Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   >   Ν. Ηλείας   >   Πύργος    >    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Κεντρικό μας άρθρο στο «Παρασκήνιο» της 28-3-20, για την κορυφαία μας ντίβα Έλλη Λαμπέτη !

Κεντρικό μας άρθρο στο «Παρασκήνιο» της 28-3-20, για την κορυφαία μας ντίβα
 Έλλη Λαμπέτη !





















Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 29-3-2020

Δημοσιεύθηκε στις 29 March 2020 | 4:55 pm


Mέρα Λευτεριάς 25-η Μαρτίου

Mέρα Λευτεριάς 25-η Μαρτίου

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

«Μιαν φοράν όπου επήραμεν το Ναύπλιον ήρθε ο Άμιλτον να με ιδή και μου είπεν ότι πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσολαβήσει. Εγώ του αποκρίθηκα ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος εμείς καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάναμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε άλλους εσκλάβωσε  με το σπαθί, και άλλο καθώς εμείς εζήσαμεν ελεύθεροι από γενεά είς γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμιά συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δυο φρούρια ήταν ανυπόταχτα. Με είπε ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποια είναι τα φρούρια ; Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια, η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτσι δεν μου μίλησε πλέον».  
(ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ)

Παγκόσμιο ηθικοπνευματικό σύμβολο στον ευγενή αγώνα των λαών για την ανάκτηση της ελευθερίας τους, η 25-η Μαρτίου 1821  αποτελεί και σήμερα το εδραίο θεμέλιο της πνευματικής και πολιτιστικής εκπόρευσης του ελληνισμού, στην απέραντη λεωφόρο του χρόνου. Την αλησμόνητη εκείνη ημέρα του ξεσηκωμού, απέναντι στην τυραννία και τον δεσποτισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όλοι οι έλληνες, πρόκριτοι, ιερωμένοι και λογάδες, αδελφωμένοι με τους ανθρώπους της στάνης, του αγρού αλλά και τους ατιθάσευτους αγωνιστές των βουνών και του πελάγου, ομονόησαν να εξεγερθούν. Για να καρπίσει και πάλι το δέντρο της λευτεριάς στα άγια χώματά μας. Εμπνευσμένοι  από τις ιδέες του διαφωτισμού, τα λαμπρά διδάγματα της Γαλλικής επανάστασης, αλλά και το φωτεινό παράδειγμα των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής, πρόστρεξαν να σηκώσουν το βάρος της ανεξαρτησίας. Υποκινούμενοι πέρα από τις λαμπρές τούτες ηθικές διδαχές, όχι από κανέναν άλλο εξωγενή παράγοντα, αλλά από τον ακοίμητο πόθο της πολιτικής ελευθερίας του γένους και την ακλόνητη θέληση να διατηρηθούμε σαν έθνος. Τούτη η πίστη και η θέληση έστω και αν συνέτρεχαν και χιλιάδες άλλοι λόγοι, ήταν που ζέσταινε τις καρδιές των αγωνιστών και τους όπλιζε με θάρρος ασύγγνωστο, για να ριχθούν στην άνιση αναμέτρηση. Έχοντας σαν μοναδικό όπλο για να υπερκεράσουν τα απειράριθμα στίφη των  Οθωμανών,  την αρετή, την τόλμη και την γενναιότητα της αδούλωτης  ελληνικής ψυχής. Πάνω σε αυτές λοιπόν τις ηθικές ομολογίες έσπευσαν όλοι οι πατριώτες από κάθε γωνία της ελληνικής γης, ανεξάρτητα από το
μορφωτικό τους επίπεδο, την κοινωνική τάξη και την οικονομική τους κατάσταση να, δώσουν το δυναμικό παρών, στον σεπτό αγώνα της εθνεγερσίας. Η θέλησή μας να υπάρξουμε ήταν που μας οδήγησε και στα κατοπινά μας χρόνια να υποβληθούμε σε μαρτύρια ηθικά προκειμένου να διασφαλίσουμε την αδιάπτωτη πορεία μας. Και η πρωταρχία αυτής της ιδέας,  είναι που μας υποκινεί σήμερα στην συμμετοχή και οργάνωση εκδηλώσεων ιστορικής μνήμης. Αυτών που με τον παιδευτικό τους χαρακτήρα, αποτελούν την ουσιωδέστερη δικλείδα της εθνικής μας συνοχής. Ιδία σήμερα που περισσότερο από ποτέ  η διαρκής εξωτερική επιβουλή και δη της Τουρκίας, έχει προσλάβει καθημερινές διαστάσεις. Για τούτο άλλωστε η πλειονότητα των εθνών προσπαθεί να θεσπίσει τέτοιες ημέρες εθνική μνήμης, σε μια προσπάθεια τόνωσης με υγιή τρόπο του εθνικού αισθήματος, αλλά και για να καλλιεργήσει την αναγκαιότητα της εγρήγορσης, στις ποικίλες εξωτερικές προκλήσεις. Για τους Έλληνες όμως οι προαναφερόμενες ηθικές παρακαταθήκες ενυπάρχουν σαν συστατικό στοιχείο, της τρεισχιλιάχρονης ιστορίας τους. Αλλά παραστατικά  της ουσίας, της ιερής εθνικής ιδέας, δεν είναι μόνον οι εορταστικές εκδηλώσεις, μα και τα σύμβολα και τα εθνικά εμβλήματα. Που δεν τα φθείρει ο πανδαμάτορας χρόνος, αφού δεν φθείρονται και οι αξίες που πρεσβεύουν. Αναφέροντας όμως με ψυχική παρρησία και εντιμότητα, την ζέση και το πάθος, με τα οποία πολέμησαν στον σκληρό αγώνα για την λευτεριά, όλοι ανεξαιρέτως οι αγωνιστές, δάσκαλοι έμποροι και σκαφτιάδες, δεν θα πρέπει με στρουθοκαμηλισμό να παρασιωπήσουμε, τον απαράδεκτο εκτροχιασμό τους,  στις δολερές προκλήσεις της διχόνοιας. Έτσι πολλές φορές το θείο δώρο της ενότητας, κατασπαταλήθηκε αστόχαστα, έστω και από ηρωικά χέρια, με κίνδυνο το έρεβος της δουλείας να σκεπάσει και πάλι την ψυχή του επαναστατημένου έθνους. Από αδελφικό  άλλωστε χέρι έφυγε το βόλι που σκότωσε τον γιό του γέρου του Μοριά, Πάνο Κολοκοτρώνη ... Και  και στον ύστερο όμως βίο μας, τούτο το δολερό σαράκι όχι μια, όχι δυο, αλλά πολλές φορές ταλάνισε το έθνος. Με τον διχασμό Βενιζελικών και Βασιλικών και τον εμφύλιο του ’44, να έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην κατά τα άλλα λεβέντικη ελληνική ψυχή. Έτσι λοιπόν μετά τα πρώτα αποφασιστικά κτυπήματα στον κατακτητή, που σηματοδότησαν την ελευθερία, επεβάλλετο οι έλληνες να κατορθώσουν την νικηφόρα κάθοδό τους και στον δύσβατο πολιτικό στίβο. Να επιτύχουν την συγκρότησή τους σε ενιαίο κράτος, με αρχές δικαίου και ρυθμιστικούς κανόνες πολιτικής λειτουργίας, που θα διασφάλιζαν την συνοχή του. Τούτη η αναπόδραστη πρόκληση για τον αδούλωτο έλληνα, που για αιώνες είχε μάθει να ζεί άναρχα, αρνούμενος την κάθε μορφή πολιτικής εξουσίας, προϋπέθετε θυσίες και υπερβάσεις πολλές. Έπρεπε λοιπόν κοντά στα πολεμικά ανδραγαθήματα και μέσα στην μπαρουτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα της εποχής, να μάθει να ζει στην ομάδα με νόμους και αρχές. Να καθυποτάξει δηλαδή το πάθος της προσωπικής του ελευθερίας, στην σπουδαία για όλους υπόθεση, της πολιτικής ελευθερίας. Όμως διαμπνέονταν από την δογματική άρνηση της πολιτικής εξουσίας. Και ήταν τούτο σύμφυτο με την μέχρι τώρα κουλτούρα και νοοτροπία του, αφού αυτή εκφράζονταν από τον κατακτητή. Όταν όμως η πολιτική εξουσία περιήλθε στα ελληνικά χέρια, δεν αποβλήθηκε και η αρνητική ψυχολογία που τον διακατείχε απέναντί της μέχρι τώρα. Έτσι ο αγώνας για την εθνική ελευθερία υπονομευόταν απο τον αγώνα για την εξουσία, που η σαγήνη της, του έδινε φατριαστική μορφή. Με πολύμοχθη προσπάθεια, κάποτε όμως όχι με τους ορθολογικότερους τρόπους, εμπέδωσαν οι αγωνιστές την ανάγκη του σεβασμού και την στήριξη της πολιτικής εξουσίας, που διασφάλιζε την αρραγή ενότητα - έστω και με την ύπαρξη των καθόλα σεβαστών αντιθέσεων - του έθνους και την ομαλή του, στον ιστορικό ρού πορεία. Και απο το προσωπικό εγώ περάσαμε στο εμπνευσμένο Μακρυγιαννικό εμείς, απο το οποίο, ώ της ειρωνείας της τύχης  και αυτός ο απαράμιλλος αγωνιστής, πολλές φορές παρέκκλινε. Απελευθερωθήκαμε δηλαδή απο τα δεσμά των εγωκεντρικών συνδρόμων, που υπονόμευαν την κοινή προσπάθεια για εθνική αναγέννηση και προκοπή. Γιατί αν το ατιθάσευτο εγώ υπήρξε ανεξάντλητη  πηγή της ποίησης, της φιλοσοφίας και της τέχνης, αν υπήρξε ο μοχλός για να αναδειχθούν οι πολύστροφοι και τολμηροί Έλληνες, στις θάλασσες της οικουμένης και τα εμπορεία της, υπήρξε συνάμα και η αιτία για να κατακερματιστεί το έθνος και να οδηγηθεί στην διασπορά και την δουλεία. Στην κατάρρευση και την αδυναμία να οδηγηθούμε στο υψηλό βάθρο που μας αρμόζει, προικοδοτημένοι για αιώνες, με τα χαρίσματα της θείας δύναμης. Στον αδυσώπητο βωμό της ικανοποίησής του, αυτοτραυματιστήκαμε πολλές φορές και διατηρηθήκαμε αλώβητοι, χάρις στα τεράστια αποθέματα των ηθικών μας αρετών.

Και αν μας ταλάνισε ο διχασμός και αν κλόνισε συθέμελα τον εθνικό κορμό ο εμφύλιος, παραμείναμε σώοι. Πορευόμενοι 150 ολόκληρα χρόνια μετά, το ίσιο μονοπάτι της προόδου και της δημιουργίας. Πιά όμως σαν έθνος, δεν είμαστε άνηβοι. Θωρακισμένοι με την πείρα ενάμισι αιώνος, που μας γαλούχησε στο «η ισχύς εν τη ενώσει» διασφαλίσαμε την ενότητα μας και είμαστε έτοιμοι να αποβάλλουμε έγκαιρα το σαράκι του διχασμού, όποτε αυτό πλανάται απειλητικά στο γαλάζιο ελληνικό ουρανό. Να προχωρήσουμε επιτυχώς με την λεβεντιά, το μυαλό και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής, μαζί με άλλους ώριμα πολιτικά λαούς, που για αιώνες προβαδίσανε, τον δρόμο της ευημερίας. Έτοιμοι να αξιοποιήσουμε με το αδιαμφισβήτητο εργαλείο της παιδείας, τα χαρίσματα, τις αρετές μας, αλλά και τις χρυσές παρακαταθήκες όλων των μεγάλων Ελλήνων, που δημιουργοί και οικοδόμοι, αναμορφώσανε και γονιμοποίησαν, την γή και τα πελάγη της ελληνικής πατρίδος. Γενναίοι να σταθούμε. Ακρίτες αληθινοί. Και να εργαστούμε σκληρά και ατέλευτα σε γή και σε θάλασσα, με το αλέτρι και τ’ αμόνι,  για να εμπλουτίσουμε την ένδοξη ιστορία μας. Προσφέροντας όπως πάντοτε στον παγκόσμιο πολιτισμό, δώρα ατίμητα, πνεύματος, ηθικής τάξης  και αρετής. Συμμετέχοντας ισότιμα στην παγκόσμια πνευματική εκπόρευση. Αλλά και διαφυλάσσοντας πιστά τις ιδέες, που μαζί με τον Προμηθέα και την Αφροδίτη, ανεδύθησαν απο τις θάλασσες και τα άγια χώματά μας, για να γονιμοποιήσουν ενισχυμένες με την ευλογία του Χριστού, την ενωμένη Ευρώπη. Το παρόν άρθρο έχει δημοσιευθεί και σε περιοδικά κοινωνικού στοχασμού. 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 25 March 2020 | 11:17 am


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΕΠΕΛΑΣΗ Ιωάννης Γερασίμου Πεπελάσης

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΕΠΕΛΑΣΗ

Ιωάννης Γερασίμου Πεπελάσης

Έμπλεος από αγάπη, ευαισθησία και μεράκι για την κοινωνική και τοπική ιστορία – που τελικά εσκπάζει αυτά τα όρια ως δυναμικό φαινόμενο και γίνεται κοινωνική – ο θείος μας Γιάννης Γερασίμου Πεπελάσης, παρέδωσε στην δημοσιότητα πριν λίγες μέρες ένα σπουδαίο βιβλίο, που πραγματεύεται την ηθική, κοινωνική και πολιτισμική βιοτροπία της πολύπλαγκτης οικογένειας Πεπελάση, στην αχανή λεωφόρο του χρόνου. Ένα βιβλίο που πέρα από την αγάπη και το σεβασμό του συγγραφέα για την οικογένειά μας, εκφεύγει από το πλαίσιο μιας «οικογενειακής ιστορικής καταγραφής» και μελετά τα κοινωνικά δρώμενα της περιοχής μας, αφού τα περισσότερα μέλη της οικογένειας  Πεπελάση, πρωταγωνιστούν στην ιστορική εκπόρευση και επικαθορίζουν με την ισχυρή πνευματική και πολιτισμική τους παρουσία, τις κοινωνικές εξελίξεις.  Ήδη το 1701 ο Σύνδικος της Γαστούνης ΑΒΡΑΜΟΣ Πεπελάσης (έχω την τιμή να είμαι απόγονός του), υπογράφει την Πρόσληψη Ελληνιστή Δασκάλου στην Γαστούνη, ως εμπνευσμένος φωτοδότης, και προαγάγει την παιδεία στην Ηλεία ! Μελετά την ιστορία λοιπόν της πολύπλαγκτης πολιτισμικά οικογένειας Πεπελάση, που ήλθε από την Ιταλία (Βενετία) – Pelum pepuli, εξού  Pepelasi = εξόριστος, απελαθείς)  περί τον 14-ο – 15-ο αιώνα, εγκαταστάθηκε στην Γαστούνη, περίσεπτο τότε μέρος της ενετικής κτήσης και με την πολύτροπη παρουσία της, επηρέασε ζωτικά την ζωή της Ηλείας, της Πελοποννήσου και της Ελλάδας. Μάλιστα καταγράφετε ιστορικά και ευχαριστήριος επιστολή του Δόγη της Βενετίας, προς τον Τζιοβάνη Πεπελάση, για την υπηρεσίες του, στην Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας !

Ευτύχησε όπως με παραστατική ενάργεια, ιστορική εμβρίθεια, αλλά και το γλυκύ, γλαφυρό του ύφος, αναλύει ο συγγραφέας, η μεγαλουργός οικογένεια Πεπελάση, να δώσει στην Ηλεία και την ελληνική κοινωνία, σπουδαίους επιστήμονες, πολιτικούς, αξεπέραστους, αμέτρητους γιατρούς ! τουλάχιστον έξι καθηγητές πανεπιστημίου και διανοούμενους, που σφράγισαν με τα ιδεοφόρα βήματά τους, την κοινωνική εκπόρευση της χώρας. Ανθρώπους που είχαν βαθιά στο dna τους, την δίψα για τα γράμματα για τον πολιτισμό και την κοινωνική προσφορά. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους τρεις Δημάρχους Γαστούνης Αντώνη, Κώστα και Παναγιώτη Πεπελάση, τον παγκοσμίου κύρους γίγαντα, Καθηγητή του UCLA και διοικητή της Αγροτικής και της Εμπορικής Τραπέζης Αδαμάντιο Αντ. Πεπελάση, τους εμπνευσμένους γιατρούς Ιωάννη Διον. Πεπελάση και Διονύσιο Αδαμ. Πεπελάση που έκανε διδακτορικό στο Μόναχο στα χρόνια του μεσοπολέμου, τον οιστρηλατημένο Δάσκαλο της Γαστούνης ΑΒΡΑΜΟ Αβραμόπουλο – Πεπελάση, τον καθηγητή Μηχανολόγο Μηχανικό στο περίφημο Πολυτεχνείο του Μπρεσλάου Μήτσο Αβρ. Αβραμόπουλο – Πεπελάση, τους νεότερους Διονύση Γερ. Πεπελάση Καθηγητή της Ιατρικής στην Αμερική, την Ιωάννα Αδ. Πεπελάση καθηγήτρια στην ΑΣΟΕ, την Ευδοξία Αδαμ. Πεπελάση Καθηγήτρια της Οδοντιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών  και τόσα άλλα διαλεχτά μέλη, που πρόσφεραν αφειδώς στην ελληνική κοινωνία.

Παράλληλα όμως με την επιστημονική μεγαλουργία, είχε η ευλογημένη οικογένεια Πεπελάση, μια διαλεκτική σχέση με την ζωή, όπως τόσο εύστοχα αποτυπώνει με την ευστοχία και την ευμέλεια της πένας του, ο συγγραφέας της εξαίρετης αυτής κοινωνικής μελέτης, οικονομολόγος και τ. στέλεχος της Αγροτικής Ασφαλιστικής Γιάννης Γερ. Πεπελάσης, με τις χάρες, τις ομορφιές και τους ενθουσιασμού της. Τα περισσότερα μέλη της δεν έζησαν κάτω από το κέλυφος των κοινωνικών συμβάσεων και του κοινωνικού καθωσπρεπισμού. Αλλά διάστικτα από δίψα για την ζωή, άρδευαν με κάθε ευκαιρία και ρουφούσαν τις ομορφιές της και βίωναν το ηθικό της μεγαλείο. Για να πληρώσουν κάποτε και μεγάλο τίμημα για αυτό ! Με την ευγένεια του ήθους τους, την αγάπη τους για την τέχνη και τα γράμματα, επηρέασαν ζωτικά την διαμόρφωση της κοινωνικής ταυτότητας της Γαστούνης, αλλά και την πολιτισμική της βιοτροπία. Κεντρικό μέλος αυτής της τροπής στην ζωή – που ουσιαστικά κλέβει κατά την γνώμη μου, όπως αναδεικνύει και ο συγγραφέας, προσδίδοντας στο βιβλίο του και σημαντική λογοτεχνική αξία, πέρα από την αποτύπωση της κοινωνικής ιστορίας την παράσταση – ο περίφημος συμβολαιογράφος Κώστας Διον. Πεπελάσης. Ο λατρεμένος μας «Κώκος» ! Μια underground φυσιογνωμία, που ροφούσε με βακχικό ερωτισμό κάθε σταλαγματιά της ζωής και την έσπρωχνε με τον ατίθασο και ακηδεμόνευτο χαρακτήρα του. Κοινωνικά ευαίσθητος, ρομαντικός, εμπνευσμένος, αισθαντικός,  ατέλευτα ερωτικός μέχρις μυελού
οστέων, ασυμβίβαστος, αυτοκαταστροφικός, στωικός στους ριπτασμούς και τα χτυπήματα της μοίρας, απρόβλεπτος και αριβίστας στο τελείωμα του όρου. Έζησε με κινηματογραφικούς όρους στην Γαστούνη, στον Πειραιά, στην Φλώρινα, στην Μικρασία και στην πολυκύμαντη ζωή του τα είδε όλα ! Χαρές, λύπες μεγαλείο, ηθική έξαρση, μεγαλουργία, πτώση και ταπείνωση ! Αλλά με το αξεπέραστο ηθικό χρώμα του, όπως τόσο όμορφα αποτυπώνει ο συγγραφέας, σμίλευσε και διαμόρφωσε στην Γαστούνη και αλλού, μια ολάκερη εποχή και άφησε αναλλοίωτο το φωτοβόλο κοινωνικό του σήμα, που μυροβολούσε ΖΩΗ !!! Τι είχε κάνει και τι δεν είχε κάνει ο «Κώκος», που η ζωή του, θα μπορούσε να είναι άνετα κεντρικό πρόσωπο του Μίτια Καραγάτση. Θα αποβληθεί ως ζιζάνιο από το σχολείο του και θα τον στείλει ο πατέρας του γιατρός της Γαστούνης Διονύσιος Πεπελάσης, στην Ζάκυνθο για να τελειώσει, για να φύγει και από την Ζάκυνθο και να τελειώσει το Γυμνάσιο στο Δραγάτσειο στον Πειραιά ! Θα εισαχθεί και θα τελειώσει την Νομική για να εργαστεί στην πρωτοπόρο εφημερίδα «Κλεινόν Άστυ». Θα την αφήσει για να διοριστεί στο Υπουργείο Οικονομικών στην Φλώρινα, για να τ΄ αφήσει  και αυτό και να γίνει Συμβολαιογράφος στην Γαστούνη !  Όπου και κεί, θα στήσει με την ισχυρή και φεγγοβόλα προσωπικότητά του, τον δικό του κοινωνικό ιστό. Για να μην παραλείψουμε και την εμπειρία του, ως στρατιώτης στην Μικρασία !  Ενας Γιούνγκερμαν αληθινός, σε όλο του του μεγαλείο !

Αλλά παράλληλα με όλα αυτά τα οικογενειακά στοιχεία, ο συγγραφέας με ευφυή τρόπο, αλλά και με ένα βαθύ αίσθημα αξιοπρέπειας, μας δίνει μέσω των πρωταγωνιστών του και την διαμόρφωση της κοινωνικής ιστορίας της Γαστούνης μας, στον χρονικό ορίζοντα που διαπραγματεύεται η μελέτη του. Το Ταχυδρομείο, το Φαρμακείο, τα Ιατρεία της Γαστούνης και τόσα άλλα. Πολύ τιμητικό για εμάς, το 6-ο Κεφάλαιο του βιβλίου, για την οικογένειά μου ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΕΠΕΛΑΣΗ, που με το πνευματικό της σήμα και την κοινωνική της συμβολή, αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της έξοχης ηθικά και μεγαλουργού πολιτισμικά οικογένειας ΠΕΠΕΛΑΣΗ. Για τους νεότερους στην ΓΑΣΤΟΥΝΗ που δεν γνωρίζουν, ο Παππούς μου ΑΒΡΑΜΟΣ
ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ –  Πρώτος Δάσκαλος της Γαστούνης,  άλλαξε το όνομά του – ένεκα μιας οικογενειακής διαφωνίας, από ΑΒΡΑΜΟΣ ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ, σε Αβράμος ΑΒΡΑΜΟ-πουλος (-πουλος από το λατινικό polus που σημαίνει παιδί, ήτοι ΝΙΚΟΛΟ-πουλος παδί του Νίκου, ΔΗΜΗΤΡΟ-πουλος παιδί του Δημήτρη και ΑΒΡΑΜΟ-πουλος παιδί του ΑΒΡΑΜΟΥ) όχι νόμιμα με τις προβλεπόμενες τυπικές νομικές διαδικασίες, αλλά εθιμικώ το δικαίω ! Εξάλλου ο πατέρας μου στο Στρατό γράφονταν ΝΙΚΟΣ ΠΑΝ. ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ και αυτά καταγράφονται και σε αρκετά δικαστικά έγγραφα της οικογενείας μου, όπου επίσης αναφέρεται ο πατέρας μου, ΝΙΚΟΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ή ΠΕΠΕΛΑΣΗΣ.

Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα και θείος μας  Γιάννη Γερασίμου Πεπελάση, που και με αυτό το τέταρτο βιβλίο του, αποδεικνύεται άξιος, στο δύσβατο άθλημα της συγγραφής. Με τις άοκνες και φιλέρευνες προσπάθειές του, αλλά και με την ηθικά ζεστή και γλαφυρή πένα του, μας έδωσε μια πολύ αξιόλογη και υπεύθυνη κοινωνικά μελέτη, για την κοινωνική ιστορία της Γαστούνης μας, μέσω της διεισδυτικής αποτύπωσης, της μεγαλουργού οικογένειας Πεπελάση. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Γιάννη μου και να μας δώσεις και άλλους από τους εύχημους καρπούς της πνευματικής σου δημιουργίας.

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
ή Πεπελάσης
Συγγραφέας
Αθήνα, 21-3-2020
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 21 March 2020 | 8:03 pm


Βέρα Κρούσκα Η ξανθομαλλούσα ντίβα, του θεάτρου και του κινηματογράφου μας !

Βέρα Κρούσκα
Η  ξανθομαλλούσα ντίβα, του θεάτρου και του κινηματογράφου μας !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Έχει διανύσει μια μακρά και πολυεδρική παρουσία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο κα εξακολουθεί, με τα εμπνευσμένα θεατρικά της βήματα, πάντα να συνεγείρει τις καρδιές μας. Η χρυσομαλλούσα όπως την αποκαλούσαν οι θαυμαστές της για το ωραίος της πλούσιο, ξανθό μαλλί, αλλά και πάλαι ποτέ χρυσό κορίτσι της ελληνικής τηλεόρασης, Βέρα Κρούσκα, που δονούσε τις καρδιές μας, από τα αξεπέραστα σήριαλ ποιότητας που πρωταγωνιστούσε. Να θυμίσουμε τα «Το κορίτσι της Κυριακής», «Μεθυσμένη πολιτεία», «Εν Αθήναις», «Τα ταξίδι» κ.α. Η πανέμορφη ηθοποιός μας είδε της φως της ζωής το 1947 στον Άγιο Λουκά στα Πατήσια, αποτελώντας παιδί πολύτεκνης οικογένειας, στα δίσεκτα χρόνια για την ελληνική κοινωνία του εμφύλιου σπαραγμού. Από νεαρή ηλικία εκδήλωσε ιδιαίτερη αγάπη για την τέχνη και μάλιστα για τον χορό, στον οποίο είχε σπουδαίες επιδόσεις και διαιφαίνετο ότι θα έκανε μεγάλη καριέρα.

Μετά τις εγκύκλιες γυμνασιακές σπουδές της, ακολούθησε δραματικές σπουδές, στη Σχολή του «Μουσικού Θεάτρου» του ωδείου Αθηνών, ενώ έλαβε και μαθήματα χορού από τις υψηλού κύρους δασκάλες χορού Σόνια Μαριάνοβα, Μύριαμ Σουάζι και Καίη Χόλντεν. Θα κάνει έτσι τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στον χορό, με τους Τάκη Βαρλάμο και Φώτη Μεταξόπουλο, για να μεταπηδήσει λίγο αργότερα στο αγαπημένο της θέατρο και τον κινηματογράφο. Ειδικότερα συμμετείχε χορεύοντας στις ταινίες «Η σοφερίνα», «Η ψεύτρα», «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Ο θαλασσόλυκος» και «Όχι κύριε Τζόνσον». Το βάπτισμα πυρός θα κάνει στον κινηματογράφο το 1964 στην ταινία «Οι κληρονόμοι» του Γιάννη Δαλιανίδη, παίζοντας σε μια σκηνή με τον μεγάλο Ντίνο Ηλιόπουλο. Αλλά
πρωταγωνιστικό ρόλο θα λάβει το 1967 στην ταινία του Τζαίημς Πάρις, «Έρωτες στην Λέσβο». Θα ξεκινήσει έτσι τετραετή συνεργασία με τον Πάρις παίζοντας σε πολεμικές παραγωγές, όπως «Οι τελευταίοι των κομιτατζήδων», αλλά θα συμμετάσχει και σε ταινίες του Ερρίκου Ανδρέου «Κατηγορώ το κορμί μου» και του Γιώργου Σκαλενάκη «Θυμήσου αγάπη μου». Τελικά η μεγάλη μας κινηματογραφική ντίβα, θα κάνει την μεγαλειώδη της εμφάνιση με την κραταιά Φίνος – Φίλμ, στην ταινία «Ο βάλτος» το 1973 του έξοχου Ντίνου Δημόπουλου. Μοίρα τραγική ωστόσο εμπορικά η ταινία δεν θα ευτυχήσει, διότι πέφτει χρονικά πάνω στην έκσπαση των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Πάραυτα η Βέρα Κρούσκα κερδίζει την καταξίωση στην συνείδηση του κινηματογραφόφιλου κοινού μας. Και θα διανύει στην συνέχεια μια μακρά και επιτυχημένη πορεία στην μεγάλη οθόνη, παίζοντας στις ταινίες : «Και ξανά προς τη δόξα τραβά», «Η χρυσομαλλούσα», «Ο ασυμβίβαστος» κ.α. Μια μεγάλη κινηματογραφική συγκομιδή για την πανέμορφη ηθοποιό μας, που της εξακοντίζει το καλλιτεχνικό κύρος.

Αλλά η μεγάλη αγάπη και μείζονα καλλιτεχνική παρουσία της Βέρας Κρούσκα, είναι στο θέατρο, που αφήνει το δυνατό δραματικό της αποτύπωμα και συνεχίζει και σήμερα την πορεία της. Πρόβα τζενεράλε θα κάνει στα παλκοσένικο το 1968 στις παραστάσεις «Άνθος του κάκτου» και «Σαράντα καράτια», των  Ζαν Πιερ Γκρεντύ και Πιέρ Μπαριγιέ, παίζοντας πλάι στην μεγάλη ντίβα του θεάτρου μας Έλλη Λαμπέτη. Με την Έλλη Λαμπέτη μάλιστα θα αναπτύξουν και μια βαθιά ανθρώπινη φιλία, που την κατευόδωνε η μεγάλη τους αμοιβαία αγάπη και εκτίμηση. Μια σπουδαία θεατρική παρουσία θα έχει η έχει η εμπνευσμένη μας ηθοποιός το 1981, στην παράσταση «Η όπερα της πεντάρας» του Νίκου Κούνδουρου, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Και θα επακολουθήσει μια αλυσίδα εξαιρετικών συμμετοχών στο σανίδι, σε έργα των καταξιωμένων μας σκηνοθετών : Σπύρου Ευαγγελάτου, Αλέξη Σολομού, Κώστα Μπάκα, Γιώργου Αρμένη, Παντελή Βούλγαρη, Σταμάτη Φασουλή κ.α.

Eξίσου σημαντική ήταν η παρουσία της ξανθιάς μας καλλονής και στην μικρή μας οθόνη, όπου και έδωσε μεγάλα δείγματα, της υψηλής της λυρικής της τέχνης. Συμμετείχε όπως προαναφέραμε στις επιτυχημένες σειρές της εποχής : «Το κορίτσι της Κυριακής», «Μεθυσμένη πολιτεία», «Εν Αθήναις», «Τα ταξίδι» κ.α. που την έφεραν σε επαφή με τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα και την κατέστησαν ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό είδωλο στην συνείδησή τους. Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση, άλλα και άλλες παράλληλες καλλιτεχνικές δράσεις, είναι η πλατιά και πλούσια συγκομιδή της πανέμορφης ηθοποιού μας Βέρας Κρούσκα, που την ανέδειξαν σαν μια μεγάλη ντίβα της καλλιτεχνικής μας σκηνής. Πάνω από όλα όμως, η Αθηναία ηθοποιός, είναι ένας ευγενής και σεμνός άνθρωπος, που κερδίζει αμέσως την καρδιά σου, με την ηθική της φιλότητα και το αξεπέραστο χαμόγελό της. Για αυτό την περιβάλλουμε με αγάπη και την βαθιά εκτίμησή μας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 20 March 2020 | 9:44 pm


Μένουμε σπίτι δημιουργικά και λέμε δυναμικά ΟΧΙ, στον Κορονοϊό !

Μένουμε σπίτι δημιουργικά και λέμε δυναμικά ΟΧΙ, στον Κορονοϊό !

Ο περιορισμός μας στο σπίτι είναι αδιαμφισβήτητα από τα επώδυνα μέτρα, αφού αναγκαζόμαστε να αποστερηθούμε το αγαθό της επικοινωνίας και της συναναστροφής με αγαπημένα μας πρόσωπα. Πολύ περισσότερο για εμάς τους Έλληνες, έναν ζεστό και επικοινωνιακό μεσογειακό λαό, που είναι σύμφυτη η ύπαρξή του ανα τους αιώνες, με την δημιουργία κοινωνικών σχέσεων και με την έννοια της ΟΜΑΔΑΣ και της κοινωνικής συλλογικότητας. Όμως είναι επιβεβλημένος για να προασπίσουμε το ιερό αγαθό της δημόσιας υγείας, των  συνανθρώπων μας, που δεν φταίνε σε τίποτα για οιαδήποτε απερισκεψία μας, αλλά και της δικής μας, που αυτονόητα πρέπει να προστατεύσουμε.

Είναι όμως αυτό το κλείσιμο στο σπίτι και μια σπουδαία ευκαιρία, για να αφιερώσουμε χρόνο – αυτόν που έπρεπε και δεν το κάναμε στην δίνη των επαγγελματικών υποχρεώσεων- στα αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά και για να διαβάσουμε τα αγαπημένα μας βιβλία, που όλο τα πιάναμε και όλο τα αφήναμε ημιτελή, παραπέμποντάς τα στις καλένδες ! Αδράχνω έτσι αυτή την μεγάλη ευκαιρία, για να διαβάσω τον τεράστιο «Οδυσσέα» του Τζέημς Τζόυς, ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που πολλά καλοκαίρια το άφησα ημιτελές, αλλά και να ξαναδιαβάσω την «Πριγκίπισσα Ιζαμπώ» του λατρεμένου μου Άγγελου Τερζάκη. Έτσι κυλά ο χρόνος δημιουργικά, μαζί με την παράλληλη επικοινωνία μας στα social media, που μας δίνουν την δυνατότητα να τα λέμε συχνά, να αντλούμε ηθικές δυνάμεις ο ένας από τον άλλον και να διαμορφώνουμε στάσεις άμυνας. Με σύνεση και ψυχραιμία λοιπόν, ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, απολαμβάνουμε απεριόριστα τα αγαπημένα μας πρόσωπα και κάνουμε όμορφα και δημιουργικά πράγματα.

Ο κορονοϊός είναι ένας εφιάλτης, που σύντομα με την υπεύθυνη και συνετή κοινωνικά στάση μας, θα περάσει. Και θα μείνει μόνον η θλιβερή ανάμνησή του, αλλά και το τεράστιο ηθικό κεφάλαιο που όλοι αποκτούμε με την στάση μας αυτές τις μέρες, να αποκρούουμε κάθε απειλή, με όπλο την κοινωνική ευθύνη και την αγάπη μας προς τον άνθρωπο. ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και απαντούμε δυναμικά ΟΧΙ, στον κορονοϊό. Καλή δύναμη σε όλους !







Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 17-3-2020

Δημοσιεύθηκε στις 17 March 2020 | 12:11 pm


Με πειθαρχία, σύνεση και χαμόγελο, σκοτώνουμε τον Κορονοϊό !

Με πειθαρχία, σύνεση και χαμόγελο, σκοτώνουμε τον Κορονοϊό !

Η λαίλαπα του Κορονοϊού ενέσκηψε και στην ελληνική κοινωνία και απειλεί την δημόσια υγεία, τις ανθρώπινες σχέσεις και πολλά άλλα αγαθά, που με κόπο από το μετερίζι του ο καθένας έχει κατακτήσει. Μα δεν θα μας καταβάλλει, διότι με την πρόληψη και την πειθαρχημένη ιατρική φροντίδα αντιμετωπίζετε, αλλά και γιατί το μεγαλείο της οικουμενικής ψυχής, είναι καλά χτισμένο για να το κάμψει ένας παλιοϊός !

Ακολουθούμε πιστά έτσι τις ιατρικές οδηγίες, με φρόνηση και πειθαρχία, που μας προστατεύουν αποτελεσματικά από την εισβολή του, ενημερώνουμε τον γιατρό μας, αν αισθανθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά και προπαντός, εφαρμόζουμε πιστά το σκληρό μέτρο «μένουμε σπίτι». Γνωρίζουμε όλοι
μας, πόσο σκληρό και αντιανθρώπινο  είναι τα μέτρο της διαρκούς παραμονής μας στο σπίτι. Σε εμάς έναν λαό κατ εξοχήν κοινωνικό, που με την ζεστασιά της απαράμιλλης ελληνικής καρδιάς, κατακτήσαμε τον κόσμο ! Ωστόσο τούτες τις ώρες, είναι το πιο αποτελεσματικό μέτρο, για να προστατεύσουμε τόσο την δική μας υγεία, όσο και των συνανθρώπων μας, που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα, να την θέσουμε σε κίνδυνο. Θα αποστερηθούμε την άμεση επαφή με αγαπημένα πρόσωπα και φίλους για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μα θα προστατεύσουμε το υπερπολύτιμο ανθρώπινο αγαθό την υγεία. Μπορούμε με άλλους εναλλακτικούς τρόπους, social media, τηλέφωνο κ.λ.π. να επικοινωνήσουμε και να
δημιουργήσουμε την κοινωνική μας αλυσίδα προστασίας, απέναντι στην επιβουλή του ιού. Και σύντομα που θα τον εξοβελίσουμε από την ζωή μας, θα απολαμβάνουμε και πάλι απερίσπαστοι τις κοινωνικές μας σχέσεις.

Να μην απολησμονήσουμε το τεράστιο ηθικό όπλο του ελληνικού λαού, το χαμόγελό του, που σε όλες τις δίσεκτες ώρες της ιστορίας, ήταν το απρόσβλητο τείχος μας, για να σταθούμε όρθιοι και να νικήσουμε ! Μένουμε σπίτι λοιπόν, παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, χαμογελάμε και λέμε νοερά ΟΧΙ, στον κορονοϊό. Να είστε σίγουροι θα τα καταφέρουμε. Το έχουμε αποδείξει όσες φορές χρειάστηκε !



Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 14-3-2020

Δημοσιεύθηκε στις 14 March 2020 | 11:44 am


Γιάννη Σπαρίδης Ο εμπνευσμένος κωμικός, των βαριετέ και της επιθεώρησης !

Γιάννη Σπαρίδης
Ο εμπνευσμένος κωμικός, των βαριετέ και της επιθεώρησης !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Υπήρξε από τις χαρακτηριστικές φιγούρες του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου μας και άφησε το ωραίο και εμπνευσμένο του καλλιτεχνικό του αποτύπωμα, ο Γιάννης Σπαρίδης. Ανεξίτηλο στην μνήμη μας έμεινε το νούμερο στις επιθεωρήσεις που έκανε, υποδυόμενος τον Αρμένη Αγκόπ, αλλά και οι έξοχες ερμηνείες του σε ταινίες με τον Θανάση Βέγγο, εμπλουτίζοντας τον κοινωνικό διάκοσμο του Θανάση. Ο Γιάννης Σπαρίδης είδε το φως της ζωής στην Κωνσταντινούπολη το 1898 και το πραγματικό του όνομα ήταν Σπανομαρίδης. Έφερε τα σπέρματα και την ηθική παιδεία των ανθρώπων της Πόλης. Ευγενής, πεπαιδευμένος και με βαθιά αίσθηση του ελληνικού πολιτισμού. Για αυτό και τα καλλιτεχνικά του βήματα, τα χαρακτήριζε πάντα η ποιότητα. Υποδύονταν αρκετές φορές τον ρόλο του μικροαστού, που προσπαθούσε να σπάσεΙ το πλέγμα των κοινωνικών ανισοτήτων, ή του αδύναμου ανθρώπου της συνοικίας, που σχινοβατούσε ανάμεσα στην προάσπιση της αξιοπρέπειας του, αλλά και στο να μην θίξει τα κακώς κείμενα στον κοινωνικό του περίγυρο.

Κατά βάση ο Σπαρίδης εργάστηκε σε μουσικούς θιάσους και βαριετέ. Την πρωτόλεια εμφάνισή του έκανε σε ερασιτεχνικό επίπεδο, στο Τσιβρίν της Μικρασίας, με θίασο που ψυχαγωγούσε τους στρατιώτες της μικρασιατικής εκστρατείας (1920-22). Και πρόβα τζενεράλε σε επαγγελματικό επίπεδο θα κάνει  με τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά, υποδυόμενος τον «Μπάρμπα Χρόνη», παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Κώστας Μουσούρης, που υποδύονταν τον ρόλο του «Λιάκου». Η φιλία του ωστόσο με τον Μουσούρη, θα του ανοίξει τον δρόμο για τον «Θίασο των Νέων» στο Παγκράτι το 1924. Χρονιά που γίνεται και μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Στα 1929 κάνει την εμφάνιση του στην επιθεώρηση «Λοβιτούρα», με το σχήμα το «Θέατρο του λαού» και η παρουσία του αυτή σηματοδοτεί την καθιέρωσή του, στο μουσικό θέατρο. Θα αναπτύξει έτσι εκτενή συνεργασία με τον θεατρικό επιχειρηματία Ανδρέα Μακέδο, στο θέατρο «Μοντιάλ» και με τον ίδιο επιχειρηματία θα συνεργαστεί το 1935 στο θέατρο «Αθήναιον» στην οδό Πατησίων και μεθύστερα στο θέατρο «Λυρικόν» στην 3-η Σεπτεμβρίου. Αλλά δειλά – δειλά είχε αρχίσει από το πέρας της δεκαετίας του ΄30, να παίζει και στο βαριετέ, υποδυόμενος τον χαρακτηριστικό ρόλο του Αρμένη Αγκόπ, ρόλο που ωστόσο όμως τον εισήγε ο Φίλιος Φιλιππίδης. Συμμετέχει στο βαριετέ  «Όασις» του Ζαππείου με καλλιτεχνικό υπεύθυνο τον επιθεωρησιογράφο Γιώργο Θίσβιο. Παίζοντας και στο γνωστό της εποχής νούμερο «Περιφερόμενο Κουρείον», με τους Γιάννη Διανέλλο  και Κίττυ Άλμα. Ο Γιάννης Σπαρίδης, ήταν πολιτικοποιημένος και στα χρόνια της κατοχής, συμμετείχε ενεργά στο ΕΑΜ. Την περίοδο 1948-49 έπαιζε στον μουσικό θίασο των Γιώργου Οικονομίδη – Φίλωνα Αρία στο θέατρο «Ριάλτο» στην Κυψέλη.

Για την πολυσχιδή καλλιτεχνική και κοινωνική του δράση, τιμήθηκε από την πολιτεία, με τον Πολεμικό Σταυρό. Υπήρξε ένας άνθρωπος με πολύ χιούμορ, το οποίο ήταν διάστικτο εξάλλου και στις ταινίες του. Λέγεται και το εξής ανέκδοτο για τη συμμετοχή του σε μια παράσταση στην «Αίγλη» του Ζαππείου, με τον επιχειρηματία του κέντρου Αντώνη Ζερβό, την περίοδο που βαίναμε στην απελευθέρωση. Οι Ρώσοι λοιπόν είχαν κατατροπώσει τους Γερμανούς και η  κατάρρευσή τους, ήταν θέμα χρόνου. Ο Σπαρίδης διαπραγματεύονταν την συμμετοχή του στην παράσταση, με ένα ποσό το οποίο κατά την εκτίμηση του Ζερβού, ήταν σχετικά μεγάλο. Και παρόλες τις πιέσεις του επιχειρηματία, ήταν ακλόνητος. Τελικά ο Ζερβός τον κάλεσε να συζητήσουν με το εξής πονηρό επιχείρημα. «Βρέ Γιάννη μου, εσύ αριστερός άνθρωπος, πως θα το αντέξεις να κόψω από τις κομπάρσες και τις μπαλαρίνες το μισθό τους, για να τα δώσω σε εσένα; Δεν σκέφτεσαι τις οικογένειες και τα παιδιά τους !» Και ο Σπαρίδης τότε δεν άντεξε και αντέδρασε ως εξής. Πήγε στο καφενείο των ηθοποιών και τους είπε το εξής αμίμητο. Παιδιά φεύγω για το εξωτερικό. Πως και αυτό βρέ Γιάννη μας του είπαν οι φίλοι του. Κοιτάξτε τους είπε. Έρχονται σε λίγο οι Ρώσοι εδώ και θα βγεί κομμουνιστής ο Ζερβός και εγώ δωσίλογος»!!! Ο Γιάννης Σπαρίδης ήταν παράλληλα με την ιδιότητα του ηθοποιού και επιτυχημένος λαϊκός κωμωδιογράφος, όπου και σε αυτό το πεδίο, άφησε το αποτύπωμά του. Λίγο πριν εκδημήσει από τη ζωή έπαιξε στην κωμωδία με τον Θανάση Βέγγο το 1970 «Δυο τρελοί και ο ατσίδας». Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 1973, σε κλίμα πάνδημου πένθους. Αφού όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος και οι φίλοι του κινηματογράφου, είχαν αγαπήσει, τον εμπνευσμένο ηθοποιό Κωνσταντινουπολίτη !

Φιλμογραφία :
Δύο (2) τρελοί κι ο ατσίδας (1970)
Βοήθεια ο Βέγγος! Φανερός πράκτωρ 000 (1967)
Πάρε κόσμε (1967)
Τρελός, παλαβός και Βέγγος (1967)
Επιχείρησης όρμα χοντρέ (1966)
Τον παλιό εκείνο τον καιρό (1964)
Άσσοι της τράκας (1962)
Δουλείες του ποδαριού (1962)
Το πιθάρι (1962)
Χίλιες παρά μια νύχτες (1960)
Ανθισμένη αμυγδαλιά (1959)
Έρωτας... με δόσεις (1959)
Ζάλογγο, το κάστρο της λευτεριάς (1959)
Η Λίζα το 'σκασε (1959)
Λύγκος ο λεβέντης (1959)
Ο μαγκούφης (1959)
Οι δοσατζήδες (1959)
Αδέκαροι ερωτευμένοι (1958)
Το νησί της σιωπής (1958)
Ο γυναικάς (1957)
Τα μαναβάκια (1957)
Ο άχρηστος της κοινωνίας (1956)
Οι τρακαδόροι της Αθηνάς (1956)
Τσιγγάνικο αίμα (1956)
Μια νύχτα στον παράδεισο (1951)
Παπούτσι από τον τόπο σου (1946)
Μαρία Πενταγιώτισσα (1926)

Το παρόν κείμενό μας, έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 13 March 2020 | 10:07 pm


Ο κινηματογράφος «Έσπερος» στην Σταδίου !

Ο κινηματογράφος «Έσπερος» στην Σταδίου !

Πόσες χρυσές αναμνήσεις κομίζει ο κινηματογράφος «Έσπερος» στην Σταδίου, όπου τις μεταπολεμικές μας δεκαετίες, γίνονταν στην κυριολεξία λαϊκό προσκύνημα! Με την μεσοαστική τάξη της Αθήνας, να δίνει το δυναμικό παρόν και να αποζητά στην φιλόξενη αίθουσά του, την διασκέδαση και την ψυχική θαλπωρή. Η Σταδίου τότε ήταν – και είναι και σήμερα πέρα από τις όποιες απερίσκεπτες υποβαθμίσεις της - κομβικός δρόμος των Αθηνών τόσο στην εμπορική ταυτότητα της πόλης, όσο και στην διασκέδαση. Ήταν ισχυρό αστικό τοπόσημο, με τα καλλίτερα υφασματεμπορικά της Αθήνας, όπως του Σινάνη, του Παπαγιάννη κ.α. κεντρικά βιβλιοπωλεία, όπως του «Κάουφμαν» και του «Ελευθερουδάκη», αλλά και σπουδαίους κινηματογράφους, όπως οι «Έσπερος», «Αττικόν», «Απόλλων» και «Άστορ». 

Και με αυτά τα δεδομένα, αποτελούσε πόλο έλξης για τα αστικά στρώματα της πόλης, που άρδευαν την ομορφιά της, αλλά και τις υψηλού ήθους διασκεδάσεις της. Αυτά εξάλλου τα χαρακτηριστικά μας αναδεικνύει και η φωτογραφία μας, με το φιλοθεάμον κοινό να συνωστίζεται μαζικά στον «Έσπερο», για να παρακολουθήσει την αριστουργηματική «κάλπικη λίρα» (1955), σε σκηνοθεσία του έξοχου Γιώργου Τζαβέλλα , με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Λογοθετίδη, Ίλυα Λιβυκού, Δημήτρη Χόρν Έλλη Λαμπέτη, Μίμη Φωτόπουλο, Σπεράντζα Βρανά κ.α και την αισθαντική φωνή του Δημήτρη Μυράτ ως αφηγητή, να επενδύει αισθητικά την ταινία. Ήταν τότε που η ηθική έξαρση για την μαγεία του καλού ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, συναντούσε στην Σταδίου, τους περιχαρείς Αθηναίους, για να ψαύσουν την ομορφιά της διασκέδασης στην πόλη. Και ο «Έσπερος» στην Σταδίου, την διαμοίραζε απλόχερα !


Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 13-3-2020

Δημοσιεύθηκε στις 13 March 2020 | 11:50 am


Ηθικά ανάταση για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στον Άγιο Λουκά Πατησίων !

Ηθικά ανάταση για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στον Άγιο Λουκά Πατησίων !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μείζονα μέρα σήμερα για την ορθόδοξη πίστης μας, η Κυριακή της Ορθοδοξίας και σύσσωμος ο φιλάγιος λαός των Αθηνών, ξεχύθηκε στις εκκλησιές μας για να τιμήσει το κορυφαίο γεγονός της πίστης μας, την Αναστήλωση των Εικόνων, που εορτάζεται την σημερινή πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής – των Νηστειών, από τα μέσα του 9-ου αιώνα, αφότου καθιερώθηκε. Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, αναφέρεται από τα οδυνηρά χρόνια της εικονομαχίας στην βυζαντινή αυτοκρατορία, οπότε και κατίσχυσε τελικά με παρέμβαση της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, η προσκύνηση των ιερών εικόνων.

Ειδικότερα το 842 η ευσεβής αυτοκράτειρα Θεοδώρα, μετέπειτα Αγία, επέβαλε την Αναστήλωση των ιερών εικόνων και έδωσε τέλος στην μεγάλη έριδα που είχε διχάσει επί μακρό τον βυζαντινό κόσμο, μεταξύ των εικονομάχων και των εικονολατρών. Τονίζοντας εμφατικά ότι με την προσκύνηση των ιερών εικόνων, αποδίδονταν η ηθική τιμή και ευσέβεια από τους πιστούς, πρό τον άγιο πρόσωπο που απεικόνιζε η εικόνα και όχι βεβαίως, προς το αντικείμενο εικόνα – το άψυχο ξύλο- όπως στρεβλά υποστήριζαν οι εικονομάχοι, για να διαβάλουν την χριστιανική πίστη. Και η Θεοδώρα βαθύτατα πιστή και η ίδια, αλλά και θέλοντας να δώσει τέλος σε μια στείρα μάχη, που διαιρούσε την αυτοκρατορία, με την πολιτική της ευτολμία, επέβαλε την αναστήλωση των εικόνων και την παρεπόμενη δυνατότητα στους πιστούς, ευλαβικά να τις προσκυνούν. Χαρακτηριστικά εδώ τα λόγια των μεγάλων πατέρων της Ορθοδοξίας Μεγάλου Βασιλείου και Ιωάννη του Δαμασκηνού, που θέλοντας να καταδείξουν ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων δεν είναι ειδωλολατρία, διότι η τιμή της προσκύνησης δεν απευθύνεται στην ύλη, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο, έγραψαν, «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (Μ. Βασίλειος) και «Προσκυνούμεν δε ταις εικόσιν ου τη ύλη προσφέροντες την προσκύνησιν, αλλά δι΄αυτών τοις εν αυταίς εικονιζομένοις» (Ιωάννης Δαμασκηνός). Και επομένως η χάρη και η ευλογία που λαμβάνει ο χριστιανός με την προσκύνηση, δίνεται από το ζωντανό ιερό πρόσωπο και όχι από το υλικό της εικόνας.

Το γεγονός της αναστήλωσης των εικόνων, αποτέλεσε έναν θρίαμβο για τον χριστιανικό κόσμο και εορτάστηκε στην βασιλεύουσα, με την προσήκουσα λαμπρότητα και μεγαλοπρέ-πεια. Στην Κωνσταντινούπολη έτσι το 842 μ.Χ. γιορτάσθηκε με λαμπρό τρόπο και πανηγυρική λιτανεία με μεγάλη πομπή, στην οποία αναθεματίσθηκαν οι εικονομάχοι, οι αιρετικοί και όλοι οι αναθεματισθέντες από τις Οικουμενικές Συνόδους. Παράλληλα με το πέρας της πανηγύρεως, έγινε τιμητική μνεία σε όλους τους «αθλητές» της χριστιανικής πίστης. Και έκτοτε σε ανάμνηση αυτού του θριάμβου της ορθόδοξης πίστεως, κάθε χρόνο στην Πόλη, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της βυζαντινής επικράτειας, ελάμβανε χώρα η εορτή της αναστήλωσης των ιερών εικόνων, με τον εξής τελετουργικό τρόπο. Ο ιερός κλήρος, με τους μοναχούς που είχαν πρωτοστατήσει στους μακρούς αγώνες για τις σεπτές εικόνες, πραγματοποιούσαν «παννύχιον υμνολογίαν», στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών και επακολουθούσε στο τέλος της, μεγαλοπρεπής λιτανεία στην Μεγάλη Εκκλησία, με την τιμητική παρουσία του Αυτοκράτορα.

Κατά αντιστοιχία σήμερα σε όλες τις εκκλησίες εορτάζεται με κατάνυξη και λαμπρότητα, η «Κυριακή της Ορθοδοξίας», την πρώτη Κυριακή των Νηστειών, ήτοι 42 ημέρες πρίν το Άγιο Πάσχα. Και κατά την διάρκεια της λειτουργίας διαβάζεται, με ιδιαίτερη ευλάβεια , περικοπή εκ της επιστολής προς τους Εβραίους, όπου και αναφέρονται οι αγώνες των ιερών ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης υπέρ της πίστεως, αλλά και περικοπή από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, στην οποία αναφέρεται η κλήση των Αγίων Φιλίππου και Ναθαναήλ, οι οποίοι ομολόγησαν τον Ιησού Χριστό, ως υιό του Θεού. Και εδικά στην χριστιανική Ελλάδα, από τα χρόνια της Βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ θεσπίστηκε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, να προσέρχεται στην Μητρόπολη των Αθηνών, ο Βασιλεύς και να απαγγέλει παρά το Δεσποτικό το Σύμβολο της Πίστεως. Η συγκεκριμένη αυτοκρατορική τελετή, μεταφέρθηκε έως τις μέρες μας και επι βασιλέως Κωνσταντίνου του Β’. Και με το πέρασμα στην μεταπολίτευση, το έθιμο αναπαράγεται, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Στον ιστορικό και περικαλλή ναό του Αγίου Λουκά Πατησίων λοιπόν, που φέρει την αρχιτεκτονική σφραγίδα του μεγάλου Ερνέστου Τσίλερ και κομίζει συνάμα τις σπουδαίες ηθικές μνήμες από μείζονα ιστορικά και κοινωνικά ορόσημα της πόλης, δυναμικά ο λαός των 6-ου και 5-ου Διαμερίσματος των Αθηνών- αλλά και από άλλες περιοχές της - προσήλθε για να τιμήσει με κατάνυξη, αλλά και με λαμπρότητα, την Αναστήλωση των εικόνων. Της πανηγυρικής λειτουργίας, χοροστάτησε ο ευλαβής Αρχιμανδρίτης και προϊστάμενος  του ναού κ.κ. Μάξιμος Ματθαίος, συνεπικουρούμενος από τους άλλους ιερείς της εκκλησίας, ευσεβείς πατέρες, Θεολόγο Γρύλλη και Κατσαρή Ηλία. Με το πέρας της λειτουργίας, πραγματοποιήθηκε περιφορά των εικόνων και πολλοί πιστοί κατασυγκινημένοι έφεραν μια άγια εικόνα στα χέρια τους, σε ανάμνηση του κορυφαίου γεγονότος της Ορθοδοξίας μας. Ήταν πραγματικά η σημερινή λειτουργία, την ευλογημένη Κυριακή της Ορθοδοξίας, μια μετοχή ηθικής χαράς και ανάτασης, στον πάνσεπτο, ιστορικό και πανέμορφο ναό, του Ευαγγελιστή Λουκά Πατησίων. 

Χρόνια Πολλά φίλες και φίλοι και η ευλογία των ιερών Εικόνων, που σήμερα γιορτάσαμε πανηγυρικά την Αναστήλωσή τους, να σκέπει και να χαριτώνει τις οικογένειές σας.

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο της Κυριακής της Ορθοδοξίας :

Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρεσιν των πταισμάτων ημών βουλήσει γαρ ηυδόκησας ανελθείν εν τω Σταυρώ ίνα ρύση ους έπλασες εκ της δουλείας του εχθρού όθεν ευχαρίστως βοώμεν χαράς επλήρωσας τα πάντα ο σωτήρ ημών ο παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 8 March 2020 | 7:52 pm


Κεντρικό μας άρθρο στο «Παρασκήνιο» της 7-3-20, για τον πρωθιερέα του ελληνικού θεάτρου, Νότη Περγιάλη !

Κεντρικό μας άρθρο στο «Παρασκήνιο» της 7-3-20, για τον πρωθιερέα 
του ελληνικού θεάτρου, Νότη Περγιάλη !





















Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 8-3-2020


Δημοσιεύθηκε στις 8 March 2020 | 2:28 pm


Κεντρικό μου άρθρο για τον απαράμιλλο Αλέξανδρο Παπαναστασίου, στην ψηφιακή Real του έγκριτου Νίκου Χατζηνικολάου !

Κεντρικό μου άρθρο για τον απαράμιλλο Αλέξανδρο Παπαναστασίου, στην ψηφιακή Real 
του έγκριτου Νίκου Χατζηνικολάου !



https://www.real.gr/arthra_gnomes/arthro/p_abramopoulos_aleksandros_papanastasiou_o_prothypourgos_tis_alithous_dimokratias-616622/

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 6-3-2020

Δημοσιεύθηκε στις 6 March 2020 | 2:13 pm


Χρόνια Πολλά και καλά «Κούλουμα», αγαπητοί μου φίλοι !

Χρόνια Πολλά και καλά «Κούλουμα», αγαπητοί μου φίλοι !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο αγαπημένος μας  χαρταετός φτάνει στα ουράνια, εδώ στον πανέμορφο Αττικό ουρανό !!! Συμβολική μέρα του χρόνου η «Καθαρά Δευτέρα», μέσα στη σαρακοστή και ως κορύφωση της Αποκριάς, σηματοδοτεί πολλά πράγματα στην κοινωνική μας ζωή. Αξεδιάλυτα δεμένη με την Ορθοδοξία, την νηστεία, τις αλλαγές του καιρού και τις εποχές μας, αποτυπώνει την σοφία και την αρμονία με την οποία είναι δεμένη η ζωή των Ελλήνων.

Αλλά μας αναρριπίζει ωραίες μνήμες απο την γλυκιά μας παιδική ηλικία, τότε που φτιάχνουμε με δεξιοτεχνία, μεράκι, αλλά και φαντασία τον χαρταετό, για να τον πετάξουμε όσο ψηλότερα γινόταν και να πάρουμε το ηθικό βραβείο της παρέας. Ωραίες κόλλες λοιπόν χρωματιστές, ζυμάρι αν
δεν υπήρχε κόλα, καλά ξερά καλάμια για τον σκελετό και καλό σχοινί – «κερωμένο» που δεν κόβονταν με την αντίσταση στον αέρα – για το κουβάρι («τσικλί») ήταν τα απαραίτητα υλικά. Το μεγάλο μυστικό όμως στον χαρταετό και ακόμα περισσότερο στο «ΑΣΤΕΡΙ» με τα τέσσερα καλάμια, διότι ο χαρταετός είχε τρία, ήταν τα περίφημα «ζύγια». Ο τρόπος που θα έδενες δηλαδή τα τρία σχοινιά των δυο πάνω ακτινών του αετού, με τον κεντρικό κόμπο στον οποίο ήταν δεμένα όλα τα καλάμια. Αν τα ζύγια ήταν καλά, τότε αετός πήγαινε σφαίρα !!! Αν τα ζύγια δεν ήταν πετυχημένα, τότε κρίμα τις ωραίες πολύχρωμες κόλλες πολυτελείας και τα καλά καλάμια. Ο αετός δεν «πήγαινε» και σε έπιανε «κατάθλιψη» για την αδυναμία σου, όταν οι διπλανοί αετοί απογειώνονταν. Αυτό ήταν εν τέλει το μεγάλο μυστικό της τέχνης του αετού, τα «ζύγια».

Αντε λοιπόν παιδιά, ας πετάξουμε τον χαρταετό μας, ας πούμε δυνατά Χρόνια Πολλά, να αναταθεί η ελληνική ψυχή, που τόσα δεινά τράβηξε τον τελευταίο καιρό και ας θυμηθούμε την ηθική ικανοποίηση του Μίμη και της Έλλης, από το ιστορικό αναγνωστικό μας, για το πετυχημένο – υψηλό πέταγμα του αετού τους. Χρόνια Πολλά και Καλή Σαρακοστή !

Με αγάπη
Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 March 2020 | 12:49 pm


Γιώργος Βελέντζας Ο αλησμόνητος ηθοποιός μας, με την αισθαντική φωνή !

Γιώργος Βελέντζας
Ο αλησμόνητος ηθοποιός μας, με την αισθαντική φωνή !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με σπουδαίο δραματικό κύτταρο, αισθαντική και ευγενική φωνή, με την οποία επένδυσε στο ραδιόφωνο πολλές εκπομπές, μηνύματα και ραδιοφωνικές θεατρικές παραστάσεις, αλλά και με  όπλο την ακαταπόνητη εργατικότητά του, που τον κατέστησε τον δεύτερο σε σειρά ρέκορντμαν σε συμμετοχές του χρυσού ασπρόμαυρου κινηματογράφου, πορεύτηκε στα μονοπάτια της τέχνης, ο αγαπημένος μας ηθοποιός Γιώργος Βελέντζας. Υποδύθηκε με αριστουργηματικό τρόπο και υποκριτική δεινότητα, τον ρόλο του αυστηρού αστυνομικού, του αξιωματικού – στρατιωτικού, πατριώτη, σε επικές ιστορικές μας ταινίες, αλλά ενίοτε και του
ασυμβίβαστου νησιώτη εργάτη, που αντίπερα στους ριπτασμούς της μοίρας και τους κοινωνικά ισχυρούς του κοινωνικού του περιβάλλοντος, οι οποίοι προσπαθούν να συνθλί-ψουν τους αδυνάτους, αυτός πρότασσε σθεναρά αντίσταση και υποδειγματική ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Σε όλο αυτό το ευρύ δραματικό φάσμα στο παλκοσένικο και στον κινηματο-γράφο, ο Γιώργος Βελέντζας κινήθηκε με υποδειγματική άνεση και μας έδωσε δραματικές κυρίως ερμηνείες, που συνιστούν ηθικό κεφάλαιο στην υποκριτική μας τέχνη. Για τούτο αγαπήθηκε σφόδρα και κατέκτησε την καρδιά μας, όσο λίγοι δευτεραγωνιστές που στην ουσία όμως, με την έξοχη ερμηνεία τους αναδεικνύονταν σε πρωταγωνιστές. Για την υψηλή του ακόμα υποκριτική τέχνη ο Γιώργος Βελέντζας, βραβεύθηκε με το Βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και για την ταινία του Πατρίς Βιβανκό, «Ζωή χαρισάμενη», ενώ εγκωμιαστικές κριτικές απέσπασε και για το έργο «Τα χρυσά μήλα των εσπερίδων».

Ο Γιώργος Βελέντζας είδε το φως της ζωής στις 4 Δεκεμβρίου 1927, στην Αθήνα, σε μια δύσκολη εποχή, διάστικτη από ιστορικό δυναμισμό και δραματικό χαρακτήρα, όπου η Ελλάδα προσπαθούσε να επουλώσει τις χαίνουσες πληγές της Μικρασιατικής τραγωδίας. Μετά τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές, παρακολούθησε μαθήματα δραματικής τέχνης, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Και ευθύς ρίχτηκε στην αρένα της υποκριτικής. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη θα κάνει το 1948,  με την σπουδαία ταινία «Οχυρό 27», του Μαυρίκιου Νόβακ, με θέμα την αντίσταση των ελλήνων μαχητών το 1940 στο οχυρό Ρούπελ, κατά την φάση της γερμανικής επίθεσης. Ενώ για πρώτη φορά θα ανέβει στο παλκοσένικο, με την παράσταση «Η απαγωγή της Σμαράγδως» με το θεατρικό σχήμα του Β. Αργυρόπουλου. Στην μακρά θεατρική του πορεία, συνεργάστηκε με πολλούς κεντρικούς θιάσους της εποχής και άφησε ωραία αποτυπώματα στο φάσμα του θεάτρου. Χαρακτηριστικές από αυτές τις συνεργασίες, ήταν με τα θεατρικά σχήματα Αυλωνίτη – Βασιλειάδου – Ρίζου, Βουτσά, Χατζηχρήστου, Βέγγου κ.α. Από τις πιο εμβληματικές ερμη-νείες του σπουδαίου ηθοποιού μας ήταν στην ταινία «Από που πάνε για τη χαβούζα» με τον μεγάλο Θανάση Βέγγο, όπου και υποδύετο τον αδελφό της έξοχης ηθοποιού μας Άννας Ματζουράνη (έπαιζε στο «Μάθε παιδί μου  γράμματα» την σύζυγο του συντηρητικού γυμνασιάρχη Βασίλη Διαμαντόπουλου). Εξίσου ακόμα γόνιμο υπήρξε το πέρασμα του Γιώργου Βελέντζα και από την μικρή οθόνη, συμμετέχοντας μεταξύ άλλων και στο επιτυχη-μένο σήριαλ του ΑΝΤ1 «Κωνσταντίνου και Ελένης», παίζοντας τον πατέρα της Ματίνας Μανταρινάκη, στο επεισόδιο «Οι Γερμανοί
ξανάρχονται», όπου δήθεν πιστεύοντας, ότι ζούσε γερμανική κατοχή, έλεγε ασυναρτησίες με εμπνευσμένες ατάκες, που χάρισαν άφθονες μερίδες γέλιου στους θεατές. Οι νεότερες γενιές ήλθαν σε επαφή με την υποκριτική τέχνη του Γιώργου Βελέντζα, μέσα από τις σειρές «Η νταντά», «Γάμος με τα όλα του», «Επτά θανάσιμες πεθερές», αλλά και «10-η εντολή». Παράλληλα με την υποκριτική του παρουσία ο αγαπημένος μας ηθοποιός, ασχολήθηκε εκτενώς με το ντουμπλάρισμα της φωνής σε πάρα πολλές ελληνικές ταινίες την περίοδο 1950-1970, όπως και σε μεταγλωττί-σεις για την μικρή οθόνη, «Μικρό σπίτι στο λιβάδι» κ.α. Αλλά μείζονος σημασίας ήταν και η φωνητική του παρουσία στο ραδιόφωνο, αφού με την έξοχη και αισθαντική φωνή του, μετέδιδε ρίγη συγκίνησης στους ακροατές. Έφερε και αυτή την δωρεά, μιας σπάνιας φωνής ο Γιώργος Βελέντζας, στα ωραία στοιχεία της υποκριτικής του ταυτότητας. Αποτιμώντας τώρα την γιγάντια παρουσία του στην μεγάλη μας οθόνη και μόνο η συμμετοχή του σε 209 ταινίες, με τον επίσης Περικλή Χρηστοφορίδη, να καταλαμβάνει την πρώτη θέση, τα λέει όλα ! Άπαυτος υπήρξε ο υποκριτικός ίσκιος του Γιώργου Βελέντζα, αφού δούλευε στην μεγάλη οθόνη αγόγγυστα. Έως και το πέρας της δεκαετίας του ΄50 συμμετείχε στις ταινίες «Τα αρραβωνιάσματα», «Η καφετζού», αλλά και «Μαρία Πενταγιώτισσα». Και εν συνεχεία επακολούθησε ένας καταιγισμός συμμετοχών, που επάξια του χάρισε την θέση του δεύτερου ρέκορντμαν. Ενδεικτικό της εργώδους παρουσίας του, είναι το γεγονός, ότι το 1963, έπαιξε σε 18 ταινίες, με χαρακτηριστικότερη την «Χτυποκάρδια στο θρανίο». Για τούτο και ο Γιώργος Βελέντζας έχτισε μια βαθιά ηθική σχέση με το κινηματογραφόφιλο κοινό μας ιδίως, μέσα απο μεγάλη πλειάδα ρόλων που υποδύθηκε και αγαπήθηκε από τους σινεφίλ του ασπρόμαυρου, όσο λίγοι ηθοποιοί μας.

Ο λατρεμένος μας ηθοποιός συνεδέετο με αδελφική φιλία με τον πρύτανη της κωμωδίας μας Θανάση Βέγγο, αλλά και με τον αξεπέραστο «μπακαλόγατο» Κώστα Χατζηχρήστο. Με τον Βέγγο μάλιστα είχαν περιοδεύσει στον ομογενειακό ελληνισμό της Αυστραλίας 6 φορές, που δείχνει εν άλλοις και τον υψηλό βαθμό αγάπης και αποδοχής τους, από τους ξενιτεμέ-νους  Έλληνες. Δημιούργησε μια ωραία οικογένεια, παντρευόμενος το 1965, την μακιγέζ Αρτάνα Παπαπέτρου και απέκτησαν ένα γιό τον Θανάση. Το κλείσιμο της αυλαίας για την μακρά και εύκαρπη καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Γιώργου Βελέντζα σήμανε το 2010, με την τελευταία του συμμετοχή στην μεγάλη οθόνη, στην ταινία «Πικρό χιόνι», ενώ το 2011, για τελευταία φορά ανέβηκε στο σανίδι, με την σπουδαία παράσταση «Βασιλικός» του έξοχου Σπύρου Ευαγγελάτου. Στις 20 Ιουλίου του 2015, σε ηλικία 87 ετών, μετά από μια πολυεδρική παρουσία στον κινηματογράφο και το θέατρο, ο Γιώργος Βελέντζας έφυγε από την ζωή, έχοντας κερδίσει για πάντα μια θέση στην καρδιά μας, για το σπουδαίο του υποκριτικό τάλαντο, αλλά και το ευγενές κοινωνικό του ήθος !

Φιλμογραφία :

1948 «Οχυρό 26», 1950 «Τα αρραβωνιάσματα», 1956 «Η καφετζού», 1957 «Μαρία Πενταγιώτισσα», 1958 «Μόνο για μια νύχτα», «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα», 1959 «Μπουμπουλίνα», «Ένας βλάκας και μισός», «Ο Γιάννος και η Παγώνα», «Ταπεινός και καταφρονεμένος», 1960 «Μυρτιά», «Το αγρίμι», «Κασσιανή», «Το χαμινι», «Τυφλός άγγελος», «Το νησί της αγάπης», «Λύτρωσέ με, αγάπη μου», «Στρατιώτες δίχως στολή», «Το γεφύρι του πεπρωμένου», «Στην Κύπρο άρχισε η αγάπη μας», «Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα», «1961 Χαμένα όνειρα», «Έξω οι κλέφτες», «Ευτυχώς τρελάθηκα», «Το νησί των πειρασμών», «Αλίμονο στους νέους», 1962 «Ο ταξιτζής», «Η μεγάλη θυσία», «Κορόϊδο γαμπρέ», «Εταιρεία θαυμάτων», «Το κορίτσι του λόχου», «Πρέπει να ζήσεις τίμια», «Υπέροχη οπτασία», «Οι άσσοι της τράκας», «Δουλειές του ποδαριού», 1963 «Αμόκ», «Της κακομοίρας», «Για λίγη στοργή», «Οι καθώς πρέπει», «Οι σκανδαλιάρηδες», «Ο κύριος πτέραρχος», «Έτσι ήταν η ζωή μου», «Αγάπησα και πόνεσα», «Πληγωμένες καρδιές», «Καρδιές στην καταιγίδα», «Ανάμεσα σε δυο αγάπες», «Μάνα γιατί με γέννησες», «Ευτυχώς χωρίς δουλειά», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Ο ταυρομάχος προχωρεί», «Ο ανιψιός μου ο Μανώλης», «Το μεροκάματο του πόνου», «Ο δρόμος με τα κόκκινα φώτα», 1964 «Απαγωγή», «Αδικημένη», «Η σωφερίνα», «Κάτι να καίει», «Οι κληρονόμοι», «Τα δάκρυά μου είναι», «Πόνεσα πολύ για σένα», «Ένα παιδί χωρίς όνομα», «Ένας ζόρικος δεκανέας», «Στη θύελλα του πάθους», «Κάθε καημός και δάκρυ», «Ο παράς και ο φουκαράς», «Άλλος για το εκατομμύριο», «Κατατρεγμένοι της μοίρας», «Έξω φτώχεια και καλή καρδιά», «Τρία κορίτσια από την Αμέρικα», 1965 «Στοργή», «Τιμωρία», «Διχασμός», «Ο μετανάστης», «Ο επαναστάτης», «Η μοίρα ενός αθώου», «Ο ουρανοκατέ-βατος», «Το φυλαχτό της μάνας», «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», «Περιφρόνα με γλυκειά μου», «Καρδιά μου πάψε να πονάς», «Πρέπει να ζήσεις αγάπη μου», «Όταν σημάνουν οι καμπάνες», «Το ρεμάλι της
Φωκίωνος Νέγρη», «Πράκτορες 005 εναντίον Χρυσοπόδαρου», 1966 «Ένοχοι», «Δοκιμασία», «Ο κατατρεγμένος», «Σκλάβοι της μοίρας», «Κούνια που σε κούναγε», «Μεγάλη μου αγάπη», «Ευτυχώς τρελάθηκα», «Ούτε μιλάει ούτε λαλάει», «Μην αδικήσεις ορφανή», «Τώρα που φεύγω από τη ζωή», «Έχω δικαίωμα να σ'αγαπώ», «Θέλω να ζήσω στον ήλιο», «Ο ζεστός μήνας Αύγουστος», «Η μοίρα μας χτύπησε σκληρά», «Ο Μελέτης στην άμεσο δράση», «Ο άνθρωπος που γύρισε από τον πόνο», 1967 «Αντίο για πάντα», «Δάκρυα οργής», «Δακρυσμένα μάτια», «Από λαχτάρα σε λαχτάρα», «Το χρήμα ήταν βρώμικο», «Τα ψίχουλα του κόσμου», «Ήθελε να γίνει βασιλιάς», «Μανωλάκης ο τέντι μπόι», «Η κόρη της Πενταγιώτισσας», «Τα δολλάρια της Ασπασίας», «Ζητώντας την τύχη στα ξένα», «Κάτι κουρασμένα παλικάρια», «Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί», 1968 «Ο τσαχπίνης», «Ο μαχαραγιάς», «Ποιος Θανάσης», «Όνειρο απατηλό», «Ο μπακαλόγατος», «Τα ξένα χέρια είναι», «Καταραμένη αγάπη», «Ξεριζωμένη γενιά», «Ο πεθερόπληκτος», «Η καρδιά ενός αλήτη», «Ορκίζομαι είμαι αθώα», «Ζήσε για την αγάπη μας», «Τα ψίχουλα του κόσμου», «Στα σύνορα της προδοσίας», «Τόσα όνειρα στους δρόμους», «Πήρε ο άνεμος τα όνειρά μου», «Ταπεινός και καταφρονεμένος», «Αργυρώ, η προδομένη τσελιγκοπούλα», 1969 «Ο πρόσφυγας», «Ποιος Θανάσης», «Αδούλωτη ράτσα», «Κουρέλι της ζωής», «Πληγωμένα νειάτα», «Η δίκη ενός αθώου», «Η μεγαλη Ανάσταση», «Η κραυγή μιας αθώας», «Η σφραγίδα του Θεού», «Καινούρια μέρα χάραξε», «Ένα ασύλληπτο κορόιδο», «Φτωχογειτονιά αγάπη μου», «Ένας άνδρας με συνείδηση», «Το φθινόπωρο μιας καρδιάς», «Η λεωφόρος της προδοσίας», «Φοβάται ο Γιάννης το θεριό», «Για την τιμή και τον έρωτα», «Μαριώ η κατατρεγμένη βοσκοπούλα»,  1970 «Εσένα μόνο αγαπώ», «Το παιδί της μαμάς», «Ο μεγάλος ένοχος», «Που πας χωρίς αγάπη», «Ανήλικες αμαρτωλές», «Ένας χίπις με φιλότιμο», «Η τύχη μου τρελάθηκε», «Η Μεσόγειος φλέγεται», «Γύρω μας γκρεμίστηκαν όλα», «Ζητούνται γαμπροί με προίκα», «Τρελά κορίτσια απίθανα αγόρια», «Γιακουμής, μια ρωμέικη καρδιά», «Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα», «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει», «Τα αδέρφια ορκίστηκαν εκδίκηση», «Αννιώ η τσελιγκοπούλα της κατάρας», «Ένα μπουζούκι αλλιώτικο από τα άλλα», 1971 «Αήττητος», « ηλιογέννητη», «Η χαραυγή της νίκης», «Λιτανεία των ηρώων», «Ο δρόμος των ηρώων», «Κραυγή της αλήθειας», «Διακοπές στην Κύπρο», «Καυτά, ψυχρά κι ανάποδα», «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Οι άνδρες ξέρουν να αγαπούν», «Ο καμαριέρης της μπουζουξούς», «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει», «Ο κυρ Γιώργης και οι τρέλες τους», «Αυτοί που ξέχασαν τον όρκο τους», 1972 «Κλεμμένος έρωτας», «Τύψεις συνειδήσεως», «Έρωτας και προδοσία», «Η Μεσόγειος φλέγεται», «Στην Πόλη αγαπηθήκαμε», «Στον ίλιγγο της αμαρτίας», «Ο Πούσκας των Πετραλώνων», 1973 «Ο τσαρλατάνος», «Τα χρόνια της οργής», «Το πιο γρήγορο μπουζούκι», «Θανάσης, ο πιο γρήγορος τρελός», 1974 «Εσμέ, η τουρκοπούλα», «Ο πυρετός της ηδονής», 1978 «Ο ήλιος του θανάτου», «Από πού πάνε για τη χαβούζα», 1979 «Τα παιδιά της πιάτσας», 1982 «Παγίδα στην Ελλάδα», 1993 «Ζωή χαρισάμενη», 1997 «Τα χρυσά μήλα των εσπερίδων», 1998 «Το αίνιγμα», 2003 «Παίζει ο Θεός με το αλατοπίπερο», 2005 «Η καρδιά του κτήνους»,  2006 «Ώρες κοινής ησυχίας», 2010 «Πικρό χιόνι».

Θέατρο :

1956 «Ο βροχοποιός», 1959 «Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια», 1976 «Υπάρχει και φιλότιμο», «Η ηδονή της τιμιότητας», 1980 «Ο τοπικός παράγων», «Το κορίτσι από την Άνδρο», 1982 «Ο Γύπαρως», «Στέλλα Βιολάντη», 1983 «Παντρολογήματα», «Επαρχιακά ανέκδοτα»,  1984 «Η βέρα», «Ειρήνη», «Το τάβλι», «Το πανηγύρι», 1985 «Ικέτισσες», 1986 «Κρίμα που είναι πόρνη», 1987 «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Το παιχνίδι της τρέλας», «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», 1988 «Ένα χαμένο γράμμα», 1989 «Το λεωφορείο», 1991 «Η κόρη του παντοπώλου», «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα», 1992 «Αμφιτρύων», 2001 «Κεκλεισμένων των θυρών», «Ένας ήρωας με παντούφλες».

Το παρόν κείμενό μας, έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 February 2020 | 1:57 pm


Κατανυκτική προσευχή, για τον Επίσκοπο Σμύρνης Άγιο Πολύκαρπο, στον Βοτανικό !

Κατανυκτική προσευχή, για τον Επίσκοπο Σμύρνης Άγιο Πολύκαρπο, στον Βοτανικό !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την συντριπτική παρουσία των κατοίκων του 3-ου Διαμερίσματος – Πετράλωνα – Θησείο – Βοτανικός – αλλά και πλήθους Aθηναίων, από άλλες περιοχές, γιορτάστηκε στον περικαλλή ναό του Αγίου Πολυκάρπου στον Βοτανικό, που είναι και η μοναδική εκκλησία του Αγίου στην Αττική, η σεπτή μνήμη του Επισκόπου Σμύρνης και μάρτυρα της εκκλησίας μας, Αγίου Πολυκάρπου. Στον πανέμορφο Βοτανικό, που μυροβολάει την ευγένεια και την κατάνυξη των απλών και ευπροσήγορων ανθρώπων του, αλλά και την ανεκλάλητη γοητεία της αυθεντικότητας των ανθρώπων του μόχθου και της κοινωνικής βιοπάλης. Με τους καλλωπισμένους δρόμους του και τα πολυφρόντιστα γεμάτα παστρικότητα
και νοικοκυροσύνη σπίτια του. Σε μια συνοικία που κυριαρχεί η λεβεντιά και η ομορφιά της γνήσιας λαϊκής ψυχής. Και ήταν στο σημερινό γλυκύ λιόγερμα του φλεβάρη, έμπλεη  η πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Πολυκάρπου, από την κατάνυξη των πιστών, αλλά και από την άφατη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, για τον Επίσκοπο της καλλίστης της Ιωνίας Σμύρνης, Άγιο Πολύκαρπο. Κατά την ορθόδοξη παράδοση, ο Άγιος Πολύκαρπος, υπήρξε από τις εμπνευσμένες και μαρτυρικές μορφές της Ορθοδοξίας μας, που διακρίθηκε για την αυστηρή του προσήλωση στο ήθος της ορθοδοξίας, την θεολογική και πνευματική του πολυμέρεια, αλλά και για την ακατάβλητη αγωνιστικότητα του. Είδε το φως της ζωής το 80 μ.Χ. από ευλαβικούς γονείς τον Παγκράτιο και την Θεοδώρα, μέσα στην φυλακή, όπου είχαν εγκλειστεί ένεκα της πίστης τους στο Θεό. Ο νεαρός Πολύκαρπος που διακρίθηκε από νεαρή ηλικία για το χριστιανικό το,θ φρόνημα, βαπτίσθηκε χριστιανός και αποτέλεσαν μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον θεοφόρο, μαθητές του ευαγγελιστή Ιωάννη. Προτού μάλιστα εκδημήσει από τη ζωή, ο Επίσκοπος Σμύρνης Βουκόλος, χειροτόνησε τον Πολύκαρπο ως διάδοχό του Επίσκοπο Σμύρνης.

Ο Άγιος Πολύκαρπος παρακολούθησε με σπαραγμό και ηθική οδύνη την σύλληψη του Αγίου Ιγνατίου του θεοφόρου, Επισκόπου Αντιοχείας και τα ειδεχθή μαρτύρια που υπέστη. Εκφράζοντας μάλιστα την αγάπη του για τον Άγιο Ιγνάτιο, είχε αποστείλει ευχαριστήριο επιστολή – η οποία ήταν διάστικτη από την αποστολική και θεολογική του παιδεία – προς τους Φιλιππησίους, για να τους ευχαριστήσει για την φιλοξενία που παρείχαν στον Άγιο,  κατά την επίσκεψή του στην πόλη τους. Ήταν ξακουστός για την πλατιά και βαθιά θεολογική του παιδεία, βάσει της οποίας κατόρθωνε να μεταστρέψει πολλούς  αιρετικούς στην ορθόδοξη πίστη. Μάλιστα ο Άγιος Ειρηναίος καταγράφει, ότι ο Άγιος Πολύκαρπος, επανέφερε στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη, πολλούς, που είχαν επηρεαστεί από τις αιρέσεις του Βαλεντίνου και του Μαρκίωνος.

Ένα ακόμα περιστατικό καταδείχνει την υψηλή θεολογική παιδεία, αλλά και την σύνεση του Αγίου Πολυκάρπου. Στις εκκλησίες της Μικράς Ασίας εόρταζαν το Πάσχα στις 14 του μηνός Νισσάν, ανεξαρτήτου μέρας, που θα έπεφτε αυτό. Σε αντιδιαστολή με τις άλλες εκκλησίες που δεν εόρταζαν καθόλου το Πάσχα και ενέμεναν στον εβδομαδιαίο Κυριακάτικο εορτασμό της Αναστάσεως. Δίνοντας έμφαση στην πρώτη Κυριακή, μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Και εξ΄ αυτού του λόγου, η εκκλησία της Ρώμης τηρούσε ψυχρή στάση απέναντι στους Μικρασιάτες. Ο Άγιος Πολύκαρπος έτσι μετέβη στην Ρώμη και κατόρθωσε με την σύνεση και την θεολογική σοφία του, να διευθετήσει με τον Επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο, το θέμα, άλλα και άλλες δευτερεύουσες διαφορές. 

Επανακάμπτοντας στην Σμύρνη συνέχισε υπέργηρος την πλατιά αποστολική του δράση, με την καθολική αποδοχή του κόσμου, κάτι που ενοχλούσε σφόδρα τους ειδωλολάτρες και έτσι κινήθηκε και ο μηχανισμός εξόντωσής του. Ο Κόιντος ζηλωτής χριστιανός, που αφίχθη στην Σμύρνη από την Φρυγία, υποκίνησε μερίδα χριστιανών, να παρουσιασθούν τον ανθύπατο Στάτιο Κορδάτο και να διατρανώσουν την πίστη τους στο Χριστό, γεγονός που συνεπάγονταν το θάνατό τους. Και αναπόδραστα μαρτύρησαν όλοι, πλήν του ιδίου του Κόιντου, που δείλιασε την τελευταία στιγμή και θυσίασε στα είδωλα, για να σώσει τη ζωή του. Ο όχλος που παρακολουθούσε επαίνεσε το ήθος των μαρτύρων, αξιώνοντας να εκτελεστούν οι «άθεοι» ενώ ζητούσαν να αναζητηθεί ο Άγιος Πολύκαρπος, που με τις αφόρητες πιέσεις των χριστιανών, είχε καταφύγει σε ένα αγρόκτημα. Εν τέλει συνελήφθη ο Άγιος το 167 μ.Χ και παρουσιάστηκε ενώπιον του ανθυπάτου, νηφάλιος, ήρεμος  και πρόσχαρος, για το ότι θα φορούσε το στεφάνι του μαρτυρίου για το Χριστό.

Ο αστυνόμος Ηρώδης και ο πατέρας του Νικήτας, προσπάθησαν να τον πείσουν να αρνηθεί το Θεό, για να σωθεί. Μα ο Άγιος Πολύκαρπος με ακλόνητο φρόνημα, απήντησε πως υπηρετούσε το Χριστό για 86 έτη, πως θα μπορούσε να τον αρνηθεί και να τον βλασφημίσει τώρα;  Τελικά ο ανθύπατος διέταξε να τον ρίξουν στην πυρά. Αλλά η φωτιά με την παρέμβαση της θείας δυνάμεως, σχημάτισε μια περίμετρο γύρω του και δεν τον άγγιζε. Και ο εκτελεστής του Αγίου, τον φόνευσε με το ξίφος του, ρίχνοντας κατόπιν το λείψανο του αγίου στην φωτιά. Το οποίο και συνέλεξαν μετά οι χριστιανοί. Κέρδισε όμως έτσι ο σεπτός μάρτυρας του Χριστού μας, με τη θυσία του, την επουράνιο βασιλεία και κατεγράφη στον ιερό αγιολόγιο της ορθοδοξίας, ως ένας από τους άχραντες μάρτυρές της.

Του πανηγυρικού εσπερινού χοροστάτησε ο σεπτός Αρχιμανδρίτης, προϊστάμενος του ναού κ.κ. Φιλάρετος Νικολαϊδης, συνεπικουρούμενος από τον ευσεβή Αρχιμανδρίτη επίσης του ναού κ.κ. Προκόπιο Βροντάκη, και άλλους ιερείς της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, που προσήλ-θαν για να τιμήσουν τον Άγιο Πολύκαρπο. Με το πέρας της λειτουργίας επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του Αγίου Πολυκάρπου, αλλά και αποτμήματος ιερών λειψάνων. Και κατάφορτοι από συγκίνηση οι χριστιανοί, έραιναν την σεπτή εικόνα του ιερομάρτυρα της εκκλησίας μας με μύρα και άνθη, για να δεηθούν στην μνήμη του και να αντλήσουν ηθικές δυνάμεις, από την ιδεοφόρο πνευματικά παρουσία του. Με την επάνοδο στην εκκλησία, τον λόγο έλαβε ο Αρχιμανδρίτης κ-ος Φιλάρετος Νικολαΐδης και αφού διεβίβασε το ευγενές μήνυμα του Αρχιεπισκόπου μας κ.κ. Ιερωνύμου, για την ιερότητα της ημέρας, ευχήθηκε σε όλους, η χάρις και η ευλογία του Αγίου Πολυκάρπου, να σκέπει τη ζωή τους και η μαρτυρική θυσία του, να συνιστά στην ζωή μας, σηματωρό ήθους, ακλόνητου φρονήματος στα ιδεώδη της ορθοδοξίας και του ελληνισμού, αλλά και φωτεινή πυξίδα αγωνιστικότητας. Παράλληλα ευχαρίστησε τους ευγενείς εθελοντές του ναού, τις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου και το ενοριακό συμβούλιο, για την συμβολή τους στην αρτιότητα της πανηγύρεως.

Χρόνια Πολλά και του Χρόνου με υγεία φίλες και φίλοι. Ο Άγιος Πολύκαρπος  να ευλογεί και να χαριτώνει τις οικογένειες σας !

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο του Αγίου Πολυκάρπου :

Τήν κλῆσιν τοῖς ἔργοις σου, ἐπισφραγίσας σοφέ, ἐλαία κατάκαρπος, ὤφθης ἐν οἴκῳ Θεοῦ, Πολύκαρπε ἔνδοξε∙ σύ γαρ ως Ἱεράρχης, καί στερρός Ἀθλοφόρος, τρέφεις τήν Ἐκκλησίαν, λογικῇ εὐκαρπίᾳ, πρεσβεύων Ἱερομάρτυς, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 February 2020 | 12:30 am


Ηθικός αίνος, για την σεμνή κόρη – συμπολιούχο των Αθηνών Αγία Φιλοθέη, στην Ιερά Μητρόπολη !

Ηθικός αίνος, για την σεμνή κόρη – συμπολιούχο των Αθηνών Αγία Φιλοθέη,
στην Ιερά Μητρόπολη !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Με βαθιά κατάνυξη, άχραντο λυρισμό, αλλά και την καθολική συμμετοχή του λαού των Αθηνών, εορτάστηκε πανηγυρικά σήμερα Τρίτη 18-2-20, η σεπτή μνήμη της Δέσποινας των Αθηνών Αγίας Φιλοθέης. Της έξοχης ηθικά μορφή της ορθοδοξίας μας, που κραταίωσε την ορθόδοξη πίστη στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, με το απαρασάλευτο θρησκευτικό της συναίσθημα, γαλούχησε πολλές νεαρές και απροστάτευτες κοπέλες της εποχής της, στο δρόμο της ηθικής αρετής, διασώζοντάς τες συνάμα από την αρπαγή και την ατίμωση των Τούρκων, πρωτοστάτησε στην τεχνική εκπαίδευση των Αθηναίων παίδων – διαθέτοντας για τον σκοπό αυτό την περιουσία της - για να φορέσει τελικά το στέφανο του μαρτυρίου, για την πίστη του Χριστού μας, στον οποίο αφιέρωσε την ηθική και βιολογική της ικμάδα.  Σκέπασε η πανύμνητη Δέσποινα των Αθηνών Αγία Φιλοθέη, με το βαθλύβλυστο θεολογικό της σήμα όλη την πόλη, από την Καλογρέζα – καλή καλογριά – την  Φιλοθέη και το Ψυχικό από το πηγάδι που είχε ανοίξει η αγία για να δροσίζονται οι χωρικοί και να ανατείνεται η ΨΥΧΗ τους – έως και τα Πατήσια που μαρτύρησε, όλη την πόλη και έκτοτε το ιερό της βήμα, κατευοδώνει τους Αθηναίους. Και ανέβλυζε σήμερα η ιερά Μητρόπολή μας, αυτή την κατάνυξη, αλλά και την ιερότητα της Αγίας μας, για την σεπτή μνήμη της, φιλοξενώντας και το ιερό λείψανό της.

Κατά την  ορθόδοξη παράδοση, η Αγία Φιλοθέη είδε το φως της ζωής, σε ένα περιβάλλον οικονομικής ευμάρειας και ηθικής ευκρασίας το 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα. Οι πλούσιοι γονείς της  Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου, ευλαβέστατοι Αθηναίοι, είχαν αποκτήσει την κόρη τους, μετά από πολύ κόπο. Η μητέρα της προσπαθούσε εμμανώς να αποκτήσει παιδί, αλλά επι ματαίω. Αλλά η Παναγία εισάκουσε τις ικεσίες της και τις χάρισε την Φιλοθέη. Πήγε κάποτε έτσι η σεμνή Συρίγα να προσευχηθεί στο ναό της Θεοτόκου και από την μακρά και επίμονη προσευχή της την πήρε ο ύπνος. Αίφνης ξύπνησε και αισθάνθηκε ένα δυνατό φως να βγαίνει από την εικόνα της Παναγίας και να εισέρχεται στην κοιλιά της ! Και εξέλαβε το θείο αυτό σημάδι ως προπάτορα της εγκυμοσύνης της. Πράγματι μετά από λίγο καιρό, η ευσεβής Συρίγη γέννησε την κορούλα της, την Ρηγούλα ή Ρεβούλα, από το Παρασκευούλα, που ήταν το βαφτιστικό της όνομα. 

Στα 14 της πάντρεψαν την Φιλοθέη με έναν πλούσιο, μεγάλης ηλικίας Αθηναίο και παρά την θέλησή της – προκειμένου και να την προστατέψουν από τους Τούρκους – αφότου είχε αποκτήσει και μια υποδειγματική μόρφωση για την εποχή της μιλώντας και ξένες γλώσσες και ενώ ήταν έκδηλη σε κάθε της βήμα, η έφεσή της προς την θεία δύναμη. Με τον θάνατο ωστόσο των γονέων της και του συζύγου της, δόθηκε η δυνατότητα στην ευλαβική Φιλοθέη, να ικανοποιήσει τον μύχιο πόθο της και να αφιερωθεί στον Θεό. Και πρώτιστο μέλημά της, ήταν να ιδρύσει κατ΄ εντολή – σε όραμα που είχε δεί- του πρωτοκλήτου Αγίου Ανδρέα, ένα γυναικείο μοναστήρι που έφερε τιμητικά και το όνομά του. Το οποίο επάνδρωσε με σημαντικές υποδομές, πρόσθετα οικοδομήματα, υποστατικά και μετόχια, καθιστώντας το, κατ, ουσίαν πέρα από μοναστήρι και σχολείο, για τις αδύναμες κοπέλες που προσέφευγαν, για να μονάσουν, να μορφωθούν, αλλά και να προστατευτούν από το λεπίδι και την ατίμωση των Τούρκων. Το μοναστήρι αυτό και μετά το μαρτύριο από τους Τούρκους της Αγίας, διατηρούνταν για πολλά χρόνια, επενδυμένο με πολύτιμα χρυσοΰφαντα άμφια και ιερατικά σκεύη, με τα οποία πραγματοποιούνταν ιερές ετήσιες τελετές και αγρυπνίες. Πρωτίστως όμως λαμπρύνονταν ηθικά από την φύλαξη του τιμίου λειψάνου της Αγίας, που μυροβολούσε, καταδεικνύοντας την αγιότητά της. Το εμπνευσμένο παράδειγμα της Αγίας Φιλοθέης, ακολούθησαν πολλές κοπέλες και σε λίγο διάστημα είχε αποκτήσει το Μοναστήρι ένα δυναμικό 200 μοναχών, ενώ παράλληλα συνιστούσε απάνεμο λιμάνι για τους κατατρεγμένους, τους αδυνάμους, τους ασθενείς και τους πεινασμένους.

Στο ίδιο μήκος κύμματος ξεδιπλώνοντας η Αγία, την πολυεπίπεδη προσφορά της στην αθηναϊκή κοινωνία και έχοντας συνείδηση της υψηλής αποστολής της παιδείας, για την ανάσταση του γένους, ίδρυσε πλήθος από τεχνικά σχολεία, υφαντήρια, νοσηλευτήρια και φιλανθρωπικά ιδρύματα, που προξένησαν μια ηθική κοσμογονία στην σκλαβωμένη Αθήνα. Σχολεία που όπως πίστευε «διὰ τοὺς παίδας τῶν Ἀθηναίων, διὰ ν’ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πολύ σημαντική επίσης η προσπάθεια της μεγάλης κόρης των Αθηνών, να αποτρέψει και να αναχαιτίσει τον εξισλαμισμό και την αρπαγή πολλών νεαρών ελληνίδων από τους δυνάστες Τούρκους. Σε αυτήν εξάλλου την κατεύθυνση και η αλληλογραφία  της, με την Γερουσία της Βενετίας το 1583 μ.Χ., προκειμένου να εξεύρει πόρους, για να συνεχίσει απρόσκοπτα το πολυμερές έργο της. Για το οποίο η φήμη της εκσπάζει τα όρια της Αθήνας και την αναβιβάζει στο βάθρο της σωτήρος του έθνους σε όλη την Ελλάδα. Ωστόσο όμως αυτή η συμβολή της Αγίας θορυβεί σφόδρα τους Τούρκους, που την συλλαμβάνουν με σκοπό να την τρομοκρατήσουν. Η Φιλοθέη όμως δεν κάμπτεται στις απειλές και με παρρησία τους απαντά, πως θα είναι κότινος αριστείας, να πάει όσο πιο γρήγορα στην αγκάλη του Θεού, φορώντας τον στέφανο του μαρτυρίου. Τελικά με την θεία παρέμβαση, παρενεβλήθησαν ορισμένοι Χριστιανοί και απέτρεψαν, την θανάτωσή της. Ενώ με την απελευθέρωσή της, η Αγία επανέκαμψε στο Μοναστήρι της. Συνεχίζοντας η Δέσποινα το ηθικοπλαστικό της έργο, για την εκπαίδευση και πνευματική αγωγή των νεαρών κοριτσιών, που κατέφευγαν σε αυτό. Συνάμα προσέφυγε στην Τζιά, όπου είχε ιδρύσει και κεί Μετόχι, για να υποδέχεται τις κοπέλες, που δεν ήθελαν να φιλοξενηθούν στην Μονή της Αθήνας, στην μύτη των Τούρκων. Τα βαθιά δάκρυα και η προσευχή της ενάρετης Φιλοθέης, της είχαν χαρίσει από την θεια δύναμη θαυματουργικές ιδιότητες. Έτσι απήλλαξε από την τυραννία του σατανά έναν νεαρό βοσκό, που μικρός ήταν δέσμιος της κλεψιάς και της ραδιουργίας, ενώ με την κατάληψή του από το διάβολο γύριζε στα βουνά γυμνός και τετραχειλισμένος, παρουσιάζο-ντας ένα θέαμα ελεεινό. Η Αγία με την προσευχή της τον απελευθέρωσε από τον σατανά και έκτοτε ο βοσκός αφιερώθηκε στον θεό και έγινε μοναχός, εκδηλώνοντας πλέον τις πιο αξιοθαύμαστες μοναστικές αρετές !

Όλη αυτή η δράση της Φιλοθέης που της προσέδιδε και πελώρια κοινωνική ισχύ, εξόργισε τους Τούρκους και έτσι έβαλαν σε εφαρμογή σχέδιο να την εξοντώσουν. Στις 2 Οκτωβρίου 1588, οι Τούρκοι έσπευσαν στο μονύδριο του Αγίου Ανδρέα, που είχε ιδρύσει στα Πατήσια και στο οποίο η Αγία εόρταζε την μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, πραγματοποιώντας ιερά αγρυπνία και αφού από τον μαντρότοιχο εισέβαλαν στο ναΐδριο, συνέλαβαν την Αγία και καταμαστιγώνοντας την σε μια κολώνα στο δεξιό μέρος της εισόδου του ναού – που διασώζεται και σήμερα – άφησαν την Φιλοθέη ημιθανή. Οι καλόγριές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα, όπου και παρέδωσε το πνεύμα της στην θεία δύναμη, στις 19 Φεβρουαρίου του 1589. Μέρες μετά τον θάνατο της, το μνήμα της αγίας ευδωδίαζε, δείχνοντας την θεία ευλογία της, ενώ και ένα χρόνο μετά την ανακομιδή των ιερών λειψάνων της, αυτό παρέμεινε ακέραιο. Με πρόταση του Μητροπολίτη Αθηνών Νεοφύτου, προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ματθαίο Β΄,  αγιοκατατάχθηκε στην ιερά χορεία των Αγίων μας. Και η ευλογημένη και σεπτή μορφή της, έκτοτε σκέπει την πόλη των Αθηνών – που τόσο αγάπησε και τόσο της πρόσφερε – και τους ευλαβείς κατοίκους της.

Στην φεγγοβολούσα εκκλησία της Μητρόπολης έτσι, από την λαμπρότητα και την ιερότητα της ημέρας, έσπευσε σύσσωμος ο ευσεβής αθηναϊκός λαός, για να τιμήσει την πολιούχο και Έφορό του, Αγία Φιλοθέη και να αρδεύσει ηθικές δυνάμεις, στους σκληρούς και άστατους ηθικά καιρούς μας. Του πανηγυρικού εσπερινού χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Θαυμακού κ.κ. Ιάκωβος, που είναι και καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Πετράκη, συνεπικουρούμενος από τον ευλαβή Πρωτοσύγκελο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Αρχιμανδρίτη κ.κ. Βαρνάβα Θεοχάρη, τους ευλαβείς πατέρες του ναού, πρωτοπρεσβύτερο Θωμά Συνοδινό, πρεσβύτερους κ.κ. Νίκου Δημήτριο και Βασίλειο Χρυσόπουλο και Διάκονο κ-ο Φωκιανό Δημήτριο, αλλά και άλλους ευλαβείς αρχιμανδρίτες και ιερείς, που με κατάνυξη προσήλθαν για να τιμήσουν την άχραντη κόρη των Αθηνών Αγία Φιλοθέη. Με το πέρας του εσπερινού, ο σεπτός Επίσκοπος κ.κ. Ιάκωβος  αφού διεβίβασε το ευγενές μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, για την  αγία ημέρα, τόνισε εμφατικά, τα έξοχα ηθικά μηνύματα που αποπνέει ο ενάρετος βίος της σεμνής κόρης των Αθηνών, Αγίας Φιλοθέης και μας ευχήθηκε εγκάρδια, να αναβαπτιστούμε ηθικά μέσα σε αυτά. Παράλληλα ευχαρίστησε τους εθελοντές, το φιλόπτωχο ταμείο, το ενοριακό συμβούλιο και όσους συνετέλεσαν στην επιμέλεια του ναού. Σημειώνοντας εδώ και την ιδιαίτερη φροντίδα του αντιναύαρχου κ-ου Πελοπίδα Αγγελόπουλου, στην αγαπημένη μας Μητρόπολη Αθηνών. Επακολούθησε αρτοκλασία.

Χρόνια Πολλά, αγαπημένες μου Αθηναίες και Αθηναίοι και του Χρόνου με υγεία. Και η ενάρετη κόρη των Αθηνών, Φιλοθέη, να χαριτώνει εσάς και τις οικογένειές σας. Παραθέτουμε  με το Απολυτίκιο της Αγίας Φιλοθέης :

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὅσιων τὴν ἔλλαμψιν, εἰσδεδεγμένη σεμνή, τὴν πάλιν ἐφαίδρυνας, τῶν Ἀθηναίων τὴ σῆ, ἀσκήσει καὶ χάριτι, σὺ γὰρ ἐν εὐποιίαις, διαλάμπουσα Μῆτερ, ἤθλησας δι' ἀγάπην, εὐσεβῶς τοῦ πλησίον διὸ σὲ ὢ Φιλοθέη, Χριστὸς ἐδόξασε.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                       
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 18 February 2020 | 10:40 pm


Ευλαβική προσευχή για τον Άγιο Χαράλαμπο, στον ομώνυμο ναό του, στα Ιλίσια !

Ευλαβική προσευχή για τον Άγιο Χαράλαμπο, στον ομώνυμο ναό του, στα Ιλίσια !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την προσήκουσα ιεροπρέπεια, βαθιά κατάνυξη, αλλά και την καταιγιστική παρουσία του λαού του 7-ου Διαμερίσματος, αλλά και πλήθους άλλων αθηναίων, που συνέρευσαν από τα παρακείμενα διαμερίσματα, εορτάστηκε σήμερα Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, στον περικαλλή ομώνυμο ναό των Ιλισίων, η μνήμη του κορυφαίου μάρτυρα της χριστιανοσύνης  Αγίου Χαραλάμπους, ή Αγίου Χαραλάμπη, όπως απεκαλείτο. Του πάνσεπτου ιερέως της Μαγνησίας, που με την απαρασάλευτη χριστιανική πίστη του, τον ενάρετο βίο του και το αδαμάντινο κοινωνικό ήθος του, άφησε ανέξάλειπτο το στίγμα του στα ορθόδοξα δρώμενα. Κατέλαμπε έτσι στα Ιλίσια, ο επιβλητικός ναός του Αγίου Χαραλάμπους, από τον σημαιοστολισμό των χρυσοπόρφυρων αετών του Βυζαντίου, αλλά και την γαλανόλευκη, καταδεικνύοντας την αδιαίρετη σχέση του ελληνικού λαού, με την τιμαλφή του μήτρα την ορθοδοξία. Ενώ διάστικτη ήταν η ατμόσφαιρα από τον άχραντο λυρισμό των πιστών, αλλά και τον κατανυκτικό χαρακτήρα της ιερής ημέρας.

Κατά την ορθόδοξη παράδοση, ο Άγιος Χαράλαμπος, έζησε την περίοδο που αυτοκράτορας ήταν ο μεγάλος διώκτης των χριστιανών Σεπτίμιος Σεβήρος και παρέδωσε το πνεύμα του σε ηλικία 113 ετών, το 198 μ.Χ. Ο λαμπρός μάρτυς της ορθοδοξίας άγιος Χαραλάμπης, ήταν παππάς στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Κήρυττε διαρκώς την αρετή, και την προσήλωση στην Χριστιανική πίστη. Το κήρυγμα του Αγίου Χαραλάμπους όμως εξόργιζε τους διοικητικούς παράγοντες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και έτσι όταν ο Σεβήρος ξεκίνησε τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός διέταξε τη σύλληψη και την δίκη του αγίου επειδή ήταν χριστιανός.  Ο έπαρχος αξίωσε απο τον Χαράλαμπο, να αποκηρύξει τον Χριστό και να προσκυνήσει τα είδωλα. Μα ο άγιος ακλόνητος, δεν πτοήθηκε. Είπε στον Λουκιανό, πως ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, ο βασιλεύς των ουρανών και πως χαρίζει σε όσους τον προσκυνούν την αιώνια ζωή, σε αντιδιαστολή με τους θεούς των Ρωμαίων, που αποτελούσαν άψυχα είδωλα. Ακόμα ο άγιος πρόσθεσε στους διώκτες του, πως με την επίκληση και μόνο του ονόματος του Χριστού, εξαφανίζεται ο δαίμονας των ειδώλων  και αποθεραπεύονται οι ανίατες ασθένειες.

Το ορθόδοξο σθένος και η πίστη του Χαραλάμπους, εξόργισαν τον Λουκιανό. Έδωσε εντολή να βγάλουν τα ιερατικά άμφια του αγίου και να γδάρουν το δέρμα του. Την ώρα που βασάνιζαν τον άγιο, αυτός προσευχόταν διαρκώς στον θεό και ευχαριστούσε τους δημίους του, διότι με το μαρτύριό του κερδίζει την αιώνια ζωή. Οι δήμιοι του Χαραλάμπους Πορφύριος και Βάπτος, έμειναν έκθαμβοι απο την αντοχή του κατά τα βασανιστήρια που εμφανώς συνιστούσε θαύμα και πίστεψαν αμέσως στον Χριστό. Η ομολογία τους στην χριστιανική πίστη, επέσυρε αμέσως τον αποκεφαλισμό τους. Η ηθική δύναμη που εξασκούσε ωστόσο ο Χαράλαμπος εξαγρίωσε τον Λουκιανό, που αποπειράθηκε να χτυπήσει ο ίδιος με τα χέρια του τον άγιο. Όμως συνέβη το εξής εκπληκτικό. Τα χέρια του Λουκιανού που προέβη στο λάκτισμα του αγίου, κόπηκαν απο τους αγκώνες και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Χαραλάμπους. Τις σκηνές αυτές έκθαμβος παρακολουθούσε και ο ηγεμόνας της γεωγραφικής περιφέρειας, που έχοντας αφηνιάσει απο την δύναμη του αγίου, τον έφτυσε στο πρόσωπο. Και πάλι όμως η θεία δύναμη θαυματούργησε και τιμώρησε την ηθική ασχήμια του ρωμαίου ηγεμόνα. Το πρόσωπό του αφότου έφτυσε τον άγιο, γύρισε πρός τα πίσω !!! Το συγκεκριμένο θαύμα το είδαν και τρείς γυναίκες που παρίσταντο και η μαρτυρία τους λειτούργησε καταλυτικά, στο να πείσουν τους κατοίκους της περιοχής για την αληθινή δύναμη του Χριστού.

Και όλος ο λαός της Μαγνησίας, υπεκλήθη στον άγιο Χαράλαμπο, παρακαλώντας τον να θεραπεύσει τους βλάσφημους ηγεμόνες που επιχείρησαν να τον βασανίσουν. Ο Χαράλαμπος με την σεμνότητα και την πραότητα που διεκρίνετο, προσευχήθηκε στον μεγαλοδύναμο θεό, να συγχωρήσει τους ρωμαίους διοικητές και να τους αποθεραπεύσει παράλληλα. Πράγμα το οποίο και έγινε. Τα αλλεπάλληλα θαύματα είχαν πείσει τόσο τον έπαρχο, όσο και τον ηγεμόνα να παύσουν τους διωγμούς εναντίων των Χριστιανών. Ελευθέρωσαν έτσι όσους κρατούνταν και έστειλαν απεσταλμένους τους στην Ρώμη, για να λάβουν οδηγίες απο τον αυτοκράτορα για την περαιτέρω στάση τους. Ο Σεβήρος όμως με την αυτοκρατορική αλαζονεία που τον διακατείχε, εξανέστη στη σκέψη ότι ένας ιερέας είχε θαυματουργικές ικανότητες και έπειθε με την παρουσία του, τους πληθυσμούς στην περιοχή του, να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Ευθύς έδωσε οδηγίες να μεταφέρουν τον Χαράλαμπο στη Ρώμη, με καρφιά στην πλάτη και αφού πρωτίστως τον σύρουν απο την Μαγνησία έως την Αντιόχεια. Η μαρτυρική πορεία του αγίου συνεχίστηκε για 15 στάδια και εν συνεχεία για να τον περιγελάσουν τον έβαλαν επάνω σε ένα άλογο, με τα καρφιά πάντα χωμένα βαθιά στην πλάτη του. Όμως με την θεία παρέμβαση το άλογο μίλησε και είπε «Τρισκατάρατοι υπηρέτες του διαβόλου, δεν βλέπετε πως είναι ο Θεός με αυτόν τον άνθρωπο; Λύστε τον για να λυθείτε και σείς απο τα αόρατα δεσμά». Και έτσι φοβούμενοι οι ρωμαίοι στρατιώτες, έβγαλαν τα δεσμά του αγίου. Σαν έφτασε ο άγιος στην Ρώμη, ο Σεβήρος έδωσε εντολή να τον σουβλίσουν στο στήθος και να τον καίνε μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Παρόλο το σούβλισμα και το κάψιμο όμως μέχρι που έσβησε η φωτιά, ο άγιος Χαράλαμπος με την θεία παρέμβαση έμεινε αλώβητος στα βασανιστήρια.

Οργισμένος τότε ο Σεβήρος πρόσταξε να του πάνε τον Χαράλαμπο μπροστά του. Με ηθικό άκαμπτο ο άγιος απάντησε στα ερωτήματα του Σεβήρου, λέγοντας πως είναι 113 ετών και πως πιστεύει μόνο στον παντοδύναμο θεό. Ο ρωμαίος αυτοκράτορας τον ρώτησε τότε ειρωνικά αν μπορεί να ανασταίνει νεκρούς. Και ο Χαράλαμπος αποκρίθηκε πως μόνον ο Χριστός είχε αυτή την δύναμη. Έφερε τότε ο Σεβήρος μπροστά στον Χαράλαμπο έναν δαιμονισμένο που για 36 χρόνια στη ζωή του, βασανίζονταν απο το πνεύμα του σατανά. Ο σατανάς τότε μίλησε στον Χαράλαμπο και του είπε «είσαι δούλος του Χριστού μη με βασανίσεις πολύ, μπήκα σ΄ αυτόν τον άνθρωπο επειδή είχε κλέψει κάποιον γείτονά του και είχε σκοτώσει τον κληρονόμο του». Ο άγιος αμέσως απελευθέρωσε τον άνθρωπο απο τα δεσμά του διαβόλου, αφήνοντας και πάλι έκθαμβο τον Σεβήρο. Ο αυτοκράτορας θέλησε και πάλι να δοκιμάσει την δύναμη του Χαραλάμπους και του ζήτησε να αναστήσει κάποιον που είχε πεθάνει πρόσφατα. Ο άγιος με το βαθύτατο θρησκευτικό του συναίσθημα προσευχήθη στην θεία δύναμη και ο νεκρός ανεστήθη. Το θαύμα προκάλεσε την οργή του έπαρχου Κρίσπου, που χαρακτήρισε τον άγιο μάγο και ζήτησε απο τον Σεβήρο να τον θανατώσει. Αξίωσαν και πάλι απο τον Χαράλαμπο να κάνει θυσίες στα είδωλα για να σώσει την ζωή του. Ο ευλαβής Χαράλαμπος όμως όπως πάντα, έμενε ακλόνητος στη  πίστη του και απέρριψε τις προτάσεις τους. Έδωσε τότε διαταγή ο  αυτοκράτορας να σπάσουν το σαγόνι του αγίου και να του κάψουν το πρόσωπο. Πάραυτα η φωτιά προσπέρασε το πρόσωπο του Χαράλαμπου και εστράφη στα δικά τους πρόσωπα. Ο Σεβήρος και ο Κρίσπος αφήνιασαν απο την οργή τους και άρχισαν να βλασφημούν την θεία δύναμη. Έγινε όμως αμέσως σεισμός και τα σώματά τους αιρωρούνταν στον αέρα. Αναγνωρίζοντας τότε την ασέβειά τους, παρακάλεσαν τον Χαράλαμπο να τους συγχωρήσει, αλλά και να τους προστρέξει ακόμα. Και εμφανίστηκε ακόμη και η κόρη του αυτοκράτορα Γαλήνη, που με ευλάβεια ζήτησε απο τον άγιο Χαράλαμπο,να συγχωρήσει τον πατέρα της και τον Κρίσπο, να πιστέψουν αυτοί στο Θεό και να τους επαναφέρει στο έδαφος. Ο άγιος για μιαν ακόμα φορά προσευχήθηκε στη θεία δύναμη και αφού τους επανέφερε στο έδαφος, τον απελευθέρωσαν. Έχοντας ευγενή ψυχικά χαρίσματα και καλωσύνη, η Γαλήνη ασπάστηκε αμέσως τον χριστιανισμό. 

Μετά απο αυτό δεν είχε όρια η οργή του Σεβήρου, που οδήγησε τον Χαράλαμπο στο σπίτι μιας πόρνης για να τον χλευάσει ηθικά. Με το που εισήλθε ο άγιος στο σπίτι της πόρνης, ακούμπησε σε έναν στύλο και αυτός έβγαλε βλαστούς και κλαδιά. Η πόρνη αναγνωρίζοντας τις θείες δυνατότητες του Χαράλαμπου, τον παρεκάλεσε να φύγει απο το σπίτι της, διότι δεν ήταν άξια να έχει έναν τέτοιον επισκέπτη. Και ο άγιος την προέτρεψε να πιστέψει στον μεγαλοδύναμο Θεό, που με την φιλευσπλαχνία του, τα συγχωρεί όλα. Την άλλη ημέρα η πόρνη μετανοημένη κάλεσε όλους τους περίοικούς της και όλοι μαζί προσκύνησαν τον Θεό. Μαθαίνοντας τι είχε συμβεί ο Σεβήρος, εξοργίστηκε ξανά και ο έπαρχος  τον συνεμβού-λευσε να αποκεφαλίσουν τον Χαράλαμπο, για να λάβει επι τέλους τέρμα, η θαυματουργική παρουσία του. Και ενώ τον οδηγούσαν στον τόπο του μαρτυρίου, ο Χαράλαμπος προσεύχο-νταν διαρκώς. Εμφανίστηκαν όμως μπροστά στον άγιο τότε αρκετοί άγγελοι και ο Θεός, που τον ρώτησε τι δώρο θα επιθυμούσε να του προσφέρει. Ο Χαράλαμπος όμως με την υποδειγματική  σεμνότητά του απάντησε, πως το μεγαλύτερο δώρο το είχε ήδη λάβει απο την θεία δύναμη, να αξιωθεί δηλαδή να αντικρύσει τον μεγαλοδύναμο Θεό και το μόνο που ζήτησε ήταν «σε όποιον τόπο τον τιμούσαν, να μην υπάρχουν αρρώστιες, πόλεμοι, πείνες, κακουχίες. Η Θεία δύναμη αποκρίθηκε πως θα πραγματοποιηθεί το θέλημά του και ο άγιος Χαράλαμπος παρέδωκε το πνεύμα, πριν ο δήμιος τον αποκεφαλίσει. Η ευλαβική Γαλήνη διαφύλαξε το λείψανο του αγίου Χαραλάμπους, το απέθεσε σε ένα χρυσό μπαούλο με μύρο και αρώματα και κατόπιν το ενταφίασε. Ενώ μέχρι το τέλος της ζωής της, έμεινε αυστηρά προσηλωμένη στην θεία δύναμη. Η ορθόδοξη εκκλησία μας, τιμά την μνήμη του αγίου Χαραλάμπους στις 10 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο. Την ίδια μέρα δε τιμούνται παράλληλα οι άγιες τρείς γυναίκες και οι δήμιοί του, άγιοι Πορφύριος και Βάπτος.

Στα πανέμορφα Ιλίσια λοιπόν, που πάντα με την καλαισθησία, την αστική τους πρωτοπορία και την αριστοκρατικότητά τους, υπήρξαν σηματωρός κοινωνικής ευημερίας και πολιτισμού - με κορυφαίες προσωπικότητες των γραμμάτων και του πολιτισμού μας, να τα έχουν επιλέξει ως τρόπο κατοικία τους  - συνέρρευσε με δυνατό παλμό και ηθική ένταση ο λαός των Αθηνών, για να τιμήσει την περίσεπτη φυσιογνωμία της ορθοδοξίας μας, τον Άγιο Χαραλάμπη. Του πανηγυρικού εσπερινού χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Αβύδου και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών κ.κ. Κύριλλος, συνεπικουρούμε-νος από τον ευλαβή Αρχιμανδρίτη του ναού κ-ο Γεώργιο Σακούρ και τους ευσεβείς ιερείς κ.κ. Ραλλιά Χρήστο και Φώτιο Τσάμη, αλλά και από άλλους ιερείς που προσήλθαν για να τιμήσουν την μνήμη του σεπτού γέροντα της ορθοδοξίας μας. Με το πέρας του Εσπερινού, ο ευλαβής Επίσκοπος κ.κ. Κύριλλος, αφού πρωτίστως διεβίβασε το ευγενές μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, για τον εορτή του Αγίου Χαραλάμπους, ανέπτυξε σε αδρές γραμμές, τον συμβολισμό της ημέρας για την ορθοδοξία, αλλά και του διαχρονικού μήνυματος  χριστιανικής αρετής, που εκπέμπει ανά τους αιώνες, η ζωή του άχραντου Αγίου μας. Παράλληλα ευχήθηκε ολόθερμα στο χριστεπώνυμο πλήθος Χρόνια Πολλά και η χάρις και η ευλογία του ιερού Χαραλάμπους, να σκέπει την ζωή του. Και ο σεπτός και εύκρατος πνευματικά και ηθικά βίος του Γέροντος της Ορθοδοξίας μας, να αποτελεί ηθικά σηματωρό, για την ζωή κάθε ανθρώπου. Εν συνεχεία ο προϊστάμενος του ναού ευσεβής Αρχιμανδρίτης κ.κ. Γεώργιος, ευχαρίστησε τους ευγενείς εθελοντές, τις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου και το ενοριακό συμβούλιο, για την πολυμερή προσφορά τους, στην άψογη διοργάνωση της πανηγύρεως.

Χρόνια Πολλά και του χρόνου με υγεία, αγαπημένες μου Αθηναίες και  Αθηναίοι ! Και ο ιερός Χαράλαμπος, να σας χαρίζει υγεία και να λαμπρύνει ηθικά την ενάρετη ζωή σας ! 

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο του Αγίου Χαραλάμπους :

Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 10 February 2020 | 1:13 am


Κεντρικό μας άρθρο, για τον αναγεννησιακό μας πρωθυπουργό Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, στην ψηφιακή πύλη Real, του έγκριτου Νίκου Χατζηνικολάου

Κεντρικό μας άρθρο, για τον αναγεννησιακό μας πρωθυπουργό Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, στην ψηφιακή πύλη Real, του έγκριτου Νίκου Χατζηνικολάου

https://www.real.gr/koinonia/arthro/panos_n_abramopoulos_o_anagennisiakos_mas_prothypourgos_andreas_mixalakopoulos-608849/




















Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Αθήνα, 8-2-20
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 February 2020 | 10:52 am


Κατανυκτική προσευχή για τους «Τρείς Μεγίστους Φωστήρες» μας, στην ομώνυμη εκκλησία των Πετραλώνων !

Κατανυκτική προσευχή για τους «Τρείς Μεγίστους Φωστήρες» μας,
στην ομώνυμη εκκλησία των Πετραλώνων !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με άφατη κατάνυξη και συγκίνηση έλαβε χώρα σήμερα Πέμπτη 30-1-2020, στον περικαλλή ναό των «Τριών Ιεραρχών» Πετραλώνων, η εορτή της απόδοσης των Μεγίστων Φωστήρων και προστατών των γραμμάτων και των μαθητών μας, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Βασιλείου του Μεγάλου και Γρηγορίου του Θεολόγου- Ναζιανζηνού. Πλήθος κόσμου από το πανέμορφο τρίτο διαμέρισμα, τα Πετράλωνα, το Θησείο, το Βοτανικό και τις όμορες περιοχές, συνέρρευσε ευλαβικά στην λαμπροστόλιστη εκκλησία της ομώνυμης οδού των Τριών Ιεραρχών, για να τιμήσει τους κορυφαίους της ορθόδοξης γραμματολογίας, που με το δυσθεώρητο θεολογικό τους ανάστημα και την πνευματική τους πολυμέρεια, μεταλαμπάδευσαν σε  ολάκερη την οικουμένη, την αξία και το ηθικό κύρος των χριστιανικών γραμμάτων.

Στο γλυκύ λιόγερμα εχθές φάνταζαν επιβλητικά, οι χρυσοπόρφυροι δικέφαλοι αετοί του βυζαντίου – που σημαιοστόλιζαν τον ναό - και πρόσφεραν μοναδική ανάταση στους χριστιανούς, που αντλούσαν ακένωτες ηθικές δυνάμεις, από το πνευματικό θάμπος και το ηθικό φέγγος της ορθόδοξης εκκλησίας μας, αλλά και την πνευματική μεγαλουργία του βυζαντίου. Μετά τον εσπερινό της αποδόσεως της εορτής, του οποίου χοροστάτησε ο προϊστάμενος του ναού, ευσεβής πατέρας Νικόλαος Μαρκαντώνης, συνεπικουρούμενος και από άλλους ιερείς από γειτονικές εκκλησίες, που προσήλθαν να τιμήσουν την σεπτή μνήμη των τρεισμεγίστων φωστήρων, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνας των τριών ιεραρχών, στους παρακείμενους δρόμους της εκκλησίας. Και κατάφορτοι από συγκίνηση οι κάτοικοι των πολυκατοικιών, έραιναν τους τρείς μεγίστους ιεράρχες μας, με ροδοπέταλα και μύρα, εκφράζοντας ευλαβικά την πίστη και τον σεβασμό τους, στους στυλοβάτες των γραμμάτων μας. Στην πομπή συμμετείχε η Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, που σκόρπισε με τους γλυκείς παιάνες της, τα πιο χαρμόσυνα μηνύματα, στο χριστεπώνυμο πλήθος και λάμπρυνε ηθικά, την κατανυκτική εορτή.

Με την επάνοδο της ιεράς εικόνας στην εκκλησία, ο προϊστάμενος του ναού, πατέρας Νικόλαος Μαρκαντώνης απηύθυνε έναν συγκινητικό χαιρετισμό, για την μείζονα ηθική αξία της πολυεδρικής παρουσίας και προσφοράς των Μεγίστων Ιεραρχών μας, Ιωάννου, Βασιλείου και Γρηγορίου, στα χριστιανικά γράμματα και την ορθόδοξη εν γένει εκκλησία και ευχαρίστησε τον αρχιεπίσκοπό μας Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο, που παρέστη εχθές 29-1-20 στην εκκλησία στον πανηγυρικό εσπερινό και συνπροσευχήθη για τους τρείς μεγίστους φωστήρες της εκκλησίας μας.Παράλληλα ευχαρίστησε τους πιστούς για την καθολική τους συμμετοχή, το φιλόπτωχο
ταμείο, την ερανική επιτροπή και τους εθελοντές του ναού, για την ακάματη φροντίδα τους στην άψογη διοργάνωση της τελετής, αλλά και την Φιλαρμονική του Δήμου και την Ελληνική Αστυνομία, για την προσφορά τους. Στην τελετή συμμετείχε, πλήθος κόσμου από το φάσμα των γραμμάτων, του πολιτισμού και της αυτοδιοίκησης. Παρόντες και εμείς, για να τιμήσουμε τους «Τρείς μεγίστους Φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος» και να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο, από την πνευματική και ηθική τους μεγαλουργία, που λάμπρυνε τα χριστιανικά γράμματα και την ορθόδοξη πίστη.

Και του Χρόνου με υγεία, αγαπητοί φίλες και φίλοι και οι κορυφαίοι Φωστήρες των γραμμάτων μας, οι Ιεροί Ιωάννης, Βασίλειος και Ναζιανζού Γρηγόριος, να σας χαρίζουν υγεία και να χαριτώνουν τα άξια βήματά σας, στη ζωή και στο δύσβατο πεδίο των γραμμάτων και του πολιτισμού! Παραθέτουμε το Απολυτίκιο των Τριών μας Ιεραρχών !

Τούς Τρεῖς Μεγίστους Φωστῆρας τῆς Τρισηλίου Θεότητος,
τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας,
τούς μελιῤῥύτους ποταμούς τῆς σοφίας,
τούς τήν κτίσιν πᾶσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας,
Βασίλειον τόν Μέγαν, καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον,
σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννη, τῷ τήν γλῶτταν Χρυσοῤῥήμονι,
πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί, συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν•
αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ὑμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 30 January 2020 | 8:20 pm


Ελένη Σκούρα, η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής του κοινοβουλίου μας !

Ελένη Σκούρα, η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής του κοινοβουλίου μας !

Αφότου στήριξε πολυδύναμα τον απελευθερωτικό μας αγώνα κατά των γερμανών – ιταλών και εν συνεχεία ανέπτυξε μεταπολεμικά πλατιά κοινωνική και πολιτισμική δράση, εξελέγη για πρώτη φορά γυναίκα βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου το 1953 και έγραψε και στον πολιτικό στίβο, την δική της ξεχωριστή ιστορία. Η Ελένη Παπαχρήστου – Σκούρα γεννήθηκε στο Βόλο στις 21 Δεκεμβρίου του 1896. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της έφυγε για την Θεσσαλονίκη και σπούδασε φωνητική και μουσική. Το 1950 έλαβε πτυχίο νομικής και άσκησε μάχιμη δικηγορία με τον σύζυγό της Δημήτριο Σκούρα στην πόλη. Με την έκσπαση του ελληνοϊταλικού πολέμου η Ελένη Σκούρα ανέπτυξε πλούσια αντιστασιακή και πατριωτική δράση και στην γερμανική κατοχή προσέτρεξε την αντίσταση, ως πρόεδρος της «Στέγης της φαλαγγίτισσας», αλλά και της «Φανέλας του στρατιώτη». Για αυτήν της τη δράση το 1942 συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε μαζί με τον αδελφό της Απόστολο Παπαχρήστου και τον σύζυγο της Δημήτριο Σκούρα.

Και ως απότοκος της πολυμερούς κοινωνικής και ανθρωπιστικής της δράσης ήλθε η εκλογή της ως Βουλευτή της Α΄Θεσσαλονίκης, με τον «Ελληνικό Συναγερμό», στα 18 Ιανουαρίου του 1953. Εκλογή σταθμός στα κοινωνικά μας δρώμενα, που σηματοδότησε την χειραφέτηση της Ελληνίδας και την ενεργό ανάμειξή της πλέον στα δημόσια δρώμενα. Με την εκλογή της συγκινημένη και με το ανεκδιήγητο αίσθημα αξιοπρέπειας και ευθύνης που την διέκρινε δήλωσε : «Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης».

Ένεκα της μεγάλης της προσφοράς στην κοινωνία η Ελένη Σκούρα τιμήθηκε από τον βασιλιά Παύλο με το στρατιωτικό μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, αλλά και με τον Ταξιάρχη του Βασιλικού Τάγματος Ευποιίας. Ενώ ο Δήμος Βόλου για την σύνολη προσφορά της, ανάγειρε την προτομή της στο αύλειο χώρο του Δημαρχείου Βόλου. Η Ελένη Σκούρα απεβίωσε πλήρη δόξης και ημερών στις 4 Φεβρουαρίου 1991. Υπήρξε μια πρωτοπόρος και πολύ εύτολμη κοινωνικά ελληνίδα, που σημάδεψε την πορεία του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα !

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 21-1-2020

Δημοσιεύθηκε στις 21 January 2020 | 6:56 pm


Οι έξοχοι Αναστασία Παντούση και Ιωάννης Παπαζήσης, στο επικό «Κόκκινο Ποτάμι» !

Οι έξοχοι Αναστασία Παντούση και Ιωάννης Παπαζήσης, στο επικό «Κόκκινο Ποτάμι» !

Μας κόβουν στην κυριολεξία την ανάσα, οι ταλαντούχοι νέοι μας ηθοποιοί Αναστασία Παντούση και Γιάννης Παπαζήσης  - όπως και όλοι οι άλλοι εξαίρετοι συμπρωταγωνιστές τους, Τατιάνα Παπαμόσχου, Αργύρης Πανταζάρας,Τάκης Βαμβακίδης, Κωνσταντίνος Καζάκος, Τάνια Τρύπη, Σωτήρης Χατζάκης, Στέφανος Κυριακίδης, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Δημήτρης Δρόσος, Κώστας Ξυκομηνός, Θοδωρής Φραντζέσκος, Λάμπρος Κτεναβός,, Δήμητρα Βήττα, Παυλίνα Ζάχρα, Δήμητρα Σιγάλα, Γιωργής Τσαμπουράκης, Κέλλυ Γιακουμάκη, Δημήτρης Τοπαλίδης, Πέτρος Ξεκούκης κ.α. –στο επικό μεγαλούργημα του μεγάλου μας σκηνοθέτη Μανούσου Μανουσάκη. Με την ηθική τους εμπνοή, τη δίψα και το πείσμα τους για ζωή και την ακλόνητη θέληση, να αντιπαρέλθουν την τραγική τους μοίρα, που είναι και η μοίρα του δύσμοιρου ελληνισμού της Ιωνίας. Με τις έξοχες λυρικές τους αρετές, την εκτυφλωτική τους ομορφιά και τον ρωμαλέο δραματικό τους χαρακτήρα, οι ταλαντούχα ηθοποιοί, μας υπόσχονται πολλά.

Το σήριαλ που προβάλλεται από το κανάλι Open,

συνιστά πολύ επιτυχημένη μεταφορά του ομώνυμου ιστορικού μυθιστορήματος του Χάρη Τσιρκινίδη, σε σκηνοθεσία του Μανούσου Μανουσάκη, σενάριο Νίκου Απειρανθίτη, μουσική Χρήστου Παπαδόπουλου, τραγούδι Ελεονώρας Ζουγανέλη, Φωτογραφία Γιώργου Παπανδρικόπουλου, σκηνικά Κατερίνας Ζουράρη και ενδυματολογία Μαρίας Μαγγίρα, και πραγματεύεται την τραγωδία, τα πάθη και τα κλέη του μικριασιατικού ελληνισμού, λίγο πριν εκσπάσει ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Πόνος, δάκρυ, αγάπη, ελπίδα, θάνατος, ευγενής πατριωτισμός, ξεριζωμός, ηθική συντριβή, προδοσία, είναι αξεδιάλυτα δεμένα με ασύλληπτη μαεστρία από τον Μανούσο Μανουσάκη, σε αυτό το ιστορικό μεγαλούργημα, που αποδίδει με παραστατική ενάργεια τον ιστορικό δυναμισμό και τον δραματικό χαρακτήρα, του ελληνισμού της Ιωνίας. Του εκλεκτότερου και ευλογημένου αυτού κομματιού της ελληνικής πατρίδας, που εκδιώχθηκε άδοξα και θανατώθηκε από τις πατρογονικές του εστίες, στο όνομα των άθλιων παιγνίων της διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας. Τα γυρίσματα της ταινίας έχουν γίνει σε πάνω από 15 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συμμετέχουν ακόμα πλήθος κομπάρσων, ενώ η αισθητική επένδυση με τα αριστοτεχνικά σκηνικά, τα ενδύματα και την πανοραμική φωτογραφία του σήριαλ, το καθιστούν ένα από τα μεγαλουργήματα της ελληνικής τηλεόρασης. Αυτή την φορά από το κανάλι open.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, για την ατίμητη αυτή προσφορά τους, προξεραχόντως του μεγάλου μας σκηνοθέτη Μανούσου Μανουσάκη, σε μια τηλεόραση υψηλού καλλιτεχνικού ήθους και ποιότητας. Πάνω από όλα όμως για την σπουδαία αναρρίπιση της ιστορικής μνήμης της μεγαλύτερης τραγωδίας του ελληνισμού. Γιατί προσπαθούν κάποιοι να μας αφιονίσουν ιστορικά, να μας προξενήσουν λοβοτομή στη ιστορική μας μνήμη και συνείδηση και να μας κάνουν να ξεχάσουμε τους τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες νεκρούς και το ενάμιση εκατομμύρια πρόσφυγες, από τις λατρεμένες πατρογονικές εστίες της Ιωνίας ! Πρωτίστως όμως τον ξολοθρεμό ενός μοναδικού ελληνικού πολιτισμού στην Σμύρνη, που όμοιό του δύσκολα θα γνωρίσει η ανθρωπότητα !

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 20-1-2020

Δημοσιεύθηκε στις 20 January 2020 | 11:38 am


Το αφιέρωμά μου στον κορυφαίο μας ηθοποιό Γιάννη Φέρτη, στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» 18-1-20

Το αφιέρωμά μου στον κορυφαίο μας ηθοποιό Γιάννη Φέρτη, 
στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» 18-1-20


Με μια ολύμπια ηρεμία, την λεπταισθησία και την ευγένεια ήθους ενός πεπαιδευμένου ανθρώπου, αλλά και την εκχυλίζουσα ανθρώπινη γλυκύτητά του, έχει καταγραφεί στην συνείδησή μας, στην πολυεπίπεδη καλλιτεχνική πορεία του, σαν κάτι σπάνιο, μοναδικό ! Και έτσι ήταν και είναι ο έξοχος Γιάννης Φέρτης, που συνιστά έναν από τους κορυφαίους του θεάτρου και του κινηματογράφου μας. Η παρουσία του σηματοδοτούσε και στο παλκοσένικο και στην μεγάλη και στην μικρή μας οθόνη, σφραγίδα ήθους και ποιότητας και με αυτά τα στοιχεία γονιμοποιημένα με την πλατιά θεατρική του παιδεία, αλλά και την εκστατική ομορφιά του, πορεύτηκε στα μονοπάτια της τέχνης, ο υψιπετής Γιάννης Φέρτης. Έχοντας συνάμα και μια ακόμα θεία ευεργεσία, που τον κατέστησε μοναδικό. Μια σπάνια βελούδινη φωνή, που συνόδευσε πάμπολλες σημαντικές αισθητικά στιγμές στη ζωή μας και τον αναγόρευσε ως έναν εκ των κορυφαίων αφηγητών της μεταπολιτευτικής μας ζωής. Από απαγγελίες ποιημάτων των μεγάλων ελλήνων ποιητών – Ρίτσου, Σεφέρη, Ελύτη κ.α. – μέχρι ραδιοφωνικά κοινωνικά μηνύματα, αλλά και υψηλής αισθητικής διαφημίσεις. Σε  όλο αυτό το ευρύ φάσμα, η φωνή του μεγάλου μας ηθοποιού ήταν πάντα παρούσα και μα συνέγειρε, με το ωραίο χρώμα της, την βελούδινη υφή της και την μοναδική της ευγένεια. Τα τάλαντα της θείας δύναμης ! Προσωπικά θεωρούμε ως καλύτερη και άφθαστου δραματικού ήθους ερμηνεία του, τον ρόλο του πρωταγωνιστή «Ροδίνη», στο επικού χαρακτήρα σήριαλ της μικρής μας οθόνης «Ο συμβολαιογράφος», του Αλέξανδρου- Ρίζου Ραγκαβή, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου
Μιχαηλίδη, από την ΕΡΤ το 1979, αλλά τι να πρωτοδιαλέξεις και τι να πρωταφήσεις, από τον σπουδαίο τούτο υπηρέτη της δραματουργικής τέχνης, τον αξεπέραστο Γιάννη Φέρτη. Ο κορυφαίος μας ηθοποιός είχε δυο επιλογές – όπως λέει χαριτολογώντας – είτε να γίνει χασάπης που ήταν το επάγγελμα του πατέρα του, είτε να γίνει ηθοποιός ! Αλλά ήταν το πεπρωμένο του να γίνει ηθοποιός. Ο πατέρας του γύρω στα δεκατρία του ήλθε στην Αθήνα και δούλεψε χασάπης στην κεντρική αγορά κα αργότερα άνοιξε το δικό του χασάπικο «Τα πέντε αδέλφια». Μέσε σε αυτό το ετερογενές περιβάλλον ωστόσο, ο μικρός Γιάννης Φέρτης βίωνε εσωτερικά την ασίγαστη δίψα του θεάτρου. Ακόμα και αυτές τις δουλειές του μαγαζιού, τις έκανε με υποκριτική τέχνη. Πασάλειφε τα χέρια του με αίμα και μετά, λέρωνε και την ποδιά του με αίμα και προσέδιδε στην παρουσία του κάτι δραματικό. Αλλά όταν πήγαινε πιτσιρικάς να μεταφέρει κρέατα στο πολυτελές εστιατό-ριο της Πανεπιστημίου «Ιντεάλ» και περνούσε πρίν από το Θέατρο Τέχνης του μεγάλου δασκάλου Καρόλου Κούν, ξύπναγε μέσα του, το ασίγαστο πάθος του θεάτρου. Σκέπτονταν πως θα το ανακοινώσει στους γονείς του, αλλά τελικά είπε το μεγάλο «ναι» μέσα του και προχώρησε. Το πατρικό σπίτι τους τότε ήταν στους πρόποδες του Λυκαβηττού και καθώς ανηφόριζε για τον Λυκαβηττό, έκανε πρόβες στο χωρίο – μονόλογο του «Άμλετ», «Να ζεί κανείς ή να μην ζει» του Σαίξπηρ, με το οποίο, καθώς και με ένα ποίημα του Καβάφη, θα έδινε εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του θεάτρου Τέχνης. Οι εξετάσεις του ήταν επιτυχείς και κάπως έτσι ξεκίνησε το μακρύ και εμπνευσμένο ταξίδι στην τέχνη, του Γιάννη Φέρτη. Μάλιστα αργότερα θα έπαιζε και ως επαγγελματίας ηθοποιός πλέον τον ρόλο, αλλά θα προτιμούσε να μην τον είχε υποδυθεί, για να ζεί για πάτα με τον πόθο αυτού του καλλιτε-χνικού του ονείρου !


Ο Γιάννης Φέρτης αίρει την καταγωγή του από το χωριό Δάφνη του Νομού Φθιώτιδας. Είδε το φως της ζωής στην Αθήνα, στις 21 Απριλίου του 1938 και μετά τις βασικές του γυμνασια-κές σπουδές, αφότου εισήχθη στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κούν, αποφοίτησε το 1958 και ρίχτηκε ευθύς στο παλκοσένικο. Πρόβα τζενεράλε θα κάνει στο σανίδι το 1959 στην παράσταση «Η ηλικία της νύχτας» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, για να ακολουθήσουν σύντομα μεγάλες παραστάσεις του δραματολογίου, όπως : «Ευρυδίκη» του Ζακ Ανούιγ, «Επικίνδυνη στροφή» του Τζ. Πρίσλευ, «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς, μαζί με την κραταιά Μελίνα Μερκούρη, «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Άσκηση πέντε δακτύλων» του Π. Σάφερ, «Μικρή μας πόλη» του Θ. Γουάιλντερ, με την μεγάλη Έλη Λαμπέτη και σε σκηνοθεσία Μάριου Πλωρίτη, «Το θαύμα της Άννας Σάλιβαν» του Γ. Γκίμπσον, «Πέγκ Καρδούλα μου» του Τζ. Μάνερς, «Ένας μήνας στην εξοχή» του Ι. Τουργκέ-νιεφ, «Ο Δικέφαλος Αετός» του Ζ. Κοκτώ, «Μια ιστορία του Ιρκούτσκ» του Α. Αρμπούζωφ  μαζί με τον Αλέκο Αλεξανδράκη κ.α. Ακολούθως συμμετείχε στις «Βάκχες» του Ευριπίδη με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Πειραματικό Θέατρο, του οποίου υπήρξε συνδημιουργός και έπαιξε στις παραστάσεις «Η Μάνα» του Μπ. Μπρέχτ και «Καπιταίν Σελ Καπιταίν Εσό» του Ρ. Σερζ.


Την δεκαετία του ΄70 ο Γιάννης Φέρτης μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου, με την οποία παντρεύτρηκαν, ίδρυσαν δικό τους θίασο και ανέβασαν σπουδαίες παραστάσεις του διεθν-ούς δραματολογίου, όπως : «Ο Σοβαρός κύριος Ερνέστος» του Όσκαρ Ουάιλντ, «Ο Επιθεω-ρητής» του Ν. Γκόγκολ, «Ο Γλάρος» του Α. Τσέχοφ, « «Καημένε μου Μάρικ» του Α. Α. Αρμπούζωφ, «Η ηδονή της τιμιότητας» του Λ. Πιραντέλλο, «Το αυγουστιάτικο φεγγάρι» του Τ. Πάτρικ, «Φτωχέ φονιά» του Π. Κόχουτ, «Αφροδίτη και ντέντεκτιβ» του Π. Σάφερ, «Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες» του Λ. Γκερς, «Βρικόλακες» του Ερ. Ίψεν, «Λουβ» του Μ. Σίσγκαλ, «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» του Λ. Πιραντέλλο, «Ο δάσκαλος» του Μπ. Μπρέχτ κ.α. Στη δύση της δεκαετίας του ΄70, ο μεγάλος μας ηθοποιός συνεργάζεται με τα θεατρικά σχήματα «Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ» στο «Νυφικό κρεβάτι» του Γ. Χάρντογκ, «Καρέζη – Καζάκου» στην «Παναγία των δολαρίων» του Γκ. Κάνιν, αλλά και με τους Μάνο Κατράκη και Μελίνας Μερκούρη, στην παράσταση «Συντροφιά με τον Μπρέχτ» του Μπ. Μπρέχτ. Για να ξαναπρωταγωνιστήσει πάλι με την Μελίνα Μερκούρη το 1980, στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς. Με την έλευση της δεκαετίας του ΄80 ο Γιάννης Φέρτης, με τον θίασό του στο «Αθηνά», πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις «Το τέλος της κυρίας Τσέυνι» του Φ. Λονσντεη, «Οργισμένα νιάτα» του Τ. Όσμπορν, «Το παιχνίδι του έρωτα» του Σ. Μωμ, «Το πιο αληθινό» του Τ. Στόπαρντ, Επικίνδυνες σχέσεις» του Κ. Χάμπτον, «Μπέντ» του Μ. Σέρμαν, «Αμαντέους» και «Μαύρη κωμωδία» του Π. Σάφερ. Συνάμα με το δικό του θεατρικό σχήμα στο πέρας της δεκαετίας του ’80, πρωταγωνίστησε στα έργα : «Λοκαντιέ-ρα» του Κ. Γκολντόνι, «Καινούρια σελίδα» του Ν. Σάιμον, «Ξενοδοχείο ο παράδεισος» του Ζ. Φειντώ, λαμβάνοντας μέρος και στις επιθεωρήσεις «Γελάς Ελλάς Αγελάς» το 1987 και «Χορός του Ζαλόγγου» 1988.

Κομβικό σημείο στην εκτυφλωτική θεατρική πορεία του Γιάννη Φέρτη, αποτέλεσε η συνε-ργασία του, με το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, όπου και έδωσε ερμηνείες ασύγγνωστου υποκριτικού ήθους, σε κορυφαία έργα του διεθνούς δραματολογίου, όπως «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1991, 1992), «Βόυτσεκ» του Γκ. Μπύχνερ (1990) και «Φάο-υστ» του Γκαίτε (2000). Την έξοχη αυτή θεατρική του παρουσία, θα επακολουθήσει μια γόνιμη επίσης θεατρική συνεργασία, με τον διεθνούς κύρους ρώσο σκηνοθέτη Γιούρι Λιου-μπίμοφ στις παραστάσεις «Ο Γλάρος» του Α. Τσέχοφ (1993, 1994), «Βυσσινόκηπος» (1995) και οι «Δανειστές» (1994) του Αυγ. Στρίντμπεργκ. Θα ακολουθήσουν πρωταγωνιστικές του συμμετοχές στα έργα «Δον Ζουάν» του Μολιέρου (1997), «Ούτε κρύο, ούτε ζέστη» του Ξ. Κρέτς (1998). Τον ίδιο χρόνο συμμετείχε στην αφιερωματική παράσταση για τον πρωτόθρο-νο ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη «Όπου και να ταξιδέψω…» και το 2003 συμμετείχε στην αφιερωματική παράσταση στους Κάρολο Κούν  και Μάνο Χατζηδάκη των μαθητών της Σχο-λής του Θεάτρου Τέχνης «Ο ύμνος στους Θεούς ας πάει»

Το 2003 ο Γιάννης Φέρτης θα σημειώσει μια καινούρια μεγάλη θεατρική επιτυχία. Επανα-κάμπτει στο Θέατρο Τέχνης και πραγματώνει μια κορυφαία πρωταγωνιστική συμμετοχή με την παράσταση «Προσωπική Συμφωνία» του Ρ. Χάργουντ, που κυριολεκτικά σπάει ταμεία και αποσπά τοις εγκωμιαστικότερες κριτικές για δυο συναπτά έτη. Και από την ίδια θεατρι-κή σκηνή πρωταγωνιστεί στα έργα : «Το πορτρέτο του Όσκαρ Ουάιλντ» του Μ. Μακλιαμόρ (2004) «Η επιστροφή του Τζ. Κόνραντ» (2007) για την οποία απέσπασε και το θεατρικό βραβείο του κοινού, «Ο δρόμος περάνει από μέσα» του Ι. Καμπανέλλη (20011 και 2013), ενώ αριστουργηματική υπήρξε η ερμηνεία του στην παράσταση «Πατέρας» του Αυγ. Στρίντ-μπεργκ (2012). Την τελευταία δεκαπενταετία, ο Γιάννης Φέρτης, ανέπτυξε συνεργασία με διάφορα θέατρα όπως : Απλό Θέατρο οδού Κεφαλληνίας, Θέατρο Κ. Δανδουλάκη, Θέατρο Δ. Χόρν,  Νέο Θέατρο Βασιλάκου, όπου και πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις «Θαυματο-ποιός» του Μπ. Φρίελ (2000 και 2001) αποσπώντας το Βραβείο Ερμηνείας Αιμίλιος Βεάκης, «Οι τρείς αδελφές» (2004), «Βυσσινόκηπος» (2009), «Ο θείος Βάνιας» (2014 και 2015) του Α. Τσέχοφ, «Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας» του Φ. Ντύρενματ (2008), «Ο Θεός της σφα-γής» της Γ. Ρεζά (2010), «Από τη σιωπή έως την άνοιξη» του Λ. Προυσαλίδη (2016) καθώς και «Ήρωες» του Ζ. Σιμπλεϊρας (2017 και 2018), όπου και πάλι απέσπασε για την έξοχη δραματική του ερμηνεία το Θεατρικό Βραβείο του Κοινού το 2018.

Ένα από τα σπουδαία δραματουργικά στοιχεία του Γιάννη Φέρτη, είναι η χαρακτηριστική υποκριτική του άνεση στους δυσερμήνευτους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, που αποδει-κνύουν εν άλλοις το ευρύ του λυρικό τάλαντο, αλλά και την μεγάλη του καλλιτεχνική έκτα-ση ως ηθοποιός, αφού υπηρέτησε εξίσου επιτυχώς όλα τα είδη του θεάτρου μας. Στην αρχαία τραγωδία μας έδωσε πολύ υψηλές ερμηνείες. Πρωταγωνίστησε στο Ηρώδειο, στην Επίδαυρο, όπως και στο εξωτερικό, αναπτύσσοντας συνεργασία, με διεθνούς κύρους σκη-νοθέτες, όπως οι Πήτερ Στάιν, Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και με παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Αμφιθεάτρου κ.α. σχημάτων. Συμ-μετείχε πρωταγωνιστικά στις «Βάκχες» του Ευριπίδη το 1973 και το 1993 (Διόνυσος), στην «Ορέστεια» του Αισχύλου το 1998 (Παιδαγωγός), στον «Οιδίποδα επι Κολωνώ» του Σοφοκλή το 2003, στους «Πέρσες» του Αισχύλου το 2014 (Δαρείος), αλλά και στην «Άλκη-στη» του Ευριπίδη το 2017 (Φέρης). Μια πραγματικά απαστράπτουσα καλλιτεχνική συγκο-μιδή, με τις καλύτερες κριτικές, στον δύσβατο ρόλο του αρχαίου δράματος.

Σπουδαίο όμως και στην μεγάλη μας οθόνη, το πέρασμα του κορυφαίου μας ηθοποιού, όπου και εκεί, αποτύπωσε αδρά τον υποκριτικό του ίσκιο. Πρωταγωνίστησε σε πάνω από 25 ταινίες με ξεχωριστή επιτυχία. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη έκανε το 1961 με την ταινία «Ποια είναι η Μαργαρίτα» με την Τζένη Καρέζη.  Τον επόμενο χρόνο υποδύθηκε τον Ορέστη στην «Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, που έκανε θραύση, αποσπώντας 25 διεθνείς διακρίσεις, μεταξύ των οποίων και υποψήφια για Όσκαρ, καλύτε-ρης ξένης ταινίας. Το 2008 ένα ακόμα βραβείο υποκριτικής τέχνης για τον απαράμιλλο Γιάννη Φέρτη, ήτοι Βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία «Οι σκλάβοι στα Δεσμά τους», σε σκηνοθεσία του Α. Λυκουρέση. Αλλά στην μακρά αλυσίδα της επιτυχημένης του καλλιτεχνικής διαδρομής, θα πρέπει να προσθέσουμε και τις κορυφαίες πρωταγωνιστικές ερμηνείες του στην μικρή μας οθόνη, στις επικές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης «Ο συμβολαιογράφος» του Αλέξανδρου – Ρίζου Ραγκαβή σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γιώ-ργου Μιχαηλίδη και «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» του Στρατή Μυριβήλη, σε σκηνοθεσία Κώστα Αριστόπουλου και σενάριο Μαργαρίτας Λυμπεράκη.

Περαίνοντας με την πολυεδρική καλλιτεχνική παρουσία του Γιάννη Φέρτη, θα πρέπει να μνημονεύσουμε την έξοχη αφηγηματική του παρουσία, σε πλήθος εκπομπών και εκδηλώ-σεων πολιτιστικού ήθους. 

Το 2003 συμμετείχε ως αφηγητής στο αφιέρωμα για τον πρωτόθρονο ποιητή μας Γιάννη Ρίτσο, που παρουσιάστηκε στην Μακρόνησο, αλλά και ως αφηγητής με την «Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης» παρουσιάζοντας το «Άξιον Εστί – Πνευματικό Εμβατήριο», στο Θέατρο του Ηρώδου του Αττικού, αλλά και σε άλλες θεατρικές στέγες και συναυλίες, ανά την Ελλάδα. Το 2014 με την ιδιότητα του αφηγητή μετείχε σε μεγάλο ορχηστρικό έργο με αντικείμενο για χορωδία, αφηγητή και σολίστες και ορχήστρα, υπο τον τίτλο «Μέρες Επιταφίου», που είχε ως πρώτη ύλη, πρωτότυπο κείμενο του ποιητή της Αμοργού Νίκου Γκάτσου και σε μελοποίηση του Δ. Παπαδημητρίου.

Με την λεπταίσθητη βελούδινη φωνή του, το 1971 από κοινού με την Αφροδίτη Μάνου, κυκλοφόρησαν το ντουέτο «Σαν με κοιτάς», τραγούδι που επένδυσε αισθητικά την σπου-δαία μας ταινία «Εκείνο το καλοκαίρι» - με τους Έλενα Ναθαναήλ και Λάκη Κομνηνό -  και σε μουσική Γιάννη Σπανού, το οποίο έκτοτε περιελήφθη σε πολλές μουσικές συλλογές. Το 1972 συμμετείχε αφηγούμενος στο τραγούδι του Γιώργου Νταλάρα «Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω». Και το 2000 συμμετείχε στο CD του Π. Γαϊτάνου «Η πηγή της ζωής». Ακόμα το 2008 συμμετείχε στο «Τραγούδι του παλιού καιρού» του Μ. Μητσιά, απόσπασμα από τον δίσκο «Αργοναύτες». Τέλος με την βελούδινη φωνή του ο μεγάλος μας ηθοποιός έχει ντύσει αισθητικά, μερικές από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία και αγαπημένες μας διαφημίσεις, στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Μια λαμπρή και δαφνοστεφανωμένη πορεία από τον αισθαντικό Γιάννη Φέρτη και στο φάσμα της αφήγησης !

Στην προσωπική του ζωή ο Γιάννης Φέρτης, είναι ένας σεμνός, σοβαρός και ευγενής άνθρω-πος, όπως ακριβώς και στον καλλιτεχνικό του βίο, μακριά από βεντετισμούς και «σταριλί-κια», που υποβιβάζουν  το ήθος ενός καλλιτέχνη.  Έχει κάνει τρείς γάμους, κάτι που δεν το περίμενε ποτέ όταν ήταν νέος, όπως ο ίδιος εξομολογείται! Ο πρώτος του γάμος ήταν με την ηθοποιό Ξένια Καλογεροπούλου, με την οποία υπήρξαν και καλλιτεχνικό δίδυμο για μακρύ χρονικό διάστημα και ο δεύτερος με την ηθοποιό Μιμή Ντενίση. Τελικά ο έρωτας θα έλθει για ρίτη φορά για τον κορυφαίο μας ηθοποιό και θεατράνθρωπο, στο πρόσωπο της επίσης ηθοποιού Μαρίνας Ψάλτη. Δεν έχει αποκτήσει παιδιά παρότι θα το ήθελε, μέσα στην πολύπλαγτη ζωή του όπως διαμορφώθηκε. Διχάζει σήμερα το βίο του με επιλεγμένους ρόλους – και όχι μαζικές συμμετοχές – στην θαλπωρή της αγαπημένης του Μαρίνας και με εκείνο πάντα το ευγενές και γλυκύτατο χαμόγελο του, που μας κάνει να τον λατρεύουμε. Αγέρωχος, ηθικά ρωμαλέος, αλλά και αγέραστος, αφού θαρρεί κανείς, κατά πως λένε και οι συνάδελφοί του από τον καλλιτεχνικό χώρο, έχει ανακαλύψει το ελιξίριο της νεότητας. Χαρακτηριστική ήταν μάλιστα η καλοπραίρετη αποστροφή του συναδέλφου και φίλου του Γιάννη Βόγλη πρίν λίγα χρόνια, στην παράσταση «Οιδίπους επι Κολωνώ», όπου ο επίσης εξαίρετος Γιάννης Βόγλης υποδύετο τον Οιδίποδα και ο Γιάννης Φέρτης τον Αγγελιαφόρο και ο Βόγλης του έλεγε και του ξαναέλεγε «Μα είναι δυνατόν να σε περνάω μόνον έξι μήνες» !!! Αλλά πέρα από το αναπότρεπτο φυσικό γήρας, είναι αυτή η ολόδροση ψυχή και ολύμπια ευγένεια του Γιάννη Φέρτη, που τον καθιστά τον νεότερο όλων !

Ανείπωτο ήθος, στέρεα θεατρική συγκρότηση, υπέροχη φυσική ομορφιά και μια θεϊκή φωνή, είναι τα στοιχεία της καλλιτεχνικής ταυτότητας του έξοχου θεατρανθώπου μας Γιάν-νη Φέρτη, με τα οποία πορεύτηκε μέχρι σήμερα παλκοσένικο και τον κινηματογράφο και μας χάρισε δραματικές ερμηνείες μοναδικές, για τις οποίες έχει ήδη κατακτήσει μια θέση, στο  πάνθεον της σύγχρονης καλλιτεχνικής μας δημιουργίας !

Φιλμογραφία :

1961 «Αγάπη και θύελλα», «Ποια είναι η Μαργαρίτα», 1962 «Ηλέκτρα»  (Ορέστης), 1964 «Η Πρώτη Αγάπη», «Ο ανήφορος», «Στη σκιά μιας άλλης», 1965 «Το μπλόκο», «Εγκατάλειψη», 
1966 «Με τη λάμψη στα μάτια», «Ο ζεστός μήνας Αύγουστος», 1967 «Η ώρα της δικαιοσύνης», «Κατάρα είναι ο χωρισμός», «Από τα Ιεροσόλυμα με αγάπη», 1968 «Ο μεγάλος διχασμός», «Καρδιά που λύγισε από τον πόνο», «Ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα», 1969 «Αδυναμίες», «Νυφοπάζαρο», 1970 «Αγάπη για πάντα», «Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο», 1971 «Οι εγωιστές», «Υποβρύχιο Παπανικολής», 1972 «Αντάρτες των πόλε-ων», 1982 «Το ευτυχισμένο πρόσωπο της Λεωνόρας», 1983 «Ερμούπολη η πρώτη πόλη του Αιγαίου», «Υπόγεια διαδρομή», 1990 «Αδιόρθωτη Έλσα», 2002 «Ὀνειρα γλυκά», 2008 «Σκλάβοι στα δεσμά τους» 

Τηλεόραση :

1976 «Αθάνατες ιστορίες αγάπης» ΥΕΝΕΔ, 1977  «Η θεατρίνα» ΕΡΤ, 1979 «Ο συμβολαιογράφος», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια» ΕΡΤ, 1980 «Οι άθλιοι των Αθηνών» ΕΡΤ, 1981 «Οι πρωταγωνιστές» ΥΕΝΕΔ κ.α.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 19 January 2020 | 10:34 pm


Ο δωρικός Γιώργος Φούντας στη «Γαλήνη» !

Ο  δωρικός Γιώργος Φούντας στη «Γαλήνη» !

Με το πολυεδρικό λυρικό του τάλαντο, ο μεγάλος μας ηθοποιός Γιώργος Φούντας, είχε αποτυπώσει αδρά το σήμα του, σε πολλές τηλεοπτικές μας παραγωγές. Και ιδίως σε τηλεοπτικές μεταφορές, αριστουργημάτων της ελληνικής λογοτεχνίας, χαρίζοντάς μας συγκλονιστικές ερμηνείες, που έγραψαν ιστορία και σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια. Διάστικτες από τα αδρά εξωτερικά του χαρακτηριστικά, τον ψυχικό του όγκο, με τον οποίο αντιπαρέρχονταν τους ριπτασμούς της ζωής, αλλά και την γρανιτένια θέλησή του, με την οποία μετουσίωνε τις δραματικές του πτώσεις, σε άσβεστη δίψα για ζωή !

Αυτά τα δραματικά στοιχεία μας είχε αφήσει ο μεγάλος μας ηθοποιός, με την πρωταγωνιστική συμμετοχή του, στο αριστουργηματικό σήριαλ «Γαλήνη», που προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 1976 – σε 29 επεισόδια των 45΄λεπτών - και κέρδισε αμέσως την αγάπη και την επιδοκιμασία του τηλεοπτικού μας κοινού. Επρόκειτο για την μεταφορά του αριστουργήματος του μεγάλου μας συγγραφέα, ακαδημαϊκού και «τραγωδού» της Μικρασιατικής καταστροφής Ηλία Βενέζη, σε σκηνοθεσία Κώστα Λυχναρά, σενάριο του Τάκη Χατζηαναγνώστου και μουσική της Ελένης Καραίνδρου. Κατά το βιβλίο, μια ομάδα προσφύγων εγκαθίστανται μετά την μικρασιατική τραγωδία, στην περιοχή της Αναβύσσου το 1924. Και μέσα από την προσπάθειά τους να ριζώσουν στην νέα τους πατρίδα, αντιμετωπίζουν μύρια προβλήματα, αλλά και τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις των ίδιων των μελών του προσφυγικού συνοικισμού. Τελικά μέσα από τον ατέρμονο αγώνα τους, να λύσουν τα προβλήματα που τους κατατρύχουν, βρίσκουν την ηθική λύτρωση στη ζωή τους και δικαιώνονται κατά τον Βενέζη στα μάτια των αναγνωστών – εδώ τηλεθεατών της σειράς! Αριστοτεχνική στον πρωταγωνιστικό ρόλο η ερμηνεία του Γιώργου Φούντα, που σμίλευσε την ευαισθησία μας και κέρδισε αμέριστα την αγάπη και την συμπάθειά μας !

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 19-1-2020

Δημοσιεύθηκε στις 19 January 2020 | 11:20 am


Ηθική έξαρση, για την εορτή του Αγίου Αθανασίου, στο ομώνυμο Μετόχι του, στην Κυψέλη

Ηθική έξαρση, για την εορτή του Αγίου Αθανασίου, 
στο ομώνυμο Μετόχι του, στην Κυψέλη

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα σε κλίμα άφατης κατάνυξης και με την καταιγιστική παρουσία του λαού των Αθηνών, τόσο από το 6-ο Διαμέρισμα (Κυψέλη), όσο και από άλλα διαμερίσματα της πόλης, έλαβε χώρα εχθές Παρασκευή 17-1-20, ο πανηγυρικός εσπερινός – αρχιερατικό συλλείτουργο - για τον εορτασμό του στυλοβάτη της ορθοδόξου εκκλησίας μας, Επισκόπου Αλεξανδρείας, Μεγάλου Αθανασίου. Της περίσεπτης φυσιογνωμίας της πίστεώς μας, που με την θεολογική του οξύνοια και τον έμπεδο φιλοσοφικό του στοχασμό, κατέρριψε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας τον ασεβή Άρειο και εδραίωσε την ορθόδοξη πίστη στον χριστιανικό κόσμο. Στην αρχοντική Κυψέλη λοιπόν που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα μεταπολεμικά σκιρτήματα του αστικού εκσυγχρονισμού της Αθήνας μας και μας αναρριπίζει τόσες και τόσες έξοχες μνήμες από την μεγαλουργία της Φωκίονος Νέγρη, της πολιτισμικής δημιουργίας με την διαμονή σε αυτήν των κορυφαίων του πολιτισμού μας, Νίκου Γκάτσου, Κικής Δημουλά, Έλλης Λαμπέτη κ.α. αλλά και πολλών άλλων ακόμα ατίμητων πνευματικών επιτευγμάτων, συνέρρευσε ο αθηναϊκός λαός, στο λαμπροστόλιστο με την βυζαντινή πορφύρα Μετόχι του Αγίου Αθανασίου, επι της οδού Κρίσης, για να τιμήσει την άχραντη μνήμη του κορυφαίου της πίστεώς μας. Κατά την ορθόδοξη παράδοση, ο Άγιος Αθανάσιος είδε το φώς της ζωής 
το 296 μ.Χ. ή το 295 κατά άλλους μελετητές της ορθοδοξίας. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και δεν είχε την οικονομική άνεση για να λάβει την μόρφωση που επιθυμούσε. Πάραυτα με την επίπονη και σκληρή προσωπική του μελέτη, κατόρθωσε να σφυρηλατήσει ένα πολύ σπουδαίο θεωρητικό υπόβαθρο στην θεολογία και την φιλοσοφία. Αλλά την ίδια ώρα που έλειπαν  στην οικογένεια τα χρήματα για την επιβαλλόμενη μόρφωση, οι ευλαβικοί και ενάρετοι γονείς του, τον γαλούχησαν με αγάπη και ξεχωριστή φροντίδα, σε ευγενή ηθικά πρότυπα ζωής. Θεσμικά θα ενταχθεί στο φάσμα της ορθοδόξου πίστεως, με την χειροτόνησή του ως διάκονος το 312 μ.χ. απο τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο. Η χρονική αυτή περίοδος ταυτίζεται, με τις μεγάλες αναστατώσεις στο φάσμα της ορθοδοξίας, απο την εμφάνιση της αίρεσης του Αρείου και των θεολογικά ομοϊδεατών του. Γεγονός
που συγκλόνισε τον ορθόδοξο κόσμο και υπέσκαψε το θεολογικό φρόνημα πολλών χριστιανών. Ο Άγιος Αθανάσιος ωστόσο καίτοι νεαρός στην ηλικία και χαμηλόβαθμος στην ιερατική ιεραρχία, προσήλθε με θάρρος και παρρησία στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ. και καταπλήσσοντας τους παρευρισκομένους επισκόπους, διατύπωσε ακλόνητα επιχειρήματα για την κατάρριψη του Αρειανισμού, εστιάζοντας στο Ομοούσιο της Αγίας Τριάδος. Ήταν μια εκδήλωση της υψηλής και στέρεας θεολογικής του παιδείας, γονιμοποιημένης απο την ευλογία του θεού, προκειμένου να αποβληθεί το εξάμβλωμα της αρειανικής αιρέσεως απο το σώμα της εκκλησίας. Κατ΄ουσίαν όπως έχει καταγραφεί απο τους μεγάλους πατέρες της εκκλησίας μας, τα πρώτα επτά άρθρα του Ιερού Συμβόλου της Πίστεώς μας δηλαδή του «Πιστεύω», τεκμηριώθηκαν απο τον Άγιο Αθανάσιο, που άφησε αναλοίωτο έτσι το πολυεπίπεδο θεολογικό του αποτύπωμα, στην ορθόδοξη ιστορία. Το 326 μ.Χ. ή το 328 ο Άγιος Αθανάσιος, εκλεγμένος απο τον κλήρο και τον λαό, ανήλθε στο ύπατο αξίωμα του επισκόπου Αλεξανδρείας διαδεχόμενος τον Αλέξανδρο. Και
επισκοπούσε την διδασκαλία του κυρίου, με ευγενές θεολογικό ήθος, αλλά και με αυστηρά προσήλωση συνάμα στους ιερούς κανόνες.  Γνωρίζοντας την καιροσκοπική θεολογικά συμπερι-φορά του Αρείου, ο Άγιος Αθανάσιος του αρνήθηκε την κοινωνία. Κάτι που τον έφερε αντιμέτω-πο, με την υψηλή πολιτική επιρροή που διέθετε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Άρειος, επισύροντας σωρεία διώξεων και βασανιστηρίων. Με αλλεπάλληλες συκοφαντίες πρός τους αυτοκράτορες Μ. Κωνσταντίνο, Κωσταντίνο τον υιό, Ιουλιανό τον Παραβάτη και τον Ουάλη, ο Άρειος και οι συνοδοιπόροι του ειδωλολάτρες ή Εθνικοί όπως αποκαλούνταν, κατόρθωσαν να εκδιώξουν τον Αθανάσιο απο τον επισκοπικό θρόνο και να τον εξορίσουν συνάμα πολλές φορές. Όμως παρόλες τις διώξεις και τα παρελκόμενα βασανιστήρια, δεν εκάμφθη ποτέ το υψηλό και αδαμάντινο φρόνημα του μεγάλου πατέρα της εκκλησίας μας. Ο Άγιος Αθανάσιος εξορίστηκε στην πόλη Τρίβερι (Τρέβιρα) της
Γαλλίας, φυγαδεύτηκε στη Ρώμη και στην συνέχεια στην έρημο και για πολλούς μήνες έμενε κρυμμένος σε υπόγεια και τρώγλες, υφιστάμενος χίλιες μύριες ταλαιπωρίες. Συνολικά διήρκεσαν 46 ολόκληρα χρόνια οι αλλεπάλληλοι διωγμοί του. Ενώ εμβόλιμα πολλοί απο τους αυτοκράτορες που τον εξεδίωκαν αναγνωρίζοντας την πλάνη τους, τον ανακαλούσαν στο επισκοπικό του αξίωμα. Όμως και ο επόμενος νέος αυτοκράτορας υπο την επίρροια των ανθρώπων του Αρείου, υπέπεφτε στο ίδιο ολίσθημα της δίωξης του Μεγάλου Αθανασίου, υιοθετώντας τις σκευωρίες που είχαν χαλκευτεί για τον σκοπό αυτό. Το χρονικό διάστημα που ο Αθανάσιος κρύβονταν στην έρημο, απόλαυσε την ηθική θαλπωρή και στήριξη των μοναχών της ερήμου, ηγέτιδα φυσιογνωμία των οποίων ήταν ο Άγιος Αντώνιος. Ο Αθανάσιος γοητεύτηκε απο την ιερά ασκητική μορφή του Αγίου Αντωνίου, που ήταν αξεπέραστο πρότυπο της μοναστικής ζωής και συνέγραψε έτσι και τον βίο του. Όμως είχε σημάνει η ώρα της ηθικής αποκατάστασης του Αγίου Αθανασίου, μετά απο πολύχρονες διώξεις και εξορίες και επέστρεψε έτσι μετά βαΐων και κλάδων στον επισκοπικό θρόνο της Αλεξανδρείας, διδάσκοντας και ιεραρχώντας τον ορθόδοξο λαό. Τελικά μετά απο όλη αυτή την πολύπλαγκτη και βασανιστική μακραίωνη θεολογική του πορεία, παρέδωσε το πνεύμα του στην θεία δύναμη στις 2 Μαίου του 373 μ.Χ.  

Διάστικτο από κατάνυξη, αλλά και από τον ωραίο στολισμό της βυζαντινής πορφύρας - που έχει πάντα την φροντίδα και την μέριμνα του ευλαβούς προϊσταμένου του ναού, πατέρα Νικολάου Κουλιανοπούλου, αλλά και του σεπτού Μητροπολίτη Γουϊνέας και Β' Διευθυντή του Πατριαρχικού Γραφείου Αλεξανδρείας Αθηνών, κ.κ. Γεωργίου – το Πατριαρχικό Μετόχι του Αγίου Αθανασίου, ανέδυε τον άχραντο λυρισμό των πιστών και την ιερότητα της μεγάλης ημέρας της Ορθοδοξίας μας. Του πανηγυρικού εσπερινού, αρχιερατικού συλλείτουργου,  χοροστάτησε ο ευσεβής Μητροπολίτης Μέμφιδος κ.κ. Νικόδημος, συλλειτουργούντων των ευσεβών Μητροπολιτών Πηλουσίου κ.κ. Νύμφωνος και Γουϊνέας κ.κ. Γεωργίου, του προϊστάμενου του Μετοχίου, πατέρα  Νικόλαου Κουλιανόπουλου, αλλά και άλλων ιερέων, που με ευλάβεια προσήλθαν για να τιμήσουν την άχραντη μνήμη του Ιερού Αθανασίου.  Με το πέρας του εσπερινού, ο ευσεβής αρχιμανδρίτης και προϊστάμενος του ναού της Αγίας Παρασκευής, της ομώνυμης περιοχής, κ.κ. Διονύσιος Κατερίνας, εξήρε το ευγενές ορθόδοξο ήθος του μεγίστου Πατέρα της Ορθοδοξίας μας Αγίου Αθανασίου, αλλά και τις ατέλευτες ηθικές θυσίες στις οποίες υπεβλήθη, για να κραταιώσει την ορθόδοξη πίστη και να ακυρώσει με την πολυδύναμη θεολογική του παιδεία, την δόλια αίρεση του Αρείου. Κάλεσε δε τους πιστούς, να εμπνευστούν από την ηγιασμένη ζωή του Ιερού Αθανασίου και να κάμουν κτήμα τους τις ατίμητες ηθικές του αρετές. Περαίνοντας το αρχιερατικό συλλείτουργο, που τόσο εύφρανε το χριστεπώνυμο πλήθος, ο οικοδεσπότης Μητροπολίτης Γουϊνέας έλαβε το λόγο και ευχαρίστησε τους πιστούς, που με αγάπη και ευλάβεια προσήλθαν για να τιμήσουν  την σεπτή μνήμη του ακρογωνιαίου λίθου της ορθοδοξίας μας και την εν γένει συμμετοχή τους στο πανηγυρικό διήμερο του Ιερού Μετοχίου  και ευχήθηκε ολόθερμα σε όλους,  η ευλογία και τα πρεσβεία του ενάρετου - της Ορθοδοξίας μας Αγίου Αθανασίου,  να χαριτώνουν και να λαμπρύνουν ηθικά την ζωή τους. Τονίζοντας την αδήριτη ανάγκη, σε δύσκολους καιρούς για την ελληνική κοινωνία, να αναβαπτιστούμε εσωτερικά, με τις διδαχές του Ιερού Επισκόπου Αλεξανδρείας και να πορευτούμε σε δρόμους ηθικής ευημερίας. Συνακόλουθα ευχαρίστησε τους ευγενείς εθελοντές του ναού τις κυρίες του φιλοπτώχου Ταμείου, αλλά και το ενοριακό συμβούλιο, για την ακαταπόνητη συμβολή τους, στο εορταστικό διήμερο. Επακολούθησε αρτοκλασία. Και του χρόνου με υγεία, αγαπημένες μου Αθηναίες και Αθηναίοι. Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα. Και ο στυλοβάτης της ορθοδοξίας μας Άγιος Αθανάσιος, να κατευοδώνει τα άξια βήματά σας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 18 January 2020 | 10:12 am


Άφατη κατάνυξη, για τον Εσπερινό του Αγίου Αντωνίου, στα Άνω Πατήσια !

Άφατη κατάνυξη, για τον Εσπερινό του Αγίου Αντωνίου, στα Άνω Πατήσια !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την  συντριπτική παρουσία του λαού του 5-ου και του 6-ου Διαμερίσματος των Αθηνών, αλλά και πλήθος άλλων Αθηναίων, που προσήλθαν ευλαβικά για να τιμήσουν τον σεπτό ασκητή και δάσκαλο της ερήμου Μέγα Αντώνιο, έλαβε χώρα εχθές Πέμπτη 16 Ιανουαρίου, ο πανηγυρικός εσπερινός, για την μνήμη του Αγίου Αντωνίου, στην ομώνυμη εκκλησία των Άνω Πατησίων. Για να δεηθούνε ευλαβικά στην έξοχη φυσιογνωμία της ορθοδοξίας μας, που την λάμπρυνε ηθικά και θεολογικά, με τον ευλαβή και ενάρετο βίο του.

Ο Άγιος Αντώνιος, ο μέγας όπως απεκλήθη, για τα ασύγγνωστα επίπεδα ηθικής τελειότητας τα οποία προσήγγισε, υπήρξε πρότυπο ηθικής και πνευματικής άσκησης, ασκητής των ασκητών και μέγας διδάχος της χριστιανικής πίστης και κατέχει περίοπτη θέση στο πάνθεον των αγίων της
ορθοδόξου εκκλησίας μας. Τόσο με τον ενάρετο βίο του και την επίπονη άσκηση, που του επέτρεψαν να απαλλαγεί απο κάθε κάθε ανθρώπινη έξη και πάθος – για τούτο και του απεδόθη ο τίτλος του αρχηγού του μοναστικού βίου- όσο και με το βαθύβλυ-στο θρησκευτικό του συναίσθημα, που υπήρξε ατίμητο πρότυπο της ορθόδοξης πίστης, διαμόρφωσε μια μοναδική παρουσία στο μακραίωνο γίγνεσθαι της ορθόδοξης εκκλησίας μας. Ο Άγιος Αντώνιος είδε το φώς της ζωής στην Αίγυπτο το 251 μ.Χ. ή κατά άλλους μελετητές της ορθοδοξίας το 264 μ.Χ. απο πλούσιους γονείς, που του παρείχαν κάθε μέσο για να αποκτήσει μια επίζηλη μόρφωση για την εποχή, αλλά και ένα πολύ ισχυρό συνάμα ηθικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Απο παιδί όμως έδειξε να αδιαφορεί για τις υλικές από-λαύσεις και εξεδήλωσε ξεχωριστό ενδιαφέρον για τα γράμματα και την ορθοδοξία.
Αδιαμφισβήτητα σ΄αυτές τις επιλογές στην παιδική του ηλικία, με το άνοιγμα της ευαισθη-σίας του, καθοριστικό ρόλο διαμόρφωσαν οι ευλαβικοί γονείς του, που πέρα απο την οικονομική και κοινωνική τους ευμάρεια, υπήρξαν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι. Τον γαλούχησαν πάνω στο ιδεώδες της αγάπης και της προσφοράς στον άνθρωπο. Παρακολου-θούσε ανελιπώς κάθε Κυριακή το θείο ευαγγέλιο και τον είχε καταλυτικά γοητεύσει το ανθρωποκεντρικό υπόβαθρο της ορθόδοξης πίστεως. Με διαίτερη προσήλωση άκουγε κάθε Κυριακή την περικοπή του ευαγγελίου, την σχετική με τον πλούσιο νεανίσκο στον οποίο ο Κύριος είπε «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε, πώλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό. Και έλα να με ακολουθήσεις». (Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε, πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξοις θηαυρόν εν ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. 19:21). Όμως στην νεαρή ηλικία των είκοσι μόλις χρονών, ο Άγιος Αντώνιος θα δοκιμάσει και μια μεγάλη πίκρα και ηθική απογοήτευση στη ζωή. Χάνει και τους δυο γονείς του και επωμίζεται έτσι και την επιμέλεια της μικρής αδελφής του. Η βαθιά πίστη του όμως στη  θεία δύναμη, τον βοηθά να ανακτήσει τις ψυχικές του δυνάμεις και να λάβει καθοριστικές αποφάσεις για την περαιτέρω ζωή του. Έτσι αποφασίζει να δωρήσει την περιουσία του σε αναξιοπαθούντες και φτωχούς οικογε-νειάρχες, κρατώντας μόνον ένα μικρό τμήμα της προκειμένου να διασφαλίσει την μικρή αδελφή του -  την ανατροφή της οποίας εμπιστεύεται σε ένα παρθεναγωγείο με ενάρετες γυναίκες – και να αναχωρήσει για την έρημο στην μεγάλη διοκιμασια του ασκητικού βίου. 

Για είκοσι ολόκληρα χρόνια ο Αντώνιος πάλευε με τα πάθη, τους σαρκικούς πειρασμούς και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Και κατόρθωσε το ασύλληπτο, με την συσσώρευση και καταβολή όλων των ψυχικών του δυνάμεων, να υπερκεράσει τους πειρασμούς της ανθρώπινης φύσης και να απονεκρώσει κάθε μορφής πειρασμό, προσεγγίζοντας την τελειό-τητα. Σε μια τέτοι αγνή, άμωμη και άσπηλη ηθικά προσωπικότητα, είχε επελέξει ο μεγάλος θεός, να κληροδοτήσει τις θείες πνευματικές του προνομίες. Η φήμη του και ο βαθμός της ασκητικής και ηθικής του τελειότητας, δεν άργησε να εκσπάσει τα όρια  της ερήμου και να καταστεί φυσιογνωμία σύμβολο της ορθοδοξίας της εποχής εκείνης. Απο όλα τα γεωγραφι-κά μήκη και πλάτη της γής, έρχονταν προσκυνητές για να εισδεχθούν, την χάρη, την ευλογία και την αγιοσύνη του Αγίου Αντωνίου, που του απεδόθη και ο περίσεπτος ηθικά χαρακτη-ρισμός Μέγας. Η έρημος στην κυριολεξία, μεταμορφώθηκε απο τους επισκέπτες προσκυνη-τές του Αγίου σε πόλη, στην οποία ο Αντώνιος κανοναρχούσε τις αρχές και τις αξίες του μοναχικού βίου. Τον επισκέφτηκαν έτσι και οι δυο λαμπροί και πολύφωτοι αστέρες της Ορθοδόξου εκκλησίας μας, ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος.Ο τελευταίος μάλιστα θα επιμεληθεί και την συγγραφή του βίου του Αγίου Αντωνίου. Όμως ο άγιος προσέφερε την ηθική του αρωγή και βοήθεια σε όλους τους χριστιανούς και τους ανθρώ-πους που την είχαν ανάγκη και πέραν της ερήμου. Όποτε παρέστη ανάγκη ο Αντώνιος έσπευσε με απαρασάλευτη πίστη να συνδράμει τους
χριστιανούς. Έτσι το 312 μ.Χ. όταν ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος πραγματοποίησε διωγμούς και φόνευσε πόλλούς πιστούς, ο άγιος έσπευσε να τους προσφέρει ηθική παρηγορία και στήριξη. Το ίδιο με πολλήν αγάπη και ηθική ζέση για την Ορθοδοξία, έκανε και το 335 μ.Χ. όταν στους κόλπους της είχε εμφυλοχωρήσει η έρις του Αρείου. Ο Άγιος Αντώνιος πήγε στην Αλεξάνδρεια τότε και με το πελώριο κύρος της ασκητικής του φυσιογνωμίας, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες, στον χριστιανισμό για να ξεπεράσει την αίρεση του Αρείου. Και κατόρθωσε με την ενάρετο ήθος του, να επαναπροσεγγίσει πολλούς χριστιανούς, που είχε κλονιστεί το φρόνημά τους, στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Υπηρετώντας αυτές τις αξίες και αρετές ο Άγιος Αντώνιος, αναγο-ρεύτηκε σε αδαμάντινο σύμβολο της Ορθοδοξίας και του μοναχικού βίου. Πλήρης δόξης και ημερών και με την ευλογία του Κυρίου, παρέδωσε το πνεύμα του σε ηλικία 105 ετών, το 356 μ.X. Η ορθόδοξη εκκλησία μας εορτάζει κάθε χρόνο την μνήμη του Αγίου Αντωνίου του Μέγα, στις 17 Ιανουαρίου.

Στον καλλιεπή ναό λοιπόν του Αγίου Αντωνίου Άνω Πατησίων, που λαμπύριζε από την βυζαντινή πορφύρα, εξέπεμπε το χαρμόσυνο μήνυμα της εορτής του Αγίου και ήταν διάστικτος από την επιμελημένη φροντίδα του ευλαβούς Πατέρα Θεολόγου που προΐστα-ται, αλλά και όλων των άλλων ευγενών εθελοντών του ναού, που κοπίασαν για την  άρτια υλοποίηση της ιεράς πανηγύρεως, προσήλθαν ευλαβικά οι Αθηναίοι, για τιμήσουν την μνήμη του Αγίου και να αρδεύσουν ηθική δύναμη, από την θεοφόρο παρουσία του. Του πανηγυρικού εσπερινού χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Ρωγών κ.κ. Φιλόθεος, συνεπι-κουρούμενος από τον ευλαβή Αρχιμανδρίτη και προϊστάμενο του Αγίου Αντωνίου κ-ο Θεολόγο Αλεξανδράκη, αλλά και πολλούς άλλους ιερείς, παρακείμενων εκκλησιών. Και ήταν αληθινά τόσο κατανυκτικός ο εσπερινός για τον μέγα ιεράρχη της ορθοδοξίας μας Αντώνιο, που προξένησε άφατη συγκίνηση στους πιστούς, αλλά και ηθική ανάταση από την διάχυτη παντού θεία παρουσία - ευλογία του. Με το πέρας του πανηγυρικού εσπερινού, ο Επίσκοπος κ.κ. Φιλόθεος αφού διεμήνυσε το ευγενές μήνυμα του Αρχιεπισκόπου μας Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, για την σεπτή μνήμη του Αγίου Αντωνίου, κάλεσε τους πιστούς να ενωτιστούν τα ιδεοφόρα μηνύματα της λιτής και άχραντης ηθικά ζωής του Αγίου Αντωνίου, να αναβαπτισθούν ηθικά, μέσα από τα εμπνευστικά πρότυπα ήθους και αρετής που εξέπεμψε με τον ασκητισμό του και να κραταιώσουν την πίστη τους, που είναι η μόνη σταθερά ζωής, στους άστατους και τρικυμισμένους καιρούς μας. 

Αλλά ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε με το πέρας του πανηγυρικού εσπερινού, η παρουσία του σεπτού αρχιεπισκόπου μας κ.κ. Ιερωνύμου, που προσήλθε εσπευσμένα από την Ακαδημία Αθηνών, στην οποία είχε προσκληθεί, για να ευλογήσει την πανήγυρη και να ευχηθεί σε όλους τους πιστούς, να τους χαριτώνει και να τους σκέπει, η ευλογία και η ηθική προστασία του μέγα δασκάλου της ερήμου Αγίου Αντωνίου. Εμφατικά να σημειώσουμε ακόμα την συγκίνηση που προξένησε η χορωδία παιδιών με ειδικές δεξιότητες, που με πολλήν αγάπη και υψηλή ανθρώπινη ευαισθησία, έχει οργανώσει ο ευλαβής προϊστάμενος του Αγίου Αντωνίου, πατέρας Θεολόγος Αλεξανδράκης, αλλά και οι ψαλτικές ομάδες του Ναού, υπο τον επίβλεψη των εξόχων καθηγητών της ψαλτικής, Αρχόντων της ΜτΧΕ κ.κ. Παϊκόπουλου και Γιαννακάκη, οι οποίες για πρώτη φορά, έχουν αναγνωρισθεί και ως επίσημο πανεπιστημιακό πρόγραμμα, υπο τον τίτλο «βυζαντινή μουσική ψαλτική τέχνη». Χρόνια Πολλά αγαπημένοι φίλες και φίλοι και ο μέγας ασκητής της Ερήμου Αντώνιος, να λαμπρύνει και να προστατεύει την ζωή σας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Δημοσιεύθηκε στις 17 January 2020 | 11:23 am


Ηθική έξαρση για τα Άγια Θεοφάνεια, στην Δεξαμενή του Κολωνακίου !

Ηθική έξαρση για τα Άγια Θεοφάνεια, στην Δεξαμενή του Κολωνακίου !


Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Στιγμές ηθικής έξαρσης για τον  λαό του 1-ου Διαμερίσματος των Αθηνών, αλλά και τις παρακείμενες περιοχές, που έσπευσαν μαζικά σήμερα Δευτέρα 6-1-20 στον Άγιο Διονύσιο του Κολωνακίου και εν συνεχεία στην ιστορική Δεξαμενή, για την μεγάλη εορτή της ορθοδοξίας, των Αγιασμό των Υδάτων. Τον εορτασμό των Αγίων Θεοφανείων, που είναι από τις παλαιότερες εορτές της Ορθοδοξίας μας, και σηματοδοτεί, την κάθαρση και την ηθική αναγέννηση του ανθρώπου, από την φθορά και τις αδυναμίες της καθημερινότητας. Σύσσωμος λοιπόν ο αθηναϊκός λαός σήμερα, συνέρρευσε με ηθική ένταση και παλμό, στον περικαλλή και μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Διονυσίου της Σκουφά - πλαισιωμένος από την πολιτική και στρατιωτική μας ηγεσία- για να εορτάσει των αγιασμό των υδάτων και την ηθική κάθαρση του ανθρώπου.  Υπο καταρρακτώδη βροχή βέβαια, αλλά ατρόμητοι στην καρδιά, για την αγία ημέρα. Και σε αυτό το χαρμόσυνο κλίμα της ηθικής μας αναγέννησης και με την έλευση του νέου έτους 2020, που το υποστασιοποιούσε η βαθιά κατάνυξη της ημέρας, αλλά και η μεγαλοπρέπεια του Αγίου Διονυσίου, ήπιαμε όλοι τον θειο αγιασμό και αναβαπτιστήκαμε εσωτερικά, προκειμένου με πίστη και αισιοδοξία, να πορευτούμε στην νέα χρονιά.

Κατά την ιερά παράδοση ο αγιασμός των υδάτων, ξεκίνησε τον εορτασμό του από τον 2-ο μ.Χ. αιώνα και συναρτάται με την φανέρωση της Αγίας Τριάδας στην βάπτιση του Χριστού. Σύμφωνα με την οποία, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος έλαβε εντολή να αφήσει την ερημική του ζωή και να πάει στον Ιορδάνη ποταμό, όπου και άρχισε να κηρύττει τον λόγο του Θεού και να βαπτίζει. Και στον Ιορδάνη του παρουσιάστηκε μια ημέρα ο Χριστός, ζητώντας του, να τον βαπτίσει. Ο Άγιος Ιωάννης αν και είχε ενημερωθεί από το Άγιο Πνεύμα, για την θεια φυσιογνωμία του Ιησού, αρνήθηκε να τον βαπτίσει, λέγοντας ότι αυτός έχριζε βαπτίσματος, για να καθαρθεί. Ο Ιησούς όμως   Κατήλθε εξ ουρανού το Άγιο Πνεύμα, υπο μορφή περιστεριού, επάνω στον ώμο του Ιησού, ενώ από τους ουρανούς ακούστηκε η φωνή του Θεού : «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα»,  δηλαδή «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου». Έκτοτε η βάπτιση των Χριστιανών, δεν τελεί έν ύδατι, καθώς το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη στον Ιορδάνη, αλλά «εν Αγίω Πνεύματι». Με το γεγονός της βάπτισής του, ο Ιησούς ηγίασε το νερό και το κατέστησε νερό αγιασμού, συμπόρευσης με τον Θεό. Και με αυτό τον τρόπο, η Βάπτιση του Χριστού, διάνοιξε στους ανθρώπους, τις πύλες του Ιερού Μυστηρίου της Βάπτισης. Ενώ με την καθαρτική ιδιότητα του ιερού βαπτίσματος, ο προηγούμενος αμαρτωλός άνθρωπος αναγεννάται ηθικά και με την αυστηρή προσήλωση στις θείες εντολές, καθίσταται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.
τελικά τον έπεισε να τον βαπτίσει, υπομνίζοντάς του, ότι αυτή ήταν η θεία επιταγή. Και καθώς ο Ιωάννης άρχισε να βαπτίζει τον Κύριο, μπροστά στα εμβρόντητα μάτια των ανθρώπων, έλαβε χώρα το εξής θείο γεγονός.

Της πανηγυρικής λειτουργίας χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Ευρίπου κ.κ. Χρυσόστομος, πλαισιωμένος από τον ευλαβή Αρχιμανδρίτη του Αγίου Διονυσίου κ.κ. Θεοφάνη Δαρζέντα, τον ευσεβή του ιερέα κ-ο Καχρίλα Παναγιώτη, αλλά και άλλους ιερείς από παρακείμενες ενορίες, που προσήλθαν για να τιμήσουν την κορυφαία εορτή της Ορθοδοξίας. Με την αποπεράτωση της θείας λειτουργίας μετέβημεν όλοι στην Δεξαμενή στο
Κολωνάκι, για την ανάσυρση του Σταυρού, υπο τους χαρμόσυνους παιάνες της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που χρωμάτισαν αισθητικά την πομπή και μετέδωσαν στους πολίτες της Αθήνας, τα πιο ευχάριστα συναισθήματα. Αφότου ανεσύρθη ο Σταυρός και ευλόγησε ραίνοντας το
χριστεπώνυμο πλήθος ο επίσκοπος κ.κ. Χρυσόστομος, ευχήθηκε στους πολίτες της Αθήνας, αλλά και στην πολιτική και στρατιωτική του ηγεσία, που παρίστατο σύσσωμη, ο αγιασμός των υδάτων, που σηματοτοδεί την αναγέννηση και την κάθαρση του ανθρώπου, από τον φθοροποιό χαρακτήρα της καθημερινότητας, να δρομολογήσει για τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, αλλά και την κοινωνία συνολικά, την ηθική και πνευματική μας ανασυγκρότηση, η οποία και μέσα από την εν χριστώ ζωή μας, στους κόλπους της εκκλησίας, είναι και η μόνη σωτηρία, για το βαλλόμενο σήμερα, από μύριους πειρασμούς άνθρωπο. Και του Χρόνου, με υγεία αγαπημένες μου Αθηναίες και Αθηναίοι. Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα και ο Αγιασμός των υδάτων, να δρομολογήσει κάθε ηθική πρόοδο και ευτυχία, στην άξια και ενάρετη ζωή σας. Παραθέτουμε το Απολυτίκιο των Αγίων Θεοφανείων :

Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα· καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.


Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Συγγραφέας
Αθήνα, 6-1-2020

Δημοσιεύθηκε στις 6 January 2020 | 1:22 pm


Πύργος - Ειδήσεις και Νέα

Δείτε αγγελίες στην πόλη/περιοχή Πύργος





Φιλικοί ιστότοποι: