτσα κι έναν άλλον Παναγιωτάκη, να μη σου τρώνε τα γλυκά!»

«- Όσο γι’ αυτό!… να είσαι σίγουρος! Αλλά τώρα, σειρά σου! Πες μου τα δικά σου! Κι άμα είσαι καλό παιδί καί τα ομολογήσεις όλα, έχει καί γλυκό!»

«- Κλεμμένο;», της χαμογέλασε σκανταλιάρικα.

«- Όχι μωρέ, αλλά γιατί ρωτάς;»

«- Εκείνο ήταν πιό νόστιμο!»


Γέλασαν μ’ ένα βροντερό γέλιο έξω καρδιά, σαν τα μικρά παιδιά που ήταν κάποτε.




iv.
Είπε κι αυτός, είπε…

Κάποια στιγμή, η γυναίκα έσκυψε -ελαφρά ενοχλημένη-, γιά να διορθώσει το καλτσόν της, κάνοντας ταυτόχρονη προσπάθεια να μη χάσει απ’ το βλέμμα της τον συνομιλητή της. Δεν ήθελε να δείξει αγενής. Όμως, ο άντρας την ενθάρρυνε.

«- Κάνε τη δουλειά σου! Δεν θα σε παρεξηγήσω! Μπροστά στη γυναικεία ομορφιά καί τη φροντίδα της, υποκλίνονται μέχρι καί οι βασιλείς!»

«- Ώ, με κολακεύεις! Αλλά συνέχισε να μου εξιστορείς τα δικά σου! Σ’ ακούω εγώ, σ’ ακούω!»

Κι αυτός συνέχισε, με το μυαλό του ν’ αναρωτιέται σε δεύτερο επίπεδο κατά πόσον η σχετικά πλήρης προφορική περιγραφή μιάς ζωής, έστω καί συνοπτική, χωράει σε δυό ώρες – ή δυό μέρες. Ή παραπάνω.


Κι όταν τέλειωσε, συνέχισαν σε χορωδία. Σε λόγια καλούπωσαν την προαιώνια περιπέτεια τ’ ανθρώπου, ξαναπαιγμένη στις δικές τους βιωματικές εκδοχές. Κουτσομπολιά, νοσταλγίες, απολογισμοί, σκέψεις, όνειρα. Του νού καί της καρδιάς φτερουγίσματα «τί θα γινόταν, αν…», τις περισσότερες φορές κρατημένα την τελευταία στιγμή (από κάποιον κόμπο στο λαιμό) σε σχήμα κατά το νοούμενον, μη φύγουν έρκους οδόντων. Παραμένοντας αιωρούμενα στον αέρα μεταξύ τους, σαν το άρωμα της γυναίκας – αλλά, κάποιες σταγόνες δάκρυ όλο καί φτάνανε στις άκρες των ματιών.

Την παλάντζα στα συναισθήματα, πάντως, την ίσιαξε το διαζύγιο. Δεν τη γλύτωσε τη σχετική κουβέντα, τελικά. Αλλά δεν τον ένοιαζε κιόλας. Η καρδιά του είχε ζεσταθεί.

Ανάμεσα στην αφήγηση, όμως, η Ελένη ξανάπιασε γιά δεύτερη φορά τη διόρθωση του καλτσόν. «- Όοοοο ό ό ό!!!», έκανε θυμωμένη, που ένα βιομηχανικό προϊόν καθημερινής υποχρέωσης χαλούσε τη μαγεία την απροσδόκητη.
«- Μάλλον σ’ ενοχλεί πολύ καί διαρκώς το καλτσόν σου;», τη ρώτησε μ’ ενδιαφέρον.
«- Δεν είναι καλτσόν, κάλτσες είναι! Το καλτσόν δεν είναι ακόμη κατάλληλο να το φορέσω, επειδή φέρνει ζέστη – κι ο καιρός ακόμη δεν έχει κρυώσει.»

«- Κάλτσες, έ;», έκανε αφηρημένα, με το μυαλό του ακόμη προσηλωμένο στην κουβέντα τους.

«- Ναί, κάλτσες. Καί πραγματικά συμβαίνει αυτό που είπες. Δεν το συνηθίζουν, αλλά γιά κάποιο λόγο άρχισαν να μ’ ενοχλούν σήμερα.»

«- Να προτείνω κάτι; βγάλ’ τες!»

Της μίλησε με τελείως ουδέτερο ύφος. Σα να μιλούσε σε πελάτη, γιά το ποιός είναι ο καταλληλότερος τύπος μόνωσης.

Τον κοίταξε κι αυτή αφηρημένα, φανερά κολλημένη κι αυτή στη γοητεία της μέχρι τότε συνομιλίας τους, θεωρώντας ο,τιδήποτε άλλο ανάξιο ασχολίας προς το παρόν.

«- Δεν έχεις άδικο!…», είπε, με ύφος «πώς καί δε σκέφτηκα κάτι τόσο απλό»
 Κι επιδεικνύοντας προτεστάντικη ευθύτητα (είχε ζυμωθεί μαζί της στην ξενητειά), έβγαλε τη δεξιά γόβα της, σήκωσε λίγο τη φούστα της, κι έβγαλε τη μιά κάλτσα της. 
Όταν συνειδητοποίησε τί έκανε (έστω κι υπό τη σκέπη της οικειότητας), την κατέλαβε το πνεύμα του πάλαι ποτέ ντροπαλού κοριτσιού· του ζήτησε συγνώμη.


Της χαμογέλασε. «- Αν οι όμορφες γυναίκες ζητάνε συγνώμη, επειδή ξεντύνονται καί γεμίζει ομορφιά η πλάση, τότε τί να πούν κι οι εγκληματίες;!», είπε χαμογελώντας της πολύ εγκάρδια.
Του χαμογέλασε κι αυτή ένα ξεκάθαρο «ευχαριστώ». Χωρίς να σχολιάσει περισσότερο, έβγαλε καί την αριστερή κάλτσα της. Τις παράτησε καί τις δυό άδειες καί ξέψυχες στο απέναντι μπράτσο του καναπέ που καθόταν.


Ο Παναγιώτης, ως ανήρ, έφαγε τα πόδια της με το βλέμμα του. Επίμονα. Στα όρια της αγένειας. 

Ήταν τα όμορφα πόδια μιάς όμορφης γυναίκας, ναί (κι είπαμε, ηλικίες δε σκαλίζουμε!), αλλά δεν ήταν αυτός ο μόνος λόγος που τα κοίταζε. Υπήρχε καί κάτι ακόμη, που δεν κολλούσε στην εικόνα· κι αυτό το κάτι έθεσε το μυαλό του σε περιδίνηση. Τη στιγμή, όμως, που πήγε να το πιάσει στο δόκανο, του μίλησε η Ελένη.

«- Κοιτάζεις τα πόδια μου;», του χαμογέλασε πειραχτικά.

«- Ναί. Είσαι όμορφη γυναίκα! Πάντα ήσουν… Ο Θεός είχε κέφια, όταν σ’ έφτιαχνε!»

«- Σ’ ευχαριστώ! Καλωσύνη σου, αλλά…»

«- Τί ‘αλλά’;»

«- Άσ’ το!…»

Ο άντρας σκέφτηκε γιά λίγο.
«- Κάτι γιά την ηλικία μας πήγες να πείς, έ;»
«- Ναί!»
«- Άσ’ το!», της απάντησε, καί λύθηκαν στο γέλιο κι οι δυό.


Η γυναίκα σηκώθηκε απ’ τη θέση της.
«- Να με συμπαθάς! Είμαι αγενέστατη! Γιά καφέ σε κάλεσα, αλλά τον ξέχασα τελείως!»

«- Μωρέ Ελένη, κι εγώ τον ξέχασα! Αλλά γιά έναν καφέ θα κάνουμ’ έτσι; Η κουβέντα μας ήταν το κάτι άλλο! Πολύ τη χάρηκα, ειλικρινά σου λέω!»

«- Είδες, που δεν ήθελες να έρθεις μέσα; Αλλά, εν πάσει περιπτώσει, εγώ θα σ’ τον φτιάξω. Πώς τον πίνεις;»

Της είπε. Η εποχή επέβαλλε ζεστόν, αν καί μονάχα ημερολογιακώς· όχι καιρικώς.

«- Εντάξει, περίμενέ με λίγο να τον φτιάξω καί να τον σερβίρω! Καί θα συνεχίσουμε μετά τα ωραία μας!»

«- Ναί!»

«- Αλλά φταίς κι εσύ λιγάκι, που ξέχασα τον καφέ!»
«- Γιατί; τί έκανα; Παραδίνομαι!», είπε με χιουμοριστικό ύφος, σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά.

«- Είσαι πολύ καλός συνομιλητής, όχι μόνο επειδή μιλάς όμορφα, αλλά κι επειδή ξέρεις ν’ ακούς!», του χαμογέλασε, καί ξεκίνησε γιά την κουζίνα.


Ο Παναγιώτης, με το που την είδε όρθια κι από πλάτη, επεσήμανε αμέσως το αταίριαστο που τον βασάνιζε λίγο πρίν: οι γάμπες της Ελένης καθόλου δεν δείχνανε την όποια φθορά της ηλικίας της. 

Εντάξει, τα πόδια της κάτω απ’ τους αστραγάλους ήταν ταλαιπωρημένα – όσο πρόλαβε να τα δεί, πριν η γυναίκα ξαναφορέσει της γόβες της. Αλλά οι γάμπες καί οι μηροί της ήταν μιά χαρά. Αυτές οι χαζές «υποστηρικτικές» κάλτσες ήταν τελείως άχρηστες! Τί να σχολιάσεις, όμως; πασίγνωστα πράγματα, που τα ξέρουν μέχρι κι οι χαζότεροι εκπρόσωποι του ανδρικού φύλου: σε θέματα ομορφιάς κι εμφάνισης, οι γυναίκες έχουν σύμφυτον έναν σχεδόν μεταφυσικό φόβ…

Δεν πρόλαβαν ν’ αποσώσουν αυτός τη σκέψη του κι αυτή μερικά βήματα προς την κουζίνα, κι η Ελένη άφησε ακόμη μία πολεμική κραυγή. Την είδε να κρατάει με το ένα χέρι το σακκάκι του ταγιέρ της, καί με το άλλο τη φούστα της ψηλά, στη μέση. Σα να τραβούσε τα ρούχα κάποιο αόρατο αγκίστρι, κι αυτή έβαζε κόντρα να μην της φύγουν. Ή, σα να ήταν μουσκεμένα, καί τά ‘στιβε. 

Πραγματικά, στην κάθε νευρικά σφιγμένη χούφτα της είχε εγκλωβιστεί αρκετό ύφασμα.

«- Μπορώ να σε βοηθήσω σε κάτι;», τη ρώτησε.
«- Υποθέτω πως ναί. Έλα μαζί μου, σε παρακαλώ!», του είπε, μετά από μικρή σκέψη.


v.

Σηκώθηκε κι αυτός, καί την ακολούθησε. Πήγαν στην κρεββατοκάμαρα, όπου υπήρχε μιά παλιακιά ντουλάπα με ολόσωμο καθρέφτη.



Η Ελένη στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη ακίνητη κι ανέκφραστη. Σοβαρή, στον απόλυτο βαθμό. Ο Παναγιώτης την κοίταξε προσεκτικά. «- Με το συμπάθειο, αλλά μου φαίνεται πως φοράς ρούχα δυό νούμερα μεγαλύτερα απ’ ό,τι πρέπει!»

Η γυναίκα δεν απάντησε. Τήρησε τη στάση του αγάλματος γι’ αρκετά ακόμη. Τελικά, κάποια στιγμή, ξανάδωσε σημεία ζωής.

«- Με συγχωρείς γι’ αυτό που θα κάνω,…», είπε σοβαρά κι αποφασιστικά, «…αλλά είναι απόλυτη ανάγκη!», συμπλήρωσε. 

Αμέσως μετά, έβγαλε τις γόβες της. Το σακκάκι της. Τη φούστα της. Το πουκάμισό της. Κι απέμεινε με τα εσώρρουχα.

Έλυσε, βέβαια, τη σιωπηλή απορία του Παναγιώτη, γιά το πού θα σταματούσε το στρίπ-τήζ της, αλλά δεν του απάντησε στο γιατί το έκανε.

Ο άντρας κινούσε διαρκώς το βλέμμα του από πάνω της μέχρι κάτω της. Την παρατηρούσε παραξενεμένος, αλλά κι εξεταστικά – έχοντας διπλό το πλεονέκτημα. Της ελάχιστης τώρα κάλυψης των ρούχων της, καί του ειδώλου της. Με τον καθρέφτη, την έβλεπε ταυτόχρονα καί από τη μπρός, καί από την πίσω της πλευρά.

Κάποια στιγμή, σα να κατάλαβε. Αυτή η γυναίκα που έβλεπαν τα μάτια του, δεν ήτ…

«- Παναγιώτη!», του διέλυσε γιά δεύτερη φορά τις σκέψεις του στο χειρότερο δυνατό σημείο. Πήγε να ξαναμαζέψει τον νού του, μπας καί βρεί γιατί γινόταν αυτό, αλλά υπερίσχυσε η περιέργειά του γιά τη συνέχεια της φράσης της Ελένης, καί το ανέβαλε στη στιγμή.

«- Ναί;»

«- Πες μου πως δεν είμαι τρελλή!»

«- Αυτό δεν μπορώ να το βεβαιώσω!», της απάντησε γελώντας πνιχτά.

«- Γιατί;»
«- Διότι ακόμη δε μ’ είδες, κι άρχισες να ξεγυμνώνεσαι!»


Τό ‘ριξε στην πλάκα, με την ελπίδα να κερδίσει χρόνο· ήταν πολύ μπερδεμένος. Αγωνιούσε να δουλέψει το μυαλό του, να καταλάβει – να μη στέκεται εκεί, σα βλάκας, μή κατανοώντας την κατάσταση… που δεν έλεγε η ρημάδα να παραχωρήσει σ’ ελεύθερη χρήση τις αιτίες της.


Η Ελένη φόρεσε ένα συνοφρυωμένο χαμόγελο καί πήγε με δυό δρασκελιές πίσω του. Έκανε τον αντίχειρα καί τον δείκτη του δεξιού χεριού της τανάλια, χώνοντας με δύναμη τα νύχια της λίγο πάνω απ’ το πίσω μέρος του αριστερού αγκώνα του. Πραγματικά τον πόνεσε, αλλά ο πανάρχαιος αρχετυπικός αρσενικός πολεμιστής μέσα του το κατάπιε ατάραχος.

«- Γιατί θες να με κάνεις να πονέσω;», τη ρώτησε.
«- Παναγιώτη! Σοβαρέψου! Ή. Κατάσταση. Δέ. Σηκώνει. Αστεία. Παναγιώτη!«, τόνισε μιά-μιά τις λέξεις, σφίγγοντας την τανάλια όσο μπορούσε, κάθε πού ‘φτανε στο σημείο τονισμού.


Τον παράτησε, καί βημάτισε ημικυκλικά γύρω του, παρατηρώντας τον. «- Αλλά βλέπω πως δεν είμαι το μοναδικό άτομο εδώ μέσα, που φοράει τσουβάλια δυό νούμερα μεγαλύτερα απ’ ό,τι πρέπει!»


Ο άντρας κοίταξε μιά τα ρούχα του, καί μιά αυτήν. «- Σά νά ‘χεις δίκιο!», ψιθύρισε.
«- Γδύσου κι εσύ!», του είπε επιτακτικά καί σοβαρά.

Ο Παναγιώτης -έμπλεως απορίας γιά τη σκοπιμότητα του εγχειρήματος- γδύθηκε, μένοντας κι αυτός με τα εσώρρουχα καί τις κάλτσες.

«- Ένας άντρας στα πενηνταφεύγα με τα εσώρρουχα, δεν θά ‘λεγα πως είναι καί το πιό ωραίο θέαμα του κόσμου!», σχολίασε αμήχανα. «- Αυτό ήθελες να δείς;»


Ηλίθια ερώτηση, αλλά φανέρωνε πως η λύση του μυστηρίου δεν είχε ακόμη αφιχθεί μέσα στην κεφάλα του. 

Η Ελένη, όμως, δεν έδωσε συνέχεια. Παρατηρούσε μιά ασυνήθιστα μακριά ουλή στο αριστερό του πόδι, γαρνιρισμένη με ράμματα, σα σαρανταποδαρούσα κάτω από μεγεθυντικό φακό· που ξεκινούσε απ’ το γόνατο κι έφτανε μέχρι κάτω, μέσα στην κάλτσα του.

«- Τί έπαθες αυτού;», τον ρώτησε, παραμένοντας συνεχώς σοβαρή.

«- Ά, αυτό! Τό κονόμησα εδώ καί κάτι χρόνια. Δεκαπέντε, νομίζω. Είναι απ’ την εποχή που τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει αρκετά, ώστε να μην έχουν ανάγκη τη φροντίδα που απαιτούσαν ως νήπια από μένα καί τη…» (δίστασε λιγάκι· παραλίγο να πεί «μακαρίτισσα») «…τη μάνα τους, εννοώ. Μιλάμε, πήγαιναν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Κι έτσι, εγώ είχα ξανά κάποιον ελεύθερο χρόνο – καί τη διάθεση να θυμηθώ τα νιάτα μου!»

«- Καί τα θυμήθηκες;»

«- Ναί, μόνο που δεν τα θυμήθηκε κάποιος άλλος!»

«- Δηλαδή;»

«- Γιά να κρατήσω καλή φυσική κατάσταση καί να γυμνάζομαι, πήγα να παίξω ποδόσφαιρο σε μιά ερασιτεχνική ομάδα. Αλλά, σε κάποιον αγώνα, κάποιος αντίπαλος δε φέρθηκε καθόλου ως νέος! Σιτεμένος κι αυτός, δε λέω. Αλλά μονοκόμματος! Σε μιά απ’ τις προσωπικές μονομαχίες μας μέσα στον αγώνα, δεν έκανε καμιά προσπάθεια να στρίψει το κορμί του κατάλληλα, να μη συγκρουστούμε σε καταστροφικό βαθμό. Καί μ’ άφησε παράσημο στο πόδι με τις τάπες του παπουτσιού του. Με τον τρόπο που βλέπεις!»

«- Βλέπω; Όχι ακριβώς…», μουρμούρισε. «Σε παρακαλώ, βγάλε καί τις κάλτσες σου!», συμπλήρωσε.

Ο άντρας υπάκουσε, αν καί δε χρειαζόταν. Η ουλή είχε μικρύνει – καί στις τρείς διαστάσεις· καί τώρα έφτανε πάνω απ’ το σημάδι του λάστιχου της κάλτσας, δεν το ξεπέρναγε προς τον κατήφορο. Καί, νά: αψηφώντας κάθε έννοια παραδεκτής πραγματικότητας, η ουλή εξαφανιζόταν σιγά-σιγά μπροστά στα μάτια τους! Ταυτόχρονα, τα πόδια τους καί των δυό, απ’ τον αστράγαλο καί κάτω, με τίποτε δεν έδειχναν ταλαιπωρία σχεδόν έξι δεκαετιών.

Η Ελένη πήρε το βλέμμα της απ’ την ουλή, ξαναστρέφοντάς το προς τον καθρέφτη. Ήταν φανερό πως μέσα της είχε ξεσπάσει μυαλοθύελλα, αλλά έκανε κάθε καλή προσπάθεια να μην το δείξει. 

Κι ο νους του Παναγιώτη έκανε κάθε καλή προσπάθεια να μην προσέξει το χρώμα των ματιών της. Είχε ζωηρέψει εκείνο το γαλάζιο, άρα γε; ή επρόκειτο απλά γιά μιά αλλαγή γωνίας των αναιμικών ηλιαχτίδων που μπαίνανε απ’ το παράθυρο;


Τα μαθήματα ζωγραφικής διέκοψε η φωνή της γυναίκας. «- Σου ζητώ γι’ ακόμη μία φορά συγνώμη, που αναγκάζομαι να καταφύγω σε ακραία μέτρα!», του είπε. «Πάντως, σου υπόσχομαι να σου πω κι εσένα τί φταίει. Άν το βρώ!»


Δεν περίμενε την όποια απόκριση του Παναγιώτη. 
Ξεκούμπωσε τον στηθόδεσμό της, τον έβγαλε καί τον πέταξε. Χωρίς να σταματήσει, έδωσε δρόμο καί στο βρακί της. 

Γυμνή πιά, στάθηκε πάλι γιά λίγες στιγμές τελείως ακίνητη μπροστά στον καθρέφτη. Λες καί περίμενε το γυαλί να ξεπεράσει κάποιο γυαλίσιο πείσμα του καί να της μιλήσει. Στο τέλος, μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα απόλυτης σιωπής (ούτε οι ανάσες τους δεν ακουγόταν), μίλησε αυτή.


«- Βγάλε κι εσύ τα εσώρρουχά σου!», διέταξε τον Παναγιώτη. Βλέποντας, όμως, πως ο άντρας δίσταζε, γύρισε, τον κοίταξε, κι επανέλαβε την εντολή· χωρίς ουδέ ίχνος ηχητικού χρωματισμού, που να προδίδει τις νοητικές της διεργασίες. 

Ο άντρας γδύθηκε κι αυτός. Μόνο η έκφραση απορίας δεν έλεγε ν’ ακολουθήσει τα εσώρρουχά του καί να φύγει απ’ τη φάτσα του.

Η Ελένη ξαναγύρισε στον καθρέφτη. «- Τί βλέπεις;», ρώτησε τον Παναγιώτη, κοιτάζοντας ευθεία μπροστά.


Αυτός, εντελώς αμήχανος πιά, δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε πρώτα το δικό του κορμί. Η ουλή… ποιά ουλή; είχε εξαφανιστεί! 

Η κοψιά του σαφώς έδειχνε νεώτερου άντρα. Κι αρκετά απ’ τα κιλά του απλά δεν υπήρχαν. Όσο γιά την Ελένη, το πρόσωπό της δεν είχε τώρα έστω καί υπόνοια ρυτίδας. Καί το υπόλοιπο κορμί ακολουθούσε σε αντιστοιχία.


«- Τί βλέπω; Ν’ αυτοκαμαρώνεται στον καθρέφτη μιά πολύ όμορφη γυναίκα, χωρίς να βλασφημεί -φορώντας ρούχα- τον καλό Θεό, που την έκανε τόσο κουκλάρα!»

Μιλώντας, συνειδητοποίησε καθυστερημένα πως πρώτη του φορά έβλεπε την Ελένη γυμνή. Αλλά δεν το εξωτερίκευσε.


Η γυναίκα χαμογέλασε πλατειά. «- Πάλι σ’ ευχαριστώ, αλλά μπορείς να το εξειδικεύσεις λιγάκι; Μπορείς να μου περιγράψεις με κάποιες λεπτομέρειες αυτό που βλέπεις;»

«- Χμμμ… μιά γυναίκα αρκετά νεώτερη απ’ την ηλικία…» (δίστασε) «…της! Την ηλικία-μάς!«, τόνισε διορθώνοντας. «Δυό δεκαετίες απάνω-κάτω, θά ‘λεγα.»

«- Σ’ ευχαριστώ, Παναγιώτη! Αυτό ακριβώς βλέπω κι εγώ! Κι ευχαριστώ -εκτός από σένα- καί τον καλό Θεό, όχι επειδή είμαι όμορφη, αλλά επειδή το μυαλό μου ακόμη δουλεύει σωστά!»


Σήκωσε το χέρι της καί ψαχούλεψε τα μαλλιά του. Όχι, δεν ήταν χάδι, αν κι ήταν του χαδιού το μικρό αδερφάκι. «- Κάτι γκρίζες κι άσπρες τριχούλες εδώ πάνω, που είχες όταν ήρθες, πού πήγαν; πότε τις έβαψες καί δεν σε πήρα χαμπάρι, βρέ βαψομαλλιά; Έ βαψομαλλιά!», τον πείραξε.


Γέλασε. «- Άμα ήμουνα βαψομαλλιάς, μπορεί καί να γινόμουνα πρόεδρος της χώρας που σε φιλοξενούσε! Αλλά δεν έγινα, άρα δεν είμαι!», παρώδησε τον Αριστοτέλη.


Πλησίασε λιγάκι εκεί που στεκόταν η γυναίκα, γιά να φέρει καί το δικό του είδωλο μέσα στο οπτικό του πεδίο. Άμ κι ο ίδιος, δεν ήταν τώρα άλλα τόσα χρόνια νεώτερος… απ’ ό,τι ήταν το μεσημέρι; Ο καθρέφτης δεν έλεγε ψέμματα.

Κι αν έλεγε, θα ήταν άκομψο εκ μέρους του να τα λέει διπλά.


 πηγή



Σεράνο – β’



vi.

Η Ελένη, όσο ξαφνικά την άρχισε, άλλο τόσο ξαφνικά παράτησε την πόζα μπροστά στον καθρέφτη. 

Μ’ ευκινησία όντως δυό δεκαετιών νεώτερης γυναίκας, μετακινήθηκε προς το βάθος του δωματίου, όπου βρισκότανε μόνιμα σταθμευμένο ένα μπαούλο. Το άνοιξε, κι έβγαλε από μέσα δυό μαξιλάρια καρέκλας.


«- Σε παρακαλώ, βγες στον πίσω κήπο καί πήγαινε βάλε τα σε κάτι μεταλλικά σκαμνάκια, που θα βρείς δίπλα στο τραπέζι, στο τέλος του πλακόστρωτου. Κάτσε εκεί καί περίμενέ με, να φτιάξω τους καφέδες μας!», του χαμογέλασε ξανά ύστερ’ από ώρα. Τού ‘χωσε τα μαξιλάρια στην αγκαλιά του με τελεσιδικία εντολής.


«- Έτσι; γυμνός;», απόρησε γιά πολλοστή φορά. «Όχι ότι ντρέπομαι, αλλά δεν αισθάνομαι καί πολύ άνετα, ξέρεις! Καί συγνώμη, που δεν σου το είπα νωρίτερα!»


«- Έτσι ακριβώς, Παναγιώτη!», του απάντησε. «Δεν θα ντυθείς, αν δεν σου πω! Κι εγώ γυμνή θα σερβίρω τους καφέδες μας. Άλλως τε, δεν θα μας δεί κανείς εκεί. Πήγαινε σε παρακαλώ, καί μην καθυστερείς!»

«- Γιατ…»
«- Μή ρωτάς! Όλα στην ώρα τους!»


Ο Παναγιώτης συγκατένευσε. Γνώριζε απέξω την ανατομία του σπιτιού καί των χώρων του. Αυτό δεν ήταν ψέμμα, το ήξερε καλά από τα παιδικά τους καλοκαίρια ότι ο πίσω κήπος ήταν καταφύγιο. 

Λόγος καθησυχαστικός γιά τα υπόλοιπα παράξενα που πνίγαν τον νού του· ότ’ είχαν μιά καλή αιτία όλα τους, που θα τη μάθαινε με την ώρα της.


Μπήκαν μαζί στην κουζίνα, κι η γυναίκα ξεκλείδωσε την πίσω πόρτα, που έβγαζε στον κήπο. Παραμέρισε να περάσει ο Παναγιώτης. 

«- Κάνε γρήγορα, σε παρακαλώ! Μην καθυστερείς!»
«- Πάω! Κι εσύ;»
«- Φτιάχνω τους καφέδες μας κι έρχομαι. Δεν αργώ!»
«- Να σε βοηθήσω σε κάτι;»
«- Όχι! Μονάχα να πας στον κήπο όσο μπορείς πιό γρήγορα! Αυτή τη βοήθεια θέλω!»
«- Αυτό μόνον;»
«- Αυτό!»

Ο άντρας έφτασε στο τραπεζάκι της πίσω αυλής, έφερε σε κάθετη θέση τα γερτά στο τραπέζι σκαμνάκια, καί τοποθέτησε απάνω τους τα μαξιλάρια.




Όμως, δεν πρόλαβε καλά-καλά να καθίσει, όταν άκουσε τον ήχο της κλειδαριάς, που κλείδωνε την πόρτα της κουζίνας. Αυτήν, απ’ όπου βγήκε μόλις πριν λίγο.


Δε μπόρεσε ν’ αντέξει άλλο· η τόσο περίπλοκη κατάσταση τον τίναξε. Παραπήγαινε αυτό! «- Τί διάολο;!», μουρμούρισε.


Κι αν η γυναίκα αυτή ήταν όντως τρελλή… κι αυτός βρέθηκε μπλεγμένος σε δίχτυα ανεξέλεγκτα; 

Καθόλου δεν του άρεσε να περιμένει γυμνός κι αδρανής σε μιά πίσω αυλή ενός ερημικού σπιτιού, με τα ρούχα του καί τα πράγματά του -χέσε τα χρήματα, η ταυτότητά του καί τα κλειδιά του ήταν τα σημαντικά- κλειδωμένα μέσα στο σπίτι, έρμαια στα χέρια μιάς τρελλής. 

Σα να μην έφταναν αυτά, στον θυμό της στιγμής ερχόταν φουριόζος να κάνει παρέα κι ο πρωϊνός. Τελικά, έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως όλες ίδιες είναι!


Αλλά οι φιλοσοφήσεις δε ‘φελούσαν σε τίποτε τώρα. Κι αν η τρελλή είχε κρυμμένη καί καμιά καραμπίνα;… Τελείως σκατά, σου λέω! Πώς έμπλεξα έτσι, απ’ τη μιά μέγαιρα στην άλλη; Τόσο ηλίθιος είμαι, πανάθεμά με;


Αρνητισμός!… αρνητισμός κάργα. Συσσωρευμένος. Είναι να μην τα φέρει η κακιά στιγμή. Διότι δεν φείδεται, η ρουφιάνα, της ποσότητας συμφορών που μοιράζει.


Έκανε, όμως (παρά την ταραχή του), καί μερικές λογικές σκέψεις… 

Ότι η Ελένη δεν έφυγε μετά το κλείδωμα της κουζίνας. 

Ότι, κι αν δοκίμαζε να φύγει απ’ τη μπροστινή πόρτα (ή πηδώντας απ’ το παράθυρο – οι τρελλοί έχουν τον δικό τους τρόπο σκέψης, βλέπεις), θα την προλάβαινε καί θα την πλάκωνε στο ξύλο. 

Ότι, αν ήθελε να του κάνει κακό, θα του είχε ήδη κάνει. Στο κάτω-κάτω, αν είχε βάλει δηλητήριο στον καφέ του (γιά ποιά αιτία; τρέχα γύρευε με την τρελλή!…), θα έβαζε αυτήν να τον πιεί. 

Θα την έβαζε να τους πιεί καί τους δυό! Ή θα τον έχυνε. Ή θα τους έχυνε αμφότερους καί τους δύο… όπως είχε διατυπώσει τον δυϊκό αριθμό κάποτε ένας αγράμματος –αλλά κονομημένος– πελάτης του, γιά να του φτιάξει με ακριβώς την ίδια διαρρύθμιση τους δύο ορόφους του σπιτιού του.


Σε τελευταία ανάλυση, θα προλάβαινε τα πάντα, αν ορμούσε κι έσπαζε την πόρτα. Μπορούσε να το κάνει! Ήταν μέσα στις δυνατότητές του, αν χρειαζόταν κάτι τέτοιο.




vii.

Η ευχάριστη μυρωδιά του καφέ, που δραπέτευσε απ’ το παράθυρο της κουζίνας κι έβαλε σε πειρασμό τη μύτη του, αντάμα με τους ήχους πού ‘βγαζαν τα κουζινικά τσουμπλέκια, κατάφεραν να προσγειώσουν πάλι το έρμο το μυαλό του στο αεροδρόμιο της λογικής. Στο καπάκι, τσίκ!, ξεκλείδωσε κι η κουζινόπορτα. 

Καί νά ‘τηνε, ξεπρόβαλε στο κεφαλόσκαλο η Ελένη ολόγυμνη κι ολόμορφη, κρατώντας τον δίσκο με τους καφέδες καί τα νερά. Με ικανές κινήσεις έφερε το κλειδί της πόρτας απ’ την έξω πλευρά, έκλεισε την πόρτα με το πόδι της, καί περπάτησε επιδέξια προς το μέρος του, μή χύνοντας ούτε σταγόνα καφέδων τε νερών τε.


Τον πλησίασε, κι απίθωσε προσεκτικά τον δίσκο στο τραπέζι. Του χαμογέλασε εγκάρδια του ταραγμένου κι αμήχανου Παναγιώτη. Της χαμογέλασε κι αυτός· καί το χαμόγελό του πλάτυνε, όταν είδε -εκτός των άλλων, καί- δυό σοκολάτες απάνω στον δίσκο, να περιμένουν στωϊκά τη μοίρα τους.



«- Σεράνο, έ; Όπως τότε που ήμασταν πιτσιρίκια!…», σχολίασε, με δυσκολία συγκρατώντας τα σάλια του.

«- Ναί!»

«- Δεν τις ξέχασες όλ’ αυτά τα χρόνια;»

«- Καθόλου! Τί λες;! Να ξεχάσω τις αγαπημένες μου σοκολάτες; Ακόμη κι εκεί που ήμουν, πάντα έλεγα σ’ όποιον έκανε ταξίδι στην πατρίδα να μου φέρει μερικές!», αποκρίθηκε σχίζοντας το περιτύλιγμα της μιάς. 


Κάθησε στο ελεύθερο σκαμνί καί του πρόσφερε την άλλη. «Άσε που καί τώρα πάντα παραγγέλνω στην κυρα-Γεωργία να μου βάλει μερικές στο ψυγείο, πριν έρθω σ’ αυτό εδώ το σπίτι! Γι’ αυτό είχα να σου σερβίρω, επειδή πάντα προνοώ να υπάρχουν διαθέσιμες!», κατέληξε.


Ο άντρας κοίταξε τη σοκολάτα γιά λίγο, πριν σχίσει κι αυτός το περιτύλιγμά της. «- Η μόνη σταθερή αξία σ’ όσα παλαβά έζησα… ζούμε (διόρθωσε) εδώ καί λίγες ώρες!», είπε φιλοσοφικά. 

«Ποιός θα τό ‘λεγε ότι σ’ έναν ταραγμένο κόσμο η σταθερή αξία θά ‘ταν μιά σοκολάτα;!…», αστειεύτηκε. «Αλήθεια, μπορείς να μου εξηγήσεις τί ακριβώς περνάμ’ εδώ καί λίγες ώρες, επειδή ακόμη δεν τό ‘πιασα;»


«- Πφφφ!!! Άντρες!…», έκανε η γυναίκα υποτιμητικά. «Φάε, όμως, τη σοκολάτα σου, σαν καλό παιδί, πιές καί τον καφέ σου, καί θα σου πω.», του είπε δήθεν δασκαλευτικά. «Μή νομίζεις, ούτ’ εγώ κατάλαβα την απόλυτη αλήθεια, αλλά τουλάχιστον έκανα φιλότιμη προσπάθεια.»


«- Την αλήθεια, που είναι ολόγυμνη, σαν εσένα!» 

Έγειρε λίγο στο πλάϊ, να συμπεριλάβει καί τα πόδια της σ’ αυτό που έβλεπε. «Κουκλάρα είσαι, μωρέ!», την επαίνεσε ακόμη μία φορά.

Του χαμογέλασε. 
Χαμογέλασε κι αυτός στον εαυτό του, από μέσα του· μιά που η λογική ικανότητα του Παναγιώτη μάλλον είχε ξαναπιάσει δουλειά. Γιά πρώτη φορά παρατήρησε ότι όλο αυτό το διάστημα η Ελένη ήταν πολύ άνετη με τη γύμνια της.


«- Αλλά, μ’ όλο τον σεβασμό, νομίζω ότι κατάλαβα περισσότερα από σένα!», είπε η Ελένη.
«- Πού το ξέρεις;»
«- Απ’ τη χαζή έκφραση που είχε η φάτσα σου, μέχρι που ήρθαμε εδώ στην αυλή!»


Ο άντρας χαμογέλασε ξανά.
«- Δε θέλω να σε προσβάλω, πάντα ήσουν έξυπνος. Έτσι σε θυμάμαι! Δεν ξέρω αν στο μεταξύ σου συνέβη κάτι άσχημο, ώστε να μειωθεί η νοημοσύνη σου σε ανυπόφορο βαθμό,…» (εδώ ο Παναγιώτης έκανε μιά κωμικοτραγική γκριμάτσα -μετά χειρονομίας- «άσε, συνέβη…»), «…αν καί δεν το νομίζω. Διαπίστωσα πως καλά πάς από μυαλά!», τον πείραξε.

«- Καί τότε, γιατί δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μιά τάξη;»

«- Θα σου πω, όταν τελειώσουμε τα καφεδάκια μας. Τουλάχιστον, θα σου πω όσα ανακάλυψα εγώ.»

«- Το βρήκα! Εσύ μ’ αναστατώνεις!», της ανακοίνωσε θριαμβευτικά· όμως, απλά γιά νά ‘χει κάτι να πεί. Όσα έζησε σήμερα, όλ’ αυτά τα ερεθίσματα που έβραζαν μαζί στη χύτρα του παραλόγου, παραήταν επικίνδυνο μείγμα γιά την πνευματική του υγεία. 

Καί νά ‘τον, τώρα, μετά από πάλη έως θανάτου με την πρώην του σύζυγο καί τον δικηγόρο της, μετά από φαγητό στο μαγαζί ενός φιλοπερίεργου ταβερνιάρη, να κάθεται γυμνός σε μιά ξένη αυλή, να μασουλάει μιά σοκολάτα, καί να περιμένει σαν παιδάκι ν’ ακούσει την αφήγηση της επίσης γυμνής σπιτονοικοκυράς… που ξανάνοιωσε είκοσι χρόνια. 
Που ξανάνοιωσε μαζί του δυό δεκαετίες. 
Καί που είχε να τη δεί άλλες τεσσεράμιση.




Όχι, όχι, όχι!!! Δεν συνέβαιναν αυτά σε λογικούς ανθρώπους. Δεν θα μπορούσαν να συμβαίνουν. Αποκλείεται – ρητώς καί διά ροπάλου, σου λέω! 

Κοιμισμένος ήταν όλη αυτή την ώρα, όλο το βράδυ, κι έβλεπε παλαβά όνειρα. 

Κι αφού ξημέρωνε, θα ξύπναγε – όπως έκανε κάθε μέρα· καί θα πήγαινε γιά κατούρημα, πριν πλύνει δόντια καί ντυθεί. 
Αλλά -φεύ!- ήταν ήδη ξυπνητός. 
Άρα, όντως στον ταραγμένο κόσμο μας οι σταθερές αξίες αντιπροσωπεύονται από πράγματα τετριμμένα, όπως οι σοκολάτες καί τα τσίσια. Εντελώς σουρρεάλ! Αλλά, ισχύει.


Ούτ’ η Ελένη, όμως, ήταν όνειρο. 
Η γυμνή σαραντάρα …κοντά τριανταπεντάρα, που καθόταν απέναντί του, διεκδικούσε -καί κέρδιζε- την υπόσταση της πραγματικής πραγματικότητας. Αυτής, που έχει τις ισχυρώτερες μαθηματικές εξισώσεις με το μέρος της – καταπώς λεν κι οι επιστήμονες. 


Μιά που όλα όσα αισθανόμαστε καί συναισθανόμαστε είναι -στο κάτω της γραφής- σύνολα εξισώσεων… πανάθεμα τον πατέρα αυτουνού του μισότρελλου, που εφηύρε τη μοντέρνα Φυσική, κι εκτέλεσε τον ρομαντισμό στα έξι μέτρα! Λες καί δεν είχε καλύτερη δουλειά να κάνει.


Η γυναίκα ήπιε την πρώτη γουλιά του καφέ της, καί τη μιμήθηκε.
«- Μμμμ!!!… Γειά στα χέρια σου! Πολύ καλός! Πάντα νά ‘μαστε καλά, ν’ ανταμώνουμε ευχάριστα!», αναφώνησε πραγματικά χαρούμενος, υψώνοντας το γεμάτο νεροπότηρο σε πρόποση. «Καί χωρίς τα ρούχα μας!», ήθελε πολύ να προσθέσει· αλλά η περιέργεια να ξεμπλοκάρει επιτέλους το μυαλό του, συνέχιζε να υπερισχύει κάθε πιθανής σωματικής του επιθυμίας.

Περίεργο κι αυτό!… Ακόμη ένα από τα σημερινά παράξενα που του συνέβαιναν. Αλλ’ αυτά ακριβώς συνέβαιναν, παράξενα-ξεπαράξενα.

viii.
Είχαν σχολάσει πρό πολλού τις σοκολάτες τους, αλλά δεν έδειξαν την αντίστοιχη υπομονή να τελειώσουν τους καφέδες τους.

«- …Λοιπόν, Ελένη;»

«- Τί ‘λοιπόν’;»

«- Τί μας συνέβη;»

«- Εσύ τί κατάλαβες πως μας συνέβη;»

«- Ξανανοιώσαμε!»

«- Ναί!… Συμφωνούμε απόλυτα εδώ. Πότε άρχισες να το καταλαβαίνεις;»

«- Όταν άρχισε να χάνεται η ουλή μου. Εσύ;»

«- Εγώ, αρκετά πιό πρίν. Όταν σηκώθηκα να πάω να φτιάξω τους καφέδες, κι είδα πως τα ρούχα μου έπλεαν επάνω μου. Αλήθεια, όμως… πώς καί δεν κατάλαβες ότι χαλάρωσαν καί τα δικά σου ρούχα;»

«- Μμμ… επειδή συνηθίζω να φοράω σφιχτή τη ζώνη του παντελονιού, υποθέτω.»


Η γυναίκα συγκατένευσε.

«- Η επόμενη κίνησή σου, όμως, ήταν να γδυθείς, καί να βάλεις καί μένα να γδυθώ. Γιατί;», συνέχισε ο Παναγιώτης.


«- Επειδή αντιλήφθηκα πως το φαινόμενο αυτό είχε σχέση μ’ ένα σύνολο από πράγματα. 
Κύρια καί δευτερεύοντα. 
Εμάς, το σπίτι, τις αναμνήσεις μας, τα ρούχα μας, τα έπιπλα,… ό,τι άλλο φανταστείς ως πιθανό. Ήθελα λοιπόν να ξεκαθαρίσω πού ακριβώς κρύβεται το αίτιο.»



«- Να το ξεκαθαρίσεις με το γδύσιμο;»
«- Ναί… καί μ’ αυτό. Απομονώνοντας έναν-έναν πιθανό παράγοντα. Με το γδύσιμο κατάλαβα πως το φαινόμενο ήταν ανεξάρτητο από τα ρούχα μας. Μετά, με το που έδιωξα εσένα στην αυλή, είδα πως το ξανάνιωμα σε μένα σταμάτησε.»


«- Καί γιατί κλείδωσες;»


«- Γιά να σ’ εμποδίσω, αν σου ερχόταν η διάθεση να ξαναμπείς στο σπίτι. Ήθελα να δω με την ησυχία μου τί θα γίνει, όταν δεν είμαστε μαζί.»


«- Μα, σίγουρα έχεις ήδη διαπιστώσει πως δεν σου συμβαίνει κάποιο βιολογικό ξανάνοιωμα, από τις άλλες φορές που ήρθες εδώ μόνη σου!»


Η γυναίκα τον κοίταξε με ελαφριά απορία.
«- Εννοώ ότι όλ’ αυτά τα χρόνια σίγουρα έκανες μπάνιο στη μπανιέρα του σπιτιού, κάποιες φορές. Καί φυσικά, όπως τώρα, ήσουνα γυμνή μέσα στη μπανιέρα.», συνεπέρανε ο άντρας.


«- Έχεις δίκιο!… Αυτό δεν το σκέφτηκα, όταν σ’ έβγαλα έξω απ’ το σπίτι γιά να μείνω μόνη. Αλλά, νά που ξεκαθαρίσαμε ότι το ξανάνοιωμα έρχεται μόνο με την ταυτόχρονη παρουσία μας – καί μάλιστα, στο εσωτερικό του σπιτιού!»


Ο Παναγιώτης έριξε μιά βιαστική ματιά στο σώμα του. «- Σωστά μιλάς!… Εδώ έξω, στην αυλή, σε μένα σταμάτησε.»
«- Καί σε μένα!», συμπλήρωσε η Ελένη.

Ο άντρας ήπιε την τελευταία ημιγουλιά του κρυωμένου πιά καφέ του.

«- Θαυμάζω το μυαλό σου, Ελένη!»

«- Μπά, έτοιμες συνταγές ήταν όλ’ αυτά! Δεν έκανα κάτι τόσο σπουδαίο.»

«- Συνταγές απ’ την ψυχολογία που σπούδασες;»

«- Όχι, από τη μεθοδολογία των θετικών επιστημών.»


Την κοίταξε ερωτηματικά.

«- Πώς κι έτσι; πήρες κι άλλα πτυχία καί ξέχασες να μου το πεις;'»

«- Όχι, αυτά τα ξέρω από τον μακαρίτη τον σύζυγό μου. Τον είχα ρωτήσει μερικές φορές από περιέργεια με τί ασχολείται η επιστήμη του, κι αυτός μου έκανε μιά σειρά διαλέξεις των πέντε λεπτών! Από ‘κεί ξέρω όσα ξέρω στον τομέα των θετικών επιστημών.»


Κούνησε το κεφάλι του σε συμπάθεια άνευ ουσιαστικού αντικειμένου, ωσάν δείγμα κατανόησης των συμφορών του πλησίον συνανθρώπου μας.

«- Από κάτι τέτοια …ακαδημαϊκά πεντάλεπτα με την…» (πάλι πήγε να πεί «μακαρίτισσα» – μα τί στο καλό συνέβαινε μ’ αυτή τη λέξη, καί κολλούσε στο μυαλό του; μέλι είχε; ) «…την τέως σύζυγό μου, έμαθα κι εγώ να μαγειρεύω μερικά φαγητά της προκοπής!», απάντησε κοιτάζοντας αφηρημένα στο πλάϊ, καί καταπνίγοντας ένα χασμουρητό.


Όμως γύρισε πάραυτα, καί κοίταξε τη γυναίκα στα μάτια.

«- Περίεργο δεν είναι, που μας συμβαίνουν τρομερά καί φοβερά, που συμβαίνουν σ’ εμάς καί μόνο σ’ εμάς, αλλά μιλάμε γιά πρόσωπα απόντα;»
 Ξαναγύρισε τη ματιά του στο πλάϊ. «Ένα ακόμη, από τα πολλά σημερινά παράξενα. Έχω χάσει τον λογαριασμό πιά!»

«- Γιατί είναι περίεργο, ειδικά αυτό;»
«- Επειδή πρέπει να δούμε τί θα κάνουμε, κ’ ίσως δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο με κουβέντες εκτός θέματος. Ίσως ο χρόνος μας πλέον να είναι πολύτιμος, με τρόπο που δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμη! Ωραίο είναι το ξανάνοιωμα, αλλά πρέπει καί να το ελέγχουμε!»


Εδώ πιά μιλούσε η θετική εκπαίδευση του Παναγιώτη, αλλά στο ένστικτο της Ελένης βάρεσε συναγερμός. 

Ανησύχησε πως ο αρχετυπικός άντρας μέσα του είχε προσβληθεί στο ασυνείδητο με τις ανάρμοστες αναφορές σε έτερο αρσενικό, έστω καί οριστικά απόν. 
Φοβήθηκε πως θ’ άρχιζε να της ξεγλυστράει, πως θα τον έχανε, καί δεν έπρεπε να τον αφήσει… αν τον ήθελε πραγματικά.




Είναι καί δεν είναι ιδιοκτήτης ο έρωτας·
είναι καί δεν είναι σοβαρός.
Υπάρχει καί δεν υπάρχει.
Τ’ είναι, άρα γε, η συμπάθεια δύο παιδιών;
Μιά παιδίσκη, που ενηλικιώνεται μαζί τους σε αγάπη δυό μεγάλων!


Δίκαιη μοιρασιά! Η φύση της πραγματικότητας, στους επιστήμονες. Η ίδια η πραγματικότητα, σε μας!
Σηκώθηκε απ’ τη θέση της, καί πήγε προς το μέρος του.
«- Έλα ‘δώ, μωρέ!…», είπε στοργικά.

Καβάλλησε τα πόδια του, κάθησε πάνω σ’ αυτά, κι έβαλε τα χέρια της πίσω απ’ το κεφάλι του, ανάμεσα στα μαλλιά του. 
Τα βυζιά της έπιασαν λιμάνι στη μούρη του. 
Ανταποκρίθηκε κι αυτός άμεσα, κλείνοντας τα χέρια του γύρω απ’ την πλάτη της, καί δαγκώνοντας παιχνιδιάρικα την αριστερή της ρώγα.

«- Ελενίτσα μου;!»
«- Τί, Παναγιωτάκη μου;»

«- Μ’ αυτά που μου κάνεις, μεταβλήθηκε η ανατομία μου αγρίως!»

«- Το διαπίστωσα, Παναγιωτάκη μου, δεν είμαι στραβή!»

«- Ναί, αλλά δεν εγγυώμαι γιά το τί θα συμβεί αμέσως μετά!… Θα κάνω αταξίες!»

«- Ούτ’ εγώ σου εγγυώμαι γιά το τί θα συμβεί αμέσως μετά!», του χαμογέλασε. «Κι από αταξίες, δεν πά’ να κάνεις όσες θες; θα κάνω κι εγώ άλλες τόσες!»


Ενώθηκαν. Κορμιά, ψυχές, μυαλά. Αμφότερα, καί τα δύο.

«- Παναγιωτάκη μου;!», του μίλησε ξαφνικά, ανάμεσα στους ερωτικούς τους αναστεναγμούς.
«- Ναί, Ελενίτσα μου;»

«- Αν ήμουνα η μοναδική γυναίκα στον κόσμο, θα μ’ έκανες γυναίκα σου;»
«- Φυσικά θα σ’ έκανα γυναίκα μου! Κορόϊδο είμαι; Άλλως τε…»

«- Τί, Παναγιωτάκη μου;»

«- …Δεν θα είχα επιλογή!»
«- Ούτε τώρα έχεις επιλογή, Παναγιωτάκη μου! Ούτε τώρα!»

«- Γιατί;»
«- Σσσσσσς!!!…», του έβαλε το δάχτυλό της στα χείλια του να σωπάσει, κι αμέσως μετά του πάτησε ένα φιλί βαθειά μέσα στο στόμα.


Περιέργως, παρά τη μαγεία των στιγμών, η λογική του Παναγιώτη τότε ακριβώς ξαναδούλεψε. Του φανέρωσε πως είχε στο πιάτο την απάντηση, τη βίωνε… στην άρρητη ερώτηση του τί θα γινόταν, αν συνέχιζε να βλέπει διαρκώς την παλιά του συμμαθήτρια γιά τα επόμενα χρόνια μετά τα δώδεκά τους.
Κι αυτό δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου άσχημο.



ix.

Όταν ο καφές ζήτησε επιτακτικά να επιστρέψει στη μαμά Φύση, η Ελένη δεν άφησε να πάνε μέσα στο σπίτι, να κατουρήσουν στην τουαλέττα σαν άνθρωποι. Κι έτσι, τα πεσμένα ξερόφυλλα του κήπου λούστηκαν με μερικά λίτρα αμμωνία. Αλλά οι ορμόνες των ούρων (καί το αντίστοιχο θέαμα) έκαναν το θαύμα τους.


Τα δυό μεγάλα παιδιά άρχισαν να κυνηγιούνται καί ν’ αλληλοπειράζονται, όπως κάποτε… μόνο δίχως κανένα σχολικό κουδούνι πάνω απ’ τα κεφάλια τους να τα διακόψει, να μπουν στην τάξη καί σε τάξη· καί με διαφορετική κατάληξη των παιχνιδιών τους. 

Κάναν έρωτα καί δεύτερη φορά, πάνω στο πλακόστρωτο της πίσω αυλής. 

Με πάθος. 

Που αντικατέστησε ολοσχερώς την τρυφερότητα της πρώτης φοράς. 

Σαν ελατήριο συμπιεσμένο γιά μισόν αιώνα, που ξαφνικά αφέθηκε ελεύθερο. 

Σαν το ανόθευτο ερωτικό σμίξιμο των δύο φύλων νά ‘ταν το απόλυτο ελιξήριο της ζωής, κι έτρεχαν να προλάβουν τον χαμένο χρόνο.

Ξαπόσταιναν ανάσκελα στο πλακόστρωτο, με λαχανιασμένες ανάσες. Δεν έκανε κρύο· αλλά κι όσο έκανε, δεν το καταλάβαιναν. Ούτε νοιαζόντουσαν.

Της κρατούσε το αριστερό χέρι με το δεξί το δικό του. Αυτή -με το κεφάλι της ελαφρά προς τ’ αριστερά- κοιτούσε αυτόν, κι αυτός κοιτούσε τον ουρανό, στις κορυφογραμμές των δέντρων του κήπου.

«- Τί κοιτάζεις;»

«- Τα δέντρα σου!»

«- Γιατί τα δέντρα μου;»

«- Μήπως υπάρχει καμιά μηλιά ανάμεσά τους, καί μήπως κυκλοφορούν τριγύρω τίποτε φίδια που μιλάνε, ξέρω ‘γώ.»





Η γυναίκα γέλασε με την καρδιά της.

«- Ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο! Αν είχα μηλιά, τα μήλα θα τά ‘βλεπες. Εποχή τους είναι! Όσο γιά τα φίδια… δεν έχουμε στον κήπο μας, επειδή το σπίτι βρίσκεται σε περιοχή με κόσμο. Να το ξέρεις, τα φίδια είναι φοβιτσιάρικα ζώα καί δεν πλησιάζουν εύκολα κατοικημένες περιοχές. Άσε που από τα μέσα Οκτωβρίου ήδη έχουν ξεκινήσει τη χειμερία νάρκη τους.»

«- Πες μου, όμως! Γιατί δεν έχω επιλογή γυναίκας ούτε τώρα;»

«- Αλήθεια, Παναγιώτη, αναλογίστηκες τί εντύπωση θα κάνεις στα γνωστά σου πρόσωπα, αν κι όταν σε ξαναδούν; Στον συνεταίρο σου, στα παιδιά σου… Δεν νομίζω πως σου πέρασε απ’ το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο!»

Κοίταζε γιά κάμποσο σιωπηλός μιά αυτή καί μιά τα δέντρα, εναλλάξ. Τελικά, συνειδητοποίησε (όχι χωρίς κάποιον φόβο) την κατάσταση στην πληρότητά της: όταν κάτι ξεφεύγει πολύ απ’ τα συνηθισμένα, δημιουργεί πρόβλημα – όσο καλό καί νά ‘ναι.  

Οι συνέπειες του να βγάλουν γλώσσα στη βιολογική φθορά, ήσαν παραπάνω από τρομερές. 
Καί ναί, μονάχα με την ομοιοπαθή του μπορούσε πιά να ταιριάξει καί να συνυπάρξει.


Σα να πρόλαβε τη σκέψη του, η γυναίκα πέταξε καί δεύτερον κεραυνό.

«- Έτσι καί μας δούνε οι γνωστοί μας καί το διαδώσουν, στην καλύτερη περίπτωση θα είμαστε σαν τέρατα, απ’ αυτά που δείχνουν στο τσίρκο. Σαν αρκούδες στα πανηγύρια. Στη χειρότερη…»

«… Τί θα γίνει;», τη διέκοψε.

«- Στην αμέσως χειρότερη, μερικά εκατομμύρια περίεργοι θα μας πρήξουν, να τους πούμε το μυστικό.»


Την είδε συλλογισμένη.

«- Καί στη χειρότερη-χειρότερη; Υπάρχει καί τέτοια, σωστά;»

«- Θέλει καί ρώτημα; Θα μας κλείσουν σε κλουβιά καί θα κάνουν πειράματα απάνω μας!… Αφού πρώτα ξαναδώ εκείνους τους ξυνούς κουστουμάτους με τα κουμπούρια!»


Ο άντρας κούνησε το κεφάλι του σ’ επιβεβαίωση.

«- Μπά, όχι απαραίτητα τους ίδιους… Άλλους θα δούμε, να σπάσει κι η μονοτονία!», αστειεύτηκε.

«- Άχ, Παναγιώτη μου, άχ, αδιόρθωτε κι αμεγάλωτε μικρέ Παναγιωτάκη μου! Απορώ πού βρίσκεις τη διάθεση να κάνεις πλάκα με το κάθε τί!»

«- Κι εγώ απορώ με τον εαυτό μου, ώρες-ώρες!», ξαναστειεύτηκε. «- Αλλά τώρα, τί κάνουμε;»

«- Τώρα θα καταστρώσουμε σχέδιο απόκρυψης – γιά σένα. Θα εξαφανιστείς, Παναγιώτη! Στην κυριολεξία θα εξαφανιστείς.»

«- Γιατί εγώ; γιατί μόνον εγώ;»


«- Ά, μαζί θα εξαφανιστούμε, δε λέω, αλλά μονάχα η δική σου περίπτωση απαιτεί σχέδιο. Επειδή εγώ δεν έχω συστηματικό πάρε-δώσε με κανέναν στην Αθήνα. Είναι σα να μην υπάρχω! Κανείς δεν πρόκειται να παρατηρήσει κάποια μεταβολή της βιολογικής ηλικίας μιάς γυναίκας, χαμένης μέσα στο τεράστιο πλήθος. Ενώ εσύ…»


Η γυναίκα άλλαξε θέση, μισοξαπλώνοντας απάνω του. 
Η εγγύτητα αυτή των κορμιών τους τον γέμιζε σιγουριά. Τόση, ώστε κανένα τόλμημα να μην του φαίνεται επικίνδυνο. 
Έκανε κι αυτός το χέρι του μαξιλάρι γιά το κεφάλι της, χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά.

«- Εγώ…»
«- Πες μου, με ποιά πρόσωπα έχεις καθημερινή επαφή;»

«- Με τον συνεταίρο μου, με τα παιδιά μου, καί με κάποιους καταστηματάρχες στη γειτονιά που μένω. Τον ιδιοκτήτη του μίνι-μάρκετ, ας πούμε. Το ίδιο καί με μερικά άλλα άτομα, όπως πχ τους εργαζόμενους στο βενζινάδικο που πάω συνήθως να φουλάρω.»

«- Με τα πιό σημαντικά απ’ αυτά τα πρόσωπα, θα κλείσεις άμεσα τις εκκρεμότητες που έχεις. Θα συνεννοηθείς από τηλεφώνου, όχι πρόσωπο με πρόσωπο, καί πριν περάσουν δυό μέρες από απόψε. 
 Σε δυό μέρες θα τα έχεις τακτοποιήσει όλα, καί δεν θα ξαναδώσεις σημεία ζωής. Επίσης, πήγαινε να σηκώσεις απ’ την τράπεζα όσα χρήματα έχεις – σε υποκαταστήματα που δεν σε ξέρουν. Τα υπόλοιπα, άσ’ τα σε μένα.»


«- Κατανοητά όλα! Κάτι άλλο;»

«- Όταν θα φύγουμε από ‘δώ -αργά το βράδυ με το σκοτάδι, καί τους πάντες κοιμισμένους, ακούς;- θα πάρεις το αμάξι σου καί θα πας να το παρκάρεις σπίτι σου. Εγώ θα σ’ ακολουθώ με το δικό μου. 

Ανεβαίνουμε σπίτι σου καί κοιμόμαστε. Δεν ξεμυτίζουμε, μέχρι την επόμενη μέρα αργά το απόγευμα – πάλι με το σκοτάδι. Τότε θα σε στείλω -με σφιγμένη τη ζώνη του παντελονιού σου, έ;- να μου πάρεις μερικά καθημερινά ρούχα καί καναδυό ζευγάρια παπούτσια στο τωρινό μου νούμερο, καί στη συνέχεια θα φροντίσω να σου ψωνίσω εγώ καινούργια ρούχα καί παπούτσια. Δεν θα πας εσύ γι’ αυτά! Μόνο που θυμίζω: θα βγείς γιά ψώνια, αφού έχει πέσει το σκοτάδι. Όχι νωρίτερα.»

«- Κι αν…»

«- Τί;»
«- Κι αν συνεχιστεί καί στο δικό μου σπίτι το ανεξέλεγκτο ξανάνοιωμα; Δεν εξετάσαμε την πιθανότητα να προκαλείται από τη συνδυασμένη μας παρουσία, ανεξάρτητα από τον χώρο που είμαστε.»

«- Σωστό!…», έκανε συλλογισμένη. «Τότε, επισπεύδουμε τη συνέχεια του σχεδίου μας.»

«- Η οποία είναι;…»

«- Μ’ αφήνεις να κατέβω στο αμάξι μου, κι εσύ παραμένεις πίσω. Σε περιμένω να πάρεις ό,τι άκρως απαραίτητο κουβαλιέται, μπαίνεις στο αμάξι μου, καί φεύγουμε. Το σπίτι σου το κλειδώνεις, αλλά το παρατάς όπως είναι. Κατανοητό κι αυτό;»

«- Ναί. Πού θα πάμε, όμως;»

«- Θα πάμε σε μιά άλλη πόλη, καί θα μείνουμε σε ξενοδοχείο γιά καναδυό μέρες. Εκεί θα πας στην τράπεζα, να σηκώσεις ένα ποσόν. Μετά, θα πάμε σπίτι μου, στην Αθήνα, όπου καί θα σκεφτούμε τις επόμενες κινήσεις μας.»

«- Πότε λες ν’ αρχίσουν να μας… (διόρθωσε) να μέ ψάχνουν στις αναζητήσεις εξαφανισμένων;»

«- Σε πέντε μέρες από απόψε, το νωρίτερο. Αλλά τί ανησυχείς; έτσι κι αλλοιώς θα ψάχνουν τον μετά από είκοσι χρόνια εαυτό σου! Τέτοιες φωτογραφίες σου θα δώσουν στη δημοσιότητα. Κανείς δεν θα ψάχνει εσένα, όπως είσαι τώρα!», του χαμογέλασε πλατειά.

«- Δίκιο έχεις!…»

«- Λοιπόν, ξεκινάμε;»
«- Να φύγουμε από τώρα; Βιαστικά; Σκέψου πως εδώ, σε τούτο το σπίτι, θ’ αργήσουμε να ξανάρθουμε!»

«- Ναί… Θα ξανάρθουμε, όταν…» Η γυναίκα έκανε μιά γκριμάτσα, που έδειχνε σ’ ένα απροσδιόριστα μακρυνό μέλλον.
Της χαμογέλασε.
«- Το είπα, επειδή πρέπει να βρούμε κι έναν τρόπο ν’ απολύσεις την οικονόμο, αφού την εξοφλήσεις.»
«- Αυτό δεν επείγει. Θα βρούμε τρόπο. Όπως θα βρούμε τρόπο να συνεννοηθούμε με τα παιδιά μας, που είναι πολύ πιό σημαντικό.»



x.
Είχε ήδη αρχίσει να πέφτει το σούρουπο. Η Ελένη σηκώθηκε καί κατευθύνθηκε προς το τραπεζάκι. 
Ο Παναγιώτης ανασηκώθηκε λιγάκι κι αυτός.
«- Πού πας;»

«- Θα πάω μέσα τον δίσκο, θα πλύνω τα ποτήρια καί τις κούπες, καί μετά θα φέρω τα ρούχα μας να ντυθούμε, γιά να φύγουμε.»

«- Άλλο βάσανο κι αυτό!… Ώσπου να βρούμε καινούργια στο νούμερό μας, τούτα εδώ θα μας δυσκολέψουν. Κι εγώ, καλά, έχω τη ζώνη του παντελονιού να κρατάει. Εσύ πώς θα οδηγήσεις, με τα ρούχα σου τόσο χαλαρά;»

«- Κάπου μέσα έχω ραφτικά καί παραμάνες. Θα ρίξω μερικές βελονιές, να συγκρατήσω τα ρούχα μου μέχρι να φτάσουμε σπίτι σου, καί βλέπουμε. Φυσικά, πρέπει να θυμηθούμε να πάρουμε αυτά τα ρούχα στο ταξίδι μαζί μας.»

«- Γιατί;»

«- Γιά να τα πετάξουμε σε απομακρυσμένο κάδο σκουπιδιών, κάπου στην εθνική οδό.»

Πήγε να σηκώσει τον δίσκο, ν’ αποσερβίρει, αλλά τον παράτησε καί στράφηκε πάλι προς τον άντρα.

«- Κάτι ακόμη!»

«- Τί;»

«- Κοίτα με καλά!»

«- Σε κοιτάζω!»


Η Ελένη έκανε μιά αργή κυκλική στροφή επί τόπου.

«- Σε βεβαιώνω ότι θα έχεις αμέτρητες ευκαιρίες να με ξαναδείς γυμνή, καί να ξανακάνουμε έρωτα. Άν το θες κι εσύ!», συμπλήρωσε.

«- Θέλω! Πώς δε θέλω! Άλλως τε, δεν έχω κι επιλογή γυναίκας! Θυμάσαι;», της χαμογέλασε. Η Ελένη, όμως, παρέμεινε σοβαρή.

«- Θέλω όμως να κρατήσεις πολύ καλά στο μυαλό σου αυτή την εικόνα μου, που βλέπεις τώρα!»

«- Την έχω κρατήσει εδώ καί ώρα, αλλά γιατί;»

«- Πολύ καλά, σου λέω! Τόσο καλά, που δεν θα μπορεί να πάει άλλο! Με καταλαβαίνεις;»

«- Σε καταλαβαίνω, αλλά δε μου λες το γιατί!»

«- Δεν έμαθες ακόμη να σκέφτεσαι πιό γρήγορα, Παναγιωτάκη μου;»

«- Έμ, δεν έφτασε το ξανάνοιωμα τόσο βαθειά, να μου βάλει τούρμπο στον εγκέφαλο!», χαμογέλασε.

«- Άντε, να το πάρει το ποτάμι. Δε μου λες, Παναγιωτάκη μου, ποιά εικόνα μου είχες στο μυαλό σου, όταν ξαναβρεθήκαμε το μεσημέρι;»

«- Της παιδικής σου ηλικίας!»
«- Κι εγώ την αντίστοιχη δική σου. Κι οι δυό εικόνες είχαν σταμπαριστεί μόνιμα στη μνήμη μας. Έ, λοιπόν, το ξανάνοιωμα ακολουθούσε τις εικόνες που είχαμε μέσα μας!»

«- Δηλαδή, θες να πείς ότι… Άμα συνεχίζαμε να μένουμε μέσα, θα γινόμασταν πάλι παιδάκια;»

«- Ακριβώς, Παναγιώτη! Κι άντε να το δικαιολογήσουμε μετά αυτό, σ’ αυτούς που μας ξέρουν!… 


Εδώ, είκοσι χρόνια χάσαμε, καί ήδη σκεφτόμαστε τί μαϊμουδιές θα κάνουμε, γιά να το καλύψουμε! Σκέψου να χάναμε πενήντα! Άρα, κράτα στο μυαλό σου την τωρινή μου εικόνα, όπως κάνω εγώ γιά τη δική σου!»
Σηκώθηκε απάνω, την πλησίασε, την πήρε αγκαλιά, καί τη φίλησε.
«- Όχι μόνο δεν έχω επιλογή γυναίκας, δε θέλω καί να έχω επιλογή!»

Μετά τ’ αγκάλιασμα, η Ελένη άρχισε να ξεμακραίνει προς το σπίτι, κουβαλώντας τον δίσκο. Ο Παναγιώτης περίμενε πίσω, καθισμένος στο σκαμνάκι του.

«- Ελενίτσα μου;!», της φώναξε.

«- Τί;», τον ρώτησε δίχως να γυρίσει να τον κοιτάξει.

«- Ο κώλος σου είναι φανταστικός!»


Του έριξε μιά πλάγια χαμογελαστή ματιά, καί συνέχισε το βήμα της. Στον αιώνα τον άπαντα, δεν πρόκειται να ξεκολλήσει απ’ την εποχή των σπηλαίων το χρωμόσωμα ΧΥ!
Αλλά, ευτυχώς γι’ αυτήν, το ευρισκόμενο μονάχα στο αντίθετο φύλο αναγκαίον καλόν δούλευε σωστά.


Επίλογος

Κανένα μήνα αργότερα, φίλοι, γνωστοί, τηλέφωνα, αι Αρχαί, κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές, κάποια ιδρύματα πρόνοιας, όλοι όλες όλα ψάχνανε τον εξαφανισμένον.

Γίναν έρευνες. Ναί, μιλήσανε καί μάρτυρες· αυτό, δά, έλειπε, να μή μιλήσουνε! Ο ταβερνιάρης τον είδε, πώς δεν τον είδε! Σας βεβαιώνω πως ήμουν ο τελευταίος που τον είδα. Τον έκοψα εγώ από φάτσα στην ταβέρνα, προβληματικό άτομο! 

Αλλά ο κυρ-Τάσος ο συνταξιούχος, μόνιμος κάτοικος της περιοχής, είχε αντιρρήσεις. Εγώ τον είδα πιό μετά, κυρ-Αστυνόμε μου, καθώς έβγαζα βόλτα το σκυλί, εγώ ήμουν ο πραγματικά τελευταίος που τον είδα – κατευθύνθηκε προς αυτό εκεί το σπίτι, σας λέω… Εγώ, εγώ, εγώ!!! ήμουνα ο τελευταίος που τον είδα – ηχούσαν πόλεις, βουνά, λαγκάδια απ’ την τριγράμματη ψιλοαηδιαστική λεξούλα, λες κι απονέμανε πουθενά κάποιο βραβείο, καί τρέχαν όλοι να το παραλάβουν.


Η ανθρώπινη βλακεία, βλέπεις, είναι ακαταμάχητη. Περισσότερα θύματα είχε η «αναμνηστική» ομοβροντία της τελευταίας στιγμής του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στις 11:11′ της 11ης 11ου 1918, παρά όσα υπήρξαν καθ’ όλον τον προηγούμενο μήνα των εχθροπραξιών.

Αι Αρχαί κατάφεραν κι εντόπισαν την (απολυμένη) οικονόμο, βρήκαν καί την Ελένη – που έκανε έκτακτο ταξίδι από Αθήνα, γιά να δώσει (ολοσδιόλου ψευδή) ανωμοτί κατάθεση. 

Κι ας είν’ καλά το μακιγιάζ, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε όποια ηλικία θές! Όχι βέβαια, δεν είδε καί δεν άκουσε απολύτως τίποτε. 
Τί λέτε;! Αν μάθαινε κάτι, δεν θα σας το έλεγε αμέσως;

Όλα τά ‘ψαξαν μέσα στο σπίτι αι Αρχαί, όλα τα είδαν. 
Κανείς, όμως, δεν πρόσεξε δυό ασήμαντα περιτυλίγματα σοκολάτας Σεράνο· πού ‘χαν ξεχαστεί στον πάτο του σκουπιδοντενεκέ της κουζίνας, αγκαλιασμένα.





ΤΕΛΟΣ


Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 7:53 pm


Πόσο κοντά είμαστε σ ένα πυρηνικό πόλεμο; Ο άνθρωπος που τους σχεδιάζει μιλά



Ο άνθρωπος που είχε ενεργό ρόλο στη σχεδίαση ενός τέτοιου πολέμου για τον αμερικανικό Πεντάγωνο στην δεκαετία του '70 μιλάει στο βίντεο.


Μπορεί η ένταση μεταξύ ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας και Τραμπ-Κιμ Γιούγκ να οδηγήσει σε έναν πυρηνικό πόλεμο; 

Ο άνθρωπος που είχε ενεργό ρόλο στη σχεδίαση ενός τέτοιου πολέμου για τον αμερικανικό Πεντάγωνο στην δεκαετία του '70 μιλάει στο βίντεο.

 Είναι ο Ντάνιελ Έλσμπεργκ, κορυφαίος αναλυτής της Άμυνας που το 1971 έσπασε στις New York Times μυστική έκθεση του Πενταγώνου για τον πόλεμο της Βιετνάμ.

Οι αναφορές στην εφημερίδα έκαναν το πατάκι και τα έγγραφα που αποκαλύφθηκαν έμειναν στην ιστορία ως Pentagon Papers.

Η ιστορία έγινε ταινία που θα εμφανιστεί τον Ιανουάριο και στην Ελλάδα.

Οι αποκαλύψεις του Ελσμπεργκ διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο για τον τερματισμό του πολέμου στη Βιετνάμ.

Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν εξηγεί πόσο κοντά είμαστε ή δεν είμαστε σ ένα πυρηνικό πόλεμο.





Πηγή

Δημοσιεύθηκε στις 11 December 2017 | 7:46 pm


Πλειστηριασμοί προπαγάνδας και κοινωνικός κανιβαλισμός






Η «νέα εποχή» των πλειστηριασμών, με ηλεκτρονικούς και φυσικούς, προκάλεσε, ίσως για πρώτη φορά στη μνημονιακή περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ισχυρές κοινωνικές αντιδράσεις. 

Αντιμέτωπα με ένα ακόμα αποτέλεσμα της πολιτικής τους, που θα εκτραχυνθεί το επόμενο διάστημα, στελέχη της κυβέρνησης (και φιλικά ΜΜΕ) έχουν επιδοθεί σε έναν ιδιότυπο πλειστηριασμό ανακριβειών, ψεμάτων και συκοφαντιών, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. 

Την ίδια στιγμή το μότο παραμένει αναλλοίωτο: Όλα για τις τράπεζες και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.


Είναι μια αναδιανομή του πλούτου, από τους αδύναμους που πλήρωσαν την κρίση, σε όσους έμειναν στο απυρόβλητο. 

Αναδιανομή, που έλαχε στην «κυβέρνηση της Αριστεράς» να την υλοποιήσει. 

Η μάχη των πλειστηριασμών ξεκίνησε και θα είναι κρίσιμη και «αιματηρή».




του Θάνου Καμήλαλη


Η άρνηση της πραγματικότητας είναι μια συνήθης τακτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπως άλλωστε και των προηγούμενων.


 Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, η άρνηση κατέληξε σε πλήρη αντιστροφή. Από το ξεχασμένο πλέον γι αυτήν σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» η κυβέρνηση υποστηρίζει πλέον συνοπτικά ότι «οι πλειστηριασμοί χρειάζονται για κοινωνικούς λόγους» σύμφωνα με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, όπως επίσης και ότι «όσοι διαμαρτύρονται εξυπηρετούν συμφέροντα», σύμφωνα με σειρά δηλώσεων του υπουργού Δικαιοσύνης, Σταύρου Κοντονή. 

Επειδή το σχήμα «καλές τράπεζες, κακοί διαδηλωτές» είναι κάπως δύσκολο να ισχύει, ας τα δούμε αναλυτικά.

Η στάση που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση έγινε εμφανής αμέσως μετά τα επεισόδια στο Ειρηνοδικείο, την Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου. 

«Αυτοί που διαμαρτύρονταν, διαμαρτύρονταν μπροστά σε ακίνητο ενός κακοπληρωτή που εμπλέκεται και στα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου» υποστήριξε μεταξύ άλλων ο Κοντονής, χαρακτηρίζοντας το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ως «πολιορκητικό κριό» των μεγάλων οφειλετών. 

Ο υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, με το γνωστό (και πολλές φορές ιταμό) στυλ του, ήταν αρκετά πιο επιθετικός:







Οι κατηγορίες αυτές είναι εκτός τόπου και χρόνου. Μπορεί στελέχη και υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ να τις εκτοξεύουν λόγω άγνοιας, αλλά ο υπουργός Δικαιοσύνης, για παράδειγμα, γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ηλεκτρονικός πλειστηριασμός της μεζονέτας δεν έγινε στο Ειρηνοδικείο, επομένως δεν δικαιολογείται καμία σύνδεση σχετικά με το κίνητρο όσων βρέθηκαν εκεί στο δικαστήριο. 

Ανάλογης «σοβαρότητας» ήταν και ο ισχυρισμός ότι στο μέσα στο Ειρηνοδικείο «δεν έπεσαν χημικά», όπως έσπευσε να υποστηρίξει ο Σταύρος Κοντονής, πριν διαψευστεί από δικηγόρους, δικαστικούς υπαλλήλους, γιατρούς και φυσικά, τα ίδια τα μέλη του κινήματος, όπως τον πρώην δήμαρχο Καισαριανής, που διακομίστηκε με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο μετά τα επεισόδια. 

Στη συνέχεια, η αντιπαράθεση πέρασε στο πλαίσιο προστασίας των δανειοληπτών από πλειστηριασμούς. Κι εκεί, η κυβερνητική άποψη είναι πολύ μακριά από την αλήθεια.


Προστατεύεται η πρώτη κατοικία;

Η κυβέρνηση υποστηρίζει με κάθε ευκαιρία ότι «η πρώτη κατοικία προστατεύεται δια νόμου» και πως «καμία λαϊκή κατοικία δεν πρόκειται να βγει σε πλειστηριασμό».

Την καλύτερη απάντηση στους ισχυρισμούς αυτούς έδωσε η Αυτόνομη Κίνηση Δικηγόρων, που σημειώνει ότι:





    «Η λεγόμενη οριζόντια προστασία της κύριας κατοικίας δεν υφίσταται από την 01/01/2015 και εφεξής. Κάθε σπίτι μπορεί να βγει σε πλειστηριασμό ανεξαρτήτως της αξίας του. Η τελευταία φορά που προστατεύτηκαν ανεξαιρέτως όλες οι κύριες κατοικίες των πολιτών ήταν με το αρ.2 του Ν.4224/2013 το οποίο ως γνωστόν προέβλεπε την κατάργηση της προστασίας αυτής στις 31/12/2014 και έκτοτε η προστασία δεν ανανεώθηκε. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, να μας επιδείξει νόμο που να επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του και όχι δημοσιογραφικά άρθρα. Σήμερα πάντως, 01/12/2017, εμείς δηλώνουμε υπεύθυνα ότι τέτοιος νόμος δεν υπάρχει»

Την Τετάρτη, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι «με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο, προστατεύεται πλήρως η πρώτη κατοικία των υπερχρεωμένων λαϊκών νοικοκυριών για οφειλές μέχρι 200.000 ευρώ και για αξίες ακινήτου μέχρι 280.000 ευρώ», άποψη που έχουν υποστηρίξει πολλά κυβερνητικά στελέχη. Η αλήθεια είναι όμως ότι, αφενός το ισχύον νομικό πλαίσιο προστασίας είναι διάτρητο, αφετέρου η κυβέρνηση αοριστολογεί.

Ένα &alph