Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Θεσσαλονίκης    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Offside Festival: Κάτι παραπάνω από ένα φεστιβάλ

Οι ποδοσφαιρόφιλοι της Θεσσαλονίκης είχαμε μάθει για χρόνια στην γλυκιά αναμονή των τελικών του Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα, την έναρξη της τελικής φάσης του EURO και του Μουντιάλ. Από φέτος μάθαμε το πως είναι να περιμένεις να έρθει το τριήμερο διεξαγωγής του πρώτου φεστιβάλ ποδοσφαιρικού ντοκιμαντέρ, του Offside Festival που μάθαμε πέρυσι χάρη στην συνεργασία της Parenthesis με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το πολυαναμενόμενο ραντεβού ορίστηκε για τις 26-28 Μαϊου στην Αποθήκη 1 στο Λιμάνι.

Πέρυσι για πρώτη φορά στις όμορφες και φιλόξενες κινηματογραφικές αίθουσες του Λιμανιού προβλήθηκαν ντοκιμαντέρ που μας αφηγήθηκαν ποδοσφαιρικές ιστορίες, κάποιες από τις αμέτρητες που υπάρχουν στη διαδρομή του λαϊκότερου των αθλημάτων από τις αλάνες και τα σοκάκια του πλανήτη μέχρι τα υπερσύγχρονα γήπεδα. Είδαμε τη ζωή στις μικρότερες ποδοσφαιρικές κατηγορίες της Αργεντινής, μάθαμε για την ιστορία της "Κορινθιακής Δημοκρατίας" του Σόκρατες, ακούσαμε τους παίκτες της Νότινγχαμ Φόρεστ και της Μπαρσελόνα να μας μιλούν για τους δασκάλους του αθλήματος Μπράιαν Κλαφ και Γιόχαν Κρόιφ αντίστοιχα, τον Καντονά να μας διηγείται τις ιστορίες των ποδοσφαιριστών που δεν συμβιβάστηκαν.

Το Offside Festival που ξεκίνησε το 2014 από το λίκνο του πολιτισμού και του ποδοσφαίρου, την Βαρκελώνη, καταπιάνεται με τις πολλαπλές πτυχές του ποδοσφαίρου, αυτού του σύνθετου κοινωνικού φαινομένου που δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. «Το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, αλλά κάτι σημαντικότερο«, έλεγε ο θρυλικός προπονητής της Λίβερπουλ, Μπιλ Σάνκλι θέλοντας να μιλήσει για το μεγαλείο και την απήχηση του λαοφιλούς σπορ. Το Offside Festival είναι ένα φεστιβάλ για ιστορίες, για ομάδες, για πρόσωπα, για μύθους, για θριάμβους και τραγωδίες. Είναι ένα φεστιβάλ για το ποδόσφαιρο.

Το Offside Festival ήρθε στη Θεσσαλονίκη χάρη στην Parenthesis, αυτή την καταπληκτική ομάδα ανθρώπων που έχουμε την τύχη να βρίσκεται στην πόλη μας και να διοργανώνει ωραία δρώμενα όπως το φεστιβάλ μουσικού ντοκιμαντέρ In-Edit και το Πικ νικ Urban Festival που για δεύτερη χρονιά έλαβε το σήμα EFFE που απονέμεται σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ από όλη την Ευρώπη. Το 2016 αποφάσισαν τη διοργάνωση του φεστιβάλ ποδοσφαιρικού ντοκιμαντέρ και δικαιώθηκαν από την απήχηση που είχε στο φεστιβαλικό και ποδοσφαιρικό κοινό της πόλης.

Φέτος στην μεγάλη οθόνη του Offside Festival προβάλλονται η ιστορία της εθνικής ομάδας της Γαλλίας τα τελευταία 20 χρόνια, όπως χαρακτήρισε την εποχή της -ποδοσφαιρικά και κοινωνικά- αλλά και χαρακτηρίστηκε από αυτή [LesBleus une autre histoire de France 1996-2016 (Οι Μπλε: Μια διαφορετική ιστορία της Γαλλίας 1996-2016)], η αναγέννηση της ιταλικής Μπάρι μετά το σκάνδαλο που τάραξε όλο το ιταλικό πρωτάθλημα το 2011 [Una meravigliosa stagione fallimentare (Μια υπέροχα αποτυχημένη σεζόν)], η άνοδος και η πτώση της πρωτοπόρου στην παραγωγή αθλητικών εμφανίσεων, Admiral, [Get Shirty] και η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας της Νέας Υόρκης [WINThe birth of NYCFC (Νίκη! Η δημιουργία της NYCFC)]. Ακόμη, η σπουδαία κληρονομία του προπονητή της Ντιναμό Κιέβου, Βαλερί Λομπανόφσκι, [Lobanovskiy Forever (Λομπανόφσκι για πάντα)], η πορεία του μοναδικού στα ποδοσφαιρικά χρονικά Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, από το Μάλμε μέχρι σήμερα [Becoming Zlatan (Η ιστορία του Ζλάταν)] αλλά και η προετοιμασία της εθνικής ομάδας της Ισλανδίας για τη συμμετοχή τους στο Euro 2016, όπως την παρακολουθήσαμε ζωντανά πέρυσι το καλοκαίρι [Inside a VolcanoThe Rise of Icelandic Football (Μέσα σε ένα Ηφαίστειο: Η άνοδος του ισλανδικού ποδοσφαίρου)]. Δύο φίλοι ταξιδεύουν από τον Καναδά με προορισμό τον «Παράδεισο», όπως αποκαλείται η έδρα της αγαπημένης τους Σέλτικ [Celtic Soul (Σέλτικ στην ψυχή)], ένα παιδί από την Ουγκάντα ονειρεύεται να οδηγήσει την εθνική ομάδα της χώρας του στο Κόπα Άφρικα, έχοντας πρότυπο τον Φερναντο Τόρρες  [The other kids (Τα άλλα παιδιά)] και τέλος, από το πρόγραμμα του φετινού OFFSIDE δεν θα μπορούσε να λείπει η ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη 90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το Μέλλον, ένα ζωντανό φιλμικό ημερολόγιο που διατρέχει τους σημαντικούς σταθμούς της ομάδας του ΠΑΟΚ σε συνάρτηση με τις ιστορικές εξελίξεις και τις κοινωνικές διαστάσεις.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ συμπληρώνεται αυτή τη χρονιά από 4 ξεχωριστά ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, που παρουσιάζουν μικρές μεν ιστορίες, μεγάλης όμως αγάπης για το ποδόσφαιρο, από τη Νέα Υόρκη (True Futbol), την Αγγλία (World War Cup), τον Λίβανο (Lebanon wins the World Cup) και τη Θάσο (Έρικ)!

Αναλυτικά το πρόγραμμα:

offsidefestival-thessaloniki

Ανάμεσα σε όλες αυτές τις μοναδικές ποδοσφαιρικές ιστορίες, το κοινό του φεστιβάλ καλείται να επιλέξει την αγαπημένη του, αφού φέτος, το φεστιβάλ καθιερώνει βραβεία κοινού.

Για περισσότερες πληροφορίες και υλικό των ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν απευθύνεστε στο ενημερωμένο site του Offside Festival ενώ για προπώληση εισιτηρίων στα εκδοτήρια του ΟΛΥΜΠΙΟΝ και ηλεκτρονικά στο viva.gr.

Η έκπληξη που επιφυλάσσεται φέτος στο κοινό του Offside Festival έχει να κάνει με τον τελικό του Copa del Rey. Η Barcelona αντιμετωπίζει την Alavés το Σάββατο 27 Μαϊου και το Offside Festival διοργανώνει στο Διατηρητέο (Ικτίνου 12), παράλληλα με την προβολή του τελικού, ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό πάρτυ, που θα ξεκινήσει στις 21.00 και θα κρατήσει σίγουρα περισσότερο από τα λεπτά διεξαγωγής του τελικού.

Όσοι αγαπάμε αυτή την στρόγγυλη σφαίρα και τις ιστορίες που υπάρχουν γύρω από αυτήν θα είμαστε συνεπείς στο νέο αγαπημένο μας ετήσιο ραντεβού, στο φεστιβάλ που είναι κάτι παραπάνω από ένα φεστιβάλ.

Βασίλης Στόλης

 

Δημοσιεύθηκε στις 24 May 2017 | 9:53 am


O Ούρι Γκόρντον στη Θεσσαλονίκη

Με αφορμή τα βιβλία "Ισραηλινοί Αναρχικοί" (Οι εκδόσεις των Συναδέλφων) και "Αναρχικοί ενάντια στο τείχος"  (Εκδόσεις Opportuna)  διοργανώνουν εκδήλωσε την Τρίτη 23 Μαϊου και ώρα 8 μ.μ. στο Ωραίον Ντεπώ (Βαφόπουλου 18).

Ομιλητές:

-Ούρι Γκόρντον, συγγραφέας, λέκτορας πολιτικών επιστημών 
στο πανεπιστήμιο του Νόττιγχαμ, ενεργός ακτιβιστής και μέλος των 
Αναρχικών ενάντια στο Τείχος

-Μπάμπης Μπίκας, Δημοσιογράφος διεθνών, μελος Ασυνταχτου Τύπου 

Συντονισμός Ακυβέρνητες Πολιτείες

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 May 2017 | 7:43 pm


1ο Αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride, στις 26 και 27 Μαΐου

Την Παρασκευή 26 και το Σάββατο 27 Μαϊου θα πραγματοποιηθεί το 1ο αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride , στο Δημοτικό Πάρκο πίσω από το Θέατρο Κήπου (πάρκο Ξαρχάκου). Όπως αναφέρει η ανακοίνωση των διοργανωτών "όταν “σου φοράνε” την κανονικότητα Keep it Radical …Ή αλλιώς, επιμένουμε για ένα Pride από τα κάτω και με τους/τις κάτω".

Ολόκληρη η ανακοίνωση του 1ου Αυτο-οργανωμένου Thessaloniki Pride:

Όταν “σου φοράνε” την κανονικότητα

Keep it Radical

…Ή αλλιώς, επιμένουμε για ένα Pride

από τα κάτω

και με τους/τις κάτω

Όταν ακούς για “κανονικότητα”, ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Όταν προσπαθούν να σου επιβάλλουν πρότυπα “κανονικότητας”, Keep it Radical. Είναι κατασκευασμένα.

Όταν προσπαθούν να στριμώξουν τη σεξουαλικότητά σου σε ένα καλούπι, Keep it Radical. Μην το δεχτείς.

Όταν οι “κυριαρχικές-αρρενωπές” συμπεριφορές γίνονται ο κανόνας, Keep it Radical. Αλλιώς, η κουλτούρα του βιασμού θα μας σκεπάσει σαν σύννεφο και θα είναι ο επόμενος κανόνας.

Όταν ζητούν τον οίκτο σου για ανθρώπους με αναπηρίες, Keep it Radical. Οι ανάπηρες, ανάπηρ@ και ανάπηροι αξιώνουν τον σεβασμό σου, δεν εκλιπαρούν τον οίκτο σου. 

Όταν προσπαθούν να σε πείσουν ότι οι μετανάστ(ρι)ες και οι πρόσφυγες «είναι πρόβλημα», σκέψου το λίγο και Keep it Radical. Είναι καταπιεσμένες/οι από το σύστημα και δακτυλοδεικτούμενες/οι σαν εσένα. Ή σαν κι εμένα.                     

Όταν το κράτος και μεγάλο μέρος της κοινωνίας παρέχουν «αυτονόητα» προνόμια σε όσους εκπληρώνουν το πρότυπο του λευκού, ντόπιου, χριστιανού, ευκατάστατατου, αρτιμελή ετεροφυλόφιλου cisgender[1] ανθρώπου,  Keep it Radical και πάλεψε για την ανατροπή τους. Διεκδικούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία της ισότητας, χωρίς προνόμια και ενάντια στις καταπιεστικές πρακτικές που επιβάλλει η πατριαρχία.                                             

Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Ο τομέας διεκδίκησης δικαιωμάτων έχει φαινομενικά διευρυνθεί, ενώ και η δημόσια συζήτηση για το λοατκια+ ζήτημα βρίσκεται πολλές φορές στο προσκήνιο. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, μεγάλο μέρος της κοινωνίας μοιάζει να οπισθοχωρεί συνεχώς. Η πατριαρχία αλλά και η κάθε μορφής “κανονικότητα”, κυριαρχεί στις ζωές μας.  Σχεδόν παντού επιβάλλεται ο δυϊσμός του φύλου, ενώ συχνά επιβάλλεται η ετεροφυλοφιλία. Καθετί που διαφέρει -έστω και λίγο- εξοστρακίζεται, απομονώνεται και τίθεται στο κοινωνικό περιθώριο.

Τα στερεότυπα που αφορούν την ταυτότητα, την έκφραση του φύλου, αλλά και τη σεξουαλικότητα, γίνονται ο κανόνας.  

Τα πρότυπα ομορφιάς που προωθούνται σήμερα είναι εντελώς ρατσιστικά: περιλαμβάνουν άτομα με λευκό (στη συντριπτική  πλειοψηφία) δέρμα, στα οποία ταυτίζεται το ανατομικό με το κοινωνικό τους φύλο, καθώς και με συγκεκριμένες αναλογίες.

Για εμάς, η διαφορετικότητα, η θεσμική διασφάλισή της και η αλλαγή συνειδήσεων είναι αναγκαίες για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων. Η αξία ενός πίνακα είναι η διαφορετικότητα των πινελιών που τον συνθέτουν. 

Παράλληλα, επιμένουμε σε προτάσεις που στέκονται απέναντι σ’ αυτήν την κατασκευασμένη και επιβεβλημένη “κανονικότητα”. Υλικά μας είναι τα αιχμηρά ζητήματα, εκείνα που “ξεβολεύουν”, που ξαναβάζουν στο τραπέζι το όραμα για μια άλλη  κοινωνία με εντελώς διαφορετικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Προτάσεις που μας επιτρέπουν να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε, που μπορούν να μας πάνε πολύ πιο πέρα από τις θεσμικές κατακτήσεις.

RADical Pride σε συνθήκες ασφυξίας

 Ζοφερό κλίμα παντού στον κόσμο. Εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, μαζικό ρεύμα υποστήριξης της Λεπέν στις πρόσφατες γαλλικές εκλογές, άνοδος ακροδεξιών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη, κλιμακούμενες επιθέσεις σε καταπιεζόμενες κοινωνικές ομάδες από φασίστες. Όλα αυτά δείχνουν ότι ο χρόνος μοιάζει να τελειώνει.  Αν δεν αντιδράσουμε έγκαιρα, ξέρουμε ότι εμείς είμαστε αυτές, αυτ@ και αυτοί που θα δεχτούμε πάνω στα σώματα και τις ζωές μας την επώδυνη αλλαγή.

Στην Ελλάδα, παρά τις κατακτήσεις του λοατκια+ κινήματος, οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις δε λείπουν. Δεν έχει περάσει μέρα που οι γυναίκες να μην υφίστανται σεξιστική -λεκτική ή και σωματική- βία. Η οικονομική κρίση σφίγγει τη θηλιά όλο και περισσότερο, ενώ τα μνημόνια που υπογράφονται από την ελληνική κυβέρνηση το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο τις ήδη επιβαρυμένες ζωές μας. Είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφί, τρανς κουίρ, ίντερσεξ και ασέξουαλ (λοατκια+), αλλά την ίδια στιγμή είμαστε εργαζόμενες/οι, επισφαλώς εργαζόμενες/οι, ανθρώπινες σκιές που εργάζονται χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα. Κι αυτή είναι η καλύτερη περίπτωση. Γιατί στη χειρότερη περίπτωση, είμαστε άνεργοι/ες. Την ίδια στιγμή, οι πρόσφυγες παραμένουν κλεισμένοι/ες στα στρατόπεδα εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης, δεχόμενοι/ες επιθέσεις από φασίστες, ιδίως στους τόπους υποδοχής.

Το πρόσφατο νομοσχέδιο για τους/τις τρανς φαινομενικά είναι ένα θετικό βήμα προς την κατεύθυνση απλοποίησης των διαδικασιών αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου, χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις και επεμβάσεις ή ψυχιατρική γνωμάτευση. Την ίδια στιγμή, όμως, με το νομοσχέδιο αυτό απαιτείται δικαστική απόφαση για κάθε τρανς άτομο ξεχωριστά (σε αντίθεση με την απλή δήλωση στο ληξιαρχείο, που αποτελεί σταθερή απαίτηση του τρανς κινήματος στην Ελλάδα και εφαρμόζεται σε αρκετές χώρες του εξωτερικού). Ταυτόχρονα εισάγεται –για ποιο λόγο;- ο όρος της ενηλικότητας, κάτι που σημαίνει ότι αποκλείονται αυτομάτως τα ανήλικα τρανς άτομα. Και τίθεται απαγόρευση για τα ήδη έγγαμα άτομα, θέτοντας τους/τις με τον τρόπο αυτό μπροστά στο δίλημμα εάν θα επιλέξουν την έγγαμη ζωή τους ή τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς τους. Και φυσικά, για άλλη μια φορά στο νομοσχέδιο αυτό οι ίντερσεξ παραμένουν ανύπαρκτοι/ες. 

Το RADical Pride, λοιπόν, δεν γίνεται σε κενό χρόνου. Γίνεται τη στιγμή ακριβώς που το -προερχόμενο από ήττα- ευρύτερο κίνημα συγκεντρώνει ξανά τις δυνάμεις του. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, θα πρέπει να τα αλλάξουμε όλα. Έχουν γίνει μικρά θετικά βήματα, έχουν κατακτηθεί με προσπάθεια κάποια δικαιώματα. Ωστόσο, δεν αρκούν. Ακόμα και οι σημαντικότερες κατακτήσεις του παρελθόντος  δεν θεωρούνται πλέον δεδομένες και με την πρώτη ευκαιρία ανατρέπονται. Το εργαλείο της ανάθεσης στους «ειδήμονες» -όσο ελκυστικό κι αν φάνταζε σε κάποιες και κάποιους- έχει αποδειχτεί άχρηστο. Η συγκυρία δεν ευνοεί τις αυταπάτες. Η δύναμη βρίσκεται σε όλες και όλους εμάς. Δεν χρειάζεται να αναθέσουμε σε κάποιους/ες άλλους/ες να διαχειριστούν ζητήματα που μας αφορούν σαν λοατκια+ ανθρώπους (κι όχι μόνο).

Μέσα σε συνθήκες σαν αυτές που περιγράφουμε, η αυτο-οργάνωση των Pride σε κάθε πόλη είναι αναγκαία. Για ποιο λόγο ο σχεδιασμός ενός Pride να περνάει μέσα από ολιγομελείς κλειστές οργανωτικές επιτροπές και εταιρίες; Για ποιο λόγο, αφού το Pride αφορά όλες και όλους εμάς, να αποκλειόμαστε από τη λήψη σχεδόν του συνόλου αποφάσεων που σχετίζονται μ’ αυτό; Για ποιο λόγο να έχουν θέση σε ένα Pride οι εταιρίες, οι πρεσβείες και τα προξενεία και όχι τα ίδια τα λοατκια+ άτομα και όσες/όσοι στέκονται αλληλέγγυες/οι σε αυτά; Τα παλιά εργαλεία έχουν σκουριάσει. Καιρός, λοιπόν, να δοκιμάσουμε καινούρια.

Ως μέλη αυτής της κοινωνίας, αλλά και ξεχωριστοί άνθρωποι, οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για την ίδια μας την ύπαρξη. Ειδικά σε συνθήκες, όπως οι σημερινές, ο λόγος ανήκει σε εσένα. Και σε εμένα. Μέσα σε ανοιχτές συνελεύσεις, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με διάλογο, συνδιαμόρφωση και ελεύθερη έκφραση της καθεμιάς, τ@ καθ@ και του καθένα από μας. Χωρίς εξαρτήσεις από ευρωπαϊκούς θεσμούς, χωρίς χρηματοδοτικά πακέτα και επιχορηγήσεις. Οι νέες εποχές μάς βάζουν μπροστά σε νέες προκλήσεις. Χρειάζονται νέες φωνές. Νέα τολμηρά βήματα. Νέα μονοπάτια, όπου ελπίζουμε να συναντηθούμε.       

Η επιβολή της “κανονικότητας” μυρίζει αίμα. Και είναι το αίμα εκείνων που νιώθουν να μη χωράνε ή να περισσεύουν. Η “κανονικότητα” επιβάλλεται σε ανθρώπους, που πολλές φορές δεν βρίσκουν θέση στα Pride. Το δικό μας Pride, το RADical Pride, δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν δεν έβρισκαν χώρο ελεύθερης έκφρασης μέσα σ’ αυτό εκείνες, εκείν@ και εκείνοι που δεν ακούγονται. Είναι όλες εκείνες και όλοι εκείνοι που εισπράττουν καθημερινά πολλαπλή καταπίεση, γιατί πολλαπλές είναι και οι ταυτότητές τους. Γυναίκες, άνθρωποι με αναπηρίες, αμφιφυλόφιλες/οι, πολυσυντροφικοί/ες μετανάστ(ρι)ες, ηλικιωμένοι, άθρησκοι/ες. Κάποιες από αυτές τις διευρυμένες θεματικές θα γίνουν αφορμή για συζήτηση στις εκδηλώσεις και τα εργαστήριά μας, ανασηκώνοντας το πέπλο και όλα όσα αυτό επιμελώς κρύβει. Φεμινιστικό εργαστήρι, εργαστήρι για την προσφυγική κρίση και τους λοατκια+ πρόσφυγες, προβολή και συζήτηση για ανθρώπους με αναπηρίες, προσωπικές αφηγήσεις ανθρώπων που έχουν δεχθεί κάθε μορφή καταπίεσης, εκδήλωση για τον αποκλεισμό των ομοφυλόφιλων από την αιμοδοσία.

Το πολύτιμο “κόστος” της διαφορετικότητας 

Η τρανς ακτιβίστρια, Hande Kader, από την Τουρκία, πλήρωσε με τη ζωή της το τίμημα να αμφισβητήσει την επιβαλλόμενη “κανονικότητα”. Την βίασαν και την έκαψαν ζωντανή τον Αύγουστο του 2016, μετά τους μαχητικούς και συγκρουσιακούς αγώνες που έδωσαν τους προηγούμενες μήνες  οι τρανς. Η επιβολή της “κανονικότητας” απαιτούσε να σωπάσει μια για πάντα η φωνή της, γιατί παραήταν ηχηρή.

Το RADical Pride, το 1ο αυτό-οργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη, είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Hande Kader.

Θα βγούμε εμείς στους δρόμους, γιατί σε εκείνη της το στέρησαν.

Θα φωνάξουμε εμείς με τη φωνή της, γιατί εκείνης της τη φίμωσαν.

Και ξέρουμε ότι εκεί έξω τα βήματά μας μπερδεύονται με τα δικά της και οι φωνές μας έχουν κάτι από τον ήχο της δικής της φωνής.

Απ’ τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Τουρκία

Κραυγή για ισότητα και ελευθερία

1ο αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride

Για τις Διεκδικήσεις των ΛΟΑΤΚΙΑ+ και την Απελευθέρωση Φύλου και Σεξουαλικότητας

[1] Cisgender είναι οι άνθρωποι που η αντίληψή τους για το φύλο τους (κοινωνικό φύλο) συμφωνεί με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση (ανατομικό φύλο)

 

Το πρόγραμμα του 1ου Αυτο-οργανωμένου Thessaloniki Pride:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/5
Πεζόδρομος στέκι μεταναστ(ρι)ών

18:30-21:30
-->Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Τουρκία, κραυγή για την ισότητα και την ελευθερία.
Φεμινιστικό εργαστήριο για τη βία κατά των cis και trans γυναικών
(Sylvia Rivera, Φιλίππα Διαμάντη, Κιουρί@)

21:00
--> "Δεν το βάζω κάτω" 
Performance από τη θεατρική ομάδα ιστορικού αρχαιολογικού

21:00
--> “Τι Πήρανε Μαζί Τους”
Performance από τη γυμνή ποδηλατοδρομία

21:30 
--> Sins Invalid 33'
Documentary

ΣΑΒΒΑΤΟ 27/5

12:00 
--> Συγκέντρωση στο Άγαλμα Βενιζέλου, με body painting και άλλα δρώμενα

12:30 
--> Πολύχρωμη ΠΟΡΕΙΑ ελεύθερης έκφρασης

15:00-21:30
--> Περίπτερα συλλογικοτήτων, vegan κουζίνα (Room 39), έκθεση φωτογαφίας με θέμα: "Τι με καυλώνει"

16:30
--> Η αθέατη πλευρά της προσφυγικής κρίσης: ΛΟΑΤΚΙΑ+ πρόσφυγες 
Εργαστήριο (Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και Sylvia Rivera)

18:00
--> "Πέτα τους φόβους σου, όχι το αίμα μου" 
ΛΟΑΤΚΙΑ+ δικαιωματα και εθελοντική αιμοδοσία (ομάδα μεταπτυχιακών φοιτητριών/τών Ψυχολογίας ΑΠΘ

19:00
--> Pride από τα κάτω και με τους/τις κάτω 
LGBTQIPlus Pride Κρήτης, Patras Pride, RADical Pride
Εκδήλωση

22:00 
--> Ρεύμα 102 και dj set
 

Η αφίσα: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 May 2017 | 6:31 pm


Πατημένο ελατήριο; Ή μήπως…;* Του Δημήτρη Λαβατσή

"Κάθε καπιταλιστική κρίση παράγει έναν νέο καπιταλισμό ή την απόπειρα ανατροπής του"

Ευκλείδης Τσακαλώτος, καλοκαίρι 2011 

Ήδη από το τέλος του 2013, αρχές του 2014, έγκυρες αναλύσεις αριστερών οικονομολόγων επεσήμαιναν ότι τα αποτελέσματα της τότε ήδη τετραετούς μνημονιακής πολιτικής  αποκτούσαν χαρακτήρα εντελώς μόνιμο για την ελληνική κοινωνία. Μαζί με την λιτότητα και την -περισσότερο ή λιγότερο- καταστροφική αλλαγή της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, το νέο στοιχείο που άλλαξε  την ποιότητα  της  κρίσης  ήταν η εκτεταμένη καταστροφή  παραγωγικού δυναμικού και η αδυναμία επαναφοράς της συνολικής απασχόλησης στην προηγούμενη κατάσταση του 2009. Και ακόμη, η αδυναμία αντιμετώπισης αυτού του καθοδικού σπιράλ με την κλασσική κεϋνσιανή συνταγή, όσο κι αν  τα στοιχεία της θεωρούνταν  απαραίτητα σε ένα πρόγραμμα  ανατρεπτικής-αντιμνημονιακής πολιτικής.

Η μετέωρη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ το 2014 και η καταστροφική του άρνηση να τολμήσει  ένα πρόγραμμα ρήξης ως κυβέρνηση, μέχρι το καλοκαίρι του 15 και βέβαια η συνολική στροφή του από το  ΟΧΙ που ψήφισε η κοινωνική πλειοψηφία στο ΝΑΙ του "λαού" του χρήματος,  έφεραν το τρίτο και το τέταρτο μνημόνιο. Είναι, πέρα από κάθε αμφιβολία πλέον σαφές ότι οι δομικές αλλαγές, που ξεκίνησαν από το πρώτο μνημόνιο, απογειώθηκαν με το τρίτο και θα θριαμβεύσουν με το τέταρτο. Αυτές παράγουν μια εντελώς άλλη υλική πραγματικότητα, μια εντελώς άλλη κοινωνία.

Στο παρόν άρθρο, δεν θα αναλύσουμε τα 140 σημεία που έχουν κατατεθεί για ψήφιση στη βουλή. Η καταστροφή που φέρνουν, αναλύεται επαρκώς σε πολλά έγκυρα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα. Θα επισημάνουμε μόνο το 8ο, στο οποίο παραγγέλλεται ευνοϊκή γνωμοδότηση για την συνταγματικότητα της μείωσης των συντάξεων! (Nα γίνει νομική γνωμοδότηση ότι η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση συνάδει με το ελληνικό σύνταγμα και με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και λεπτομερής ποσοτική έκθεση του αναδιανεμητικού οφέλους της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης). Αντίστοιχες απαιτήσεις πιο καλυμμένα, υπάρχουν και σε αρκετά άλλα από τα 140 σημεία.

Συνολικά το 4ο μνημόνιο, θεσμοποιεί την απαγόρευση κάθε μελλοντικής απόπειρας αλλαγής του. Συνταγματοποιεί τον πιο σκληρό, μέχρι τώρα, νεοφιλελευθερισμό στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και βέβαια παγιώνει τόσο δυσμενείς υλικούς-ταξικούς συσχετισμούς μέσα στην κοινωνία μας, ώστε οι μελλοντικές απόπειρες ανατροπής του συστήματος να στοιχίσουν πολύ περισσότερο σε πόνο και αίμα.

Όπως αναφέρεται στην αρχή του άρθρου, η κρίση παράγει έναν νέο καπιταλισμό.

Ο Τσακαλώτος, που εν πλήρη συνειδήσει πρωτοστατεί ως υπουργός οικονομικών, έχει υιοθετήσει, όπως και όλη η κυβέρνηση, την θεωρία  του "πατημένου ελατηρίου της οικονομίας". Σύμφωνα με αυτήν την νεοφιλελέ θεώρηση, αφού μία οικονομία "συμπιεσθεί πολύ", μετά μπορεί να πεταχτεί σαν ελατήριο εφόσον οι υφεσιακές πολιτικές (η συμπίεση) έχουν καταστρέψει τις λιγότερο παραγωγικές μερίδες του κεφαλαίου και το θεσμικό πλαίσιο "εγγυάται την απρόσκοπτη λειτουργία της πλήρως απελευθερωμένης αγοράς". Λέγεται και "δημιουργική καταστροφή".

Ας δούμε πόσο ισχύει αυτή η δοξασία: Κι αν ακόμη αφήσουμε στην άκρη το βασικό για τις αρχές όσων παραμένουμε πιστοί στις αξίες της Αριστεράς και επομένως θεωρούμε ανεπίτρεπτη την πολιτική αυτή που καταστρέφει εντελώς, ακόμη και βιολογικά, περίπου το 1/3 της κοινωνίας και ρευστοποιεί σε μία κατάσταση διαρκούς επισφάλειας τη ζωή τουλάχιστον  άλλου 1/3, ακόμη κι έτσι, ας δούμε αν ίσχυσε κάπου. Αν υπάρχει έστω και μία περίπτωση στην σύγχρονη παγκόσμια ιστορία όπου η θεωρία "του πατημένου ελατηρίου" να επαληθεύθηκε σε συνθήκες παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού και γενικευόμενης κρίσης. Όταν η κρίση αυτή, προσπαθεί να απαντηθεί από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών με την ίδια πολιτική προσπάθεια δημιουργίας πλεονασμάτων; Και όταν η άγρια λιτότητα και η υποτίμηση της εργασίας στην Ελλάδα την μετατρέπει σε χώρα «εντάσεως της αρπαχτής»  και της  άγριας εκμετάλλευσης της φτηνής εργασίας; Όσο κι αν ψάξουν οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα βρουν ΚΑΜΙΑ τέτοια χώρα. Και το ξέρουν πολύ καλά, ως παλαιότεροι κεϋνσιανοί και πρώην μαρξιστές.

Αντίθετα: όταν μία κοινωνία χτυπιέται  με πολιτικές που στο όνομα του χρέους την διαλύουν σαν παραγωγικό σύστημα και κοινωνική συνοχή, τότε μετά από 11 χρόνια (προσθέτουμε και τα μελλούμενα 4 μέχρι το 2021) μοιραία θα καταντήσει "πατημένο σκατό". Ισοπεδωμένη σαν περιττώματα πατημένα... που φυσικά καμία "άρδευση" επενδύσεων δεν πρόκειται να την κάνει να  εκτιναχθεί ή έστω να "φουσκώσει". Γιατί με καταστροφή  των υποδομών και του παγίου κεφαλαίου στην τωρινή Ελλάδα, κατά 10% -περισσότερο και από την Γαλλία κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο που είχε αντίστοιχη καταστροφή 8% -, με παλαιωμένο εξοπλισμό, δεδομένου ότι ελάχιστες από τις εν επιχειρήσεις που επιβιώνουν  ανανεώνουν την τεχνολογία τους πλέον, με τεράστια μακροχρόνια ανεργία που έχει αχρηστεύσει οριστικά εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας ως παραγωγικούς εργαζόμενους, με μετανάστευση τουλάχιστον 200.000 νέων μορφωμένων ανθρώπων (μέχρι τώρα), και με απομορφωμένο , σε μεγάλο βαθμό, λόγω υποβάθμισης  της οικονομίας, το εργατικό δυναμικό της χώρας

ΤΟΤΕ: 

Στην καλύτερη περίπτωση, οι όποιες επενδύσεις παρακαλάει ο κάθε Τσίπρας,  εφόσον έρθουν, θα δημιουργήσουν θύλακες ανάπτυξης που θα επωφελούνται και θα απομυζούν από την υπανάπτυκτη κοινωνική πλειοψηφία. Θύλακες ξένοι έως εχθρικοί προς το κοινωνικό σύνολο. Σαν τα  all inclusive  ξενοδοχεία, σαν τις εταιρείες πετρελαίου στην Νιγηρία. Και όλοι οι υπόλοιποι, να περιφερόμαστε με άδεια βλέμματα, κοινωνικοί παρίες σαν τους κατοίκους της Ρουμανίας, που από την εποχή του Τσαουσέσκου μέχρι σήμερα, 30 χρόνια μετά, ζουν  σε μια "αντικοινωνική" κοινωνία. Χαρακτηριστική περίπτωση ισοπεδωμένης χώρας...

Και καλά… οι σωτήρες της ελληνικής καπιταλιστικής εξουσίας, ο Τσίπρας και η κλίκα του, μαζί με τον μεταλλαγμένο τωρινό ΣΥΡΙΖΑ, έχουν συμφέροντα ως επαγγελματίες πολιτικοί και κάποιοι από αυτούς, ως αστοί που φροντίζουν τις επενδύσεις τους. Το ίδιο και η μελλοντική κυβέρνηση της ΝΔ.  Όπως όλα τα κόμματα-στηρίγματα, από το αδρανές ΚΚΕ και το εφτάψυχο ΠΑΣΟΚ μέχρι τους κεντροφασίστες και την ναζιστική συμμορία, την ΧΑ.

Εμάς όμως, τι άλλο μας μένει να κάνουμε από το να οργανωθούμε αυτοπροσώπως αμεσοδημοκρατικά στα ζητήματα της ζωής μας; Από τους αγώνες για να ακυρωθούν αυτές οι πολιτικές μέχρι να καταφέρουμε να αλλάξουμε την κοινωνία και να χτίσουμε τον σοσιαλισμό που δεν θα μπορεί να αμαυρώσει κανείς, είναι μακρύς ο δρόμος.  Και είναι απαραίτητο να τον κάνουμε όλο για να γλυτώσουμε την οριστικοποίηση της βαρβαρότητας.  Ναι! Eίναι μακρύς ο δρόμος... Όμως, όπως είπε και ένας μεγάλος του 20ου αιώνα, μια πορεία δέκα χιλιάδων μιλίων, αρχίζει με ένα βήμα. Και το βήμα το πρώτο, το απαραίτητο για να ζήσουμε σαν άνθρωποι και όχι σαν δούλοι, είναι: Eνότητα - Oργάνωση - Aγώνας.

Από εμάς τους ίδιους και μόνο από εμάς.

Χωρίς σωτήρες.

———

 

*Το παρόν άρθρο αποτελεί συμπληρωμένη εκδοχή του "Πατημένο ελατήριο ή σκ... πατημένο;".

Πηγή: yabasta.gr

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 May 2017 | 4:29 pm


Μία απάντηση από τον ΕΚΧ Σχολείο, σχετικά με την πρόθεση μεταφοράς του 12ου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης

"To 12o δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης, το οποίο στεγαζόταν στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου 27 και Μπιζανίου, έκλεισε το 2004, καθώς το κτήριο κρίθηκε ακατάλληλο να συνεχίσει να φιλοξενεί μαθητές λόγω προβλημάτων στη στατικότητά του. Οι μαθητές μεταφέρθηκαν και σήμερα το 12ο δημοτικό βρίσκεται σε λυόμενα επί της οδού Μαρίας Κάλλας" αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Ελεύερος Κοινωνικός Χώρος "Σχολείο", απαντώντας σε δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για μετά του 12ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης στο κτίριο που στεχάζεται ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος "Σχολείο".

Όπως αναφέρει στη συνέχεια η ανακοίνωση: 

Αρχικά, κρίνουμε ως απαράδεκτο όλα αυτά τα χρόνια οι μαθητές του σχολείου να φιλοξενούνται σε λυόμενα κτήρια, εγκαταστάσεις επιεικώς ακατάλληλες για οποιαδήποτε εκπαιδευτική δραστηριότητα – και ενδεχομένως επικίνδυνες, όπως αποδείχθηκε και πρόσφατα. Όπως απαράδεκτο είναι και το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει βρεθεί μία μόνιμη, αξιοπρεπής και ασφαλής λύση στο ζήτημα στέγασης των μαθητών του 12ου δημοτικού σχολείου. Όλη αυτή η κατάσταση βέβαια δεν αποτελεί παρά ένα κομμάτι της γενικότερης υποβάθμισης που έχει υποστεί το δημόσιο σύστημα παιδείας από τις χρόνιες πολτικές λιτότητας, μαζί με την υποβάθμιση και κατακρεούργηση άλλωστε του συνόλου των δημόσιων παροχών, των κοινωνικών ασφαλίσεων, των εργασιακών δικαιωμάτων.  Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε απολύτως λογικό και σεβαστό το αίτημα των μαθητών και των γονέων τους να βρεθεί ένα κατάλληλο κτήριο για τη στέγαση του σχολείου και να μη διαλυθεί η κοινότητά του, γεγονός που θα επιφέρει το διασκορπισμό των μαθητών σε διαφορετικά σχολεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικό, ψυχολογικό και οικονομικό επίπεδο.

Μπροστά σε όλα αυτά, ως προσωρινή λύση προτείνουμε τη συνέχιση των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων του 12ου δημοτικού στις ήδη υπάρχουσες λυόμενες εγκαταστάσεις, εάν και μόνο αν διασφαλισθεί η ασφάλειά τους, έπειτα από ακριβείς και αξιόπιστες μελέτες, καθώς και τις επισκευές που χρειάζονται. Παράλληλα, θα πρέπει να διενεργηθούν οι μελέτες εκείνες οι οποίες θα οδηγήσουν στην κατασκευή/επιλογή ενός νέου σχολικού οικοδομήματος, το οποίο και θα αποτελέσει τη μόνιμη και αξιοπρεπή λύση στο ζήτημα στέγασης των μαθητών του 12ου, τηρώντας όλες τις προδιαγραφές που πληρούν οι σύγχρονες σχολικές μονάδες. Για τη μόνιμη αυτή και αξιοπρεπή λύση ώστε να διασφαλιστεί και η διαφύλαξη στο ακέραιο της σχολικής κοινότητας, πράγμα αναμφίβολα σημαντικό και καίριο από πολλές απόψεις, οι επιλογές από τη μεριά των αρμόδιων φορέων ανοίγονται πρόσφορες αν η αναζήτηση για το κτήριο της σχολικής μονάδας εστιάσει σε λογικά και αντικειμενικά δεδομένα και όχι σε πολιτικές σκοπιμότητες που μόνο το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό συμφέρον της σχολικής κοινότητας δεν έχουν ως ζητούμενο.  Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, άλλωστε, ενδεχόμενη είναι και η καλλιέργεια κλίματος διένεξης μεταξύ των γονέων και του κόσμου του “Σχολείου” από μεριάς του Δήμου και της Εκκλησίας Α.Ε., αφού το “διαίρει και βασίλευε” δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί πάγια τακτική της κυριαρχίας ώστε να τη σκαπουλάρει η ίδια ενόσω η κυριαρχούμενη κοινωνία ξεσπαθώνει αναμεταξύ της.  Ας μην υπόκυψουμε σε τέτοιες προβοκατόρικες στρατηγικές κι ας δούμε κατάματα ποιοι τρίβουν τα χέρια τους με την κερδοσκοπία να ξεχειλίζει από παντού.

Επανερχόμενοι, λοιπόν, στο κτήριο της συμβολής των οδών Βασιλέως Γεωργίου 27 και Μπιζανίου, ορισμένοι γονείς, αλλά και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, θεωρούν πως είναι κατάλληλο για τη στέγαση του 12ου δημοτικού σχολείου. Από τη μεριά μας, θεωρούμε πως η επιλογή αυτή είναι παντελώς άστοχη και ακατάλληλη εξαιτίας των περιορισμένων χωρικών δυνατοτήτων του κτηρίου, της στατικότητάς του, που ήταν και ο αρχικός λόγος μεταφοράς του σχολείου, καθώς και των υπέρογκων ποσών που θα δαπανηθούν, κάτι που κρίνεται ασύμφορο μιας και το κτήριο αποτελεί νεοκλασικό, γεγονός που επιφέρει συγκεκριμένους τύπους και τρόπους ανακατασκευής. Την εποχή μάλιστα που συρρικνώνονται όλο και περισσότερο οι κοινωνικές δαπάνες, είναι τουλάχιστον σκανδαλώδες να δαπανώνται τέτοια ποσά για συγκεκριμένους τύπους ανακατασκευής, τη στιγμή που με μικρότερα ποσά είναι δυνατή η επιλογή ή ακόμα και η κατασκευή νέων, σύγχρονων σχολικών μονάδων.

Αναρωτιόμαστε πραγματικά για ποιους λόγους κάποια πολιτικά πρόσωπα επιμένουν σθεναρά να προχωρήσει ένα τόσο δαπανηρό έργο, αντί να λαμβάνουν υπόψη τους οικονομικότερες και πιο πρακτικές λύσεις, αν όχι για να εκκενώσουν το κατειλημμένο κτήριο και ό,τι αυτό πρεσβεύει.

Μέσα στα 7 χρόνια κατά τα οποία το κτήριο τελεί υπό κατάληψη– μία κατάληψη που το απελευθέρωσε από το καθεστώς εγκατάλειψης και αχρησίας που του είχε επιβληθεί την περίοδο 2004-2010– στο χώρο πραγματοποιούνται ελεύθερα μαθήματα, χοροί, δραστηριότητες για παιδιά, πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις, λειτουργούν δομές κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας (παντοπωλείο, κουζίνα, παζάρι άμεσης διάθεσης προϊόντων, ζυθοποιείο) ενώ ήδη έχει μπει στα σκαριά η δημιουργία δομής υγείας που θα παρέχει υπηρεσίες πρωτοβάθμιας περίθαλψης προσβάσιμες στον κόσμο της γειτονιάς και ευρύτερα. Μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια, οΕλεύθερος Κοινωνικώς Χώρος «Σχολείο, για τη μάθηση της ελευθερίας» έχει συμμετάσχει σε κοινωνικούς αγώνες, σε αγώνες διεκδίκησης, σε απεργίες και σε πορείες, συνθέτοντας εκείνες τις αντιστάσεις που αντιπαραβάλλονται στο σύστημα που επιβάλλει- όλο και περισσότερο - τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες. Μέσα στα 7 χρόνια λειτουργίας του έχουν περάσει εκατοντάδες άτομα και έχουν σε πολλές περιπτώσεις παραμείνει ενεργώς συμμετέχοντα στο εγχείρημα κατά τα χρόνια, άτομα τα οποία αποφάσιζαναμεσοδημοκρατικά και χωρίς ιεραρχίες για ζητήματα που τα αφορούσαν, πειραματίστηκαν με έννοιες όπως η αυτοοργάνωση γύρω από μικρότερα ή μεγαλύτερα ζητήματα, ενώ θέσμισαν- λιγότερο ή περισσότερο- τις ζωές τους και τις σχέσεις τους μακριά από το κυρίαρχο, καπιταλιστικό φαντασιακό, που προωθεί την εξατομίκευση, την ανάθεση και την εκμετάλλευση.

Και μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια λειτουργίας του «Σχολείου», κράτος, δήμος και εκκλησία- θεσμοί οι οποίοι ανέκαθεν συνέδραμαν στη διαιώνιση των ανισοτήτων, της εκμετάλλευσης, της οικονομικής εξαθλίωσης, του κοινωνικού κανιβαλισμού- δεν έκαναν τίποτα λιγότερο από το να πολεμούν την ύπαρξη χώρων σαν και αυτόν. Από την αρχή της κατάληψης, μέσω διαφόρων μεθοδεύσεων, δήμος και εκκλησία προσπάθησαν να μας εκδιώξουν από το κτήριο. Ύστερα από μία σειρά αποτυχημένων δικαστικών διαμαχών καθώς και διακοπών στην ηλεκτροδότηση του κτηρίου, δε θεωρούμε απίθανη μία ευνοϊκότερη συμφωνία μεταξύ της εκκλησίας και του δήμου, γεγονός που θα αποτελέσει ισχυρή αφορμή για την εκκένωση του εγχειρήματος.

Δεν ξεχνάμε την περίπτωση της κατάληψης του παλιού Ορφανοτροφείου στην Άνω Τούμπα, το οποίο η εκκλησία πήρε στα χέρια της από το Υπουργείο Υγείας με ευνοϊκότερους όρους για τα συμφέροντά της, με πρόσχημα την κατασκευή ιδρύματος για χρόνια πάσχοντες. Και ενώ προμήνυε πως οι διαδικασίες κατασκευής θα ξεκίναγαν άμεσα, αφού εκκένωσε την κατάληψη στέγης μεταναστ(ρι)ών και κατεδάφισε το κτήριο μέσα στην ίδια ημέρα, σχεδόν ένα χρόνο μετά καμία εργασία δεν έχει γίνει για την κατασκευή του ιδρύματος, με το μόνο πράγμα που στέκει όρθιο εντός της περίφραξης του οικοπέδου να είναι το παγκάρι.

Είναι έκδηλο, λοιπόν, ότι στόχος της εκκλησίας είναι η εκδίωξή μας από το κτήριο, γεγονός που θα της ανοίξει το δρόμο για αξιοποίησή του, αυξάνοντας έτσι και άλλο την ήδη αμύθητη περιουσία της- κάτι που διαφαίνεται και από τους όρους που θέτει για την παραχώρησή του στο Δήμο Θεσσαλονίκης-, καθώς επίσης και σε καμία περίπτωση να μην τεθεί θέμα λειτουργίας του παρακείμενουbar, κτήριο το οποίο της ανήκει και μισθώνεται από ιδιώτη.

Εμείς από τη μεριά μας θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε πως το «Σχολείο» δεν έπαψε ποτέ να είναι σχολείο, ένα σχολείο από και για την κοινωνία, ένα σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας. Και θα θέλαμε να διαμηνύσουμε προς κάθε Μπουτάρη που θέλει να το παίξει Καμίνης, και προς όλες τις αρμόδιες αρχές και την Εκκλησία Α.Ε., πως το «Σχολείο» αποτελούσε, αποτελεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί εκείνες τις διαδρομές ελευθερίας μέσω των οποίων ιχνηλατούμε τρόπους αυτοοργάνωσης, αυτοθέσμισης και δόμησης άλλων σχέσεων και ενός άλλου κόσμου.

ελεύθερος κοινωνικός χώρος, σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας

Υ.Γ.1: Διαβάζουμε σε δημοσιεύματα του Τύπου (εφημερίδα Μακεδονία της Τρίτης 09/05/2017) πως υπάρχει σιωπηλή συμφωνία μεταξύ της δημοτικής αρχής και των καταληψιών για την παραχώρηση του κτηρίου σε περίπτωση που αυτό γίνει σχολείο. Για όλους τους λόγους που αναλύουμε παραπάνω, τέτοια συμφωνία δε θα μπορούσε να υπάρχει- και ούτε βέβαια θα υπάρξει- και αυτό να το βάλετε καλά στο κεφάλι σας.

Υ.Γ.2: Γιάννη Μπουτάρη, θα θέλαμε να σου θυμίσουμε πως ρεύμα παίρνουμε μόνοι μας, μετά από δύο δημόσιες επανασυνδέσεις

Δημοσιεύθηκε στις 20 May 2017 | 2:06 pm


Όλα καλά, όλα δεξιά. Του Χρήστου Λάσκου

Είχαμε Βουλή αυτή τη βδομάδα. Συνήθως σε τέτοιες περιόδους οξύνεται η διάθεση των ανθρώπων να συζητήσουν τα κοινά τους ζητήματα, να συζητήσουν πολιτικά.

Αυτή την φορά, ωστόσο, σα να μην ενδιαφέρθηκε κανείς. Η εμπειρία μου από τη δουλειά, ακόμη και από τον πιο πολιτικοποιημένο χώρο της ευρύτερης παρέας ήταν πως η μεγάλη πλειοψηφία αντιμετώπισε τα όσα διαδραματίζονταν με χαρακτηριστική απάθεια.

Η εξήγηση είναι προφανής.

Με κατασταλαγμένη την αίσθηση πως «από όλους αυτούς δεν έχουμε τίποτε καλό να περιμένουμε» διαμορφώνεται μια παθητική εκδοχή του «ή εμείς ή αυτοί», που ακόμη αναζητάει μια διέξοδο για το «εμείς» και δεν τη βρίσκει πουθενά.

Θέλω να πω η εξήγηση συνίσταται στο γεγονός πως, στη σημερινή κατάσταση του μνημονικού ελληνικού καπιταλισμού, είναι φανερό για τους περισσότερους ανθρώπους στη χώρα πως, επί των μεγάλων θεμάτων της ασκούμενης πολιτικής, οι συγκροτούντες το πολιτικό σύστημα είναι «όλοι το ίδιο». Το ίδιο ακριβώς.

Δεν πρόκειται για ελπιδοφόρα διαπίστωση. Ο κόσμος της εργασίας και της ανεργίας περνάει στην απάθεια για τα πολιτικά, μια και είναι πολύ επώδυνο ψυχικά να αντιμετωπίζει σε καθημερινή βάση αυτήν την πραγματικότητα.

Υπάρχουν, ωστόσο, και οι ευτυχείς.

Όπως το «Βήμα», που στο τελευταίο του τεύχος, με τον πιο επίσημο τρόπο από το editorial του με τίτλο «Όλα πάνε… δεξιά», σημείωνε:

««Η Ελλάδα έχει αριστερή κυβέρνηση που ασκεί δεξιά πολιτική και εν αναμονή δεξιά αντιπολίτευση», απεφάνθη προσφάτως σημαίνων οικονομικός παράγων, για να συμπληρώσει αμέσως μετά ότι «έχει δηλαδή όλα τα στοιχεία για να πάει μπροστά».

Το ευφυολόγημα δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αφού πέρασε από σαράντα κύματα είδε το φως το αληθινό και πλέον ομνύει στη σταθερότητα, δημοσιονομική και πολιτική. Και ευαγγελίζεται βεβαίως την ανάκαμψη, προσβλέποντας στις επενδύσεις, εγχώριες και ξένες.

 

Είναι επίσης ακριβές ότι επί των ημερών της τα δημόσια οικονομικά ελέγχθηκαν, οι δαπάνες περιορίστηκαν, τα έσοδα επαυξήθηκαν, οι κοινωνικές αντιδράσεις κάμφθηκαν, η λιτότητα έγινε τρόπος ζωής για όλους τους Ελληνες, η οικονομία συνολικά προσαρμόστηκε, οι αξίες εταιρειών, μετοχών και ακινήτων εκλογικεύθηκαν και όλοι πλέον ελπίζουν ότι απ' αυτή τη νέα χαμηλότερη βάση θα εκκινήσει η διαδικασία ανάκαμψης.  

 

Η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας είναι αλήθεια επίσης ότι ευνοεί στον μέγιστο βαθμό τη διεκδικούσα την εξουσία Νέα Δημοκρατία, επειδή απλούστατα νομιμοποιεί τις σφιχτές φιλελεύθερες επιλογές της».

Νομίζω πως η ανάλυση της ναυαρχίδας του αστισμού είναι εξαιρετικά εύστοχη και περιεκτική. Η οποία, μάλιστα, συμπληρώνεται θαυμάσια την ίδια μέρα από το κεντρικό άρθρο της «Οικονομικής Καθημερινής»:

«Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε στο σημείο όπου ξανά (μετά το 2014) είναι εφικτή η επανεκκίνηση της μηχανής της οικονομίας.

Ας μην υπερηφανεύεται κανείς γι’ αυτό. Η κρίση, αυτή έκανε τη βασική δουλειά. Οι στοιχειακές δυνάμεις της κατέστρεψαν ένα μεγάλο τμήμα (μη ανταγωνιστικού) κεφαλαίου, με λουκέτα και μια σε όλη τη γραμμή υποτίμηση των αξιών. Μαζί, κατέστρεψαν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και διά της ανεργίας υποτιμήθηκε η αμοιβή της εργασίας. Έσπασαν, επίσης, τη φούσκα του κρατικού τομέα. Έτσι, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναστροφή του ποσοστού του κέρδους, μια αναστροφή που δειλά άρχισε να εκδηλώνεται το 2014 και πέρυσι έγινε ορατή διά γυμνού οφθαλμού. Είναι αποκαλυπτικό ότι το 2016 διπλασιάστηκαν τα θετικά καθαρά αποτελέσματα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών.

Το τέλος κάθε κρίσης σηματοδοτείται, με κάποιο τρόπο, από την αναστροφή του επιχειρηματικού κέρδους. Στην υπέρβαση της κρίσης, τα μνημόνια λειτούργησαν βοηθητικά. Αφενός, εξομάλυναν τις συνέπειες από το σπάσιμο της φούσκας, αποτρέποντας τους κινδύνους (για τη χώρα μας αλλά και για την Ευρωζώνη) από μια ανεξέλεγκτη ακαριαία κατάρρευση της οικονομίας. Αφετέρου, διασφάλισαν ότι οι δυνάμεις της κρίσης θα μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή ότι η εκκαθάριση της οικονομίας θα ολοκληρωθεί, σε συνθήκες ελεγχόμενες. Με αυτήν την έννοια, τα μνημόνια διευκόλυναν τη λειτουργία των στοιχειακών δυνάμεων της οικονομίας και την αναστροφή του ποσοστού του κέρδους. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά μέτρα που δεν είχαν την πιο επείγουσα σχέση με αυτήν την εκκαθάριση, έχουν μείνει στο ράφι –δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμα.

Η επανεκκίνηση του καπιταλιστικού κινητήρα είναι εφικτή».

Να τι μας λένε, λοιπόν, οι πιο έγκυροι εκπρόσωποι του κεφαλαίου στην Ελλάδα.

Η καπιταλιστική κρίση έκανε τη δουλειά της. Εκκαθάρισε τα μη ανταγωνιστικά κεφάλαια και, ταυτόχρονα και κυριότατα, διέλυσε τον κόσμο της εργασίας με πρωτοφανή τρόπο. Αν διαβάσουμε προσεκτικά τα παραθέματα, επιπλέον, θα δούμε πως ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ έχει παίξει καθοριστικό ρόλο –που του αναγνωρίζεται γενναία από την πεπεισμένη οικονομική δεξιά- στην διαμόρφωση των όρων επανεκκίνησης της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Διότι τα δημόσια οικονομικά ελέγχθηκαν, οι δαπάνες περιορίστηκαν, τα έσοδα επαυξήθηκαν, οι κοινωνικές αντιδράσεις κάμφθηκαν, η λιτότητα έγινε τρόπος ζωής για όλους τους Ελληνες, η οικονομία συνολικά προσαρμόστηκε. Θα πρόσθετα, ακόμη, και τα πολιτικά πτώματα της δεξιάς και του ακραίου κέντρου αναστήθηκαν εκ νέου.

Η ανάλυση των δεξιών εφημερίδων δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από μια μαρξιστική αντίστοιχη. Αύξηση της εκμετάλλευσης, καταστροφή κεφαλαίου, αύξηση του ποσοστού κέρδους, μεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες, δυνατότητες επανεκκίνησης της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Να η σειρά με την οποία δουλεύουν τα πράγματα στον καπιταλισμό.

Φυσικά η πρόγνωση είναι πρόωρη. Είναι πολύ αμφίβολο αν τα πράγματα θα γίνουν έτσι. Οι όροι διαμορφώθηκαν χωρίς αμφιβολία. Δεν οδηγούν, όμως, κατ’ ανάγκη στην έξοδο από την κρίση.

Η βρώμικη δουλειά συνεχίζεται. Και, σχεδόν σίγουρα, θα συνεχιστεί για καιρό.

Με εντυπωσιακή, πραγματικά, ταξική μεροληψία. Εντυπωσιακή πραγματικά.      

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 20 May 2017 | 11:57 am


H υπερβολική ταχύτητα αιτία του θανατηφόρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος στο Άδενδρο

Το Yπουργείο Υποδομών & Μεταφορών δημοσίευσε την Προκαταρκτική Έκθεση Εκτίμησης Αιτιών του σιδηροδρομικού δυστυχήματος που συνέβη στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης στις 13 Μαΐου.

«Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών & Μεταφορών, συνεπής στη δέσμευση και τη βούλησή της να υπάρξει ταχύτατη διερεύνηση των αιτιών  του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος που συνέβη το περασμένο Σάββατο 13 Μαΐου 2017, παρουσιάζει σήμερα τα πρώτα συμπεράσματα  του  πορίσματος που συνέταξε η τριμελής Επιτροπή των Εμπειρογνωμόνων» επισημαίνει το αρμόδιο υπουργείο σε σχετική ανακοίνωση.
 
«Η προκαταρκτική Έκθεση Εκτίμησης παραδόθηκε σήμερα στον Υπουργό Υποδομών & Μεταφορών, κ. Χρήστο Σπίρτζη, από τον Γενικό Γραμματέα Υποδομών & Μεταφορών, κ. Θάνο Βούρδα, ο οποίος σήμερα το πρωί πραγματοποίησε ευρεία σύσκεψη με την Επιτροπή των Εμπειρογνωμόνων και το σύνολο των Διοικήσεων των Σιδηροδρομικών Εταιρειών (ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΕΣΤΥΥ, ΕΡΓΟΣΕ, ΓΑΙΑΟΣΕ) για το συγκεκριμένο ζήτημα.
 
Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στο πόρισμα, η αιτία του σιδηροδρομικού δυστυχήματος ήταν η υπερβολική ταχύτητα (144,343 Km/h) της αμαξοστοιχίας τη στιγμή του συμβάντος.
 
Σημειώνεται ότι η τριμελής Επιτροπή των Εμπειρογνωμόνων συνεχίζει εντατικά  το έργο της και το τελικό πόρισμα θα κατατεθεί στις αρμόδιες Αρχές το επόμενο διάστημα. 
 
Όσον αφορά τις εργασίες αποκατάστασης του δικτύου στην περιοχή του Αδένδρου, το Υπουργείο Υποδομών & Μεταφορών επιβεβαιώνει ότι προχωρούν εντατικά όλες οι απαραίτητες εργασίες, σύμφωνα με τη σχετική εντολή που είχε δώσει από την πρώτη στιγμή ο Υπουργός Υποδομών & Μεταφορών, κ. Χρήστος Σπίρτζης. 

Συγκεκριμένα:

-Ολοκληρώνεται αύριο, Σάββατο 20 Μαΐου 2017, η απομάκρυνση του συρμού που εκτροχιάστηκε, ενώ έχει κατεδαφιστεί το κτήριο που «χτυπήθηκε»

-Έχει ολοκληρωθεί η αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής

-Μέσα στο επόμενο δεκαήμερο θα ολοκληρωθεί η ανάταξη της ηλεκτροκίνησης».

Φωτογραφία: Δημήτρης Τοσίδης

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 19 May 2017 | 3:54 pm


Μια συζήτηση για την κοινωνική και ερωτική άνοιξη της Θεσσαλονίκης

Μια συζήτηση για την κοινωνική και ερωτική άνοιξη της Θεσσαλονίκης (1976-1982), με αφορμή την ποίηση του Τέλλου Φίλη, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 24 Μαΐου, στις 21.30 το βράδυ, στο καφέ Γαζία (Καρόλου Ντηλ 22), στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Δημοσιεύθηκε στις 19 May 2017 | 3:27 pm


Τζούλιαν Ασάνζ: Τον απαλλάσσουν οι Σουηδοί, τον κυνηγούν ακόμη οι Βρετανοί

Νέα τροπή παίρνει η υπόθεση του Τζούλιαν Ασάνζ. Οι σουηδικές αρχές έβαλαν στο αρχείο την έρευνα για βιασμό κλείνοντας την πολύκροτη υπόθεση. Η βρετανική αστυνομία, όμως ανακοίνωσε ότι σε περίπτωση που φύγει από την πρεσβεία του Εκουαδόρ θα συλληφθεί.

Η ανακοίνωση της αστυνομίας του Λονδίνου αναφέρει ότι το ένταλμα που είχε εκδοθεί κατά του Τζούλιαν Ασάνζ στις 29 Ιουνίου 2012 είναι ακόμη σε ισχύ, κάτι που σημαίνει ότι σε περίπτωση που αποχωρήσει από την πρεσβεία του Εκουαδόρ θα συλληφθεί.

Ο Ασάνζ κατηγορείται πως δεν παρέστη στο δικαστήριο εκείνη την ημέρα και παρά το γεγονός ότι η βρετανική αστυνομία επισημαίνει ότι το αδίκημα είναι πολύ πιο ελαφρύ από τις κατηγορίες βιασμού, εκείνη έχει την υποχρέωση να προχωρήσει σε σύλληψή του.

Νωρίτερα, με μια σύντομη ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της Εισαγγελίας της Σουηδίας, η Μαριάν Νι αποφάσισε να σταματήσει την έρευνα κατά του Τζούλιαν Ασάνζ για βιασμό.

Η εισαγγελέας και η βοηθός της Ίνγκριντ Ίσγκρεν θα δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες σε συνέντευξη Τύπου μέσα στην ημέρα.

Ο ιδρυτής των Wikileaks ζήτησε άσυλο στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο το 2012 όταν έχασε τη δικαστική μάχη για να αποφύγει την έκδοση στη Σουηδία προκειμένου να δικαστεί για τους ισχυρισμούς για βιασμό, τους οποίους αρνείται.

Με την απειλή της έκδοσης στη Σουηδία να μην υπάρχει πια, ο 45χρονος Αυστραλός, θεωρητικά, μπορεί να αποχωρήσει από την πρεσβεία του Εκουαδόρ. Οι δικηγόροι του, ωστόσο έχουν επαναλάβει ότι δεν θα προβεί σε μια τέτοια ενέργεια εφόσον δεν λάβει διαβεβαιώσεις πως δεν θα αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο έκδοσης στις ΗΠΑ με κατηγορίες για κατασκοπία που σχετίζεται με τις αποκαλύψεις των Wikileaks.

Τον Νοέμβριο, έπειτα από πολλές διαδικαστικές περιπλοκές, είχε καταθέσει στο Λονδίνο σε έναν εισαγγελέα από τον Ισημερινό παρουσία Σουηδών δικαστικών. Και είχε επαναλάβει πως είναι εντελώς αθώος, καθώς οι σεξουαλικές σχέσεις με την μηνύτρια ήταν κατ' αυτόν συναινετικές.

Ο Ασάνζ σχολίασε την ανακοίνωση της απόφασης αναρτώντας μια χαμογελαστή του φωτογραφία στον λογαριασμό του στο Twitter.

Ο Σουηδός δικηγόρος του Τζούλιαν Ασάνζ, Περ Σάμουελσον, δήλωσε στα σουηδικά ΜΜΕ «Αυτή είναι μια από τις πιο χαρούμενες ημέρες για τον πελάτη μου».

Πηγή: efsyn.gr

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 19 May 2017 | 3:18 pm


Δύο νεοφιλελεύθερες τροπολογίες στα εργασιακά

Δύο υποχωρήσεις που φέρνουν την κυβέρνηση πιο κοντά στις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα εργασιακά εισήχθησαν την Πέμπτη ως τροπολογία στο πολυνομοσχέδιο.

Γράφει ο Τζώρτζης Ρούσσος για την Εφημερίδα των Συντακτών 

Ετσι, η επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης που σύμφωνα με το αρχικό κείμενο προβλεπόταν να ισχύσουν αμέσως μετά την ολοκλήρωση του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής προσαρμογής (δηλαδή μέχρι 20-8-2018), τελικά εισέρχονται στη διαδικασία του στοιχήματος.

Συγκεκριμένα, με βάση την τροποποιούμενη διάταξη (είναι σαφές ότι η κυβέρνηση έστερξε να αλλάξει το κείμενο υπό την πίεση των δανειστών), οι δύο αυτές αρχές θα ισχύσουν μόνο εφόσον το πλαίσιο δημοσιονομικής προσαρμογής ολοκληρωθεί επιτυχώς.

Ουσιαστικά, λοιπόν, το αν θα ισχύσουν ή όχι οι δύο αρχές εξαρτάται από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό και κατά πόσο αυτός θα αποφανθεί ότι πετύχαμε τους στόχους του 4ετούς πλαισίου (2015-2018).

Ομως η κυβερνητική υποταγή στις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις του ΔΝΤ επεκτείνεται και στο θέμα των ομαδικών απολύσεων, αφού με την τροπολογία αίρεται το τεκμήριο ακυρότητας που είχε εισαχθεί σε περίπτωση που ο εργοδότης προέβαινε στην υλοποίηση του σχεδίου ομαδικών απολύσεων, και κατόπιν το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ) γνωμοδοτούσε αρνητικά.

Πλέον λοιπόν, με βάση τις νέες διατάξεις που τροποποιούνται πριν ακόμη ισχύσουν, το αρχικό κείμενο «η μη προσφυγή του εργοδότη στο ΑΣΕ συνεπάγεται την ακυρότητα των απολύσεων, ενώ η αρνητική αιτιολογημένη απόφαση του ΑΣΕ, λόγω της μη πλήρωσης των σχετικών προϋποθέσεων, συνιστά τεκμήριο ακυρότητας των απολύσεων σε περίπτωση προσφυγής των απολυομένων στα πολιτικά δικαστήρια» τροποποιήθηκε στο: «σε περίπτωση προσφυγής κατά του κύρους των απολύσεων, μπορεί να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο».

Με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά μεταφέρεται το βάρος απόδειξης σε μια ενδεχόμενη δικαστική διαμάχη από τον εργοδότη στους απολυμένους.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση με την αποδοχή αυτής της απαίτησης κάνει ακόμη δυσκολότερη την προσφυγή στα εργατικά δικαστήρια, συντασσόμενη πλήρως με την εργοδοτική πλευρά.

Το θετικό της τροπολογίας είναι πως εισάγεται η εκτίμηση ότι για το 2019 υπάρχει περιθώριο για ανάληψη περισσοτέρων δράσεων κοινωνικού χαρακτήρα.

Ετσι προβλέπεται επιπλέον δαπάνη 660 εκατ. ευρώ, η οποία και θα κατανεμηθεί αναλογικά στις δράσεις του υπουργείου Εργασίας.

Για να ενεργοποιηθεί αυτό το επιπρόσθετο κονδύλι, θα πρέπει να μην τίθεται σε κίνδυνο η επίτευξη του συμφωνημένου στόχου ποσοστού 3,5% του ΑΕΠ για το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης.

Δημοσιεύθηκε στις 19 May 2017 | 3:15 pm



Δείτε αγγελίες στο Νομό Θεσσαλονίκης





Φιλικοί ιστότοποι:









www.vimaorthodoxias.gr