ΚΑΠΟΤΕ λέγαμε πως ο Αύγουστος είναι ο πιο ήρεμος και γλυκός μήνας του χρόνου. «Αύγουστε καλέ μου μήνα, νά’ σουν δυο φορές το χρόνο», ο λαϊκός χαρακτηρισμός του. Και έτσι ήταν…
ΣΗΜΕΡΑ, δεν είναι καθόλου έτσι, οπως κατάντησαν την κοινωνία με μισθούς και συντάξεις μικρότερες
του 2003.
Όσο κι αν κρατάει ακόμη μερικά κατάλοιπα «καλοσύνης», ο μεταμνημονιακός Αύγουστος είναι πια από τους σκληρότερους μήνες της ζωής μας όπως και οι άλλοι: φόροι επί φόρων, Εν.φ.ι.α, ακρίβεια χωρίς αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μετανάστευση νεανικών γερών μυαλών, προσφυγικό, καύσωνες, τροχαία με θύματα νέους, εγκληματικότητα κ.λπ. Και κυρίως διάψευση προσδοκιών δεκαετιών.
ΠΟΛΛΟΙ δεν διστάζουν να μιλήσουν ακόμη και για «μελαγχολία του Αυγούστου» κάτι που, πριν μόλις λίγα χρόνια, θα ήταν αδιανόητο! Πρόκειται για μια μελαγχολία που δεν έχει να κάνει μόνο με τη σωρεία κακών ειδήσεων από όλο τον πλανήτη, αλλά και με τη μετάλλαξη του Αυγούστου σε μήνα σοβαρών καθημερινών γεγονότων.
ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ κλίμακα, «η μελαγχολία του Αυγούστου είναι κάτι σαν τη μελαγχολία του απογεύματος της Κυριακής, η οποία, όμως, εν προκειμένω, κρατά για ένα μήνα»! Τα παραπάνω δήλωσε ο διευθυντής ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Γουέστσεστερ Στίβεν Φερνάντο μιλώντας πρόσφατα στο New York Magazine. Μάλιστα, όπως λέγεται, υπάρχει και ιατρική εξήγηση του φαινομένου. Αυτό που αποκαλείται μελαγχολία του Αυγούστου δεν είναι παρά μια εποχική συναισθηματική διαταραχή.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η μεταβατική περίοδος που ζούμε σε παγκόσμιο επίπεδο, φέρνει μαζί της συναισθηματικές αλλαγές καθώς και συμπεριφορικές. Ήδη είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιό μας την επιθετικότητα που απλώνεται ολοένα και σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα. Η «νέα εγκληματικότητα» είναι τόσο κοντινή μας, η ανασφάλεια είναι τόσο πια δεδομένη, που κανείς μας δεν γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. Για όλο τον κόσμο.
ΑΛΛΟΙ καιροί, κλιματικές καταστροφικές αλλαγές, ανίκανοι και στενόκαρδοι πολιτικοί ηγέτες, πληθώρα φυσικών καταστροφών… Γιατί, λοιπόν, να μη «μελαγχολήσει» κι ο Αύγουστος;
Το έχουμε πει πολλές φορές το έχουμε επισημάνει σε όλους τους τόνους οτι, Μητσοτάκης και Τσίπρας είναιάλληπλευρά του ίδιουνομίσματος
Ο Ελληνικός λαός μετά από το ανθελληνικό κόμμα του Σύριζα επανέφερε στην εξουσία το εξίσου ανθελληνικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ένα καθόλα συστημικό κόμμα που παίρνει εντολές άνωθεν, που έχει προσκυνήσει το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και των Αμερικανων, όπως ακριβώς έκαναν και οι επαναστάτες των σαλονιών του Σύριζα.
Ο Ελληνικός μας πήγε από την Σκύλλα στην Χάρυβδη..
Υπηρετούν τα ίδια αφεντικά,όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια του συριζα πέρασαν είτε με την ψήφο είτε με την ανοχή της νέας δημοκρατίας.
Στο θέμα της Μακεδονίας μας οι νεοδημοκρατες ενω το έπαιξαν Μακεδονομάχοι προεκλογικά για τις ψήφους δηλώσαν τώρα ότι θα σεβαστούν την προδοτική συμφωνία των συριζαίων.
Στο θέμα του προσφυγικού ο Κούλης δήλωνε ότι δεν θέλει να μετεγκατασταθούν οι προσφυγες και μετανάστες από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Φανταστείτε ότι τώρα σαν κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα μετατρέποντας την χώρα όλη σε ένα απέραντο χοτ σποτ.
Κλείνοντας παραθέτω τις δηλώσεις του κ.Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής…τέτοιες διεθνιστικές δηλώσεις ούτε ο Τσίπρας δεν θα έκανε :
«Μακριά από εμάς οποιαδήποτε ξενοφοβία ή οποιοσδήποτε ρατσισμός. Είμαι υπερήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω μια κοινωνία η οποία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά – σιγά».
«Και αν η Ευρώπη ή η Ελλάδα θέλει να κάνει μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική για να ενισχύσει το δημογραφικό της πρόβλημα έχει τη δυνατότητα να το κάνει, αλλά θα το κάνει οργανωμένα και θα το κάνει με κανόνες».
«Και βεβαίως οι πρόσφυγες οι οποίο τελικά θα επιλέξουν να κάνουν τη χώρα μας τη δεύτερη πατρίδα, τα παιδιά τους πρέπει να αισθάνονται και θα αισθάνονται Έλληνες. Αυτό είναι το σωστό. Και θα πάνε σε Ελληνικό σχολείο και εάν είναι άριστοι μαθητές, να σηκώσουν την Ελληνική σημαία. Αυτό είναι το σωστό».
Περαστικά μας…
Υγ1:Αντι να δώσουν κίνητρα,εργασία και οικονομική ασφάλεια στους νέους στην Ελλάδα για να μπορέσει να λυθεί το τεράστιο πρόβλημα του δημογραφικού θέλουν να το λύσουν με την αθρόα και ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση…
Υγ2:Στην ουσία μιλάμε για αντικατάσταση πληθυσμού όπως παραδέχτηκε και ο αριστερός Ζουγανέλης(αρχίζουν σιγά σιγά και τα λένε και μόνοι τους).
Υγ3.:Δεν είναι πρόσφυγες αλλά λαθρομετανάστες,το 80 τοις εκατό σύμφωνα ακόμα και με παραδοχή του συριζαίου Μουζάλα δεν είναι πρόσφυγες από την Συρία αλλά μετανάστες από διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.
Υγ4:Ευτυχώς που ο Κούλης έκανε αυτές τις δηλώσεις για να καταλάβει και ο τελευταίος νεοδημοκράτης πόσο πατριώτες είναι τελικά αυτοί που ψήφισε….
Στην εξωτερική πολιτική κάποιες αποφάσεις που μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένες όταν αλλάζουν δραματικά οι γεωπολιτικές συνθήκες, ακόμη κι αν αρχικά είχαν κάποια βάση, οφείλουν να επανεξετάζονται αμέσως. Διαφορετικά, το λάθος παύει να είναι απλώς λάθος και μετατρέπεται σε επικίνδυνη εμμονή.
Η περίπτωση της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία αποκτά σήμερα ακριβώς αυτή τη διάσταση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλείται να εξηγήσει όχι μόνο γιατί ένα πολύτιμο ελληνικό αντιαεροπορικό σύστημα εξακολουθεί να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αλλά και ποια γεωπολιτική πραγματικότητα εξυπηρετεί πλέον η παρουσία του εκεί.
Η Τουρκία επιδιώκει πλέον ξεκάθαρα να διευρύνει θεαματικά την επιρροή της στον μουσουλμανικό κόσμο, καλλιεργώντας νέους στρατηγικούς και αμυντικούς δεσμούς. Ο Χακάν Φιντάν προωθεί ανοιχτά στενότερη περιφερειακή συνεργασία και καλεί ακόμη και την Αίγυπτο σε σχήματα που μεταβάλλουν τις ισορροπίες. Την ίδια στιγμή η Άγκυρα δεν έχει εγκαταλείψει ούτε το casus belli ούτε τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον συμβαίνει το παράδοξο: ελληνικά οπλικά συστήματα εξακολουθούν να προστατεύουν τη Σαουδική Αραβία, την ώρα που το Ριάντ αναπτύσσει ολοένα στενότερες σχέσεις με την Τουρκία. Το ερώτημα επομένως είναι αμείλικτο: ποιο ακριβώς ελληνικό εθνικό συμφέρον υπηρετεί σήμερα αυτή η αποστολή;
Οι όψιμες διαρροές περί «μηνιαίας επανεξέτασης» της συμφωνίας περισσότερο επιτείνουν παρά διαλύουν τις απορίες. Εάν η παρουσία των Patriot παραμένει αναμφισβήτητα προς το συμφέρον της Ελλάδας,
γιατί χρειάζεται ξαφνικά μηνιαία επανεξέταση; Και εάν οι γεωπολιτικές μεταβολές είναι τέτοιες ώστε να απαιτούν συνεχή αξιολόγηση, γιατί η Αθήνα δεν έχει ήδη επαναφέρει το σύστημα και, κυρίως, το πολύτιμο προσωπικό του στην Ελλάδα;
Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται για ακόμη μία φορά η μεγάλη αντίφαση της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη. Στο εσωτερικό ακούμε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «ισχυρής Ελλάδας», «αποτροπής» και «κόκκινων γραμμών». Στην πράξη, όμως, κρίσιμες αποφάσεις μοιάζουν να συνεχίζονται από κεκτημένη ταχύτητα, ακόμη κι όταν γύρω μας αλλάζει ολόκληρος ο γεωπολιτικός χάρτης.
Και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο σε μια εποχή κατά την οποία η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της. Διευρύνει συμμαχίες, χτίζει αμυντικές συνεργασίες, ενισχύει την πολεμική βιομηχανία της και επιχειρεί να μετατραπεί σε αναντικατάστατο περιφερειακό παίκτη. Η Ελλάδα, αντίθετα, δεν έχει την πολυτέλεια να διαθέτει κρίσιμα μέσα της εθνικής της άμυνας με βάση ισορροπίες που μπορεί να έχουν ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα.
Οι συμμαχίες είναι πολύτιμες όταν λειτουργούν αμοιβαία. Άλλο όμως η στρατηγική συνεργασία και άλλο η παραχώρηση ενός κρίσιμου αμυντικού συστήματος όταν μάλιστα οι συσχετισμοί γύρω σου μεταβάλλονται. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει επομένως μια καθαρή απάντηση: ποιον προστατεύουν σήμερα οι ελληνικοί Patriot και τι ακριβώς κερδίζει η Ελλάδα;
Διαφορετικά οδηγούμαστε σε μια εξωφρενική γεωπολιτική παραδοξότητα: η Τουρκία να ενισχύει συστηματικά τη θέση της απέναντι στην Ελλάδα και η Ελλάδα, μέσω των δικών της στρατιωτικών μέσων, να προστατεύει τα νώτα της Άγκυρας και νέων εταίρων. Και τότε δεν θα πρόκειται απλώς για λανθασμένη εξωτερική πολιτική αλλά για εθνική αυτοχειρία...
Είναι σταθερή και διαχρονική μας θέση: όλα τα στελέχη των αστικών κυβερνήσεων δεν είναι τίποτε άλλο παρά το υπηρετικό προσωπικό των πλουτοκρατών.
Οι δύο φωτογραφίες που βλέπουμε αρχικά είναι αποκαλυπτικές. Δύο αστυνομικοί αποδίδουν υπηρεσιακό χαιρετισμό όχι σε κάποιον ανώτερό τους, όχι σε κάποιο θεσμικό όργανο της πολιτείας, αλλά σε δύο μεγαλοεπιχειρηματίες: τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Ιβάν Σαββίδη.
Ο κανονισμός επιβάλλει τον χαιρετισμό μόνο απέναντι σε ανώτερους αξιωματικούς ή σε πολιτικά πρόσωπα θεσμικά ανώτερα. Μα ούτε ο Μαρινάκης, ούτε ο Σαββίδης κατέχουν τέτοια θέση. Κι όμως, ο αστυνομικός σκύβει το κεφάλι. Γιατί ξέρει, διαισθητικά, ότι μπροστά του δεν έχει έναν απλό «ιδιώτη». Έχει το πραγματικό αφεντικό.
Ο μπάτσος, ως αδιόρατο γρανάζι του κρατικού μηχανισμού, ξέρει ποιος κυβερνά. Δεν χρειάζεται να του το πουν. Το νιώθει στο πετσί του, όπως το είχε πει και ο Καραμανλής ο Πρώτος: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Την απάντηση την έδωσαν τα ίδια τα σώματα ασφαλείας: κυβερνούν οι εφοπλιστές, οι εργολάβοι, οι ολιγάρχες, οι «ευεργέτες» του ποδοσφαίρου και των media.
Οι υπόλοιποι κάνουν πως δεν το βλέπουν. Κι ακόμα χειρότερα, κάποιοι απ’ αυτούς βαφτίζονται και «αριστεροί», ενώ υποκλίνονται στα ίδια αφεντικά με τα οποία φωτογραφίζονται οι μπάτσοι.
Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τις εικόνες: το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Είναι το κράτος,
των καπιταλιστών. Κι οι μπάτσοι, στρατιωτάκια ακούνητα-αμίλητα, ξέρουν πολύ καλά σε ποιους οφείλουν να χαιρετούν.
Υ.Γ: Μια περασμένη ανάρτησή μας, που μας θύμισε το F/B
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εγκλωβισμένη στο ιδεολογικό της αδιέξοδο και εκτεθειμένη από το πρόσφατο μπάχαλο με τις άδειες των ιδιωτικών κολεγίων, επιστρατεύει για ακόμη μία φορά τα πιο φτηνά όπλα της αστικής προπαγάνδας: τον επαρχιώτικο αντικομμουνισμό, την ημιμάθεια και τα χοντροκομμένα στερεότυπα.
Τελευταίο κρούσμα, η χθεσινή τηλεοπτική παρουσία του υφυπουργού Παιδείας Νίκου Παπαϊωάννου – για τον πρώην πρύτανης, μιλάμε, που ονειρευόταν να γίνει αρχιμπάτσος και βρέθηκε τελικά σε επιτελική θέση στο υπουργείο Παιδείας- στον ΑΝΤ1. Παίζοντας με τα ανακλαστικά ενός συντηρητικού και πολιτικά ανενημέρωτου ακροατηρίου, ο κύριος υφυπουργός ανακάλυψε το νέο… ιστορικό ορόσημο της χώρας, δηλώνοντας προκλητικά: «Μόνο εμείς και η Κούβα είχαμε μείνει χωρίς ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ε, αφήσαμε την Κούβα πίσω».
Ας σταθούμε, λοιπόν, σε αυτή την περίφημη «πρόοδο».Ο κύριος Παπαϊωάννου, βέβαια, κάνει πως δεν γνωρίζει. Γιατί αν παραδεχτεί την πραγματικότητα, κινδυνεύει να καταρρεύσει ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού», «αριστείας» και «προόδου».
Ποια Κούβα ακριβώς «αφήσαμε πίσω»;
Μια χώρα που, παρά τον πολύχρονο αμερικανικό αποκλεισμό και τις τεράστιες οικονομικές πιέσεις, έχει οικοδομήσει ένα σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης με καθολική πρόσβαση και ιδιαίτερα σημαντικές κατακτήσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και της υγείας.
Μια χώρα που έδωσε τεράστια μάχη κατά του αναλφαβητισμού και αντιμετωπίζει την εκπαίδευση όχι ως προνόμιο των οικονομικά ισχυρών, αλλά ως κοινωνικό δικαίωμα.
Μια χώρα που έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση για την εκπαίδευση στην Ιατρική και τις βιοϊατρικές επιστήμες, που έχει αναπτύξει δική της φαρμακευτική και βιοτεχνολογική τεχνογνωσία και έχει προσφέρει ιατρική βοήθεια σε άλλες χώρες.
Και βέβαια, μια χώρα που έχει εκπαιδεύσει γενιές επιστημόνων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική αποστολή της γνώσης.
Αυτή είναι η Κούβα που, σύμφωνα με τον κύριο υφυπουργό, «αφήσαμε πίσω».
Και ποια είναι η ελληνική «πρόοδος»;
Ας δούμε τώρα τι σημαίνει στην πράξη το κυβερνητικό πανηγύρι για την είσοδο των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σημαίνει,
ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που υποχρηματοδοτείται και απαξιώνεται συστηματικά. Σημαίνει την ολοένα και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Σημαίνει ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που αντιμετωπίζουν τη γνώση ως επενδυτικό προϊόν και τον φοιτητή ως πελάτη. Σημαίνει ότι η πρόσβαση σε ένα σημαντικό κομμάτι της ανώτατης εκπαίδευσης θα εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την οικονομική δυνατότητα της οικογένειας.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή «αφήσαμε πίσω την Κούβα», επειδή δηλαδή η Ελλάδα προσχώρησε ακόμη περισσότερο στη λογική της αγοράς στον χώρο της γνώσης.
Αλλά τι ακριβώς αφήσαμε πίσω;
Την αντίληψη ότι η μόρφωση είναι κοινωνικό δικαίωμα και όχι εμπόρευμα. Την ιδέα ότι ένας νέος άνθρωπος πρέπει να μπορεί να σπουδάσει ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του. Την άποψη ότι η επιστήμη και η γνώση οφείλουν να υπηρετούν την κοινωνία και όχι αποκλειστικά την κερδοφορία.
Αυτή είναι η πραγματική «πρόοδος» που υπερασπίζεται ο κύριος Παπαϊωάννου.
Η Κούβα, με όλες τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες και τα προβλήματά της, επιμένει σε ένα διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης της εκπαίδευσης. Η Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας επιλέγει να ανοίξει ακόμη περισσότερο την πόρτα στην εμπορευματοποίηση της γνώσης.
Και η σύγκριση που έκανε ο ίδιος ο υφυπουργός τελικά ξεσκεπάζει την πραγματικότητα — αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελε. Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «αριστείας» και «σύγχρονου πανεπιστημίου» βρίσκεται μια πολύ απλή ταξική λογική: Όποιος έχει χρήματα, θα έχει περισσότερες επιλογές. Όποιος δεν έχει, θα πρέπει να αρκεστεί σε ό,τι του αφήσει η αγορά.
Κύριε Παπαϊωάννου, λοιπόν, κρατήστε την «πρόοδό» σας.
Εμείς θα επιμείνουμε σε κάτι πολύ πιο παλιομοδίτικο: Δημόσια, δωρεάν, καθολική και ποιοτική Ανώτατη Εκπαίδευση για όλους και όλες. Η γνώση δεν είναι εμπόρευμα. Οι φοιτητές δεν είναι πελάτες. Τα πανεπιστήμια δεν είναι επιχειρήσεις.
Και το δικαίωμα στη μόρφωση δεν θα κριθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Θα κριθεί στους δρόμους, στα αμφιθέατρα και στους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας.
«Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία».
Νικόλας Ασιμος.
Σαν σήμερα 20 Αυγούστου 1949 γεννήθηκε ο Νικόλας Άσιμος, ένας από τους πιο ιδιόμορφους και αντιφατικούς καλλιτέχνες που πέρασαν από την ελληνική μουσική και κοινωνική σκηνή. Ένας άνθρωπος που δεν «έπαιξε» ποτέ με τους κανόνες, αλλά και που κουβαλούσε μέσα του βαθιές πληγές που δεν μπόρεσε να επουλώσει.
Γεννημένος στην Κοζάνη, ο Άσιμος δεν υπήρξε ποτέ «επαγγελματίας μουσικός». Έγραφε, τραγουδούσε και έβγαζε κασέτες στο χέρι, τις οποίες αποκαλούσε «παράνομες» γιατί κυκλοφορούσαν έξω από το εμπορικό σύστημα. Οι στίχοι του ήταν αιχμηροί, γεμάτοι οργή, καυστικό χιούμορ, κοινωνική και πολιτική κριτική.
Δεν ήταν τυχαίο ότι συγκρούστηκε με την αστυνομία και τις αρχές, ούτε ότι έζησε περιθωριοποιημένος, σχεδόν πάντα φτωχός. Για πολλούς, υπήρξε το σύμβολο του ανυπότακτου που αρνήθηκε να ενταχθεί. Για άλλους, ένας άνθρωπος που αυτοκαταστράφηκε.
Οι «σκοτεινές σελίδες»
Η ζωή του Άσιμου είχε και μελανά σημεία. Οι καταγγελίες για άσκηση βίας στην προσωπική του ζωή, οι δύσκολες σχέσεις του με συνεργάτες και φίλους, τα ξεσπάσματα και οι εμμονές του, δείχνουν έναν άνθρωπο βαθιά ταραγμένο. Η ψυχική του υγεία χειροτέρευε όσο περνούσαν τα χρόνια, και οι νοσηλείες του σε ψυχιατρικές κλινικές μαρτυρούν αυτή την πορεία.
Δεν ήταν μόνο θύμα της κοινωνίας που τον περιθωριοποίησε· υπήρξε και θύτης, με συμπεριφορές που πλήγωσαν κοντινούς του ανθρώπους. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Η αυτοκτονία και η κληρονομιά
Στις 17 Μαρτίου 1988, σε ηλικία μόλις 39 ετών, ο Άσιμος έβαλε τέλος στη ζωή του στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Ο θάνατός του σφράγισε τον μύθο του «καταραμένου καλλιτέχνη», αλλά άφησε και πίσω του ένα κενό, μαζί με ερωτήματα για το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει όσους δεν χωράνε στα καλούπια.
Σήμερα, το έργο του παραμένει ζωντανό,
οι κασέτες του κυκλοφορούν, οι στίχοι του τραγουδιούνται. Όχι γιατί ήταν αλάνθαστος, αλλά γιατί τόλμησε να μιλήσει ωμά, χωρίς φίλτρα, με την αλήθεια – και την τρέλα – που κουβαλούσε.
Ο Νικόλας Άσιμος ήταν ταυτόχρονα σύμβολο ελευθερίας και παράδειγμα αυτοκαταστροφής. Δεν ήταν ήρωας, ούτε «άγιος». Ήταν ένας άνθρωπος με φωνή δυνατή και με σκιές πυκνές, που έζησε και έφυγε με τον δικό του ακραίο τρόπο.
Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η σημασία του: μας υπενθυμίζει ότι η κοινωνία μας δεν ξέρει – ή δεν θέλει – να δίνει χώρο σε όσους δεν συμμορφώνονται.
…Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΠΑΤΕΡΑΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΆΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΙΣΜΟΣ .
Γιατί ο ΤΣΙΠΡΑΣ μετέτρεψε την έννοια του Κοινωνικού Κράτους σε Ελεημοσύνη, μοίρασμα φτώχειας και επιδόματα πείνας των 200 ευρώ. Παρασιτοποίησε και μετέτρεψε σε επαίτη τεράστια στρώματα του ελληνικού λαού, ανήγαγε δε την ψυχολογία του Ζητιάνου και του Συνδρόμου Στοκχόλμης σε Κυρίαρχη Ψυχολογία. Λούμπεν «Αριστερά» ο ίδιος προσπάθησε να λουμπενοποιήσει τεράστια στρώματα της Ελληνικής Κοινωνίας ακολουθώντας την Τακτική «Σε φτωχοποιώ, σου παίρνω 1.000 ευρώ αλλά παραμονή εκλογών σε επιστρέφω 50 και γι’ αυτό πρέπει να με ψηφίσεις και με τα δυο χέρια». Το απαύγασμα της Ηθικής και Ψυχολογικής Εξαθλίωσης και ο Λουμπενισμός κυρίαρχος, το σιωπηρό του σύνθημα. Γιατί ο Τσίπρας καθιέρωσε τον θεσμό του Μεγάλου Αδελφού που παρακολουθεί τα πάντα, την ΑΑΔΕ που δεν υπάγεται στην ελεγκτική διαδικασία του Ελληνικού Δημοσίου. Κατάσχει συντάξεις, επιδόματα, αμοιβές δηλαδή τα πάντα, τιμωρώντας τους δύστυχους που χρωστούν 500, 1000 ή και παραπάνω ευρώ. Την ώρα που «ρυθμίζει» χρέος 1,2 δις των ΕΛΠΕ του Λάτση – έχοντας τον πονηρό Φαναριώτη Γαβρόγλου μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Λάτση– ή χρέος 450 εκατομμυρίων του Μπόμπολα – εξού και η ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΗ τοποθέτηση του ΕΘΝΟΥΣ ή της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ– ή χρέος 90 εκατομμυρίων του Κοντομηνά – δείτε την συντροφικότητα του καναλιού ALPHA στον ΣΥΡΙΖΑ– αλλά και χάρισμα προστίμου 48 εκατομμυρίων στην ΣΕΚΑΠ που είχε αγοράσει ο Ιβάν Σαββίδης, φανατικός φίλος του Τσίπρα και μέγας επενδυτής Νοτίου Βαλκανικής και περιχώρων. Γιατί ο Τσίπραςκατέστρεψε κάθε έννοια ύφους και ήθους και όχι μόνο αριστερού, αλλά κάθε είδους και τύπου. Προωθωντας άτομα που αποτελούσαν την προσωποποίηση της ψυχικής και ηθικής παρακμής και εξαθλίωσης αλλά και Μαρίες Αντουανέτες που παρίσταναν τις φεμινίστριες με παχυλούς μισθούς του Δημοσίου, κουνούσε συνεχώς το δάκτυλο στον ελληνικό λαό – π.χ. Πυρκαγιά στο Μάτι– ξερνώντας όλα τα απωθημένα του λιγούρη Λούμπεν που είδε πλουσιοπάροχο στρωμένο τραπέζι και έκανε μακροβούτι χωρίς μαχαιροπήρουνα. Διόριζε – και συνεχίζει να διορίζει– συγγενολόγια, ξαδέλφους, συζυγούς, ερωμένες και παλλακίδες, δημιουργώντας μας την απορία εάν ο Λούμπεν έχει πάτο στην ηθική του εξαχρείωση και αποκτήνωση.
Γιατί ο Τσίπραςταύτισε στην συνείδηση πλατειών στρωμάτων του ελληνικού λαού την Ιστορική Αριστερά με τον Homo Amoralis, τον χαμαιλέοντα παντός καιρού που είναι ο Λούμπεν, τον περιφερόμενο κλόουν και θίασο που δεν σέβεται τίποτα γιατί ο ίδιος είναι ένα τίποτα. Ένα μεγάλο μηδενικό που θέλει να μηδενοποιήσει το κοντέρ δηλαδή να εκμηδενίσει κάθε έννοια Ηθικής,
Συνείδησης και Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας. Άλλωστε αυτό που δεν κατάφερε η προπαγάνδα σχεδόν 100 ετών της Δεξιάς το κατάφερε ο Τσίπρας σε τεσσεράμισι χρόνια, δυσφημίζοντας την Αριστερά όσο κανένας άλλος και ταυτίζοντας την με την ηθική εξαχρείωση, τον αμοραλισμό και τον χυδαίο οπορτουνισμό, όχι του ρεφορμιστή εργαζομένου της Σοσιαλδημοκρατίας – που σε τελευταία ανάλυση, ιστορικά, έχει Προλεταριακή Προέλευση – αλλά του επικίνδυνου (κυριολεκτικά) μηδενιστή Λούμπεν.
Γιατί οι εξαιρετικά ωφέλιμες για το σύστημα υπηρεσίες του Τσίπρα έχουν επαρκώς αναγνωριστεί από την Ελίτ– δηλαδή την εγχώρια και διεθνή Αστική Τάξη– τους Δανειστές, τους Αμερικάνους και όλα τα υπόλοιπα «λουλούδια» που ο εκτρωματικός Τσίπρας κάποτε πολεμούσε, στα λόγια.
Γιατί ο Τσίπρας με το 3ο Μνημόνιο δέσμευσε σε Πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% την χώρα έως το 2022 και με πλεονάσματα της τάξης του 2,2% έως το 2060.
Υποθήκευσε την ελληνική δημόσια περιουσία έως το 2115 δηλαδή για 100 χρόνια και «παραχώρησε»– ξεπούλησε δηλαδή– στους Δανειστές ελληνική δημόσια περιουσία αρχίζοντας από το Σιδηροδρομικό Δίκτυο έως τα Αεροδρόμια. Ταυτόχρονα – σύμφωνα με μαρτυρία βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ– κόστισε αλλά 86 δις η διαπραγμάτευσή του, δηλαδή του μεγάλου επαναστάτη από τις USA Γιανη – με ένα ν – Βαρουφάκη συν τα δεκάδες – ή και εκατοντάδες – δις για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών.
Περιττό δε να σχολιάσουμε τον τρόπο που δημιουργούνταν τα πρωτογενή πλεονάσματα π.χ. με αύξηση χρεών στους Προμηθευτές του Δημοσίου, μείωση σε τεράστιο βαθμό του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), καθυστέρηση των Παραγωγικών Επενδύσεων αλλά και της έκδοσης νέων συντάξεων για πάνω από τρία χρόνια τουλάχιστον 200.000 νέων συνταξιούχων.
Η Δεξιά όλων των αποχρώσεων – Ακροδεξιά, Λαϊκή Δεξιά, Φιλελεύθερη Κεντροδεξιά– ευγνωμονούν τον Τσίπρα για τον κατεδαφιστικό του ρόλο σε όλο το οικοδόμημα της Ιστορικής Αριστεράς.
Οι ανενημέρωτοι, αγράμματοι και σχεδόν αναλφάβητοι Δεξιοί ευχαρίστως ταυτίζουν την Θεωρία των Marx/Engels και κάθε έννοια Εργατικού Κινήματος, Σοσιαλισμού και Κομμουνισμού με τον Τσίπρα γιατί – πολύ απλά– έτσι τους συμφέρει. Ξεμπερδεύοντας με μια Fake «Αριστερα» a la Τσίπρα, γνωρίζουν (ή ελπίζουν) πολύ καλά πως ξεμπερδεύουν – ίσως για τα επόμενα χρόνια– και από την Αληθινή Αριστερά του Εργατικού και Λαϊκού Κινήματος και την οποία ευχαρίστως ταυτίζουν με τον απόπατο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ (τωρα ΕΛΑΣ). Απλά, με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια και οι επιπτώσεις της Τσιπραίικης παρακμής ήδη φαίνονται έκδηλα. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως ο Νάρκισσος Giani, υπέγραψε την πρώτη συμφωνία με τους Δανειστές στις 20 Φλεβάρη του 2015, μόλις 25 μέρες μετρά την άνοδο του Τσίπρα στην Κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας σαν «δίκαιες» το 70% (!) των απαιτήσεων των Δανειστών (Βλ. Δηλώσεις του Βαρουφάκη την εποχή εκείνη).
Γιατί ο Τσίπρας δεν εκμηδένισε απλά κάθε έννοια Επιστήμης και Ολιστικής, Διαλεκτικής Θεωρίας της Επιστήμης αλλά υπονόμευσε κάθε έννοια Επιστημονικού χαρακτήρα με τα «διαμάντια» που σέρβιρε κατά καιρούς (Φαντασιακή Θεώρηση του Έθνους, Θεωρία του Κοινωνικού Φύλου κα). Έτσι ερμηνεύεται η αλλεργία και απέχθεια των Τσιπραίων ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ για έννοιες όπως Πατρίδα, Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, Ιμπεριαλισμός, αλλά και έννοιες όπως Οικογένεια, Πατέρας ακόμα και Άνδρας και ανδρισμός .
Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο Τσίπρας πρέπει να συντριβεί έτι περαιτέρω και ει δυνατόν, να εξαϋλωθεί.
Η Αριστερά θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της έχοντας σαν «μαγιά» ό,τι καλύτερο υπάρχει στον χώρο της με την απλή προϋπόθεση, να εξαφανιστεί ο ιός, ο βάκιλος του ΣΥΡΙΖΑ που απειλεί με την παρακμιακή του φύση να εξαφανίσει κάθε μορφή αντίστασης θυμίζοντας επιδημία πανώλης του Μεσαίωνα.
Η ερεβώδης χρονική περίοδος του Τσίπρα πρέπει να φθάνει στο τέλος της. Όπως έχουμε Προ Χριστού και Μετά Χριστόν στην Ιστορική Επιστήμη, έτσι θα έχουμε και Αριστερά Μετά Τσίπρα. Για το καλό του ελληνικού λαού, της χώρας και του νέου εργατικού κινήματος που έρχεται, από νέους ανθρώπους μορφωμένους και πολύγλωσσους αλλά και παλαιότερους αριστερούς που βγήκαν αλώβητοι από το Καθαρτήριο και την Κόλαση του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό, όλοι πρέπει να θυμόμαστε, και να μην ξεχνάμε ποτέ, τουλάχιστον έως τις βουλευτικές εκλογές, SYRIZA Delendus Est! (Ο Τσίπρας πρέπει να αφανιστεί!)
Το δημογραφικό δεν είναι κοινωνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Είναι σταδιακή απώλεια εθνικής ισχύος και απαιτεί κράτος αποφασισμένο να ανατρέψει την πορεία, όχι να προσαρμοστεί σε αυτήν
Του Δρ. Νικόλαου Γιαννόπουλου*
Υπάρχουν εθνικές κρίσεις που εκδηλώνονται απότομα. Το έχουμε δει στο παρελθόν. Μια στρατιωτική σύγκρουση, μια οικονομική κατάρρευση, μια μεγάλη φυσική καταστροφή. Υπάρχουν όμως και κρίσεις πιο ύπουλες, οι οποίες εξελίσσονται τόσο αργά ώστε η κοινωνία μαθαίνει να ζει μαζί τους. Κάθε χρόνο η κατάσταση χειροτερεύει λίγο, χωρίς ποτέ να ακούγεται ο συναγερμός που θα ακουγόταν αν η ίδια απώλεια συνέβαινε μέσα σε μία ημέρα.
Το δημογραφικό είναι ακριβώς μια τέτοια κρίση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 γεννήθηκαν στην Ελλάδα μόλις 65.594 παιδιά, 2.873 λιγότερα από το 2024. Η μείωση έφθασε το 4,2% μέσα σε έναν χρόνο και καταγράφηκε στις 12 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας. Οι αριθμοί όμως δεν αποκαλύπτουν ολόκληρο το πρόβλημα.
Μια χώρα που γερνά και συρρικνώνεται δεν αντιμετωπίζει μόνο κοινωνική δυσκολία. Χάνει σταδιακά μέρος της εθνικής της ισχύος. Η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται αποκλειστικά σε αεροσκάφη, φρεγάτες και ΑΕΠ. Στηρίζεται σε ανθρώπους, σε παραγωγικό πληθυσμό, σε εργαζομένους, σε επιστήμονες, σε στρατεύσιμους, σε οικογένειες που κατοικούν την περιφέρεια, σε νέους που δημιουργούν και παραμένουν στη χώρα.
Χωρίς αυτή την ανθρώπινη βάση, όλα τα υπόλοιπα γίνονται δυσκολότερα.
Ποιος θα στηρίζει το ασφαλιστικό σύστημα όταν η αναλογία ενεργού και μη ενεργού πληθυσμού επιδεινώνεται; Ποιος θα στελεχώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις; Ποιος θα κρατήσει οικονομικά ενεργές τις μικρές πόλεις και τα χωριά; Και κυρίως, ποιος θα κατοικεί στα ακριτικά νησιά, στον Έβρο και στις περιοχές που ήδη χάνουν πληθυσμό;
Εδώ το δημογραφικό παύει να είναι ένας φάκελος κοινωνικής πολιτικής στο υπουργείο κάθε «Δόμνας» και γίνεται ζήτημα στρατηγικού βάθους. Μια κατοικημένη παραμεθόριος δεν έχει την ίδια στρατηγική αξία με μια παραμεθόριο που αδειάζει. Ένα νησί με νέες οικογένειες,
σχολείο, γιατρό και οικονομική δραστηριότητα δεν είναι το ίδιο εθνικό μέγεθος με ένα νησί στο οποίο ο πληθυσμός γερνά, τα παιδιά λιγοστεύουν και οι υπηρεσίες αποσύρονται η μία μετά την άλλη.
Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, η ελληνική Πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το δημογραφικό περισσότερο ως πρόβλημα προς διαχείριση παρά ως εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Η κυβέρνηση θα απαντήσει ότι έχει λάβει μέτρα. Θα πει ότι έφτιαξε το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Θα υποστηρίξει ότι υπάρχει Εθνικό Σχέδιο Δράσης, επιδόματα γέννησης, στεγαστικά προγράμματα, υποστήριξη της μητρότητας, παιδικοί σταθμοί και δεκάδες άλλες δράσεις.
Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη αυτών των παρεμβάσεων αλλά την επάρκειά τους ως εθνικής στρατηγικής. Γιατί μία στρατηγική δεν αξιολογείται από το πόσες δράσεις ανακοινώνονται, αλλά από το αν μεταβάλλει την πραγματικότητα για την οποία σχεδιάστηκε.
Και η πραγματικότητα συνεχίζει να επιδεινώνεται.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στη δραστηριότητα και στη στρατηγική. Μπορεί ένα κράτος να διαθέτει δεκάδες προγράμματα και παρ’ όλα αυτά να μην έχει μεταβάλει την κατεύθυνση των γεγονότων. Η αδιαφορία άλλωστε δεν εκδηλώνεται πάντοτε με απραξία. Μπορεί να εκδηλώνεται και ως απουσία αίσθησης επείγοντος.
Η κυβέρνηση έδειξε ότι αποδέχεται ως φυσιολογικό ότι κάθε χρόνο γεννιούνται λιγότερα παιδιά. Και το μόνο που κάνει είναι να συζητά το πρόβλημα σε συνέδρια. να παρουσιάζει νέες δράσεις και όταν οι επόμενοι αριθμοί είναι πάλι χειρότεροι, να ανακοινώνει ακόμη ένα πρόγραμμα.
Και πιστεύει ότι αυτό δεν αρκεί. Δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει ότι το δημογραφικό απαιτεί σαφή εθνικό στόχο. Χρειάζεται ένα κράτος που να δηλώνει χωρίς αμφισημία ότι επιθυμεί περισσότερα παιδιά, περισσότερες νέες οικογένειες, ισχυρότερες πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες, επιστροφή νέων στην περιφέρεια και πραγματική δυνατότητα ενός ζευγαριού να δημιουργήσει οικογένεια χωρίς να αισθάνεται ότι διακινδυνεύει την οικονομική του επιβίωση.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο οι πρόσφατες δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας προκαλούν εύλογο προβληματισμό.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου, μιλώντας στο Most Powerful Women Summit, δήλωσε ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος». Εξήγησε ακόμη ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τυπικό μελλοντικό μοντέλο η οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά. Αργότερα μετά την κατακραυγή διευκρίνισε ότι το κράτος οφείλει να στηρίζει κάθε τύπο οικογένειας.
Αλλά το δημογραφικό θέτει ένα διαφορετικό ερώτημα.
Μπορεί μια χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρή δημογραφική συρρίκνωση να μην έχει συγκεκριμένο δημογραφικό πρότυπο προς ενθάρρυνση;
Η χώρα χρειάζεται πολύ περισσότερα από επιδόματα. Χρειάζεται να γίνει ξανά εφικτό το σχέδιο ζωής. Ένας νέος άνθρωπος δεν αποφασίζει αν θα αποκτήσει παιδιά μόνο από το ύψος ενός επιδόματος γέννησης. Το αποφασίζει κοιτάζοντας μπροστά.
Μπορεί να βρει σπίτι; Μπορεί να διατηρήσει αξιοπρεπή εργασία; Μπορεί να μεγαλώσει δύο ή τρία παιδιά χωρίς να καταρρεύσει οικονομικά; Αν ζει στην επαρχία, θα υπάρχει σχολείο, γιατρός και βασικές υπηρεσίες; Αν είναι γυναίκα, θα πληρώσει επαγγελματικά την απόφαση να γίνει μητέρα; Αυτά είναι τα πραγματικά δημογραφικά ερωτήματα.
Και γι’ αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να ανήκει αποκλειστικά σε ένα υπουργείο. Η στεγαστική πολιτική είναι δημογραφική πολιτική, ούτε η φορολογία, ούτε η εργασία. Η υγεία στην περιφέρεια είναι δημογραφική πολιτική. Η λειτουργία ενός σχολείου σε ένα απομακρυσμένο χωριό είναι επίσης δημογραφική πολιτική.
Ακόμη και η εθνική άμυνα έχει δημογραφική διάσταση.
Αν λοιπόν πράγματι θεωρούμε ότι αντιμετωπίζουμε εθνική κρίση, κάθε μεγάλη κυβερνητική πολιτική πρέπει να περνά και από ένα απλό φίλτρο. Βοηθά αυτή η απόφαση έναν νέο άνθρωπο να μείνει στην Ελλάδα, να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει περισσότερα παιδιά; Αν όχι, τότε το δημογραφικό θα παραμένει ένας ωραίος τίτλος κυβερνητικών σχεδίων.
Γι’ αυτό οι προειδοποιήσεις του Αντώνη Σαμαρά αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή.
Στην ομιλία του στο Ηράκλειο τον Ιούνιο χαρακτήρισε τη δημογραφική κρίση «το πρώτο εθνικό μας πρόβλημα» και τη συνέδεσε άμεσα με την εγκατάλειψη της ελληνικής επαρχίας. Είπε ακόμη κάτι που περιγράφει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το πολιτικό πρόβλημα. Ότι δεν βλέπει το πολιτικό σύστημα να «καίγεται» για να κάνει κάτι.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, σχολιάζοντας τις δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αντί να ενισχύει την παραδοσιακή οικογένεια σε μια περίοδο οξύτατου δημογραφικού προβλήματος, επιλέγει διαφορετικές προτεραιότητες.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον πρώην Πρωθυπουργό αλλά το ερώτημα όμως παραμένει:
Θέλει η Ελλάδα πραγματικά να αναστρέψει τη δημογραφική της πορεία ή έχει αρχίσει να συμβιβάζεται με την ιδέα ότι θα γίνει μικρότερη, γηραιότερη και περισσότερο συγκεντρωμένη σε λίγα μεγάλα αστικά κέντρα;
Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κριθούν πολύ περισσότερα από την κοινωνική πολιτική μιας κυβέρνησης. Θα κριθεί η παραγωγική δυνατότητα της χώρας, η βιωσιμότητα του κοινωνικού κράτους και η επάνδρωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Τελικά, θα κριθεί μέρος της ίδιας της εθνικής μας ισχύος.
Η αδράνεια δεν συγχωρείται και η Ελλάδα δεν χρειάζεται ένα κράτος που θα μάθει να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα τη συρρίκνωσή της.
Χρειάζεται ένα κράτος που θα αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστεί με αυτήν.
Από τι καταλαβαίνει ο φασίστας; Από δύναμη. Αν φάει φάπες σταματά, αν νομίσει πως έχει να κάνει με αδύναμο, επιτίθεται.
Από την πρώτη θητεία του Κόμη Τραμπάκουλα είχαμε πει την προφητεία. Η Βενεζουέλα θα τα βρει σκούρα, αντίθετα η Β. Κορέα θα αποκτήσει την πολυπόθητη ειρήνη.
Ο θεός Κιμ, ο οποίος αναστήθηκε αμέτρητες φορές, έφτιαξε πυρηνικά για να προστατεύει τη χώρα του.
Ο Τραμπ που μπούκαρε σε Βενεζουέλα κι απήγαγε το Μαδούρο με την πιο γελοία κατασκευασμένη κατηγορία, θέλει να συναντηθεί με τον ηγέτη της Βορείου Κορέας. Κοκομπλόκο η αρσενική Εύα Μπράουν!
Γιατί η Λαϊκή Δημοκρατία της Β. Κορέας μπορεί να χτυπήσει άσχημα τους ιμπεριαλιστές.
Δεν έγιναν διαλλακτικοί οι κόρακες ιμπεριαλιστές. Φοβούνται τη δύναμη. Μόνο αυτό καταλαβαίνουν. Ούτε δίκαιο, ούτε τίποτα.
«Χαμήλωσε τη φωνή σου ή ύψωσε τη δύναμη της πόλης». Ο Κιμ έκανε το δεύτερο, ο Μαδούρο προσπάθησε το πρώτο.
Όμως ο φασίστας δεν πρόκειται να σταματήσει με τα λόγια ή με υποχωρήσεις. Αντίθετα, κάθε υποχώρηση τη θεωρεί αδυναμία κι έρχεται με περισσότερες απαιτήσεις.
57 πυρηνικά της Βορείου Κορέας διασφαλίζουν την ειρήνη. Χωρίς αυτά σήμερα θα βομβαρδίζονταν τα σχολεία, τα εργοστάσια, τα φράγματα, οι υποδομές όπως είχαν κάνει οι ΗΠΑ παλιότερα.
Η χώρα έμαθε. Γιατί έμαθε κι άλλες δε μαθαίνουν; Γιατί έχει Κομμουνισμό. Γιατί είναι έτοιμη. Ξαναλέμε τι είχε πει ο Πανάγιος Ιωσήφ Στάλιν: Η διαφορά Κομμουνιστή και Ρεφορμιστή φαίνεται στα δύσκολα.
Φυσικά καμία περίπτωση δεν υπάρχει να αφήσει η Βόρεια Κορέα το πλεονέκτημα που έχει και που είναι το μόνο που αποτρέπει την εισβολή.
Οι βλαμμένοι του Νότου – τσιράκια των ΗΠΑ θα πεθάνουν πάλι καμιά δεκαριά φορές τον Κιμ (θα αναστηθεί άλλες τόσες) αλλά στο τέλος θα δουν πως τους συμφέρει να μη ξύνονται στην γκλίτσα του τσοπάνη.
Φυσικά ο πρώτος διδάξαν,
είναι ο θεός Στάλιν ο οποίος με τα πυρηνικά απέτρεψε το θερμό πόλεμο με τις ΗΠΑ. Μαδούρο, αν είχες πυρηνικά θα σε είχε στα ώπα – ώπα ο Τραμπάκουλας, όχι στη φυλακή.
Ιρανοί, φτιάξτε κι εσείς
Β.Κ: Αναμφισβήτητα επειδή ο Κιμ διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής, ειδικά πυρηνικούς πυραύλους, κατορθώνει να μένει ζωντανός και στην εξουσία. Εάν τα παραδώσει, τον περιμένει ο χορός του θανάτου ή ο σοδομισμός με ξιφολόγχη, προ του τουφεκισμού. Το ότι όμως η Βόρειος Κορέα έχει καθεστώς κομμουνισμού είναι μια εκτίμηση που εκφράζει αποκλειστικά τον συντάκτη του κειμένου.
ΚΕΡΒΕΡΟΣ Ζήλεψε κι η Όλγα Κεφαλογιάννη τη Δόμνα κι είπε να ποζάρει στα Μάταλα μ' ένα... λιτό καφτάνι των 470 ευρώ της Tory Burch!!! Εσύ, ελληνάκο, με τα 470 ευρώ επιβιώνεις μέχρι και 3 βδομάδες!!!
Konstantinos Karipidis Δυστυχώς αυτή η κατάντια επικρατεί στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο. Μετά τον θάνατο του Φίλωνα Κτενίδη, του οραματιστή και επανιδρυτή της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο(που μόνο ιερά μονή δεν είναι, διότι δεν υπάρχει ιερό κοινόβιο μοναχών), έπαψε αυτό το όραμα να γίνεται πραγματικότητα. Οι κάτοικοι της Καστανιάς Βερμίου έδωσαν τα στρέμματα στην μόνη με την προϋπόθεση να γίνει διαχρονικά η νέα μονή Παναγίας Σουμελά πιστό αντίγραφο της γνήσιας μονής Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Όχι μόνο δεν έχτισαν όπως θα έπρεπε την νέα μονή πιστό αντίγραφο, αλλά ούτε καν την μετέτρεψαν σε ιερό ησυχαστήριο όπως ήταν στην πατρίδα, απεναντίας έχει γίνει ένα καθαρά για εμπορικούς και οικονομικούς σκοπούς και κυρίως για πολιτική διαφήμιση της εκάστοτε εξουσίας. Είναι ντροπή να παρασημοφορούν πολιτικάντηδες σαν τον νερουλά Τασούλα που έγινε αναξιοκρατικά πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ποια δημοκρατία κύριοι???? Την δημοκρατία που επικαλούνται οι αχρηστοκράτες και αφήνουν να αργοπεθαίνει τούτη η αιματοβαμμένη χώρα μας. Ο Έλληνας πεθαίνει και φέρνουν κατά χιλιάδες Μαμελούκους,
Πακιστανάντς, Αφγανιστανάντς και χοχολάντς. Αυτούς τους άθλιους αχρηστοκράτες δίνουν κάθε χρόνο την Ιερά εικόνα της Παναγίας Σουμελά να την κρατάνε για λίγο, μόνο και μόνο να φανούν στον λαό(πρόβατα) πόσο καλοί χριστιανοί είναι και πόσο τεμέκ φιλοπόντιοι είναι........η Παναγία Σουμελά για εμάς τους Πόντιους είναι η προστάτιδα μάνα μας, που έδωσε για αιώνες θάρρος, δύναμη και υπομονή στα όσα πέρασαν ανά τους αιώνες οι Έλληνες του Πόντου. Η Παναγία Σουμελά αντί να είναι ένα εθνικοθρησκευτικό κέντρο που θα προβάλει την θρησκεία, τον πολιτισμό και την ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού, έχει καταντήσει ιδιωτική λέσχη που δεν προσφέρει τίποτα για το όραμα που είχε ο Φίλων Κτενίδης και οι πρόγονοι μας. Το μόνο που κάνουν είναι να εκμεταλλεύονται την Ιερά εικόνα της Παναγίας Σουμελά και να διαφημίζουν τα σάπια πολιτικά τζάκια που καταστρέφουν την πατρίδα, το έθνος, την θρησκεία και την ελληνική οικογένεια. Αυτούς τους εθνομηδενιστές και εθνοπροδότες τιμούν δυστυχώς. Καλύτερα να τιμήσουν ανθρώπους που πρόσφεραν για τον ποντιακό ελληνισμό ή μάλλον θα με ικανοποιούσε να δω μία γιαγιά ή έναν γέροντα να δίδεται ο Σταύρος των Κομνηνών παρά σε αυτά τα αρπακτικά, αυτούς τους αχρηστοκράτες που ξεπουλάνε εις το όνομα της δημοκρατίας την Ελλάδα μας, την πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, με τους λαθρονόμους και τους άνομους νόμους που είναι εναντίον της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας. Όλη η Ελλάδα κράζει αυτή την άθλια πρωτοβουλία να δώσουν το σταυρό των Κομνηνών στον πρόεδρο της αχρηστοκρατίας τον Τασούλα........ ουαί ημίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές.........
Alexios Ntonas Στην Ελλάδα του 2026, μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις η υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου φορά πάνω της 945 ευρώ.Παπούτσια 720. Τζιν 225. Δεν είναι απλώς ένα outfit, είναι δήλωση. Και ενώ εκείνη ποζάρει, η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της. Το 42,8% των ελληνικών νοικοκυριών έχει καθυστερημένες οφειλές σε ενοίκιο, στεγαστικό δάνειο ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, σύμφωνα με τη Eurostat. Τελευταία θέση στην Ευρώπη. Ξανά!! Στην Ελλάδα 2.0 το πολιτικό προσωπικό των "άριστων" απλά διαχειρίζεται τη φτώχεια των άλλων..
Στις 15 Οκτωβρίου, ημέρα Πέμπτη και ώρα 9:00 το πρωί, δίνουμε όλοι και όλες ραντεβού στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών (πρώην Σχολή Ευελπίδων, κτήριο προκάτ, αίθουσα 2).
Εκείνη την ημέρα πραγματοποιείται η δίκη μετά από μήνυση που υποβάλαμε για την επίθεση που δεχτήκαμε εγώ και η αδελφή από κατηγορούμενο που κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας.
Ο συγκεκριμένος βιαστής, συνεργός στο κατάστημα του καταδικασμένου παιδοβιαστή και μαστροπού Ηλία Μίχου, αφέθηκε ελεύθερος και αθωώθηκε στην πρώτη δίκη με δικαιολογία διάφορα ιατρικά έγγραφα και χωρίς απολύτως περιοριστικά μέτρα. Μένει στη γειτονιά μας και κυκλοφορεί προκλητικά.
Το περασμένο καλοκαίρι, στα τέλη Αυγούστου, καθώς επιστρέφαμε στο σπίτι μας, μας επιτέθηκε στον δρόμο. Άρχισε να βρίζει την αδελφή μου με χυδαίες και σεξιστικές εκφράσεις. Όταν μπήκα μπροστά για να την προστατέψω, κινήθηκε απειλητικά εναντίον της. Το πιο εξοργιστικό; Ο αστυνομικός που υποτίθεται ότι είχε αναλάβει την υπερπροστασία της αδελφής μου, στεκόταν εκεί και απλά κοίταζε το σκηνικό χωρίς να παρεμβαίνει. Παρέμεινε απαθής μέχρι την τελευταία στιγμή, και το μόνο που έκανε στο τέλος ήταν να του πει να μην την αγγίξει, ενώ ο δράστης του κουνούσε τα χαρτιά της αποφυλάκισής του στα μούτρα.
Ο μπάτσος ο δήθεν προστάτης δεν ανέφερε καν το περιστατικό στους ανωτέρους του, μέχρι που το θέμα πήρε δημόσια έκταση και αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις. Αν είχαμε αμυνθεί εμείς πιο σκληρά, σήμερα θα ήμασταν εμείς στη φυλακή και όχι ο βιαστής.
Το σύστημα προστατεύει τους ενόχους και αφήνει τα θύματα απροστάτευτα. Δεν θα τους περάσει όμως. Δεν θα ζήσουμε με τον φόβο στην ίδια μας τη γειτονιά. Ζητάμε την αλληλεγγύη και την παρουσία όλων σας στο δικαστήριο.
Καμία μόνη – και κανένα μόνο απέναντι στην αδικία.✊
Σε μια απροκάλυπτη και επικίνδυνη προβοκάτσια προχώρησε η εφημερίδα Χουριέτ, δημοσιεύοντας έναν αδιανόητο χάρτη που επιχειρεί να εξαφανίσει την ελληνική κυριαρχία και να υφαρπάξει το μεγαλύτερο τμήμα του Αιγαίου Πελάγους.
Στο εν λόγω γραφικό, η τουρκική ημισέληνος εκτείνεται καταλαμβάνοντας σχεδόν ολόκληρη τη θαλάσσια έκταση και τα ελληνικά νησιά, αφήνοντας στην ελληνική πλευρά μόνο την Εύβοια και τις Σποράδες. Πρόκειται για μια απροκάλυπτη αμφισβήτηση των εθνικών μας εδαφών, η οποία έρχεται να προστεθεί στο κλίμα των τουρκικών διεκδικήσεων. Το πρόσχημα των θαλάσσιων πάρκων και οι αναφορές στον ελληνικό Τύπο Η νέα αυτή επικοινωνιακή επίθεση εκδηλώνεται με αφορμή τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε στην Αθήνα η παράνομη ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων από την Άγκυρα σε περιοχές που εκτείνονται εκτός της δικαιοδοσίας της.
Το τουρκικό δημοσίευμα επιχειρεί να παρουσιάσει την ελληνική ανησυχία ως «πανικό», αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Η ανακήρυξη εθνικών θαλάσσιων πάρκων από την Τουρκία στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο απασχολεί την Ελλάδα. Η απόφαση της Τουρκίας να ανακηρύξει δύο περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως «εθνικά θαλάσσια πάρκα» προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον στην Ελλάδα. Ο ελληνικός Τύπος εκτιμά ότι η κίνηση της Άγκυρας αποτελεί ένα ακόμη βήμα στη συζήτηση για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες». Συνεχίζοντας την τακτική της αντιστροφής της πραγματικότητας, η εφημερίδα προσθέτει: «Ο ελληνικός Τύπος υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει τρεις στόχους,
ενώ παράλληλα υπογραμμίζει την ανάγκη η Αθήνα να συνεργαστεί με την Άγκυρα. Η απόφαση της Τουρκίας να χαρακτηρίσει δύο περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως «εθνικά θαλάσσια πάρκα» προκάλεσε ευρεία συζήτηση στην Ελλάδα. Οι αποφάσεις, που φέρουν την υπογραφή του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δημοσιεύθηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενώ τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης εξετάζουν την κίνηση της Άγκυρας υπό το πρίσμα των θαλάσσιων δικαιοδοσιών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο». Ο ύποπτος ρόλος του τουρκικού μέσου και το σκοτεινό παρελθόν των Ιμίων Η στάση της συγκεκριμένης εφημερίδας δεν αποτελεί κεραυνό εν αίθρια, καθώς πρόκειται για ένα αμιγώς φιλοκυβερνητικό μέσο ενημέρωσης, του οποίου η δημοσιογραφική γραμμή ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις επιλογές και την αναθεωρητική ατζέντα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ιστορικά, το συγκεκριμένο μέσο έχει διαδραματίσει σκοτεινό και προβοκατόρικο ρόλο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ήταν Σάββατο 27 Ιανουαρίου 1996, όταν ο δημοσιογράφος της εφημερίδας στη Σμύρνη, Τζεσούρ Σερτ, μαζί με εικονολήπτη του σταθμού Canal D, αποβιβάστηκαν αυθαίρετα στα Ίμια και υπέστειλαν την ελληνική σημαία για να υποστείλουν το εθνικό μας σύμβολο, πυροδοτώντας τη δραματική κρίση που ακολούθησε. Η σημερινή δημοσίευση του χάρτη επιβεβαιώνει ότι η ίδια τακτική των τεχνητών εντάσεων και των επικοινωνιακών χτυπημάτων παραμένει ενεργή.
Με νέα τετελεσμένα επιχειρεί να απαντήσει η Τουρκία στις ελληνικές πρωτοβουλίες προστασίας του περιβάλλοντος, καθώς με δύο προεδρικά διατάγματα που υπέγραψε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Άγκυρα προχώρησε στην ανακήρυξη δύο δικών της «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» σε εξαιρετικά ευαίσθητες γεωγραφικά περιοχές.
Η κίνηση αυτή διαμορφώνει νέα δεδομένα στο πεδίο των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων σχέσεων, καθώς η επιλογή των τοποθεσιών έχει ξεκάθαρο γεωστρατηγικό υπόβαθρο, αποτελώντας την ευθεία αντίδραση της γειτονικής χώρας στα θαλάσσια πάρκα που είχε θεσμοθετήσει η Ελλάδα στο Νότιο Αιγαίο και το Ιόνιο στις 21 Ιουλίου του 2025. Σύμφωνα με τα διατάγματα που δημοσιεύτηκαν, τα δύο νέα τουρκικά πάρκα ορίζονται σε σημεία που εγείρουν έντονο προβληματισμό. Ο αποκλεισμός του Καστελλόριζου Το πρώτο πάρκο εκτείνεται στις τουρκικές ακτές, στην περιοχή μεταξύ της Φέτιγιε (επαρχία Μούγλα) και του Κας (επαρχία Αττάλειας). Στην πράξη, η συγκεκριμένη οριοθέτηση περικλείει και απομονώνει πλήρως τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο. «Σφήνα» στο Βόρειο Αιγαίο Το δεύτερο θαλάσσιο πάρκο χωροθετείται στα ανοιχτά των τουρκικών ακτών της Ραιδεστού (Tekirdağ) και του Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια), δημιουργώντας μια «προστατευόμενη ζώνη» που εκτείνεται γεωγραφικά ανάμεσα στη Σαμοθράκη και τη Λήμνο. Η απόφαση της τουρκικής ηγεσίας δεν έρχεται εν κενώ, αλλά συμπίπτει χρονικά με μια περίοδο αυξημένης ρητορικής έντασης. Το τελευταίο διάστημα, τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας,
φιλοξενούν πληθώρα στοχευμένων δημοσιευμάτων που βάζουν στο στόχαστρο την «ελληνική στρατιωτική δραστηριότητα» στο Αιγαίο. Μάλιστα, ο τουρκικός Τύπος αφιερώνει εκτενή ρεπορτάζ στην περιοχή του συμπλέγματος της Μεγίστης, κάνοντας ιδιαίτερες και επαναλαμβανόμενες αναφορές στη νήσο Ρω, συντηρώντας έτσι ένα κλίμα αμφισβήτησης και έντασης. Η απάντηση της Αθήνας Στην ανακοίνωσή του, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας αποδομεί πλήρως την τουρκική πρωτοβουλία, επισημαίνοντας ότι τα επίμαχα πάρκα καταλαμβάνουν τμήματα διεθνών υδάτων, καθώς και περιοχές που εμπίπτουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Όπως υπογραμμίζει η ελληνική διπλωματία, με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας κανένα κράτος δεν νομιμοποιείται να ορίζει αυθαίρετα προστατευόμενες θαλάσσιες ζώνες έξω από τα δικά του χωρικά ύδατα. Κατά συνέπεια, το ΥΠΕΞ τονίζει κατηγορηματικά πως η συγκεκριμένη ενέργεια της Τουρκίας «δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα», είτε αυτό αφορά τα διεθνή ύδατα, είτε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας επί της υφαλοκρηπίδας της. Η Αθήνα καθιστά σαφές ότι η αυθαίρετη θέσπιση «εθνικών» πάρκων σε περιοχές μη τουρκικής δικαιοδοσίας δεν δύναται σε καμία περίπτωση να μεταβάλει τα δικαιώματα που πηγάζουν από το Διεθνές Δίκαιο ή να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αντιδιαστολή με τις νόμιμες ελληνικές πρωτοβουλίες Θέλοντας να αναδείξει τη διαφορά πρακτικής, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αντιπαραβάλλει την αυθαιρεσία της Άγκυρας με την αντίστοιχη ελληνική πρωτοβουλία. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα προχώρησε στη δημιουργία Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων στο Ιόνιο και το Νότιο Αιγαίο τηρώντας στο ακέραιο τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας, καθώς οι συγκεκριμένες ζώνες ορίστηκαν αυστηρά και αποκλειστικά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. «Νάρκη» στις διμερείς σχέσεις Πέραν της νομικής διάστασης, η Αθήνα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και για τις διπλωματικές επιπτώσεις. Το ΥΠΕΞ προειδοποιεί ότι παρόμοιες κινήσεις, οι οποίες στοχεύουν στην αλλοίωση του καθεστώτος των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, επιβαρύνουν αισθητά το κλίμα στα ελληνοτουρκικά. Χαρακτηριστικά, η ανακοίνωση αναφέρει πως τέτοιες ενέργειες «δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση κλίματος καλής γειτονίας και υπονομεύουν σοβαρά τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών». Κλείνοντας, το Υπουργείο Εξωτερικών στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα αποφασιστικότητας, διαμηνύοντας προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πορεύεται «με συνέπεια και αποφασιστικότητα» με γνώμονα την προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, την υπεράσπιση της ελευθερίας της ανοικτής θάλασσας και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, πάντοτε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το Διεθνές Δίκαιο.
Υπάρχει κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί πλέον το περιβόητο «επιτελικό κράτος». Ανακοινώνει ένα μέτρο για να διευκολύνει τους πολίτες και, πριν καλά καλά εφαρμοστεί, καταφέρνει να τους κάνει τη ζωή ακόμη δυσκολότερη. Οι 72 δόσεις για τις οφειλές από τέλη κυκλοφορίας παρουσιάστηκαν ως ανάσα. Με το «καλημέρα», όμως, η εφαρμογή τους συνοδεύεται από χάος, ελλείψεις πινακίδων και ταλαιπωρία για δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες αυτοκινήτων και δικύκλων.Και κάπως έτσι η «διευκόλυνση» κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη μία δοκιμασία αντοχής απέναντι στη γραφειοκρατία...
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οργανωτικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Διότι μια κυβέρνηση που βρίσκεταιήδη επτά χρόνια στην εξουσία δεν μπορεί να επικαλείται συνεχώς παιδικές ασθένειες, τεχνικές δυσκολίες και απρόβλεπτες δυσλειτουργίες. Όταν εξαγγέλλεις ένα μέτρο, έχεις στοιχειώδη υποχρέωση να έχεις προετοιμάσει τον μηχανισμό που θα το εφαρμόσει. Διαφορετικά δεν κάνεις πολιτική. Κάνεις ανακοινώσεις...
Και δεν είναι το μοναδικό μέτωπο. Την ίδια στιγμή, όπως αποκαλύπτει σήμερα η “δημοκρατία”, προχωρά η σταδιακή περιθωριοποίηση των μετρητών, με αποφάσεις που μπορεί να φαίνονται αυτονόητες στα γραφεία της Αθήνας, αλλά αποκτούν εντελώς διαφορετική διάσταση στην ελληνική περιφέρεια. Εκεί όπου ηλικιωμένοι, κάτοικοι απομακρυσμένων περιοχών και μικρές επιχειρήσεις δεν ζουν μέσα στην ψηφιακή κανονικότητα που θεωρούν δεδομένη οι τεχνοκράτες των υπουργείων.
Για την κυβέρνηση, όλα μπορούν να γίνουν μια εφαρμογή, ένας κωδικός, μια πλατφόρμα, μια ηλεκτρονική συναλλαγή. Για τον πολίτη, όμως,
που βρίσκεται σε ένα χωριό χωρίς τραπεζικό κατάστημα, με προβληματικό δίκτυο και δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη δημόσια υπηρεσία, η περιβόητη «ψηφιακή μετάβαση» μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε ψηφιακό αποκλεισμό.Αυτό είναι τελικά το κοινό νήμα όλων αυτών των αποφάσεων: ένα κράτος που σχεδιάζει τη ζωή των πολιτών χωρίς να γνωρίζει πώς πραγματικά ζουν.
Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ οι πολίτες στήνονται σε ουρές, ψάχνουν πινακίδες, προσπαθούν να καταλάβουν τι ισχύει και προσαρμόζονται κάθε λίγο σε μια νέα κυβερνητική «μεταρρύθμιση», ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει απτόητος τις καλοκαιρινές του βουτιές...
Ασφαλώς και ένας πρωθυπουργός δικαιούται να κολυμπήσει και να ξεκουραστεί. Το πρόβλημα δεν είναι οι διακοπές του. Είναι η εικόνα μιας εξουσίας που μοιάζει ολοένα περισσότερο αποκομμένη από την καθημερινότητα εκείνων που κυβερνά. Από τη μια, η κυβέρνηση περιγράφει μια χώρα που εκσυγχρονίζεται με ταχύτητα. Από την άλλη, ο πολίτης συναντά ένα κράτος που δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη για να εφαρμοστούν οι ίδιες του οι αποφάσεις. Και αυτή η απόσταση είναι πλέον πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που χωρίζει το Μέγαρο Μαξίμου από οποιαδήποτε παραλία επιλέγει ο πρωθυπουργός.
Τελικά το πραγματικό κυβερνητικό φιάσκο δεν είναι ότι λείπουν οι πινακίδες. Είναι ότι, ύστερα από επτά χρόνια «επιτελικού κράτους», εξακολουθεί να λείπει η επαφή με την πραγματικότητα. Και όσο οι πολίτες βουλιάζουν στην ταλαιπωρία, ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να συνεχίζει τις βουτιές του. Μόνο που κάποια στιγμή θα πρέπει να βγει στην επιφάνεια και η κυβέρνησή του...
Αυτό που δεν θα ακούσετε πουθενά και δεν το πει κανένα κανάλι είναι ότι μετά την απελευθέρωση των επιτοκίων των τραπεζών, αποτέλεσμα της πολιτικής της σημερινής Κυβέρνησης και μόνο, αν κάποιος δανειστεί αυτή τη στιγμή 1.000.000 ευρώ και δεν πληρώσει, σε 50 χρόνια θα χρωστάει σε 1 τρις.
Πρόκειται ξεκάθαρα για ενα τοκογλύφικο καθεστώς που δεν έχει προηγούμενο, σκεφτείτε τι σημάνει αυτό για τον κάθε απλό δανειολήπτη, για τον μικρομεσαίο επιχειρηματία, τον ελεύθερο επαγγελματία και όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.
Και μέσα σε όλο το τραπεζικό Κομφούζιο μας λένε μέσα στα μούτρα μας ότι τα δάνεια των κομμάτων τα ξεχρεωνουμε εμείς μέσα από την ανακεφαλοποιηση των τραπεζών, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, μας φορτώνουν αδιευκρίνιστα δάνεια που δεν ξέρουμε καν για ποιους σκοπούς συνεχίζουν να λαμβάνουν, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε τη δυσανάλογη αύξηση ακινήτων και καταθέσεων πολιτικών προσώπων που φυσικά η δήθεν ανεξάρτητη αρχή ΑΑΔΕ δεν διερευνά αλλά ταυτόχρονα κόβει πρόστιμα και κατάσχει λογαριασμούς σε πολίτες γιατί έχουν αποκρύψει το χαρτζιλίκι στα εγγόνια!
Ποιον ρώτησες ρε Στουρνάρα εσύ και το παρεάκι σου για να βάζετε τον Ελληνικό λαό να πληρώνει τα δάνεια των κομμάτων και αφού τα πληρώνει γιατί έχουν διπλασιαστεί από 250.000.000 στα 500.000.000 εκατομμύρια τα χρωστούμενα της ΝΔ;
Για πείτε μας εσείς Κύριε Μητσοτάκη πόσο ακριβά θα συνεχίσει να πληρώνει ο λαός την οικογένεια σας,
και τους αριστους σας;
Δημοσίευση στο Facebook του χρήστη Νάγια Αθανασιάδη
Αίσχος και εξευτελισμός του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών οι 5.017 διορισμοί εκπαιδευτικών στην Γενική (910 στη B/βάθμια) και Ειδική Αγωγή (1.303 στη Β/βάθμια) και 470 ΕΕΠ-ΕΒΠ κατ΄ εφαρμογή της μνημονιακής δέσμευσης του 1:1 (1 πρόσληψη: 1 αποχώρηση)!
H σχολική χρονιά ξεκινά με 55.000 κενά τουλάχιστον, με περιορισμένες προσλήψεις αναπληρωτών λόγω δημοσιονομικού κόφτη… Ήδη ανακοινώθηκαν 30 χιλιάδες αναπληρωτές στην α΄ φάση μέχρι 11 Σεπτέμβρη, πράγμα που σημαίνει απόρριψη «ολιγομελών» και παραπέρα συμπτύξεις τμημάτων και νέες συγχωνεύσεις με 27 μαθητές στην τάξη, υποχρεωτικές υπερωρίες, υποχρεωτικές μετακινήσεις μαθητών και εκπαιδευτικών σε άλλα σχολεία.
Η μείωση των δαπανών για την παιδεία κατά 77 εκατομμύρια για το 2026, σε σχέση με τον προηγούμενο προϋπολογισμό και κατά 700 εκατομμύρια για τα επόμενα τρία χρόνια…
Τα εκατομμμύρια ευρώ που έχουν δοθεί αφειδώς σε φροντιστήρια, εκδοτικούς οίκους, και λοιπούς κερδοσκοπικούς οργανισμούς και φορείς…
Όλα αυτάμεταφράζονται σε χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες για τους/τις μαθητ(ρι)ες, συγχωνεύσεις και ξεχείλισμα τμημάτων, περικοπές ολιγομελών και ξενόγλωσσων μαθημάτων, κατευθύνσεις χωρίς εκπαιδευτικούς, πιέσεις για υποχρεωτική ανάθεση – ανάληψη υπερωριών, πιέσεις για ωράριο 8-2, πιέσεις στην ειδική αγωγή να αναπληρώνει κενά γενικής. Αυτά προβλέπεται να δούμε με τον αγιασμό στα σχολεία!
Στην καρδιά της ερήμου της Νεβάδα, εκεί όπου ο αέρας σήκωνε βρώμικη σκόνη, και ο ήλιος έκαιγε ολημερίς τις στέγες, βρισκόταν ένα μικρό χωριό που το έλεγαν Μπλου Γκρικ.
Κάποτε ήταν ένα ήσυχο μέρος.
Ώσπου ο γιος του παλιού σερίφη, γνωστού για τη διαπλοκή του με ύποπτους χαρακτήρες, πήρε ο ίδιος στα χέρια του το χρυσό αστέρι.
Ο σερίφης Κουλ Μιτς είχε γουρλωμένα μάτια, νευρικά τικ, λόρδωση στη στάση του σώματός του, στραβό περπάτημα, και ένα μόνιμο ψεύτικο χαμόγελο, που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα.
Κυβερνούσε το Μπλου Γκρικ σαν να ήταν προσωπικό του τσιφλίκι…
Οι μαγαζάτορες πλήρωναν «προστασία».
Τα δύο πορνεία, και τα τρία μπαρ του χωριού περνούσαν κάθε εβδομάδα από το γραφείο του για να αποδίδουν τον φόρο τους.
Οι μεγαλοκτηνοτρόφοι, φίλοι και χρηματοδότες του, έπαιρναν τα καλύτερα βοσκοτόπια με αντάλλαγμα σακούλες με δολάρια, και μπόλικες ψήφους.
Για τους φτωχούς αγρότες, τους ακτήμονες,
και τους μικρούς κτηνοτρόφους υπήρχαν άλλα κόλπα.
«Ένα σακί αλεύρι για σένα, Τζο. Και δυο δολάρια επίδομα για την άνεργη γεροντοκόρη κόρη σου», έλεγε ο Κουλ. «Μόνο να θυμάσαι ποιος σε βοήθησε όταν έρθει η ώρα των εκλογών!».
Έτσι αγόραζε την ανοχή τους, τη σιωπή τους…
Κι όταν κάποιος τολμούσε να σηκώσει κεφάλι, αναλάμβαναν οι πιστολέρο του. Άντρες σκληροί, χωρίς συνείδηση, που χτυπούσαν, απειλούσαν, και όταν χρειαζόταν, σκότωναν…
Έτσι, κανείς δεν μιλούσε. Όλα τα σκέπαζε ο φόβος…
Μέχρι εκείνο το απόγευμα.
Ο ήλιος έδυε, όταν ένας ψηλός καβαλάρης μπήκε στο χωριό.
Ήταν αδύνατος, με γκρίζους κροτάφους, και σκονισμένο μαύρο καπέλο. Στη ζώνη του κρεμόταν ένα παλιό πιστόλι…
Κατέβηκε από το άλογο μπροστά στο σαλούν, τινάζοντας τη σκόνη από τα ρούχα του.
«Ποιος είσαι;» τον ρώτησε ο μπάρμαν, όταν μπήκε μέσα παραγγέλνοντας ένα ουίσκι.
«Άντονι Σάμαρ. Ήμουν παλιά σερίφης στο Μπλου Γκρικ».
Το νέο έφτασε γρήγορα στον Κουλ.
Το ίδιο βράδυ ο απορημένος γόνος, που κάτι είχε ακουστά για τις άσχημες σχέσεις του πατέρα του με τον Σάμαρ, τον κάλεσε στο γραφείο του.
«Ένας άνθρωπος σαν εσένα χρειάζεται φίλους εδώ», είπε ο Κουλ, χαμογελώντας νευρικά.
«Μπορώ να σου βρω δουλειά. Καλό μισθό. Αρκεί να με ακούς, να με σέβεσαι, και να μην μπλέκεσαι στα δικά μου»…
Ο Σάμαρ τον κοίταξε ήρεμα.
«Και ποια είναι τα δικά σου;».
Ο Κουλ σάστισε… μετά γέλασε.
«Όλα όσα βλέπεις».
«Τότε θα μπλέξω…».
Το χαμόγελο του Κουλ χάθηκε μεμιάς.
Την επόμενη κιόλας μέρα, δύο πιστολέρο του προσπάθησαν να τρομάξουν τον ψηλό. Τον περίμεναν χαράματα έξω από τον στάβλο, με τα πιστόλια τους στα χέρια.
«Ο σερίφης λέει να φύγεις… αμέσως, και ούτε να κοιτάξεις πίσω σου».
Ο Σάμαρ έδεσε αργά το άλογό του.
«Πείτε του πως, αν θέλει να φύγω, να έρθει να μου το ζητήσει ο ίδιος»…
Οι δύο άντρες αντάλλαξαν αμήχανα βλέμματα.
Έφυγαν…
Εκείνη τη νύχτα ο ψηλός κάθισε στο σαλούν με τους κατοίκους.
Δεν τους έταξε χρήματα. Δεν τους μοίρασε σακιά αλεύρι.
Τους είπε μόνο: «Ο νόμος δεν είναι ιδιοκτησία του σερίφη. Είναι για όλους. Αν θέλετε να αλλάξει κάτι, πρέπει να το αλλάξετε εσείς».
Στην αρχή κανείς δεν μίλησε.
Ύστερα σηκώθηκε ο Τζο, ένας φτωχός αγρότης.
«Ως εδώ», είπε…
Μια γυναίκα από το πανδοχείο σηκώθηκε όρθια και αυτή.
«Ως εδώ», επανέλαβε με δυνατή φωνή.
Κι ένας μικρός κτηνοτρόφος χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι.
«Δεν πάει άλλο»…
Το επόμενο πρωί, δεκάδες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν μπροστά στο γραφείο του σερίφη.
Ο Σάμαρ στάθηκε περήφανα μπροστά τους.
«Σήμερα δεν πάμε να πάρουμε εκδίκηση. Πάμε να πάρουμε πίσω τον τόπο μας», είπε.
Η πόρτα άνοιξε με δύναμη.
Ο Κουλ πετάχτηκε όρθιος.
«Τι νομίζετε πώς κάνετε; Εγώ είμαι ο νόμος!».
«Όχι πια», απάντησε ο ψηλός.
Οι άντρες του Κουλ προσπάθησαν να αντισταθούν, αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ολόκληρο το χωριό.
Τα όπλα τους έπεσαν στο πάτωμα.
Άλλοι εγκατέλειψαν την πόλη την ίδια μέρα, κυνηγημένοι από τις φωνές των ανθρώπων που κάποτε φοβούνταν, κι άλλοι δήλωσαν υποταγή στον Σάμαρ, παραδεχόμενοι ότι απλά φοβόνταν τον Κουλ, και δεν είναι κακοί άνθρωποι.
Ο Κουλ συνελήφθη, κατηγορούμενος για πάμπολλα κακουργήματα, από εκβιασμούς μέχρι δολοφονίες, και μπήκε στο κελί που είχε χρησιμοποιήσει τόσες φορές για να τρομοκρατεί τους άλλους.
Η δίκη του θα γίνονταν όταν θα έρχονταν στο χωριό ο (περιφερόμενος) ομοσπονδιακός δικαστής… που ενημερώθηκε με τηλεγράφημα.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, οι τίτλοι των μεγάλων κτημάτων εξετάστηκαν ξανά.
Τα παράνομα καταπατημένα βοσκοτόπια επέστρεψαν στην κοινότητα, και η γη μοιράστηκε δίκαια σε αγρότες και μικρούς κτηνοτρόφους.
Σιγά σιγά, το Μπλου Γκρικ άλλαξε.
Τα μαγαζιά λειτουργούσαν χωρίς φόβο, και χωρίς… μίζες.
Τα χωράφια πρασίνισαν.
Οι αγελάδες πάχυναν…
Οι δε άνθρωποι άρχισαν να εμπιστεύονται ξανά ο ένας τον άλλον.
Και ο Άντονι Σάμαρ;
Έμεινε λίγο ακόμη, μέχρι να βεβαιωθεί πως η ειρήνη είχε ριζώσει βαθιά.
Ύστερα ένα πρωινό, καβάλησε το άλογό του, και πήρε τον δρόμο προς τον βορρά.
Πίσω του άφηνε ένα χωριό ελεύθερο, με ανθρώπους χαρούμενους, και πάνω απ’ όλα όχι φοβισμένους, όχι εκβιαζόμενους, και όχι εξαγορασμένους…
Μπροστά του απλωνόταν η έρημος.
Και κάπου πίσω από τα τείχη της φυλακής, ένας διεφθαρμένος γουρλομάτης πρώην σερίφης είχε γίνει πια αυτό που του άξιζε περισσότερο…
Μια παλιά, κακή ανάμνηση, που περίμενε στωικά την τιμωρία του!
Η υπερασπιστική γραμμή των γαλάζιων καθαρμάτων: Υπάρχουν κι αλλού φωτιές, πλημύρες, δυστυχήματα.
Λες και καπιταλισμός και διαφθορά είναι μόνο εδώ.
Ψάχνουν τα αποβράσματα της ομάδας αλητείας για κάθε είδους καταστροφή στο εξωτερικό, ώστε να δικαιολογήσουν την πολιτική ρημάγματος στο εσωτερικό!
«Να! Έχουν νεκρούς! Σε Ασία, Αφρική, τώρα και στην Ευρώπη!»
Χαρά που κάνουν! Ούτε όρνεα να ήταν.
Μόνο που τα εγκλήματα δε δικαιολογούνται. Ούτε είναι άλλοθι τα εγκλήματα των άλλων.
«Κύριε δικαστά, κι άλλοι έχουν σκοτώσει, αθωώστε με!»
Κι αν πει κάτι ο κόσμος, που δίκαια αγανακτεί, αφού τον έκαψαν στην κυριολεξία, θυμούνται το Μάτι!
Διαγωνισμός καφρίλας! Ποιος έχει τους περισσότερους νεκρούς; Βγάλτε τους να τους μετρήσουμε, μαλάκες της γαλάζιας συμμορίας.
Το θράσος τους προέρχεται από την εξουσία. 41% και καθάρισαν! Μπορούν να κλέβουν, να καίνε, να σκοτώνουν…
Αυτή λοιπόν είναι η αστική «δημοκρατία;» Αυτή ακριβώς!
Έχουν πιάσει πάτο στο βόθρο, αλλά συνεχίζουν να σκάβουν, για να πάνε ακόμα βαθύτερα.
Όλα για την κουτάλα! Χωρίς τσίπα, χωρίς καν να τηρούν τα προσχήματα.
«Είμαστε εξουσία!» Όπως έλεγε ο ενωμοτάρχης προπολεμικά για να δικαιολογήσει την αυθαιρεσία.
Θα συνεχίσουν έτσι και χειρότερα, μέχρι να τους στείλει ο κόσμος στο διάολο.
Ποιον να φέρει όμως; Αυτό είναι το ζήτημα,
Τον Ανδρουλάκη πάντως όχι. Πάλι καλά, γιατί το παιδί χρειάζεται ξεκούραση μετά από τόσο ύπνο. Να πάει σπίτι του, να κοιμηθεί με την ησυχία του. Είπαμε πως δεν τον πάει κανείς, ούτε οι εργάτριες του σεξ; Μόνο ο Μητσοτάκης. Αν τον χάσει ελπίζει στην Άννα της Φωτοτυπίας. Ή στο πρίγκιπα Γέρο Λάγνο. Βέβαια αν χάσει τις εκλογές… Αλλά πώς να τις χάσει, αφού θα κάνει τέτοια νοθεία που οι προηγούμενες θα μοιάζουν τίποτα. Θα ψηφίζουν τα τρολ 1000 φορές το καθένα. Σαν τα like – μαϊμού.
«Βεβαιώστε πως δεν είστε ρομπότ. – Ψηφοφόροι της ΝΔ είμαστε. – Πλούσιοι; – Όχι. – Εγκληματίες; – Ούτε. – Α! Μαλάκες…»
Ο Αύγουστος για τoν Ελληνισμό, είναι ο μήνας της Παναγίας, καθώς θυμάται και τιμά την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου
Η γιορτή της Παναγίας, θεωρείται από τις κορυφαίες της Χριστιανοσύνης, ενώ η προετοιμασία των πιστών, που αρχίζει από την 1η Αυγούστου με τη νηστεία, διαρκεί 15 ολόκληρες ημέρες, μέχρι τον ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο.Σε ολόκληρη την Ελλάδα όπως και στις χώρες της διασποράς, όπου διαμένουν οι απόδημοι Έλληνες, τιμάται με τον δυνατόν καλύτερο η μνήμη της Θεομήτορος και η μετάστασή της από την γη στον ουρανό.
Κατά τον συναξαριστή, τη μετάσταση της Παναγίας ανήγγειλε στην ίδια ο Άγγελος τρεις μέρες πριν την πραγμάτωσή της. Εκείνη με χαρά δέχτηκε το άγγελμα αφού θα συναντούσε τον πολυαγαπημένο και μονάκριβο γιο της στην Άνω Ιερουσαλήμ,στη θριαμβεύουσα Εκκλησία Του.
«Κάλεσε στο σπίτι της συγγενείς και γείτονες, τους ανακοίνωσε το επίκεντρο μεγάλο ταξίδι «σαροϊ την οικίαν, ετοιμάζει την κλίνη και πάντα τα προς ταφήν επιτήδεια».Οι γυναίκες καθώς άκουσαν για την αναχώρηση από την παρούσα ζωή της Θεομήτορος,«μετ’οιμωγής ωλοφύροντο». Η Παναγία τις διαβεβαίωσε,πως δεν θα παύσει να φροντίζει για όλον τον κόσμο και μετά την μετάσταση. Θα γίνει η μεσίτρια στον Υιό της για τη σωτηρία του κόσμου. Υπόσχεση που τηρεί μέχρι σήμερα. Και θα τηρεί ως τη συντέλεια του κόσμου.
Εμείς οι Έλληνες και ως έθνος,έχουμε πολλές φορές βεβαιωθεί για την τήρηση της μεγάλης αυτής υπόσχεσης. Η Παναγία είναι η Μάνα η δική μας και του έθνους μας.
Ο Αύγουστος είναι όπως είπαμε ο μήνας της Παναγίας, της Μάνας που αγκαλιάζει όλο τον κόσμο. Και μεσιτεύει στον υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.
Έτσι, περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο, ο λαός μας τιμά και σέβεται την Παναγία, την οποία επικαλείται σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής του.
Εκκλησίες της βρίσκονται πολυάριθμες σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο, ιδιαίτερα το νησιωτικό, ορισμένες δε, όπου υπάρχουν θαυματουργικές εικόνες της, αποτελούν πανελλήνια θρησκευτικά προσκυνήματα, όπως η Παναγία της Τήνου.
Η ομορφιά της Παναγίας
Είναι συγκλονιστική η “Κοίμηση της Θεοτόκου”, στη βυζαντινή αγιογραφία, όπου φαίνεται να κοιμάται η Παναγία με τη γαλήνη απλωμένη στη μορφή της σε απόλυτη εναρμόνιση με την ψυχική της ομορφιά. Μια ομορφιά που διακρίνει κατεξοχήν την Παναγία με την “ωραιότητα της παρθενίας” της και το “υπέρλαμπρον το της αγνείας” της.
Αυτή η ομορφιά που θα γίνει ακόμα πιο αισθητή τη βραδιά του Δεκαπενταύγουστου, κατά τη μεγάλη γιορτή της “Πλατυτέρας των Ουρανών” που θα λάμψει αυτή τη νύχτα στον ουρανό, σκορπίζοντας το γαλάζιό της φως παντού πάνω στη γη.
Παναγία – Προσωνυμία της Θεοτόκου Μαρίας, από τον 3ο αιώνα ως την αγιώτατη από όλους τους αγίους.
Στον ελληνικό λαό η επωνυμία Παναγία έχει καθιερωθεί ως η συνηθέστερη επίκληση της Θεοτόκου, η οποία συνδυάζεται πολλές φορές και με άλλες προσωνυμίες προς την Κεχαριτωμένη Βασίλισσα του Κόσμου.
Οι επωνυμίες προς τη Θεοτόκο προέρχονται από διάφορες αιτίες: α) Από τον εικονογραφικό τύπο παραστάσεως της Παναγίας: Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Γαλατούσα, Μεγαλομάτα, Θρηνούσα κ.α.
β) από ιδιότητες της Παναγίας: Ελεούσα, Κυρία, Μεγαλόχαρη, Σωτήρα, Βοήθεια, Οδηγήτρια, Φανερωμένη κ.α.
γ) από την παλαιότητα της εικόνας της: Μαυριώτισσα, Μαχαιρωμένη, Γερόντισσα κ.α.
δ) από τον τρόπο εύρεσης της εικόνας της ή από θαύμα της: Θεοσκέπαστη, Σπηλαιώτισσα, Τρυπητή, Πλατανιώτισσα, Πορταϊτισσα, Μυρτιδιώτισσα, Φιδού κ.α.
ε) από τον τόπο προέλευσης της εικόνας της: Σουμελά, Αθηνιώτισσα, Πολίτισσα, Χρυσοκαστριώτισσα κ.α.
ζ) από τον κτήτορα του ναού της: Λυκοδήμου, Καλιγού, Περλιγού, Στεφάνα κ.α.
η) από το χρόνο του εορτασμού της ή από την εποχή των αγροτικών εργασιών με τις οποίες συμπίπτει η εορτή της: Φλεβαριανή, Μεσπορίτισσα, Πολυσπορίτισσα, Ακαθή (εκ του Ακάθιστου Ύμνου) κ.α.
Η Παναγία της Σιάτιστας
Ιδιαίτερα επιβλητικός και γραφικός είναι ο γιορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Μικροκάστρου στη Σιάτιστα.
Στο μοναστήρι αυτό εκατοντάδες πιστοί από όλη την Δυτική Μακεδονία προσκυνούν κάθε χρόνο την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που χρονολογείται από το 1603. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποτελεί η αναβίωση του εθίμου των προσκυνητών καβαλάρηδων Σιατιστινών οι οποίοι με τα στολισμένα άλογα τους κατεβαίνουν στο μοναστήρι της Παναγίας και ύστερα επιστρέφουν στη Σιάτιστα όπου και γίνεται μεγαλοπρεπής η υποδοχή τους από τις αρχές και το λαό.
Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα χρόνια της τουρκοκρατίας όταν το πανηγύρι του μοναστηριού στις15 Αυγούστου έδινε την ευκαιρία στους κατοίκους της περιοχής να ζήσουν μια μέρα ελευθερίας.
Οι αδούλωτοι Σιατιστινοί τότε έβρισκαν την ευκαιρία, έφιπποι, με στολισμένα τα άλογα τους κάτω από τα μάτια των Τούρκων, να δείξουν την λεβεντιά τους και να διατρανώσουν την ελπίδα για την αποτίναξη του ζυγού της δουλείας.
Παναγία Σουμελά: Το σύμβολο της ποντιακής πίστης
Μια ιστορία, μια παράδοση και ένας θρύλος αγκαλιάζουν το σύμβολο του Πόντου, την Παναγία Σουμελά. Ο Νεόφυτος Καυσικαλυβίτης μας πληροφορεί ότι ο Ευαγγελιστής Λουκάς χάραξε τη μορφή της Παναγίας πάνω σε ξύλο. Την εικόνα της Σουμελά, έφερε στην Αθήνα, μετά το θάνατο του Λουκά, ο μαθητής του Ανανίας και την τοποθέτησαν σε περικαλλή ναό της Θεοτόκου. Για αυτό το λόγο, αρχικά είχε ονομαστεί ως η Παναγία η Αθηνιώτισσα.
Στο τέλος του 4ου αιώνα (380- 386) ιδρύθηκε στο όρος Μελά της Τραπεζούντας, το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, από τους μοναχούς Βαρνάβα και Σωφρόνιο (κατά κόσμο Βασίλειος και Σωτήρχος, θείος και ανιψιός, κάτοικοι και οι δυο Αθηνών).
Η παράδοση λεει ότι οι μοναχοί, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Παναγίας, ακολούθησαν την πορεία της εικόνας της που πέταξε ως τον Πόντο. Πέρασαν από τα Μετέωρα, τη Χαλκιδική και από την παραλία της μονής Βατοπεδίου, ένας άγνωστος τους πήρε με το καράβι του και τους πήγε ως τη Μαρώνεια. Από κει, πεζοπορώντας πέρασαν τη Ραιδεστό, έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη και με ένα πλοιάριο πήγαν στην Τραπεζούντα.
Εκεί, τους εμφανίσθηκε και πάλι η Παναγία, πληροφορώντας τους ότι η εικόνα της προπορεύεται στο όρος Μελά. Συνέχισαν αγόγγυστα το ταξίδι τους.
Με πυξίδα τον Πυξίτη ποταμό, ανηφόρησαν προς το όρος Μελά. Εκεί, βρέθηκαν μπροστά σε μια σπηλιά από την είσοδο της οποίας παρατήρησαν μια χρυσαφένια λάμψη. Ήταν το φως της Εικόνας της Αθηνιώτισσας. Γονατιστοί και δακρυσμένοι, ευχαρίστησαν την Παναγία και της υποσχέθηκαν ότι στο σημείο, θα χτίσουν προς τιμήν της ναό. Με μοναδικά εφόδια την πίστη, την επιμονή και την εργατικότητα, οι δυο ερημίτες μοναχοί, κατόρθωσαν να χτίσουν την εκκλησία της Σουμελιώτισσας, σκαλιστή μέσα στο βουνό. Από τότε έγινε γνωστή ως ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ (Εις του Μελά-στου Μελά-Σουμελά).
Μέχρι το 1922, υπήρξε ο οδηγός, ο παρηγορητής, ο συμπαραστάτης, το καταφύγιο και ο εμψυχωτής των ποντίων. Υπήρξε επίσης ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες διατήρησης της ελληνικής γλώσσας και ταυτότητας, καθώς και της αναζωπύρωσης της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των πιστών.
Ο αναπάντεχος ξεριζωμός, ερήμωσε μαζί με τον αλησμόνητο Πόντο και τη Βίγλα της Σουμελιώτισσας. Με την ανταλλαγή, τα ιερά κειμήλια παραχωρήθηκαν, και το 1931 τα ξέθαψε και τα έφερε στην Ελλάδα, ο Αμβρόσιος ο Σουμελιώτης προς την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέντ Ινονού. Από το 1952, αρχίζει μια νέα περίοδος. Η ελλαδική ιστορία της Παναγίας Σουμελά. Από το 1952 που χτίστηκε ο ναός, η Εικόνα θρονιάστηκε στο νέο της θρόνο. Σκοπός της ανέγερσης της Μονής δεν ήταν η ίδρυση στον ελλαδικό χώρο, ακόμη ενός μοναστηριού, αλλά η ανέγερση ενός προσκυνήματος που θα αποτελούσε σύμβολο και φάρο.
Παναγία της Εκατονταπυλιανής
Ο ναός της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής βρίσκεται στην Παροικία, πρωτεύουσα της νήσου Πάρου.
Yπάρχουν δύο ονομασίες γι' αυτό το ναό: " Καταπολιανή " και " Εκατονταπυλιανή ".
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, επικρατούσε η άποψη ότι το πραγματικό όνομα του ναού είναι το πρώτο, και τούτο γιατί βρισκόταν "κατά την πόλιν", προς το μέρος δηλαδή της αρχαίας πόλης, και ότι το δεύτερο είναι δημιούργημα των λογίων του 17ου αιώνα, που θέλησαν να δώσουν μ' αυτό περισσότερη μεγαλοπρέπεια στο ναό. Νεώτερες όμως έρευνες στις πηγές απέδειξαν ότι και οι δύο αυτές ονομασίες είναι σύγχρονες και βρίσκονταν σε παράλληλη χρήση από τα μέσα του 16ου αιώνα. Σήμερα η επίσημη ονομασία του ναού είναι Εκατονταπυλιανή.
Η παράδοση που διασώζεται μέχρι σήμερα σχετικά με την ονομασία Εκατονταπυλιανή έχει ως εξής: "Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη"...
Πολλές παραδόσεις αναφέρονται στην ίδρυση της Εκατονταπυλιανής. Η πρώτη μας πληροφορεί ότι, όταν η Αγία Ελένη μητέρα του πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κων/νου του Μεγάλου, πήγαινε στην Παλαιστίνη για να βρει τον Τίμιο Σταυρό , ήλθε με το πλοίο της στην Πάρο. Κοντά στο λιμάνι, στη θέση που βρίσκεται η Εκατονταπυλιανή, υπήρχε τότε ένας μικρός ναός. Σ' αυτό το ναό προσευχήθηκε κι έκανε ένα τάμα: Αν βρει τον Τίμιο Σταυρό, να κτίσει στη θέση αυτή έναν μεγάλο ναό. Η προσευχή της εισακούστηκε, βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και, πραγματοποιώντας το τάμα της, ανήγειρε αυτόν τον μεγαλόπρεπο ναό. Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι η Αγ. Ελένη δεν πρόφτασε να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή της. Έδωσε όμως εντολή στον γιο της, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, ο οποίος πραγματοποίησε το τάμα της μητέρας του, κτίζοντας αυτόν το ναό.
Τα φίδια της Κεφαλονιάς
Στη νότια Κεφαλονιά, κοντά στο χωριό Μαρκόπουλο, συναντάμε την εκκλησία της Κοιμήσεως. Εκεί κάθε Δεκαπενταύγουστο συμβαίνει κάτι περίεργο και θαυμαστό. Από την εορτή της Μεταμορφώσεως εμφανίζονται μέσα κι έξω από τον ναό φίδια. Είναι τα λεγόμενα «φίδια της Παναγίας».
Στο μέρος αυτό, λεει η μνήμη του λαού, υπήρχε ένα παλιό μοναστήρι της Παναγιάς , μεγάλο και πλούσιο. Το έζωναν τείχη ψηλά και στην καρδιά του το υπηρετούσαν πολλές καλόγριες. Φθονερό και πεινασμένο το μάτι του πειρατή και κουρσάρου που θέριζε το Ιόνιο , έβαλε σκοπό να γυμνώσει το μοναστήρι.
Στον αγώνα της λευτεριάς και στο κράτημα της πίστης οι καλόγριες δεν το παρέδωσαν… Μη μπορώντας όμως να κάνουν αλλιώς, αφού ο αγώνας των όπλων και της βολής έλλειπε, όταν κυκλώθηκαν από τις πύρινες γλώσσες της φωτιάς των επιδρομέων, συγκεντρώθηκαν όλες τριγύρω από την Αγία Τράπεζα για μια τελευταία έκκληση προς το Θείο, για την ύστατη προσευχή σωτηρίας!
Κύκλος πίστης, κύκλος χρόνου, κύκλος Γιορτής, ζήτησαν από την Παναγιά Προστάτη τους να τις κάνει πουλιά ή φίδια, να φύγουν, να πετάξουν, τα σώματά τους αγνά και αμόλυντα να μείνουν… Έτσι σαν φίδια Ιερά πλέον γυρίζουν και δίνουν το παρόν, ελέγχουν την πίστη και παρακολουθούν την ορθή πορεία μας στο δρόμο που αυτές χάραξαν, εκεί στην Παναγία την Φιδούσα στο Μαρκόπουλο.Όσο περνούν οι μέρες πληθαίνουν κι αυτά, και την παραμονή της Κοιμήσεως αυξάνονται υπερβολικά. Από που βγαίνουν, αλλά και που κρύβονται μετά την εορτή, κανείς δεν γνωρίζει. Παραμένει ένα μυστήριο.
Την ώρα του εσπερινού κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στους πιστούς, στα προσκυνητάρια και στα στασίδια, χωρίς να φοβούνται κανένα.
Φεύγοντας η 15η Αυγούστου, αναχωρούν και τα φίδια. Γερμανοί φυσιοδίφες τα εξέτασαν, αλλά δεν μπόρεσαν να τα κατατάξουν σε κανένα από τα γνωστά είδη.
Είναι γκρίζα, λεπτά, και δεν περνούν το μέτρο.
Όταν τα χαϊδεύεις, νιώθεις το δέρμα τους βελούδινο και βλέπεις δυο ματάκια σπινθηροβόλα. Στο πλατύ τους κεφάλι σχηματίζεται ένας μικρός σταυρός, καθώς επίσης και στην άκρη της λεπτής γλώσσας τους.
Αν κάποια χρονιά τα φίδια δεν παρουσιασθούν, είναι κακό σημάδι. Αυτό συνέβη το 1940, καθώς και το 1953, οπότε δοκιμάσθηκε το νησί από τους σεισμούς
«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται».
Αλέκος Παναγούλης
Ηταν 13/81968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε.
Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας.
Γράφει ο ίδιος:
«Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα».
Οι βασανιστές του, έβγαλαν πάνω του μια απίστευτη σκληρότητα, εξαντλώντας όλη τη βαναυσότητα και την αρρωστημένη φαντασία τους καθημερινά. Ο Παναγούλης κατάφερε να αντέξει, χωρίς ποτέ να κατονομάσει, να προδώσει, να λυγίσει ή να ζητήσει χάρη, αλλά και χωρίς να χάσει τα λογικά του.
Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη, η ποίηση ήταν διέξοδος, ήταν ο τρόπος να γλιτώσει τον ψυχικό βιασμό, την τρέλα, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει. Τα καλύτερα ποιήματά του γράφονται στον τοίχο του κελιού, στις φυλακές του Μπογατίου. «Ένα σπιρτόξυλο για πέννα / αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι / το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί. / Μα τι να γράψω; / Τη διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω. / Παράξενο και πήζει το μελάνι / Μέσ’ από φυλακή σας γράφω / στην Ελλάδα».
Περνάει 4 ½ χρόνια «εντοιχισμένος» μέσα σε ένα κελί-τάφο, κάνει 3 απόπειρες να δραπετεύσει, 37 απεργίες πείνας με τη μεγαλύτερη να κρατά 47 μέρες, και γράφει πραγματικά διαμάντια, μια ολόκληρη σειρά βιωματικών και αγωνιστικών στίχων, το χιλιοτραγουδισμένο «Πάλης ξεκίνημα», ποιήματα που αν τα διαβάσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ.
«Η πολιτική είναι καθήκον, η ποίηση είναι ανάγκη», λέει ο ίδιος προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί έγραψε τους στίχους του. Μόνιμα χειροδέσμιος, αλλά μ’ ανυπότακτο νου, εξακολουθούσε να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή. «Θέλω να προσευχηθώ / με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω. / Θέλω να τιμωρήσω / με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω. (…) Θέλω να νικήσω / αφού δεν μπορώ να νικηθώ».
Ο Παναγούλης αναμετρήθηκε με τους τυράννους σ’ έναν αγώνα μέχρι τέλους. Στεκόταν μπροστά τους καταβεβλημένος, αιμόφυρτος,
μα ήταν αυτός ο νικητής. Οι διώκτες του το γνώριζαν, ο Παναγούλης δεν ήταν ελέγξιμος, δεν ήταν προβλέψιμος. Εκεί που περιμέναν να ζητήσει χάρη, αυτός τους προκαλούσε να τον σκοτώσουν, εκεί που ήταν σίγουροι πως θα λυγίσει, αυτός γελούσε και τους έβριζε, εκεί που ο Ιωαννίδης τον απειλούσε «εγώ θα σε ντουφεκίσω», εκείνος του απαντούσε «δεν έχεις αρχίδια».
Ο Παναγούλης εξόργισε τους εχθρούς του όσο κανένας. Είχε όσα δεν θα μπορούσαν να έχουν ποτέ. Ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του ανά πάσα στιγμή. Έξω από κάθε στεγανό, μπορούσε να υπερασπιστεί με τόση θέρμη τη ζωή την ίδια στιγμή που την απαρνιόταν, μπορούσε να βγει από τη φυλακή και να ζήσει έναν φλογερό έρωτα λες και τα χρόνια που πέρασε στην κόλαση δεν του αφήσαν κανένα σημάδι. Τον Παναγούλη δεν μπόρεσε να τον οικειοποιηθεί κανένα κόμμα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης συγκρούστηκε ταυτόχρονα με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η ακεραιότητά του δεν χωρούσε σε κομματικούς σχηματισμούς. Ίσως γι’ αυτό δεν τιμήθηκε όσο θα περίμενε κανείς. Η επιμονή του να φέρει στο φως τους απόρρητους φακέλους της ΕΣΑ ενοχλούσε πολλούς, όσο και αυτή η ακραία του στάση από έναν άνθρωπο του κεντρώου χώρου.
Ο Παναγούλης πέθανε. 40 χρόνια μετά το θάνατό του, έχουμε τις πράξεις και τα λόγια του, ένα διαρκές κάλεσμα στις πιο υψηλές ανθρώπινες αξίες. «Μη κλαις για μένα / ας ξέρεις πως πεθαίνω / να με βοηθήσεις δεν μπορείς. / Μα δες εκείνο το λουλούδι / για κείνο που μαραίνεται σου λέω. / Να το ποτίσεις».
Κι ίσως, απ’ όλα του τα ποιήματα, το πιο συγκλονιστικό να είναι η απολογία του στο Έκτακτο Στρατοδικείο, στις 8 Νοεμβρίου 1968. «Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Άλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».
ΜΠΟΓΙΑ
Ζωντάνεψα τους τοίχους φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά. Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε πού βρήκα την μπογιά. Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν. Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού όμως μπογιά δεν βρήκαν. Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν.
***
Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) πολιτικός και ποιητής
Ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου σε νεαρή ηλικία. Ενεργή πολιτική δράση.
1967 – Λιποταξία από τη μονάδα που υπηρετεί. Δημιουργία της οργάνωσης Ελληνική Αντίσταση.
13 Αυγούστου του 1968 – Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου. Σύλληψη και έναρξη βασανιστηρίων.
3 Νοέμβριου του 1968 – Καταδίκη δις εις θάνατον. Η ποινή δεν εκτελέστηκε μετά από τον ξεσηκωμό της διεθνούς κοινής γνώμης υπέρ του.
1973 – Έξοδος από τη φυλακή με την γενική αμνηστία. Συνάντηση με την Οριάνα Φαλάτσι, ερωτική σχέση. Διαφυγή στην Ιταλία. Έκδοση των ποιημάτων του σε δίγλωσσες εκδόσεις.
1974 – Πτώση της Χούντας, επιστροφή στην Ελλάδα. Βουλευτής Αθήνας με την Ένωση Κέντρου. Μάρτυρας στις δίκες των βασανιστών. Έρευνα για τα αρχεία της ΕΣΑ. Ανεξαρτητοποίηση από την Ένωση Κέντρου.
1η Μαΐου 1976 – Σκοτώνεται σε αμφιλεγόμενο τροχαίο, λίγο πριν από την δημοσιοποίηση των αρχείων της ΕΣΑ.
Στοιχεία για την ανάρτησή μας αντλήσαμε από δημοσίευμα του περιοδικού Hot Doc History
_________________________________
Της Π.Μ
Άφησε πίσω του την προμηθεϊκή λαχτάρα του για ανθρώπινες κοινωνίες, ανθρώπινες αξίες, ανθρώπινες ευαισθησίες. Για αντίσταση σε κάθε τρανό αφέντη, μεγάλο τιμονιέρη, πιστολά πρόεδρο, τεχνοκράτη, τραπεζίτη.
Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο, γιατί αναζητούσε την αλήθεια, την αληθινή δημοκρατία και την ελευθερία.
Την Πρωτομαγιά του 1976 σκοτώθηκε σε μυστηριώδες τροχαίο στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης, σε ηλικία μόλις 36 χρονών, λίγες ημέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων για την ΕΣΑ.
Εικάζεται ότι περιείχαν αποδείξεις για τους συνεργαζόμενους πολιτικούς, περιεχόμενο το οποίο ποτέ δεν έγινε γνωστό.
Είναι ο Άνθρωπος, που έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε αφήνοντας πίσω του το τραγικό του άλμα. Την παράφορη βεβαιότητα ότι θα πάει αυτό το άλμα του μέχρι το τέλος και έκανε πράξη τα λόγια του Σεφέρη : «Προτιμώ μια στάλα αίμα από ένα ποτήρι μελάνι».
Μια μικρή “κοινωνία” της ψυχής του μέσω της ποίησης του αφήνω εδώ.
Την Τρίτη 13 Αυγούστου 1968, το πρωί, η αλεξίσφαιρη
λιμουζίνα του Γεωργίου Παπαδόπουλου, συνοδεία μοτοσικλετών και αυτοκινήτων της
ασφάλειας, κατευθύνεται από το Λαγονήσι στην Αθήνα. Είναι η καθημερινή, θερινή
διαδρομή του δικτάτορα....
Στις 7.40 ακριβώς η αυτοκινητοπομπή φτάνει σε ένα γεφυράκι, στο 31ο χλμ.
της οδού Αθηνών-Σουνίου, κόβοντας ταχύτητα αφού λίγο πριν υπάρχει
στροφή.
Μια φοβερή έκρηξη δονεί την ατμόσφαιρα.
Ο Παπαδόπουλος σώζεται παρά τρίχα. Οι ασφαλίτες
ξεχύνονται προς την παραλία. Μερικές ώρες αργότερα συλλαμβάνουν σε μια σπηλιά
στα βράχια έναν νεαρό με μαγιό. Είναι ο Παναγούλης, που δεν κατορθώνει να
φτάσει εγκαίρως στην ακτή και η βενζινάκατος που θα τον φυγάδευε, δεν τον
περιμένει. Τον οδηγούν στο κολαστήριο του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ανακρίνεται με
«χειρουργικές» μεθόδους από τους Θεοφιλογιαννάκο, Μάλλιο και Μπάμπαλη. Δεν
λυγίζει στα βασανιστήρια. Αρχίζει η «Οδύσσεια».
Δείτε τα βίντεο.
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1939 στη Γλυφάδα Αττικής και ήταν το δεύτερο παιδί του αξιωματικού του στρατού Βασιλείου Παναγούλη και της Αθηνάς Κακαβούλη.
Ως φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου,
αναδείχθηκε ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος και το 1963 έλαβε μέρος στο Α’ Παμφοιτητικό Συνέδριο ως εκπρόσωπος της σχολής του. Ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΟΝΕΚ (της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου) και ιδρυτικό στέλεχος της μετεξέλιξής της σε ΕΔΗΝ. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974 διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΕΔΗΝ, νεολαίας πλέον της ΕΚΝΔ.
Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου πέρασε αμέσως στην παράνομη δράση κατά της χούντας των συνταγματαρχών, αφού πρώτα λιποτάκτησε (27 Μαΐου) από το στρατό, όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Τον ακολούθησε τον Αύγουστο και ο αδελφός του Γεώργιος Παναγούλης, υπολοχαγός των ΛΟΚ, ο οποίος κατέφυγε στο Ισραήλ, συνελήφθη κι εκδόθηκε στην Ελλάδα, αλλά κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στην Ελλάδα με πλοίο, χάθηκαν τα ίχνη του και από τότε θεωρείται αγνοούμενος.
Ο Αλέκος Παναγούλης ήταν ο ουσιαστικός ηγέτης της οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση» και ο αρχηγός του ΛΑΟΣ (Λαϊκός Αντιστασιακός Οργανισμός Σαμποτάζ), που ήταν η πιο δυναμική ομάδα της οργάνωσης. Μετά τη λιποταξία του, κατέφυγε μυστικά για μικρό διάστημα στην Κύπρο και, μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, οργάνωσε την περίφημη απόπειρα δολοφονίας του αρχηγού της δικτατορίας, Γεωργίου Παπαδόπουλου, την οποία και επιχείρησε στις 13 Αυγούστου 1968 στη λεωφόρο Αθηνών – Σουνίου, κοντά στο Λαγονήσι, όπου η πολυτελής βίλα στην οποία διέμενε ο δικτάτορας.
Η απόπειρα έγινε με υπονόμευση του δρόμου και την πυροδότηση έκανε ο ίδιος ο Παναγούλης. Η αποτυχία του εγχειρήματος οφειλόταν σε έλλειψη συντονισμού. Ο Παναγούλης συνελήφθη κρυμμένος στα βράχια της παραλίας και οδηγήθηκε στο κρατητήριο της ΕΣΑ, όπου βασανίστηκε με απάνθρωπη σκληρότητα για να καταδώσει τους συνεργάτες του. Άντεξε με απαράμιλλη γενναιότητα τα βασανιστήρια, χωρίς να ομολογήσει απολύτως τίποτε.
Όπως σημειώνει η ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι στη συνέντευξή της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωσή του, η ενέργειά του αυτή του ήταν μία πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. «Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο» της είπε.
Στις 17 Νοεμβρίου 1968 καταδικάσθηκε σε θάνατο από το Στρατοδικείο Αθηνών και σε ποινές φυλάκισης 11 συγκατηγορούμενοί του, μέλη της οργάνωσης «Εθνική Αντίσταση», ανάμεσα στα οποίους οι μετέπειτα υπουργοί του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Βερυβάκης και Στάθης Γιώτας. Η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε, χάρη στην κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης (διαμαρτυρίες κομμάτων και οργανώσεων, λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο, διαβήματα κυβερνήσεων, εκκλήσεις προσωπικοτήτων όπως του Πάπα Παύλου του 6ου και του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Ου Θαντ).
Παρέμεινε, ωστόσο, για πέντε χρόνια έγκλειστος στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου. Στις 5 Ιουνίου 1969 δραπέτευσε μαζί με τον δεσμοφύλακά του Γιώργο Μωράκη, αλλά συνελήφθη μετά τρεις ημέρες, προδομένος από έναν εξάδελφό του, ο οποίος εισέπραξε την αμοιβή της επικήρυξής του. Κλείστηκε στην απομόνωση στις φυλακές Μπογιατίου, απ’ όπου επιχείρησε ακόμη δύο φορές να δραπετεύσει, δείχνοντας έτσι τις ακατάλυτες δυνάμεις που έκρυβε μέσα του. Η περήφανη και ασυμβίβαστη στάση του έναντι στους στρατοδίκες της χούντας και τους βασανιστές του τον ανέδειξαν σε ηρωική μορφή τού αντιδικτατορικού αγώνα. Ο ηρωισμός του και η ανδρεία του αναγνωρίστηκαν και από τους ίδιους τους βασανιστές του.
Τον Αύγουστο του 1973, στο πλαίσιο των μέτρων φιλελευθεροποίησης του δικτατορικού καθεστώτος, επωφελήθηκε της γενικής αμνηστίας που χορηγήθηκε στους πολιτικούς κρατούμενους και αυτοεξορίστηκε στη Φλωρεντία, όπου φιλοξενήθηκε από τη σύντροφο και βιογράφο του Οριάνα Φαλάτσι (1929 – 2006). Του μέτρου επωφελήθηκε και ο μικρός του αδελφός Στάθης Παναγούλης, που ακολούθησε πολιτική καριέρα στη μεταπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΕΣΠΕ, ΚΚΕ, Συνασπισμός, Πολιτική Άνοιξη, ΔΗΚΚΙ, ΣΥΡΙΖΑ).
Την Πρωτομαγιά του 1976 βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος του Αγίου Δημητρίου, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε εξετράπη της πορείας του κι έπεσε σ’ ένα υπόγειο κατάστημα. Ο Τύπος της εποχής έγραψε ότι κάποιοι ήθελαν να τον βγάλουν από τη μέση, επειδή είχε στην κατοχή του απόρρητα έγγραφα της δικτατορίας που έδειχναν τις σχέσεις γνωστών πολιτικών προσώπων της μεταπολιτευτικής περιόδου με τη δικτατορία. Τίποτα, όμως, δεν αποδείχθηκε και τα δημοσιεύματα παρέμειναν στο επίπεδο της εικασίας.
Η κηδεία του έγινε στις 5 Μαΐου στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου. Το σεντόνι που σκέπαζε το φέρετρο ήταν κεντημένο από τα χέρια της ηρωίδας μάνας του και σε μία ταινία γραφόταν: «Ο Αλέξανδρος Παναγούλης καταδικάσθηκε σε θάνατο γιατί έψαξε την ελευθερία. Το 1976 πέθανε γιατί έψαξε την αλήθεια και τη βρήκε».
Ο Αλέκος Παναγούλης άφησε πίσω του δυο ποιητικές συλλογές: «Άλλοι θ’ ακολουθήσουν», που βραβεύθηκε με το Διεθνές Βραβείο του Βιαρέτζιο και «Μέσα από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα», που τιμήθηκε με το Λογοτεχνικό Βραβείο της Αντιφασιστικής Αντίστασης στην Ιταλία. Πολλά από τα ποιήματά του γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτική εξέλιξη με έντονο «άρωμα» Κρήτης φαίνεται πως βρίσκεται στα σκαριά, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου ο νεότερος, γιος του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, φέρεται να εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνει το επόμενο βήμα και να εισέλθει ενεργά στην πολιτική.
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει το topontiki.gr, το σενάριο που συζητείται θέλει τον Ανδρέα Παπανδρέου να εξετάζει ακόμη και την υποψηφιότητά του για βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Ηρακλείου. Η επιλογή του Ηρακλείου μόνο τυχαία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί, καθώς ο γιος του Γιώργου Παπανδρέου ζει στην Κρήτη και έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα στο νησί. Υπό αυτό το πρίσμα, το Ηράκλειο εμφανίζεται ως μια φυσική επιλογή για μια ενδεχόμενη πρώτη εκλογική αναμέτρηση, αντί άλλων περιοχών που διαθέτουν ιστορικούς δεσμούς με την οικογένεια Παπανδρέου, όπως για παράδειγμα η Αχαΐα. Στο Ηράκλειο και η φετινή 3η Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ Το συγκεκριμένο σενάριο αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς έρχεται την ώρα που το Ηράκλειο βρίσκεται ούτως ή άλλως στο επίκεντρο των σχεδιασμών του ΠΑΣΟΚ. Η ηγεσία του κόμματος έχει επιλέξει την Κρήτη και ειδικότερα το Ηράκλειο για τη φετινή εκδήλωση για την επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη, της ιστορικής ημερομηνίας ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974. Έτσι, πέρα από τον προφανή πολιτικό συμβολισμό της διοργάνωσης στην ιδιαίτερη πατρίδα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, το ενδιαφέρον ενδέχεται να στραφεί και στις εξελίξεις γύρω από τον νεότερο Ανδρέα Παπανδρέου. Οι αποφάσεις αναμένονται τον Σεπτέμβριο Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για υποψηφιότητα, ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι σχετικές συζητήσεις φαίνεται να έχουν προχωρήσει σημαντικά. Οι οριστικές αποφάσεις αναμένονται το επόμενο διάστημα, με τις αρχές Σεπτεμβρίου να θεωρούνται κρίσιμες για το εάν τελικά ο Ανδρέας Παπανδρέου θα κάνει το μεγάλο βήμα και θα διεκδικήσει μια θέση στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο. Εφόσον το σενάριο επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται αναμφίβολα για μία από τις υποψηφιότητες που θα συγκεντρώσουν ιδιαίτερο πολιτικό και επικοινωνιακό ενδιαφέρον, τόσο λόγω του ονόματος που φέρει όσο και λόγω της επιλογής της Κρήτης για την πρώτη του κάθοδο στον πολιτικό στίβο. Με πληροφορίες από το topontiki.gr
ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ (ξέρετε εσείς)
Ιστορία έγραψε ο Μίλτος Τεντόγλου κατακτώντας για τέταρτη συνεχόμενη φορά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.
Ο Έλληνας πρωταθλητής «πέταξε» στα 8,44 μέτρα και έγινε ο πρώτος άνδρας αθλητής που κατακτά την κορυφή του ευρωπαϊκού βάθρου στο άλμα εις μήκος τέσσερεις διαδοχικές φορές.
Ετσι ο «ιπτάμενος» Μίλτος ξανααποδείχτηκε ο καλύτερος άλτης μήκους στον κόσμο τα τελευταία χρόνια αφού έγινε Χρυσός Ολυμπιονίκης για 4η συνεχόμενη φορά είναι κάτι που μας γεμίζει χαμόγελα.
Αντι για οποιοδήποτε σχολιασμό αυτής της επιτυχίας του Ελληνα αθλητή επαναφέρουμε μια περασμένη ανάρτησή μας.
Ο Μίλτος, ο αθλητής του Γκεόρκι Πομάσκι, είναι “δικό μας παιδί”.
Ο Μίλτος Τεντόγλου, εκτός από μεγάλος επαγγελματίας αθλητής, είναι ένας αυθόρμητος χαρακτήρας, ένα λαϊκό νέο παιδί με ένα δικό του προσωπικό στιλ έκφρασης, που σε κάνει να τον συμπαθήσεις σαν άτομο. Αποφεύγει τα βεντετιλίκια, αυτοσαρκάζεται, στηρίζει τις προσπάθειες των άλλων αθλητών, που τους βλέπει σαν συναγωνιστές.
Πώς να μην δείξεις σεβασμό για το το ήθος του μάγκα που δεν δίστασε να παραδεχθεί, σε προηγούμενο αγώνα ότι ο Κουβανός αντίπαλος του ήταν καλύτερος και γι’ αυτό έπρεπε να νικήσει;
Πώς να μην χαρείς την λαϊκότητά του, όταν δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι σπουδαίο “συγκριτικά με κάποιον που δουλεύει οκτάωρο στην οικοδομή;”.
Πώς να μην καμαρώσεις το ανεπανάληπτο στυλ του, το στυλ ενός παιδιού της ηλικίας του, της γειτονιάς και της παρέας, που εκδηλώνει σε κάθε δημόσια του τοποθέτηση;
Πώς να μην θυμηθείς ότι ο αθλητής που κατέκτησε το δεύτερο χρυσό μετάλλιο, δεν δίστασε να αναφέρει ότι το Ελληνικό κράτος για χρόνια τον είχε “γραμμένο“;
Γίνεται να μην αναλογιστής ότι πριν κάποια χρόνια, ο εικοσάχρονος τότε Μίλτος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανοικτού στίβου, μόλις ολοκλήρωσε την τελευταία του προσπάθεια, δεν πανηγύρισε.
Κατευθύνθηκε στην κυρία που ίσιωνε την άμμο στο σκάμμα μετά την προσπάθεια κάθε αθλητή. Μόνο που αυτή η εθελόντρια ήταν η –54 ετών τότε- Χάικε Ντρέσλερ, θρύλος του μήκους γυναικών με 19 μετάλλια, εκ των οποίων τα δύο χρυσά ολυμπιακά.
Ο Μίλτος αναγνώρισε μια τεράστια αθλήτρια που μεσουρανούσε πολλά χρόνια πριν γεννηθεί αυτός, ήξερε την ιστορία της και πρώτη του δουλειά μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου ήταν το χειροφίλημα και η αγκαλιά στην έκπληκτη Χάικε Ντρέσλερ.
Τα συγχαρητήρια μας, λοιπόν στο Μίλτο για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, αλλά πάνω απ’ όλα τα εύσημα μας γιατί παραμένει ένας σεμνός και πολύ ωραίος λαϊκός τύπος.
Βλέπετε ειδήσεις από
Ιτεα Φωκιδας
| Τοπικά Νέα στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Κόσμο
Read News from Itea Fokidas, Phocis | Breaking & local news
Στο news.freelist.gr θα βρείτε τις τελευταίες ειδήσεις από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, συγκεντρωμένες από αξιόπιστες πηγές, εφημερίδες και online ειδησεογραφικά sites. Παρακολουθήστε όλα τα νέα της επικαιρότητας εύκολα και γρήγορα μέσα από ένα σύγχρονο περιβάλλον ενημέρωσης.
Ανακαλύψτε ειδήσεις για πολιτική, οικονομία, επιχειρήσεις, επιστήμη και τεχνολογία, υγεία, παιδεία, εργασία, καθώς και αθλητικά, ψυχαγωγία και τάσεις. Το περιεχόμενο ανανεώνεται συνεχώς μέσω RSS feeds, προσφέροντας συνεχή ροή ειδήσεων και εξελίξεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παράλληλα, μπορείτε να ενημερώνεστε για τοπικά νέα ανά πόλη, περιοχή, περιφερειακή ενότητα και γεωγραφικό διαμέρισμα σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι έχετε άμεση πρόσβαση σε ειδήσεις που αφορούν την περιοχή σας αλλά και σε διεθνή νέα που διαμορφώνουν την επικαιρότητα.
Επιλέξτε την περιοχή που σας ενδιαφέρει εδώ.
Το news.freelist.gr συγκεντρώνει ειδήσεις από διαφορετικές κατηγορίες όπως χώρα, κόσμος, πολιτική, επιχειρήσεις, υγεία, τεχνολογία και lifestyle, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία ενημέρωσης για κάθε ενδιαφέρον.
Το news.freelist.gr αποτελεί έναν σύγχρονο κόμβο ειδήσεων (news aggregator), όπου μπορείτε να δείτε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας, ρεπορτάζ, να παρακολουθήσετε live ενημέρωση και να μείνετε συνεχώς ενημερωμένοι για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο.
.jpg)
.jpg)
Αγγελίες δωρεάν για όλα σε Ελλάδα και Κύπρο