Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Θεσσαλονίκης    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Πλατεία Αμερικής: Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Σακαρίδη

Η νέα μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Σακαρίδη, μετά το Wild Duck (2013), ξεκίνησε το ταξίδι της από την Μπουσάν της Νοτίου Κορέας, συνέχισε στο Σικάγο, ήρθε στη Θεσσαλονίκη και το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και συνεχίζει το ταξίδι της σ΄όλο τον κόσμο με στόχο να καταδείξει την κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα. Βασισμένο στη νουβέλα του Γιάννη Τσίρμπα, " Η Βικτώρια δεν υπάρχει ". Ένα μωσαικό λαών κι εθνικοτήτων. Μία μοντέρνα Κασαμπλάνκα, γύρω από την Πλατεία Αμερικής.

Γράφει ο Μίλτος Τόσκας

Εκεί συναντιούνται άνθρωποι διαφορετικοί. Ο Μπίλλυ έχει ένα ροκ μπαρ και στο πατάρι του κάνει παράνομα τατουάζ, ο Νάκος είναι ο κλασσικός βουτυρομπεμπές, που του φταίνε όλα, εκτός από τον εαυτό του και σταδιακά στο σκηνικό έρχονται ο Τάρεκ, Σύριος απόστρατος, πρόσφυγας στην Ελλάδα κι η Τερέζα, τραγουδίστρια αφρικανικής καταγωγής, μπλεγμένη στη νύχτα, που ψάχνει διέξοδο φυγής από τη χώρα. Οι ρόλοι είναι αντιφατικοί μεταξύ τους, οι αντιθέσεις των χαρακτήρων μεγάλες. Δημιουργούν όμως ένα εκρηκτικό κράμα. Αλληλεπιδρούν, συμβαδίζουν για λίγο και προχωρούν με στόχο να επιβιώσουν.

Το " refuse to sink ", σημαίνει αρνούμαι να βυθιστώ. Είναι το μότο των μεταναστών. Με αυτήν την ελπίδα μπαίνουν στα καράβια κι αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Αυτή η ΕΛΠΙΔΑ τους κρατά ζωντανούς. Για μένα όμως, μπορεί να έχει και μία δεύτερη, μεταφορική σημασία. Γι΄αυτό το έχει χτυπήσει ο Μπίλλυ. Αρνούμαι να γίνω ένα με το κύμα, τη μάζα της εποχής. Να μισήσω τους ξένους και να αποποιηθώ των ευθυνών μου. Παραμένω αρσενικός, άνθρωπος, έτοιμος να βοηθήσω και να θυσιαστώ για τα πάθη μου.

Ξεκάθαρη είναι η επιρροή του Βαγγέλη Μουρίκη, που υπογράφει το σενάριο, με τον Σακαρίδη και τον Τσίρμπα. " Ισορροπία ρε μ@@@α, ισορροπία ρε μ@@@α ", γ@@α τον Μάικ ρε μ@@@α. Φράσεις που πίσω από τις λέξεις, κρύβουν τεράστια ένταση. Ακόμα και τέλος μοιάζει με το αντίστοιχο στο Μικρό Ψάρι, επηρεασμένο κι από το σινεμά του Οικονομίδη. Ο πρωταγωνιστής πετυχαίνει τον σκοπό του, έχει λυτρωθεί και θυσιάζεται, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του.

Μία μικρογραφία της σημερινής κοινωνίας, της Αθήνας του 2017. Ο 40άρης Νάκος, που ακόμα μένει με τους γονείς του και δεν έχει ένα φράγκο στην τσέπη, προσπαθεί να εκδικηθεί τους ξένους, που του έκλεψαν την πλατεία και κατ΄επέκταση τη ζωή. Μία πλατεία, ένα συντριβάνι, που ο ίδιος τα είχα παραμελημένα, αλλά τώρα κάποιος πρέπει να πληρώσει για τα αδιέξοδα, στα οποία έχει περιέλθει εξαιτίας των επιλογών του. Νιώθει αδικημένος και ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα. Ο Μπίλλυ από την άλλη, αντέχει ακόμα. Δουλεύει, ζει, ερωτεύεται με πάθος, ρισκάρει. Δε φοβάται, κάθε στιγμή είναι σαν να΄ναι η τελευταία του. Ο καλός, που στο τέλος θα χάσει τη μάχη, είναι όμως γεμάτος βαθιά μέσα του. Και δύο πρόσφυγες, που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο, μακριά από την Ελλάδα, που γι΄αυτούς είναι μία ενδιάμεση στάση στο δρόμο για τον Δυτικό κόσμο.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου καταφέρνει μέσα σε ένα χρόνο να πρωταγωνιστήσει σε τρεις μεγάλες επιτυχίες του ελληνικού σινεμά. Αρχικά στο Chevallier, στη συνέχεια στο Suntan, που σάρωσε τα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και τώρα στο America Square. Διαφορετικοί ρόλοι μεταξύ τους, αυτός όμως εξελίσσεται σ΄έναν εξαιρετικό ηθοποιό. Από την τηλεόραση και τον ρόλο του κομπάρσου, πρωταγωνιστής στην μεγάλη οθόνη. Κοντά του κι ο Γιάννης Στάνκογλου. Ο ρόλος δένει αρμονικά με το παρουσιαστικό και το προφίλ του. Μπορεί να μην είναι το καλό παιδί, αλλά είναι ο παλαιάς κοπής μάγκας, που ξεχωρίζει. Στιβαρός, δυνατός, έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε κατάσταση.

Θίγονται ευαίσθητα ζητήματα του σήμερα. Ο ρατσισμός του (νέο)Έλληνα προς τους κατατρεγμένους της μοίρας. Η εκμετάλλευση των δουλεμπόρων μεταφορέων, " Τα σύνορο είναι μπίζνα, επιχείρηση και προιόντα οι άνθρωποι ". Επίσης η γραφειοκρατία, " χαρτιά με αντάλλαγμα ζωές ". Πού είναι άραγε η παγκόσμια κοινότητα; Μηδενική ανταπόκριση και τα αθώα θύματα του πολέμου πολλαπλασιάζονται. Η αποσιώπηση δίνει συνέχεια κι η ιστορία γράφει.

" Ενάμισι χρόνο κάνει να φύγει το τατουάζ, αφού πεθάνεις ". Με αυτήν τη φράση, έχουμε μία έμμεση προοικονομία για το τέλος. Ο θεατής, μέσα σε μιάμισι ώρα, γίνεται μέρος του προβλήματος και καλείται να ταυτιστεί με έναν από τους δύο κεντρικούς ήρωες. " Οι κακοί δεν χάνουν ποτέ ". Θα είναι ο Νάκος, όπως πολλοί νεοέλληνες ή ο ρομαντικός Μπίλλυ;

Αυτό που καθιστά την ταινία, την καλύτερη ελληνική, στα δικά μου μάτια, για φέτος είναι ότι παρ΄ότι το θέμα είναι βαρύ, δίνει μέσα από μία χιουμοριστική σκοπιά. Ακροβατεί αριστοτεχνικά μεταξύ του δράματος και του γέλιου, όπως άλλωστε κι η καθημερινότητά μας, Κι όσοι μένουν πίσω, πρέπει να συμβιβαστούν μ΄αυτήν, τον τρόπο και τους κανόνες, που έχει διαμορφωθεί, με στόχο να επιβιώσουν, αυτά τα δύσκολα χρόνια. " Λίγα πράγματα αξίζουν στη ζωή κι ελάχιστα μένουν " ...

" Τατουάζ ήρθε η ώρα σου να φύγεις, κι εσύ ... "

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 10:23 pm


Ούτε γουλιά Coca Cola - Αυτοκινητοπομπή στη Θεσσαλονίκη

Με το σύνθημα «Ούτε γουλιά Coca Cola μέχρι να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο» απολυμένοι εργαζόμενοι της Coca Cola 3 Ε στη Θεσσαλονίκη συνεχίζουν τον αγώνα τους καλώντας σε συμμετοχή στο μποϊκοτάζ των προϊόντων της επιχείρησης.

Το απόγευμα της Τρίτης με αυτοκινητοπομπή καλούσαν τον κόσμο να συνεχίσει το μποϊκοτάζ κατά των προϊόντων της επιχείρησης το οποίο όπως υποστηρίζουν συνεχώς επεκτείνεται.

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 9:56 pm


Λατινική Αμερική: Κορυφώνεται ο «πόλεμος για το ψωμί» και τα φάρμακα

Η κρίση της Βενεζουέλας αναμένεται να συζητηθεί και πάλι σήμερα στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (ΟΑΚ). Αυτό, εάν και εφόσον δεν γίνει δεκτό στο μεταξύ το αίτημα του Καράκας να ματαιωθεί η σημερινή έκτακτη συνέλευση, με το επιχείρημα ότι ο πρόεδρος του Οργανισμού επιχειρεί πρωτοφανή προκλητική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Γράφει η Κορίνα Βασιλοπούλου για την Εφημερίδα των Συντακτών

Σε μια πρόσφατη ιδιαίτερα επιθετική κίνηση, ο πρόεδρος του ΟΑΚ Λουίς Αλμάγρο απείλησε τη Βενεζουέλα με αποπομπή από τον Οργανισμό αν δεν προκηρύξει πρόωρες προεδρικές εκλογές μέσα σε 30 μέρες.

Κάτι μάλλον απίθανο να συμβεί, καθώς θα πρέπει να συμπληρωθεί η πλειοψηφία των δύο τρίτων των κρατών-μελών.

Αλλά και σε αυτήν ακόμα την περίπτωση η κυβέρνηση της Βενεζουέλας δεν θα ενοχληθεί ιδιαίτερα για την αποπομπή της από ένα οργανισμό τον οποίο ο μακαρίτης πρόεδρος Ούγο Τσάβες είχε χαρακτηρίσει «φέουδο της Ουάσινγκτον».

SOS από τα νοσοκομεία

Πολύ πιο σοβαρή ήταν η προσφυγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο στον ΟΗΕ πριν από λίγες μέρες, όπου ζήτησε βοήθεια για το ζήτημα της σοβαρής έλλειψης φαρμάκων.

Πρόσφατα, η Ομοσπονδία Γιατρών της Βενεζουέλας ανακοίνωσε ότι τα νοσοκομεία κάλυπταν κάτω από το 5% των αναγκών τους σε φάρμακα.

Παράλληλα, πολλές κατηγορίες φαρμάκων είναι δυσεύρετες ή λείπουν από τα φαρμακεία, ανάμεσά τους και τα κοινά παυσίπονα.

Και δεν είναι μόνο τα φάρμακα. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν ελλείψεις σε διάφορα τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Το τελευταίο διάστημα έχουν παρουσιαστεί σημαντικές ελλείψεις στο ψωμί, εσχάτως και στα καύσιμα, παρ’ όλο που η Βενεζουέλα είναι από τις χώρες με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο.

Για πολλοστή φορά, κυβέρνηση και αντιπολίτευση παίζουν πινγκ πονγκ μεταθέτοντας την ευθύνη ο ένας στον άλλον.

Σύμφωνα με την εγχώρια φαρμακευτική βιομηχανία, η έλλειψη φαρμάκων οφείλεται στα χρέη της κυβέρνησης απέναντί της, καθώς λόγω της κρίσης δεν υπάρχει συνάλλαγμα για να εισαχθούν οι απαραίτητες πρώτες ύλες.

Η κυβέρνηση, με τη σειρά της, κατηγορεί τον ιδιωτικό φαρμακευτικό τομέα ότι συμμετέχει στον «οικονομικό πόλεμο» που υποκινείται από την αντιπολίτευση με στόχο τη φθορά του προέδρου Μαδούρο, ενώ ταυτόχρονα επιρρίπτει σημαντικό μερίδιο ευθύνης και στη μεγάλη πτώση της τιμής του πετρελαίου.

Παρόμοια κατηγορία απευθύνει και στους αρτοπαραγωγούς για τη μεγάλη έλλειψη στο ψωμί, όπου μιλά για «πόλεμο του ψωμιού».

Πριν από δύο εβδομάδες περίπου, η κυβέρνηση απέστειλε ελεγκτές και στρατιώτες σε περισσότερους από 700 φούρνους στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.

Συνέλαβε τέσσερις αρτοποιούς, επέταξε τα καταστήματά τους για 90 ημέρες και απείλησε με την ίδια τιμωρία όλους όσοι δεν συμμορφώνονται με την εντολή να χρησιμοποιούν το 90% των αλεύρων που τους διατίθενται για παρασκευή άρτου, αντί για κέικ και διάφορα άλλα γλυκά που σε τέτοιες περιόδους κρίσης θεωρούνται είδη πολυτελείας.

Οι αρτοποιοί δηλώνουν ότι το 80% του κλάδου έχει εξαντλήσει τα αποθέματά του σε αλεύρι και κατηγορούν την κυβέρνηση για την έλλειψη σιτηρών σε εθνικό επίπεδο.

Μαδούρο: Σαμποτάζ

Ο Νικολάς Μαδούρο αποδίδει τη γενικότερη έλλειψη τροφίμων σε σαμποτάζ της αντιπολίτευσης και οργανωμένα κυκλώματα που εξαφανίζουν τα τρόφιμα από την αγορά για να τα πουλάνε στη συνέχεια σε τιμές «μαύρης».

Η αντιπολίτευση, αντίθετα, κάνει λόγο για κακοδιαχείριση και για την περιοριστική νομισματική πολιτική της κυβέρνησης.

Το ίδιο συμβαίνει και με την εντυπωσιακή για μια πετρελαιοπαραγωγό χώρα έλλειψη σε καύσιμα, η οποία, σύμφωνα με την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PdVsa, οφείλεται στην έλλειψη ρευστότητας, αλλά σύμφωνα με δήλωση του αρχηγού του συνδικάτου των εργαζομένων Ιβάν Φρέιτες στην εφημερίδα El Nacional οφείλεται στην υπολειτουργία της εταιρείας, η οποία αναγκάζεται να εισάγει 150.000 βαρέλια βενζίνη την ημέρα για να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες.

Γεγονός είναι ότι η εξαρτημένη από το πετρέλαιο οικονομία της Βενεζουέλας γονάτισε με τη διεθνή πτώση στην τιμή του πετρελαίου, η οποία ήρθε να συνδυαστεί με την ελλιπή εγχώρια παραγωγή, τις απαρχαιωμένες υποδομές, την κακοδιαχείριση, τα καρτέλ των λαθρεμπόρων και τη δολιοφθορά από τους αντιπάλους της κυβέρνησης.

Πέρα από τα όποια εκατέρωθεν επικοινωνιακά παιχνίδια, η κρίση στη Βενεζουέλα είναι πολυπαραγοντική και δεν ευθύνεται γι’ αυτήν αποκλειστικά ο «άχρηστος Μαδούρο» ή η «κακή αντιπολίτευση».

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 5:26 pm


Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης: Το cinéma στο Σινεμά!

«Το cinéma στο Σινεμά!» είναι ο τίτλος του νέου αφιερώματος της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης που αυτή την εβδομάδα παρουσιάζει τρεις ταινίες σπουδαίων δημιουργών που μιλούν για την ίδια την 7η Τέχνη. Πρόκειται για τα φιλμ Όλα για πούλημα (1969) του Αντρέι Βάιντα, Ερασιτέχνης κινηματογραφιστής (1979) του Κριστόφ Κισλόφσκι και Η κατάσταση των πραγμάτων (1982) του Βιμ Βέντερς. Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί από την Κυριακή 2 έως την Τρίτη 4 Απριλίου 2017 στο αγαπημένο σινεφίλ στέκι της Ταινιοθήκης, την αίθουσα Σταύρος Τορνές στην Αποθήκη 1 στο Λιμάνι.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι:

  • Το Όλα για πούλημα, από τις πιο προσωπικές ταινίες του Αντρέι Βάιντα, πραγματεύεται το πένθος και την μεταθανάτια συμφιλίωση με τον αδικοχαμένο, αγαπημένο ηθοποιό και φίλο του σκηνοθέτη, Ζμπίγκνιου Τσιμπούλσκι.
  • Ο Κριστόφ Κισλόφσκι, στον Ερασιτέχνη κινηματογραφιστή σχολιάζει με οξυδέρκεια τα όρια της κινηματογραφικής εικόνας στην καταγραφή του πραγματικού. Έξοχος στον κεντρικό ρόλο ο Γέρζι Στουρ, σταθερός συνεργάτης του Κισλόφσκι.
  • Η κατάσταση των πραγμάτων, η ταινία με την οποία ο Βιμ Βέντερς κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας, μιλά για την κινηματογραφική επιβίωση. Τι γίνεται δηλαδή όταν το σελιλόιντ και τα χρήματα τελειώνουν και το συνεργείο, οι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός έρχονται αντιμέτωποι με τα όριά τους.

* Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα πωλούνται σε προσφορά οι εκδόσεις Κrzysztof Κieślowski (3,00 €) και Wim Wenders (13,00 €). Η τιμή προσφοράς ισχύει μόνο κατά τις ημέρες και ώρες των προβολών του αφιερώματος.

Πώληση εισιτηρίων: Αίθουσα «Σταύρος Τορνές» (Αποθήκη 1, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, [email protected])
Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη της Ταινιοθήκης και τους κατόχους CineΚάρταF).

Πρόγραμμα προβολών

Κυριακή 2/4
18:30  Ερασιτέχνης κινηματογραφιστής του Κριστόφ Κισλόφσκι
21:00  Η κατάσταση των πραγμάτων του Βιμ Βέντερς
Δευτέρα 3/4     
18:30  Όλα για πούλημα του Αντρέι Βάιντα
21:00  Ερασιτέχνης κινηματογραφιστής του Κριστόφ Κισλόφσκι
Τρίτη 4/4   
18:30  Η κατάσταση των πραγμάτων του Βιμ Βέντερς
21:00  Όλα για πούλημα του Αντρέι Βάιντα

Αναλυτικά οι ταινίες:

Όλα για πούλημα / Everything for Sale / Wszystko na sprzedaz
(Πολωνία,1969)
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Αντρέι Βάιντα / Andrzej Wajda. Με τους: Beata Tyszkiewicz, Elzbieta Czyzewska, Andrzej Lapick. Έγχρωμη,105’.

Τα γυρίσματα μια ταινίας είναι έτοιμα ν’ αρχίσουν, αλλά ο πρωταγωνιστής είναι άφαντος. Η σύζυγος, η ερωμένη, ένας νεαρός ηθοποιός μαζί με τον σκηνοθέτη αρχίζουν να τον αναζητούν. Τελικά θα ανακαλύψουν ότι σκοτώθηκε σ’ ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, ακριβώς όπως προβλεπόταν από το σενάριο της ταινίας  στην οποία επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει.

Ο ηθοποιός Ζμπίγκνιου Τσιμπούλσκι, ο επονομαζόμενος  και Πολωνός Τζέιμς Ντιν, έγινε σταρ διεθνούς εμβέλειας ερμηνεύοντας τον παρτιζάνο Μάτσιεκ στην τρίτη ταινία του συνεργάτη, φίλου και συνομηλίκου του Αντρέι Βάιντα Στάχτες και διαμάντια (1958) - για πολλούς επαΐοντες, ίσως το αριστούργημα του σκηνοθέτη της και μια από τις ωραιότερες ταινίες του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Εννιά χρόνια αργότερα, το 1967 ο Τσιμπούλσκι βρίσκεται στο Βρότσλαβ για τα γυρίσματα μιας ταινίας και θα φύγει από  τη ζωή, σε ηλικία 40 μόλις ετών, με τραγικό τρόπο, καθώς θα χάσει τη ισορροπία του κατεβαίνοντας από ένα τραίνο εν κινήσει και θα πέσει στις γραμμές. Ο Βάιντα ένα  χρόνο αργότερα θα γυρίσει το Όλα για πούλημα, μια από τις πιο κρυφές, άγνωστες και πικρές ταινίες της πολυτάραχης καριέρας του, αφιερώνοντάς την στον αδόκητα χαμένο φίλο του. Η  ταινία, ένα είδος 8 ½ στη φιλμογραφία του Βάιντα, είναι ένα αυτοανοαφορικό και βαθιά προσωπικό έργο, στο οποίο ο Πολωνός δημιουργός μιλά εκ των έσω για την σχέση του με το σινεμά, κάτω από την  βαριά σκιά μιας οδυνηρής απώλειας. Η ταινία είναι κι ένας μετα-κινηματογραφικός σχολιασμός για τους μηχανισμούς της κινηματογραφικής δημιουργίας και ταυτόχρονα μια δήλωση αγάπης και πάθους, απ’ την μεριά των υπολοίπων συντελεστών για τον μεγάλο ηθοποιό που χάθηκε (στην μυθοπλαστική) αλλά κυρίως στην πραγματική ζωή. Ο σκηνοθέτης της ταινίας μέσα στην ταινία, στο κέντρο της οποίας χάσκει η μαύρη τρύπα της απουσίας του Ζμπίγκνιου Τσιμπούλσκι, αποφασίζει να συνεχίσει τα γυρίσματα, εμπιστευόμενος τον ρόλο σ’ έναν  ηθοποιό (Ντανιέλ Ολμπρίσκι) που αγαπούσε πολύ τον απόντα. Μπορεί όμως η μυθοπλασία να υποκαταστήσει την πραγματικότητα; Στο Όλα για πούλημα, μια από τις πιο ιδιαίτερες, γεμάτη ένταση και συγκίνηση  κινηματογραφικές του στιγμές, ο Βάιντα  πραγματεύεται το πένθος αναζητώντας την μεταθανάτια συμφιλίωση με τον αδικοχαμένο, αγαπημένο του ηθοποιό και φίλο.

Προβολή: Δευτέρα 3 Απριλίου, στις 18:30 και Τρίτη 4 Απριλίου, στις 21:00

 

Ερασιτέχνης Κινηματογραφιστής / Camera Buff / Amator
(Πολωνία, 1979)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Κριστόφ Κισλόφσκι / Krzysztof Kieslowski. Με τους: Jerzy Stuhr, Malgorzata Zabkowska, Ewa Pokas. Έγχρωμη 117’.

Ο Φίλιπ Μοζ αγοράζει μια κάμερα 8mm για να κινηματογραφήσει τα πρώτα χρόνια του παιδιού του και την οικογενειακή του ζωή. Όμως σιγά-σιγά εθίζεται στο καινούριο μέσο, το οποίο τον συναρπάζει και τον απορροφά όλο και περισσότερο. Στο εργοστάσιο όπου δουλεύει τα αφεντικά του τον «διορίζουν» επίσημο χρονικογράφο των δραστηριοτήτων και των εκδηλώσεων στον χώρο εργασίας. Οι ταινίες του κερδίζουν βραβεία σε ερασιτεχνικούς διαγωνισμούς και όσο αναπτύσσεται το δημιουργικό του ταλέντο, δυναμώνει και η επιθυμία να καταγράψει την πραγματικότητα όπως είναι, κάνοντας τις δικές του προσωπικές επιλογές και όχι όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι αρχές. Το γεγονός αυτό τον φέρνει αντιμέτωπο με την λογοκρισία και το πάθος του για την καταγραφή του πραγματικού, αρχίζει να μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τον ερασιτέχνη κινηματογραφιστή: η θέση του  στη δουλειά υπονομεύεται, ο γάμος του και οι σχέσεις του με την οικογένεια γίνονται προβληματικές και μια περίοδος σοβαρής κρίσης αρχίζει… Ο Γέρζι Στουρ, σταθερός συνεργάτης του Κριστόφ Κισλόφσκι είναι έξοχος στον κεντρικό ρόλο.

«…Στον Ερασιτέχνη κινηματογραφιστή, σε μια Πολωνία που δεν σταματά να σπαράσσεται λόγω των τεράστιων αντιθέσεων ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και το λαό, ο Κισλόφσκι περιφέρει την κάμερά του και, χωρίς να υψώνει ποτέ τον τόνο του, περιγράφει τις παραμορφώσεις τις οποίες υφίσταται μια κοινωνία που αιμορραγεί. Ο Φίλιπ, ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας αρχίζει να κινηματογραφεί μ’ έναν τρόπο εντελώς αφελή… Όμως απ’ τη στιγμή που βάζει το μάτι του στο βιζέρ, η πραγματικότητα έρχεται καταπάνω του χωρίς εκείνος να μπορεί να αντισταθεί στην επιθυμία να βάλει στο στόχαστρό του, όλα όσα βλέπει. Πολλές φορές μέσα στην ταινία ο Φίλιπ ακόμα κι αν δεν έχει την κάμερα στο χέρι, δημιουργεί με τα δάχτυλά του ένα κάδρο, που το φέρνει μπροστά στα μάτια του για να παρατηρεί ότι συμβαίνει γύρω του. Έτσι η ζωή του γίνεται μια μορφή αέναης παρατήρησης και ότι θα έπρεπε να παραμείνει ιδιωτικό και απόκρυφο, σιγά-σιγά έρχεται στο δημόσιο πεδίο...»

(Απόσπασμα από το κείμενο του Jean A. Gili για την ταινία, το οποίο εμπεριέχεται στο βιβλίο Κrzysztof Κieślowski που εκδόθηκε από το ΦΚΘ με την ευκαιρία του αναδρομικού αφιερώματος που διοργανώθηκε στο σύνολο του έργου του, τον Νοέμβριο  του 1995)

Προβολή: Κυριακή 2 Απριλίου, στις 18:30 και Δευτέρα 3 Απριλίου, στις 21:00

Η κατάσταση των πραγμάτων / The state of things / Der Stand der Dinge
(ΗΠΑ – Πορτογαλλία – Δυτ. Γερμανία – Γαλλία – Ισπανία – Ολλανδία – Ηνωμ. Βασίλειο, 1982)
Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς / Wim Wenders. Σενάριο: Wim Wenders, Robert Kramer. Με τους: Allen Garfield, Samuel Fuller, Isabelle Weingarten. Έγχρωμη, 121’.

…Με την Κατάσταση των πραγμάτων ο Βέντερς πραγματοποιεί ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο του κινηματογράφου, κορυφώνοντας έτσι τη βασανιστική του σχέση με το αμερικανικό σινεμά: «Σκεφτόμουν ότι η ταινία θα έπρεπε να ξεκινήσει από τη διχασμένη προσωπική μου κατάσταση ανάμεσα σε δύο ηπείρους, δείχνοντας την αγωνία που προκαλεί το να κάνεις μια ταινία στην Αμερική». Μετά τη διένεξη που είχε με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα σε ρόλο παραγωγού, στην διάρκεια των γυρισμάτων του Hammet, 1980-1982 [Χάμετ], εγκαταλείπει την Καλιφόρνια, παρατώντας την ταινία στη μέση, και πηγαίνει, διασχίζοντας τον Aτλαντικό, ακριβώς απέναντι, όπου γυρίζει σε ελάχιστο χρόνο «μια ταινία που μιλά για την αδυναμία να διηγηθείς ιστορίες στο σινεμά», σ’ ένα εκπληκτικό  και σχεδόν ‘έτοιμο’ φυσικό ντεκόρ στη Σίντρα, όχι μακριά από την Λισσαβόνα: «Καθώς περιπλανιόμουν στην περιοχή, ανακάλυψα εκείνο το απίστευτο ξενοδοχείο, κατεστραμμένο από μια φοβερή τρικυμία του περασμένου χειμώνα. Έμοιαζε σαν φάλαινα που είχε εξοκείλει στην παραλία»… Μετακινείται λοιπόν στην Πορτογαλία, στο πιο δυτικό σημείο της Ευρώπης και πιο κοντινό στην Αμερική, για να γυρίσει ένα άλλο φιλμ που είναι πάντα το ίδιο. To θέμα αφορά, φυσικά, στην κινηματογραφική επιβίωση. Καθόλου τυχαία, η ταινία  που γυρίζεται  ‘μέσα’ στην Κατάσταση των πραγμάτων είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, εμπνευσμένη από το φιλμ The Most Dangerous Man Alive, 1961 [Ο ασύλληπτος δολοφόνος], του Άλαν Ντουάν, και τιτλοφορείται Οι επιζήσαντες… Η ταινία δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ και δεν υπάρχουν ούτε μάρτυρες ούτε επιζώντες. Το κινηματογραφικό κυνηγητό της αμερικανικής χίμαιρας θα λάβει τέλος on the road (πάντα), κι ο δολοφόνος θα παραμείνει αθέατος από το βλέμμα και την κάμερα.

Και όμως· στο Hollywood Walk of Fame, κάτω από το αστέρι του Φριτς Λανγκ που ατενίζει από το έδαφος τους τεράστιους ουρανοξύστες  (μοντέρνοι πύργοι της Βαβέλ), το ευρωπαϊκό-αμερικανικό σινεμά μεγαλουργεί μέσα στο ψυχορράγημά του, κινηματογραφώντας, αν μη τι άλλο, τον ίδιο του το θάνατο.

(Απόσπασμα από το κείμενο του Θωμά Λιναρά  για την ταινία, το οποίο εμπεριέχεται στο βιβλίο του Κινηματογραφικά Δεινά-Από τον Βιμ Βέντερς στον Γιασουχίρο Όζου, εκδόσεις Εντευκτηρίου, Οκτώβριος 2015)

Προβολή: Κυριακή 2 Απριλίου, στις 21:00 και Τρίτη 4 Απριλίου, στις 18:30

 

*Φωτογραφία από την ταινία Camera Buff

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 4:45 pm


Το φιλοκουρδικό HDP καταγγέλλει «εμπάργκο» από τα ΜΜΕ λόγω Ερντογάν

Το βασικό φιλοκουρδικό κόμμα της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι είναι στόχος «εμπάργκο» από τα Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία δεν προβάλλουν την εκστρατεία του κατά της συνταγματικής μεταρρύθμισης για την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP), το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, αναφέρει σε ανακοίνωσή του ότι είναι στόχος ενός «επικίνδυνου εμπάργκο από τα Μέσα Ενημέρωσης (…) στη διάρκεια μιας κρίσιμης διαδικασίας που θα καθορίσει την τύχη» της Τουρκίας.

Για να στηρίξει τις καταγγελίες του, το HDP παρουσιάζει το αποτέλεσμα μιας έρευνας που διεξήχθη από το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT: από την 1η ως τις 22 Μαρτίου 1.390 λεπτά αφιερώθηκαν στον Ερντογάν, 2.723 λεπτά στο κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και 0 λεπτά στο HDP.

«Σίγουρα, τα Μέσα Ενημέρωσης δεν ήταν ποτέ εντελώς ανεξάρτητα από την πολιτική εξουσία στην Τουρκία. Όμως ποτέ στην ιστορία της (Τουρκικής) Δημοκρατίας μια κυβέρνηση δεν είχε τόση επιρροή στα Μέσα Ενημέρωσης», επισημαίνει το HDP.

Οι Τούρκοι θα αποφασίσουν στις 16 Απριλίου για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που έχει στόχο να ενισχύσει σημαντικά τις εξουσίες του προέδρου της Δημοκρατίας.

Λιγότερες από τρεις εβδομάδες πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος η προεκλογική εκστρατεία είναι στο απόγειό της: ο Ερντογάν και ο πρωθυπουργός, Μπιναλί Γιλντιρίμ, πραγματοποιούν καθημερινά συγκεντρώσεις, εκφωνώντας μακροσκελείς ομιλίες οι οποίες μεταδίδονται απευθείας από τα τηλεοπτικά δίκτυα, δημόσια και ιδιωτικά.

Από την πλευρά του «όχι», η πιο προβεβλημένη προσωπικότητα είναι ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος έχει δώσει κάποιες συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά δίκτυα.

Όμως «ούτε ένας εκπρόσωπος του HDP δεν έχει κληθεί σε κάποια εκπομπή», καταγγέλλει το κόμμα, οι συμπρόεδροι και πολλοί βουλευτές του οποίου κατηγορούνται για «τρομοκρατική» δραστηριότητα και βρίσκονται υπό κράτηση.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 4:42 pm


Στον Πλεύρη οι δημοπρασίες του δήμου Αθηναίων με απόφαση Καμίνη

Τον Θάνο Πλεύρη επέλεξε ο δήμαρχος Αθήνας, Γιώργος Καμίνης, για να αναλάβει την ηγεσία της Επιτροπής Διενέργειας Δημοπρασιών του Δήμου. Σύμφωνα με την απόφαση του δημάρχου, ο πρώην στενός συνεργάτης του Γ. Καρατζαφέρη αναλαμβάνει την ευθύνη για «τον καθορισμό των οργάνων, της διαδικασίας και των όρων διενέργειας δημοπρασιών για την εκποίηση ή εκμίσθωση» πραγμάτων του μεγαλύτερου δήμου της χώρας.

Το γεγονός πως ο 40χρονος δικηγόρος, μεταξύ άλλων, πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ προέρχεται από τον χώρο της ακροδεξιάς με δεδομένη την πολιτική του στάση στα πράγματα, δεν εμπόδισε τον «κεντροαριστερό» Γ. Καμίνη να του δώσει την ευθύνη για μία νευραλγική θέση, όπως του προέδρου της επιτροπής που είναι υπεύθυνη για την εκποίηση και την εκμίσθωση περιουσίας του δήμου Αθηναίων.
 
Έτσι, σύμφωνα με την απόφαση του Γ. Καμίνη, ο γνωστός ακροδεξιός πολιτευτής, που κατέχει θέση δημοτικού συμβούλου εκλεγμένου με την παράταξη του «γαλάζιου» Άρη Σπηλιοτόπουλου με τον συνδυασμό «Αθήνα Μπορείς», αναλαμβάνει καθήκοντα στον καθορισμό των οργάνων που θα πραγματοποιούν την εκποίηση και την εκμίσθωση των περιουσιακών στοιχείων του δήμου Αθήνας, όπως επίσης και τον καθορισμό της διαδικασίας και των όρων που οι δημοπρασίες θα πραγματοποιούνται.
 
Σημειώνεται πως, ο εν λόγω διορισμός, αντιμετωπίζεται από μέσα ενημέρωσης προσκείμενα στον δήμο και μη, ως «άνοιγμα» του δημάρχου Καμίνη σε άλλους πολιτικούς χώρους. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στον Αθήνα 9,84, «η τοποθέτησή του έγινε στο πλαίσιο του συναινετικού κλίματος μεταξύ των δημοτικών παρατάξεων, καθώς και στο παρελθόν ο κ. Καμίνης είχε ορίσει σε νευραλγική θέση δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης».
 
Σύμφωνα με το in.gr, στην απόφαση που υπέγραψε προ ημερών ο δήμαρχος (Αριθμ. Πρωτ: 87896/23.3.2017) αναφέρονται τα εξής : «Μεταβιβάζουμε στον Δημοτικό Σύμβουλο κ. Αθανάσιο Πλεύρη του Κωνσταντίνου την άσκηση των αρμοδιοτήτων των άρθρων 1 παρ.1, 3 παρ.1, 4 παρ.1, 5 παρ.4 A περ. α και Β, 6 παρ.1 και 4 και 7 παρ.1 του ΠΔ 270/1981 «Περί καθορισμού των οργάνων, της διαδικασίας και των όρων διενεργείας δημοπρασιών δι΄εκποίησιν ή εκμίσθωσιν πραγμάτων των δήμων και κοινοτήτων».
 
Όπως αναφέρεται, για την απόφαση ελήφθησαν υπ' όψιν :

-οι διατάξεις του άρθρου 59 του Ν. 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης- Πρόγραμμα Καλλικράτης» (ΦΕΚ Α' 87/2010), αναφορικά με τον ορισμό των Αντιδημάρχων,

-οι διατάξεις του ΠΔ 270/1981 «Περί καθορισμού των οργάνων, της διαδικασίας και των όρων διενεργείας δημοπρασιών δι΄εκποίησιν ή εκμίσθωσιν πραγμάτων των δήμων και κοινοτήτων.» (ΦΕΚ Α' 77/1981),

-«η ανάγκη απρόσκοπτης λειτουργίας των Υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων».

Πηγή: thepressproject.gr

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 4:39 pm


Επιστολή εργαζόμενου: Ο εργασιακός μεσαίωνας που επικρατεί στα Public δεν είναι κάτι καινούριο

Το Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων Θεσσαλονίκης έλαβε επιστολή-μαρτυρία εργαζόμενου για τις εργασιακές συνθήκες στα Public της Τσιμισκή. Όπως αναφέρει το Δίκτυο, "Ο εργασιακός μεσαίωνας είναι εδώ! Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε! Δύναμη μας η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και ο αγώνας".

Η επιστολή του εργαζόμενου:

"Από την περασμένη Τετάρτη τα Public της Τσιμισκή ξεκίνησαν νέες μαζικές απολύσεις στο πλαίσιο ‘εξυγίανσης της εταιρείας’. Κάθε πρωί μετά το άνοιγμα του καταστήματος λαμβάνουμε email με τον ημερήσιο στόχο, ο οποίος ποτέ δε πέφτει κάτω από 40.000 ευρώ! Όταν αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται μπορεί να καταλάβει ο καθένας πως αυτό γυρνάει μπούμπερανγκ για τους εργαζόμενους με τη λογική ότι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή αλλιώς αυτολεξεί δεν φρόντισαν ‘να επικοινωνήσουν τις προσφορές μας στους πελάτες’. Σε μία περίοδο νεκρή για την αγορά ο παραπάνω στόχος είναι τουλάχιστον ανέφικτος. Παρόλα αυτά το κατάστημα δεν κλείνει ποτέ κάτω από 35.000 ευρώ χωρίς να υπολογίζεται μέσα σε αυτό το ποσό οι ηλεκτρονικές παραγγελίες εντός καταστήματος και οι αντικαταβολές. Το πόσο ξεπερνάει έτσι τις 50.000 ευρώ σε καθημερινή βάση.

Μέσα στο Μάρτιο έγιναν δύο πράγματα: οι εργαζόμενοι περάσαμε αξιολόγηση και έγινε αλλαγή διεύθυνσης του καταστήματος. Το πρώτο προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν γίνεται στα πλαίσια προόδου και προσωπικής ανέλιξης, όπως ισχυρίζονται, αλλά ήταν μία καλή αφορμή για κράξιμο και απολύσεις μετέπειτα ενώ το δεύτερο έφερε εντατικότερους ρυθμούς δουλειάς, τρομοκρατία και πάλι απολύσεις!

Έτσι ακριβώς έγινε και με τους συναδέλφους που απολύθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Πέρασαν αξιολόγηση, στην οποία αναφέρθηκε η χαμηλή απόδοση τους και χωρίς καμία προειδοποίηση μία εβδομάδα μετά απολύθηκαν!

Οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν. Η πρώτη απόλυση έγινε σε ταμία με την δικαιολογία ότι ήταν αργή στη δουλειά της. Αυτό ‘τυχαία’ συμπίπτει με το ότι η συνάδελφος μόλις μία μέρα μετά έκλεινε ένα χρόνο στην εταιρεία και στο εξής θα δικαιούταν αποζημίωση! Φαίνεται πως πάγια τακτική της εταιρείας είναι να απολύει τους εργαζομένους της άνευ λόγου και αιτίας λίγο πριν το χρόνο. Αφενός με αυτή τη πρακτική η εταιρεία ‘γλιτώνει’ τα ελάχιστα για αυτήν χρήματα και αφετέρου η αντίσταση στην εργοδοτική αυθαιρεσία γίνεται ακόμα πιο δύσκολη λόγω της συνεχούς ανακύκλωσης των εργαζομένων.

Η δεύτερη περίπτωση είναι εκείνη του εργαζόμενου σε απαιτητικό τμήμα, αυτό των υπολογιστών, που δεν κατάφερε από τα Χριστούγεννα και μετά να πιάσει τον προσωπικό τζίρο και τα λεγόμενα safety –επεκτάσεις εγγυήσεις, σε καθημερινή βάση υπάρχει ένα πλαφόν πωλήσεων που πρέπει να πιάσει ο εκάστοτε πωλητής. Το σημαντικότερο όμως με την συγκεκριμένη απόλυση είναι ότι ο συνάδελφος το καλοκαίρι έκλεινε 3 χρόνια στην εταιρεία το οποίο θα μεταφραζόταν σε 10% αύξηση.

Ο εργασιακός μεσαίωνας που επικρατεί στα Public δεν είναι κάτι καινούριο. Μισθοί πείνας, ελαστικά ωράρια, υπερωρίες, κυριακάτικη εργασία, BlackFriday κ.α. Είναι από τις επιχειρήσεις με τους πιο απάνθρωπους ρυθμούς εργασίας τη στιγμή που μέσα σε μια δεκαετία έχει βγάλει τεράστια κέρδη με 51 καταστήματα πανελλαδικά. Η επίθεση σε έναν εργαζόμενο, είναι υπόθεση όλων μας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ‘κάποιοι άλλοι’ στους οποίους καλούμαστε να δείξουμε απλώς την αλληλεγγύη μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι και οφείλουμε να αγωνιστούμε για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας."

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 28 March 2017 | 4:33 pm


Η «Σχεδία» της επιθυμίας για ζωή

Ανακαλύπτουμε τη χαμένη ερωτικότητα του χριστιανισμού, ιχνηλατούμε τις καθημερινές διαδρομές των ξεριζωμένων, είμαστε παρόντες στο τελευταίο γεύμα των θανατοποινιτών των αμερικανικών φυλακών, διαβάζουμε μια επιστολή που έστειλε ένας σπουδαίος συγγραφέας στον ίδιο του τον εαυτό, βιώνουμε μια σιωπηλή δικαίωση, βγαίνουμε για μπαρότσαρκα συντροφιά με μία γάτα, ξεφυλλίζουμε το ημερολόγιο ενός πωλητή του ελληνικού περιοδικού δρόμου. Αυτά και άλλα πολλά μόνο στη «σχεδία» Απριλίου 2017 (τεύχος #47). Από την Τετάρτη 29 Μαρτίου στους δρόμους της πόλης.

Την ανάγκη για έναν χριστιανισμό που θα επανασυνδεθεί με τη χαμένη του ερωτικότητα και την επιθυμία για ζωή, επισημαίνει στη συνέντευξή του στη «σχεδία» ο καθηγητής Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο ΑΠΘ κ. Χρυσόστομος Σταμούλης. «Η ποιότητα ενός πολιτισμού δεν μπορεί παρά να μετριέται από τη στάση που αυτός κρατά απέναντι στον έρωτα και το θάνατο. Η στάση της ορθόδοξης θεολογίας αλλά και της Εκκλησίας απέναντι στα θεμελιακά θέματα του έρωτα, της σεξουαλικότητας, της επιθυμίας και των ηδονών αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Ορθοδοξίας», σημειώνει. «Ο Χριστός είναι ο μέγας ερωτικός» είναι ο τίτλος της πραγματικά ενδιαφέρουσας συνέντευξης.

Ο σπουδαίος βρετανός συγγραφέας Νιλ Γκάιμαν στέλνει γράμμα στον νεότερο εαυτό του, μιλώντας για έναν έφηβο πανκ, τον «Doctor Whο», αλλά και για την καλύτερη συμβουλή που του έδωσε κάποτε ο Στίβεν Κινγκ, την οποία τελικά αγνόησε. «Ονειρευόμουν να γίνω συγγραφέας, αλλά αυτό έμοιαζε τελείως αδύνατο, σαν να είναι κανείς αόρατος ή να έχει υπερφυσικές δυνάμεις», υπογραμμίζει.

«Κάθε “κλικ” σε στοιχειώνει». Ένα  μοναδικό βιβλίο με τον άνθρωπο στο επίκεντρο. Τον ξεριζωμένο, τον πρόσφυγα, που έχει πάψει να έχει προσωπικό όνομα. Είναι το οδοιπορικό των προσφύγων και τις καθημερινές στιγμές από στρατόπεδα και τα προσωρινά καταλύματα που καταγράφουν σε αυτό 11 φωτογράφοι, για να μην μπορεί κανείς να πει «μα δεν ήξερα». Ανάμεσά τους και ο Μενέλεαος Μυρίλλας. «Το ότι διαλέγω πλευρά σε αυτήν την καταγραφή μπορεί να υπονομεύει τα “διαπιστευτήριά” μου ως φωτορεπόρτερ, αλλά νιώθω ότι με κάνει καλύτερο άνθρωπο», τονίζει, ανάμεσα σε άλλα, στη συνέντευξή του στη «σχεδία».

«Το έσχατο δείπνο». Με ρίζες στη θρησκεία, τις δεισιδαιμονίες και το αίσθημα της συμπόνιας, το τελευταίο γεύμα των κρατουμένων στις πτέρυγες μελλοθανάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες χρονολογείται όσο και η ίδια η θανατική ποινή. Ο Νεοζηλανδός Χένρι Χάργκριβς, φωτογραφίζοντας το τελευταίο πιάτο φαγητό πριν από την εκτέλεση, προσπαθεί να αναδείξει την ανθρώπινη διάσταση των θανατοποινιτών, αναζωπυρώνοντας, παράλληλα, τη συζήτηση για τη θανατική ποινή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. «Διαβάζοντας τις παραγγελίες τους, στο μυαλό μου έγιναν άνθρωποι, όχι απλώς στατιστικές», επισημαίνει.

«Μια σιωπηλή δικαίωση». Δύο πωλητές της «σχεδίας» παρευρίσκονται στη δημοσιογραφική πρεμιέρα μιας θεατρικής παράστασης και μας μεταφέρουν τις σκέψεις και τις εμπειρίες τους. «Κάνω μια δουλειά στο δρόμο. Μέσα σε μια καθημερινότητα – χωνευτήρι αλλοτρίωσης, έντασης και ταχύτητας. Κυνηγάω δεν ξέρω τι. Χρειάζομαι κάτι να με ξεπερνάει. Κάτι που να συγχωρεί, να γαληνεύει και να καλλιεργεί την αθωότητα μέσα μου, ώστε να μπορώ ν’ απολαμβάνω τη μεγαλοσύνη του κόσμου. Και νιώθω ευγνώμων. Αυτά και άλλα σκέφτηκα με αφορμή την παράσταση αυτή», γράφει ένας εξ αυτών.

«Μπαρότσαρκα με μια γάτα». Στην Ιαπωνία, για να καταπολεμηθεί το αίσθημα μοναξιάς που ταλανίζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, λειτουργούν καφέ-μπαρ στα οποία οι πελάτες μπορούν να πιουν το ποτό τους, χαϊδεύοντας και παίζοντας με μια από τις γάτες του μαγαζιού που έχουν νοικιάσει. Οι εργαζόμενες γάτες, μάλιστα, υπόκεινται σε αυστηρούς υγειονομικούς ελέγχους, ενώ, υπό τις πιέσεις φιλοζωικών οργανώσεων, τους αναγνωρίστηκαν και εργασιακά δικαιώματα.

«Ημερολόγιο πόλης». Σελίδες από το σημειωματάριο ενός ανθρώπου που εδώ και λίγους μήνες είναι στο δίκτυο των πωλητών της «σχεδίας». «Όλοι για όλους(...). Και εσείς είστε εξαίρετοι. Για τη δύναμη και την αντοχή σας να στέκεστε κόντρα στους χαλεπούς καιρούς μας», γράφει, μεταξύ άλλων, για τη συναλλαγή και τα λόγια που του είχε πει έναν παλαίμαχος δημοσιογράφος, σε ένα πόστο του κέντρου της πόλης.

Ακόμη, επιστρέφουμε στη δεκαετία του ’80 μέσα από την ιστορία μιας μικρής αγγελίας, και  καταγράφουμε τα τελευταία νέα της «σχεδίας» στο τακτικό μας ημερολόγιό. Ο Θοδωρής Γκέκας και ο Γιώργος Πιτσούλης μιλούν για μια φιλία που ξεκίνησε με αφορμή το κοινό τους πάθος για τις μηχανές. Ο Γιώργος Μπαζίνας παρουσιάζει έναν οδηγό επιβίωσης για το επίγειο ταξίδι μας, για μια διαδρομή που βρίθει από παγίδες και αρπακτικά που καιροφυλακτούν. Οι φακοί του Κωστή Μπακόπουλου και του Χρήστου Παπαχρήστου καταγράφουν μεσημεριανές εικόνες από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, Ο Μιράμπελης Ζάλαπας αποκαλύπτει πώς το επόμενο Survivor θα γίνει στα οροπέδια του Περού ή σε ένα παράρτημα του ΙΚΑ, ενώ κορυφαίοι έλληνες γελοιογράφοι σχολιάζουν με το πενάκι τους αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας. Κλείνουμε τραπέζι σε ένα ζεστό κουτούκι με γεύσεις «της μαμάς» στο Κουκάκι, ενώ δοκιμάζουμε Bo Luc Lac από έναν Βιετναμέζο «άνθρωπο της βάρκας»,. 

Αυτά και άλλα πολλά. Στο τεύχος #47 της «σχεδίας» (Απρίλιος 2017), που κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης από την Τετάρτη  29 Μαρτίου 2017. 

Υπενθυμίζεται ότι η «σχεδία», όπως συμβαίνει με όλα τα περιοδικά δρόμου του πλανήτη, δεν πωλείται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου (περίπτερα κ.λπ.). Πωλείται αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές. Οι πωλητές αυτοί προέρχονται από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες: Άστεγοι, άνεργοι και γενικώς άνθρωποι που αποδεδειγμένα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι άνθρωποι που βιώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική γη. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (3,00 ευρώ), το 50% (δηλαδή το 1,50€) πηγαίνει απευθείας στον ίδιο τον πωλητή.

«112 εφημερίδες δρόμου, 41 χώρες, 5 ήπειροι, 14.000 άστεγοι πωλητές, 6.000.000 αναγνώστες, 1 φωνή ενωμένη ενάντια στη φτώχεια» είναι το σύνθημα του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου (International Network of Street Papers – INSP, www.street-papers.org).

ΥΓ.: Να θυμάστε, επίσης, ότι οι πωλητές της «σχεδίας» δίνουν και απόδειξη. Σας παρακαλούμε θερμώς να μην ξεχνάτε να την παίρνετε!

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 27 March 2017 | 3:41 pm


Eπιστρέφοντας από το Σινεμά. Του Τέλλου Φίλη

Παλιά πηγαίναμε στο σινεμά για να κρυφτούμε από την αληθινή ζωή, να ονειρευτούμε, να μάθουμε, να ερωτευτούμε. Πηγαίναμε για να δούμε «μαζί» με άλλους αγνώστους στην αίθουσα, μια ταινία. 

Μετά, μεγαλώνοντας μάθαμε από τους θεσμούς, τους πολιτικούς και τους επισήμους, ότι το σινεμά είναι για να…φαινόμαστε, πριν την έναρξη η μόλις ανάψουν τα φώτα του τέλους. Στην αρχή με απορία και μετά ως αυτονόητο, βλέπαμε τους ταγούς μας μόλις τα φώτα χαμήλωναν, να σηκώνονται διακριτικά και να φεύγουν. Είχαν πολύ σπουδαιότερα πράγματα να κάνουν από το να δουν μια ταινία. Αυτό σιγά σιγά το μήνυμα πέρασε και στον κόσμο. Στους θεατές. Έτσι σιγά σιγά κι οι θεατές έπαψαν να θεωρούν το σινεμά μέρος της ζωής τους. Έγινε μια κοσμική έξοδος κι όχι μια ανθρώπινη ανάγκη. Βοήθησαν και τα περιοδικά σ’ αυτό με τα «ήταν κι αυτός εκεί». Τίποτε παιδικά ως συνοδοί των παιδιών, τίποτε υπερπαραγωγές με εφφέ και όπλα , πάλι εξαιτίας των παιδιών τους, οι θεατές λιγόστεψαν.

Οι αίθουσες έκλειναν, οι πολιτικοί και οι θεσμοί άρχισαν να κρύβονται από την κοινωνική ζωή. Κάτι εγκαίνια με τις κορδέλες και σίγουρα πολύ τηλεόραση. Και μετά ήρθε η πτώχευση. Έτσι γίνεται. Κάποιοι δίνουν τον τόνο, κάποιοι επηρεάζονται, η συνθήκη αλλάζει , κι αυτό για χρόνια ένας ολόκληρος μηχανισμός το ονόμασε εξέλιξη. Ξεχάσαμε όμως ότι το να πηγαίνεις σινεμα ακόμη και μόνος σου είναι επιλογή και κυρίως ζωή. Ηθελημένα αγνοούμε, ότι "ζωή που δεν μοιράζεσαι είναι ζωή χαμένη". Οι χαμένες από χρονιά ζωές μας, λοιπόν πτώχευσαν κι άντε να τις μάθεις να μοιράζονται τις εύγλωττες σιωπές, που μόνο σε μια αίθουσα κινηματογράφου μπορούν να είναι τόσο εκκωφαντικές.

Είναι ο λόγος που εξακολουθώ να πηγαίνω μόνος μου στον κινηματογράφο και όλο και σπανιότερα να συναντώ στην έξοδο κάποιον άλλον, που θα ήθελε να μοιραστούμε την εμπειρία της ταινίας που μόλις είδαμε, ακόμη κι αν διαφωνούμε.

Τι κρίμα όμως που εγώ δεν είμαι τόσο επιδραστικός, 

Τι κρίμα που δεν μπορώ να επηρεάσω κι άλλους σ’ αυτό. 

Τι κρίμα και τι μοναξιά. Χειρότερη κι απ' τη πτώχευση μας 

Δημοσιεύθηκε στις 27 March 2017 | 12:17 am


Με τον νεοναζί αρχηγό της Χρυσής Αυγής, Ν. Μιχαλολιάκο, συναντήθηκε ο Άνθιμος

Με τον αρχηγό της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, Νίκο Μιχαλολιάκο, και τη σύζυγο του και βουλευτή του νεοναζιστικού κόμματος, Ελένη Ζαρούλια, συναντήθηκε το πρωί της Κυριακής ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος.

Ο γνωστός χουντικός και ακροδεξιός Μητροπολίτης, με τις φασίζουσες και ρατσιστικές απόψεις, φωτογραφήθηκε γεμάτος χαρά στο γραφείο του με τον αρχηγό της εγκληματικής οργάνωσης, την ώρα που είναι σε εξέλιξη η μαραθώνια δίκη της ΧΑ.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει σε ανακοίνωση της η νεοναζιστική οργάνωση της ΧΑ, «Η συνάντηση διεξήχθη σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα τα ζητήματα που αφορούν την Ορθοδοξία και τον πόλεμο που δέχεται από το ανθελληνικό κράτος της αριστεράς».

Βέβαια, δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο από τον Άνθιμο της χούντας, του μίσους, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Ας ξανασκεφτούν οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι ποιοι είναι οι συνομιλητές του Άνθιμου, πριν του δώσουν ξανά βήμα και άπλετο ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό χρόνο.

ΙΜ

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 26 March 2017 | 10:30 pm



Δείτε αγγελίες στο Νομό Θεσσαλονίκης





Φιλικοί ιστότοποι:









www.vimaorthodoxias.gr