Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Βοιωτίας    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Τριανταφύλλης Κωνσταντίνος (1832-1912)

Ο Κωνσταντίνος Τριανταφύλλης γεννήθηκε στη Λιβαδειά στις 11 Οκτωβρίου 1832. Πατέρας του ήταν ο Θανάσης Τριανταφύλλης και μητέρα του η Σοφία το γένος Χρίστου Κραβαρίτη ή Καψοσπίτη.
Ηταν καθηγητής, διανοούμενος της διασποράς. Έζησε και πέθανε στην Ιταλία το 1912.

Πηγή: Βοιωτικά Χρονικά, τεύχ. 1 Χειμώνας 1993

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 11 July 2017 | 10:18 am


Η Βοιωτία στα "Ελληνικά Επίκαιρα", Νοέμβριος 1965

Από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
Ελληνικά Επίκαιρα με θέματα Νοεμβρίου 1965, μεταξύ των οποίων:

Εκλογή του Δημήτριου Παπασπύρου ως Προέδρου της Βουλής.

Διάρκεια: 00:04:21:20 - 00:05:03:06
Περίοδος γεγονότων
15/11/1965 - 15/11/1965
Περίληψη
Κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση της νέας Συνόδου της Βουλής διεξάγεται ψηφοφορία για την ανάδειξη του Προέδρου του Σώματος. Στην ψηφοφορία επικρατεί ο Δημήτριος Παπασπύρου.
Περιγραφή
Κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση της νέας Συνόδου της Βουλής διεξάγεται ψηφοφορία για την ανάδειξη του Προέδρου του Σώματος. Στην κάλπη προσέρχονται διαδοχικά ο Πρωθυπουργός Στέφανος Στεφανόπουλος, ο Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και προσωρινός Υπουργός Βιομηχανίας Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας και ο Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και Υπουργός Εξωτερικών Ηλίας Τσιριμώκος. Οι Στ. Στεφανόπουλος και Γ. Αθανασιάδης-Νόβας καθήμενοι στα κυβερνητικά έδρανα. Ο Αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος προσέρχεται στην κάλπη. Στα βουλευτικά έδρανα διακρίνεται ο Αρχηγός του Κόμματος των Προοδευτικών Σπύρος Μαρκεζίνης. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτριος Παπασπύρου προσέρχεται στην κάλπη. Οι Στ. Στεφανόπουλος, Γ. Αθανασιάδης-Νόβας και Δ. Παπασπύρου συνομιλούν στα κυβερνητικά έδρανα. Πρόεδρος της Βουλής αναδεικνύεται ο Δ. Παπασπύρου ο οποίος συγκέντρωσε 149 ψήφους επί συνόλου 297 ψηφισάντων, έναντι 143 του υποστηριχθέντος από την Ένωση Κέντρου και την ΕΔΑ Εμμανουήλ Μπακλατζή.


Τελετή παράδοσης αντιαεροπορικών πυραύλων τύπου «Χωκ» στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού της Θήβας.

Διάρκεια: 00:05:41:04 - 00:06:31:18
Περίοδος γεγονότων
15/11/1965 - 15/11/1965
Περίληψη
Κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού, πραγματοποιείται η τελετή παράδοσης αντιαεροπορικών πυραύλων τύπου «Χωκ» από την κυβέρνηση των ΗΠΑ προς την Ελλάδα.
Περιγραφή
Ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Σταύρος Κωστόπουλος καταφθάνει με ελικόπτερο στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πυροβολικού, όπου τον υποδέχονται ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Τσολάκας και ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Γρηγόριος Σπαντιδάκης. Ο Στ. Κωστόπουλος επιθεωρεί στρατιωτικό άγημα, το οποίο αποδίδει τιμές. Ο Στ. Κωστόπουλος ανταλλάσσει χειραψία με τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Φίλιπ Τάλμποτ. Στο πλαίσιο της τελετής παράδοσης αντιαεροπορικών πυραύλων τύπου «Χωκ» από την κυβέρνηση των ΗΠΑ προς την Ελλάδα, οι Φ. Τάλμποτ και Στ. Κωστόπουλος εκφωνούν διαδοχικά ομιλίες. Ακολουθεί σύντομη επίδειξη των νέων πυραύλων.


Εορτασμός των Εισοδίων της Θεοτόκου στη Λιβαδειά

Διάρκεια: 00:07:13:06 - 00:07:45:17
Περίοδος γεγονότων
21/11/1965 - 21/11/1965
Περίληψη
Επίσημοι και πλήθος κόσμου παρακολουθούν τη λιτάνευση της εικόνας των Εισοδίων της Θεοτόκου στους κεντρικούς δρόμους της Λιβαδειάς.
Περιγραφή
Στο πλαίσιο του εορτασμού των Εισοδίων της Θεοτόκου στη Λιβαδειά, πραγματοποιείται η λιτάνευση της εικόνας των Εισοδίων της Θεοτόκου στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Την περιφορά της εικόνας παρακολουθούν ο Πρόεδρος της Βουλής Δημήτριος Παπασπύρου, ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής Διαμαντόπουλος, άλλοι επίσημοι και πλήθος πιστών. Στη συνέχεια, ο Δ. Παπασπύρου και οι υπόλοιποι επίσημοι επισκέπτονται το τουριστικό περίπτερο της Λιβαδειάς.


ellinikaepikaira111965.jpg

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 10 July 2017 | 3:13 pm


Βαρβαρούσης Πάρις | "Ογχήστιος Ποσειδώνας - Λατρεία και Πολιτική" (νέο βιβλίο)

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση το βιβλίο με τίτλο Ογχήστιος Ποσειδώνας - Λατρεία και Πολιτική των Πάρι Βαρβαρούση και Παναγιώτας Παπαευαγγέλου (εκδ. Παπαζήση, 2017, ISBN 978-960-02-3331-5)


ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΥ


Ένα νέο βιβλίο, το τρίτο κατά σειρά με αντικείμενο την αρχαία Αλιαρτία, αρχίζει το ταξίδι του με τις υπογραφές των συγγραφέων του, Π. Βαρβαρούση και Π. Παπαευαγγέλου, και με τις ευχές όλων, όσοι, με το δικό τους τρόπο και για τους δικούς τους λόγους, αγαπούμε την αρχαία και τη σύγχρονη Βοιωτία. Από κάθε σελίδα του ή καλύτερα από κάθε λέξη του -γιατί καμμιά τους δεν είναι τυχαία- αναδύεται η γνώση και διαχέεται η αγάπη για τον τόπο που ανέκαθεν λειτούργησε ως κοιτίδα, δίαυλος ή σταυροδρόμι λογής-λογής πολιτικών και πολιτισμικών ρευμάτων. 0 τίτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος και σαφής. Η θρησκεία -με κύρια έκφρασή της τη λατρεία- αγκάλιασε παντού και πάντοτε την πολιτική και αντιστρόφως η πολιτική τη θρησκεία.

Το ανά χείρας βιβλίο ολοκληρώνει μια τριλογία μελετών, γραμμένων με μεράκι, ζήλο, μεθοδικότητα και ευαισθησία. Θέμα τους είναι η αρχαία Αλιαρτία, μια λωρίδα γης ανάμεσα στο ιερό βουνό των Μουσών και τη «ζείδωρο» λεκάνη της Κωπάίδας, παρελικώνια, παραλίμνια περιοχή και περιλίμνια (perilacustris) συνάμα. Τώρα όμως το εξώφυλλο προϊδεάζει ευχάριστα τον αναγνώστη για κάτι το διαφορετικό στα περιεχόμενα και για τη νέα γραμμή πλεύσης των δημιουργών του βιβλίου με δύο ενδιαφέρουσες καινοτομίες. Η πρώτη εκφράζεται με την ουσιαστική συνεργασία των δύο συζύγων συγγραφέων, λογίων και ταλαντούχων ερευνητών στους τομείς τους, αντίστοιχα της πολιτικής επιστήμης και της κλασικής φιλολογίας. Η δεύτερη καινοτομία παρουσιάζεται στον τίτλο του έργου και στη χαρακτηριστική διελκυστίνδα του υπότιτλου, μεταξύ των δύο προαιώνιων μοχλών του ιστορικού γίγνεσθαι, δηλαδή της θρησκείας, ως λατρείας και της πολιτικής. Είναι όμως προφανές ότι, τόσο η παραπληρωματική συνεργασία των δύο συγγραφέων όσο και η διαρκής σύνθεση και αντίθεση των δύο εννοιών και πρακτικών, λατρείας και πολιτικής, κινούνται και δρουν στην κονίστρα της ιστορίας, ώστε στο τέλος και στην ουσία να μην αποτελούν ειδοποιούς διαφορές του βιβλίου σε σχέση με το ιστορικό περιεχόμενο και των προηγούμενων έργων, για την Αλίαρτο και την προϊστορική κατοίκηση στη σπηλιά του Σεϊντή.

0000.jpg

Το τοπικό και χρονικό σκηνικό, όπου κινείται το νέο βιβλίο ανήκει σε μοναδική για την πολιτική και θρησκευτική σημασία της περιοχής και σε μια άκρως ιδιαίτερη συγκυρία της αρχαίας ιστορίας της Βοιωτίας. Η περιπλάνηση στο πανάρχαιο και πολυσύνθετο μυθικό υπόβαθρο του τόπου είναι απολύτως απαραίτητη και εξόχως γοητευτική, με την επίγνωση όμως ότι η μυθολογική αφήγηση δεν είναι ιστορία και ούτε καν αξιόπιστη ιστορική πηγή, ασχέτως αν οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν την παράδοση αναλόγως με τις ανάγκες και τις περιστάσεις. Όμως και η ιστορία είναι διαρκώς και εκκωφαντικά παρούσα στη Βοιωτία και μάλιστα εδώ. Το υποβλητικό φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον του Ποσειδώνιου άλσους της Ογχηστού, ανάμεσα στην ακρολιμνιά του μεγαλύτερου υγροβιότοπου της νότιας Ελλάδας και στον ήμερο και μενεξεδί ορεινό όγκο του ανατολικού Ελικώνα, μάγευε ανέκαθεν τους ταξιδιώτες, στην αρχαιότητα αλλά και σήμερα. Αλλοτε προσκυνητές στο δρόμο τους προς το δελφικό ιερό, άλλοτε οδοιπόροι στο κεντρικό σταυροδρόμι του ελληνικού κόσμου και άλλοτε πολεμιστές στα πολυσύχναστα περάσματα της Βοιωτίας, είχαν την ποσειδώνια Ογχηστό ως αφετηρία και σταθμό τους, για τα σεβάσματα των Ελικωνίων Μουσών και των Λειβηθρίων Νυμφών, για τα πανάρχαια ιερά της Αθηνάς, στις Αλαλκομενές και στην Κορώνεια (Ιτώνιο), για το χρηστήριο του Τροφωνίου στην ιερή Λεβάδεια, για το προμαντείο του φωκικού Πανοπέα.

Η μυθολογία, σταθερό υπόβαθρο της θρησκείας και της λατρείας, έπαιζε καταλυτικό ρόλο στις πρώιμες κοινωνίες και είναι πανταχού παρούσα στις αρχαίες πηγές. Εκεί στο κέντρο της Βοιωτίας, πλάι στο απέραντο υγρό στοιχείο της Κωπαΐδας, με τις πολλές άλλες λίμνες, τα ποτάμια, τις πηγές, τις καταβόθρες, τις κατακλυσμένες ως τη θάλασσα πεδιάδες, κατοικούσε και κυρίως λατρευόταν ο Ποσει- δώνας. Κατά τους αρχαίους μάλιστα του ανήκε ολάκερη η βοιωτική γή, όπου είχε την πανάρχαια εξουσία του ως κύριος των απέραντων υδάτων, των αλόγων και των ανεξιχνίαστων υπόγειων σεισμών και καταποντισμών, συχνών πυκνών στην περιοχή.
Οι παραδόσεις και τόσες άλλες μαρτυρίες των αρχαίων, ανεξάρτητα από την κριτική της αξιοπιστίας τους μεταφέρουν αυτούσια μηνύματα, ευαισθησίες και βιώματα των αλλοτινών κατοίκων του τόπου, φορέων μιας τεράστιας παλαιάς και τότε, στα κλασσικά και ελλη
νιστικά χρόνια, κληρονομιάς. Οι συγγραφείς, συνδυάζοντας πολιτική σκέψη, μεθοδολογική επιστημονική έρευνα και σπάνια αρχαιογνωσία (Altertumswissenschaft), που τις διδάχθηκαν και άσκησαν δια βίου, υπεισέρχονται σε πλήθος όσα πεδία, όσα οι αρχαίες κοινωνίες βίωσαν και κληρονόμησαν στους μετέπειτα αιώνες. Αναφέρομαι ενδεικτικά σε κλάδους και πεδία όπως οι καλές τέχνες, η φιλολογία, η ιστορία, η επιγραφική, η νομισματολογία, η θρησκειολογία, η αρχαιολογία, η γεωγραφία, η αρχαιομετρία, η κριτική των αρχαίων πηγών, η γλωσσολογία, η πολιτική επιστήμη κ.ά. Οι συγγραφείς, χάρη στη άδολη αγάπη για το αντικείμενό τους και την πίστη τους στο όραμα του «νόστου», κατάφεραν να περάσουν, σχεδόν αλώβητα, τις παραπάνω Συμπληγάδες και, πλέοντας σε ήρεμα νερά, να οδηγήσουν το σκάφος τους στις καταπράσινες όχθες της άλλοτε μεγάλης λίμνης και εκείθε να το αράξουν δίπλα στο πολυπόθητο άλσος του Ποσειδώνα, στην Ογχηστό. Δεν φοβήθηκαν «τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες» και εξευμένισαν αρκούντως «τον θυμωμένο…άγριο Ποσειδώνα», του νεότερου ποιητή της Ιθάκης. Αυτοί τον θεό της 0γχηστού «τον κουβαλούσαν μες την ψυχή τους» και ασφαλώς τον γοήτευσαν με τα όσα έγραψαν με στοργή, μόχθο και συνέπεια.

Το έργο τους, χωρίς να φιλοδοξεί να φθάσει την άπιαστη κορυφή της απολλώνιας σοφίας ή της ελικώνιας έμπνευσης, διαθέτει, επί μέρους και επί του συνόλου του, τις κύριες αρετές και τα βασικά γνωρίσματα και χαρίσματα όλων των επιπέδων γνώσης: την απλότητα, τη σεμνότητα, την φιλαλήθεια, τη μετριοφροσύνη, τη φιλοπονία, την μεθοδικότητα, τη φιλανθρωπία, την πίστη, τον έρωτα για τη διαχρονική φυσική και πολιτισμική ενότητα και συνέχεια του τόπου. Το διακύβευμα ήταν μεγάλο. Σταδιακά, πρώτα με την ιστοριοδιφική εργασία τους για την αρχαία Αλίαρτο, ύστερα με την αναδίφηση της απώτερης προϊστορίας της περιοχής και τώρα με τη διεπιστημονική ερμηνεία των πολυσύνθετων φαινομένων μια ξεχωριστής αρχαίας λατρείας με σαφείς πολιτικές διαστάσεις και προεκτάσεις, κατέγραψαν πλήθος στοιχεία που ερμηνεύουν τις πολιτικές της ιστορίας και τις ιστορίες της πολιτικής διαχρονικά. Το έργο τους αυτό, μαζί με τα δύο προηγηθέντα για την Αλιαρτία, είναι καρπός μιας καρποφόρας και χαμηλότονης συν-εργασέας σε χώρους και δρόμους γνώριμους στους συγγραφείς αλλά, παρά ταύτα, το ίδιο ολισθηρούς και ακανθώδεις ακόμη και για τους ειδικούς, τους μυημένους επί μακρόν στα θιγόμενα επιστημονικά πεδία.

Συνειδητά ή αυθόρμητα οι συνεργαζόμενοι συγγραφείς διερεύνησαν,μέσα από μία διαλεκτική ανάλυση και σύνθεση των πηγών τους, το πιο ευαίσθητο δίπολο της αρχαίας, νεότερης και σύγχρονης σκέψης: τη θρησκεία (λατρεία) και την πολιτική. Γνωρίζω ότι οι συγγραφείς θα επιθυμούσαν, αυτή η δική τους θεώρηση της λατρείας, της πολιτικής και της ιστορίας του προσφιλούς τους τόπου, ιδιαίτερα υποβλητικού ανά τους αιώνες, να «συμπληρώσει τα απτά αποτελέσματα της αρχαιολογικής έρευνας στην περιοχή».

Βασίλειος Αραβαντινός, επίτιμος Έφορος των Αρχαιοτήτων Βοιωτίας


ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Αειφόρος χρήση της πολιτισμικής κληρονομιάς της Ογχηστού


Ως επίμετρο της παρούσας μελέτης προτείνονται συνοπτικά ορισμένες πρακτικές λύσεις που μπορούν να συμβάλουν στην αναγνώριση και διάχυση της πολυσύνθετης πολιτισμικής κληρονομιάς τής Ογχηστού
μέσα από το πλούσιο λογοτεχνικό, ιστορικό και ανασκαφικό υλικό, όπως αυτό εκφράστηκε με την επιστημονική τεκμηρίωσή του.

Το πρώτο ερέθισμα προς την κατεύθυνση αυτή προσφέρει, ήδη κατά την ελληνική αρχαιότητα, ο Παυσανίας που συνδέει την Ογχηστό με την ελληνική μυθολογία αναφέροντας ότι βρισκόταν κοντά στον λόφο της θρυλικής Σφίγγας που υπέβαλλε τους περαστικούς σε δοκιμασία με το περίεργο αίνιγμά της. Στη νεότερη εποχή, η περιγραφή του περιηγητή Habbo Gerhard Lolling, σύμφωνα με την οποία η Ογχηστός με το ιερό της βρίσκεται στον «λόφο που χωρίζει την Κωπαΐδα από το λεκανοπέδιο της Θήβας, απ’ όπου ο ταξιδιώτης,
ερχόμενος από τη Θήβα, αντίκριζε για πρώτη φορά την όμορφη λίμνη της Κωπαΐδας
», προβάλλει με παραστατικότητα και ζωντάνια το ιδιαίτερο βοιωτικό τοπίο, όπου οι τοπικές κοινωνίες ήδη από τη
μυκηναϊκή εποχή λάτρευαν τον κοσμοσείστη θεό. Επίσης, την περιοχή απαθανάτισαν με τα έργα τους ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων ο Simone Pomardi που συνόδευε τον περιηγητή Edward Dodwell (1801),
και ο Carl Anton Joseph Rottmann (1837), ο μεγάλος «Έλληνας ζωγράφος», όπως ονομάστηκε αργότερα.

Η επίδραση που ασκούσε ανέκαθεν το ποικιλόμορφο κωπαϊδικό τοπίο της Ογχηστού στις τοπικές κοινωνίες και η διατήρησή του στη μνήμη όσων το επισκέφθηκαν ήταν αποτέλεσμα του συνδυασμού ιδιαιτεροτήτων και συμβολισμών που εξέπεμπε το ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον σε συνδυασμό με το ιστορικό και μυθικό παρελθόν. Οι ποιητικές αναφορές στα καθαρόαιμα άλογα (κέλητες) που έφθασαν από την Αφρική στις εύφορες πεδιάδες στις ογχήστιες όχθες τής λίμνης τής Κωπαΐδας και, μετά τη δοκιμασία στο Ογχήστιο ιερό, αξιοποιούνταν σε ιππικούς αγώνες στα πανελλήνια ιερά, συμπληρώνουν την εικόνα του Ποσιδήιου ἀγλαοῦ ἄλσους.

%CE%9F%CE%93%CE%A7%CE%97%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%9F%CE%A3.jpg

Η Κωπαΐδα του Carl Rottmann, 1835 (Neue Pinakothek, München) Ο Rottmann απεικονίζει εδώ μόνο το βόρειο τμήμα της λίμνης. Το μεγαλύτερο μέρος της δεν ήταν ορατό από τη θέση, όπου στεκόταν, λόγω του παρεμβαλλομένου λοφίσκου που διακρίνεται στα αριστερά. Κατά τον σχεδιασμό του τοπίου, ο ζωγράφος πρέπει να στεκόταν σε χαμηλό ύψωμα κοντά στην Αγία Μαρίνα, όπου βρίσκεται μια από τις αρχαιότερες νεολιθικές θέσεις της Βοιωτίας. Πίσω του είχε τη Μεγάλη Καταβόθρα (ή Σπηλιά του Ηρακλή), απ’ όπου εκχύονταν τα νερά της λίμνης στον Ευβοϊκό κόλπο (όρμος Σκροπονέρι). Στο μέσον της εικονιζομένης άποψης της λίμνης, διακρίνεται η νησίδα Γκλα με τα κατάλοιπα της μυκηναϊκής ακρόπολης και, στο βάθος, το όρος Ακόντιον, στους πρόποδες του οποίου βρίσκεται ο Ορχομενός. Πιο πίσω, προβάλλει ο μεγάλος όγκος του Παρνασσού. Δεξιά της νησίδας, ο ζωγράφος αποτύπωσε την περιοχή του Κάστρου, όπου στην αρχαιότητα υπήρχε η πόλη Κώπαι που έδωσε στη λίμνη το όνομά της. Ο Rottmann έκανε το πρώτο σχέδιο του πίνακα με μολύβι. Με την επιστροφή στην πατρίδα του, αποτύπωσε το κωπαϊδικό τοπίο σε ελαιογραφία, καθώς και όλα τα άλλα μέρη της Ελλάδας, για τα οποία είχε κάνει σχέδια.


Το Ποσειδώνιο της Ογγηστού μπορεί να ανακτήσει και στη σύγχρονη εποχή τμήμα τής παλιάς του αίγλης. Η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση δεν θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να περιορίζεται μόνο στη μελέτη των δεδομένων που προκύπτουν από τις ανασκα φές, αλλά να συμπεριλαμβάνει και να προβάλλει με ενιαίο τρόπο το σύνολο των γνώσεων, υλικών και άυλων, που έχουν κληρονομηθεί, δεδομένου ότι μόνο μέσω μιας ολοκληρωμένης εικόνας τού εν λόγω πολιτισμικού προϊόντος είναι δυνατό να επιτευχθεί η αειφόρος αξιοποίησή του. Θα προσθέταμε, μάλιστα, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί ιδιαίτερα μέσω της διασύνδεσης της πλούσιας πολιτισμικής και φυσικής κληρονομιάς τής Ογχηστού και με τα όμορά της πολιτισμικά κέντρα. Η συνειδητοποίηση της τεράστιας επιρροής που ασκούσε ο μέχρι πρόσφατα κρυμμένος «θησαυρός» τής Ογχηστού στη ζωή των Βοιωτών γίνεται πλέον αντικείμενο συλλογικής μνήμης και ως κοινωνικό αγαθό συνδέεται με το παρόν ενισχύοντας τη διάχυσή του μεταξύ των πολιτών. Το γεγονός ότι οι ομοτράπεζοι και
συγκάτοικοι κατά τον Στράβωνα και αμφικτίονες κατά τον Πίνδαρο είχαν συσπειρωθεί γύρω από τον κοσμοσείστη θεό που είχε τον θρόνο του στην Ογχηστό και διαμόρφωσαν τη συλλογική τους ταυτότητα
δημιουργώντας πόλεις και ιερά ήδη από τα αρχαϊκά χρόνια αγγίζει σήμερα κάθε άτομο χωριστά.

Ως εκ τούτου, η δύναμη της ογχήστιας πολιτισμικής κληρονομιάς εκφράζει ουσιαστικά μια επικοινωνιακή διαδικασία που διαμορφώνει τη συλλογική μνήμη, ιδιαίτερα με την κατανόησή της ως νέου πολιτισμικού προϊόντος. Στον βαθμό που ο πολιτισμός από τη φύση του συμβάλλει στην κοινωνική αλληλεγγύη και την κοινωνική συνοχή, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς που εξειδικεύονται στην προβολή και διαχείριση πολιτισμικών προϊόντων, καθώς και οι υπεύθυνοι των τοπικών κοινωνιών έχουν κάθε λόγο να σχεδιάσουν μια στρατηγική επικοινωνίας στο συγκεκριμένο θέμα αξιοποιώντας και την ψηφιακή τεχνολογία, ο ρόλος της οποίας είναι σήμερα ιδιαίτερα σημαντικός.

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 10 July 2017 | 10:15 am


Μπλούτη Καράτζαλη Νίκη | “…έχω πάντα ως απόθεμα μια τάση αισιοδοξίας, γι’ αυτό και σπάνια σκέφτομαι αρνητικά” (συνέντευξη)

Σημερινή φιλοξενούμενη της λογοτεχνικής δράσης «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι η συγγραφέας Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη, την οποία και ευχαριστώ για την τόσο αυθόρμητη εξομολόγησή της!

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 17 May 2017 | 2:57 pm


Στεργιόπουλος Βαγγέλης | Αράχοβα, στα ψηλώματα του Παρνασσού

3.jpg

Να φτάση κανένας κατάκορφα στον Παρνασσό και να πατήση τις δυο του κορφές Λιάκουρα και Γεροντόβραχο —τον πέτυχε ο Λουκιανός που τον είπε «δυκόρυμβο»— μπορεί να διαλέξη απ' όποια πλαγιά θελήση. Φιλόξενος και καλόδεχτος σαν Ρουμελιώτης που είναι, κανενός στρατοκόπου τη στράτα δεν μποδίζει.
Δαδί, Βελίτσα, Αγώριανη, μοναστήρι Ιερουσαλήμ (Δαύλια), Δελφοί, Αράχωβα, όλες οι μεριές αυτές, βγάζουνε στα ψηλά του. Στο χέρι σου είναι απ' όποια θέλεις να διαλέξης. Μα δεν είναι όλες για τον καθένα. Χρειάζονται κότσα γερά. Δελφοί κι Αράχωβα θέλουνε πνεμόνια που ν' αψηφάνε της ανηφοριάς το βαλάντωμα. Αγριμιού ποδάρια θέλει απ' την Αγώριανη. Κι απ' το Βελιτσιώτικο και την Ιερουσαλήμ δεν φτάνουνε μονάχα αυτά, θέλει και χέρια ατσαλένια.

Ζαβότοπος, δύσκολα πατιέται. Αναγκάζεσαι με τα τέσσερα να σκαρφαλώνης. Αποκοτιά το να πισοκυττάξης. Θολώνει το μάτι, κόβεται ο ανασασμός και το μυαλό σκοτίζεται. Πιο γλυκά σε φέρνει ο δρόμος απ' το Δαδιώτικο. Κάθε μια όμως με τη δικιά της χάρη, με τις δικιές της ομορφιές!
Και τούτη τη φορά, μου έλαχε να πάρω το δρόμο απ' τ' Αραχωβίτικο. Από κειπέρα πάτησα το βουνό, που κράτησε τ' όνομα του παληού ήρωα Παρνασού, γυιου του Ποσειδώνα —άλλοι θέλουνε του Κλεοπόμπου— και της νύφης Κλεοδώρας.

Απομεσήμερο κοντεύει όταν αφίνει την Αράχωβα η συντροφιά μας για τ' ανέβασμα. Από καιρό καλύτερο δεν μπορούσαμε να πετύχουμε. Μας το υπόσχεται ο ολοκάθαρος ουρανός κ' οι καιροσκόποι Αραχωβίτες μάς το βεβαιώνουν. Από εποχή ό,τι πρέπει: αρχές του Αυγούστου.
Ξεκινάμε απ' την εκκλησιά του Άη Γιώργη, πάνω απ' την Αράχωβα —δω κοντά γίνηκε κ' η ξακουστή μάχη του Καραϊσκάκη— πλαγιάζουμε για λίγο το Λογγερίσιο κι ανηφορίζουμε το Σκαφθάκι.

Προχωρώντας, ζερβά μας συναντάμε το τελευταίο τρεχούμενο νερό της διαδρομής μας. Είναι το νερό που ποτίζει την Αράχωβα, απ' την Μάννα. Δεξιά μας ξαπλώνεται απ' τη μια το Ξεροβούνι (Κίρφις) κι απ' την άλλη ένα κομμάτι απ' τα ριζά του Παρνασσού: ο Άη Νικόλας. Απ' το στενό τους άνοιγμα που αφίνουνε, λες κι αδικοβασανίζονται χρόνια για να σμίξουνε, φαίνεται στα ξέμακρα η Λειβαδιά μ' ολάκερο τον κάμπο της. Τι υπέροχες αντιθέσεις που δίνουνε τα φρεσκοθερισμένα χωράφια, σιμά στα πράσινα μπαμπακοχώραφα! Και πιο δω, κάτω απ' τα πόδια σου, το αιματοβαμμένο στενό του Ζεμενού. Πόσα δεν ξυπνάνε στο νου σου, αντικρύζοντας τον ιερό αυτό δρόμο, πούβγαζε παληά απ' τη Βοιωτία στους Δελφούς!

Φτάνουμε στον Τυριά: Μια απέραντη σπηλιά που οι Αραχωβίτες τσοπάνηδες τη χρησιμοποιούνε για ψυγείο. Τι λέω οι Αραχωβίτες; Όλ' οι περίγυρα τσοπάνηδες δωμέσα φέρνουνε τη σοδειά τους και την ποστιάζουνε για να περάση το καλοκαίρι. Έτσι κράτησε και τ' όνομα Τυριάς. Από ένα κομμάτι βράχου σκαλισμένο πάνω στο έμπα της σπηλιάς, μαθαίνουμε πως το θεόχτιστο αυτό ψυγείο το επισκεύασε ο Τομαράς κι ο Ανάγνου για να το εκμεταλλευτούνε. Τώρα πεια το έχει η κοινότητα της Αράχωβας. Κάθε τσοπάνης πληρώνει 0,50 λεπτά την οκά για ό,τι θα βάλη μέσα να διατηρηθή. Φέρνουνε τα γαλαχτερά τους κατασκευάσματα τον Απρίλη και τα παίρνουνε, περνώντας του Άη Δημητριού. Κ' έχει τόσο κρύο στο βάθος της, που διατηρούνται μια χαρά.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Τάκη Λάππα «Στα Ψηλώματα του Παρνασσού», Αθήνα 1937 (ανατύπωση 1993, Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς).

Ο λογοτέχνης και ιστορικός Τάκης Λάππας (Λιβαδειά 1904-Αθήνα 1995) επιδόθηκε κατεξοχήν στη μελέτη της ιστορίας της Ρούμελης και τιμήθηκε επανειλημμένα για το πλούσιο συγγραφικό έργο του (ιστορικές μελέτες, βιογραφίες, πεζογραφήματα, ταξιδιωτικά κείμενα, θεατρικά έργα) και την εν γένει πνευματική δραστηριότητά του.

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Αναδημοσίευση από το ΔΙΑΚΟΠΕΣ

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 16 May 2017 | 2:48 pm


Τυμπλαλέξη Ευαγγελία | Δοκίμιο: «Λόγος ανθηρός χειρο-νομηθείς…»

«Ο Απρίλης, ο μήνας ο σκληρός, κατά τον ποιητή, σμίγει με τις πασχαλιές του επιθυμία και θύμηση. Υποκύπτοντας κι εγώ στα δύο μικροσκοπικά αυτά τέρατα -συντηρούνται άλλωστε με το ελάχιστο- σας προσκάλεσα σήμερα, μέρα σημαδιακή, για ένα πραξικόπημα, όχι βέβαια κατά της καθεστηκυίας τάξεως-κάθε τάξη γίνεται καθεστηκυία- αλλά εναντίον ενός δημιουργήματός της χειρότερου απ’ την ίδια, της οικοδομημένης και αυτοαναπαραγόμενης ηθικής της, της ηθικής της σκοπιμότητας, του πρέπει, του ωφέλιμου, του αποδοτικού, της πιο ανασχετικής δυνάμεως για τη χαρά του ανθρώπου. Καιρός να αναπτύξει κανείς και «αντισώματα για την Ευθύνη».
~Παναγιώτης Στάμος


Της Ευαγγελίας Τυμπλαλέξη*

f11-681x1024.jpg

Στον Ελικώνα Βοιωτίας εν έτει 1939 βλέπει το πρώτο φως ο Παναγιώτης Στάμος. Μέχρι τα δώδεκα έτη, όπως ο ίδιος διατείνεται σ’ ένα ευφυές τύπου βιογραφικό, διετέλεσε αχίτων-ανυπόδητος-χαμαιεύνης. Στα δεκατρία του υποδέθηκε αλλά δεν υποδύθηκε κανέναν ρόλο, όντας ανίκανος γι’ αυτό.

Με το απόσπασμα, το οποίο προλογίζει τον κορμό του κειμένου, ο συγγραφέας δεν αποτείνεται σε ανέργους ή σκλαβωμένους, αλλά σε μαθητές Λυκείου την 21η Απριλίου 1983, ημερομηνία αιματοβαμμένα επετειακή και η οποία συνέπεσε με την λήξη της διδακτικής δραστηριότητας εκείνης της περιόδου. Καλόμοιροι οι άνθρωποι που έτυχαν μύηση στην μετάληψη των μαιάνδρων της ζωής από τέτοιου βεληνεκούς δάσκαλο.

Αποφοίτησε απ’ το εξατάξιο Γυμνάσιο στη Λεβαδειά, μετανάστευσε στη Γερμανία προς εύρεση εργασίας. Ύστερα από ενάμισυ έτος έδωσε εξετάσεις και εισήχθη στη Νομική Σχολή, απ’ την οποία μεταπήδησε στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1971 προσελήφθη απ’ τη Γερμανική Σχολή, όπου και εργάστηκε επί τριάντα έτη σαν Καθηγητής-Γυμνασιάρχης-Λυκειάρχης.

Το έργο του «Λόγος ανθηρός χειρο-νομηθείς» εμφανίζεται απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη το 1983 και αποτελεί μία τομή στα Ελληνικά Γράμματα μέχρι και σήμερα. Με ρητορική δεινότητα κοινωνεί το «προσωποπαγές δικαίωμα» της αυτάρκειας του Λόγου στον αναγνώστη, ο οποίος αφ’ ενός δυσπιστεί στις πνευματικές υποθήκες και αφ’ ετέρου ταλαντεύεται στο «χαίνον τραύμα της ανυπαρξίας» δηλαδή τη ζήση. Η μουσικότητα παραπέμπει σε ανάγνωση ορχηστρικής παρτιτούρας με την αντίστιξη να ελλοχεύει την παρήγορη λύτρωση μπροστά στην Αλήθεια. Ο όρος Αλήθεια, σύμφωνα με τον συγγραφέα, απεκδύεται τις διαστάσεις της α-λήθ-ειας ή α-λάθ-ειας για να αποκτήσει το ελληνικό παράστημα της Αλήθειας, η οποία ανιχνεύεται στην κώφευση των υπολογιστικών κινήσεων στις ανθρώπινες σχέσεις. Και σ’ αυτό το σημείο καλείται ο αναγνώστης να αποτινάξει το ατελές κι ενδεχομενικό της διαφοροποίησης των πολλαπλών επεξηγηματικών συνιστωσών.

Πραγματεύεται τις θεματικές της Επανάστασης-της Παιδείας-της Μουσικής, των οποίων ο φέρων σκελετός τρεκλίζει επικίνδυνα εκπέμποντας ένα γόρδιο εναγκάλισμα ψεύδους και κυοφορώντας το βλαπτικό αντίδωρο του αποπροσανατολισμού. Δεν αναφέρεται σε επανάσταση «κομματικών παρασυναγωγών» αλλά στην πλήρη απελευθέρωση των ενστίκτων, ώστε να επανεγκριθούν στην καθημερινότητα τα οράματα σαν ειδοποιός διαφορά έναντι της ύβρεως. Όσον αφορά στη Μουσική ανακινεί θέμα «νεότευκτων τυράννων», οι οποίοι φιμώνουν την έκφραση κι εκδίδουν τον ήχο. Ηχηρό χαστούκι συνιστά ο χειρονομηθείς Λόγος για την Παιδεία, αφού χαρακτηρίζει το παιδαγωγικό σύστημα ως «έωλο κι απότοκο της οικονομικής ιδεολογίας». Στο βωμό της ορθολογικής αποδοτικότητας του Καπιταλισμού θυσιάζεται οιαδήποτε «πνευματική μαρμαρυγή».

F_stamos-1024x768.jpg

Ο αναγνώστης νιώθει να πάλλεται στο προκρούστειο μεταίχμιο της σύγκρουσης φωτός και σκότους. Η κατάδυση στο πόνημα αποτελεί έναν αφορισμό τόσο αυτονόητο όσο και οξύμωρο. Αντιλαμβάνεται πως τεχνηέντως η Σκέψη-η Ποίηση-η Τέχνη μετεξελίχθηκαν σε παραγωγούς-μεσάζοντες-καταναλωτές μέσα στο περίκλειστο πλαίσιο, που ονομάζεται κουλτούρα. Η τυφλή γενναιοδωρία της φύσης μεταφράζεται απ’ τον άνθρωπο σαν εκδικητική μανία, τη στιγμή που ο ίδιος οπλίζει τις αντιδράσεις της. Ο Λόγος ανθηρός για να εφορεύει τις επίορκες αλλαγές και χειρονομηθείς για να φανερώνει την εκτροπή της σύγχρονης αγωγής. Η ερμηνευτική οπτική του Παναγιώτη Στάμου τον στέφει φιλόσοφο μιας ταλαντευόμενης ευστάθειας κλυδωνίζοντας την αραχνιασμένη αμεταβλησία του αναγνώστη.

Ο συγγραφέας μετά το «Λόγος ανθηρός χειρο-νομηθείς» πέφτει σε χειμερία νάρκη συγγραφικά για να επανέλθει το 1991 με την ποιητική συλλογή «Κυοφορία Σιωπής». Έπειτα ανά τακτά χρονικά διαστήματα δημοσιεύονται τα έργα του: «Αδήλων όψις» το 1993, «Σκιάς ποίκιλμα» το 1998, «Ενδοχώρα της ανάγκης» το 2004, «Με των λέξεων τον πηλό» το 2005, «Ιδού η φύτρα» το 2006.

Ο Παναγιώτης Στάμος αποβιώνει στις 8 Απριλίου 2016 σε ηλικία 77 ετών.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως:

«Στους γονείς του οφείλει το ζην, στη μητέρα του ιδιαίτερα και κάποια εξοικείωση με την αυτοσχέδια ποίηση, δηλαδή την ποίηση-τον χορό-το τραγούδι. Στους απώτατους προγόνους του την αφή-τη γεύση-την όσφρηση-την όρθια στάση. Στους δασκάλους της εγκύκλιας παιδείας, μετά από πολλά χρόνια άγονης θητείας, τη γραφή και την ανάγνωση, ικανά τροφεία, ενώ στους πανεπιστημιακούς του δεν οφείλει απολύτως τίποτα, ούτε καν χάριτας, και το θεωρεί ατύχημα ότι φοίτησε στη Νομική και αποφοίτησε απ’ τη Φιλοσοφική Σχολή…»

f11a.jpg

*Το γυροσκόπιο αντίληψης της Ευαγγελίας Τυμπλαλέξη οδυνάται για τα κακώς κείμενα στον Πλανήτη. Νιώθει να πάλλεται σε χώρο μαγνητικά απομονωμένο και η πυξίδα έχει χαθεί.

Αναδημοσίευση από το fractal Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 13 May 2017 | 12:26 pm


«ΚΑΤΑΚΑΗΜΕΝΗ ΑΡΑΧΩΒΑ» Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΛΗΣΤΑΡΧΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

«Κατακαημένη Αράχοβα, Νταβέλη, Νταβέλη
Και Δίστομο και Δαύλεια, αχ μωρέ Χρήστο Νταβέλη
Τους κλέφτες τι τους κάματε και τους Κακαραπαίους
Αχ στο Ζεμενό τους έχουμε, τους πολεμάει ο Μέγας
ο Μέγας απ’τη Ράχοβα και ο Δούκας απ’ τη Δαύλεια
Εις τα ταμπούρια πήδηξε (σημ. ο Μέγας) με το σπαθί στο χέρι
Και τον Φουντούκην έκοψε και τον Χρήστο Νταβέλη»

enginefeed1gr.jpg

Ο Χρήστος Νταβέλης ήταν ληστής που καταγόταν απο την Αράχωβα ή από τα Στύρα της Εύβοιας. Γεννήθηκε το 1832 και ονομαζόταν κανονικά Χρήστος Νάτσιος. Έγινε διάσημος για τις ερωτικές του ιστορίες και τους μύθους γύρω από το όνομά του.

Η πρώτη ιστορία που έχει ήρωα τον Νταβέλη αναφέρει οτι γύρω στα 20 του ήταν βοσκός σε κοπάδια της Μονής Νταού Πεντέλης, των οποίων το γάλα πουλούσε στην Αθήνα (άλλη παράδοση υποδεικνύει τη Μονή Πετράκη στο Κολωνάκι). Όταν κάποτε ο ηγούμενος της μονής του έδωσε ερωτικό γράμμα για να το παραδώσει σε μοναχή της πόλης, ο Νάτσιος από περιέργεια το πήγε σε κάποιον να του το διαβάσει. Μαθαίνοντας το περιεχόμενό του, αποφάσισε να γνωρίσει ο ίδιος τη μοναχή και από τότε έγινε τακτικός επισκέπτης της. Όταν το έμαθε ο ηγούμενος εξοργίστηκε και συκοφάντησε τον Νταβέλη στις αρχές για κλοπή. Λόγω της άδικης κατηγορίας λοιπόν συνελήφθη και τιμωρήθηκε με ραβδισμό στις φτέρνες (φάλαγγα)

Ο νεαρός στη συνέχεια διέφυγε στα Στύρα. Εκεί ερωτεύτηκε την κόρη ενός παπά, ο οποίος όμως την είχε τάξει σε ένα πλούσιο τσέλιγκα. Όταν έφτασε στο χωριό ένα απόσπασμα αναζητώντας κάποιον φυγόστρατο που λεγόταν Νάστος, ο τσέλιγκας για να τον εκδικηθεί για την κόρη του παπά, υπέδειξε τον νεαρό. Εκείνος τους απεκάλυψε οτι λεγόταν Νάτσιος κι όχι Νάστος… αλλά ποιός τον πίστευε; Όταν αυτοί θέλησαν να τον συλλάβουν αντιστάθηκε και ακολούθησε συμπλοκή όπου σκότωσε έναν χωροφύλακα και κατάφερε να ξεφύγει.

bf6a319b0da9e4a925e37f41c760729c.jpg

Μετά από αυτό το περιστατικό, βρήκε καταφύγιο στα βουνά, στη συμμορία του ξαδέλφου της μητέρας του, του φημισμένου ληστή Κακαράπη (πραγματικό όνομα Μπελούλιας). Σύντομα όμως, ως άνθρωπος με ενεργητικότητα και πνεύμα πρωτοβουλίας, δημιούργησε τη δική του συμμορία με την οποία λήστευε ταξιδιώτες, χωρικούς και βοσκούς.

Τα πράγματα άρχισαν να μπερδεύονται ακόμη περισσότερο όταν η Ιταλίδα κόμισσα Λουίζα Μπανκόλι, η οποία είχε ζητήσει την προστασία της συμμορίας προκειμένου να επισκεφθεί με ασφάλεια τους Δελφούς, ερωτεύτηκε τον Νταβέλη. Για κακή του τύχη την κόμισσα ερωτεύτηκε και ο υπαρχηγός του Γιάννης Μέγας, ο οποίος από σύμμαχος έγινε ορκισμένος εχθρός του. Ο Μέγας αργότερα κατατάχθηκε στη Χωροφυλακή όπου έγινε αξιωματικός.

Η ληστρική δράση του Νταβέλη δεν είχε κάτι το εξαιρετικό για την εποχή του, πέραν ενός συγκεκριμένου περιστατικού το οποίο διέδωσε τη φήμη του στην Ελλάδα, καθώς ελήφθη από τους Έλληνες ως πράξη αντίστασης εναντίον της ξένης αυθαιρεσίας. Το 1855, στην εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου, με τον ηθελημένα ταπεινωτικό αποκλεισμό της Αθήνας από τον αγγλογαλλικό στόλο και την ξενική κατοχή του Πειραιά, ο Νταβέλης μετακινήθηκε πέτυχε, στην οδό Πειραιώς, τη σύλληψη Γάλλου αξιωματικού του στρατού κατοχής που είχε καταπλεύσει στον Πειραιά για να αποτρέψει τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Κριμαϊκό Πόλεμο στο πλευρό της Ρωσίας. Για την απελευθέρωσή του αξιωματικού, ο οποίος ονομαζόταν Μπερτώ (ή Μπρετώ), ο Νταβέλης εισέπραξε το υπέρογκο για την εποχή ποσό των 30.000 δρχ. σε χρυσό από την ελληνική κυβέρνηση. Η τελευταία ταχύτατα ενέδωσε στις απαιτήσεις του Νταβέλη θέλοντας, αφενός να αποφύγει την ανάμιξη των ξένων Δυνάμεων στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, κι αφετέρου να προλάβει τυχόν αποκαλύψεις για την διαπλοκή ανάμεσα σε ληστρικές συμμορίες και πολιτικά πρόσωπα της εποχής. Η είσπραξη των λύτρων στην παραλία του Κορινθιακού, όπου ο Νταβέλης είχε καταφύγει στηριζόμενος σε δίκτυο υποστηρικτών, εξόργισε τους άλλους λήσταρχους, οι οποίοι προσδοκούσαν από την απελευθέρωση του ξένου αξιωματικού αντί χρημάτων, την παροχή γενικής αμνηστίας.

2b47ab838218decc72dc479f82ec5cd5.jpg

Ανάμεσα στους θρύλους που αφορούν τον Νταβέλη, ένας τον θέλει να κατεβαίνει συχνά, μεταμφιεσμένος, στην Αθήνα όπου έπινε καφέ και συζητούσε ανενόχλητος στα καφενεία της πόλης. Τοπική παράδοση αναφέρει πως, από το καταφύγιό του στο Σπήλαιο των Αμώμων, έφτανε, μέσω υπόγειας σήραγγας, στη βίλα της Δούκισσας της Πλακεντίας όπου περνούσε ρομαντικές στιγμές μαζί της.

Την άνοιξη του 1856, κορυφώθηκε η δράση του γύρω από την Αθήνα. Τον Μάιο, αιφνιδίασε τους χωροφύλακες που έδρευαν στην κωμόπολη του Μενιδίου, αναγκάζοντάς τους να του παραδώσουν τα όπλα τους. Μετά από αυτή την ταπείνωση, η Χωροφυλακή τον καταδίωξε ανελέητα μέχρι τον Παρνασσό. Τότε η αλληλογραφία της κόμισσας Μπανκόλι, η οποία προσπαθούσε να φυγαδεύσει τον Νταβέλη και τη συμμορία του στην Ιταλία, έπεσε στα χέρια της Χωροφυλακής. Με γνωστές πια τις επόμενες κινήσεις του, μεγάλη δύναμη χωροφυλάκων κατόρθωσε να τον περικυκλώσει, κοντά στο Ζεμενό της Βοιωτίας στις 12 Ιουλίου του 1856. Το καταδιωκτικό απόσπασμα είχε τη συνδρομή έμπειρων ιχνηλατών και πολλών ντόπιων χωρικών, που είχαν επιστρατευθεί από δημάρχους με επικεφαλή τον πρώην ληστή νυν υπολοχαγό Γιάννη Μέγα.

Κατά τη σύγκρουση που ακολούθησε, ο Νταβέλης προσφέρθηκε να μονομαχήσει μέχρι θανάτου με τον πρώην σύντροφό του, Γιάννη Μέγα. Ο Μέγας, πνέοντας ακόμη μανία εκδίκησης εναντίον του πρώην αρχηγού του, όρμησε για να του κόψει το κεφάλι με τη λόγχη του. Όμως ο Νταβέλης πρόλαβε να σκοτώσει τον Μέγα, πριν ο ίδιος τρυπηθεί από άλλον χωροφύλακα, πυροβολώντας τον και φωνάζοντας «ούτε ο Νταβέλης στα βουνά ούτε ο Μέγας στα παλάτια». Το καλοκαίρι του 1856 και για πολλές ημέρες, το κεφάλι του Νταβέλη καρφωμένο σε ένα κοντάρι στήθηκε στην Πλατεία Συντάγματος σε κοινή θέα.Στη συμπλοκή στην σκοτώθηκαν 17 ακόμη παράνομοι, μεταξύ των οποίων οι Κακαράπης, Ζαφείρης και Φουντούκης.

Το τραγούδι που αναφέρεται στον φόνο του Νταβέλη στο Ζεμενό είναι το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι.


πηγές


Αναδημοσίευση από το greek culture/ελληνικός πολιτισμός

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 3 May 2017 | 1:38 pm


Η Βοιωτία από ψηλά (video/drone)

Μερικά από τα πιο όμορφα και γνωστά σημεία της Βοιωτίας από Drone

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 26 April 2017 | 9:46 am


Μπλούτη Καράτζαλη Νίκη | "Οι τυχεροί" (διήγημα)

"Οι τυχεροί", ένα διήγημα της Νικολίτσας Μπλούτη

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 25 April 2017 | 11:48 am


Βρίσκοντας καταφύγιο στη Λιβαδειά


Μία μικρή πόλη της Στερεάς Ελλάδας δίνει το παράδειγμα για την υποδοχή και ένταξη των προσφύγων σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και αποδοχής.
Στη Λιβαδειά, στο πλαίσιο του προγράμματος στέγασης που υλοποιεί η Ύπατη Αρμοστεία σε συνεργασία με το Δήμο Λεβαδέων, οι πρόσφυγες όπως η οκτάχρονη Μαρά και η οικογένειά της, έχουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στην κανονικότητα και να κάνουν όνειρα για ένα μέλλον μακριά από τον πόλεμο και το φόβο.

Πηγή

Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 5 April 2017 | 9:10 am


Χατζηπαύλου Γιώργος

Ο Γιώργος Χατζηπαύλου γεννήθηκε στη Λιβαδειά (3 Αυγούστου 1977). Είναι ηθοποιός και stand-up comedian. Έγινε γνωστός από τις τηλεοπτικές εκπομπές Σκερτσάκια, Σφηνάκια, Λες και το ξερες και Κάτι Ψήνεται.

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 13 February 2017 | 2:54 pm


Μπλούτη Καράτζαλη Νίκη | «Μαμά, θα μας κουρέψουνε;» (διήγημα)

Αναδημοσίευση από το Λόγω Γραφής 24.09.2016

Logoi_ton_Filon_diigima_Nikolitsa_Mplouti_Mama_tha_mas_kourepsoune_LogoGrafis.gr_.jpg

«Μαμά, θα μας κουρέψουνε;», ένα διήγημα της Νικολίτσας Μπλούτη

-Mανούλα, τέλειωσα το φαγητό μου. Θα παίξουμε τώρα το παιχνίδι που λέγαμε με τις λέξεις; Εσύ θα μου λες γράμματα κι εγώ θα βρίσκω λεξούλες… Εντάξει;

-Εντάξει μωρό μου. Κάτσε να πάρω τα πιάτα ένα λεπτό από το τραπέζι κι αμέσως μετά αρχίζουμε…

-Σήμερα μαμά η κυρία, μας είπε ένα πολύ ωραίο παραμύθι για τον Θεούλη και τον κόσμο. Θέλεις μόλις τελειώσουμε με το παιχνίδι να σου το πω;

-Και βέβαια να μου το πεις, αφού ξέρεις πόσο μ’ αρέσουν τα παραμύθια.

-Ωραία! Έλα, άρχισε τότε, πες μου γραμματάκια.

-Μμμμ, λοιπόν… Πες μου λέξεις από ‘’κάπα’’, όπως καρότο…

-Ναι, ναι θα βρω μη με βοηθάς εσύ… δεν πρέπει. Η κυρία δεν μας βοηθάει όταν μας ρωτάει… Από ‘’κου’’ ε; ‘’Κότα’’, ‘’κουτί’’, ‘’κουνουπίδι’’, που φάγαμε σήμερα και δεν μ’ άρεσε καθόλου, α και ‘’Καλαμάτα’’ μανούλα, που ‘ναι η πόλη μας… Δεν πιάνεται που είναι πόλη;

–Και βέβαια πιάνεται. Μπράβο καρδιά μου… Σιγά σιγά θα μάθετε και να τις γράφετε, θα δεις πόσο εύκολο είναι.

-Εντάξει, πες μου άλλο γράμμα τώρα.

-Πες μου λέξεις από ‘’άλφα’’, όπως Ασημίνα, που είναι όνομα.

-Από ’’α’’, ε; ‘’Αγόρι’’… ‘’άγγελος’’…’’ αστραπές’’, που έριχνε χθες και τις φοβόμουνα. Να σου πω κι άλλες; Είναι εύκολο το ‘’α’’…

-Πες μου όσες θέλεις.

-Λοιπόν… ‘’Αγορά’’… ‘’αν’’… ‘’αγγούρι’’, που μ’ αρέσει πολύ… ‘’αμήν’’, που λέμε στην προσευχούλα μας… ‘’ακόμα’’… ‘’άλλοτε’’…

-Άλλοτε! Τι ωραία λεξούλα που είναι αυτή; Από πού την άκουσες μωρό μου;

-Μας την είπε η κυρία μας σήμερα και μου άρεσε και μένα. Μας είπε για τα παλιά χρόνια που ήτανε κι αυτή μικρή και φορούσανε ποδιές στο σχολείο.

-Ναι; Και πώς σας την είπε, θυμάσαι να το πεις;

-Ναι αμέ… Μας είπε πως ‘’άλλοτε, που πηγαίναμε εμείς σχολείο φορούσαμε ωραίες μπλε ποδιές τα κορίτσια με άσπρη κορδέλα κάθε μέρα στα μαλλάκια μας.’’

-Μπράβο ψυχή μου. Αυτό σημαίνει πως κατάλαβες κι εσύ πού μπορείς να τη χρησιμοποιείς.

-Ναι κατάλαβα, όταν μιλάω για κάτι που έγινε παλιά δηλαδή. Όπως, όταν γεννήθηκα παλιά. Δεν μπορώ να πω κι εγώ μανούλα ‘’άλλοτε όταν γεννήθηκα… έκανα πολύ χαρούμενους τους γονείς μου;’’

-Μμμμ, όχι ακριβώς… θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις πού ακριβώς μπορούμε να τη χρησιμοποιούμε, τώρα αρκεί που μαθαίνεις πόσες όμορφες λέξεις υπάρχουν στη γλώσσα μας. Εντάξει;

-Αααα, και το ‘’αρκεί’’, είναι λέξη από ‘’α’’… Και το ‘’αμέ’’, ε μαμά;

-Μμμμ, τώρα μου βάζεις δύσκολα το ξέρεις; Το ‘’αμέ’’, είναι μια λεξούλα που τη χρησιμοποιούμε συνήθως όταν μιλάμε κι όχι όταν γράφουμε κάτι. Σημαίνει πως συμφωνώ και κολλάει δίπλα στο ‘’ναι’’ που είπες πριν… Κατάλαβες; Μπορείς όμως να ρωτήσεις και την κυρία σου αύριο να σου την εξηγήσει εκείνη πιο καλά, γνωρίζει καλύτερα τον τρόπο μιας και είναι δασκάλα.

-Εντάξει μανούλα. Έλα, πες μου άλλο γράμμα τώρα; Θες να σου πω λεξούλες από ‘’μι’’ που το μάθαμε σήμερα;

-Ναι, πες μου. Εύκολο γραμματάκι το ‘’μι’’, έχει πολλές λέξεις.

-Πρώτη πρώτη θα σου πω τη ‘’μαθήτρια’’, που είμαι κι εγώ φέτος και μ’ αρέσει πολύ. Αααα και το ‘’μάθημα’’, που κάνεις εσύ τα απογεύματα στα παιδιά. Και μετά… θα σου πω το ‘’μετά’’, δεν πιάνεται κι αυτό; Από ‘’μι’’ δεν είναι;

-Ναι πιάνεται…

-Λοιπόν… ‘’μασκαράδες’’, που ντυνόμαστε τις Απόκριες και μ’ αρέσει κι αυτό πολύ… ‘’μάγειρας’’, που γίνεται καμιά φορά ο μπαμπάς όταν εσύ δεν προλαβαίνεις. ‘’Μεγάλο’’, ‘’μικρό’’, ‘’μεσαίο’’… Είδες μανούλα πόσες ξέρω; Ααααα, βάλε και το ‘’μανούλα μας’’ που την αγαπάμε όλοι πολύ… από ‘’μι’’ αρχίζεις κι εσύ ε;

-Μπράβο γλυκιά μου! Δε θα σε πιάνει κανένας σε λίγο σ’ αυτό το παιχνίδι…

-Μανούλα…, να σου πω κι άλλη μια δύσκολη λέξη από ‘’μι’’, αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει. Θα μου την εξηγήσεις για να την πω αύριο στην κυρία και να μου πει κι αυτή πολλά μπράβο όπως εσύ;

-Και βέβαια να μου πεις.

-‘’Μνημόνιο…’’ Πειράζει όμως που αρχίζει από ‘’μνι’’; Δεν πιάνεται;

-Μμμμ. Όχι δεν πειράζει. Αλλά πού την έμαθες εσύ αυτή τη λέξη ε; Πριν λίγα χρόνια ούτε εγώ δεν τη γνώριζα.

-Την ακούω στις ειδήσεις μανούλα που βλέπει ο μπαμπάς… και την έχει πει κι αυτός πολλές φορές όταν μιλάει με τον φίλο του, τον κύριο Σάββα. Ξέχασα όμως να τον ρωτήσω τι σημαίνει…

-Ναι… Δύσκολη λέξη το ‘’μνημόνιο’’ Μυρτούλα. Θα προσπαθήσω να στην εξηγήσω, αλλά νομίζω πως είσαι πολύ μικρή ακόμα για να την καταλάβεις μωρό μου. Μνημόνιο, είναι μια γραπτή συμφωνία –ένα έγγραφο— ας πούμε, που γράφουν μέσα σ’ αυτό όσα έχουν συμφωνήσει κάποιες χώρες με την Ελλάδα μας κι ύστερα το υπογράφουν για να κρατήσουν όλα τα μέρη τη συμφωνία τους… Κάπως έτσι είναι, κατάλαβες τίποτα;

-Λίγα… Άσε, μάλλον δε θα τη πω αυτή στην κυρία, είναι δύσκολη. Θα την πω του χρόνου όταν θα την έχω καταλάβει καλά. Εντάξει;

-Καλύτερα, συμφωνώ κι εγώ.

-Έλα, πες μου τώρα άλλο ένα γραμματάκι, μόνο τρία έχουμε πει…

-Ένα τελευταίο. Μετά θα πάμε στο δωμάτιο να ξαπλώσουμε λίγο και να κάνουμε αγκαλίτσες. Κουράστηκα σήμερα, μπορούμε να συνεχίσουμε το απόγευμα το παιχνίδι με τις λεξούλες. Να παίξουμε και τον μπαμπά, που θα έχει ως τότε γυρίσει.

-Εντάξει. Κι εγώ κουράστηκα μανούλα. Μόνο ένα θα πούμε.

-Λοιπόν, ας πούμε λεξούλες από ‘’Ρο’’, όπως ‘’ρινόκερος’’.

-Μμμμμ, γιατί την είπες; Αυτή μου αρέσει, θα την έλεγα κι εγώ.

-Δεν πειράζει, πες μου άλλες εσύ.

-‘’Ράψιμο’’, που κάνει η μοδίστρα όταν της πάμε τα παντελόνια του μπαμπά. ‘’Ρέψιμο’’, που κάνω εγώ καμιά φορά και με μαλώνεις…

-Ναι… σε μαλώνω όταν το κάνεις μπροστά στους άλλους. Σου έχω εξηγήσει ότι δεν είναι ευγενικό να μας ακούει ο άλλος να ρευόμαστε… Κατάλαβες;

-Καλά, αφού το λες εσύ. Μμμμ, ‘’Ρολόι’’, και αυτό που κρεμάμε στον τοίχο και αυτό που φοράμε στο χέρι. ‘’Ρομπότ’’… Ααααα! ‘’Ραπουνζέλ’’! Σωστό δεν είναι μαμά; Μ’ αρέσει η Ραπουνζέλ, το ξέρεις; Κι όταν μεγαλώσω θέλω πολύ να της μοιάσω, μ’ αρέσουν πολύ τα μακριά μαλλιά της.

-Το ξέρω μωρό μου, σωστή είναι κι αυτή η λέξη. Απλά είναι ένα ξένο όνομα.

-Μανούλα… να σε ρωτήσω άλλη μια λέξη από ‘’κου’’ που άκουσα στις ειδήσεις και στενοχωρήθηκα πολύ;

-Και γιατί μου συννέφιασες έτσι; Θα στην εξηγήσω εγώ, μη μου στενοχωριέσαι για τέτοια μωρέ… Πες μου ποια είναι;

-… Είναι το ‘’κούρεμα’’. Έτσι είπαν στην τηλεόραση για τους Έλληνες. Μανούλα φοβάμαι… Θα μας κουρέψουνε όλους; Εγώ δε θέλω να κουρευτώ. Θέλω ν’ αφήσω τα μαλλάκια μου μακριά να γίνουν σαν της Ραπουνζέλ…

-Όχι μωρό μου μη φοβάσαι, κανέναν δε θα κουρέψουνε. Άλλο εννοούνε μ’ αυτή τη λέξη, μην μου ανησυχείς εσύ. Δεν έχει καμιά σχέση με το κούρεμα. Και… να σου πω, τα απογεύματα όταν λείπω καμιά φορά για μάθημα, δε θέλω να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να βλέπεις ειδήσεις. Οι ειδήσεις και τα περισσότερα προγράμματα της τηλεόρασης είναι για μεγάλους. Κατάλαβες; Εσύ θα βλέπεις μονάχα τα παιδικά, που είναι και ψυχαγωγικά, σου φτιάχνουν δηλαδή το κέφι και παιδαγωγικά, σου μαθαίνουν διάφορα πράγματα που είναι για την ηλικία σου. Κατάλαβες Μυρτώ μου;

-Κατάλαβα. Εγώ δε βλέπω ειδήσεις, παίζω με τις κούκλες μου όταν τις κοιτάει ο μπαμπάς στην τηλεόραση. Αλλά τις ακούω όμως… Εκεί άκουσα πως θέλουν να κουρέψουν όλους τους Έλληνες…

-Εντάξει, τα είπαμε αυτά. Βγάλτο από το μυαλό σου αυτό, δεν πρόκειται να γίνει. Έλα σήκω γλυκιά μου τώρα να πάμε να ξαπλώσουμε λιγουλάκι…

-Αλλά θα μ’ αφήσεις να σου πω το παραμύθι που μας είπε η κυρία, πριν κοιμηθώ… Εντάξει;

-Εντάαααξει.

*

-Έλα… άρχισε το παραμύθι, γιατί μου φαίνεται πως θ’ αποκοιμηθώ εγώ πρώτη σήμερα, νυστάζω πολύ Μυρτούλα.

-Δεν είναι μεγάλο μανούλα, άκου… Κάποτε…, κι άλλη λέξη από ‘’κου’’ που την ξέχασα ε;

-Ναι σωστά. Συνέχισε λοιπόν…

-Λοιπόν… Κάποτε ο Θεούλης όταν έφτιαξε όοοοολον τον κόσμο, μάζεψε όοοολους τους ανθρώπους για να τους μοιράσει, λέει η κυρία μας, τις χώρες που θα ζούνε. Άρχισε τότε να δίνει την Αγγλία σε μερικούς… την Αμερική σε πολλούς… την Κίνα σε πολλούς… τη Γερμανία σε μερικούς… την Ιταλία, σε άλλους μερικούς… την Τουρκία που είναι δίπλα μας σε πολλούς… Και κάποια στιγμή, του τελειώσανε και οι χώρες και οι άνθρωποι. Έφτασαν όμως στο τέλος, μερικοί που δεν πήραν και του ζήτησαν κι αυτοί μια χώρα για να ζήσουνε. Ο Θεός τότε τους κοιτούσε και σκεφτόταν ποια να τους δώσει. Ένας από τους ανθρώπους πετάχτηκε και του έδειξε μια μικρούλα χώρα που ήταν στη μέση της Ιταλίας και της Τουρκίας, μας είπε η κυρία… Μανούλα μ’ ακούς ή κοιμάσαι;

-Σ’ ακούω μωρό μου και μ’ αρέσει πολύ το παραμύθι σου. Συνέχισε…

-Ναι… Πού είχαμε μείνει; Αααα ναι! Του ζήτησαν λοιπόν αυτή τη μικρούλα χώρα που είχε γύρω γύρω θάλασσα και πολλά νησάκια κοντά της. Ο Θεός τότε τους απάντησε μετά από πολλή σκέψη. ‘’Αυτή τη μικρούλα χώρα τη λένε Ελλάδα και την κρατάω για μένα, επειδή είναι η πιο όμορφη απ’ όλες. Χωράμε όμως, γι’ αυτό ελάτε κι εσείς μαζί μου…’’ Είπε ο καλός Θεούλης στους λίγους Έλληνες και τους πήρε κοντά του να ζήσουν στην πιο όμορφη χώρα, δηλαδή την Ελλάδα μας… Σού άρεσε μανούλα;

-Πάρα πολύ καρδιά μου. Είναι πολύ συγκινητικό παραμύθι.

-Έχουμε την πιο όμορφη χώρα, μας είπε η κυρία μας και τον Θεό κοντά μας να μας φυλάει…

-Ναι, είμαστε τυχεροί. Έχουμε στ’ αλήθεια την πιο όμορφη χώρα μωρό μου!

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 9 January 2017 | 1:42 pm


Θεοχάρης Γ.Χ. | Étienne, όπως Στέφανος (εξ ακανθών)

Αναδημοσίευση από efsyn.gr, 07.01.2017

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 9 January 2017 | 1:17 pm


Συνέντευξη Νικολίτσας Μπλούτη-Καράτζαλη

karantzali.png

Είκοσι χρόνια σιωπής, πώς χώρεσαν ανάμεσα σε δυο τόσο αγαπημένα πρόσωπα; Είκοσι ολόκληρα χρόνια πλήρωσε σαν αντίτιμο η Ελένη στην κόρη της, γιατί τόλμησε κάποτε να δώσει το χέρι στον έρωτά της. Τόσα χρέωσε η Όλγα στη μάνα της και στον εαυτό της, μέχρι που βρέθηκε κι εκείνη μοιραία μια μέρα στη θέση
της κι ήρθε αντιμέτωπη με τα δικά της διλήμματα. Πώς μπορεί ένας έρωτας να κλονίσει σχέσεις ζωής, στοργής κι αγάπης; Όταν οι δεσμοί αίματος είναι οι πιο δυνατοί κρίκοι στην αλυσίδα της ζωής; Η Όλγα κι ο Γιώργος, ο Γρηγόρης κι η Μαρίνα, η Ελένη, η Ασημίνα, ο Λευτέρης, υφαίνουν τη δική τους ιστορία, με αγάπη, υπομονή,
ελπίδες, όνειρα, αντοχές και ανοχές… Όπλα, απέναντι στις ανατροπές που μας επιφυλάσσει η ζωή καθημερινά. Άλλοι ακολουθούν χωρίς ενδοιασμούς τα «θέλω» τους κι άλλοι υποτάσσονται στα «πρέπει», μένοντας με πείσμα μακριά απ’ τα όνειρά τους. Ώσπου, το ρολόι της καρδιάς αρχίζει μια μέρα να χτυπά σαν ξυπνητήρι για να τους βγάλει απ’ το λήθαργο της μονοτονίας, της μοναξιάς και των συμβιβασμών.

Η Νικολίτσα Μπλούτη-Καράτζαλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Άγιο Γεώργιο, ένα χωριό της Λιβαδειάς, κοντά στη φύση, με τις μυρωδιές και τα χρώματά της. Έχει μια υπέροχη οικογένεια με τρία παιδιά. Οι γονείς της την έμαθαν από μικρή να μυρίζει και να ανταμώνει την ευτυχία στα πιο απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής. ‘Ενα απ’ αυτά είναι για εκείνη τα βιβλία. Με το μυθιστόρημα «Όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα», κάνει τα πρώτα της βήματα στα μονοπάτια της λογοτεχνίας.

Συνέντευξη Νικολίτσας Μπλούτη-Καράτζαλη


1. Πες μας λίγα πράγματα που δεν μοιράζεσαι εύκολα για τον εαυτό σου. Πώς θα σε περιέγραφες αν ήσουν ένας χαρακτήρας βιβλίου;
Είναι δύσκολο να με δω με το μάτι του συγγραφέα, δεν ξέρω αν καταφέρω δηλαδή να είμαι αντικειμενική… αλλά θα προσπαθήσω. Σε γενικές γραμμές είμαι ένας άνθρωπος ήρεμος και οπλισμένος με αρκετή υπομονή. Είμαι μια γυναίκα απλή, σύζυγος και μητέρα πρώτα απ’ όλα. Η οικογένειά μου είναι η ζωή μου. Αγαπώ το διάβασμα και μ’ αρέσει να γράφω, είναι ένας τρόπος έκφρασης που με βοηθάει να δραπετεύω από την πεζή και δύσκολη καθημερινότητα. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη και να ελπίζω σε ένα καλύτερο ‘’αύριο’’ για τα
παιδιά μου.
Σου ανέφερα όμως, μόνο τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα μου… Γι’ αυτό θα σου εξομολογηθώ τώρα τι λένε οι άλλοι για μένα. Λένε λοιπόν, πως είναι δύσκολο να με πλησιάσεις, γιατί η επιφυλακτική ματιά μου, τους καθηλώνει και τους κρατάει σε απόσταση. Ωστόσο, όταν μας δοθεί η ευκαιρία και γνωριστούμε καλύτερα, αλλάζουν τελείως άποψη για μένα κι αυτό με ευχαριστεί, γιατί δεν είμαι καθόλου δύσκολος άνθρωπος. Απεναντίας, μπορώ να ισχυριστώ πως είμαι πολύ δοτική με τους ανθρώπους που επιλέγω να είναι κοντά μου. Δεν ξέρω αν κατάφερα τελικά να είμαι αντικειμενική, πάντως όφειλα να σου αναφέρω και την άποψη των άλλων -ως πρώτη εντύπωση-
βέβαια.

2. Μοιράσου μαζί μας λίγα λόγια για το βιβλίο σου.
Το μυθιστόρημα ’’όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα’’ αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις κι επικεντρώνεται στη σχέση
μάνας-κόρης. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μου, είναι μια γυναίκα που την εγκατέλειψε η μητέρα της, όταν ήταν ακόμα παιδί κι αυτό το γεγονός σημάδεψε τη ζωή της. Κυριαρχείται από τη λογική κι είναι φορές που γίνεται απόλυτη στις απόψεις της ακόμα κι αν αυτές είναι αντίθετες με τα ‘’θέλω’’ της. Σε αντίθεση με τη μητέρα της, που σε κάποια στιγμή της ζωής της πήρε τη μεγάλη απόφαση ν’ ακολουθήσει τον έρωτα τηs.
Η Όλγα, χρέωσε στη μάνα της είκοσι ολόκληρα χρόνια σιωπής, σαν τιμωρία, για το βήμα που έκανε τότε κι έφυγε μακριά τους. Τα ‘’πρέπει’’ και τα ‘’θέλω’’ των ηρώων έρχονται καθημερινά σε σύγκρουση. ‘’Άλλοι ακολουθούν δίχως κανένα ενδοιασμό τα θέλω τους κι άλλοι υποτάσσονται στα πρέπει, μένοντας με πείσμα μακριά απ’ τα όνειρά τους…’’ αναφέρεται στο βιβλίο. Θα ‘ρθει όμως και η κατάλληλη στιγμή για την Όλγα, που θα πιάσει το τιμόνι της
ζωής της γερά και θ’ αλλάξει ρότα στην πορεία της. Θα εγκαταλείψει τον άντρα της και θα αναζητήσει την αγκαλιά της μάνας της, όταν συνειδητοποιήσει πια μέσα από τις εμπειρίες της, πως μια τέτοια δυνατή σχέση, που στηρίζεται φυσικά ακόμα στην αγάπη, δεν μπορεί να τη διαγράψει από τη ζωή της.

3. Το βιβλίο σου είναι μυθιστόρημα αισθηματικής λογοτεχνίας. Τι σε συναρπάζει στο συγκεκριμένο είδος; Θεωρείς τον έρωτα κινητήρια δύναμη;
Βέβαια. Είναι κινητήρια δύναμη, είναι πηγή ζωής, συμπορεύεται με τηντέχνη, τη δημιουργικότητα, τη μουσική… Ο έρωτας είναι η έμπνευση για όλες τις τέχνες. Οι πιο όμορφες μουσικές γράφτηκαν για τον έρωτα. Οι πιο
ωραίοι ζωγραφικοί πίνακες, εμπνεύστηκαν με αφορμή τον έρωτα. Όλοι οι ποιητές, τον εξυμνούν μέσα από τους στίχους τους. Υπέροχα, κλασικά βιβλία διάλεξαν για πρωταγωνιστή τους τον έρωτα…

4. Θεωρείς ότι οι ιστορίες αγάπης σε ένα αισθηματικό μυθιστόρημα, όσο περίπλοκες και αν είναι, είναι αρκετές για να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να διατηρήσουν το σασπένς;
Οι ιστορίες αγάπης κρατούν το σκήπτρο στη λογοτεχνία αιώνες τώρα, όσο αφορά το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Η αγάπη είναι αυτή που χτίζει όλες τις σημαντικές σχέσεις μας. Η αγάπη που τρέφουμε για τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας, η αγάπη για τους φίλους μας, η αγάπη για τους συγγενείς και τους γνωστούς μας, τροφοδοτεί τη ζωή μας με ελπίδες και όνειρα. Χωρίς την αγάπη η ζωή μας δεν θα είχε κανένα νόημα, θα ήταν άγονη και βαρετή.

5. Πώς ήταν η εμπειρία της έκδοσης για σένα;
Ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και πρωτόγνωρο. Συγκινήθηκα όταν έπιασα για πρώτη φορά το δικό μου βιβλίο στα χέρια μου και όταν το διάβασα επίσης, σαν… αναγνώστης. Μετά φυσικά, μοιράστηκα τη χαρά μου με τους δικούς μου ανθρώπους και με τον κόσμο που το αγκάλιασε μέσα από τις παρουσιάσεις.

6. Έχεις κάποιο «τελετουργικό» όταν γράφεις; Συγκεκριμένη ώρα, μέρος, γραμματοσειρά στον υπολογιστή;
Ναι, βέβαια έχω, με τον καιρό το αντιλήφθηκα αυτό. Δεν μπορώ να γράψω οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε μέρος. Πάντα γράφω τα πρωινά όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι και μπορώ να συγκεντρωθώ σ’ αυτό που θέλω να κάνω. Όταν δεν έχω καταπιαστεί με μια συγκεκριμένη ιστορία, ή όταν έχω κολλήσει κάπου ή όταν ακόμα δεν έχω διάθεση να συνεχίσω, αφήνω το γράψιμο και αρχίζω να διαβάζω και να διορθώνω όσα έχω συγκεντρώσει. Και όλα αυτά πάντα με τη συνοδεία της αγαπημένης μου μουσικής, δεν μπορώ να γράψω λέξη αν δεν ακούω τη μουσική που μου αρέσει.

7. Συγγραφικά, πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια; Θα ασχολείσαι ακόμα με τον χώρο και αν ναι,
τι ελπίζεις να έχεις πετύχει μέχρι τότε;

Σίγουρα θα ασχολούμαι, γιατί δεν πιστεύω πως θα σταματήσω ποτέ να γράφω. Τον άλλο μήνα θα εκδοθεί το
δεύτερο βιβλίο μου κι είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Ελπίζω σε πέντε χρόνια να έχω καταφέρει να εκδώσω και τα άλλα, που περιμένουν στη σειρά. Tο γεγονός να βλέπεις τελικά το έργο σου ολοκληρωμένο, είναι μια γλυκιά
ικανοποίηση που σου προσφέρει μεγάλη χαρά.

8. Τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις την συγγραφή και τι ήταν αυτό που σε ώθησε να προχωρήσεις στην
έκδοση του βιβλίου σου;

otan_h_siwph_milaei_sta_oneiracover-prepress1-510x751.jpg

Τα πάντα γύρω μου μπορούν να μου δώσουν έμπνευση, από το πιο απλό μέχρι το πιο μεγάλο. Το έναυσμα το δίνει η ίδια η ζωή, οι σχέσεις μας, οι δυσκολίες που βιώνουμε καθημερινά, όλα είναι μια αφορμή για να τα καταθέσεις και να τα δουλέψεις σε ένα μυθιστόρημα. Έγραφα από μικρή, αλλά ποτέ δε σκέφτηκα να προχωρήσω στην έκδοση. Το διάστημα που έγραψα το πρώτο βιβλίο μου, δεν είχα καθόλου στον νου μου πως μπορεί μια μέρα να το διαβάσει κάποιος. Το έκανα αποκλειστικά για μένα, ήταν μια ενδόμυχη ανάγκη μου να πιάσω το μολύβι και να γράψω, γι’ αυτό και το θεωρώ πολύ γνήσιο κι απέριττο. Σκοπεύω να το εκδώσω δίχως να το πειράξω, να κάνω δηλαδή κάποιες αλλαγές για να είναι πιο προσιτό στον αναγνώστη. Πιστεύω πως τα πιο απλά πράγματα είναι αυτά που μας συγκινούν περισσότερο.
Στην πορεία θέλησα να γράψω ένα άλλο βιβλίο, το ‘’όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα’’, στο οποίο έχω λάβει σοβαρά υπόψη μου τη ματιά του αναγνώστη και τα μηνύματα που ήθελα να περάσω μέσα απ’ αυτό. Όταν λοιπόν το τέλειωσα με το καλό, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ όλο αυτό το ταξίδι που έκανα με τους ήρωες του και με άλλους ανθρώπους. Κι έτσι το έστειλα στον εκδοτικό. Μετά, όλα πήραν τον δρόμο τους.

9. Βλέπεις τη συγγραφή επαγγελματικά ή σαν χόμπι;
Όχι, δεν τη βλέπω σαν επάγγελμα. Είναι το χόμπι μου κι ένα μεγάλο πάθος… Αλλά, αφού έκανα την αρχή με την έκδοση ενός βιβλίου, θέλω να συνεχίσω και με τα επόμενα. Όλοι μας πάντα κάτι παίρνουμε από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των άλλων όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο. Πιστεύω πως τα βιβλία διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης μας.

10. Ποιά θα έλεγες ότι είναι η αγαπημένη σου τέχνη μετά τη λογοτεχνία;
Η μουσική! Είναι ένα μέσο τέρψης και έκφρασης για μένα. Με βοηθάει να χαλαρώσω και ν’ αποδράσω νοητά από την καθημερινότητα. Όπως σας ανέφερα και πριν, η μουσική μ’ επηρεάζει πάντα πολύ ψυχολογικά και δίνω μεγάλη σημασία επίσης στους στίχους, γιατί θεωρώ πως συντελούν σε μεγάλο βαθμό στο αν τελικά ένα τραγούδι το κάνουμε κατά κάποιο τρόπο ‘’δικό μας’’. Όταν θέλω να θυμηθώ κάτι όμορφο, ανακαλώ στη μνήμη μου ένα αγαπημένο τραγούδι και ταξιδεύω μαζί του προς τα πίσω, για να ξαναζήσω νοερά κάποιες ανεπανάληπτες στιγμές που μοιράστηκα με αγαπημένα μου πρόσωπα.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που ο Ιπποκράτης συνιστούσε θεραπείες με μουσική επειδή ακριβώς επιδρά θετικά στις ψυχικές καταστάσεις των ακροατών.

11. Από τι πιστεύεις ότι πρέπει να αποτελείται μια ιστορία για να αξίζει να ειπωθεί;
Οποιαδήποτε ιστορία αξίζει νομίζω να ειπωθεί, απλά θέλει λίγη ‘’μαστοριά’’ για να την υφάνεις και να την
παραδώσεις στον αναγνώστη σαν ένα όμορφο χειροποίητο κεντητό, ώστε να τον δελεάσεις και να του δώσεις μια αφορμή να ταξιδέψει μαζί σου μέσα από τις σελίδες του.

11. Κατά πόσο πιστεύεις ότι η ζωή στην επαρχία έχει επηρεάσει τον τρόπο γραφής σου και τα θέματα με τα
οποία ασχολείσαι; Νομίζεις ότι αν είχες γεννηθεί σε ένα μεγάλο αστικό περιβάλλον θα έβλεπες τον κόσμο
της λογοτεχνίας με άλλα μάτια;

Ίσως, αυτό δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Αυτό που πιστεύω όμως τώρα πια, είναι πως όλοι εμείς που ζούμε
στη επαρχία είμαστε λίγο πιο τυχεροί σε σύγκριση με τον κόσμο που ζει σε μεγάλα αστικά κέντρα. Το περιβάλλον παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ψυχοσύνθεσή μας. Όσο για τα θέματα τα οποία επιλέγει ν’ ασχοληθεί κάποιος συγγραφέας, δε νομίζω να σχετίζονται και πολύ με τον τόπο στον οποίο ζει και δουλεύει. Αρκεί βέβαια, να ενημερώνεται και ν’ ακολουθεί τον χτύπο της καρδιάς του κόσμου.

12. Λέγεται ότι για να γράψει κανείς πρέπει να ‘χει βιώσει μεγάλο συναισθηματικό πόνο –κάτι που ισχύει
για την πλειοψηφία των μεγάλων συγγραφέων. Κατά τη γνώμη σου είναι σημαντικό κάτι τέτοιο; Οι
συγγραφείς μπορούν να περιγράψουν πράγματα που δεν έχουν ζήσει. Νομίζεις ότι είναι αρκετή η
καλπάζουσα φαντασία για να περιγράψει κανείς περίπλοκα συναισθήματα;

Η φαντασία είναι το κυριαρχικό στοιχείο για μένα. Όσο αφορά το συναισθηματικό κομμάτι, πιστεύω ότι εξαρτάται από την ‘’ικανότητα’’ του κάθε συγγραφέα να το καταγράψει όσο πιο γλαφυρά γίνεται, για ν’ αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη. Κι αν η πλειοψηφία, όπως αναφέρατε, των μεγάλων συγγραφέων έχει βιώσει μεγάλο συναισθηματικό πόνο, υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν γράψει αριστουργήματα, έχοντας προσεγγίσει συναισθηματικά τον ψυχισμό δολοφόνων, ψυχικά αρρώστων, φυλακισμένων, κατατρεγμένων, χωρίς να είναι τίποτα από όλα αυτά. Και όπως υποστηρίζουν άλλωστε πολλοί συγγραφείς, όταν γράφεις μια ιστορία αναπόφευκτα μπαίνεις κι εσύ στο σκηνικό που στήνεις και ανάλογα με την πλοκή της πάντα, μοιράζεσαι τα συναισθήματα των ηρώων σου…
Εμένα προσωπικά οι ιστορίες μου μ’ επηρεάζουν πολύ ψυχολογικά, δεν μπορώ να το αποφύγω αυτό όσο κι αν
προσπαθήσω. Όταν γράφεις για παράδειγμα, για ένα ζευγάρι που χωρίζει μετά από τριάντα χρόνια γάμου και θέλεις να εξηγήσεις τους λόγους που επικαλείται ο καθένας από τους δυο ή όσα όμορφα μοιράστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, δε γίνεται να μην επηρεαστείς και να μην στενοχωρηθείς. Όλα αυτά είναι μια κατάθεση ψυχής και για να καταφέρουν ν’ αγγίξουν συναισθηματικά τον αναγνώστη, πρέπει πρώτα αυτό να το έχει πετύχει ο ίδιος συγγραφέας με τον εαυτό του.

13. Φαντασία, γνώση της γλώσσας ή ταλέντο; Τι πιστεύεις ότι είναι πιο σημαντικό για έναν συγγραφέα;
Και τα τρία… Στη λογοτεχνία είναι αλληλένδετα, το ένα υποστηρίζει το άλλο και κανένα από αυτά δε μπορεί να
αποδώσει μόνο του. Η φαντασία σε βοηθάει να δραπετεύεις και να υφαίνεις ιστορίες όπως εσύ θέλεις να τις
δομήσεις. Η γνώση της γλώσσας είναι απαραίτητη στη λογοτεχνία για να περιγράψεις συναισθήματα, σκέψεις,
χαρακτήρες, ακόμα και τοπία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και το ταλέντο είναι αυτό που στηρίζει σαν θεμέλιος λίθος όλο αυτό το οικοδόμημα που προσπαθείς να δομήσεις με τη φαντασία σου

14. Δώσε μια λογοτεχνική συμβουλή στους συγγραφείς μας του Moonlight Tales.
Δεν είμαι σε θέση να δώσω ακόμα λογοτεχνικές συμβουλές σε συναδέλφους, αφού μόλις ξεκίνησα να περπατάω στα λογοτεχνικά μονοπάτια της γραφής… Επειδή όμως εκ πείρας γνωρίζω πως όλοι όσοι γράφουν, αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν, θα ήθελα να τους παροτρύνω να συνεχίσουν να μοιράζονται τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους με τους αναγνώστες, με περισσότερα ελπιδοφόρα μηνύματα και αισιοδοξία για το ‘’αύριο’’ όλων μας.

15. Θεωρείς ότι ένα blog σαν το δικό μας θα μπορούσε να σε βοηθήσει στην καριέρα σου σαν συγγραφέας;
Σαφώς και μπορεί, γι’ αυτό άλλωστε θέλησα να καταθέσω τις απόψεις μου και να μοιραστώ κάποια πράγματα μαζί σας. Το να γνωρίσει ο κόσμος ένα καινούργιο βιβλίο είναι ένα μεγάλο βήμα. Πιστεύω πως κάνετε πολύ καλά τη δουλειά σας και με χαροποιεί ιδιαίτερα, το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τόσο τα βιβλία, ώστε να ασχολούνται με πρωτόπειρους συγγραφείς και να
προσπαθούν να τους αναδείξουν για να τους γνωρίσει ο κόσμος.

16. Πέρα από ιστορίες και τις συνεντεύξεις, στο Moonlight Tales δημοσιεύονται άρθρα με tips και
συμβουλές για συγγραφείς, στα οποία καλύπτονται θέματα όπως η συγγραφή ερωτικών σκηνών ή δράσης
στα βιβλία και οι θάνατοι χαρακτήρων στις ιστορίες. Σε μια τέτοια στήλη εσύ ποιο θέμα θα ήθελες να
καλυφθεί;

Τα παρακολουθώ πάντα τα άρθρα που δημοσιεύεται και τα βρίσκω όντως πολύ ενδιαφέροντα για μένα. Ο
συγγραφέας πάντα χρειάζεται μια συμβουλή, δεν είναι λίγες οι φορές που τυχαίνει να εγκλωβιστεί μέσα σε μια
ιστορία κι οι συμβουλές από κάποιους πιο έμπειρους, ανοίγουν τον δρόμο πιο εύκολα για να μπορέσει ν’ αποφύγει τέτοιου είδους αδιέξοδα. Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τα διηγήματα και τις νουβέλες. Είναι ένα διαφορετικό είδος από το μυθιστόρημα και πρέπει ν’ ακολουθείς κάποιους συγκεκριμένους κανόνες σαν συγγραφέας.

17. Πώς λαμβάνεις την κριτική που γίνεται στα έργα σου;
Τη δέχομαι και τη χρειάζομαι. Μια κριτική με το μάτι του αναγνώστη, είναι καθοδηγητική και σε βοηθάει ν’
αποφύγεις τα λάθη σου ή να μην τα επαναλάβεις. Μια θετική κριτική, σου δίνει θάρρος και δύναμη να συνεχίσεις το έργο σου.

18. Τι πρέπει να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;
Τα επόμενα βιβλία μου, που περιμένουν τη σειρά τους για να τα γνωρίσει ο κόσμος. Το κάθε βιβλίο είναι
διαφορετικό και αγγίζει τις συναισθηματικές χορδές μας, έτσι ώστε ν’ αποφορτίζει θετικά απ’ τις δυσκολίες της
καθημερινότητας. Αυτό το διάστημα γράφω κάποια διηγήματα κι είναι ένα καινούργιο μονοπάτι για μένα, σ’ αυτά θέλησα να καταπιαστώ με θέματα επίκαιρα, που βασανίζουν την ψυχές μας αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Ελπίζω πως θα βρούνε κι αυτά τον δρόμο τους μια μέρα και θα φτάσουν στα χέρια του αναγνώστη, που έχει ανάγκη να μάθει πώς αντιμετωπίζει κι ο διπλανός του τις δύσκολες μέρες που περνάμε όλοι μας.

19. Πώς μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου; Πού θα βρούμε το βιβλίο σου;
Θα με βρείτε στη σελίδα μου στο facebook, με το όνομα Νίκη Μπλούτη Καράτζαλη.
Καθώς επίσης και στο προσωπικό e-mail μου, rg.liamtoh|ituolpmikin#rg.liamtoh|ituolpmikin
To βιβλίο θα το βρείτε στον Ιανό και στην Πρωτοπορία στην Αθήνα, αλλά και σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας, κατόπιν παραγγελίας από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή.
Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να πω δυο λόγια για το βιβλίο μου και να μιλήσουμε για κάποια πράγματα πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς μου. Σας εύχομαι να είστε πάντα δημιουργικοί και να συνεχίζεται το αξιόλογο έργο σας, υποστηρίζοντας τη λογοτεχνία με σθένος και αγάπη.

Και εμείς θέλουμε να ευχαριστήσουμε τη συγγραφέα για τις ευχές της και να τις ευχηθούμε ό,τι καλύτερο για
τη συνέχεια.

Αναδημοσίευση από το Moonlight Tales

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 2 December 2016 | 11:17 am


Ύμνος Τροφωνίου

Ύμνος Τροφωνίου

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 1 December 2016 | 1:39 pm


500 λέξεις με τη Μάρτυ Λαμπρου

lamrou-marty.jpg

Η Μάρτυ Λάμπρου γεννήθηκε στη Λιβαδειά και κατοικεί στην Αθήνα. Εχει εκδώσει: «Το κόκκινο κουτί», νουβέλα, Λεωνίδας Χρηστάκης, 1997. «Κόπιτσες», διηγήματα, Οσελότος, 2010. «Με λυμένο χειρόφρενο», μυθιστόρημα 2014, βραβεία Ακαδημίας Αθηνών. «Ενοικιάζεται το παρόν», διηγήματα, Κέδρος, 2016.

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 1 December 2016 | 1:15 pm


Μητάς Γιώργος | Οι ιστορίες της Κυριακής


Η τελευταία ημέρα της εβδομάδας, η «ρουτίνα» της και Κυριακές που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Γράφει ο Γιώργος Μητάς*

Οταν ήμασταν παιδιά, ήταν η αργία της εβδομάδας - μην ξεχνάτε οι νεότεροι ότι πολλοί από μας πρόλαβαν για τα καλά το εξαήμερο σχολείο. Ηταν λοιπόν η μέρα του ύπνου, του πρωινού παιχνιδιού, της ξεγνοιασιάς. Ηταν επίσης η μέρα της οικογένειας: Θυμάμαι ολοζώντανα τον μπαμπά να διαβάζει δυνατά κάποιο επιλεγμένο άρθρο από το «Βήμα της Κυριακής», καθισμένος στην πολυθρόνα του σαλονιού, ενώ τριγύρω ακροβολιζόμασταν τα τρία παιδιά και η μαμά. θυμάμαι το κυριακάτικο τραπέζι -απαρέγκλιτη συνήθεια- και την κουβέντα, τα πειράγματα, τα γέλια, τις διαφωνίες, κάποιες φορές τους τσακωμούς που το συνόδευαν. Ήταν, ακόμα, η μέρα των εξορμήσεων: γενναίες πεζοπορίες στον Καρέα με άρωμα πεύκου και θυμαριού, αλλά και ηλιόλουστες αυτοκινητάδες με το παλιό Peugeot στη Βουλιαγμένη του 70, μπάλα στις πεζούλες της Βούλας, φρέσκο ψάρι στον «Αντωνόπουλο». Δυστυχώς, για τις κυρίες του σπιτιού ήταν και η μέρα του ποδοσφαίρου: τα βραδινά της χρωμάτιζε σχεδόν πάντα η φωνή του Γιάννη Διακογιάννη, η οποία ξόρκιζε την περιβόητη (και απολύτως πραγματική) μελαγχολία τους.

mitas-istories-kyriakis.jpg

Τα χρόνια της πρώτης (και της δεύτερης) νιότης, μέσα στην τύρβη και την έξαψη του βίου, η Κυριακή έχασε κάτι από τη λάμψη της, χωρίς βεβαίως να γίνει ποτέ μια «καθημερινή». Ξαναέγινε όμως σημαντική μετά την ηλικία των σαράντα, ανακτώντας σε μεγάλο βαθμό την παλιά της αίγλη.

Την ξεχωριστή αυτή σημασία της Κυριακής αποδίδει, νομίζω, μια ιστορία, την οποία σπεύδω να μοιραστώ: ο Μ. J. είναι ένας καλός συνάδελφος που ζει και εργάζεται στο Λος Αντζελες. Γύρω στα 45, εργένης, δεν είχε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα μέχρι το 200…, οπότε κάποια επαγγελματική υποχρέωση τον έφερε για τρεις mέρες στη φθινοπωρινή Αθήνα. Μια αιφνιδιαστική απεργία τον καθήλωσε στην ελληνική επικράτεια ολόκληρο το Σαββατοκύριακο. Προσπαθώντας να βελτιώσω την κατάσταση και γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία τον τρόπο ζωής που επιβάλλει στους κατοίκους της η Πόλη των Αγγέλων, πρότεινα μια εκδρομή στην Υδρα - η πτήση επιστροφής του M.J. ήταν προγραμματισμένη για το βράδυ της Δευτέρας.

Μπροστά στη θέα της πετρόχτιστης πολιτείας, ο Αμερικανός φίλος μου έμεινε ενεός. Και ο θαυμασμός του γρήγορα έγινε κατάπληξη, όταν συνειδητοποίησε ότι γύρω του δεν υπήρχε κανένα αυτοκινούμενο όχημα. Εκμεταλλευόμενος τη σαστιμάρα του και καθώς το ξενοδοχείο μας ήταν αρκετά ψηλά, τον έπεισα ν' ανέβει σ' ένα μουλάρι. Λικνιζόμενος στη ράχη του υποζυγίου, ο καλεσμένος μου παρατηρούσε έκπληκτος καθ' όλη τη
διάρκεια της καβαλαρίας τις γάτες να τεντώνονται στον πρωινό ήλιο και τους ανθρώπους να πίνουν ράθυμα τον καφέ τους. Αργότερα, πεζοπορώντας έως τον Βλυχό, εμπνεόμενοι από την ομορφιά του τοπίου και τον πεντακάθαρο αέρα, συζητήσαμε για σινεμά και λογοτεχνία -κάτι που ο συνομιλητής μου, καταχαρούμενος, ομολόγησε ότι είχε χρόνια να κάνει-, ενώ αργά το απόγευμα περιπλανηθήκαμε στα λιθόστρωτα δρομάκια της Χώρας, πριν καταλήξουμε στην «Ξερή ελιά», όπου μείναμε μέχρι τις2 το πρωί πίνοντας κρασί και τσιμπολογώντας. «Από το 1825 - μα τότε δεν είχε ιδρυθεί καν το LA!» θαύμασε ο Μ.J. την ταμπέλα δίπλα στην πόρτα της ταβέρνας. «Αλλά και ο τρόπος ζωής δεν μοιάζει να έχει αλλάξει πολύ από τότε!»

Η Κυριακή λοιπόν είναι για μένα, τηρουμένων των αναλογιών, ό,τι για τον Αμερικανό φίλο η Υδρα εκείνης της εκδρομής, η ευκαιρία για ανάπαυλα, για αναστοχασμό, για μοίρασμα, για ψυχαγωγία, για αισθαντικότητα, για βραδύτητα, πραγματα σπουδαία -θα συμφωνήσετε- σε αυτούς τους τόσο βιαστικούς, σκληρούς καιρούς.

Ακόμα κι αν εκείνο το σφίξιμο στην καρδία που φέρνει μαζί του το κυριακάτικο σούρουπο, επιμένει!


Γιώργος Μητάς είναι συγγραφέας | Εικονογράφηση: Μενέλαος Κουρούδης (κ2design)

Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Κ" της Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - Νο 702

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 28 November 2016 | 2:17 pm


Ο Όσιος Λουκάς στη σειρά "Φωτεινά Μονοπάτια" της ΕΡΤ

Όσιος Λουκάς, ένας φάρος της ορθοδοξίας

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 4 November 2016 | 11:02 am


Μπλούτη Καράτζαλη Νίκη | Η ζωή σου ανταποδίδει όταν κάτι με πάθος το κυνηγάς

Αναδημοσίευση από το now24.gr
Από τη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Άγιο Γεώργιο, ένα χωριό της Λιβαδειάς, κοντά στη φύση, με τις μυρωδιές και τα χρώματά της. Έχει μια υπέροχη οικογένεια με τρία παιδιά. Οι γονείς της την έμαθαν από μικρή να μυρίζει και να ανταμώνει την ευτυχία στα πιο απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής. Ένα απ΄ αυτά είναι για εκείνη τα βιβλία. Με το μυθιστόρημα «Όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα», κάνει τα πρώτα της βήματα στα μονοπάτια της λογοτεχνίας (από το βιογραφικό της Νικολίτσας Μπλούτη-Καράτζαλη).

small.jpg
Η Μαίρη Γκαζιάνη με τη συγγραφέα Νικολίτσα Μπλούτη-Καράντζαλη NOMI CAFE στον Άγιο Γεώργιο Λιβαδειάς.

ΕΡ. Νίκη γεννήθηκες και μεγάλωσες στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας όπου ζεις μέχρι σήμερα με την οικογένειά σου. Ποια λογοτεχνικά ερεθίσματα σου προσέφερε το χωριό σου, όταν ήσουν παιδί;
ΑΠ. «Τα ψηλά βουνά» του Zαχαρία Παπαντωνίου, είναι ένα έργο που έμεινε χαραγμένο στην αναγνωστική μνήμη χιλιάδων Ελλήνων. Εμείς θυμάμαι το διδαχθήκαμε στο Δημοτικό και από τότε θαρρώ πως άρχισε να με κερδίζει η λογοτεχνία. Το χωριό και ειδικά εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ’70, σίγουρα δεν είχε να προσφέρει πολλά ερεθίσματα στα παιδιά, ώστε να έχουν μια επαφή με τη λογοτεχνία. Ωστόσο, η υπέροχη φύση με τα αρώματα και τα χρώματά της ήταν ιδανικός παράγοντας για να ερεθίσει τη φαντασία μου και να με οδηγήσει στα λογοτεχνικά μονοπάτια… Έχεις έρθει στο χωριό μου κι έχεις απολαύσει από κοντά τη μαγεία της φύσης, πιστεύω πως πλουτίζει τον ψυχικό μας κόσμο, δε συμφωνείς;

ΕΡ. Ποια ήταν τα πρώτα λογοτεχνικά σου αναγνώσματα;
ΑΠ. Υπήρξα τυχερή στις πρώτες μου επιλογές. Η τηλεοπτική σειρά που παιζόταν τότε στην τηλεόραση της ΕΡΤ, «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, μ’ έφερε κοντά στα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη. Ακολούθησε «Ο καπετάν Μιχάλης», που είναι ένας ύμνος στην ανθρωπιά και στην ελευθερία. Όπως επίσης η «Αιολική γη» και η «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη, η υπέροχη «Αστροφεγγιά» του Παναγιωτόπουλου, μέσα από την τηλεόραση με μάγεψαν και με οδήγησαν στον δρόμο μεγάλων συγγραφέων που απόλαυσα στην εφηβεία μου. Εξαιρετικά μυθιστορήματα, τα οποία θίγουν θέματα διαχρονικά κι επώδυνα που ταλανίζουν τις ανθρώπινες ψυχές.

ΕΡ. Πότε αισθάνθηκες την ανάγκη ν΄ ασχοληθείς με τη συγγραφή;
ΑΠ. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της εφηβείας, έκανα την πρώτη μου απόπειρα. Πάντα μου άρεσε να γράφω. Άργησα όμως να αφιερωθώ στη συγγραφή με σκοπό την έκδοση. Όταν ωρίμασα αρκετά, κατάλαβα ότι είναι για μένα ένα όνειρο ζωής κι έτσι αποφάσισα να το πραγματοποιήσω…

ΕΡ. Το πρώτο βιβλίο σου έχει τον τίτλο «Όταν η σιωπή μιλάει στα όνειρα». Πως το εμπνεύστηκες;
ΑΠ. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι για μένα ένα από τα στοιχεία που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου. Ξεκίνησα να γράψω μια ιστορία για τη σχέση μάνας και κόρης, μια σχέση δυνατή που πιστεύω πως όσο και να δοκιμαστεί, στο τέλος θα έχει μια ευxάριστη έκβαση.

ΕΡ. Είχες εξ αρχής στο μυαλό σου την υπόθεση του βιβλίου ή σε καθοδήγησαν οι ήρωές σου;
ΑΠ. Οι χαρακτήρες που πλάθεις εξ αρχής για τον καθέναν χωριστά, δεν σου επιτρέπουν ν’ αποκλίνεις και πολύ στην πορεία της έκβασης μιας ιστορίας. Ωστόσο, κάποια μικρή ανατροπή μπορεί να υπάρξει και να σε οδηγήσει σ’ ένα τέλος απρόσμενο, διαφορετικό απ’ αυτό που είχες στο μυαλό σου να δώσεις.

ΕΡ. Ποιο μήνυμα ήθελες να περάσεις στους αναγνώστες σου;
ΑΠ. «Οι παιδικές ψυχές λένε πως ζυγίζουν ακριβά τις πράξεις των μεγάλων», αναφέρει ο Γρηγόρης σε κάποιο σημείο του βιβλίου και πιστεύω πως αυτό είναι ένα από τα μηνύματα που πρέπει όλοι μας να μετράμε όσο αφορά τις σχέσεις των ζευγαριών. Οι άνθρωποι που αποφασίζουν να χωρίσουν, πρέπει να θυμούνται πάντα πως είναι ακόμα γονείς.
Το δεύτερο μήνυμα αφορά το αλκοόλ και τις συνέπειές του. Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί που υποφέρουν, δεν κάνουν κακό μόνο στον εαυτό τους, αλλά και στην οικογένειά τους. Κι είναι φοβερά οδυνηρό για ένα παιδί να βλέπει σπάνια τον γονιό του νηφάλιο. Η εικόνα πιστεύω αυτή, θα το ακολουθεί όλη του τη ζωή. Είναι εικόνες που δυστυχώς δεν σβήνουν ποτέ από την μνήμη μας όταν τις βιώνουμε στην πιο τρυφερή μας ηλικία…
Κι ένα άλλο μήνυμα είναι, για τους «συμβιβασμούς» που αναγκαζόμαστε να κάνουμε όλοι μας κάποιες στιγμές στη ζωή μας. Για τον Γρηγόρη ας πούμε, «συμβιβασμός» θα πει δυστυχία, ανικανοποίητες επιθυμίες, πνιγμένα «θέλω». Τελικά, το αν πρέπει ή όχι να συμβιβαζόμαστε είναι στην κρίση του καθένα και στα όσα έχει βιώσει στη ζωή του. Η γιαγιά της ηρωίδας Όλγας, υποστηρίζει πως «τις πράξεις των ανθρώπων πρέπει να τις κρίνουμε ανάλογα με όσα έχουν στερηθεί…» Είναι κι αυτή μια άλλη σεβαστή άποψη για μένα.

ΕΡ. Η αποστασιοποίηση των 20 ετών είναι δυνατόν να καλυφθεί τόσο απλά κι εύκολα στη πραγματική ζωή, όπως συμβαίνει στο βιβλίο;
ΑΠ. Πιστεύω ότι μπορεί, σε τόσο δυνατές σχέσεις δηλαδή, όπως είναι αυτή, μάνας – κόρης. Η αγάπη στο τέλος νικάει οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα. Άλλωστε «η μάνα είναι το καταφύγιο για όλες τις δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Ο άνθρωπος που θα πονέσει και θα κλάψει μαζί μας…», λέει η Όλγα όταν συνειδητοποιεί πια πόσο πολύτιμο χρόνο έχασε μακριά της.

ΕΡ. Η ηρωίδα σου Όλγα παίρνει αποφάσεις ζωής μόνο κατόπιν προτροπής από τρίτους. Πόσο κακό δημιουργεί η εγκατάλειψη, ώστε ο φόβος της ν΄ ακολουθεί τα παιδιά και στην ενήλικη ζωή τους;
ΑΠ. Θεωρώ ότι αυτό το κομμάτι αφορά και τον χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει το κάθε παιδί μέσα στην οικογένεια… Γι’ αυτό βλέπουμε και τον αδερφό της Όλγας πως αποδέχτηκε εξ αρχής την πράξη της μάνας του χωρίς να κουβαλάει καμιά απόρριψη στη μετέπειτα ζωή του. Και τον Λευτέρη ίσως ο φόβος της μοναξιάς τον οδήγησε σ’ αυτή του την απόφαση.

ΕΡ. Η Ελένη κυριαρχείται από το συναίσθημα, αντίθετα, η Όλγα κυριαρχείται από τη λογική. Υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ τους;
ΑΠ. «Άλλοι στη ζωή ακολουθούν χωρίς ενδοιασμό τα «θέλω» τους κι άλλοι υποτάσσονται στα «πρέπει», μένοντας με πείσμα μακριά απ’ το όνειρό τους». Η λογική και το συναίσθημα… Ναι κάποτε …συναντιούνται.

ΕΡ. Η μητέρα της Όλγας, Ελένη, προχώρησε στη «ζωή» επιλέγοντας να καλύψει αργότερα «τα κενά». Η Όλγα πρώτα θέλει να τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες και στη συνέχεια να προχωρήσει στη «ζωή». Υπάρχει σωστή και λάθος πλευρά;
ΑΠ. Όχι, δεν μπορώ να βάλω κανόνες σ’ αυτό. Το σωστό και το λάθος το μετράει ο καθένας μας διαφορετικά. Αυτές είναι καθαρές επιλογές που προσδιορίζουν τον χαρακτήρα του καθένα.

ΕΡ. Η Ασημίνα είναι η πιο ισορροπημένη προσωπικότητα. Που πιστεύεις ότι οφείλεται;
ΑΠ. Η Ασημίνα είναι μια γυναίκα δυναμική και δοτική επίσης. Το ότι είναι ισορροπημένη οφείλεται στις αξίες και στις ηθικές αρχές που στηρίζει τη ζωή της.

ΕΡ. Ο μικρός Μιχάλης άγεται και φέρεται ανάλογα με τις ανάγκες και τις διαθέσεις των μεγάλων. Ωστόσο, δεν αναφέρονται επιπτώσεις στη ψυχολογία του. Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν;
ΑΠ. Όχι δεν είναι. Υπάρχουν βέβαια, αλλά δεν οδηγούν σε προβληματική συμπεριφορά ώστε ν’ αξίζει ν’ αναφερθούν. Ο μικρός Μιχάλης έχει όλους τους αγαπημένους του κοντά του, ακόμα και μετά τον χωρισμό των γονιών του, σε σχέση με το παιδί της Όλγας, το οποίο είχε δίπλα του μονάχα εκείνη.

ΕΡ. Είναι σωστή η απόφαση του Λευτέρη όσον αφορά την απόφαση για την εξέλιξη της ζωής του;
ΑΠ. Είναι επιλογή του. Σωστή ή λάθος, δεν είμαστε σε θέση να την κρίνουμε. Αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να κάνει οικογένεια και να φυλάξει την εμπειρία του στην Ιταλία, σαν μια ωραία ανάμνηση στο σεντούκι της καρδιάς του… Είχε το δικαίωμα να ζήσει μια διαφορετική εμπειρία, όπως επίσης και να την διαγράψει μετά από τα πραγματικά «θέλω» του, εφόσον δεν τον ικανοποιούσε απόλυτα.

ΕΡ. Πολλά είναι τα δεινά που συμβαίνουν στις δυο οικογένειες. Απόπειρα αυτοκτονίας, απόπειρα δολοφονίας, ατύχημα, σωματική και λεκτική βία, εξαρτήσεις, ουσίες, χωρισμοί, αμφιφυλοφιλία, ρατσισμός. Γιατί επέλεξες να προσθέσεις τόσα δεινά στο βιβλίο σου;
ΑΠ. Αυτή είναι η ζωή… Σε πολλούς ανθρώπους δείχνει το σκληρό της πρόσωπο κι όλοι λίγο πολύ δοκιμάζονται γύρω μας απ’ τα δεινά που ανέφερες. Τώρα το γιατί επέλεξα όλα αυτά να τα περάσουν δυο οικογένειες πρόκειται καθαρά για να κεντρίσω το ενδιαφέρον του αναγνώστη και την αγωνία του…

ΕΡ. Και γιατί επέλεξες να τα «τακτοποιήσεις» όλα με θετική εξέλιξη;
ΑΠ. Επειδή ίσως ανήκω στους ανθρώπους που πιστεύουν πως η ζωή όσα σου οφείλει θα στα δώσει κάποια στιγμή, αρκεί να το παλέψεις.
«Η ζωή σου ανταποδίδει όταν κάτι με πάθος το κυνηγάς. Δεν είναι μίζερη. Εμείς ζητάμε λάθος πράγματα…», υποστηρίζει ο Γρηγόρης και μ’ εκφράζει κι εμένα απόλυτα. Ο συγγραφέας άλλωστε μέσα από τα βιβλία του, έχει το δικαίωμα να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο, να ελπίζει και να πιστεύει στη ζωή…

ΕΡ. Ετοιμάζεις κάποιο νέο βιβλίο κι αν ναι σε τι θα αναφέρεται;
ΑΠ. Ναι, βρίσκομαι στα πρόθυρα της έκδοσης ενός καινούργιου βιβλίου. Αναφέρεται στα παιδικά μου χρόνια στο χωριό. Είναι μια τρυφερή ιστορία δυο μικρών ορφανών που μεγαλώνουν με τη γιαγιά τους στο χωριό τη δεκαετία του ‘70. Τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μου ξαναζωντανεύουν μέσα στις σελίδες του κι όλες οι περιγραφές γίνονται μέσα απ’ την παρθενική ματιά του μικρού ήρωα, ο οποίος μας αφηγείται ένα κομμάτι απ’ την ιστορία της ζωής του, το πιο σημαντικό για κείνον…

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Θέλω να σ’ ευχαριστήσω πρώτα θερμά που διάβασες το βιβλίο μου και μου έδωσες την ευκαιρία να μιλήσω για κάποια πράγματα πάνω σ’ αυτό. Να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο καλή χρονιά και κουράγιο για το 2016, γιατί όλοι μας το έχουμε ανάγκη. Και να τελειώσω με μια φράση του αγαπημένου μου Καζαντζάκη… «Μια αστραπή είναι η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε!»

by Levadia LibraryLevadia Library

Δημοσιεύθηκε στις 7 October 2016 | 1:30 pm



Δείτε αγγελίες στο Νομό Βοιωτίας





Φιλικοί ιστότοποι:

tilegrafima.gr

ekklisiaonline.gr

7news.gr

Nea Smyrni Online

www.vimaorthodoxias.gr