Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Θεσσαλονίκης    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Νέα Αριστερά. Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Η άσφαλτος φαίνεται. Η πέτρα κρύβεται.

Η άσφαλτος ξεχνά. Η πέτρα θυμάται.

Η άσφαλτος φθείρεται. Η πέτρα αντέχει.

Η άσφαλτος υποτάσσεται. Η πέτρα ανθίσταται.

Η άσφαλτος εργάζεται. Η πέτρα ονειρεύεται.

Η άσφαλτος συνδέει τις φωτεινές πόλεις του εμπορεύματος.

Η πέτρα ανήκει στο σκοτεινό κόσμο υπόγειων γαλαριών, εκεί που συχνάζουν οι τυφλοπόντικες, και περιμένει ανυπόμονα την ώρα της.

 

Ντανιέλ Μπενσαΐντ, Παράταιροι χρόνοι

 

1. Τα κείμενα και τα ποιήματα δεν αλλάζουν τον κόσμο. Για τους ανθρώπους που έγραψαν και διάβασαν, συγκινήθηκαν και πίστεψαν –ενίοτε, μάλιστα, πίστεψαν πολύ–, έχει έρθει καιρό τώρα η στιγμή της επιφύλαξης, του τέλους της συγκίνησης: το τέλος της πίστης. Όπου κείμενα και ποιήματα, μπορεί κανείς να προσθέσει «άμεσες δράσεις»: γιατί δεν αλλάζει η ουσία, το εξηγεί μια αναρχική που της αρέσει να συστήνεται ως αδέκαρη συγγραφέας, η Ρεμπέκα Σόλνιτ: «Οι ακτιβιστές», λέει, «ανακτούν τους δρόμους και περιστασιακά καταλαμβάνουν μια Βαστίλη ή γκρεμίζουν ένα Τείχος του Βερολίνου. Όμως το πεδίο της δράσης τους ως επί το πλείστον είναι το πεδίο του συμβολικού, ο πολιτικός διάλογος, η συλλογική φαντασία».

2. Οι εποχές της βιωμένης διάψευσης, ιδίως όταν στο βίωμα της διάψευσης αυτής προστίθεται η βία του οικονομικού, είναι –πάντα ήταν– και εποχές βαθιάς δυσπιστίας· η αξία κάθετί συμβολικού στις εποχές αυτές, άρα των κειμένων και των ποιημάτων, είναι η πρώτη που αμφισβητείται. «Έχει κανείς το δικαίωμα να γράφει ποιήματα μετά το Άουσβιτς;», ρωτούσε βλοσυρά ο Αντόρνο μετά τη μεγαλύτερη διάψευση της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Ευτυχώς, η ερώτησή του απαντήθηκε θετικά – κι αυτό δεν αφορά μόνο τους ποιητές: αφορά κατεξοχήν τις πολιτικές της αντίστασης, την ποιητική του μέλλοντος.

3. Σε καιρούς που η ωμή πραγματικότητα επιβάλλεται στην πίστη και κάνει τα σύμβολα να μοιάζουν τελείως αδύναμα, αξίζει να ανατρέξει κανείς στους ανθρώπους που επιβίωσαν μετά το απόλυτο πραγματικό: το Άουσβιτς. Σκέφτομαι πάντα το ίδιο: αν αυτοί που έζησαν την απόλυτη συντριβή, από κάθε άποψη, ήταν και οι πρώτοι που έγραψαν για να διαβάσουμε εμείς, τότε οι γενιές οι δικές μας, εμείς που δεν ζήσαμε απολύτως τίποτα σαν αυτό, εμείς και μπορούμε, και την υποχρέωση έχουμε, να γράφουμε και να διαβάζουμε. Έχουμε την υποχρέωση να πιστεύουμε: μόνο γιατί πιστεύουμε σώζεται η πίστη[1].

4. Καμιά αντίρρηση: έλλειψη πίστης μπορεί να σημαίνει λιγότερη αφέλεια, πιο αιχμηρή λογική, οξυδέρκεια· μπορεί να σημαίνει, όμως, και ειρωνεία, αποστασιοποίηση, ψυχρό βλέμμα, καχυποψία, απόσυρση: «Πιστέψαμε και τώρα δεν θα ξαναφήσουμε να μας κοροϊδέψουν».

5. Τι τη χρειαζόμαστε την πίστη; Δεν είναι άραγε η πολιτική πόλεμος με άλλα μέσα – δηλαδή στρατηγική, οργάνωση, σχέδιο, υπολογισμός και ισχύς; Διαβάζω τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου της Κομμούνας, τον Ογκύστ Μπλανκί, και την εμμονή του με το τεχνικό σκέλος της εξέγερσης: για να αποκλειστεί μια λεωφόρος πλάτους 12 μέτρων με ένα σωστό οδόφραγμα, γράφει, χρειάζονται 144 κυβικά μέτρα τείχους, δηλαδή 9.216 πέτρες, δηλαδή 192 σειρές ή 48 μέτρα δρόμου. Με 4-5 μέτρα δρόμου προκύπτει και κάποιο πλεόνασμα πέτρας, η οποία, πάντα σύμφωνα με το στρατιωτικό εγχειρίδιο του Μπλανκί, είναι «εξίσου αποτελεσματική όσο και η βόμβα»[2].

6. Ευτυχώς για εμάς, οι οπαδοί του Μπλανκί δεν έμειναν μόνο να σκέφτονται τη στιγμή της εξέγερσης· τη σχεδίασαν. Δυστυχώς γι’ αυτούς, ωστόσο, κανείς δεν θα τους θυμάται για το βάθος της σκέψης τους τι θα γίνει «μετά». Αν όμως αυτό το μετά αρχίζει από τώρα (και αφορά σχέσεις ανθρώπων: δεν είναι η επόμενη μέρα μιας κινηματικής Αποκάλυψης ή μιας εκλογικής νίκης), είναι το μετά που έχει ίδια και μεγαλύτερη σημασία.

7. Οι πολιτικές της αντίστασης δεν είναι μόνο στιγμές: είναι δράσεις στο χώρο και το χρόνο – άρα τόσο στη βραχεία, όσο και στη μέση και τη μακρά διάρκεια. Κι αν αφορούν σχέσεις ανθρώπων, τότε η αντίσταση είναι και συγκίνηση και ματαίωση, και θυμός και ελπίδα, και καχυποψία και πίστη: ο άνθρωπος, λέει κάπου ο Θανάσης Καράβατος, είναι «εκ κατασκευής», ταυτόχρονα και αιωνίως, και μυθολογών και ορθολογών. Κι αυτός ο τρόπος σκέψης –το «και … και» αντί του «ή … ή»– ίσως να βοηθά να ξανακολλήσουμε τα κομμάτια μιας Αριστεράς που σήμερα ούτε αυτοπεποίθηση εμπνέει, ούτε για την πίστη της διακρίνεται. Η έλλειψη πίστης έχει, δυστυχώς, απτά αποτελέσματα.

8. Οι σχέσεις χρειάζονται δύο: Ούτε μόνο την ψυχρή σκέψη του «σχεδίου» και της ανάλυσης του αντιπάλου, την ατέλειωτη υπομονή να «ωριμάσουν οι συνθήκες» και τη ματιά στη μακρά διάρκεια· ούτε μόνο τη θέρμη της «άμεσης δράσης», την παράφορη ανυπομονησία και τη στιγμή. Κάποιος που ήξερε τι πάει να πει «τα θέλουμε όλα τώρα» από το μακρινό ’68, ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ, έλεγε πως η πρόκληση για την πολιτική δράση είναι διπλή: να λάβουμε υπόψη τόσο τη λογική της ιστορίας, που δεν είναι στιγμιαία, όσο και το απρόβλεπτο του συμβάντος. Και την εποχή και τη στιγμή: και τα δύο.

9. Δυόμισι χρόνια τώρα, όσες προσπάθειες αγνόησαν αυτή τη λογική της σύζευξης, του ταιριάσματος, το «και…και», αποτυγχάνουν ξανά και ξανά. Αποτυγχάνουν καταρχάς με βάση τους δικούς τους στόχους.

10. Πρώτη αποτυχία: η προσπάθεια να επιβιώσει, θεσμικά και κοινοβουλευτικά, η Αριστερά που είχε μόλις διαχωριστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του 2015, υπερασπιζόμενη το «Όχι» ως το τέλος. Τι απέτυχε; Η προσπάθεια να μην επαναληφθεί στην Ελλάδα το ιταλικό παράδειγμα (πρώτα ο κυβερνητισμός, μετά η καθήλωση των αντιστάσεων και τελικά ρευστοποίηση της Αριστεράς). Η αποτυχία της ΛΑΕ, πρώτα εκλογική και τώρα όλο και πιο εξόφθαλμα πια και στρατηγική (το έδειξαν τα αντανακλαστικά τμημάτων της στο Μακεδονικό…), είναι πραγματικότητα με συνέπειες για όλη την Αριστερά. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα αποτελέσματά της: αυτό που χάνει, είναι μια πολιτική λογική που δεν μπορεί να εμπνεύσει καμία πίστη.

11. Δεύτερη αποτυχία: η προσπάθεια να ενισχυθεί πριν απ’ όλα η κοινωνική διαμαρτυρία. Καθόλου ανταγωνιστική στην πραγματικότητα με την προηγούμενη, η προσπάθεια αυτή επιχειρηματολογούσε σωστά για τα όρια μιας τακτικής προσανατολισμένης κυρίως στις εκλογές, όπως νωρίτερα προειδοποιούσε πού (δεν) θα έφτανε μια μετριοπαθής κυβέρνηση, χωρίς οργανωμένη την κοινωνία να την αντιπολιτεύεται από τ’ αριστερά. Αλλά η εύλογη διάγνωση, πρώτα των κινδύνων κι ύστερα των αιτιών δυο αποτυχιών (αυτής του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνης της ΛΑΕ), δεν απέτρεψε μία ακόμα (αυτήν της ΑΝΤΑΡΣΥΑ): η κοινωνική διαμαρτυρία παρέμεινε υποτονική παρά τα όσα. Κι έτσι η επιρροή και η συνοχή της «κλασικής» εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς δοκιμάζονται ακόμα από το 2015. Εδώ δεν φτάνει η πίστη· αυτό που χάνει είναι μια ιδιότυπη λογική μηδενικού αθροίσματος: η πίστη πως οι αποτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ θα έφταναν ως ώθηση για μια άλλη, δομικά ανταγωνιστική Αριστερά.

12. Υπάρχει, και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς σε αυτό, και μια τρίτη αποτυχία: η τακτική της συντήρησης δυνάμεων. Η πολιτική συνεχίζει με ασυνέχειες, πράγμα που αγνοούσε η ΛΑΕ, επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά το «Όχι» και την απογοήτευση από τον εξουσιαστικό κυνισμό του ΣΥΡΙΖΑ· αντίστοιχα, η πολιτική είναι διαδικασία ποιοτικά ανώτερη από τη συσσώρευση κοινωνικών διεκδικήσεων, πράγμα που υποτιμά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά μια τάση επιστροφής, μονοσήμαντα, στις (ενίοτε ηρωικές) αντιστάσεις της περιόδου –από το προσφυγικό και τα πολιτικά δικαιώματα ως την υπεράσπιση της πρώτης κατοικίας–, χωρίς παράλληλη πολιτική και οργανωτική συγκρότηση, είχε ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό και την αποστράτευση ενός σημαντικού αριθμητικά δυναμικού με πλούσιες κινηματικές και πολιτικές εμπειρίες.

13. Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες στον πολιτικό ανταγωνισμό έχουν αντικειμενικό μέτρο: κρίνονται σε σχέση με κάποιον αντίπαλο. Αν αυτή τη στιγμή, λοιπόν, δεν υπάρχει πολιτικό σχέδιο, κομματικό «επιτελείο» ή ηγετικό κέντρο στο χώρο της Αριστεράς που να επικαλείται επιτυχίες, να εμπνέει και να διατηρεί τη συνοχή του, είναι γιατί κανένα σχέδιο, «επιτελείο» ή κέντρο δεν μπορεί να εγγυηθεί κάποιου τύπου μετατόπιση στην κεντρική πολιτική σκηνή – να φρενάρει έστω εν μέρει τη μνημονιακή πολιτική, τους αυταρχικούς μετασχηματισμούς μέσα στο κράτος και μια (ακραία) συντηρητική ιδεολογική αντεπίθεση. Απουσία αυτής της δυναμικής, ο αντιεξουσιαστικός χώρος είναι επίσης καθηλωμένος. Ο ανταγωνισμός εκδηλώνεται σήμερα κυρίως σε επίπεδο κορυφής, αφορά δηλαδή συστήματα εξουσίας: ο κόσμος της Αριστεράς και της αντιεξουσίας έχει στιγμές – δεν έχει, όμως, διάρκεια.

14. Το «μπλοκάρισμα» αυτό παρομοιάζεται συχνά με εκείνο μετά το 1989· σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν η «κανονικότητα» και οι αργοί χρόνοι της δεκαετίας του ’90. Το ξέρει η παρούσα κυβέρνηση, με την πρόσφατη κρίση του εφταετούς ομολόγου, που δυσκολεύει την προοπτική της «καθαρής εξόδου στις αγορές». Το ξέρουμε και εμείς, με τις εξελίξεις στο Μακεδονικό, τη φασιστική επιθετικότητα και την όξυνση στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας.

15. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβράδυνε την κρίση ηγεμονίας του ελληνικού αστισμού, εξουδετέρωσε την αριστερή αντιπολίτευση και, μολονότι συσσωρεύει αδιέξοδα, διατηρεί τη στήριξη του «διεθνούς παράγοντα»· όμως η διεθνής κρίση έχει ήδη περάσει στη φάση της γεωπολιτικής αστάθειας, ο ελληνικός αστισμός δεν έχει υποσχέσεις για όλους και τα πολιτικά «υποπροϊόντα» του –παλιές και νέες ακροδεξιές– επιβάλλονται στον δημόσιο διάλογο, για την ώρα με βασική εκπρόσωπο τη ΝΔ. Ότι η Αριστερά δεν μπορεί, για άγνωστο διάστημα, να θέσει ζήτημα (ανατροπής της) εξουσίας είναι ένα πράγμα· ότι δεν θα της επιτραπεί να το αγνοήσει, ως διαρκές και επικίνδυνο όριο ακόμα και για πώς θα στεκόμαστε στο δρόμο προοπτικά, είναι ένα άλλο, εξίσου σημαντικό.

16. Με δεδομένη την απουσία «κανονικότητας», στο Μακεδονικό έδωσε πετυχημένες εξετάσεις μια παλαιότατης κοπής «Νέα Δεξιά», ας πούμε η επιθετική κινηματική μετεξέλιξη των «Μένουμε Ευρώπη». Δεν αναφέρομαι στο ομώνυμο κομματίδιο του Φαήλου Κρανιδιώτη. Λέω για τις συνέργειες ενός διακομματικού χώρου, αριστερά και (πολύ) δεξιά της ΝΔ, συνέργειες σε ένα τριπλό έδαφος: αυτό του σοβινιστικού εθνικισμού, του ανορθολογισμού (τι άλλο είναι η διαρκής χειραγώγηση του εθνικού και άλλων αισθημάτων ως «τρόπος» του παλιού συστήματος εξουσίας;), και μαζί του αντικομμουνισμού. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει την παραμικρή σχέση με οποιαδήποτε εκδοχή κομμουνιστικής υπόθεσης· για τους νοσηρούς εγκεφάλους της Νέας Δεξιάς, ωστόσο, κυβερνώσα και αντικυβερνητική Αριστερά, είμαστε όλοι το ίδιο.

17. Απέναντι σε αυτή τη Δεξιά –μυθολογούσα και ορθολογούσα, κοινοβουλευτική και αντικονοβουλευτική–, η παλιά Αριστερά φαίνεται τουλάχιστον αμήχανη. Σε επίπεδο τόσο ανάλυσης όσο και «αισθήματος», σημαντικά τμήματά της μπερδεύουν τον αντιιμπεριαλισμό με τις θεωρίες της ξένης επιβουλής και της μονίμως εν κινδύνω πατρίδας, κατανοώντας τον κόσμο με τους όρους της δεκαετίας του ’60. Τότε η Αριστερά διεκδικούσε την επαναφορά της στην πολιτική νομιμότητα πλειοδοτώντας σε πατριωτισμό (με αποκορύφωμα τις «αντιιμπεριαλιστικές» διαδηλώσεις υπέρ της Ένωσης Ελλάδας-Κύπρου): η αστική εξουσία στην Ελλάδα δεν ήταν, στη λογική αυτή, παρά το ενεργούμενο ΗΠΑ και Βρετανίας. Σήμερα, 26 χρόνια μετά το '92 και εν μέσω κρίσης, είμαστε τελείως αλλού.

18. Ό,τι κάνει παλιά μια Αριστερά, λοιπόν (την Αριστερά στην οποία οφείλουμε πολλά, αλλά δικαίως μας εξοργίζει για άλλα τόσα), δεν είναι η ηλικία των ανθρώπων της: αν το ηλικιακό-γενεακό ήταν το σοβαρότερο κριτήριο, ο Αλέξης Τσίπρας θα ήταν κάτι σαν Ρούντι Ντούτσκε της εποχής. Το πρόβλημα της παλιάς Αριστεράς είναι τα τοτέμ και τα ταμπού της – και δεν το εννοώ ψυχαναλυτικά: Το Έθνος (αλλά μόνο αυτό στο οποίο νιώθει να εντάσσεται η ίδια…) και η Δημοκρατία, ως σεβασμός στους «θεσμούς» και γενικώς στη μη βία (όχι ως σχέση με τα κινήματα ή ως τρόπος οργάνωσης της πολιτικής ζωής κομμάτων και οργανώσεων...).

19. Είμαστε στη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ «παίζει» με την αντίθεση Αριστερά-Δεξιά, όταν δεν σκανδαλολογεί ακατάσχετα – αλλά μόνο για να πείσει ως «Αντιδεξιά» και κάνοντας πολιτική αποκλειστικά με βάση τους κρατικούς μηχανισμούς: το θέμα είναι η διατήρηση της κυριαρχίας στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Είμαστε στη στιγμή που η παλιά Αριστερά δεν πείθει ως αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ – όσο κι αν απογειώνει ρητορικά τον αντισυριζισμό της. Και είμαστε στη στιγμή που η συριζική συνθηκολόγηση δημιουργεί ένα χάσμα: από τη μια οι γενιές και οι κοινωνικές κατηγορίες που έχουν σήμερα λόγους να αγωνιστούν, από την άλλη οι γενιές που πρωταγωνίστησαν στους αγώνες από τη δεκαετία του ’90 ως και το 2015, οικοδομώντας συλλογικότητες που κράτησαν όρθια την Αριστερά.

20. Τη στιγμή αυτή, υπάρχει ο κίνδυνος η υπαρκτή Αριστερά να είναι απλώς ένα πολιτιστικό, όχι πολιτικό ρεύμα: απλώς η άλλη άποψη στο βιβλίο, τη θεωρία και τον πολιτισμό, μια «ευαισθησία» ανάμεσα σε άλλες, ένα διαφορετικό λάιφστάιλ. Μια δύναμη, σε κάθε περίπτωση, χωρίς τη δυνατότητα να πυροδοτεί ή να «ολοκληρώνει» αντιστάσεις, να μπλοκάρει την κεντρική πολιτική. Την ίδια στιγμή, υπάρχει ο κίνδυνος, πληβειακά κοινωνικά στρώματα που δεν εκπροσωπεί πια ο ΣΥΡΙΖΑ, να «εξεγερθούν» εναντίον του στη βάση μιας ανάλογα ταυτοτικής, ψυχο-«πολιτισμικής» ατζέντας: το αίσθημα ασφάλειας, το εθνικό αίσθημα, ένας τιμωρητικός αντικομμουνιστικός λαϊκισμός. Σήμερα όμως υπάρχει και η ευκαιρία για μια νέα Αριστερά – και δεν το εννοώ καθόλου ηλικιακά. Αν η πολιτική είναι δράση στο χώρο και στο χρόνο, η ευκαιρία αυτή υπάρχει εδώ, σήμερα. Αλλά δεν θα υπάρχει για πάντα.

 

[1] Οι «συναντήσεις» πίστης και (κομμουνιστικής) πολιτικής απασχολούν σοβαρά την κριτική σκέψη μετά το ’68, από τον λενινιστή Ντανιέλ Μπενσαΐντ μέχρι τους μεταμαρξιστές Νέγκρι και Αγκάμπεν. Βλ. σχετικά: Ραζμίγκ Κεσεγιάν, Αριστερό ημισφαίριο (μτφρ.: Γιώργος Καράμπελας), Αngelus Novus 2017.

[2] Στο: Σταύρος Τομπάζος, «Ντανιέλ Μπενσαΐντ: Ο Μαρξ της εποχής μας. Μεγαλείο και κακοδαιμονίες ενός κριτικού εγχειρήματος», Θέσεις τχ. 129, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014.           

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 25 February 2018 | 11:38 am


Κατάληψη στην Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ – «Επιχειρείται η αμφισβήτηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης»

Σε κατάληψη από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου έχουν προχωρήσει οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ μετά από απόφαση Συνέλευσης τους, καθώς όπως λένε σε ανακοίνωση τους, σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα της χώρας, όπως και στο δικό τους, «επιχειρείται με τον πλέον καταφανή τρόπο η αμφισβήτηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης».

«Επιχειρείται με άλλα λόγια η επιβολή διδάκτρων σε όλα τα έως τώρα δωρεάν μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Σε μία περίοδο συνολικότερης κοινωνικής επίθεσης, με πολλούς φοιτητές/ριες να δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στο κόστος σπουδών τους η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερες ανισότητες και να μετακυλήσει το κόστος φοίτησης σε εμάς τους ίδιους και τις ίδιες· προετοιμάζεται ένα Πανεπιστήμιο στο οποίο οι μη έχοντες, σταδιακά και σιωπηλά θα αποκλείονται» σημειώνουν χαρακτηριστικά και τονίζουν ότι:

«Απέναντι σε αυτή τη βίαιη αναδιάρθρωση του μεταπτυχιακού ο Σύλλογος Φοιτητ(ρι)ών κλήθηκε να αντεπιτεθεί, κάτι το οποίο και έκανε. Στην κλιμάκωση της επίθεσης στα κοινωνικά του δικαιώματα διάλεξε τη συλλογική απάντηση μέσω μαζικών αγώνων και προέβη σε κατάληψη του τμήματος την ημέρα ψήφισης των διδάκτρων από τη Γ.Σ.Τ. πετυχαίνοντας έτσι μια πρώτη νίκη, κάτι το οποίο θα συνεχίσει έως ότου διασφαλίσει τα κεκτημένα του».

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης:

«Την Τετάρτη 14/2 πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητ(ρι)ών στην οποία πάρθηκε απόφαση ενάντια στην επιβολή διδάκτρων, που μεταξύ άλλων όριζε κατάληψη της σχολής στις 22/2 ημέρα όπου θα πραγματοποιούταν γενική συνέλευση του τμήματος των καθηγητών και κατάληψη οποιαδήποτε άλλη μέρα οριστεί εκ νέου τμήμα καθηγητών με θεματολογία που θα αφορά τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Το πρωί της Τετάρτης μετά από μαζική παρέμβαση έξω από το κτίριο που θα διεξάγοταν η διαδικασία ψήφισης των διδάκτρων καταφέραμε να διασφαλίσουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθεί η συνέλευση αν από τη θεματολογία δεν εξαιρούταν το ζήτημα των τελών φοίτησης στα μεταπτυχιακά.

Οι τοποθετήσεις των καθηγητών έξω από την αίθουσα νομίζουμε ότι είναι ενδεικτικές της κατεύθυνσης που θα ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα. Ο πρόεδρος του τμήματος κ.Πρίνος, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής: “τα δίδακτρα θα περάσουν ακόμα κι αν χρειαστεί να ορίζουμε κάθε μέρα συνέλευση μέχρι να καταφέρουμε να τα ψηφίσουμε” , “εγώ θα ψηφίσω υπέρ των διδάκτρων όπως και η πλειοψηφία των καθηγητών”. Ο κ.Κατσιφαράκης, ο οποίος είναι διευθύνων του μεταπτυχιακού ΠΠΔΑ και συνέταξε την εισήγηση την οποία καλούνται να υπερψηφίσουν οι καθηγητές δήλωσε πως δεν θα βγάλει τα τέλη φοίτησης από την εισήγηση ακόμη και αν υπάρχουν άλλες 6 πηγές χρηματοδότησης. Αντίστοιχες τοποθετήσεις υπήρχαν και από άλλους καθηγητές. Συνολικά αν και προτείναμε μια σειρά λύσεις όπως το να γίνει αναστολή λειτουργίας του τμήματος ως μέσο πίεσης στο Υπουργείο Παιδείας ή να αφαιρέσουν από τις πηγές χρηματοδότησης τα κόμιστρα των φοιτητών ώστε να βρεθεί το κονδύλι από τις υπόλοιπες πηγές μας είπαν επί τις ουσίας δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάτι τέτοιο και ότι αν έχουμε αδυναμία να ανταποκριθούμε στα μεταπτυχιακά θα πρέπει να κάνουμε αίτηση για υποτροφία με την προϋπόθεση ότι έχουμε ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 9.500 ευρώ ετησίως(!!!), που ορίζει ότι μάλλον ζούμε στα όρια της φτώχειας.

Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως δεν υπάρχει τρόπος να δοθεί κρατική χρηματοδότηση για την εκπαίδευση, τη στιγμή που δίνονται δις για να εξυπηρετήσουν ένα ελληνικό χρέος που συνεχώς αυξάνεται αντί να μειώνεται. Είναι πολιτική επιλογή και όχι αναγκαίο κακό να περάσουμε σε μια εποχή όπου ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης καταστρατηγείται με τέτοιο τρόπο  και πλέον ορίζεται αντίτιμο για κάτι που θεωρείται αυτονόητο δικαίωμά μας. Η κυβερνητική πολιτική και το νομοσχέδιο Γαβρόγλου που θεσμοθετεί τα δίδακτρα αναδιαρθρώνουν πλήρως τον χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τσακίζουν τα επαγγελματικά δικαιώματα και την προοπτική μας, ορίζουν βαθμίδες μηχανικών και αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές σε μια αγορά εργασίας που συνεχώς αντιδραστικοποιείται.

Αρνούμαστε να αποδεχθούμε τα τέλη φοίτησης στα μεταπτυχιακά που ανοίγουν την πόρτα για αντίστοιχες κινήσεις και στις προπτυχιακές σπουδές.

Αρνούμαστε να πάμε πίσω σε κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος που κερδήθηκαν με τεράστιες μάχες.

Ούτε ένα ευρώ για τις σπουδές μας.

Προχωράμε σε κατάληψη της σχολής Δευτέρα 26/2 και νέα Γενική Συνέλευση φοιτητών την Τετάρτη 28/2 με σκοπό να σταματήσει η οποιαδήποτε συζήτηση για δίδακτρα στα μεταπτυχιακά.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤ(ΡΙ)ΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ».

Δημοσιεύθηκε στις 24 February 2018 | 4:13 pm


Ψηφίστηκε από τη Βουλή η Σύμβαση Παραχώρησης του ΟΛΘ

Ψηφίστηκε με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία από την Ολομέλεια το νομοσχέδιο για την Σύμβαση Παραχώρησης του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης.

Υπέρ επί της αρχής τάχθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, οι ΑΝΕΛ, η Ένωση Κεντρώων και το Ποτάμι. «Παρών» ψήφισε η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Καταψήφισαν η ΧΑ και το ΚΚΕ. 

Δημοσιεύθηκε στις 23 February 2018 | 10:22 am


Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: Συγγενής μαθητή επιτέθηκε σε καθηγήτρια με απειλές και ρατσιστικές αναφορές

Ένα πολύ σοβαρό γεγονός έφερε στο φως η καταγγελία της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης σύμφωνα με την οποία συγγενής μαθητή επιτέθηκε με χυδαίους χαρακτηρισμούς σε καθηγήτρια η οποία είπε στην τάξη ότι όλοι οι λαοί πρέπει να ζουν ειρηνικά. Οι απειλές του κυρίου αυτού συνεχίστηκαν και στο διαδίκτυο και σε περέμβαση της προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ, ο εν λόγω κύριος απείλησε και αυτήν.

Η Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης κατήγγειλε το γεγονός, δηλώνοντας συμπαράσταση στην εκπαιδευτικό αλλά και καλώντας το υπουργείο Παιδείας να πάρει θέση για το θέμα: «Το Δ.Σ. της  Ε ΕΛΜΕ καταδικάζει τις απαράδεκτες ενέργειες εξωσχολικού παράγοντα (συγγενή μαθητή) εναντίον συναδέλφου σε σχολείο της περιοχής μας με απειλές και χυδαίες ρατσιστικές αναφορές που έγιναν μέσα στο χώρο του σχολείου, αλλά και στο διαδίκτυο. Η επίθεση αυτή εκδηλώθηκε με αφορμή αναφορά της συναδέλφου στην ειρηνική συνύπαρξη όλων των ανθρώπων και όλων των λαών, αλλά και εξαιτίας της καταγωγής της. Οι απειλές στο διαδίκτυο επεκτάθηκαν και κατά της προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ, η οποία έκανε παρέμβαση για το ζήτημα αυτό».

«Ως Δ.Σ. της  ΕΛΜΕ δηλώνουμε ότι ο κλάδος των εκπαιδευτικών έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει μάχες στο χώρο του σχολείου κι έξω από αυτόν για την υπεράσπιση της ειρηνικής συνύπαρξης και της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, ενάντια στις φασιστικές και ρατσιστικές απόψεις  και ενέργειες. Με τη συλλογική μας δράση θα αποτρέψουμε οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης στο παιδαγωγικό μας έργο από ακραίους ρατσιστικούς κύκλους που στοχεύουν στον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών. Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να πάρει θέση απέναντι στα περιστατικά αυτά», καταλήγει η ανακοίνωση.

Πηγή: alfavita.gr

Δημοσιεύθηκε στις 23 February 2018 | 9:20 am


Βιβλιοπαρουσίαση: Η άνοδος των μπολσεβίκων στην εξουσία

Οι εκδόσεις Red Marks παρουσιάζουν το βιβλίο "Η άνοδος των μπολσεβίκων στην εξουσία - Η επανάσταση του 1917 στην Πετρούπολη" του Αλεξάντερ Ραμπίνοβιτς, τη Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου στον Χώρο Πολιτισμού ΕΝΕΚΕΝ, Πρ. Κορομηλά 37. 

Ομιλητές: 

-Γιώργος Γιαννόπουλος (συγγραφέας - εκδότης του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ). 

-Χρήστος Λάσκος (οικονομολόγος). 

-Παναγιώτης Λίλλης (εκδότης Red Marks). 

-Ανέστης Ταρπάγκος (Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικονομικής και Ιστορικής Έρευνας ΚΟΜΜΟΥΝΑ). 

Από τον πρόλογο του βιβλίου

"Το βιβλίο του Ραµπίνοβιτς έχει γίνει σηµείο αναφοράς µέσα σε αυτήν τη συζήτηση στους κύκλους της ριζοσπαστικής Αριστεράς διεθνώς. Γιατί δίνει το αξιόπιστο ιστορικό υπόβαθρο για να υποστηριχθεί η εξαγωγή συµπερασµάτων και η διαµόρφωση των αναγκαίων, σύγχρονων πολιτικών και ιδεολογικών κατευθύνσεων."

Για τoν συγγραφέα

Ο Alexander Rabinowitch είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, από το 1968. Από το 2013 είναι ερευνητής της Ιστορίας, συνδεδεμένος με το Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης και τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών. Θεωρείται διεθνώς ως καθοριστικός ερευνητής στην ιστορία των μπολσεβίκων, της Ρωσικής Επανάστασης του 1917 και του εμφυλίου πολέμου.

Δημοσιεύθηκε στις 23 February 2018 | 9:16 am


Το ΣτΕ βάζει το θεμέλιο λίθο στους ουρανοξύστες του Ελληνικού

Τη βούλα του Συμβουλίου της Επικρατείας έλαβε το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την «έγκριση του Σχεδίου Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΣΟΑ) του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού-Αγίου Κοσμά περιφέρειας Αττικής», ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για τις μπουλντόζες στο Ελληνικό και για την κατασκευή ουρανοξυστών, καθώς και τον δρόμο για την ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης, της οποίας η «επένδυση» αποτελεί προαπαιτούμενο.

Σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική, με γνωμοδότηση 111 σελίδων, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας ενέκρινε το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, καθώς αποφάνθηκε πως δεν προσκρούει σε συναγματικές και νομοθετικές διατάξεις.
 
Σύμφωνα με τους δικαστές, «πρέπει να τηρηθούν με ευλάβεια οι περιβαλλοντικές, πολεοδομικές, αρχιτεκτονικές κ.λπ. νομοθετικές προβλέψεις και διατάξεις», ενώ υπογραμμίζεται ότι οι προβλεπόμενες κατασκευές, κ.λπ. είναι σύμφωνες με το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας.
 
Για τους δικαστές του ΣτΕ οι προβλεπόμενοι ουρανοξύστες που αναμένεται να κατασκευαστούν θεωρούνται έργο «δημοσίου συμφέροντος, καθώς υπογραμμίζουν πως «οι παρεκκλίσεις από τις πάγιες πολεοδομικές διατάξεις ως προς τους όρους δόμησης και τη δυνατότητα κατασκευής υψηλών κτιρίων, δικαιολογούνται για την εξυπηρέτηση σκοπού δημοσίου συμφέροντος («έντονου» κατά τη διατύπωση του νόμου 4062/2012)».
 
Συγκεκριμένα, ο δημόσιο συμφέρον «συνίσταται στη δημιουργία μητροπολιτικού πόλου πολλαπλών λειτουργιών εθνικής εμβέλειας και διεθνούς αναφοράς, στην κατασκευή και συντήρηση μητροπολιτικού πάρκου πρασίνου και αναψυχής στην Αττική και στην ίδρυση μητροπολιτικού πόλου ανάπτυξης στην περιοχή, με πολλαπλούς ειδικότερους στόχους που αφορούν, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της οξείας οικονομικής κρίσης, την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας, την αύξηση της απασχόλησης και στη μείωση της ανεργίας, στην καταπολέμηση της φτώχειας, την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, τη μείωση του δημοσίου χρέους, την ανάδειξη της Αθήνας σε πολιτιστική μητρόπολη, σε τουριστικό πόλο διεθνούς ακτινοβολίας, σε σημαντικό κέντρο οικονομικής ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας κ.ά.».
 
Έτσι, συνεχίζουν στη γνωμοδότηση, «μπορεί να επιτρέπεται η κατασκευή πολύ υψηλών κτιρίων ειδικής αρχιτεκτονικής σχεδίασης ή άλλων υψηλών κτιρίων πρωτότυπης αστικής ανάπτυξης ή και ειδικού κτιρίου εντός του μητροπολιτικού πάρκου πρασίνου και αναψυχής».
 
Στη γνωμοδότηση αναφέρεται ακόμη ότι «με την ανέγερση υψηλών κτηρίων βελτιώνεται η ποιότητα ζωής λόγω της μείωσης της κάλυψης, της αύξησης ελεύθερου χώρου και πρασίνου και τη βελτίωση του φωτισμού και ηλιασμού» και κατά συνέπεια είναι νόμιμες οι σχετικές διατάξεις του σχεδίου διατάγματος.
 
Για το ΣτΕ, νόμιμες είναι και οι προβλεπόμενες «ήπιες επεμβάσεις στην ακτή, η αναβάθμιση της παραλίας και η δυνατότητα κατασκευής ενυδρείου, σε συνδυασμό άλλωστε και με την ευρύτερη ανάπλαση του φαληρικού όρμου που έχει εγκριθεί».
 
Όπως αναφέρει ακόμη η γνωμοδότηση, «υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται το ποσοστό της μέγιστης επιτρεπόμενης δόμησης στο σύνολο του ακινήτου, η μέγιστη επιτρεπόμενη κάλυψη ανά περιοχές και οι λοιποί όροι που προβλέπει για τα πολεοδομικά μεγέθη και τους περιορισμούς δόμησης ο ν. 4062/2012, ο καθορισμός των επιμέρους ζωνών, ο τρόπος κατανομής των συντελεστών δόμησης εντός των περιοχών και ζωνών και η εν γένει διαμόρφωση των πολεοδομικών μεγεθών στις ίδιες περιοχές και ζώνες ανήκει στην ευχέρεια του κανονιστικού νομοθέτη».
 
Οι δικαστές καταλήγουν πως, παρά το υπέρμετρο ύψος των κτιρίων που πρόκειται να κατασκευαστούν, με τις ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις, επιδιώκεται, επαρκώς, η προστασία των αρχαιοτήτων και μνημείων και η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς διασφαλίζεται πλήρως με το εν λόγω σχέδιο διατάγματος.

Πηγή: thepressproject.gr

Δημοσιεύθηκε στις 22 February 2018 | 7:49 pm


Το πρόγραμμα προβολών του σινέ Φαρκάνη από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου

Με τις ταινίες «Η κόρη της Αβρίλ»,  «Η πιο σκοτεινή ώρα» και «Αναχώρηση για Παρίσι» συνεχίζει τις προβολές του το σινέ Φαργκάνη Art  (Αγ. Παντελεήμονος 10 , Αρχή Ιασωνίδου- Καμάρα, τηλ. 2310-208-007) από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου.

Η κόρη της Αβρίλ (Προβολές 18.10)

Μεξικάνικη ταινία, σκηνοθεσία Μισέλ Φράνκο με τους: Έμα Σουάρες, Άνα Βαλέρια Μπεκερίλ, Ενρίκε Αρισόν

Η 17χρονη Βαλέρια μένει έγκυος και, παρά τις αντιρρήσεις της, η ετεροθαλής αδερφή της Κλάρα καλεί τη μητέρα τους για βοήθεια. Απούσα για καιρό, η τελευταία καταφθάνει και οι σχέσεις των τριών γυναικών δοκιμάζονται ξανά.

 

Η πιο σκοτεινή ώρα (Προβολές 20.00)  

Aγγλική ταινία, σκηνοθεσία Τζο Ράιτ με τους: Γκάρι Όλντμαν, Λίλι Τζέιμς, Κριστίν Σκοτ-Τόμας, Μπεν Μέντελσον

Τον Μάιο του 1940 κι ενώ οι Γερμανοί εισβάλλουν αιφνιδιαστικά στη Γαλλία, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αναλαμβάνει επικεφαλής της βρετανικής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, αντιμετωπίζοντας τη δυσπιστία του βασιλιά και την επιφυλακτικότητα των βουλευτών του ίδιου του κόμματός του.

 

Αναχώρηση για Παρίσι 15:17 (Προβολές: 22.05)

Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ με τους: Άντονι Σάντλερ, Άλεκ Σκαρλάτος, Σπένσερ Στόουν, Τζούντι Γκριρ.

Κινηματογραφική μεταφορά των πραγματικών γεγονότων που συνέβησαν στις 21/8/2015 στο τρένο Thalys #9364, με προορισμό το Παρίσι, όταν τρεις Αμερικανοί φίλοι απέτρεψαν τρομοκρατική επίθεση στον εν κινήσει συρμό.

Δημοσιεύθηκε στις 22 February 2018 | 5:53 pm


Μέση Ανατολή: «Ανείπωτο μακελειό» στη Γούτα

Για δεύτερη εβδομάδα αποκλεισμένοι κάτω από ανελέητους βομβαρδισμούς 400.000 άμαχοι στην ανατολική Γούτα είναι αυτή τη στιγμή η πιο απελπισμένη ομάδα πληθυσμού στην κατεστραμμένη Συρία.

Ο θύλακας αντικαθεστωτικών δυνάμεων στα περίχωρα της Δαμασκού βρίσκεται υπό πολιορκία από το 2013 και οι κάτοικοι λένε ότι έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους περιμένοντας τον θάνατο. Αν και, όπως λένε, ένοπλες δυνάμεις τούς ενθάρρυναν να εξεγερθούν, αποχώρησαν όταν είδαν τα δύσκολα.

«Δεν είχαν την αντοχή γι' αυτό», λέει ο Αφίφ Αχμέντ, έμπορος, που μαζί με την οικογένειά του ζει στα ερείπια του καταστήματός του από την Κυριακή. «Το Ιράν και η Ρωσία τουλάχιστον δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους», προσθέτει.

Για την κατάσταση συγκαλείται εκτάκτως σήμερα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τον γ.γ. Αντόνιο Γκουτέρες να απαιτεί άμεση παύση των εχθροπραξιών στην «επί γης κόλαση», όπως χαρακτηριστικά αποκάλεσε στην ανατολική Γούτα.

«Καλώ όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να σταματήσουν άμεσα κάθε πολεμική ενέργεια για να επιτραπεί η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας σε όσους την έχουν ανάγκη», πρόσθεσε ο ίδιος.

Ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Συρία, Στέφαν ντε Μιστούρα, εξέφρασε σήμερα την ελπίδα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να συμφωνήσει σε ένα ψήφισμα για τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών, ωστόσο εξέφρασε την απαισιοδοξία του.

«Ελπίζω να καταλήξει αλλά είναι δύσκολο. Είναι εξαιρετικά επείγον», δήλωσε στο Reuters προσερχόμενος στην ευρωπαϊκή έδρα του ΟΗΕ στη Γενεύη.

Από την πλευρά του, ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ζέιντ Ράαντ αλ Χουσέιν, καταφέρθηκε χθες εναντίον της «τερατώδους εκστρατείας αφανισμού» που συντελείται ενάντια στον πολιορκούμενο άμαχο πληθυσμό.

Τις δολοφονίες αμάχων στη Συρία καταδίκασε και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ κάνοντας λόγο για σφαγή και προσθέτοντας ότι το Βερολίνο θα απευθυνθεί στη Ρωσία στο πλαίσιο των προσπαθειών του για τον τερματισμό της βίας.

Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τουλάχιστον 310 άμαχοι έχουν σκοτωθεί και περισσότεροι από 1.550 έχουν τραυματιστε στην ανατολική Γούτα από το βράδυ της Κυριακής, όταν ξεκίνησε το σφυροκόπημα των κυβερνητικών δυνάμεων και των συμμάχων τους.

Πηγή: efsyn.gr

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 February 2018 | 5:52 pm


Χωρίς παιδίατρο έμεινε το Νοσοκομείο Ικαρίας – Διαμαρτύρονται οι γονείς του νησιού

Σε διαμαρτυρία έξω από το Νοσοκομείο Ικαρίας προχώρησαν το πρωί της Πέμπτης γονείς των σχολείων του νησιού, καθώς όπως καταγγέλλουν το Νοσοκομείο έχει μείνει χωρίς παιδίατρο.

Όπως αναφέρουν σε ανακοίνωση τους οι Σύλλοι Γονέων και Κηδεμόνων:

Το τελευταίο χρονικό διάστημα εμείς οι γονείς της ακριτικής Ικαρίας αντιμετωπίζουμε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Αυτό δεν είναι άλλο από την έλλειψη παιδίατρου στο Γενικό νοσοκομείο  Κ.Υ.  Ικαρίας, καθώς η μοναδική παιδίατρος που υπηρετεί στη θέση αυτή απουσιάζει από το νησί με υπογεγραμμένη από τον Διοικητή του Νοσοκομείου εκπαιδευτική άδεια για ένα μήνα, όπως δικαιούται.

Αποτέλεσμα της απουσίας αυτής είναι ότι την περίοδο που διανύουμε, με την έξαρση της γρίπης και των ιώσεων, τα περιστατικά βρεφών, νηπίων και παιδιών, να αντιμετωπίζονται από τους γενικούς ιατρούς του νοσοκομείου, οι οποίοι, πάρα τις φιλότιμες προσπάθειές τους, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο εύρος των περιστατικών που μπορεί να διεκπεραιώσει ένας παιδίατρος.

Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής είναι να αυξάνονται οι διακομιδές παιδιατρικών περιστατικών, ιδίως βρεφών, σε νοσοκομεία που να διαθέτουν παιδιατρική κλινική προκειμένου να εκτιμηθούν και να αντιμετωπιστούν, με αποτέλεσμα οι οικογένειές τους να επιβαρύνονται με επιπλέον έξοδα και ταλαιπωρία. Άγνωστος επίσης παραμένει και ο αριθμός των παιδιατρικών περιστατικών που με πρωτοβουλία των γονέων τους αντιμετωπίζονται εντός ή εκτός νησιού χωρίς να επισκευτούν το Νοσοκομείο, απόρροια της έλλειψης παιδιάτρου, όχι μόνο στο Νοσοκομείο αλλά και στα Περιφερειακά Ιατρεία και το Κέντρο Υγείας Ευδήλου.

Αξίζει να τονιστεί για άλλη μια φορά πως το νησί μας βρίσκεται στην άκρη του Αιγαίου, με κάκιστη ακτοπλοϊκή σύνδεση, προβληματικό οδικό δίκτυο, ιδιαίτερη γαιωμορφολογία, διάσπαρτους οικισμούς και ιδίως κακές καιρικές συνθήκες κατά τους χειμερινούς μήνες που καθιστούν δύσκολη τη μεταφορά περιστατικών όχι μόνο εκτός του νησιού αλλά και εντός της Ικαρίας. Ακόμα πιο δύσκολη διαμορφώνεται και η κατάσταση για τους 1500 περίπου κατοίκους των γειτονικών νησιών Φούρνων και Θύμαινας οι οποίοι για να αναζητήσουν τις παροχές υγείας που δικαιούνται έχουν να περάσουν και μια θάλασσα στην οποία - με επίσημα στοιχεία - έχει 120 μέρες το χρόνο καιρικές συνθήκες με ανέμους από 7 μποφώρ και πάνω.

Είναι επόμενο, οι παραπάνω λόγοι να επιτείνουν το αίσθημα ανασφάλειας των κατοίκων όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, πόσο μάλλον όταν αυτό αφορά βρέφη και μικρά παιδιά. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στα νησιά μας υπάρχουν 870 παιδιά και δεκάδες νεογνά από 1 έως 4 μηνών για τα οποία, όπως είναι προφανές, ο ένας και μοναδικός παιδίατρος του Νοσοκομείου δεν επαρκεί για να καλύπτει τις υγειονομικές ανάγκες τους σε καθημερινή και ετήσια βάση.

Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στην παρουσία ενός και μόνο παιδιάτρου για τις ανάγκες των κατοίκων της Ικαρίας, των Φούρνων και της Θύμαινας. Αυτή τη στιγμή, στο νοσοκομείο του νησιού μας, εκτός της μίας και μοναδικής παιδιάτρου, υπηρετούν επίσης 1 χειρουργός, 1 γυναικολόγος, 1 καρδιολόγος και 1 αναισθησιολόγος, γεγονός που σημαίνει πως στο άμεσο μέλλον κινδυνεύουμε να μείνουμε για διάφορους λόγους (άδειες, ασθένεια γιατρού κλπ) ακάλυπτοι από τις ειδικότητες αυτές.

Δε γίνεται φυσικά λόγος για το ότι οι υπόλοιπες υγειονομικές δομές των νησιών μας (Περιφερειακά Ιατρεία και Κέντρο Υγείας) είναι υποστελεχωμένες και στην ουσία υπολειτουργούν λόγω των τραγικών ελλείψεων σε ιατρικό και μη προσωπικό καθώς και σε υποδομές.

Επειδή δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας πολίτες γ΄ κατηγορίας 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ - ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

-Να έρθει άμεσα δεύτερος παιδίατρος στο Νοσοκομείο μας και παιδίατρος στο Κέντρο Υγείας Ευδήλου προκειμένου να υπάρχει κάλυψη 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο. 

-Όλες οι μονήρης θέσεις γιατρών του νοσοκομείου να γίνουν διπλές (δηλαδή να υπάρχουν τουλάχιστον δύο γιατροί ανά ειδικότητα)

-Κάλυψη όλων των προβλεπόμενων κενών θέσεων ιατρικού και μή προσωπικού στα Περιφερειακά Ιατρεία, το Κέντρο Υγείας και το Νοσοκομείο με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό. Ανάπτυξη/αναβάθμιση των δημόσιων υγειονομικών παροχών στα νησιά μας.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, να μεριμνά η 2η Υ.Πε και το Υπουργείο Υγείας για τη έγκαιρη αναπλήρωση των γιατρών μονήρων ειδικοτήτων που για οποιονδήποτε λόγω απουσιάζουν.

Οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων:

1ου και 2ου Νηπιαγωγείου Αγίου Κηρύκου, 1ου και 2ου Δημοτ. Σχολείου Αγ. Κηρύκου, Λυκείου Αγ. Κηρύκου, 1ου και 2ου Δημ. Σχολ. Ραχών, Δημ. Σχολ. Ευδήλου, Νηπιαγωγείου Ευδήλου, Δημ. Σχολ. Καραβοστάμου

Θεματικές: 

Δημοσιεύθηκε στις 22 February 2018 | 5:45 pm


Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την μήνυση του Μητροπολίτη Κυθήρων κατά της παράστασης «Jesus Christ Superstar»

"H μήνυση του Μητροπολίτη Κυθήρων κατά των συντελεστών της θεατρικής παράστασης «Jesus Christ Superstar», για «κακόβουλη βλασφημία» και «καθύβριση θρησκεύματος» με βάση τα άρθρα 198 και 199 του Ποινικού Κώδικα, επαναφέρει για πολλοστή φορά στην επικαιρότητα μια χρονίζουσα υστέρηση της ελληνικής έννομης τάξης, την οποία η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου δεν έχει κουραστεί να υπενθυμίζει.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωση της η Ένωση:

"Οι επίμαχες διατάξεις δεν τιμωρούν τη διακινδύνευση της κοινωνικής ειρήνης αλλά την προσβολή σε βάρος του Θεού, σαν να είχε καν ανάγκη τέτοιας προστασίας. Αλλά και η υπεράσπιση αυτών των διατάξεων με επίκληση της κοινωνικής ειρήνης είναι εξόφθαλμα υποκριτική, καθώς όσοι προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα είναι, εν τέλει, οι ίδιοι που υποδαυλίζουν τα θρησκευτικά πάθη.

Η ελευθερία του λόγου και της τέχνης, σε πείσμα της συνταγματικής κατοχύρωσής της, αποτελεί το επιφανέστερο θύμα αυτής της ποινικής μας ιδιαιτερότητας. Από τα «Μυστήρια της Κεφαλλονιάς» του Λασκαράτου μέχρι τον «Τελευταίο Πειρασμό» του Καζαντζάκη, από το κόμικ του Haderer μέχρι τον πίνακα του de Cordier και από τον «Άγιο Πρεβέζης» μέχρι το «Γέροντα Παστίτσιο», γενιές εγχώριων και ξένων συγγραφέων και καλλιτεχνών έχουν δοκιμάσει τους κινδύνους της δράσης τους στην Ελλάδα.

Ακόμη και αν η τέχνη δεν απειλείται τόσο από νόμους όσο από γραφικά φαινόμενα μισαλλόδοξης αυτοδικίας, και πάλι οι συντεταγμένες εξουσίες του κράτους θα έπρεπε να αποτρέπουν την κοινωνική μισαλλοδοξία και όχι να συμμαχούν μαζί της ή να της προσφέρουν επιχειρήματα. Είναι κατ’ αρχήν παρήγορο ότι με την τελευταία αυτή θεατρική παράσταση έχουν μέχρι στιγμής ασχοληθεί μόνο κληρικοί και όχι αστυνομικοί ή εισαγγελείς, πλην όμως ακριβώς το ίδιο συνέβη πρόσφατα στο Παλαιό Φάληρο με το γλυπτό «Φύλαξ», του οποίου η καταστροφή δεν φαίνεται να αποτέλεσε καν αντικείμενο έρευνας".

Δημοσιεύθηκε στις 22 February 2018 | 5:29 pm



Δείτε αγγελίες στο Νομό Θεσσαλονίκης





Φιλικοί ιστότοποι:

tilegrafima.gr

ekklisiaonline.gr

7news.gr

Nea Smyrni Online

www.vimaorthodoxias.gr