Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Θεσσαλονίκης    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Διαδήλωσαν στην Θεσσαλονίκη τιμώντας την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με υψωμένες γροθιές φοιτήτριες από το μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων στην κεφαλή της πορείας στην Θεσσαλονίκη τραγουδούν και φωνάζουν συνθήματα ενάντια στο ΝΑΤΟ, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό. Χιλιάδες διαδηλωτές όλων των ηλικιών συμμετείχαν στην πορεία τιμώντας με το παρών τους στους αγώνες του σήμερα την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους νεκρούς της. 

Φωτογραφία: Σταυρούλα Πουλημένη

Δημοσιεύθηκε στις 17 November 2018 | 9:21 pm


#Φωτοσχόλιο_στο_alterthess

Ένα μικρό κορίτσι τιμά την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια κατάθεσης στεφάνων στην Πολυτεχνική του ΑΠΘ στην επέτειο των γεγονότων, 45 χρόνια μετά.

Φωτογραφία: Δημήτρης Τοσίδης

Δημοσιεύθηκε στις 17 November 2018 | 2:37 pm


Η στρατηγική συζήτηση σήμερα (1ο μέρος). Του Χρήστου Λάσκου

Η πολιτική ήττα μπορεί να διαρκέσει για πάντα, πράγμα που σημαίνει πως οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος –δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα- μπορούν να καταστρέφονται επ’ άπειρον

ΡΑΖΜΙΓΚ ΚΕΣΕΓΙΑΝ

Ο Κεσεγιάν ισχυρίζεται, στο παράθεμα που προηγείται, πως η πολιτική ήττα παρουσιάζει μια ιδιοτυπία σε σχέση με άλλα είδη ήττας, όπως η στρατιωτική ή η αθλητική: είναι δυνατό να κρατήσει για πάντα. Μπορεί, με άλλα λόγια, να αποδειχτεί οριστική. Ο Τέρι Ήγκλετον, μάλιστα, στα χρόνια μετά το 1989, υποστήριξε πως, πράγματι, το ιστορικό χειραφετητικό ρεύμα, το διεθνές κίνημα της ανθρώπινης απελευθέρωσης είχε δώσει την τελική μάχη και την έχασε συντριπτικά, ήδη από τη δεκαετία που ακολούθησε τη Ρωσική Επανάσταση. Παίξαμε και χάσαμε τότε, ακριβώς –έκτοτε, αριστεροί και αναρχικοί δεν κάνουμε παρά διαχείριση της κοσμοϊστορικής αυτής ήττας.

Ο Ήγκλετον, βέβαια, θα άλλαζε διάθεση αργότερα, στην περίοδο ανάπτυξης του αντιπαγκοσμιοποιητικού και αντιπολεμικού κινήματος μετά το Σηάτλ, αλλά αυτό περισσότερο, στην περίπτωσή του, αφορούσε την ψυχολογία παρά την πολιτική.

Είναι προφανές, νομίζω, για όποιον παρακολουθεί από σχετικά κοντά την πορεία του διεθνούς κινήματος και των ιδεών του, πως αν κάτι επικρατεί στους κόλπους του είναι ένας εκτεταμένος πεσιμισμός. Αυτός, άλλες φορές οδηγεί στην προσχώρηση στις θέσεις του αντιπάλου κι άλλες στη συνέχιση της ριζικής κριτικής του υπάρχοντος –χωρίς, όμως, και τότε να φαίνεται κάποιο πραγματικό ξέφωτο.

Η «πρώτη αιτία» αυτής της εξέλιξης, που ακόμη κι αν δεν υποσημειώνει μια οριστική ήττα σίγουρα πάντως καθορίζει δραστικά τις μελλοντικές δυνατότητες των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι πράγματι γνωστή. Συνδέεται με την υποστροφή της μεγαλύτερης ελπίδας για απελευθέρωση στην ιστορία, της Ρωσικής Επανάστασης, στο αντίθετό της και με τις καταστροφές που ακολούθησαν, στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Έχει σημασία να θυμόμαστε πως δεν είναι πρόσφατο γεγονός η επικράτηση μιας πεσιμιστικής κατά βάση στάσης απέναντι στο μέλλον, σε προφανή αντίθεση με τη φωτεινή διάθεση –του νικηφόρου διαφωτισμού;- που χαρακτήριζε τον 19ο και τις αρχές του επόμενου αιώνα και άφηνε έντονο το αποτύπωμα της ιστορικής αισιοδοξίας στο εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα της εποχής. Η ιστορία ήταν μαζί μας τότε, μα φαίνεται πως, εδώ και καιρό, μας έχει εγκαταλείψει στην τύχη μας.

Για τον Αντόρνο, η ζωή δεν υπάρχει πια. Για τον Ντεμπόρ, ο κόσμος είναι ανεπανόρθωτα φθαρμένος. Για τον Μποντριγιάρ, τα ομοιώματα έχουν αντικαταστήσει τα πραγματικά συμβάντα –και τα ομοιώματα είναι οριστικά, ανίκητα. Δεν υπάρχει πραγματικότητα, για να την αλλάξουμε.

Η πιο πρόσφατη συζήτηση

Μεσολάβησαν δεκαετίες επικράτησης της ιστορικής απαισιοδοξίας από την τελευταία φορά που η δυνατότητα του σοσιαλισμού φαινόταν δυνατή σε μεγάλους αριθμούς ανθρώπων.

Υπήρξε, ωστόσο, στον ενδιάμεσο χρόνο, ένα εγχείρημα μεταβολής της πορείας των πραγμάτων. Αυτό που ονομάστηκε «Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα», με επίκεντρο τη Λατινική Αμερική και πρωτοπόρες τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία, αλλά και τα μεγάλα πολιτικοκοινωνικά κινήματα στη Βραζιλία και τον Ισημερινό, με καθοριστική επίδραση σε ολόκληρη την υπο-ήπειρο, έδωσαν ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο πως η ΤΙΝΑ δεν είναι αναπόφευκτη.

Και έγιναν πράγματα σημαντικά για τους λαούς της περιοχής. Όπως, επίσης, η αναφορά σε αυτά τα παραδείγματα υπήρξε καίρια για το διεθνές κίνημα της πρώτης δεκαετίας του αιώνα που διανύουμε. Με το ξέσπασμα, ωστόσο, της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης το 2008, οι χώρες αυτές βρέθηκαν γρήγορα στη δίνη με ελάχιστες δυνατότητες αντίδρασης. Η κρίση επέδρασε πάνω τους από πολλές απόψεις δραστικότερα από ό,τι στις μητροπολιτικές περιοχές του καπιταλισμού κι έδειξε, με τον πιο πρακτικό τρόπο, πως ο δρόμος που ακολούθησαν στην αντιπαράθεσή τους με τον ιμπεριαλισμό ελάχιστα τις προστάτευσε. Ο «σοσιαλισμός» τους αποδείχτηκε εξαιρετικά ευάλωτος, μ’ όλο που είχε, μέσα σε έναν παροδικό ενθουσιασμό θεωρηθεί πως θα μπορούσε να αποτελέσει ένα νέο τόπο αναφοράς.

Μ’ όλο, λοιπόν, που η στρατηγική συζήτηση δεν μπορεί να αγνοήσει και αυτήν την πιο πρόσφατη αποτυχία του κινήματος, είναι, βλέποντάς το από το τέλος, αμφίβολο αν τα κυβερνητικά παραδείγματα, ως τέτοια, έχουν κάτι να προσφέρουν επί του προκειμένου. Δεν θα πρέπει, όμως, να οδηγηθούμε σε ευκολίες. Για όσους παρακολουθούσαν την πολιτική και θεωρητική συζήτηση στη Βραζιλία, στην Αργεντινή ή στη Βολιβία και στη Βενεζουέλα, είναι απολύτως σαφές πως ο προβληματισμός και η διανοητική παραγωγή –μαζί και κάποιες μεγάλης σημασίας μετασχηματιστικές πρακτικές- εκεί δίκαια έδιναν μεγάλες ελπίδες. Σχηματοποιώντας –και μόνο ως νύξη για πολύ μεγαλύτερη συλλογική έρευνα- φαίνεται πως καθοριστική για την πορεία των πραγμάτων υπήρξε ακριβώς η επιλογή (ή η αδυναμία) να μην «επιχειρηθεί ο σοσιαλισμός», αλλά να επιδιωχθεί, κατά το σύνηθες στην ιστορία, η «βελτίωση των πραγμάτων», μέσα από ένα στάδιο αναδιανομής και εκδημοκρατισμού του υπάρχοντος. Όπως με μεγάλη σαφήνεια το έθεσε ένας από τους κορυφαίους λατινοαμερικανούς θεωρητικούς –και αντιπρόεδρος της Βολιβίας- ο Αλβάρο Λινέρα: «Το ζήτημα της μετάβασης στο σοσιαλισμό δεν είναι της ώρας […] Χρειάζεται πρώτα μια μακρά περίοδος, κατά την οποία να ενθαρρυνθεί η ανάδυση ενός «ενάρετου» εθνικού καπιταλισμού». Στη διάρκεια της οποίας οι «κυβερνήσεις των φτωχών» ανέλαβαν να διαχειριστούν το κράτος με τον ορθό τρόπο!

Η πιο πρόσφατη ήττα

Στην πράξη, αυτό που αποφεύχθηκε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν η αναμέτρηση με τα μείζονα, τα στρατηγικά ζητήματα του κράτους, της καταστροφής του, της, μάλλον απίθανο να αποφευχθεί, κατάστασης δυαδικής εξουσίας. Οι αριστερές δυνάμεις, που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση, έδωσαν, στην καλύτερη περίπτωση, όλη τους την ενέργεια στην άμεση φιλολαϊκή διαχείριση χωρίς να επιχειρήσουν μεγάλες δομικές παρεμβάσεις στο κράτος και την οικονομία, αλλά ούτε και κατάφεραν να κατευθύνουν τον «εθνικό τους καπιταλισμό» σε πιο «ενάρετους» δρόμους –προτίμησαν να καρπωθούν τα «καλά» του υπάρχοντος καπιταλισμού επενδύοντας στον παραδοσιακό εξορυκτισμό και στις εξαγωγές πρώτων υλών ή ημικατεργασμένων προϊόντων. Από πολλές απόψεις, μάλιστα, προσάρμοσαν την οικονομία ακόμη περισσότερο στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης επιχειρώντας να ευνοηθούν κολυμπώντας με το ρεύμα.

Η στρατηγική αυτή ούτε «εθνικά» ωφέλιμη, ούτε «ενάρετη» αποδείχτηκε. Ούτε, όμως, και «ηγεμονική» μακροχρόνια, όπως δείχνει η μεγάλη –εκλογική, τουλάχιστον- απήχηση του νεοφιλελεύθερου φασισμού σήμερα.

Από την άλλη, και η πολύ παραγωγική, από πολλές απόψεις, άλλη στρατηγική, αυτή της «άρνησης της κατάκτησης της εξουσίας», όπως θεωρητικοποιήθηκε από τον Χολογουέι και τον Μάρκος και επηρέασε διαχρονικά τους Ζαπατίστας, ενώ φαίνεται να αποφεύγει τις πραγματικά καταστροφικές παγίδες του «λαϊκού κυβερνητισμού», εμπράκτως δύσκολα θα μπορούσε να γονιμοποιήσει τη στρατηγική αναζήτηση, στο μέτρο που, στα μείζονα ζητήματα του καπιταλιστικού κράτους και της καταστροφής του, λειτουργεί πολύ συχνά ως υπεκφυγή.

Με αυτόν τον τρόπο, νομίζω, εντάσσεται, περισσότερο από ό,τι στην αναρχική, σε μια νεοκομμουνιστική παράδοση, η οποία, από τη δεκαετία του ’50 κι έπειτα, επιχείρησε μα δείξει πως, σε αντίθεση με τα μέχρι τότε αποδεκτά, είναι δυνατή η επώαση του σοσιαλισμού στο εσωτερικό της καπιταλιστικής κοινωνίας –σε μια επανάληψη όσων έγιναν με τον καπιταλισμό στην ύστερη φεουδαρχική περίοδο. Από τον Λουσιέν Γκολντμάν μέχρι τους Νέγκρι και Χαρντ, η βασική ιδέα είναι πως η «νέα εργατική τάξη» μετά τον Πόλεμο ή το παραγωγικό «πλήθος» (ο «κοινωνικός εργάτης της άυλης παραγωγής») σήμερα είναι απολύτως σε θέση να «παραγκωνίσουν» ιστορικά τον καπιταλισμό από τον πλανήτη –καλύτερα, το κάνουν ήδη. Ο κομμουνισμός είναι ήδη εδώ, όχι ως «το κίνημα που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων», αλλά ως εμμενής πραγματικότητα, που επιβάλλεται διαρκώς και περισσότερο και με δεδομένη την κατίσχυσή της.

Όλα αυτά, βέβαια, μάλλον προς την αναμονή ωθούν. Δύσκολα προσανατολίζουν στρατηγικά. Δεν σημαίνει, όμως, πως δεν μπορούν να συμβάλλουν.

Και η επανάσταση;

Όταν ο Αντρέ Γκόρζ προτείνει, ήδη το 1963, αυτόνομες «εργατικές και λαϊκές εξουσίες», με τη «δημιουργία κέντρων κοινωνικής διαχείρισης και άμεσης δημοκρατίας» στις επιχειρήσεις και τους συνεταιρισμούς, με την «κατάκτηση θέσεων ισχύος στα αντιπροσωπευτικά σώματα» και με «την προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών για τις συλλογικές ανάγκες έξω από την αγορά», στην πραγματικότητα διατυπώνει μια στρατηγική οπτική, η οποία περιλαμβάνει τα πραγματολογικά στοιχεία, που επικαλούνται όσοι αρνούνται ή αδιαφορούν για «την κατάκτηση της εξουσίας», χωρίς να προσχωρεί στην αντίληψή τους. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον Μαντέλ, όταν θέτει ως άξονες του μεταβατικού προγράμματος την κοινωνικοποίηση τομέων της παραγωγής, την θεσμική διεκδίκηση αμφισβήτησης της ιεραρχικής δομής στους εργασιακούς χώρους και του εμπορικού απορρήτου ή τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Ο δε Πουλαντζάς, κάνοντας κεντρικό ζήτημα τη σύνδεση του «μέσα και του έξω» από το κράτος και τη συναρμογή της πάλης στο αντιπροσωπευτικό και στο άμεσο επίπεδο –«με τη δημιουργία αυτοδιαχειριστικών εστιών στη βάση»- θα εμβαθύνει ιδιαίτερα στα ζητήματα της θεωρίας του κράτους. Θα επιχειρήσει να διατυπώσει μια στρατηγική πρόταση σε απόκλιση τόσο από τον λενινισμό –μια και «μία κατάσταση δυαδικής εξουσίας είναι εντελώς απίθανη στη Δύση»- όσο και από το δεξιό ευρωκομμουνισμό, του ΙΚΚ κυρίως, σύμφωνα με το οποίο η «αντιφατική φύση του κράτους» δίνει τη δυνατότητα για τη χρησιμοποίηση του «καλού» (παραγωγικού και προνοιακού) τμήματος του κράτους «στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού». Θα απορρίψει εντελώς τον δεύτερο λέγοντας πως το καπιταλιστικό κράτος «δεν τεμαχίζεται», αλλά είναι εξ ολοκλήρου ταξικό («η εργατική τάξη δεν μπορεί να αποκτήσει αυτόνομες εστίες εξουσίας μέσα στο κράτος»), αλλά ως προς τον λενινισμό, εν τέλει θα φανεί αμήχανος. Μ’ όλο που θεωρεί πως η κλασσική (;) επαναστατική κρίση δεν είναι αληθοφανής δυνατότητα στις δυτικές μητροπόλεις, αδυνατεί ταυτόχρονα να αρνηθεί πως σε οποιαδήποτε διαδικασία «ριζικού μετασχηματισμού του κράτους» και «διάχυσης της άμεσης δημοκρατίας στη βάση» δεν θα υπάρξει ένα «σημείο ρήξης» και μη επιστροφής σε ό,τι αφορά τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Παρά την ρητή του πρόθεση, λίγο τελικά απομακρύνεται από τη λενινιστική στρατηγική επί της ουσίας.

Η παρέμβαση του Πουλαντζά, νομίζω, παραμένει μέχρι σήμερα η τελευταία, όσο και αν υπήρξε αμήχανη, συμβολή στη μεγάλη στρατηγική συζήτηση στο πλαίσιο της διεθνούς Αριστεράς, η οποία δεν μηρύκαζε απλώς τα έτοιμα. Όταν, για τελευταία φορά συστηματικά επιχειρήθηκε να απαντηθούν τα μείζονα ερωτήματα: Πώς φτάνουμε στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό; Γιατί απέτυχαν όλες οι μέχρι σήμερα προσπάθειες;

Από την «επένδυση» του Μαρξ στην επόμενη του 1848 διεθνή κρίση μέχρι την διατύπωση του «πολέμου φθοράς» από τον Κάουτσκι (ενός επαναστατικού κόμματος, «που δεν κάνει επαναστάσεις»), από τη μαζική απεργία όλης της εργατικής τάξης της Λούξεμπουργκ μέχρι τα Συμβούλια των «Ολλανδών» κομμουνιστών και την «εθνική κρίση» του Λένιν, από την προσπάθεια του Γκράμσι να σκεφτεί πώς αυτό που έγινε στη Ρωσία μπορεί να γίνει και στη Δύση μέχρι τα εγχειρήματα «διάβρωσης από τα μέσα», από τον αριστερό ευρωκομμουνισμό του ’70 μέχρι την ιδέα για έναν παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, οι θεματικές –θετικά ή αρνητικά- παραμένουν κοινές.

Και, όπως κι αν μετονομάζονται, συνοψίζονται τελικά στα ερωτήματα: Τι κάνουμε με το κράτος; Τι κάνουμε στο κράτος; Τι κάνουμε μέσα και τι έξω από το κράτος; Πώς αντεπεξερχόμαστε απέναντι στον ισχυρότερο από τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς, που είναι ο ίδιος ο κοινοβουλευτισμός; Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάσταση οξυμμένης κρίσης που όλες οι προσπάθειες κοινωνικού μετασχηματισμού μέχρι σήμερα –ακόμη κι αν θέλησαν- δεν μπόρεσαν να αποφύγουν; Τι κάνουμε πριν, επί και μετά από αυτήν;

Γι’ αυτό έχει δίκιο ο Μπενσαΐντ όταν, στο «Η επαναστατική στρατηγική σήμερα» (εκδ. Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη), γράφει: «Δεν μπορεί κάποιος να φανταστεί μια επαναστατική εθνική κρίση χωρίς προηγουμένως η εργατική τάξη να έχει ανακοινώσει, μέσα από τις δράσεις της και τις μορφές οργάνωσης, ότι είναι υποψήφια για το ρόλο του αναδιοργανωτή και διαχειριστή ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτό είναι το ζήτημα που έθεσε η έννοια της ηγεμονίας του Γκράμσι».

Αυτό είναι το ζήτημα πράγματι, όσο κι αν επί πολύ καιρό η Αριστερά το υπεκφεύγει -επιχειρώντας είτε τη δόμηση ενός κατάλληλου «αριστερού λαϊκισμού» χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις είτε αναμένοντας «συμβάντα» του είδους της Αποκάλυψης.

Η ανάγκη να ξεκινήσει εκ νέου η στρατηγική συζήτηση είναι απολύτως επιτακτική και επείγουσα.

Αναδημοσίευση από το Δίκτυο Θυέλλης

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 17 November 2018 | 2:29 pm


Ο νέος τραγουδοποιός και συνθέτης Γιώργος Περού στο alterthess.gr

Ο νέος τραγουδοποιός και συνθέτης Γιώργος Περού μίλησε στο alterthess.gr για τη σχέση του με τη μουσική, τις δικές του διασκευές, αλλά και για την αγάπη του για την ελληνική ρεμπέτικη και λαϊκή μουσική. 

Συνέντευξη στην  Άννα – Μαρία Αρβανιτίδου

-Αρχικά θα θέλαμε να μας πεις ποιο είδος μουσικής προτιμάς προσωπικά. Τι θα ακούσεις στο σπίτι;

Λατρεύω τα sixties. M’ αρέσουν πολλές ψυχεδελικές μπάντες της εποχής γνωστές και λιγότερο γνωστές. Τον τελευταίο καιρό ξεσκονίζοντας την δισκοθήκη μου ακούω ξανά και ανακαλύπτω για ακόμη μία φορά την απίστευτη εμπειρία που ονομάζεται “Jazz”. Πολύ συχνά ακούω διάφορες παλιές ηχογραφήσεις από το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι και αντίστοιχα από το ρεμπέτικο και το σμυρναίικο. Στο αυτοκίνητο κυρίως, αλλά πολλές φορές και στο σπίτι θ’ ακούσω ολόκληρα albums τραγουδοποιών Eλλήνων και ξένων που μ’ αρέσουν με μια έμφαση στον ακουστικό ήχο που τον προτιμώ λόγω της αμεσότητας και της εκφραστικής λεπτομέρειας. 

-Σε συναντάμε στο Μανιτάρι Μαγικό με μια σειρά διασκευών. Γιατί κάποιος να διασκευάσει παλιά τραγούδια;

Τα τραγούδια δεν παλιώνουν, εάν είναι καλογραμμένα κι εμπνευσμένα. Εμπνευσμένα με την έννοια πως ο δημιουργός είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα ξεπερνά την εποχή του και τα ενδεχόμενα κλισέ της κι εκφράζεται διαχρονικά. Κάθε εστίαση στον άνθρωπο και κάθε προσέγγιση που βασίζεται σε μια βαθύτερη παρατήρηση των πραγμάτων γίνεται διαχρονική και δύσκολα να μην αγαπηθεί απ’ τους ανθρώπους, με την έννοια πως επιτρέπει την ταύτιση με πολλές γενιές κοινού. Τέτοια τραγούδια δεν είναι αναλώσιμα και ο κύκλος ζωής τους είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο φανταζόμαστε συχνά οι άνθρωποι. Οι αυθεντικές ηχογραφήσεις καταγράφουν σαφώς την ατμόσφαιρα της εποχής που τις γέννησε αλλά αν τα ερμηνεύσεις σήμερα έστω με μία κιθάρα αποκτούν αυτόματα σχεδόν ρόλο και νόημα στο σήμερα. Δυστυχώς αναλωνόμαστε σε επιφανειακές αναβιώσεις ειδών και εποχών και δημιουργούμε συχνά γραφικότητες που αποκρύπτουν τη διαχρονία και το μεγαλείο των τραγουδιών.

-Θεωρείς πως ο εκμοντερνισμός παλιότερων κομματιών λαϊκών, ρεμπέτικων, παραδοσιακών κλπ είναι ένας τρόπος να μείνουν αυτά τα τραγούδια στο χρόνο; Δεν υπάρχει ο κίνδυνος της αλλοίωσης;

Η αλλοίωση ενός έργου τέχνης που αφορά τους ανθρώπους διαχρονικά είναι μόνο προσωρινή και προκύπτει από την επιφανειακή προσέγγιση, την μικρονοϊκή αντίληψη και την ανειλικρινή πρόθεση του διασκευαστή. Σε κάθε περίπτωση εκτίθεται ο ίδιος και όχι το τραγούδι.

Ένα ακόμη σοβαρό λάθος που γίνεται είναι η ιεροποίηση των πρώτων καταγραφών ενώ τις περισσότερες φορές τα τραγούδια έχουν περάσει από ‘’σαράντα κύματα’’ ώσπου να ηχογραφηθούν. Αν τώρα αυτή η καταγραφή εμπεριέχει ως οφείλει και τα σαράντα αυτά κύματα αποτελεί το υπερπολύτιμο «manual» για κάθε διασκευή και επανεκτέλεση.

Γι’ αυτό και η αξία των πρώτων ηχογραφήσεων είναι μεγάλη λόγω αυτής της συμπύκνωσης αλλά σίγουρα δεν είναι ιερή. Αλλιώς βοήθειά μας...

-Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που συναντά ένας μουσικός διασκευάζοντας ένα κομμάτι, όταν αυτό έχει ήδη μια πορεία μέσα στον χρόνο.

Να το φοβηθεί και ν’ αρχίσει τις συγκρίσεις της δικής εργασίας πάνω σε αυτό με την υπόλοιπη πορεία του τραγουδιού. Αυτό τον κάνει να φεύγει από την ουσία και το νόημα του ίδιου του υλικού με το οποίο επέλεξε να καταπιαστεί. Είναι ανασφάλεια που οδηγεί σε άσκοπες λύσεις και φτηνούς εντυπωσιασμούς. Καλό είναι να τα λαμβάνουμε όλα υπ’ όψιν αλλά να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε. Αυτό που πιστεύουμε βαθειά είναι το μόνο στέρεο έδαφος για να μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι.

-Σκέφτηκες ποτέ να διασκευάσεις ξένα τραγούδια; 

Και το σκέφτομαι και το κάνω στις παραστάσεις μου. Απλά δεν έχω βρει ακόμη ποια από αυτές τις δοκιμές μου πάνω σε ξένα τραγούδια θα καταγράψω δισκογραφικά. 

Μέχρι να βρεθεί κατά κάποιον τρόπο χρησιμοποιώ το κοινό ως ένα είδος πειραματόζωου προσπαθώντας να αφουγκραστώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω. Είναι τόσα πολλά τα τραγούδια που με εξιτάρουν, που αν ήμουν τραγουδιστής με τις δυνατότητες μιας ευέλικτης φωνής θα χρειαζόμουν βοηθούς στην επιλογή του ρεπερτορίου. Τώρα κάνω απλώς ό, τι μπορώ και μέσα σε αυτό που μπορώ φροντίζω να χωρά επαρκώς αυτό που νιώθω.

-Ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν τη μουσική παιδεία ή απλά τις μουσικές επιλογές ενός νέου;

Η μουσική παιδεία έχει αφετηρία τα παιδικά χρόνια. Εκεί αναπτύσσεται και καλλιεργείται η ευαισθησία μας. Αν την αποκτήσεις τότε δεν τη χάνεις ποτέ. Βέβαια μπορεί απλώς να θαφτεί κάτω από τόνους σκουπιδιών που διαφημίζονται με πολύ επιθετικό τρόπο και πιάνουν τόπο, ειδικά στην ευαίσθητη και επιρρεπή εφηβεία. Και όχι μόνο η διαφήμιση αλλά και η γενικότερη αντίδραση και αμφισβήτηση του εαυτού μας και των βιωμάτων μας μπορεί να θάψει μέρος της παιδείας μας που έχει προηγηθεί. Ο καθένας βρίσκει το δρόμο του και η αλήθεια της τέχνης βρίσκει κι αυτή τον δρόμο της μέσα του. Από έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και αυτά που περιέχει αναγκαζόμαστε να απευθυνόμαστε συνέχεια σε «ειδικούς» να μας πουν τι θα φάμε, τι θ’ ακούσουμε ή τι θα δούμε. Παρόλο που έχουμε όλο και περισσότερη πρόσβαση στην πληροφορία δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη να επιλέξουμε οι ίδιοι τι θα ακούσουμε. 

Αυτό το παράδοξο θα έπρεπε να μας προβληματίζει αρκετά πριν φτάσουμε να μιλάμε για ολοκληρωμένη και συνειδητή παιδεία άρα και επιλογές ενός ανθρώπου.

 

Ο Γιώργος Περού την Κυριακή 18 Νοεμβρίου στο «Μανιτάρι Μαγικό» μέσα στο Μπιτ Μπαζάρ - την ιστορική, προσφυγική αγορά της Θεσσαλονίκης για μία ξεχωριστή μουσική βραδιά με τραγούδια που αντέχουν στο χρόνο απο την ελληνική παράδοση, το ρεμπέτικο και το λαικό τραγούδι, το ελαφρό τραγούδι εως το σήμερα. Μελωδίες των Αττίκ, Κώστα Γιαννίδη, Σογιούλ θα μπλέκουν θεματικά με τραγούδια των Τσιτσάνη, Άκη Πάνου, Καλδάρα αλλα και με των Μίκη Θεοδωράκη, Δήμου Μούτση, των Beatles και του Leonard Cohen.

Δοσμένα πάντοτε με τον δικό του τρόπο, λιτά και ανθρώπινα ξετύλιγει το κουβάρι των τραγουδιών δίνοντας έμφαση και σημασία στην βαθύτερη λειτουργία του τραγουδιού ώστε να φτάνει στα χείλη και τις καρδιές των ανθρώπων και να τραγουδήσουμε όλοι σαν μια παρέα.

Ο Γιώργος Περού είναι νέος τραγουδοποιός και συνθέτης. Έχει κυκλοφορήσει ένα album με δικά του τραγούδια με τίτλο «Δύο Κόσμοι» και έχει γράψει μουσική και τραγούδια για διάφορες θεατρικές παραστάσεις (Οι 12 Ένορκοι, Εκτός Ύλης κ.α) Υπογράφει και 2 διασκευές ως ερμηνευτής και παραγωγός - το «Απόψε Φίλα με» του Μανωλη Χιωτη και το «Χθες το Βράδυ» του Κώστα Γιαννίδη.

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 17 November 2018 | 1:30 pm


Σε δίκη παραπέμπονται επτά μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2011-2014

Σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης παραπέμπονται επτά μέλη της διοίκησης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2011-14, για «υπόθεση διπλών αμοιβών και παράνομων επιδομάτων» που χορηγήθηκαν, ζημιώνοντας τον Οργανισμό.

Σύμφωνα με το υπ' αριθμόν 218/2018 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, ανάμεσα σ' αυτούς που θα καθίσουν στο εδώλιο του δικαστηρίου είναι και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, με την ιδιότητα του προέδρου του Φεστιβάλ, ο επί σειρά ετών διευθυντής του Φεστιβάλ, Δημήτρης Εϊπίδης και ο αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, Σπύρος Πέγκας.

Η κατηγορία που τους αποδίδεται - όπως επίσης στα υπόλοιπα τέσσερα μέλη της τότε διοίκησης - είναι αυτό της απιστίας από κοινού, σε βάρος Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου, σε βαθμό κακουργήματος.

Η υπόθεση συνδέεται με δύο σκέλη, το πρώτο αφορά παράνομες αμοιβές που κατηγορείται ότι εισέπραξε ο Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος φέρεται να αμειβόταν τόσο με την ιδιότητα του διευθυντή, όσο και μ' αυτή του καλλιτεχνικού διευθυντή, ενώ το δεύτερο αφορά την παράνομη χορήγηση επιδομάτων ευθύνης σε δύο υπαλλήλους του Φεστιβάλ.

Όπως καταλήγουν οι εφέτες του Συμβουλίου, το επιπλέον ποσό με το οποίο αμείφθηκε ο κατηγορούμενος διευθυντής ανέρχεται σε 118.769,84 ευρώ και αποτελεί το ποσό με το οποίο ζημιώθηκε το Φεστιβάλ. Για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, που παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου του φορέα το 2013, η ζημιά που του καταλογίζει το βούλευμα ανέρχεται σε 96.171,58. ευρώ.

Ο δήμαρχος, σε υπόμνημα που είχε καταθέσει στο Δικαστικό Συμβούλιο, είχε επισημάνει ότι βρέθηκε αντιμέτωπος "με μια παγιωμένη κατάσταση", τονίζοντας ότι η υπόθεση για τις αμοιβές του Δημήτρη Εϊπίδη αφορά "σε απόφαση του προηγούμενου διοικητικού συμβουλίου, η οποία εφαρμόστηκε και μετά το πέρας της δικής μου θητείας και ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση από τις υπηρεσίες του Φεστιβάλ, από το εποπτεύον Υπουργείο Πολιτισμού και από τους αρμόδιους ελεγκτικούς μηχανισμούς".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δημοσιεύθηκε στις 16 November 2018 | 8:29 pm


Τι θα δούμε αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μπορεί να τελείωσε, αλλά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι πάντα εδώ! Ταινίες πρώτης προβολής σε τέσσερις αίθουσες, στο Ολύμπιον και την Αποθήκη 1 στο Λιμάνι, προβολές για παιδιά, ειδικές προβολές και εκδηλώσεις!

Μη χάσετε: 

    Tην ταινία λήξης του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το συγκλονιστικό Κορίτσι του μόλις 27χρονου Βέλγου Λουκάς Ντοντ, που απέσπασε τέσσερα μεγάλα βραβεία -σκηνοθεσίας, ερμηνείας, Queer Palm και Fipresci στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα»- στο Φεστιβάλ Καννών (αίθουσα Ολύμπιον).

    Το φιλμ Οι κληρονόμοι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μαρσέλο Μαρτινέσι, μια διεισδυτική σπουδή χαρακτήρων που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο 68ο Φεστιβάλ Βερολίνου (αίθουσα Παύλος Ζάννας)

    Το μυστικό της Πέτρα, του Χάιμε Ροσάλες, ένα ψυχολογικό θρίλερ με απρόβλεπτη εξέλιξη (αίθουσα Σταύρος Τορνές).  

    Το Suspiria, ριμέικ της κλασικής ταινίας τρόμου του Ντάριο Αρτζέντο από τον Λούκα Γκουαντανίνο (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης).

    Μια εξαιρετική επιλογή πέντε ελληνικών ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους σε συνεργασία με την ASIFA Hellas (Ένωση Ελληνικών Κινουμένων Σχεδίων), στο πλαίσιο της κυριακάτικης ζώνης προβολών Kids Love Cinema (αίθουσα Παύλος Ζάννας).

    Το ντοκιμαντέρ Ζωή σαν κινούμενο σχέδιο, ένα ευαίσθητο ντοκιμαντέρ για τη δύναμη της φαντασίας, στο πλαίσιο της ζώνης προβολών Τετάρτες στο Λιμάνι με το CineDoc (Αίθουσα Σταύρος Τορνές).

Επίσης συνεχίζονται: 

    Η αριστουργηματική ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι Ψυχρός πόλεμος. Η ταινία απέσπασε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών (αίθουσα Σταύρος Τορνές).

    Το φιλμ Κτήνος, του Μάικλ Πιρς, ένα σκοτεινό και δραματικό παραμύθι για ενήλικες, μια γενναία ταινία που δημιουργεί μια σύνθετη σχέση ανάμεσα στον κεντρικό χαρακτήρα και το κοινό της (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης).

Η υπέροχη φίλη μου - Ειδική αβάν πρεμιέρ

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την COSMOTE TV παρουσιάζει σε μια ειδική αβάν πρεμιέρ, τα δύο πρώτα επεισόδια της πολυαναμενόμενης ιταλικής σειράς Η υπέροχη φίλη μου / My Brilliant Friend του Σαβέριο Κοστάντσο, την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018 στις 20.00 στο Ολύμπιον!
Η σειρά, κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη 22/11, αποκλειστικά στην COSMOTE TV.
Αίθουσα ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Τετάρτη 21/11, 20:00
 

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 16 November 2018 | 8:21 pm


Την Κυριακή η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων

Την Κυριακή 18 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση μνήμης του Πανελλαδικού Συλλόγου «SOS Τροχαία Εγκλήματα» για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων (13.00 μπροστά στον Άρειο Πάγο, Λ. Αλεξάνδρας & Κ. Λουκάρεως). Στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί την ίδια μέρα εκδήλωση στο "Ωραίον Ντεπώ" (Βαφοπούλου 18, Ντεπώ), στις 19.00, με προβολή του ντοκιμαντέρ "Πεταλούδες στην άσφαλτο" και συζήτηση με θέμα "Μετά το τροχαίο τι;".

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα»:

«Πέρασαν πια δέκα χρόνια αφότου ο σύλλογος μας ξεκίνησε να πραγματοποιεί στην Αθήνα εκδηλώσεις την τρίτη Κυριακή του Νοέμβρη, Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Συγκρούσεων.
Στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στα εκατομμύρια των ανθρώπων που έχασαν όλα αυτά τα χρόνια τη ζωής τους, θύματα τροχαίων συγκρούσεων, αλλά και στους πολύ περισσότερους που επέζησαν με ένα σοβαρό τραυματισμό και  μια αναπηρία.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στις οικογένειες όλων αυτών των ανθρώπων που μπήκαν στο δρόμο του πόνου, που η ζωή τους άλλαξε αιφνιδιαστικά, βίαια, απροσδόκητα, μη αναστρέψιμα. Μέρος αυτού του κόσμου είμαστε και μείς.

Συμμετέχουμε στις δράσεις για την παγκόσμια Ημέρα Μνήμης όχι σαν μέρος του παγκόσμιου θεάματος με τις επαναλαμβανόμενες  σκηνές όπου ο θίασος των πρωταγωνιστών της παραγωγής του τροχαίου εγκλήματος «θα εκφράσει τη λύπη του».  

Πολιτικοί που δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο πρόληψης, βιομηχανίες που παράγουν όλο και πιο επιθετικά αυτοκίνητα και οι απαραίτητοι κομπάρσοι που θα διαβεβαιώσουν πως όλο αυτό το μακελειό στους δρόμους του πλανήτη που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες δεν είναι παρά ένα σύνολο «κακών στιγμών», «αμελειών» και «ατυχημάτων» θα εκφράσουν την συγκίνηση τους  για μια Ημέρα σε αντιστάθμισμα 365 ημερών υποκρισίας.

Ο σεβασμός στα θύματα των τροχαίων επιτάσσει να κάνουμε ότι μπορούμε για να σταματήσουμε το συνεχιζόμενο έγκλημα. Προυπόθεση γι αυτό είναι να σταματήσει να ισχύει το δίκιο του ισχυροτέρου:  Του οδηγού αυτοκινήτου απέναντι στον πεζό, τον ποδηλάτη ή στον χρήστη μικρότερου μηχανοκίνητου, του θύτη απένατι στο θύμα, του ζωντανού απέναντι στο νεκρό.

Θα συναντηθούμε φέτος μπροστά στον Άρειο Πάγο για να τιμήσουμε αυτούς πού χάσαμε και να θυμίσουμε πως: Χωρίς Δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει Ειρήνη στους Δρόμους.

-    Άμεση Κατάργηση του άρθρου 43 του ΚΟΚ που αφήνει ατιμώρητους τους εγκληματίες οδηγούς που εγκαταλείπουν τα θύματα τους.
-    Ριζική αναμόρφωση της νομοθεσίας που αφορά στα τροχαία εγκλήματα. Ο φόνος στην άσφαλτο δεν είναι πλημμέλημα!».
 

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 16 November 2018 | 8:17 pm


Η απάντηση του Γ. Αντετοκούνμπο για την ρατσιστική επίθεση στον αδερφό του

Απάντηση στη ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε από τον Τάκη Τσουκαλά ο αδερφός του, Θανάσης, έδωσε μέσω των social media ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Στη δήλωσή του εκφράζει την ανησυχία του για το ρατσιστικό περιστατικό και διερωτάται πως αν αυτό μπορεί να συμβεί στον Θανάση που είναι αναγνωρίσιμος, τι μπορεί να περνάνε άλλοι έγχρωμοι στην Ελλάδα που δεν είναι. «Εγώ και τα αδέρφια μου είμαστε Έλληνονιγηριανοι και σε όποιον αρέσει και θα συνεχίσουμε να εκπροσωπούμε και να μιλάμε με τα καλύτερα λόγια για την Πατρίδα μας» σημειώνει μεταξύ άλλων.

Δείτε ολόκληρη την δήλωση του:.

«Καταρχάς Θανάση θέλω να σου ζητήσω συγνώμη γιατί ξέρω αυτό που θα πω θα τραβήξουν πολλά βλέμματα πάνω σου και πάνω μου και ξέρω είναι κάτι που δεν θες. Αλλά είμαι σίγουρος άμα ήταν ο μπαμπάς εδώ θα ήταν πολύ απογοητευμένος αν κρατούσα την σιωπή μου. Έχω χάσει τον ύπνο μου τις τελευταίες μέρες για το αρνητικό-ρατσιστικό περιστατικό που έγινε πρόσφατα.

Αν αυτό μπορεί να συμβεί στον Θανάση ο οποίος εκπροσωπεί με περηφάνεια και με ένα συνεχές χαμόγελο την Εθνική Ελλάδας και τον Παναθηναϊκό, δεν μπορώ να φανταστώ την περνάνε άλλοι έγχρωμοι στην Ελλάδα.

Είμαι παρά πολύ λυπημένος και απογοητευμένος.. Αλλά δεν θα αφήσουμε τα αρνητικά σχόλια να αλλάξουν αυτή την οικογένεια και την αγάπη μας για την χώρα στην οποία μεγαλώσαμε. Εγώ και τα αδέρφια μου είμαστε Έλληνονιγηριανοι και σε όποιον αρέσει και θα συνεχίσουμε να εκπροσωπούμε και να μιλάμε με τα καλύτερα λόγια για την Πατρίδα μας»

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 15 November 2018 | 7:55 pm


Δίκη Σκουριών- 8η μέρα: Κατέπεσε στην εισαγγελική πρόταση η «εγκληματική οργάνωση», ενοχή ζητά για πέντε άτομα ο εισαγγελέας

Την απαλλαγή και των 21 κατηγορουμένων από τις κατηγορίες της εγκληματικής οργάνωσης, της απόπειρας ανθρωποκτονίας και της ληστείας πρότεινε ο εισαγγελέας στην 8η μέρα της δίκης για την υπόθεση του εμπρησμού του εργοταξίου των Σκουριών στις 17 Φεβρουαρίου του 2013. Παράλληλα πρότεινε την ενοχή πέντε ατόμων για τα αδικήματα της κατοχής, κατασκευής εκρηκτικών, της έκρηξης καθώς και της πρόκλησης διακεκριμένων φθορών. Επιπλέον πρότεινε την ενοχή ενός εκ των κατηγορουμένων για το αδίκημα της οπλοχρησίας.

Γράφει η Σταυρούλα Πουλημένη για το stokokkino.gr

Ο εισαγγελέας στην πρότασή του εκτίμησε ότι η καταδρομική επίθεση εκείνο το βράδυ έγινε από κάποια άτομα, άγνωστα ακόμα, τα οποία δεν είναι από την περιοχή με τη συνδρομή κάποιων ντόπιων καθώς και ότι από την ακροαματική διαδικασία προέκυψε ότι η όλη επιχείρηση έγινε για εκφοβισμό της εταιρείας και δεν είχε ανθρωποκτόνο σκοπό.

Εκτίμησε ακόμη ότι φυσική παρουσία στο χώρο του εργοταξίου είχαν τρία άτομα λόγω κάποιων κινητών ευρημάτων που προέκυψαν, όπως καπάκι φωτοβολίδας που βρέθηκε με μερικό γενετικό υλικό, κάποιων καλύκων και ενός σκούφου. 
Για άλλα δύο άτομα εκ των κατηγορουμένων εκτίμησε επίσης ότι είχαν φυσική παρουσία στο χώρο επειδή μίλησαν με κάποιους από τους τρεις παραπάνω εκείνη την μέρα και τις επόμενες άλλαξαν συσκευή τηλεφώνου. Σε κάθε περίπτωση παρέπεμψε το δικαστήριο να εκτιμήσει τα πραγματικά στοιχεία σχετικά με το ζήτημα αυτό.

Οι συνήγοροι σε δηλώσεις τους μετά την δίκη τόνισαν ότι από την πρόταση του εισαγγελέα συνάγεται ότι τελικά δεν υπάρχει καμία εγκληματική οργάνωση στην περιοχή και ότι η κατηγορία αυτή χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τις αυθαιρεσίες της ελληνικής αστυνομίας καθώς και ότι η δικογραφία στήθηκε με δικονομικά απαράδεκτο τρόπο. Επεσήμαναν ακόμη ότι γενικότερα οι κατηγορίες εναντίον τους είναι έωλες και προέκυψαν από την ρητορική της τότε κυβέρνησης για επένδυση με κάθε κόστος.

Ο εισαγγελέας καταρρίπτοντας στο σκεπτικό του το βασικότερο στοιχείο του σαθρού κατηγορητηρίου, δηλαδή την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης στην περιοχή, τόνισε ότι λείπει το σημαντικότερο από τα τρία κριτήρια (χρονικό, ποσοτικό, ποιοτικό) που χαρακτηρίζουν μια εγκληματική οργάνωση, το ποιοτικό. Και αυτό γιατί από τα αποδεικτικά στοιχεία, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν προέκυψε να υπάρχει δομή εγκληματικής ομάδας, ούτε και κάποιος που να την διευθύνει και παραδέχτηκε ότι υπάρχει σοβαρό έλλειμμα στην διαδικασία στοιχειοθέτησης του αδικήματος αυτού.

Διερωτήθηκε ακόμη και για τον τρόπο συλλογής των στοιχείων για τον σχηματισμό της δικογραφίας (αν και τόνισε ότι η ακυρότητα του προανακριτικού υλικού δεν κρίνεται σήμερα), ενώ επίσης έβαλε ερωτηματικά  για τη στάση των αστυνομικών αρχών ως προς τον τρόπο έρευνας και εξιχνίασης των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης.

Να θυμίσουμε οτι αστυνομικοί που κατέθεσαν ως μάρτυρες τις προηγούμενες μέρες παραδέχτηκαν ότι κάποιο μέρος του υλικού και των πειστηρίων δεν συλλέχθηκε από τους ίδιους, αλλά από εργαζόμενους στην φύλαξη της εταιρείας.
Ο ίδιος ο εισαγγελέας στο σκεπτικό του ανέφερε μάλιστα ότι, σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων, εκείνη την ημέρα υπήρχε μπλόκο της αστυνομίας στην περιοχή. Παρ`όλα αυτά και ενώ ιδιοκτήτες μηχανημάτων όταν έμαθαν για τον εμπρησμό έφτασαν σε 15 λεπτά στο σημείο του εργοταξίου η αστυνομία έφτασε μετά από ώρες. 


Στις απολογίες τους που έγιναν νωρίτερα οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν όλες τις κατηγορίες εις βάρος τους τονίζοντας ότι οι δραστηριότητές τους ήταν οι συνηθισμένες για Σάββατο βράδυ. Ερωτηθέντες σχετικά σχολίασαν ότι η συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις ενάντια στις εξορύξεις χρυσού ήταν η αυτονόητη, είχε πάντα ειρηνικό χαρακτήρα και στόχο την υπεράσπιση του τόπου τους από την καταστροφή που θα υποστεί η περιοχή. Κάποιοι δήλωσαν ακόμη ότι βρέθηκαν κατηγορούμενοι διότι στοχοποιήθηκαν από την αστυνομία προκειμένου ολόκληρη η τοπική κοινωνία να σταματήσει να αντιστέκεται ενάντια στην μόλυνση του περιβάλλοντος από την δραστηριότητα της εταιρείας.

Η δίκη στην οποία ήδη έχουν καταθέσει δεκάδες μάρτυρες κανένας εκ των οποίων δεν αναγνώρισε κάποιον εκ των κατηγορουμένων να συμμετέχει στην επίθεση στο εργοτάξιο, θα συνεχιστεί την Δευτέρα 19 Νοεμβρίου με τις αγορεύσεις των συνηγόρων των κατοίκων.

Σήμερα, όπως και όλες τις προηγούμενες μέρες, το παρών έδωσαν αλληλέγγυοι στο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις χρυσού αναρτώντας πλακάτ δεμένα με χειροπέδες σε κορμούς δένδρων στα κάγκελα του δικαστηρίου στα οποία αναγράφονταν ότι οι κάτοικοι διώκονται γιατί υπερασπίστηκαν τη γη, τον αέρα και το νερό τους.

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 15 November 2018 | 7:45 pm


Επιλεκτική διαχείριση υλικού της δικογραφίας από την αστυνομία καταγγέλλουν δικηγόροι της οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου

Με σημερινή ανακοίνωσή τους οι δικηγόροι της οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου καταγγέλλουν τον τρόπο διεξαγωγή της έρευνας σχετικά με τις συνθήκες και τα αίτια του βίαιου θανάτου του Ζακ κάνοντας λόγο για επιλεκτική διαχείριση του υλικού της δικογραφίας από την πλευρά των αστυνομικών οργάνων κάτι που, όπως λένε, δημιουργεί μείζον ζήτημα παραβίασης της αρχής της δίκαιης δίκης, κομμάτι της οποίας συνιστά ασφαλώς το στάδιο της ανάκρισης. 

Καλούν ακόμη όλες τις αρμόδιες αρχές να λάβουν έγκαιρα μέτρα ώστε «να διασφαλιστεί ότι η δίκη αυτή θα διεξαχθεί με όρους δίκαιους και αμερόληπτα, όπως αναλογεί σε ένα κράτος δικαίου και όχι σε ένα κράτος όπου η αστυνομία του θα επιχειρεί να κατευθύνει τις έρευνες και να ερμηνεύει δημοσίως τα στοιχεία της δικογραφίας».

Η ανακοίνωση των δικηγόρων της οικογένειας του Ζακ Κωστόπουλου, Άννυς Παπαρρούσου, Χρ. Πετσιμέρη και Κλ. Παπαπαντολέων:

«Ως δικηγόροι της οικογένειας του Ζαχαρία Κωστόπουλου εκφράζουμε για μία ακόμη φορά την αντίθεσή μας στον τρόπο διεξαγωγής της έρευνας σχετικά με τις συνθήκες και τα αίτια του βίαιου θανάτου του. Από δημοσίευμα της εφημερίδας το «Βήμα» στις 13/11/18, φαίνεται ότι το υλικό της δικογραφίας, και μάλιστα ιδιαίτερα κρίσιμα στοιχεία αυτού όπως είναι τα ιατροδικαστικά ευρήματα, διαβιβάζεται -επιλεκτικά- σε δημοσιογράφους και με μεγάλη καθυστέρηση στον ανακριτή.

Η επιλεκτική αυτή διαχείριση του υλικού της δικογραφίας από την πλευρά των αστυνομικών οργάνων, τη στιγμή που συνάδελφοί τους βρίσκονται υπό πειθαρχική και ποινική διερεύνηση για την ίδια υπόθεση, δημιουργεί μείζον ζήτημα παραβίασης της αρχής της δίκαιης δίκης, κομμάτι της οποίας συνιστά ασφαλώς το στάδιο της ανάκρισης.

Επιπλέον, θέλουμε να μεταφέρουμε τη βαθιά θλίψη της οικογένειας του Ζαχαρία Κωστόπουλου για το γεγονός ότι δεν ενημερώνονται οι πληρεξούσιοι δικηγόροι για κρίσιμες πτυχές που αφορούν στη βάναυση θανάτωση του γιου της αλλά αντίθετα η διαχείριση της πληροφόρησης γίνεται μέσω αποσπασματικών και ελεγχόμενων ως προς την αξιοπιστία τους δημοσιευμάτων.

Ζητάμε να διερευνηθεί αρμοδίως ποιος και για ποιο λόγο επέλεξε να πληροφορήσει για το αποδεικτικό υλικό συγκεκριμένους εκπροσώπους του τύπου και όχι τον ανακριτή της υπόθεσης, εγκαίρως, όπως υποχρεούται.

Η κατά βούληση διαχείριση του ανακριτικού υλικού από την πλευρά της αστυνομίας ερήμην των παραγόντων της δίκης συνιστά κατ’ ουσίαν παρακώλυση απονομής της δικαιοσύνης και ευθεία παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη. Καλούμε όλες τις αρμόδιες αρχές να λάβουν έγκαιρα μέτρα ώστε να διασφαλιστεί ότι η δίκη αυτή θα διεξαχθεί με όρους δίκαιους και αμερόληπτα, όπως αναλογεί σε ένα κράτος δικαίου και όχι σε ένα κράτος όπου η αστυνομία του θα επιχειρεί να κατευθύνει τις έρευνες και να ερμηνεύει δημοσίως τα στοιχεία της δικογραφίας».

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 14 November 2018 | 7:25 pm


Νομός Θεσσαλονίκης - Ειδήσεις και Νέα

Δείτε αγγελίες στο Νομό Θεσσαλονίκης





Φιλικοί ιστότοποι: