Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Θεσσαλονίκης    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Επίθεση χρυσαυγίτη ταξιτζή σε επιβάτη - Καταγγελία από την ΚΕΕΡΦΑ

Επίθεση από χρυσαυγίτη ταξιτζή δέχτηκε σήμερα το πρωί. ο Φ.Γ. σύμφωνα με καταγγελία, που έστειλε ο ίδιος στην ΚΕΕΡΦΑ Κερατσινίου.

Όπως ο ίδιος αναφέρει, σχόλασε απο τη δουλειά του στα Μανιάτικα και πήρε ταξί για να πάει  σπίτι του στο Κερατσίνι. Στη διαδρομή, ακούγοντας ραδιόφωνο άρχισε συζήτηση και σχολιασμός μεταξύ επιβάτη και ταξιτζή. Ο ταξιτζής άρχισε να σχολιάζει “φταίνε αυτοί που μας κουβαλάνε τους λαθρομετανάστες” για να εισπράξει την απάντηση “τι είναι αυτά που λες”; Ο Φ.Γ. επειδή επέμενε στο ρατσιστικό οχετό, τον ρώτησε αν είναι Χρυσή Αυγή για να πάει την απάντηση “Οχι”. 

Μετά από λίγο, ο ταξιτζής άρχισε να φωνάζει “ναι ρε είμαι Χρυσή Αυγή, έχεις κανένα πρόβλημα;”

Ο Φ.Γ. του απάντησε “ναι, σταμάτα τώρα να κατέβω.”

Ο ταξιτζής σταμάτησε στην οδό Καπετάν Ματαμπά και Παλαμηδίου. Όταν ο Φ.Γ. κατέβηκε απο το ταξί, βγήκε έξω ο ταξιτζής έξαλλος, έριξε κάτω τον Φ.Γ. και άρχισε να τον κλωτσά, φωνάζοντας “Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή.” Πήρε το ταξί και έφυγε.

Ηδη έχει κατατεθεί μήνυση με επαρκή στοιχεία ώστε να γίνει άμεση σύλληψη.

Πηγή: antiracismfascism.org

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2018 | 8:46 pm


Η Θετική Φωνή αποχαιρετά τον Ζακ

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας "Θετική Φωνή" αποχαιρετά τον Ζακ Κωστόπουλο. "Ζακ, οι άνθρωποι της Θετικής Φωνής, οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι συνοδοιπόροι σου, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση και το πείσμα ότι θα συνεχίσουν να μας εμπνέουν η ζωή σου, η δύναμη και οι αδυναμίες σου", αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση του Συλλόγου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

"Ας μιλήσουμε για τον Ζακ

Ας μιλήσουμε για τον αεικίνητο ακτιβιστή που βγήκε μπροστά με θάρρος για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, τους ανθρώπους που ζούμε με HIV, τους χρήστες ψυχοδραστικών ουσιών.

Ας μιλήσουμε για τη σπίθα του πνεύματος, τον τρόπο σκέψης και τη στάση ζωής του για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισονομία ανεξάρτητα από την ταυτότητα φύλου, τη φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό του κάθε ανθρώπου.

Ας μιλήσουμε για τον αιχμηρό λόγο του απέναντι στο στιγματισμό, τα στερεότυπα και τις ηθικολογικές προσεγγίσεις που ωθούν τους ανθρώπους σε ένα σπιράλ περιθωριοποίησης και κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα.

Ζακ, οι άνθρωποι της Θετικής Φωνής, οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι συνοδοιπόροι σου, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση και το πείσμα ότι θα συνεχίσουν να μας εμπνέουν η ζωή σου, η δύναμη και οι αδυναμίες σου".

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2018 | 8:39 pm


Σκέψεις για το θάνατο μιας κοινωνίας

Φοβάμαι τη χυδαιότητα στο βλέμμα των ανθρώπων όταν κοιτούν το διαφορετικό.

Γράφει η Λουκία Αργυριάδου

Φοβάμαι τους νοικοκυραίους, τους μαγαζάτορες, τους ηθικούς, τους Ιαβέρηδες. Αυτούς που θα σε καταδικάσουν σε θάνατο για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτούς που θα αυτοδικήσουν για να σε αποτελειώσουν. Αυτούς που θα παρασυρθούν από τον όχλο. Αυτούς που κρύβονται μες την ασφάλεια του πλήθους. Στο σκοτάδι.

Σιχαίνομαι τους αδιάφορους, τους απαθείς, τους σιωπηλούς, τους άψυχους, τους Πόντιους Πιλάτους. Αυτούς που θα στρέψουν το βλέμμα. Αυτούς που θα προσπεράσουν. Αυτούς που θα κοιτάξουν τη δουλειά τους.

Σιχαίνομαι την κοινωνία όπου  ο σωφρονισμός ισούται με λιντσάρισμα. Το δίκαιο με το θάνατο. Το διαφορετικό με αντικοινωνικό.  

Απεχθάνομαι την κοινωνία  όπου η αυτοδικία είναι μαγκιά. Η μαγκιά είναι αξίωμα. Η ματσίλα είναι κανονικότητα. Ο άνθρωπος αναλώσιμο είδος προς χρήση και συμμόρφωση.

Απεχθάνομαι τους μικροαστούς. Τους τύπους που δίνουν άλλοθι στον θύτη. Τους «καλά να πάθει». Αυτούς που δεν ξέρουν αλλά καταδικάζουν. Αυτούς που ενστικτωδώς στέκονται υπέρ του δυνατού γιατί φοβούνται να υπερασπιστούν τον αδύναμο.

Αυτούς που σκοτώνουν κάθε μέρα με τη στάση τους. Αυτούς που δεν έχουν πάθη. Αυτούς που τα πάθη τους τα κρύβουν στις ντουλάπες.

Φοβάμαι τον κόσμο. Τον κόσμο που κάθε μέρα βυθίζεται. Τον κόσμο που πιάνεται απ’ όπου μπορεί. Τον κόσμο που θα πάει στην εκκλησία κάθε Κυριακή αλλά θα λοιδορήσει  τα χέρια που ζητούν βοήθεια.

Τον κόσμο όπου ο Παύλος δολοφονήθηκε για οπαδικά. Ο Αλέξης από αδέσποτη σφαίρα. Ο Ζακ από τζαμαρία. Τον κόσμο όπου η Ηριάννα θα έπρεπε να προσέχει με ποιον τα φτιάχνει και εμείς να ζούμε όπως μας θέλουν οι άλλοι.

Φοβάμαι τον θάνατο αυτής της κοινωνίας. Και το πώς θα ζήσουμε τώρα πεθαμένοι. 

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2018 | 8:23 pm


Ο Λεωνίδας Κύρκος και η κυβερνώσα Αριστερά. Του Χρήστου Λάσκου

Πριν από τρία χρόνια, σε άρθρο από την ίδια στήλη και με αφορμή τις δεύτερες εκλογές του 2015, υποστήριζα πως τα τότε επισυμβαίνοντα θα μπορούσαν πολύ περιεκτικά να τιτλοφορηθούν: Η κρύα εκδίκηση του Λεωνίδα Κύρκου.

Σήμερα, από την απόσταση των τριών χρόνων που μεσολάβησαν, τείνω να πιστέψω πως ο Λεωνίδας Κύρκος δεν είχε κανένα λόγο να… εκδικηθεί. Είναι, θέλω να πω, τόσο συντριπτική η νίκη του, που δεν θα είχε λόγο να επιδείξει την παραμικρή μικροψυχία. 

Ο Λεωνίδας Κύρκος, μ’ όλο που δεν πρόκανε να δει τους πολιτικούς οργανισμούς, στους οποίους συμμετείχε, μεγάλους από εκλογική άποψη, είναι, ίσως, το πιο επιδραστικό πρόσωπο στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς –των τελευταίων πενήντα χρόνων, τουλάχιστον. Αν αυτό που μετράει είναι η πράξη, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η βαθειά κουλτούρα της ελληνικής Αριστεράς είναι κυρκική, έως μυελού των οστών. Για να χρησιμοποιήσω μια φράση κλισέ, το DNA της ελληνικής Αριστεράς εμπεριέχει το δικό του αποτύπωμα απείρως περισσότερο από ό,τι οποιουδήποτε άλλου.

Παρ’ όλα όσα φημολογούνται, η ελληνική Αριστερά, στο μεγαλύτερο διάστημα του τελευταίου μισού αιώνα, υπηρέτησε μια στρατηγική στους αντίποδες του «αριστερισμού» και της «διαμαρτυρίας». Το θέμα της διακυβέρνησης υπήρξε πάντοτε κυρίαρχο στις επιδιώξεις της. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, προσπάθησε σταθερά να ασκήσει «προοδευτική πολιτική» δια του κράτους, με εργαλείο και όπλο το κράτος. Το οποίο δεν χρειαζόταν πλέον όχι μόνο να «συντριβεί», αλλά ούτε να υποστεί κάποιον ιδιαίτερα «ριζικό μετασχηματισμό». Και όχι μόνο αυτό: στο πλαίσιο μιας ανάλυσης ευρειών συμμαχιών για την «αλλαγή» -ή και για λιγότερα από αυτήν- ήταν έτοιμη για πλείστες όσες «υπερβάσεις» και «ιστορικούς συμβιβασμούς». 

Ως προς αυτό, βέβαια, ακολουθούσε ένα διεθνές κύμα, στο πλαίσιο του επίσημου κομμουνιστικού ρεύματος, που, από την εποχή των λαϊκών μετώπων, τουλάχιστον, είχε ξεπεράσει τους «σεχταρισμούς». Αν, μάλιστα, αυτό ευνοούσε τους σοβιετικούς σχεδιασμούς, ακόμη καλύτερα. 

Η διαφορά της ελληνικής Αριστεράς, ωστόσο, είναι πως, όπως και σε άλλα ζητήματα, έτσι και στο ζήτημα της «νέας στρατηγικής», κυριολεκτικά, το… τερμάτισε. Και ο Κύρκος υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, ο βασικός σημαιοφόρος αυτής της εξέλιξης, που, στην ελληνική περίπτωση, πήρε πρωτοφανή χαρακτηριστικά.

Αν το 1973 το πράγμα «σώθηκε» λόγω του Πολυτεχνείου και το ΚΚΕ εσωτερικού δεν πρωτοπόρησε διεθνώς, με τη συμμετοχή του στις εκλογές της Χούντας και του Μαρκεζίνη, όπως η «αντισεχταριστική ευρύτητα» του Κύρκου πρότεινε, αν οι «Στόχοι του Έθνους» και η «Εθνική Αντιδικτατορική Ενότητα» πήγαν άπατα μεταπολιτευτικά, αν πολλές φορές φάνηκε να ηττάται αυτή η «φωνή της λογικής», στο τέλος ήρθε η δική της ώρα. 

Τα πρωτοφανή που συνέβησαν στη χώρα μας είναι ο πιο ισχυρός δείκτης της κατίσχυσής της. 

Προσοχή! Δεν πρόκειται για «ρεφορμισμό», αλλά για κάτι πολύ «πλουσιότερο». Την ιδέα, δηλαδή, πως, σε οποιεσδήποτε συνθήκες, ό,τι κι αν συμβαίνει, πρέπει να είμαστε, με μια πολύ ισχυρή έννοια, «εντός». Και με τον Μαρκεζίνη, ακόμη –για να δημιουργήσουμε «ρωγμές». Ή, αργότερα, με τον Μητσοτάκη, προκειμένου να «καθαρίσει» ο τόπος! Η, σήμερα, συνεπείς εφαρμοστές, σε βαθμό να εισπράττουμε από παντού συχαρίκια, ενός ακραίου νεοφιλελεύθερου προγράμματος, που εξευτελίζει ακόμη και την υποψία πως μπορεί να «υπάρχει εναλλακτική».
Ξαναλέω: αυτά είναι διεθνώς πρωτοφανή πράγματα. 

Και, ταυτόχρονα, εξαιρετικά ισχυρά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Στην περίπτωση του 1989 η σύμπραξη με τον μανιακό εισηγητή του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα έγινε, ένα τέταρτο του αιώνα, αργότερα ανάληψη του ίδιου του νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος, στο όνομα της «μη εγκατάλειψης του αγώνα»! Αυτά δεν συνιστούν «ρεφορμισμό», αλλά πραγματική παράκρουση. Και δεν θα ήταν παρά άρες μάρες αν δεν είχαν τόσο αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας. Από τη νομιμοποίηση του Μητσοτάκη, άρα και του προγράμματός του, έως τη νομιμοποίηση, δια του «επώδυνου συμβιβασμού», του παρανοϊκού –δικτατορικού- νεοφιλελευθερισμού σήμερα.

Να μην είμαστε «περιθώριο», να μην είμαστε «διαμαρτυρία». Να «κυβερνάμε», να «επηρεάζουμε». Και, προκειμένου γι’ αυτά, να «συμβιβαζόμαστε» -ακόμη και με τους μακεδονομάχους, θυμίζω, μην και θεωρηθούμε «Λακεδαιμόνιοι», έστω κι αν αργότερα άλλαξε το βιολί . 

Αυτή είναι η κληρονομιά του Κύρκου στην ελληνική Αριστερά. Κληρονομιά που η κυβερνώσα, τρία ακριβώς χρόνια μετά την εκλογική της νίκη, σέβεται εμπράκτως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη.  

Δεν εκδικήθηκε, λοιπόν, ο Κύρκος, όπως νόμιζα παλιότερα. Δικαιώθηκε! Η ζωή έδειξε πως «ή αυτό ή τίποτε»! 

Δεν πάει να λέει όποιος θέλει πως, για τον κόσμο της εργασίας, στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη, τα περισσότερα ωφελήματα προέκυψαν τον «καιρό της αντιπολίτευσης», όταν τα κόμματα και οι οργανώσεις του όχι μόνο δεν ήταν, αλλά αντιμετώπιζαν ως έγκλημα καθοσιώσεως το «εντός». Δεν πάει οι Ιταλοί να κέρδισαν τα πάντα όσο το ΙΚΚ δεν έκανε «ιστορικούς συμβιβασμούς», για να τα χάσουν όλα στη συνέχεια –και το ΙΚΚ. Δεν πάει, στα καθημάς, να κερδήθηκε η κοινωνική πλειοψηφία όταν βούιζαν οι δρόμοι από το «ή εμείς ή αυτοί». 

Το αποτέλεσμα μετράει (sic). Και, ως προς αυτό, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία –είναι ο Λεωνίδας Κύρκος που δικαιώθηκε.    

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2018 | 12:06 pm


«Σε μαύρη τρύπα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετατρέπονται τα νησιά του Αιγαίου»

Οι ελληνικές αρχές πρέπει να μεταφέρουν αμέσως τους πρόσφυγες στην ηπειρωτική χώρα και να τερματίσουν την απάνθρωπη πολιτική περιορισμού που έχει παγιδεύσει σχεδόν 20.500 ανθρώπους σε απαράδεκτες και υπερπλήρεις συνθήκες στα νησιά του Αιγαίου. Οι συνθήκες στους καταυλισμούς προσφύγων έχουν φτάσει στο απροχώρητο, τονίζει η Διεθνής Αμνηστία Ελλάδας σε ανακοίνωση της.

Η κατάσταση στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα νησιά του Αιγαίου - ιδιαίτερα στη Μόρια - έχει καταστεί αφόρητη· η ζωή και η υγεία των ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι εκεί, ανδρών γυναικών και παιδιών, διατρέχει σοβαρό κίνδυνο. Η πραγματικότητα αυτή έρχεται ως συνέπεια της ευρωπαϊκής πολιτικής απόφασης που επιβάλλει τον γεωγραφικό περιορισμό σε άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες στα ελληνικά νησιά. Καθώς ο αριθμός των αφίξεων έχει αυξηθεί, οι ήδη δύσκολες συνθήκες έχουν επιδεινωθεί και ο αριθμός των μετακινήσεων προς την ηπειρωτική χώρα παραμένει ιδιαίτερα ανεπαρκής για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, σήμερα στη Μόρια της Λέσβου βρίσκονται 8.827 πρόσφυγες, ενώ ο καταυλισμός υποτίθεται ότι έχει μέγιστη χωρητικότητα 3.100 ανθρώπων. Το κέντρο φιλοξενίας στο Βαθύ της Σάμου παρέχει καταφύγιο σε περίπου 4.000 πρόσφυγες και μετανάστες/τριες, ενώ η αναφερόμενη χωρητικότητά του είναι 648 άτομα. Ταυτόχρονα, το κέντρο φιλοξενίας Βιάλ στη Χίο, φιλοξενεί τον διπλάσιο αριθμό από την επίσημη χωρητικότητά του (2.269 άτομα). Από το σύνολο του σημερινού πληθυσμού προσφύγων στα νησιά, τα παιδιά αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο, ενώ πολλά από αυτά είναι ασυνόδευτα ή χωρισμένα από την οικογένειά τους. Σε πρόσφατες δηλώσεις τους, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατήγγειλαν μια άνευ προηγουμένου κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία και την ψυχική υγεία των προσφύγων στη Μόρια, αναφερόμενοι σε νέες αφίξεις ανθρώπων με διαταραχές ύπνου, ανεπαρκή παροχή φαγητού και πολύ περιορισμένη πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια.

«Οι σκληρές επιπτώσεις της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και της πολιτικής εγκλωβισμού των προσφύγων στα νησιά, πλήττουν χιλιάδες ανθρώπους που διέφυγαν από συγκρούσεις. Όχι μόνο οι ζωές τους τίθενται σε αναμονή, αλλά αναγκάζονται να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες και σε υπερπλήρεις χώρους. Έτσι, έρχονται αντιμέτωποι και πάλι με τη βία, τον φόβο και το τραύμα. Οι αρχές πρέπει να μετακινήσουν επειγόντως τους πρόσφυγες, και ιδιαίτερα τις ευάλωτες ομάδες, στην ηπειρωτική χώρα και να τους παράσχουν επαρκή καταλύματα», δήλωσε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Διευθυντής της Αμνηστίας Ελλάδας.

«Ταυτόχρονα, τα κράτη μέλη της ΕΕ οφείλουν να δείξουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους, αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί για τους αιτούντες και τις αιτούσες άσυλο, με μέτρα μετεγκατάστασης σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη κατόπιν επιλογής. Είναι αδικαιολόγητο να κλείνει κανείς τα μάτια σε αυτή την ανθρώπινη τραγωδία για να επιτραπεί η υλοποίηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας», σύμφωνα με τη δήλωσή του.

Σε επισκέψεις τους στη Λέσβο, τη Σάμο και την Χίο,  οι ερευνητές και οι ερευνήτριες της Διεθνούς Αμνηστίας έχουν πιστοποιήσει το απάνθρωπο των συνθηκών διαβίωσης στους καταυλισμούς και τις καταστροφικές τους επιπτώσεις, ιδιαίτερα για τις πιο ευάλωτες ομάδες, όπως οι έγκυες γυναίκες και τα μωρά, οι γυναίκες που έχουν υποστεί έμφυλη βία και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα.

Η οργάνωση μαζί με δεκάδες άλλες ΜΚΟ έχει επανειλημμένα ζητήσει από τις ελληνικές αρχές την άρση της απαράδεκτης πολιτικής γεωγραφικού περιορισμού.

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2018 | 3:14 pm


Το όνομα του ήταν Steffen! - Ο θάνατος ενός φωτορεπόρτερ

Την Τρίτη χάσαμε έναν συνάδελφο στην Γερμανία. Ο Steffen, ένας νεαρός φωτορεπόρτερ, κατέγραφε την βίαιη εκκένωση του Hambacher Forst όπου ο Γερμανικός ιδιωτικός κολοσσός ενέργειας, RWE, θέλει να αποψιλώσει το δάσος για να σκάψει όλη την περιοχή, με στόχο την εξόρυξη λιγνίτη.

Βλέπετε, στην Ελλάδα επιβάλλουν οι Γερμανοί την απαγόρευση του λιγνίτη ενώ την ίδια στιγμή εκείνοι συνεχίζουν ακάθεκτοι. Καταστρέφουν ένα αρχαίο δάσος, αψηφώντας τις συνέπειες για τη χλωρίδα, την πανίδα και για το κλίμα της περιοχής. Προβαίνουν σε αναγκαστικές απαλλοτριώσεις ιδιωτικής περιουσίας για «τον ανώτερο σκοπό του οικονομικού συμφέροντος μεγάλης επένδυσης». Ναι, και στην Ελλάδα μπορεί να γίνει αυτό, με το νομικό πλαίσιο που υπάρχει από την εποχή της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004.

Ο Steffen κατέγραφε με την κάμερα επί εβδομάδες τα γεγονότα, στο δάσος μεταξύ Άαχεν και Κολωνίας. Ωστόσο η μεγάλη αστυνομική δύναμη που τις τελευταίες μέρες ενεργούσε για την εκκένωση της περιοχής από ακτιβιστές, δυσκόλεψε την εργασία του. Οι ακτιβιστές έχουν κάνει πρόχειρα καταλύματα στα δέντρα του δάσους. Στην προσπάθειά του να ανταλλάξει μια κάρτα μνήμης με συνάδελφο, ο Steffen έπρεπε να περάσει από το ένα δέντρο στο άλλο χρησιμοποιώντας μια ξύλινη γέφυρα, επιλέγοντας αυτόν τον ριψοκίνδυνο τρόπο εφόσον οι διαταγές της αστυνομίας απαγόρευαν άλλου είδους διέλευση.

Η γέφυρα έσπασε και ο φωτορεπόρτερ έχασε τη ζωή του πέφτοντας από τα 15 μ. Η αστυνομία επιμένει ότι τα έκανε όλα σωστά και ότι δεν ευθύνεται για τίποτα.

Οι εργασίες στο Hambacher Forst μπορεί να σταμάτησαν προσωρινά με εντολή της κυβέρνησης του κρατιδίου ωστόσο δεν πρόκειται παρά για μια μικρή παύση στο αιώνιο έργο „το Κέρδος über alles“.

Πηγή: katiousa.gr

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2018 | 2:52 pm


«Νυχτοφαγιές» στο θέατρο «Χρήστος Τσακίρης» από την Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Στις 28 Σεπτεμβρίου ξεκινούν οι παραστάσεις της θεατρικού έργου με τίτλο “Νυχτοφαγιές” του Σπύρου Λαζαρίδη που είναι παραγωγή της Ε΄ ΕΛΜΕ Θ. Οι παραστάσεις θα γίνουν στην αίθουσα θεάτρου του Κέντρου Πολιτισμού “Χρήστος Τσακίρης” του Δήμου Παύλου Μελά.

Όπως αναφέρει η πρόσκληση της παράστασης:

Οι παραστάσεις είναι αφιερωμένες σε δυο ομάδες συνανθρώπων μας που η ζωή τους σημαδεύτηκε για πάντα , τους πυρόπληκτους της Ανατολικής Αττικής και τους πρόσφυγες. Αποτελεί συνέχεια της συνεργασίας με τη θεατρική ομάδα που δραστηριοποιείται στα Δυτικά της Θεσσαλονίκης. Το 2014 παρουσιάστηκε το έργο “Καντίνα”/”Canteen”/Can(teen), αφιερωμένο στους συναδέλφους που τέθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας-απόλυσης, και το 2016 “Πες το ψέματα”, αφιερωμένο στους πρόσφυγες.

Ως εκπαιδευτικοί και πολίτες παίρνουμε θέση απέναντι σε ό,τι μας πονάει, αναζητούμε τις αιτίες και τους υπεύθυνους, συγχρόνως όμως, εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας.

Με απόφαση του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ θα κυκλοφορήσουν κουπόνια ενίσχυσης των πέντε (5) ευρώ. Για να παρακολουθήσετε την παράσταση, αναγκαία είναι η κράτηση θέσης στα τηλέφωνα: 6932460835 και 6976158744.

Το έργο

Μια γυναίκα ζει με μνήμες και φροντίζει αδέσποτα σκυλιά. Ούτε η πρώτη είναι ούτε η τελευταία. Προσοχή όμως. Τα σκυλιά τριγυρίζουν στο, άδειο από στρατιώτες, εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο Παύλου Μελά. Η γυναίκα αποφεύγει σαν το διάολο το λιβάνι να τ’ αποκαλεί με ανθρώπινα ονόματα. Έχει τους λόγους της. Δεν της είναι άγνωστα τα χώματα που πατά. Σ’ αυτά μπουσούλησε ως βρέφος. Αυτή ήταν το πρώτο παιδάκι που γεννήθηκε σ’ εκείνο το κολαστήριο που ήταν το Παύλου Μελά στον καιρό της Ναζιστικής Κατοχής. Αυτή και τα χώματα ξέρουν. Ξέρουν γιατί τα χορτάρια εκεί δεν φυτρώνουν ούτε και ξεραίνονται σαν όλα τα χορτάρια του κόσμου. Ξέρουν τι ήταν τα θρεφτάρια του στρατοπέδου και τι ήταν οι νυχτοφαγιές. Ξέρουν τι ήταν ο πιστολισμός στο πίσω μέρος του κρανίου και τι είναι να συνηθίζεις τον καθημερινό θάνατο του διπλανού ανθρώπου που, κατά τύχη, δεν είσαι εσύ. Ξέρουν βέβαια και τη λαχτάρα για ζωή, ξέρουν για τα ερωτικά ραβασάκια των μελλοθάνατων που ανταλλάσσονταν ανάμεσα στα αγκαθωτά σύρματα που χώριζαν άντρες και γυναίκες, Έλληνες και Σέρβους ή Ιταλούς. Ξέρουν όμως και άλλα. Ξέρουν γιατί η Συννεφιασμένη Κυριακή στοιχειώνει τα όνειρα ενός κρατούμενου και παιδεύει έναν υπάλληλο του στρατοπέδου. Ξέρουν πως Εβραίοι έφυγαν και από το στρατόπεδο αυτό για το ταξίδι του χαμού τους. Ξέρουν πως έφυγαν ξοπίσω τους κι άλλοι κι άλλοι, που δεν γνώρισαν τα κρεματόρια και το Ολοκαύτωμα, γνώρισαν όμως τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης στη Γερμανία. Ξέρουν γιατί έπαιζαν ποδόσφαιρο τα παιδιά της γειτονιάς δίπλα στην Τούμπα των εκτελέσεων. Ξέρουν πόσοι ακριβώς ήταν εκείνοι οι τελευταίοι του στρατοπέδου που παρέλασαν ρακένδυτοι και γιόρτασαν με όλη τη Θεσσαλονίκη την Απελευθέρωση.

Στο θεατρικό έργο Νυχτοφαγιές ενσωματώνονται λέξεις και γεγονότα όπως τα διηγήθηκαν ή τα έγραψαν οι ίδιοι οι κρατούμενοι. Εξ άλλου λέξη κρατούμενου αυτού του στρατοπέδου είναι και ο τίτλος του έργου˙ κρατούμενου ο οποίος έζησε και την εμπειρία του εγκλεισμού του στην αποθήκη ψυχών απ’ όπου προμηθεύονταν τα θύματα για τα αντίποινά τους οι Γερμανοί, αλλά και την εμπειρία της αποστολής του στη Γερμανία απ’ όπου ευτυχώς επέστρεψε ζωντανός. Η μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη γαντζώνεται από μια συγκυρία, που μπορεί και να μην είναι σκέτη συγκυρία και σύμπτωση, και μπολιάζει με τη δύναμή της το έργο. Εκτός από λόγια των κρατουμένων, στο έργο εισάγονται και φράσεις ενός λογοτέχνη της Θεσσαλονίκης που έγραψε για το στρατόπεδο, τους κρατούμενούς του, αλλά και για τους άλλους, που με τα διάφορα κατοπινά Σχέδια Μάρσαλ, εξασφάλισαν χρυσά κουτάλια, πιρούνια και μαχαίρια για τον εαυτό τους και χρυσές αλυσίδες για τους ηττημένους, εκείνους που παρέλασαν ρακένδυτοι από το Στρατόπεδο προς το Διοικητήριο τη μέρα της Απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τη Φασιστική Γερμανική Κατοχή.

Συντελεστές

Κείμενο, στίχοι τραγουδιών, σκηνοθεσία: Σπύρος Λαζαρίδης

Μουσική: Βασίλης Μπάνος

Κίνηση, χορογραφία: Αυγή Προγκίδη

Σκηνικά: Τάσος Τσιάχτας

Κατασκευή σκηνικών: Σταύρος Τσαλαμπούνης

Κουστούμια: Σταυρούλα Μαμούτου

Φωτισμοί, μακιγιάζ: Ολυμπία Λαζαρίδου

Ηθοποιοί: Παναγιώτης Αλευρίδης, Γιάννης Αναβελάνος, Γιώργος Γκάτσος, Δήμητρα Γοργορή, Στάθης Δρίζης, Δήμητρα Θωμά, Βίκη Κίτσιου, Ολυμπία Κύκλη, Γιώργος Λαδόπουλος, Μαίρη Λυμπεριάδου, Σταυρούλα Μαμούτου, Πέπη Μισαηλίδου, Βάσω Μπούρη, Φωτεινή Παπαδοπούλου, Σοφία Παπαθανασίου, Άννα Ρογδάκη, Τάσος Σαμαράς, Σταύρος Τσαλαμπούνης, Σταυρούλα Τσέλιου

Θέατρο Σκιών: Οδυσσέας Κανλής

Σχεδιασμός, κατασκευή φιγουρών: Μιχάλης Μυλωνάς

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2018 | 12:21 pm


Στ. Κραουνάκης: Παλέψτε το!

Συνάντησα τον Σταμάτη Κραουνάκη Πέμπτη μεσημέρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Σιντριβανιού, στο καφέ του ξενοδοχείου ABC. Ευδιάθετος, όπως πάντα, αλλά και λίγο κουρασμένος είχε ήδη πιεί τον πρώτο καφέ, και παραγγείλαμε μαζί τον δεύτερο. Βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει στο ΚΘΒΕ για τρία συνεχόμενα βράδια την παράσταση «Duende, το πνεύμα της γης», βασισμένη στα κείμενα του Λόρκα, μια δουλειά διαφορετική από τις άλλες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης περαστικοί μας διέκοπταν για να του μιλήσουν, να πουν απλά ένα «γεια», ή και κάτι παραπάνω.

Συνέντευξη στον Ιάσονα Μπάντιο

Η συζήτηση με τον Σ. Κραουνάκη, ιδιωτική ή μη, είναι πάντα ξεχωριστή.  Η συνέντευξη ξεκινάει με έναν παράδοξο τρόπο, πως θα μπορούσε αλλιώς. Μου εξιστορεί πως συνειδητοποίησε «τι εστί Ελλάδα».

Θα σου πω πότε «τα είδα όλα». Έχω μια εφηβεία στη Χούντα, και όσοι δεν έχουνε ζήσει την Ελλάδα σε αυτή την κατάσταση δε μπορούν να μιλάνε. Εκεί μιλάμε ειλικρινά για αστυνόμευση της ζωής των πολιτών, ειδικά των δακτυλοδεικτούμενων ως αριστερών φρονημάτων. Αν και τότε η βία μας είχε κάνει όλους ένα, και οι καραμανλικοί και οι κεντρώοι και οι αριστεροί είχαν έναν εχθρό. Ίσως ήταν και η τελευταία φορά που ενώθηκαν οι έλληνες απέναντι σε έναν εχθρό. Αυτό τουλάχιστον οι παλιότερες γενιές είναι καλό να το θυμούνται.

Έχοντας ζήσει αυτό το αστυνομικό κράτος της Χούντας, μετά την μεταπολίτευση περάσανε πάρα πολλά χρόνια, είχαμε μια συγκεκριμένη αντίληψη για το τι είναι η αστυνομία, και ένα απόγευμα επί ΠΑΣΟΚ ανεβαίνοντας την Καλλιρόης προς το Παναθηναϊκό Στάδιο ακούω από μεγάφωνα «αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται», την Ρωμιοσύνη του Θεοδωράκη, Μπιθικώτσης. Και καθώς πλησιάζω, τι είναι; Η απεργία των αστυνομικών. Πρέπει να σου πω ότι την ώρα που το είδα αυτό να συμβαίνει μέσα μου κατεδαφίστηκε οποιαδήποτε εικόνα αντίθεσης. Εκεί κατάλαβα ότι όλοι μπορεί να χρησιμοποιήσουν τα πάντα, ανάλογα με το τι είναι η εξουσία.

Αυτό το λέω για να πάμε σε ένα γενικότερο αίσθημα αυτή τη στιγμή, που βρίσκεται ένας αριστερός ηγέτης, τουλάχιστον με αριστερό πρόσημο, και έχει συνεργαστεί με τους ΑΝΕΛ, έχει βάλει στην κυβέρνηση την Παπακώστα και την Μαριλίζα (Ξενογιαννακοπούλου), έχει βάλει στην κυβέρνηση μια εξαιρετική γυναίκα όπως λένε όλοι, εγώ δε την ξέρω, αλλά ευρωβουλευτή του Σημίτη, στο υπουργείο Πολιτισμού. Και μάλιστα χαίρονται όλοι οι του βιβλίου γιατί η γυναίκα ήταν στο ΕΚΕΒΙ. Κάνει γιορτή υπό την αιγίδα και υπό το αίσθημα της Αμερικής (83η ΔΕΘ). Αυτό όλο, αν δεν έχεις την ψυχραιμία να μην είσαι κομματόσκυλο οποιασδήποτε παράταξης και κόμματος, πρέπει να τo δεις λιγάκι σαν εικόνα μιας γενικής συνθήκης.

Τα νέα μέσα επικοινωνίας πως τα βλέπεις;

Με το facebook έχει ο καθένας μια δικιά του εφημερίδα και γράφει από το τι τρώει σήμερα, βάζει τα νύχια του στην παραλία, λέει συγχαρητήρια στα παιδιά του λες και δεν είναι στο σπίτι τα παιδάκια να τους πει τα συγχαρητήρια, πρέπει να το μάθει όλη η κοινωνία. Ή το άλλο το τραγικό που αντιμετωπίζουμε, ότι μιλάνε στον πεθαμένο. Αφού πέθανε, πως θα σε ακούσει; Μιλάνε στον πεθαμένο ρε, «εκεί που πας τώρα», αντίο Γρανάδα, έχει φύγει.

Θέλω να πω ότι πραγματικά έχουμε χάσει την μπάλα που απευθυνόμαστε. Έχουμε όλοι μπροστά μας έναν γιατρό που λέγεται Ζούκεμπεργκ και ανάλογα με το τι αρρώστια έχει ο καθένας «κοπανάει». Αυτή η υποδούλωση στο like έχει διαλύσει τις ζωές των ανθρώπων. Απ’ την άλλη όταν αυτή είναι η «γλώσσα» λίγο ως πολύ την παρακολουθείς.

Πως θα επέλθει μια πιο "υγιής" κατάσταση;

Εγώ νομίζω, και δεν το λέω από την μεριά του καλλιτέχνη, αλλά νομίζω ότι η τέχνη είναι μια γιατρειά, αυτή τη στιγμή έχουμε πολύ καλούς καλλιτέχνες, μιας και είμαστε στη Θεσσαλονίκη ας ξεκινήσουμε από εδώ, ας πούμε ο Αναστασάκης και η Τσιμά στο ΚΘΒΕ, μαζί με τον Κουμεντάκη στη Λυρική είναι οι σοβαρότερες και πιο πετυχημένες καλλιτεχνικές αναθέσεις. Για τις υπόλοιπες δε θα πω τίποτα γιατί δυστυχώς δεν είχαμε καλά αποτελέσματα, ενώ θα έπρεπε. Θα έπρεπε να έχουμε νίκη, και δεν έχουμε νίκη, έχουμε αηδίες. Η τέχνη είναι ένα θέμα. Και η Θεσσαλονίκη τη στηρίζει την τέχνη, είναι και το σινεμά, παλιότερα ήταν και το τραγούδι, αλλά το θέατρο ξαναγύρισε, το Κρατικό ξανάφτιαξε τη σχέση των πολιτών με το θέατρο και είναι πολύ σοβαρό, έχει κοινωνικό χαρακτήρα πια το θέατρο του Αναστασάκη.

Το δεύτερο είναι η ενημέρωση. Είμαστε όλοι έρμαια μιας πληροφορίας η οποία «πέφτει» χωρίς να ελέγχουμε από που έρχεται. Δεν εννοώ μόνο την ενημέρωση μέσω εφημερίδων και μέσω των site γιατί αυτή τη στιγμή ακόμα και η ΕΡΤ είναι μια πολύ κακή τηλεόραση. Θα όφειλε το ενημερωτικό της, γιατί στο υπόλοιπο δεν πάσχει και πάρα πολύ, να είναι σοβαρό, δεν μπορείς να ακούς γραμματικά λάθη και να μην ξέρουν να μιλήσουν ελληνικά. Εκεί δυστυχώς έχουν ευθύνη οι υπουργοί.

Γιατί ασκείς κριτική στην διοίκηση του Φεστιβάλ Αθηνών;

Δεν είναι διευθυντής αυτός που είναι στο Φεστιβάλ (Αθηνών), είναι δεύτερος χρόνος που πάει άπατο και κατρακυλάει. Η Ελλάδα έχει 150 θέατρα, άδεια. Πάρα πολλοί φωνάζουνε και λένε ότι φταίνε οι μηχανισμοί και ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν γρήγορα. Ναι αλλά και κανείς δεν σηκώνεται να δώσει μια σφαλιάρα. Πέφτει μπαλάκι η ευθύνη από τον έναν στον άλλο, αλλάξανε τέσσερις υπουργοί Πολιτισμού σε αυτή την κυβέρνηση.

Και από όλους γίνανε λάθη, ακόμη και από τον φίλο μου τον Ξυδάκη. Το υπ. Πολιτισμού είναι σοβαρή ιστορία, αλλιώς άστε το να έχουμε τον πολιτισμό της νοικοκυράς που κρατάει τα ηνία. Δηλαδή μια νοικοκυρά ξέρει να μαγειρέψει ελληνικά φαγητά. Επιτρέπεται αυτή τη στιγμή μια χώρα με τέτοιο παρελθόν, με τέτοια ιστορία και με αυτούς τους συγγραφείς που τους κατακερματίζουν κάθε καλοκαίρι οι μέτριοι, να μην έχει εικόνα; Οι μεγάλοι μας καλλιτέχνες, ο Τερζόπουλος, ο Παπαϊωάννου, ο Λάνθιμος, να «ανήκουν» σε όλες τις υπόλοιπες χώρες, εκτός από την Ελλάδα; Επιτρεπόταν να μην ανοίξει φέτος η Επίδαυρος με την παράσταση του Τερζόπουλου και την παράσταση του Παπαϊωάννου;  Γιατί πέτυχε το Κρατικό και όχι το Εθνικό; Είναι θέμα αρχηγού. Κι αφού βλέπεις ότι δεν φτουράει κάνε αλλαγή.

Με τα πνευματικά δικαιώματα και την ΑΕΠΙ είχαμε μια κυρία με όρεξη, εγώ την γνώρισα την κυρία Βλάχου, η οποία έβαλε τα δυνατά της και αυτή τη στιγμή η ιστορία πάει να λυθεί γενναία. «Ψηθήκαμε» όλοι μόλις είδαμε ότι είναι σοβαρό. Εκεί που είναι να γίνει κάτι, γίνεται. Δεν υπάρχει θάρρος στην αποψίλωση, σου λέει άστο τώρα πολιτισμός, τι να ασχοληθούμε. Πάτωσε η Επίδαυρος φέτος, δεν απέμεινε κανένας απόηχος.

Σε σχέση με την ενημέρωση, πέρα από την ΕΡΤ, πως βλέπεις τον ιδιωτικό τομέα ενημέρωσης;

Ελπίζω, χωρίς να είμαι καθόλου αισιόδοξος, να υποχρεωθούν οι πέντε ιδιοκτήτες πανελλαδικών καναλιών να κάνουν σοβαρή δουλειά. Βλέπω κάτι τρέιλερ από κάτι καινούργια σίριαλ, και μου δείχνουνε μια οικογένεια που παίρνει το πρωινό της με γιαγιά, παππού, μαμά, μπαμπά και παιδιά, και η μέρα δεν είναι Κυριακή. Πες μου ποια ελληνική οικογένεια ξυπνάει το πρωί και μπορεί να πάρει το πρωινό της με βιτάμ και μαρμελάδες, όλοι μαζί, με τις δυο και τρεις δουλειές που έχουν οι άνθρωποι για να επιβιώνουν σήμερα. Ουδείς.

Άρα έχουμε θέμα με την μυθοπλασία…

Έχουμε θέμα και με το τι εικόνα επιλέγει η μυθοπλασία να δείξει. Γι’ αυτό και βλέπουμε ότι η τάση του κόσμου είναι στην κωμωδία, γιατί τουλάχιστον λέει το απλό πράγμα, να γελάσει το πικραμένο μας χειλάκι μας. Από την άλλη μεριά να λέμε την αλήθεια, δεν έχουμε επαγγελματίες στην τηλεόραση. Όποτε έσκασε νέος σοβαρός επαγγελματίας στην τηλεόραση, πχ ο Καπουτζίδης στις καλές του ώρες, οι τρεις χάριτες, έγινε κάτι, επιτυχία και ο κόσμος το αγκάλιασε. Αλλά υπήρχαν και κάποιοι διευθυντές με ταλέντο, που ξέρανε το μέσο και ρισκάρανε.

Δεν είναι απαραίτητο ένας αρχηγός να έχει όραμα, αυτό το λέω και για την πολιτική, αλλά να ξέρει τη δουλειά του. Ο διάσημος παππούς Καραμανλής στις μυστικές συνεστιάσεις στο σπίτι του έτρωγε με τον Χατζιδάκι και με τον Χόρν. Αυτή η κλίμακα κάποτε είχε δώσει για λίγο καιρό μια ΕΡΤ πάρα πολύ δυνατή, όπου ήταν ο Χόρν, ο Χατζιδάκις, ο Καμπανέλης, ο Τάσος Λιγνάδης. Άνθρωποι που είχαν αληθινή κουλτούρα, και εδώ πάσχουμε, και από τα Σωματεία και από τους κομματικούς μηχανισμούς.

Πάντα είχες τέτοια ενημέρωση και σχέση με την πολιτική επικαιρότητα, ή τα χρόνια της κρίσης έκαναν ένα «κλικ»;

Όσο έσφιγγε ο κλοιός της ζωής των ανθρώπων, γιατί όσο ήταν όλοι στη γύρα και το χρήμα δούλευε λίγο τους απασχολούσε όλους. Ζήσαμε μια ολόκληρη εικοσαετία που το μοτίβο ήταν «δεν ασχολούμαι με την πολιτική». Ακόμα και το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4% έγινε εξουσία, ακόμα και αυτό είναι μια συνθήκη. Πρέπει να έχουμε τη δύναμη κάποιες ώρες να βλέπουμε πως μέσα από αυτά τα νούμερα μεταλλάσσεται η ψυχολογία της κοινωνίας. Δηλαδή η Ελλάδα δεν έγινε αριστερή, η Ελλάδα απελπίστηκε και πήγε εκεί που νόμιζε ότι θα κερδίσει κάτι. Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι η πανευρωπαϊκή άνοδος του φασισμού. Είναι ένα γεγονός που δημιουργήθηκε από τα τεράστια λάθη των κέντρων εξουσίας.

Και πως θα σωθεί η Ευρώπη από τον υπαρκτό κίνδυνο;

Θα πω κάτι που δεν συμφέρει, αλλά όταν τα πράγματα έρχονται σε αυτό το σημείο μόνο η μεγάλη σύγκρουση μπορεί να τα ξεπλύνει. Και όταν η μεγάλη σύγκρουση έρθει δυστυχώς θα κλαίμε νεκρούς. Γιατί τα λόγια είναι εύκολα.

Άρα η κατηφόρα δεν έχει σταματήσει…

Έχει να κάνει πάντα με το ποιος ανοίγει την πόρτα που οδηγεί στην κατηφόρα. Μπορεί να έχουν μπει κώδικες ασφαλείας, αλλά πάει ένα χέρι και από εκεί που σου λέει «no entry» ξαφνικά η πόρτα είναι ανοιχτή. Και το λέω και στο Λόρκα, αν δώσουμε λίγο παραπάνω προσοχή και δεν αφήσουμε την αδιαφορία να μας παρασύρει το ψεύτικο αργά ή γρήγορα θα ξεσκεπαστεί και θα το βάλει στα πόδια. Εδώ πια μιλάμε με μια κοινωνία η οποία βιώνει την αδιαφορία και την εύκολη πληροφορία.

Εδώ πεθάναμε τον Γαβρά. Εγώ στον αέρα του Κόκκινου, στη μικρή μου αυτή θητεία, έτυχε 2-3 φορές να ανακοινώσω έναν θάνατο, του Λουκιανού, του Νίκου Δημητράτου, πάντοτε την ώρα που ερχόταν η πληροφορία το επιβεβαιώναμε με το δημοσιογραφικό τμήμα αν ισχύει πριν το πω, και πάντα έπρεπε να βρω έναν τρόπο να το πω ως καλλιτέχνης. Με μεγάλη συγκίνηση θυμάμαι ότι τη μέρα που πέθανε ο Λουκιανός και το μάθαμε στον αέρα είπα «δεν πέθανε ο Λουκιανός, πήρε το άλογο του και πάει ψηλά».

Η σχέση σου με το ραδιόφωνο;

Θα μιλήσω συναισθηματικά, πέρα από ότι το ραδιόφωνο είναι το μέσο της γενιάς μου, από εκεί έμαθα ποίηση, θέατρο και μουσική. Το Κόκκινο το αγαπώ, είναι το σπίτι μου. Μπορεί να έχω εσωτερικές διαφωνίες καμιά φορά, και γκρίνιες κλπ, αλλά είναι το σπίτι μου και οι άνθρωποι μου. Τους αγαπώ και τους εμπιστεύομαι. Και όσο περάσανε τα χρόνια επέλεξα να μείνω στον σταθμό την ώρα που κινδύνευσε, που έφευγαν τα άλογα από εδώ και από εκεί, γιατί είναι το τελευταίο αριστερό ραδιόφωνο που παίζει στην πιάτσα των ερτζιανών.

Είναι ωραία χαρά για τον κόσμο που αγαπάει τη μουσική μου να ξέρει ότι το πρόσωπο αυτό είναι πρόσωπο με πολιτική και πολιτιστική άποψη. Την λέει άφοβα και έχει μια γλώσσα σκωπτική. Μου κάνει καλό στην τέχνη μου, επειδή εκτονώνεται ένας θυμός, μια καθημερινότητα, την ώρα που πάω στην τέχνη μου γίνομαι όσο θέλω εσωστρεφής, ή όσο θέλω ερωτικός. Είναι σα να γλιτώνω αισθήματα που αν δεν είχα το ράδιο θα τα έβαζα στην τέχνη.

Γιατί επέλεξες να καταπιαστείς με τον Λόρκα αυτή την χρονική στιγμή;

Ποτέ δε ξέρω γιατί γίνονται αυτά, πίστεψε με. Γιατί πήγα στον Αριστοφάνη το 2011 με τους αγανακτισμένους, στον Βάρναλη το 2014, στον Ντάριο Φο το 2015. Πάντα με ξυπνάει μια φωνή, όταν κάτι με σπρώχνει κάπου ξέρω ότι η μέσα μου φωνή με βάζει σε μια πειθαρχία απέναντι σε ένα αντικείμενο το οποίο ενδεχομένως η «μηχανή Κραουνάκης» το χρειάζεται για να ξαναπάρει βενζίνη. Τυχαίνει να είναι ο ποιητής της εφηβείας μου, τα πρώτα μου ερωτικά σκιρτήματα, η πρώτη μου ερωτική μυθολογία. Πολλά από τα τραγούδια που παρουσιάσαμε στην παράσταση, οι ύλες τους ανήκουν στην πρώτη μου νεότητα, ήμουν 20 ετών όταν έγραψα κάποια από αυτά τα τραγούδια. Είναι σα να ξαναγύρισε ο κύκλος μαζί με αυτό το τρομερό δοκίμιο που ήταν προφορική διάλεξη του Λόρκα να μπω σε αυτή την αντιστοιχία.

Το κείμενο αυτό ξεσκεπάζει το ψεύδος, ο Λόρκα το 34’ τους λέει μην πάτε με ψεύτικα μέσα να χτίσετε. Ξαναφέρνει στην επιφάνεια τις ύλες των μεγάλων τεχνιτών. Πάντα ο μεγάλος ποιητής θα σου ανοίξει δρόμους για την αλήθεια, αυτό είναι νόμος. Το θέμα είναι πάντα να μπορείς να το διαβάσεις, και είχα μια μεγάλη περιπέτεια γιατί είχα την βαθύτατη υποχρέωση ένα κείμενο που ήταν προφορικό να το ξανακάνω να αποκτήσει αμεσότητα και προφορικότητα. Στην παράσταση νομίζω ότι καταφέρνω σε μεγάλο βαθμό να δημιουργήσω και έναν προσωπικό κραδασμό στον κόσμο.

Η δουλειά αυτή κυκλοφορεί και σε έκδοση δίσκου και βιβλίου;

Κάναμε μια πολύ ωραία έκδοση με τις εκδόσεις Άπαρσις και τη Λυχνία όπου κατεγράφησαν τα δέκα τραγούδια   όπως είναι και στην παράσταση, με πιάνο και βιολοντσέλο και υπάρχει και ένα πολύ συμπαθές σημειωματάριο που έχει περίπου 20 κείμενα. Άλλα γράφτηκαν με αφορμή την παράσταση, αλλά έχουμε κρατήσει το ζουμί γύρω από το Ντουέντε και τον Λόρκα.

Η οπτική σου για τα πράγματα εξαρτάται μόνο από το γεγονός ότι είσαι καλλιτέχνης, ή έχει να κάνει και με τον τρόπο που ζεις; Αν έμενες στην Εκάλη θα τα έβλεπες αλλιώς;

Η μεγάλη μου τύχη είναι οι γονείς μου, οι οποίοι με εκπαιδεύσανε στην αλήθεια, στο χιούμορ και στην απλότητα. Και θα το πω με την ανθεκτική έννοια, νοικοκυριό, πράγμα που με βοήθησε πάρα πολύ, γιατί είμαι ένας άντρας 63 χρονών που ζω μόνος μου, αυτάρκης και χωρίς υπηρετικό προσωπικό, και που χάρη στην εκπαίδευση που είχα από το σπίτι τα φέρνω βόλτα. Χρωστάω πολλά στα γερόντια μου για αυτή μου την πλευρά. Τώρα αργότερα τι θα μου συμβεί όταν το σώμα δεν θα ανταποκρίνεται, λέω ότι δεν είναι ώρα να τα σκέφτομαι, θα δούμε. Αυτό που ζούμε τώρα πρέπει να το ευχαριστηθούμε, αυτό έχω καταλάβει.

Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους που ζουν στην Ελλάδα;

Παλέψτε το. Το λέω και στον εαυτό μου, αν δεν το παλέψεις δε μπορείς να ξέρεις. Αφού ξημερώνει η μέρα και το φως είναι εκεί. Ξημερώνει πάντα όταν κανείς φεύγει από την αγωνία του σκοταδιού.

 

*Ο Σταμάτης Κραουνάκης γράφει τη μουσική για το έργο «Καληνύχτα Μαργαρίτα» που θα ανέβει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Μονή Λαζαριστών, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή.

**Την έκδοση «Τα τραγούδια του Lorca» με το συνοδευτικό cd «Ντουέντε» του Σταμάτη Κραουνάκη (εκδ. Άπαρσις) μπορείτε να την προμηθευτείτε στη Θεσσαλονίκη από τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» (Αλ. Σβώλου 28).

Δημοσιεύθηκε στις 20 September 2018 | 10:50 am


#Φωτοσχόλιο_στο_alterthess

18/9/2018 Αντιφασιστική πορεία στην Θεσσαλονίκη στη μνήμη του Παύλου Φύσσα.  Δεν ξεχνούμε, δεν συγχωρούμε.

Φωτογραφία: Δημήτρης Τοσίδης

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 19 September 2018 | 11:27 am


«Περιμένουνε την παύση της ειδικής εκκαθάρισης και των διαγωνιστικών διαδικασιών και τον ορισμό διοίκησης στην ΕΛΒΟ»

Ανακοίνωση με την οποία ζητά την παύση της ειδικής εκκαθάρισης και των διαγωνιστικών διαδικασιών και τον ορισμό διοίκησης στην ΕΛΒΟ εξέδωσε η Πρωτοβουλία για την Ενότητα Εργαζομένων ΕΛΒΟ, με αφορμή τις δηλώσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου, από τη ΔΕΘ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας:

«Την Τρίτη 11-9-2017 σε συνέντευξη τύπου στο πλαίσιο της 83ης Δ.Ε.Θ. ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας προχώρησε σε αποκαλύψεις και καταγγελίες σε σχέση με τον ρόλο του εκκαθαριστή της ΕΛ.Β.Ο.

Μεταξύ άλλων  του καταλόγισε ότι λειτουργεί ως ‘’εργαλείο’’ των Γερμανών για να κλείσει την εταιρεία και να απολυθούν οι εργαζόμενοι, ενώ σαμποτάρει όποια προσπάθεια γίνεται για να λειτουργήσει η ΕΛ.Β.Ο. και τελειώνοντας ζήτησε την παρέμβαση Εισαγγελέα για να μπορέσει η εταιρεία να οδηγηθεί άμεσα σε λειτουργία.

Οι καταγγελίες του Υπουργού Άμυνας βγάζουν στη ‘’φόρα’’ την αδιαφάνεια, τις υπόγειες διαδρομές, και την μπόχα η οποία αναδύεται από το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου στα κοράκια που καραδοκούν να αρπάξουν ότι έχει απομείνει στην ήδη λεηλατημένη χώρα μας.

Ειδικότερα στην περίπτωση της ΕΛ.Β.Ο. έχουμε να κάνουμε με μια εκκαθάριση η οποία διανύει τον πέμπτο της χρόνο, καθιστώντας την εταιρεία πλήρως απαξιωμένη, εκτός παραγωγής, με ένα προσωπικό αποδεκατισμένο, ανασφάλιστο για την τρέχουσα χρονιά, επανειλημμένα απλήρωτο, με εργαζόμενους οι οποίοι αποχωρούν από το 2010 χωρίς αποζημίωση σύνταξης.

Το γεγονός ότι η ΕΛ.Β.Ο. οδηγήθηκε σε μαρασμό και στην εκκαθάριση σκόπιμα με ευθύνη των προηγούμενων διοικήσεων και των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. δεν απαλλάσσει την σημερινή κυβέρνηση των ευθυνών της για την κατάντια της ΕΛ.Β.Ο. και της αμυντικής βιομηχανίας γενικότερα.

Τόσο ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης όσο και ο (αρμόδιος για την ΕΛ.Β.Ο.) Υπουργός Οικονομικών γνώριζαν και γνωρίζουν παρά πολύ καλά το πρόβλημα της ΕΛ.Β.Ο.

Γνώριζαν και γνωρίζουν ότι η εκκαθάριση είναι η ‘’ταφόπλακα’’  της ΕΛ.Β.Ο. γιατί την καθιστά παραγωγικά και εμπορικά ανενεργή.

Ξέρουν επίσης πάρα πολύ καλά ποια είναι η κατάσταση σήψης η οποία επικρατεί στο εσωτερικό της εταιρείας.

Για τον λόγο αυτό άλλωστε έως το 2015 και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛΛ κατήγγελλαν τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. τόσο με ερωτήσεις στα πλαίσια των κοινοβουλευτικών τους δραστηριοτήτων, όσο και στις επισκέψεις τους στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

Μετά τις τελευταίες και με επίσημο πλέον τρόπο καταγγελίες από την μεριά του ΥΠΕΘΑ, το ελάχιστο που περιμένουνε οι εργαζόμενοι της ΕΛ.Β.Ο. είναι η  άμεση κινητοποίηση των συναρμόδιων Υπουργείων  για την παύση της ειδικής εκκαθάρισης και των διαγωνιστικών διαδικασιών και ο ορισμός διοίκησης, ενώ παράλληλα η σε βάθος δικαστική διερεύνηση των ευθυνών όπου αυτές προκύπτουν  θα έπρεπε ήδη να έχει ξεκινήσει.

 

* Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΛ.Β.Ο. εκπροσωπείται από (3) τρία εκλεγμένα μέλη στο  7μελές Δ.Σ. του Σωματείου εργαζομένων της ΕΛ.Β.Ο».

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 19 September 2018 | 11:17 am


Νομός Θεσσαλονίκης - Ειδήσεις και Νέα

Δείτε αγγελίες στο Νομό Θεσσαλονίκης






Φιλικοί ιστότοποι: