Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Ηλείας   »   Πύργος    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Ο εθνικός ευεργέτης Απόστολος Αρσάκης

Ο εθνικός ευεργέτης Απόστολος Αρσάκης  

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ιστορία της Βορείου Ηπείρου (Μέρος 10-ο)

Αφότου το έθνος απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό, η συμβολή διακεκριμένων τέκνων της Βορείου Ηπείρου που ήκμασαν στο εξωτερικό οικονομικά, ήταν καθοριστικής σημασίας στην κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότησή του. Στήριξαν ζωτικά με την οικονομική τους αυτοδυναμία την δημιουργία καίριων αναπτυξιακών υποδομών και αποτύπωσαν αδρά με τις γενναίες δωρεές - ευεργεσίες την σφραγίδα τους, στην δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους. Σχολεία, εκπαιδευτήρια, θέατρα, δρόμοι, γέφυρες, όπως τα Αρσάκεια εκπαιδευτήρια, η Ζωσιμαία Ακαδημία, το Εθνικό Αστεροσκοπείο, η Ακαδημία Αθηνών, το Ζάππειο Μέγαρο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και άλλες σπουδαίες εθνικές υποδομές, πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το απελεύθερο κράτος για να ανασυγκροτηθεί, ήραν την δημιουργία τους, στους μεγάλους εθνικούς ευεργέτες της Ηπείρου. Από την τιμημένη γη της Ηπείρου λοιπόν ήλκαν την καταγωγή τους οι εθνικοί ευεργέτες Μιχαήλ Τοσίτσας, Γ. Αβέρωφ, Ζωσιμάδες, αδελφοί Ριζάρη, Γ. Χατζηκώστας, Ι. Δόμπολης, Ν. Στουρνάρας από το νότιο τμήμα καθώς και Χρ. Ζωγράφος (Κεστοράτι Αργυροκάστρου), Γιώργος και Σίμων Σίνας (Μοσχόπολη), Αναστάσιος Αβραμίδης, Δημ. Τοσίτσας, Ι. Μπάγκος, Γ. Αδάμ (Κορυτσά), από τα Βόρειο Ήπειρο. 

Εξάλλου την γιγάντια εθνική προσφορά των εθνικών ευεργετών της Βορείου Ηπείρου, επιστρατεύουν οι Βορειοηπειρώτες αντιπρόσωποι των περιοχών Μοσχοπόλεως, Κορυτσάς, Βιγλίτσης και Κολωνίας, σε υπόμνημά τους στην πρεσβευτική διάσκεψη του Λονδίνου το 1913, για να τεκμηριώσουν την ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου. Αναφέρουν ενδεικτικά στο υπόμνημά τους προς την συνδιάσκεψη «Τι το εξανάγκασαν λοιπόν τους άνδρας τούτους, πλουτίσαντας εν τη ξένη ένθα πάντα άλλον αέρα ανέπνευσαν η ελληνικόν, τι το εξανάγκασαν λέγομεν τους ανθρώπους τούτους, να κληροδοτήσωσι την περιουσίαν αυτών προς όφελος των ελληνικών σχολείων και καταστημάτων, ουδέν άλλον η συναίσθησις της ελληνικής αυτών καταγωγής, το ελληνικό, εθνικόν αυτών πνεύμα και αι ελληνικαί αυτών παραδόσεις, παν ότι δηλαδή ως είπομεν ανωτέρω συνιστά τον εθνικόν ημών χαρακτήρα».

Κορυφαίος εξ αυτών των σπουδαίων ευεργετών  στο φάσμα της εθνικής παιδείας, ο Απόστολος Αρσάκης, ο εμπνευστής των γνωστών μας Αρσάκειων – Τοσίτσειων Σχολείων. Ο Αρσάκης αφού γνώρισε μια απροσέγγιστη ακμή, οικονομική και πολιτική αναγνώριση στη Ρουμανία, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του, καθώς και όλη την ηθική του ικμάδα, στην ανακαίνιση της ελληνικής παιδείας. Είδε το φως της ζωής στην Χοταχόβα Πρεμετής το 1792. Ακολούθησε ιατρικές σπουδές και το 1822 κατέφυγε στην Ρουμανία, όπου και αναγορεύτηκε σε κορυφαίο κοινωνικοοικονομικό παράγοντα. Εξελέγη βουλευτής Ρουμανίας και το 1860 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Εξωτερικών της Ρουμανίας, για να γίνει και προσωρινός πρωθυπουργός. Η διαμονή του Αρσάκη στην Ρουμανία και η δυσθεώρητη πολιτική και οικονομική του αναγνώριση, δεν του αποσβένουν ποτέ όμως τον πόθο και την αγάπη για την Ελλάδα. Προς αυτή την κατεύθυνση ζητά από φίλους του, να του υποδείξουν τρόπους, που θα μπορούσε να βοηθήσει την ανασυγκρότη-ση της πατρίδας. Και στην πρόταση που του απηύθυναν, αποδέχεται να αναλάβει την φιλεκπαιδευτική εταιρεία και αμέσως προβαίνει στην ανέγερση του Αρσάκειου Μεγάρου. 

Για την μεγάλη αυτή εθνική του συμβολή η φιλεκπαιδευτική απαντώντας ευχαριστήρια  σε επιστολή του, του γράφει στις 30 Οκτωβρίου του 1850 «συγχαίρομεν ημάς, φιλογενέστατε Άνερ, δια την γενναίαν ταύτην και όντος αθανάτον πράξιν σας. Η ένδοξος Ήπειρος η εναβρυομένη μέχρι τούδε δικαίως δια τα περιφανή ονόματα των Μεγάλων της όλης Πατρίδος ευεργετών, των Ζωσιμάδων, Καπλανών, Ριζάρων και λοιπών, θέλει ουχ ήττον εναβρύνεσθαι και δια το ημέτερον όνομα, εις γεννεαί γεννεών ευλογούμενον».  Αλλά δεν θα μπορούσε να φύγει από την σφαίρα της ευεργεσίας του Αρσάκη και η ιδιαίτερη πατρίδα του η Χοταχόβα Πρεμετής. Απευθυνόμενος προς την φιλεκπαιδευτική εταιρεία στις 14-2-1872 γράφει «Η κοινότητα Χοταχόβας ημάς έχει να γνωρίσει από τούδε πληρεξούσιους και ανεξάρτητους επιστάτες  και κηδεμόνας αυτού του καταστήματος [……] αποθνήσκων ήσυχος πεποιθώς εις την ην μοι δίδεται εν τη επιστολή διαβεβαίωσιν, ότι θέλει εκπεραιωθεί αι ευχαί και επιθυμίαι ημών και ότι το μικρόν χωρίον Χοταχόβα, θέλει κατασταθή μιαν ημέραν μουσιοτροφείον». Πάραυτα ο ηθικά ευγενής αυτός στόχος του μεγαλευεργέτη για την πολιτισμική πρόοδο και αναγέννηση του ταπεινού χωριού του, Χοταχόβα, δεν  ευοδώθηκε από τους παράγοντες της φιλεκπαιδευτικής και της ελληνικής πολιτείας !!! Το παρόν κείμενό έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 14 October 2017 | 7:41 pm


Το χαμένο ελληνικό λόμπυ …

Το χαμένο ελληνικό λόμπυ …

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Τις  επόμενες μέρες ο πρωθυπουργός πραγματοποιεί το ταξίδι του στην υπερδύναμη – Αμερική,  σε μια περίοδο που το ελληνικό λόμπυ, βρίσκεται στο ιστορικό χαμηλό της ισχύος του. Το ίδιο λόμπυ που κάποτε μεσουρανούσε και είχε παράξει σπουδαία αποτελέσματα στο φάσμα της εξωτερικής μας πολιτικής. Να θυμηθούμε πως όταν ευρίσκετο στο maximum της ισχύος του και το Σκοπιανό  ήταν στην πιο κρίσιμη καμπή του, το ελληνικό λόμπυ, είχε κατορθώσει κάτι ανέφικτο ! Να επιβάλλει ο τότε αμερικανός πρόεδρος Μπούς στον κραταιό υπουργό Εξωτερικών του Μπέικερ, να υπαναχωρήσει στην θέση τους, της αναγνώρισης των πρώην Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών. Μια απίστευτη δηλαδή παρέμβαση ! Σε μια εποχή που ο αοίδιμος αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος, μπαινόβγαινε στην κυριολεξία στον  Λευκό Οίκο και συνδιαμόρφωνε την ατζέντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Και συνεδύαζε αρμονικά την σύνεση ενός φθασμένου ιεράρχη, με το πιο προηγμένο πολιτικό marketing της εποχής. Με την επικουρία ακόμα μερικών σπουδαίων ελληνοαμερικανών των lobbies, όπως ο Άγγελος Τσακόπουλος, που είχαν αναδυθεί μέσα από τα στελέχη του ελληνοαμερικανού Μάικλ Δουκάκη.

Προσθήκη λεζάντας
Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι δυστυχώς η σημερινή εικόνα. Λείπουν οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, αφού για λόγους δικούς του εσωτερικούς, το Φανάρι επιλέγει εκκλησιαστικούς ταγούς με low profile. Σαφώς και ακολουθείται το ίδιο πρωτόκολλο από τα υψηλά πατριαρχικά στελέχη του Φαναρίου, με τις γνωστές μας ομογενειακές εκδηλώσεις και άλλα αντίστοιχα πολιτισμικά – κοινωνικά events. Όμως πέρα από το πρωτόκολλο και τις φιέστες έχει χαθεί η ουσία – ισχύς της ελληνικής ομογενειακής δύναμης, που κάποτε επετύγχανε τόσο σημαντικά και σπουδαία πράγματα. Για αυτό το Πατριαρχείο θα πρέπει να προσέξει πολύ ανασχεδιάζοντας τις «πολιτικές» του, σε ότι αφορά την ισχύ του αμερικανικού παροικιακού ελληνισμού. Ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες του τόσο στα ηγετικά στελέχη, όσο και στην λαϊκή βάση των ελλήνων ομογενών και συμβάλλοντας ενεργά στο χτίσιμο μιας νέας γενιάς στελεχών με υψηλό κύρος, στα ηγετικά κλιμάκια του Λευκού Οίκου, που θα σηκώσουν στους ώμους τους, το βάρος της υποστήριξης της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν χαθεί αυτή η σπουδαία δομή ισχύος του ελληνισμού, που είναι σύμφυτη με το Πατριαρχείο στο Φανάρι, τα αποτελέσματα θα είναι οδυνηρά τόσο για αυτό, καθαυτό το Φανάρι, αλλά πολύ περισσότερο για τον ελληνισμό, που θα απολέσει ένα σημαντικό πυλώνα της διεθνοπολιτικής ισχύος του.

Ανεξαρτήτως της εκκλησίας, ο ελληνισμός της ομογένειας αλλοτριώνεται ραγδαία και εκσπάζουν οι αρμοί συνοχής του, με την εθνική μας ταυτότητα. Ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις ορισμένοι Ελληνοκύπριοι, που πασχίζουν να ανασυγκροτήσουν το πάλαι ποτέ κραταιό ελληνοαμερικανικό λόμπυ. Παράγουν σημαντικό έργο όπως η κρίσιμη συμμαχία του ελληνικού, με το παντοδύναμο στις ΗΠΑ Ισραηλινού λόμπυ, αλλά θα πρέπει να έχουν μια πιο ουσιαστική εστίαση, στα διεθνοπολιτικά ζητούμενα του ελληνισμού.

Τούτες τις κρίσιμες μέρες – μεσούσης της οικονομικής μας οδύνης- παρουσιάζονται λαμπρές για την Ελλάδα διπλωματικές ευκαιρίες, δοθέντος ότι η Τουρκία εξελίσσεται σε ένα «ανεπιθύμητο» διπλωματικά ερωτηματικό για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη ! Μπορεί συνεπώς η Ελλάς, να χειριστεί αριστοτεχνικά το «κενό ισχύος» της Τουρκίας και την δεινή της θέση και να αποκομίσει σημαντικά διπλωματικά οφέλη. Για να επιτευχθεί όμως ο σπουδαίος αυτός εθνικός στόχος, θα πρέπει να υφίσταται ένα ακμάζον και δυνατό σε ερείσματα ελληνοαμερικανικό λόμπυ, που θα κάνει την λεγόμενη δουλειά αιχμής. Κάτι που σήμερα λείπει επιδεικτικά. Επείγει – εχθές κιόλας έπρεπε να είχε γίνει – ο ελληνισμός, να ανασχεδιάσει την στρατηγική του, σε ότι αφορά το μείζονος σημασίας ελληνοαμερικανικό λόμπυ, πρίν απολεσθεί και άλλος πολύτιμος εθνικά χρόνος !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 14 October 2017 | 12:14 am


Ντίνος Ηλιόπουλος Ο ηθικά έξοχος άνθρωπος και κωμικός !

Ντίνος Ηλιόπουλος
Ο ηθικά έξοχος άνθρωπος και κωμικός !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Στις 4 Ιουνίου του 2001, έφευγε απο την ζωή ένας κορυφαίος έλληνας στο φάσμα της 7-ης τέχνης. Ο απαράμιλλος κωμικός μας, αλλά και με ασύγγνωστο δραματικό κύτταρο, Ντίνος Ηλιόπουλος, που διακαιώθηκε σαν μοναδικός καλλιτέχνης. Είδε το φως της ζωής στην Αλεξάνδρεια στις 12 Ιουνίου του 1913, απο μια οικογένεια του παροικιακού ελληνισμού, ενώ ο πατέρας του ήρε την καταγωγή του απο τη Ηλεία. Με το οικονομικό κράχ του 1929, η οικογένεια Ηλιόπουλου θα αποζητήσει την τύχη της στην ακμάζουσα οικονομικά Μασσαχουσέτη και έξι χρόνια αργότερα θα πάρει τον δρόμο για την μητέρα Ελλάδα. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ακολούθησε εμπορικές σπουδές και εξέτισε την στρατιωτική του θητεία, όμως η απόλυσή του συνέπεσε με την έκσπαση του μεγάλου πολέμου και έτσι έμεινε και πάλι στο στρατό.

Μετά απο μια αποτυχημένη απόπειρα στην Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, ακολούθησε θεατρικές σπουδές, στην Δραματική Σχολή του Γιαννούλη Σαρανίδη. Την πρόβα τζενεράλε στο σανίδι, θα κάνει το 1994 στον θίασο της Κατερίνας και στο έργο του Λέο Λέντς «Κυρία, σας αγαπώ», για να ακολουθήσουν πλήθος ακόμα συμμετοχών, στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χόρν κ.α. Λίγο αργότερα το 1954 θα δημιουργήσει θίασο με τον επίσης απαράμιλλο καλλιτεχνικά Μίμη Φωτόπουλο και θα αποτελέσουν ένα ανεπανάληπτο καλλιτεχνικό δίδυμο. Το 1969 είναι μια χρονιά ορόσημο για τον Ντίνο Ηλιόπουλο, δοθέντος ότι δημιουργεί τον δικό του θίασο και ανεβάζει σπουδαίες παραστάσεις όπως : «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία του κυρίου», «Το έξυπνο πουλί», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» κ.ά.

Όμως το ενδιαφέρον του αξέχαστου Ντίνου Ηλιόπουλου, θα τραβήξει και η επιθεώρηση που γνωρίζει πλέον μέρες δόξης στην ελληνική κοινωνία. Πρωταγωνιστεί στα μιούζικαλ «Καμπαρέ», «Γλυκιά Ίρμα» και παράλληλα πραγματώνει μεγάλη περιοδεία σε ΗΠΑ και Καναδά. Αλλά και το υψηλού κύρους Εθνικό Θέατρο, όπως και ο ιερός χώρος της Επιδαύρου, που αποτελούσαν κυρίαρχους στόχους του Ντίνου Ηλιόπουλου, γίνονται πραγματικότητα. Το 1977 παίζει τον «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου στο Εθνικό Θέατρο και το 1978 παίζει στην Επίδαυρο στις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του αξεπέραστου Αλέκου Σολωμού. Λαμπρές καλλιτεχνικές παρουσίες και συμμετοχές, για τις οποίες θα τιμηθεί με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α΄.

Μια πολύπλαγκτη πολιτισμικά παρουσία, στην οποία όμως πάνω απο όλα προεξάρχει ο κινηματογράφος, τον οποίον λάτρευε ο αξέχαστος Νίτνος Ηλιόπουλος. Ήδη απο το 1958 που πρωταγωνίστησε στην ταινία «Εκατό χιλιάδες λίρες» ο Ν.Η. κατέδειξε το μοναδικό κινηματογραφικό του τάλαντο και την αγάπη του για την έβδομηξ τέχνη. Συμμετείχε και πρωταγωνίστησε σε περισσότερα απο 90 ταινίες, πολλές απο τις οποίες θα μείνουν καλλιτεχνικά ανεξάλειπτες στην μνήμη μας, για το μοναδικό τάλαντο του Ντίνου Ηλιόπουλου, το αδαμάντινο καλλιτεχνικό του ήθος και την εντιμότητα ζωής που εξέπεμπαν. Χαρακτηριστικότερες σ΄αυτές «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Το Δόλωμα» (1964), «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» (1954), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960) κ.α. Ενώ το 1986 συμμετείχε στην ταινία ορόσημο του  Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μελισσοκόμος».

Την καλλιτεχνική πολυμέρεια όμως του μεγάλου μου κωμικού και θεατρανθρώπου, συνόδευε και άλλο σημαντικό καλλιτεχνικό έργο. Στην σκευή του περιλαμβάνται τρείς δίσκοι, ο ένας εξ αυτών μάλιστα με τα σατυρικά του Γεωργίου Σουρή, δυο ευθυμογραφίες, μια ποιητική συλλογή, αλλά και η αυτοβιογραφία του τέλος, υπο τον εμπνευσμένο τίτλο «Ένας Ηλιόπουλος, ονόματι Ντίνος». Στις 4 Ιουνίου του 2001 έπαψε να κτυπά η καρδιά του έξοχου αυτού καλλιτέχνη. Ηταν ένας μεγάλος του θεάτρου μας και της ελληνικής έβδομης τέχνης …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 12 October 2017 | 1:32 am


Η συμβολή της Β. Ηπείρου στην εθνεγερσία του ΄21

Η συμβολή της Β. Ηπείρου στην εθνεγερσία του ΄21

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ιστορία της Βορείου Ηπείρου (Μέρος 8-ο)

Τόσον η Ήπειρος, όσον και η Βόρειος Ήπειρος, είχαν ξεχωριστή συμμετοχή στους μακρούς και πολυαίματους εθνοαπελευθερωτικούς αγώνες του 1821. Αφότου το έρεβος της οθωμανικής δουλείας σκέπασε την ελληνική γή, ευθύς αμέσως οι Βορειοηπειρώτες με κάθε πρόσφορο μέσο, ξεκίνησαν τις αντιστασιακές τους μάχες κατά του τούρκου κατακτητή. Σε περίπου τριάντα αριθμούνται τα πιο γνωστά προεπαναστατικά κινήματα της Βορείου Ηπείρου εναντίον των Οθωμανών. Στα πιο αξιόλογα από τα επαναστατικά κινήματα προεξάρχουν αυτά των Κροκόδειλου Κλαδά (1481), Χειμαριωτών που με τις ονομαστές μάχες τους κατόρθωσαν να αποσπάσουν αυτονομία από τον Σουλτάνο, καθώς και ιδιαίτερα προνόμια, ήτοι 1518, 1537, 1565, 1576, 1689-90, καθώς και τα τοπικά κινήματα στο Δέλβινο, τον Αυλώνα, την Μουζάκια, το χρονικό διάστημα των ρωσοτουρκικών πολέμων (1768-1792).  Προς την ίδια επαναστατική κατεύθυνση εμπνέοντας και νοηματοδοτώντας τον άσβεστο πόθο της ελευθερίας σε όλη την Ελλάδα προσανατολίστηκαν, το κίνημα του επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου Φιλοσόφου ή Σκυλοσόφου (1611), η ζωτική συμμετοχή των βορειοηπειρωτών στην ξακουστή ναυμαχία της Ναυπάκτου το (1571), καθώς και η καθοριστική συμβολή τους στα Ορλωφικά (1770). Όλοι αυτοί οι τιμημένοι με αίμα και θυσίες προεπαναστατικοί αγώνες των Βορειοηπειρωτών, κατεδείκνυαν την απαρασάλευτη πίστη τους  στην ελευθερία, στην ορθοδοξία και τα ηθικά ιδεώδη του γένους. 

Όμως πέρα από τις αυτονόητες απώλειες με την πρωτοπόρα συνδρομή τους στον ξεσηκωμό του έθνους  κατά τις μάχες αυτές καθ΄ αυτές, οι Βορειοηπειρώτες είχαν να αντιμετωπίσουν μετά την έκσπαση αυτών των κινημάτων, το μίσος, την εκδικητική μανία και την ακόρεστη δίψα για αίμα των τούρκων.  Οι Οθωμανοί για αντεκδίκηση στις προεπανασταστικές κινήσεις των Βορειοηπειρωτών κατέσφαζαν, πυρπολούσαν βίαζαν και προέβαιναν σε αναγκαστικούς εξισλαμισμούς των τοπικών πληθυσμών. Εξίσου ζωτική όμως με τα προεπανασταστικά κινήματά τους, ήταν και η συμβολή των Ηπειρωτών και Βορειοηπειρωτών στην προπαρασκευή της επαναστάσεως του γένους, μέσω της φιλικής εταιρείας. Οι δυο χαρακτηριστικά από τους τρείς ακρογωνιαίους λίθους και εμπνευστές της φιλικής εταιρείας, οι Αθανάσιος Τσακάλωφ και Νικόλαος Σκουφάς ήταν Ηπειρώτες. Εξελικτικά την σπουδαία προσπάθεια της Φιλικής Εταιρείας υποστήριξαν πολλοί Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι εντάχθηκαν ενεργά στους κόλπους της και υπήρξαν δραστήρια μέλη, με πολυεπίπεδη προσφορά. Στους καταλόγους της Φιλικής Εταιρείας εμφανίζονται πάνω από τριάντα κεντρικά στελέχη της πρώτης γραμμής, από τον Βορειοηπειρωτικό χώρο. Όμως το δυναμικό παρόν οι βορειοηπειρώτες έδωσαν και στο κίνημα στη Μολδοβλαχία, υπο τον εμπνευσμένο Αλέξανδρο Υψηλάντη (1821). Ήταν πολλοί τότε οι νέοι της Βορείου Ηπείρου, διακατεχόμενοι από τον ηθικό πόθο της ελευθερίας του γένους, που στρατεύτηκαν στις τάξεις του Ιερού Λόχου και πολέμησαν στο Δραγατσάνι. Εν συνεχεία και αφότου έκσπασε η επανάσταση του 1821, σύσσωμος ο Βορειοηπειρωτικός ελληνισμός στήριξε την προσπάθεια απελευθέρωσης του γένους, καταβάλλοντας βαρύ φόρο αίματος. 

Σε πάνω από 200 αριθμούνται τα κεντρικά στελέχη του αγώνα, που ήραν την καταγωγή τους από την τιμημένη Βόρειο Ήπειρο. Ενδεικτική είναι και η συμμετοχή του μετέπειτα σπουδαίου εθνικού ευεργέτη Ευαγγέλου Ζάππα, από το Λάμποβο Αργυροκάστρου, που πολέμησε ως πρωτοπαλίκαρο πλάι στον Σουλιώτη πολέμαρχο Μάρκο Μπότσαρη. Ξεχωριστή παράλληλα υπήρξε η προσφορά ως πρωτοκαπετάνιου, του Χειμαριώτη πολέμαρχου Σπύρου Μήλιου, που πολέμησε γενναία με το σώμα του 200 ανδρών στην Αράχωβα, το Μεσολόγγι, το Δίστομο και αλλού και τιμήθηκε επι πατραγαθία με σπουδαίες διακρίσεις από την ελληνική πολιτεία, για την κορυφαία συμμετοχή του στους αγώνες της εθνεγερσίας. Σημαντική ακόμα υπήρξε στον αγώνα, η συμβολή του περίφημου λαγουμιτζή Κώστα Νταλλαρόπουλου από την Λέκλη Τεπελενίου, που συμμετείχε στην μάχη του Μεσολογγίου και της Ακροπόλεως, συνδράμοντας καθοριστικά με την πρωτοπόρα για την εποχή τεχνογνωσία του, στην δημιουργία λαγουμιών για τις ανατινάξεις. Για να κλείσει ο ευκλεής κύκλος της ένδοξης συμβολής των Βορειοηπειρωτών στην εθνεγερσία του ΄21, με τον γενναίο Χατζημιχάλη Νταλιάννη, που πολέμησε στην Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Κύπρο και τέλος στην Κρήτη, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή, πολεμώντας με σώμα 350 ανδρών στα 1828. Αυτή είναι εν σπέρματι η πλατιά και ουσιαστική, ηθική και στρατιωτική συμβολή των Βορειοηπειρωτών στους αγώνες της εθνεγερσίας του ΄21. Στην φωτογραφία, o πολέμαρχος από την Χειμάρα Σπύρος Μήλιος, με καθοριστική συμβολή στην άμυνα του Μεσολογγίου και άλλες ζωτικές μάχες για την απελευθέρωση το 1821. Η ελληνική πολιτεία τον τίμησε, για την πολυεπίπεδη συμβολή του στον αγώνα, ορίζοντάς τον Υπουργό επι των Στρατιωτικών. Το παρόν κείμενό μου έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 7 October 2017 | 7:18 pm


Από την συγκινητική παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Φάκου «Τρόμος πάνω από την πόλη», στην Αμαλιάδα 30-9-17

Από την συγκινητική παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Φάκου
«Τρόμος πάνω από την πόλη», στην Αμαλιάδα  30-9-17

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα σε ένα κλίμα ηθικής έξαρσης, αλλά και αγάπης για τον πολιτισμό, έγινε στις 30-9-17, στον πολιτισμικό χώρο «Κτίριο Τατάνη» στην Αμαλιάδα, η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του εξαίρετου συγγραφέα και ατίμητου φίλου Γιώργου Φάκου και με την πολυφρόντιστη επιμέλεια των εκδόσεων «Δυάς Εκδοτική», που πραγματική περιέβαλλαν το βιβλίο με την άψογη αισθητική τους επιμέλεια και του έδωσαν ένα ακόμα «ατού», για το αναγνωστικό του κοινό. Σημειώνοντας εμβόλιμα ότι τις εκδόσεις «Δυάς Εκδοτική», διευθύνει με αγάπη και μεράκι για το βιβλίο, ο κ-ος Γιώργος Μωύσογλου. Πλήθος κόσμου από όλη την Ηλεία, αλλά και εξέχουσες προσωπικότητες από το φάσμα της πολιτικής της αυτοδιοίκησης και του πολιτισμού, της πάντοτε πρωτοπορούσας Ηλειακή σκηνής, μεταξύ των οποίων ο Δήμαρχος Πύργος κ-ος Γαβρίλης Λιατσής, ο αντιδήμαρχος Πήργου κ--ος Ανδρέας Σκαρτσιάρης, ο τ. Αντινομάρχης κ-ος Παναγιώτης Πλατανιάς, ο αντιδήμαρχος Αμαλιάδας κ-ος Επαμεινώνδας Παναγιωτόπουλος, οι τ. Δήμαρχοι Βώλακος, Ιάρδανου, Λεχαινών, Γαστούνης, Τραγανού κ.κ. Αδαμόπουλος, Αριστειδόπουλος, Αρβανίτης, Λούρμπας, Γιαννακόπουλος, ο πρόεδρος του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Ηλείας κ-ος Κώστας Νικολούτσος, ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Λεχαινών κ-ος Μπάμπης Παλλαδινός, ο εκδότης της εφημερίδος «ΠΑΤΡΙΣ» κ-ος Λεωνίδας Βαρουξής, κ.α. κατέκλυσαν το υψηλής αισθητικής κτίριο Τατάνη, για να εκφράσουν νοερά την αγάπη τους και την άφατη φιλία τους, στον ηθικά ευγενή και άξιο Γιώργο Φάκο. Στον Γιώργο της καρδιάς μας – όπως όλοι τον αποκαλούμε – που με την δημοσιογραφική του ευπρέπεια, το ευγενές κοινωνικό του ήθος, αλλά και την συγγραφική του αξιοσύνη, έχει κερδίσει τις καρδιές μας και την αγάπη μας αδιαπραγμάτευτα. Από τις παρουσίες που γέμισαν με περισσήν χαρά, τόσο τον συγγραφέα, όσο και εμένα, ο εκδότης της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ» και Διευθυντής της «ΟΡΤ» (Ολυμπιακής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης) κ-ος Λεωνίδας Βαρουξής, που στην κυριολεξία μας άνδρωσε δημοσιογραφικά και σμίλευσε τα βήματά μας, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, στην ηλειακή δημοσιογραφική σκηνή. Μας γέμισε με πολλήν χαρά, μας χειροκρότησε ζεστά από τα βάθη της καρδιάς του και μας αναρρίπισε τόσες και τόσες ωραίες μνήμες, στο διάβα μιας εικοσαετούς δημοσιογραφικής πορείας μαζί του, συγκινώντας όλους μας. Λεωνίδα, έτσι απλά σε ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας και σε αγαπούμε πολύ !

Ο Γιώργος Φάκος, μου έκανε την μεγάλη τιμή, να είμαι ο κεντρικός παρουσιαστής του βιβλίου του – κάτι για το οποίο δημόσια του απευθύνω τις ηθικές ευχαριστίες μου – και είχα έτσι την ευκαιρία να πω δυο λόγια για το βιβλίο του, στο φάσμα της αστυνομικής νουβέλας, ένα πεζογραφικό είδος, που με την διάδοση των ψυχαναλυτικών μεθόδων και των θρίλερ στις πολυσυλλεκτικές κοινωνίες, κερδίζει όλο και περισσότερο τις καρδιές των αναγνωστών και τους προσφέρει πιο ευχάριστες και πιο «ξεκούραστες» αναγνωστικές διεξόδους.

Σημειώνοντας ακόμα την εξαίρετη παράδοση στην πατρίδα μας του απαράμιλλου συγγραφέα αστυνομικής νουβέλας Γιάννη Μαρρή και στην διεθνή βιβλιογραφία του σπουδαίου Γαλλοελβετού Ζώρζ Σιμενόν, που μας κληροδότησε στα πολυδιαβασμένα και αναγνωρισμένα παγκοσμίως έργα του, τον περίφημο επιθεωρητή Ζυλ Μαιγκρέ !



Ο «Τρόμος πάνω από την πόλη» του έξοχου και στο αστυνομικό μυθιστόρημα Γιώργου Φάκου, ξετυλίγει την πλοκή του ευρύχωρα, με μιαν αριστοτεχνική γραφή, χωρίς να στομώνει και να κουράζει τον αναγνώστη. Ενώ η εύπλαστη, γλαφυρή, ρέουσα και ηθικά δυνατή γλώσσα του συγγραφέα, με παραστατική ενάργεια, τον κερδίζει αμέσως και τον εξωθεί στο να διαβάσει την νουβέλα απνευστί. Είναι μια χαρισματική συγγραφική σύνθεση που αξίζει να διαβαστεί, προσφέροντας στου αναγνώστες ωραίες και ξεκούραστες αναγνωστικές στιγμές, ενώ φέρει στο ακέραιο τις σημαντικές συγγραφικές αρετές του αξιαγάπητου Γιώργου Φάκου, που και στην αστυνομική νουβέλα, μας δίνει σημαντικά δείγματα της δουλειάς του.


Μοναδικέ φίλε Γιώργο Φάκο, σου απευθύνω τα θερμά μου συγχαρητήρια, το βιβλίο σου να είναι καλοτάξιδο και να συνεχίσεις απρόσκοπτα, με την γνωστή ευαισθησία σου, να σκορπάς, την ψυχή σου, στα δύσβατα, μα και γοητευτικά συνάμα μονοπάτια, της συγγραφικής δημιουργίας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων

Δημοσιεύθηκε στις 7 October 2017 | 6:34 pm


Συνέγειρε καρδιές εχθές ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο Μενίδι …

Συνέγειρε καρδιές εχθές ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο Μενίδι …

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την πάνδημη συμμετοχή του λαού του Μενιδίου, πλήθους κομματικών στελεχών και βουλευτών από όλη την Αττική, αλλά και αρκετών αυτοδιοικητικών παραγόντων, ο πρόεδρος της «Νέας Δημοκρατίας» Κυριάκος Μητσοτάκης, εγκαινίασε εχθές 4-10-17 τα γραφεία της ΝΟΔΕ Βοείου Αττικής. Σαν παλιρροϊκό κύμμα, η καθολική συμμετοχή του κόσμου, προσέδωσε παλμό και ηθική ένταση στην εκδήλωση και την κατέστησε στην κυριολεξία ένα γνήσιο λαϊκό βήμα του προέδρου της «Νέας Δημοκρατίας», με τον λαό της Δυτικής Αθήνας, που περισσότερο από όλα τα άλλα μέρη της Αττικής, βιώνει την εγκατάλειψη και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Μέρα σημαδιακή η χθεσινή 4 Οκτωβρίου, για την ιστορική παράταξη της «Νέας Δημοκρατίας»- του ιστορικού πολιτικού κόμματος της ευθύνης και των μεγάλων στρατηγικών επιλογών της χώρας -  43 χρόνια μετά από την ίδρυσή της από τον κραταιό Κωνσταντίνο Καραμανλή, αποτέλεσε μια γενέθλια επέτειο  ηθικής μνήμης και πολιτικής περισυλλογής. Και αποτέλεσε το έναυσμα για να κάνει μια ευσύνοπτη ιστορική αναδρομή ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην μεγάλη προσφορά της στην ελληνική κοινωνία, στην πολιτική της πρωτοπορία σε όλα τα μεγάλα ορόσημα της μεταπολιτευτικής πολιτικής μας εκπόρευσης, με κορυφαίο την εισδοχή της Ελλάδος στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και στις άλλες σημαντικές παρεμβάσεις της από όλους ανεξαιρέτως τους προέδρους της, στο πεδίο των θεσμών, της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής και της κοινωνικής ασφάλειας. Δεν παρέλειψε επίσης με την εκπεφρασμένη πολιτική ευπρέπεια που τον διακρίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, να εξάρει την σπουδαία προσφορά του τ. προέδρου της «Νέας Δημοκρατίας» και τ. εσωκομματικού του «αντιπάλου» Βαγγέλη Μεϊμαράκη στην παράταξη και σε δίσεκτες μάλιστα πολιτικές μέρες για το κόμμα και να αναδείξει τα έργο του και για τούτο και χειροκροτήθηκε ενθέρμως από το λαϊκό κύμα της εκδήλωσης.

Αναφερόμενος στην σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα, ο πρόεδρος της «Νέας Δημοκρατίας», αναφέρθηκε διεξοδικά στα οδυνηρά αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγήσει την ελληνική κοινωνία, η ανερμάτιστη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ανέδειξε με παραστατική πολιτική ενάργεια την ετοιμότητα της «Νέας Δημοκρατίας», με ένα εύτολμο, αλλά και ρεαλιστικό συνάμα πρόγραμμα, που στοχεύει στην ανασυγκρότηση της οικονομίας και στην στήριξη των ασθενέστερων λαϊκών μας στρωμάτων, να ανασυγκροτήσει την χώρα και να την επανατροχιοδρομήσει και πάλι στη λεωφόρο της προόδου και της ευημερίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνέγειρε τα πλήθη και προξένησε ηθική έξαρση στον πολυπληθή λαό της «Νέας Δημοκρατίας», που ενεός και με άφατη συγκίνηση παρακολουθούσε τον πρόεδρο του κόμματος, όταν αναφέρθηκε στις πάντα επίκαιρες θέσεις του ιδρυτή του κόμματος, κατά την ιστορική ιδρυτική του διακήρυξη που εχθές είχε τα γενέθλιά της. Ήτοι :

«Οι ρίζες μας στην ελληνική κοινωνία είναι δυνατές είπε ο Κυριάκος «Η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική Παράταξη που ταυτίζει το Έθνος με το λαό, την πατρίδα με τους ανθρώπους της, την Πολιτεία με τους πολίτες της, την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πρόοδο με το κοινό αγαθό, την πολιτική ελευθερία με την έννομη τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη».

Με τον μεστό, εμπνευσμένο πολιτικά, αλλά και διάστικτο από συγκίνηση για την ιστορική χθεσινή μέρα της «Νέας Δημοκρατίας», λόγο του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνέγειρε τις καρδιές των ανθρώπων της δυτικής Αθήνας και όχι μόνο - που κατέκλυσε την συγκέντρωση, με την γεμάτη παλμό και ηθικό νεύρο δυναμική παρουσία του – αποτύπωσε με παραστατική ενέργεια και με ακλόνητα επιχειρήματα την πολιτική ετοιμότητα της «Νέας Δημοκρατίας» να συμβάλλει στον τόπο και να τον βγάλει από το οδυνηρό σημερινό του αδιέξοδο και απέδειξε για μιαν ακόμα φορά, ότι διαθέτει ένα σπάνιο λυρικό κύτταρο, που τον καθιστά ικανό να συνεγείρει τις καρδιές των απλών ανθρώπων και να κερδίζει αδιαπραγμάτευτα την αγάπη τους. 

Έναν λαοπρόβλητο ηγέτη που έρχεται από το μέλλον και έχει σοβαρά πολιτικά και ηθικά εχέγγυα, για να απεγκλωβίσει τον τόπο, από την σημερινή του πολιτική παρακμή. Με την ειλικρίνεια – που είναι η βάση της πολιτικής του επιχειρηματολογίας – με την αμεσότητα που εγγίζει τις καρδιές των λαϊκών ανθρώπων, αλλά και με το εμπνευσμένο και στιβαρό πολιτικό του πρόγραμμα, που βάσιμα αποτελεί την μεγάλη ελπίδα, για την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της Ελλάδος.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 5 October 2017 | 9:06 am


Η θανατηφόρα αργοπορία του Αλέξη …

Η θανατηφόρα αργοπορία του Αλέξη …

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Είναι εμφανής, αλλά και κραυγαλέα αναποτελεσματική η τακτική του Αλέ-ξη Τσίπρα, να σχοινοβατεί ανάμεσα σε δυο βάρκες, προσπαθώντας από την μια να καθησυχάσει τον σκληρό κομματικό του περίγυρο, ότι δεν απεμπόλησε τις κομμουνιστικές αρχές του και από την άλλη να εμπνεύσει τους επενδυτές, ότι η κυβέρνηση του μπορεί να εγγυηθεί ένα σταθερό επενδυτικό περιβάλλον. Δυστυχώς αυτά τα δυο πράγματα είναι από την φύση τους ασυμβίβαστα …

Ο πρωθυπουργός έχει αποδείξει κατά καιρούς μια ευελιξία στην επίλυση προβλημάτων, αλλά με θανατηφόρα αργούς ρυθμούς. Ενδεικτική είναι στις μέρες μας η αργοπορία του στην ανάληψη μιας στοιχειώδους πολιτικής ευθύνης, για το μείζον θέμα της πετρελαιοκηλίδας, που προξένησε τόσες παρενέργειες και δεν έχει παραιτηθεί μέχρι σήμερα, ούτε ένας γενικός γραμματέας του αρμόδιου υπουργείου !!! Ατέρμονες συζητήσεις και παρασκηνιακές κομματικές διαβουλεύσεις, αλλά αποτέλεσμα κανένα. Άπαντες παραμένουν εκνευριστικά άθικτοι στις καρέκλες τους …

Από την άλλη όμως ο πρωθυπουργός έχει επίγνωση, ότι ο χρόνος στην κλεψύδρα λιγοστεύει. Δίχως τις δικές του καθοριστικές παρεμβάσεις στο πεδίο της οικονομίας, τίποτα ουσιαστικό δεν θα αλλάξει και βεβαίως οι επενδυτές, αναμένουν προσεκτικά μιαν άλλη κυβέρνηση, με ένα άλλο πειστικό αφήγημα για το επιχειρείν, προκειμένου να τοποθετήσουν στην Ελλάδα τα κεφάλαιά τους. Όλα σε κυβερνητικό επίπεδο τρέχουν με εκνευριστικά αργούς ρυθμούς. Οι επιχειρήσεις και οι επενδυτές όμως – στους οποίους αποτίθεται και η μεγάλη ελπίδα, για να πέσουν κεφάλαια στον τόπο, να εκκινήσει η οικονομία και να μειωθεί ουσιαστικά η ανεργία – δεν συμβιβάζονται με αυτή την αργοπορία, που τους είναι αφόρητα ενοχλητική. Όταν διασταυρώνονται με την χαοτική κουλτούρα του Σύριζα, των ατέρμονων συζητήσεων και διαβουλεύσεων, παθαίνουν βέρτιγκο και δυστυχώς για την χώρα φεύγουν.

Εκμεταλλεύεται όμως μέσα στην γενική σύγχυση που επικρατεί στην κοινωνία, ο Αλέξης Τσίπρας την κατάσταση και παρουσιάζει ένα πολιτικό αφήγημα στον κόσμο για τις επενδύσεις, που από την μία μοιάζει τόσο πολύ με αυτό της «Νέας Δημοκρατίας», αλλά από την άλλη απέχει έτη φωτός, στην έμπρακτη υλοποίησή του. «Θεωρία» του είναι, ότι μέσα στην θολούρα της εποχής, όλα μοιάζουν, «όλοι θέλουμε το καλό του τόπου» και άντε ο ζαλισμένος πολίτης από τα αλλεπάλληλα χαράτσια και φορολογικά χαστούκια, να κατανοήσει τις λεπτομέρειες, που όμως για το ευαίσθητο πεδίο της οικονομίας, κάνουν και τις ουσιαστικές διαφορές.

Χρέος της «Νέας Δημοκρατίας» σήμερα, ως παρατάξεως της φρόνησης και της ευθύνης, είναι να παρουσιάσει έναν νέο αληθινά πειστικό αφήγημα για την οικονομία, το οποίο θα εδράζεται και σε αξιόπιστα στελέχη που θα του εφαρμόσουν. Σε έντιμους πολιτικούς και αποτελεσματικούς τεχνοκράτες, που έχουν «έγκυρα» αποτυπώματα στο πολιτικό πεδίο της χώρας και εγγυοδοτούν ότι έχουν την δύναμη, με τις εύτολμες και ρεαλιστικές παρεμβάσεις τους, να ανασυγκροτήσουν την οικονομία και να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα της ύφεσης και της υπανάπτυξης.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 5 October 2017 | 12:59 am


Μίμης Φωτόπουλος «Κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω», «Αόμματος» !!!

Μίμης Φωτόπουλος
«Κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω», «Αόμματος» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

«Κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω», «Αόμματος, ελεήστε τον αόμματο», «Αόμματος» !!! φώναζε σπαραξικάρδια στην αλησμόνητη ταινία «Κάλπικη λίρα» του ελληνικού κινηματογράφου, ο απαράμιλλος κωμικός μας Μίμης Φωτόπουλος και δονούσε τις καρδιές μας απο το γέλιο. Ο άνθρωπος που μέσα απο τις στάχτες της πικρής πατρικής ορφάνιας, επέπρωτο να διανύσει μια λαμπρή καλλιτεχνική πορεία στο παλκοσένικο και τον κινηματογράφο και να μας χαρίσει μοναδικές στιγμές χαράς και γέλιου. Όμως ο μοναδικός θεατράνθρωπος και ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος, ήταν ένα πολυμερές ταλέντο, που δεν περιχαρακώθηκε στα στενά όρια της υποκριτικής, αλλά ήγγισε με επιτυχία και άλλες κορυφογραμμές της τέχνης, σφραγίζοντας με τα εμπνευσμένα βήματά του, την πολιτιστική μας εκπόρευση. Ποιητής, δοκιμιογράφος, αλλά και θεατρικός συγγραφέας, άθλησε πνευματικά και στα άλλα μεγάλα πεδία του πολιτισμού. Πάνω από όλα όμως ο σπουδαίος για το μοναδικό και πηγαίο κωμικό του τάλαντο ηθοποιός μας, υπήρξε ένας ενεργός πολίτης, που στις δραματικές ιστορικές ώρες του λαού μας, δεν «κρύφτηκε». Έδωσε με εντιμότητα το δικό του ιδεολογικό παρόν και πλήρωσε με μεγάλο προσωπικό κόστος – εκτοπισμός, τους αγώνες του για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη του λαού μας.

Ο Μίμης Φωτόπουλος είδε το φως της ζωής στην Ζάτουνα της Γορτυνίας, στις 20 Απριλίου του 1913. Η πρόωρη πικρή ορφάνια του πατέρα του, τον ανάγκασε απο την τρυφερή ηλικία να βγεί στην βιοπάλη. Γράφτηκε στην Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, αλλά ανήσυχο πνεύμα για την τέχνη καθώς ήταν, την εγκατέλειψε στο δεύτερο έτος, για να ακολουθήσει θεατρικές σπουδές στην Εθνική Σχολή Θεάτρου.

Πρόβα τζενεράλε στα θεατρικά μας δρώμενα, θα κάνει στην «Λοκαντιέρα» με τον θίασο Κουνελάκη στα 1932, μόλις στην νεαρά ηλικία των 19 ετών. Και λίγο μετά το βάπτισμα πυρός, θα πραγματοποιήσει περιοδεία μαζί με τον θίασο του Χριστόφορου Νέζερ, «Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως». Όμως και πρίν εκσπάσει ο μεγάλος πόλεμος του ΄40, θα επιχειρήσει σύντομες παρουσίες στο φάσμα του βαριετέ, στο θεατρικό σχήμα της Κατερίνας, που έπαιζε επιθεωρήσεις και μιούζικαλ της εποχής. Οταν η Ελλάδα βρέθηκε στην δίνη της γερμανικής κατοχής, ο Μίμης Φωτόπουλος βγήκε στην αντίσταση. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, είχε ενεργό συμμετοχή στα Δεκεμβριανά, οπότε και συνελήφθη απο τους Άγγλους, για να εκτοπιστεί στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα. Τελικά θα επιστρέψει στην Ελλάδα τον Μάρτη του 1945.

Στην μακρά και πολυμερή καλλιτεχνική του πορεία, ο μεγάλος μας κωμικός διασταύρωσε τα βήματά του με πολλούς θιάσους και κορυφαίους επίσης συναδέλφους του, συμμετέχοντας σε λαμπρές θεατρικές παραστάσεις. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ με τον θίασο του μεγάλους μας θεατρανθρώπου Καρόλου Κούν, τις «Αγριόπαπιες» του Ίψεν με το Θέατρο Τέχνης,  το «Όνειρο της καλοκαιρινής νυκτός» του Σαίξπηρ, με το θέατρο του Βασιλικού Κήπου κ.α. Το 1952 αποτελεί ένα μεγάλο ορόσημο στην καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Μίμη Φωτόπουλου, αφού δημουργεί τον δικό του θίασο και πραγματοποιεί περιοδείες σε Γερμανία, Αίγυπτο,Τουρκία, Κύπρο και Αμερική.

Ένα μεγάλο βήμα θα κάνει ο Μίμης Φωτόπουλος απο το 1960 με επιτυχία και στο πεδίο της σκηνοθεσίας. Για τελυταία φορά θα ανέβει στο θεατρικό σανίδι το 1984, στη  επιτυχημένη επιθεώρηση «Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο», με τον ταλαντούχο Λάκη Λαζόπουλο. Η απαράμιλλη ευρηματικότητα στην ατάκα, το εμπνευσμένο κωμικό ύφος, που πήγαζε μέσα απο την κοινωνική πραγματικότητα του λαού μας, αλλά και το εντελώς προσωπικό στύλ, ήταν τα στοιχεία της καλλιτεχνικής ταυτότητας του Μίμη Φωτόπουλου, που τον καταξίωσαν ψηλά σαν καλλιτέχνη.

Απαράμιλλη όμως ήταν η παρουσία του Μίμη Φωτόπουλου και στον κινηματογράφο, που  δημιούργησε με τις ταινίες του μερικές χρυσές σελίδες του. Η πρώτη του συμμετοχή στην μεγάλη οθόνη, ήταν το 1948 με την «Μαντάμ Σουσού». Για να ακολουθήσει ένας καταιγισμός 101 ταινιών, σε δυο απο τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο και εδικικώτερα στις «Προπαντός Ψυχραιμία» (1951) και «Μια νταντά και τέζα όλοι» (1971). Απο τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του Μίμη Φωτόπουλου που άφησαν εποχή είναι : «Το σωφεράκι» (1953), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Ο γρουσούζης» (1952), «Κάλπικη λίρα» (1955), «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο» (1955), «Ο Πατούχας» (1972) κ.α. Αξιοσημείωτο είναι ακόμα το πέρασμα του μεγάλου μας κωμικού και απο την τηλεόραση, όπου πρωταγωνιστούσε στην σειρά «Ο θείος μας ο Μίμης», που προεβάλλετο απο την ΕΡΤ το 1984.

Ενώ και στο δύσβατο πεδίο της λογοτεχνίας, ο αξεπέραστος κωμικός μας άφηκε αδρό το αποτύπωμά του. Ασχολήθηκε με την ποίηση και εξέδωσε τέσσσερις ποιητικές συλλογές ήτοι : «Ημιτόνια» (1960), «Μπουλούκια» (1940), «Ο θάνατος των ημερών» (1976) και «Σκληρά τριολέτα» (1961). Παράλληλα έγραψε και τρία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα πεζά : «Το ποτάμι της ζωής μου» (1965), «Ελ Ντάμπα- Όμηρος των Εγγλέζων» (1965) και «25 χρόνια Θέατρο» (1958). Αλλά και δυο θεατρικά έργα «Πελοπίδας ο καλός πολίτης» (1976) και «Ένα κορίτσι στο παράθυρο» (1966).

Στα αλγεινά χρόνια της Απρλιανής δικτατορίας, ο Μίμης Φωτόπουλος ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και η γυναίκα του Μαργαρίτα Τσάλα, εξορίστηκε στην Γυάρο. Βρήκε έτσι διέξοδο, μένοντας μόνος με τις δυο αγαπημένες του κόρες  ο μεγάλος μας κωμικός στην ζωραφική, όπου και δημιουργούσε πρωτότυπους πίνακες με γραμματόσημα, υιοθετώντας την τεχνική του κολάζ. Πραγματοποίησε και μέσα απο αυτή την έξοχη ηθική του δημιουργία, δέκα συνολικά εικαστικές εκθέσεις.

Σημαντική επίσης ήταν και η συνδικαλιστική δράση του Μίμη Φωτόπουλο στο πεδίο των ηθοποιών. Διετέλεσε Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. του κινητού θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος». Για την πολυεπίπεδη παρουσία του στην τέχνη και τον πολιτισμό, ο έξοχος κωμικός μας, τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α΄, αλλά και τον Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου απο το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Αναπάντεχα έφυγε απο την ζωή στις 29 Οκτωβρίου του 1986, απο ανακοπή καρδίας. Ήταν αδιαμφισβήτητα ένας μεγαλος του θεάτρου και του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, ο Μίμης Φωτόπουλος, αλλά προπαντός ένας έξοχος ηθικά άνθρωπος.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 5 October 2017 | 12:24 am


Η αλλαγή φύλου ως φύλλο συκής του Πολιτικού Συστήματος

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Το γεγονός πως το πολιτικό μας σύστημα είναι γυμνό καθώς και η τραγική του ανεπάρκεια και ανικανότητα είναι κάτι που όλοι πλέον οι πολίτες αποδέχονται.Προσπαθώντας να κρύψουν τη γύμνια τους κυρίως όσοι υπόσχονταν  πως : θα σκίσουν Μνημόνια, θα καταργήσουν τον αντισυνταγματικό φόρο ΕΝΦΙΑ,  θα προφυλάξουν τους δανειστές από τις  κατασχέσεις των Τραπεζών,  θα προστατέψουν το Περιβάλλον ….  χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής τα δήθεν “προοδευτικά ατομικά δικαιώματα” όπως η “αυτόματη αλλαγή φύλου”.
Είναι σίγουρο, πως οι πολίτες που τιμώρησαν τους προηγούμενους για να φέρουν τους τωρινούς κυβερνήτες, αυτό είχαν στο μυαλό τους!!!Μόνη τους έγνοια ήταν : το “Σύμφωνο Συμβίωσης” και το δικαίωμα “Αλλαγής φύλου” από τα 15!!
Αντί οι νομοθέτες μας να ασχοληθούν με υπαρκτά κοινωνικά ζητήματα, ασχολούνται  τις ημέρες αυτές στο Κοινοβούλιο, με την επεξεργασία του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπό τον τίτλο «Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου».
Αντί η κοινή γνώμη να ασχοληθεί με τη σοκαριστική δήλωση του Υπουργού Οικονομικών πως δεν θα ζητήσει από τους δανειστές με τους οποίους υποτίθεται “διαπραγματεύεται” να έχουν οι Έλληνες δανειολήπτες το δικαίωμα να εξαγοράζουν τα δάνειά τους στην τιμή που θέλουν να τα εξαγοράσουν και τα ξένα funds ασχολούμαστε με το ποια κόμματα θα ψηφίσουν το ύψιστο ατομικό δικαίωμα της αλλαγής φύλου με μια δήλωση!!
Δίνοντας συνέντευξη στον «ΑΝΤ1», μετά από ερώτηση του δημοσιογράφου κ. Ν. Χατζηνικολάου, ο Ε. Τσακαλώτος σημείωσε –και μάλιστα εμφατικά- ότι «δεν θα το θέσω (το “ασήμαντο” αυτό στους δανειστές μας), γιατί δεν είναι λογικό», γιατί τότε κανείς δανειολήπτης δεν θα πήγαινε να διαπραγματευθεί με την τράπεζα, περιμένοντας την χαμηλότερη τιμή που θα έδιναν τα funds.
Την παραπάνω δήλωση την κάνει ο Υπουργός ο οποίος διαδήλωνε κατά του ΕΝΦΙΑ, ο ίδιος που κακοποιεί στις ομιλίες του στη Βουλή την ελληνική γλώσσα με ένα κρύο χιούμορ και κυρίως αυτός που έχει βυθίσει σε κατάθλιψη την ελληνική κοινωνία με την αντισυνταγματική υπερφορολόγηση επί δικαίων και αδίκων.
Αν ήθελε λοιπόν το πολιτικό μας σύστημα να κρύψει τη γύμνια του θα έπρεπε να δώσει τη δυνατότητα αλλαγής ΑΦΜ με μια δήλωση στους χιλιάδες “κόκκινους” δανειολήπτες και όχι το δήθεν δικαίωμα σε 15χρονους να αλλάζουν με μια απλή δήλωσή τους το φύλο τους!!!!
Τελικά φαίνεται πως  το λεγόμενο πολιτικό σύστημα όχι μόνο έχει καταρρεύσει αλλά αντίθετα επιτελεί ξεκάθαρα και διακομματικά το έργο του. Την αποδόμηση, δηλαδή, ηθικών αξιών και δομών που συγκροτούν τον ενοποιητικό δεσμό της κοινωνίας μας.
Μιλάνε, για «δημοκρατία», αλλά  αυτό που εννοούν δεν έχει καμία σχέση με την Δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδος, αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία, την οποίαν οραματίσθηκαν οι Κλασσικοί του Ευρωπαϊκού Φιλελευθερισμού του 18ου και του 19ου αιώνος ή οι «Ιδρυτές Πατέρες» των ΗΠΑ).
Μιλάνε για μια “δημοκρατία” μιας δικής τους Ελίτ η οποία επιβάλει τις δικές της απόψεις χωρίς να υπηρετούνται καν οι ανθρώπινες αξίες.
Ο μόνος τρόπος ώστε να υπηρετηθούν οι αξίες αυτές και να υπάρξει ηθική συνείδηση των πολιτικών μας προϋποθέτει τη σύνεση και την υπευθυνότητα της λαϊκής βούλησης της οποίας η  απουσία  αποτελεί την συνυπαιτιότητά μας στη γύμνια τους!!
Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
Το γεγονός πως το πολιτικό μας σύστημα είναι γυμνό καθώς και η τραγική του ανεπάρκεια και ανικανότητα είναι κάτι που όλοι πλέον οι πολίτες αποδέχονται.Προσπαθώντας να κρύψουν τη γύμνια τους κυρίως όσοι υπόσχονταν  πως : θα σκίσουν Μνημόνια, θα καταργήσουν τον αντισυνταγματικό φόρο ΕΝΦΙΑ,  θα προφυλάξουν τους δανειστές από τις  κατασχέσεις των Τραπεζών,  θα προστατέψουν το Περιβάλλον ….  χρησιμοποιούν ως φύλλο συκής τα δήθεν “προοδευτικά ατομικά δικαιώματα” όπως η “αυτόματη αλλαγή φύλου”.

Είναι σίγουρο, πως οι πολίτες που τιμώρησαν τους προηγούμενους για να φέρουν τους τωρινούς κυβερνήτες, αυτό είχαν στο μυαλό τους!!!Μόνη τους έγνοια ήταν : το “Σύμφωνο Συμβίωσης” και το δικαίωμα “Αλλαγής φύλου” από τα 15!!
Αντί οι νομοθέτες μας να ασχοληθούν με υπαρκτά κοινωνικά ζητήματα, ασχολούνται  τις ημέρες αυτές στο Κοινοβούλιο, με την επεξεργασία του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπό τον τίτλο «Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου».
Αντί η κοινή γνώμη να ασχοληθεί με τη σοκαριστική δήλωση του Υπουργού Οικονομικών πως δεν θα ζητήσει από τους δανειστές με τους οποίους υποτίθεται “διαπραγματεύεται” να έχουν οι Έλληνες δανειολήπτες το δικαίωμα να εξαγοράζουν τα δάνειά τους στην τιμή που θέλουν να τα εξαγοράσουν και τα ξένα funds ασχολούμαστε με το ποια κόμματα θα ψηφίσουν το ύψιστο ατομικό δικαίωμα της αλλαγής φύλου με μια δήλωση!!
Δίνοντας συνέντευξη στον «ΑΝΤ1», μετά από ερώτηση του δημοσιογράφου κ. Ν. Χατζηνικολάου, ο Ε. Τσακαλώτος σημείωσε –και μάλιστα εμφατικά- ότι «δεν θα το θέσω (το “ασήμαντο” αυτό στους δανειστές μας), γιατί δεν είναι λογικό», γιατί τότε κανείς δανειολήπτης δεν θα πήγαινε να διαπραγματευθεί με την τράπεζα, περιμένοντας την χαμηλότερη τιμή που θα έδιναν τα funds.
Την παραπάνω δήλωση την κάνει ο Υπουργός ο οποίος διαδήλωνε κατά του ΕΝΦΙΑ, ο ίδιος που κακοποιεί στις ομιλίες του στη Βουλή την ελληνική γλώσσα με ένα κρύο χιούμορ και κυρίως αυτός που έχει βυθίσει σε κατάθλιψη την ελληνική κοινωνία με την αντισυνταγματική υπερφορολόγηση επί δικαίων και αδίκων.
Αν ήθελε λοιπόν το πολιτικό μας σύστημα να κρύψει τη γύμνια του θα έπρεπε να δώσει τη δυνατότητα αλλαγής ΑΦΜ με μια δήλωση στους χιλιάδες “κόκκινους” δανειολήπτες και όχι το δήθεν δικαίωμα σε 15χρονους να αλλάζουν με μια απλή δήλωσή τους το φύλο τους!!!!
Τελικά φαίνεται πως  το λεγόμενο πολιτικό σύστημα όχι μόνο έχει καταρρεύσει αλλά αντίθετα επιτελεί ξεκάθαρα και διακομματικά το έργο του. Την αποδόμηση, δηλαδή, ηθικών αξιών και δομών που συγκροτούν τον ενοποιητικό δεσμό της κοινωνίας μας.
Μιλάνε, για «δημοκρατία», αλλά  αυτό που εννοούν δεν έχει καμία σχέση με την Δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδος, αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία, την οποίαν οραματίσθηκαν οι Κλασσικοί του Ευρωπαϊκού Φιλελευθερισμού του 18ου και του 19ου αιώνος ή οι «Ιδρυτές Πατέρες» των ΗΠΑ).
Μιλάνε για μια “δημοκρατία” μιας δικής τους Ελίτ η οποία επιβάλει τις δικές της απόψεις χωρίς να υπηρετούνται καν οι ανθρώπινες αξίες.
Ο μόνος τρόπος ώστε να υπηρετηθούν οι αξίες αυτές και να υπάρξει ηθική συνείδηση των πολιτικών μας προϋποθέτει τη σύνεση και την υπευθυνότητα της λαϊκής βούλησης της οποίας η  απουσία  αποτελεί την συνυπαιτιότητά μας στη γύμνια τους!!


Δημοσιεύθηκε στις 3 October 2017 | 12:38 am


Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του Αλέξη !!!

Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του Αλέξη !!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Κεντρικό ερώτημα αποτελούν για τους δανειστές, οι οβιδιακές μετα-μορφώσεις, που έχουν συντελεσθεί στην Αθήνα. Περικόπτονται επιδό-ματα, τσεκουρώνονται συντάξεις, εκφυλίζεται όλο το εργασιακό μας εποικοδόμημα και όμως ωστόσο απέναντι σε αυτή την κοσμογονία, δεν ανοίγει ρουθούνι που λέει και ο λαός μας !

Στα χρόνια που πέρασα οι ξένοι που αναμίχθηκαν με την περιπέτεια της Ελλάδας, παρατηρούσαν κάθε τρείς και λίγο την Αθήνα να καίγεται, αλλά και να αναστατώνεται το ιστορικό της κέντρο, με πορείες, διαδηλώσεις και μύριες άλλες αντικυβερνητικές πρωτοβουλίες. Αίφνης όλα αυτά σταμάτησαν. Χλιαρές διαδηλώσεις, ελάχιστες πορείες, αλλά και υποστολή των «μπαχαλάκηδων», που πλέον περιορίζουν την δράση τους σε σχολεία.

Τι να έγινε θα αναρωτάτε κανείς ; Μπορεί η ελληνική κοινωνία να προσαρμόστηκε στην οδυνηρή πραγματικότητα. Ίσως να απέβαλε από το DNA της, κομμάτι του θυμού της, αφότου συνειδητοποίησε τη φούσκα της διαπραγμάτευσης και του δημοψηφίσματος ! Μπορεί ακόμα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, να έχει ζαλιστεί από τις αλλεπάλληλες οβιδιακές μεταμορφώσεις της κυβέρνησης, που άλλα εννοεί, άλλα λέει και εν τέλει άλλα πράττει. Πάντως η αδράνεια της κοινωνίας, φαντάζει σαν να έγινε αυτόματα με έναν μηχανισμό και να σταμάτησαν πλέον οι ατέλευτες πορείες και οι οξείες κοινωνικές διαμαρτυρίες, που άλλοτε «πρωταγωνιστούσαν» κεντρικά στα δελτία των ειδήσεων και το ευρωπαϊκό τηλεοπτικό ενδιαφέρον. Ας θυμηθούμε τις οργίλες συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος και τα συναφή. 

Προβάλλει έτσι το ερώτημα, τι μέλλει γενέσθαι αν χάσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ και κερδίσει η «Νέα Δημοκρατία». Θα επανέλθουμε στην πρωτέρα τραγική κατάσταση, με τις καταστροφικές διαδηλώσεις και πορείες και ίσως με μεγαλύτερης πολιτικής έντασης αντιδράσεις – βανδαλιστικές κινητοποιήσεις από τους «μπαχαλάκηδες» και τους συνοδοιπόρους του ; Οι κεντρικοί πολιτικοί παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν διστάζουν να πούνε δημόσια, πως δεν έχουν κάνεναν ενδοιασμό αν παραστεί ανάγκη, να μεταμορφωθούν και πάλι σε ομάδες ακραίας κοινωνικής διαμαρτυρίας, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει, για την δημόσια περιουσία και τις αστικές ελευθερίες των δύσμοιρων πολιτών. Για παράδειγμα των επαγγελματιών, καταστηματαρχών, που πολλές φορές είδαν τις περιουσίες τους και τους κόπους μιας ζωής, να καίγονται και να καταστρέφονται, από τους διαδηλωτές. Ενώ είναι εμφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να μετατοπιστεί πολιτικά προς το κέντρο, αλλά η πολιτική βιοτροπία του σκληρού κομματικού του πυρήνα, τον κρατά προσδεδεμένο, στο ιστορικό του 3%.

Θα είναι εφικτό πλέον για αυτόν να διαδραματίσει τον ρόλο του αντιμνημονιακού ηγέτη, που εξέγειρε τα πλήθη; Και αν το ξανακάνει θα μπορέσει να πείσει την κοινωνία, που τον είδε να υφίσταται τις οβιδιακές του μεταλλάξεις; Ερώτημα που προϊόντος του χρόνου και μάλλον αρνητικά – από τα σημερινά δεδομένα – θα απαντηθεί.

Η πολιτική μας πραγματικότητα δείχνει, ότι ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να αξιοποιήσει πολιτικά και δη στο φάσμα της οικονομίας και της ανάπτυξης, τις μεταλλαγές του και να προχωρήσει στην αναγκαία ανασυγκρότηση του τόπου. Χωρίς αναστολές κάνει λόγο πλέον για ιδιωτικοποιήσεις, για επενδύσεις και για τον μείζονα ρόλο της επιχειρηματικότητας, αλλά ταυτόχρονα δεν προχωράει στις αναγκαίες ρήξεις με το παρελθόν, όταν το βήμα του δεν είναι απελπιστικά βραδύ. Και αυτές οι μεταλλάξεις χωρίς να ανοίξει μύτη στην Αθήνα και με το συνδικαλιστικό κατεστημένο, να έχει υποστείλει τη σημαία του αγώνος ! Θα πρέπει όμως να υπερβεί και τα αναχώματα του κομματικού του ακροατηρίου και να προχωρήσεις στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και στην επανεκκίνηση της οικονομίας, γιατί οι χρόνος τελειώνει και ο τόπος θα οδηγηθεί αναπόδραστα σε αδιέξοδο. Θα είναι αληθινά οδυνηρό για την χώρα, να επανακάμψει ο Αλέξης Τσίπρας και πάλι στην  αντιμνημονιακή του λεοντή – και μάλιστα χωρίς το φωτοστέφανο πια του αντιμνημονιακού ηγέτη που έδυσε γρήγορα – και να επανέλθουμε στην πρωτέρα καταστροφική με τις αριστερές κορώνες και τα δημοψηφίσματα, κατάσταση. Η χώρα πρέπει άμεσα να οδηγηθεί στη κανονικότητα και να προχωρήσει !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 October 2017 | 12:51 am


Παύλος Μπακογιάννης, θα ζει για πάντα στις καρδιές μας

Παύλος Μπακογιάννης, θα ζει για πάντα στις καρδιές μας

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πέρασαν κόλας 25 ολόκληρα χρόνια απο κείνη την αποφράδα μέρα που οι ύπουλες δολοφονικές σφαίρες της τρομοκρατικής 17 Νοέμβρη, αφαίρεσαν την ζωή του αλησμόνητου Παύλου Μπακογιάννη στο γραφείο του στον οδό Ομήρου και πάγωσαν την καρδιά, την ψυχή και τον νου του ελληνικού λαού, γεμίζοντάς τον με άφατη θλίψη και ανείπωτο πόνο. Μια δολοφονία προσβολή πάνω απο όλα στη ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που παράλληλα δεν είχε κανένα ηθικό, πολιτικό και λογικό έρεισμα. Ένας φόνος απευθείας στην καρδιά του δημοκρατικού μας συστήματος, εγγύτερα στη  πολιτική μας αποσταθεροποίηση και με ευτελή και σκοτεινά κίνητρα. Έκλαψε και θρήνησε γοερά κείνη τη σημαδιακή μέρα όλη η Ελλάδα, γιατί έχανε ένα λαμπρό ελληνόπουλο. Έχανε ένα ζωτικό κομμάτι απο την ηθική και πνευματική της ικμάδα. Έχανε την αδάμαστη ψυχή της, το μεγαλείο της ηθικής και πολιτικής της αντίστασης αντίπερα σε κάθε αντιδημοκρατική επιβουλή, σε κάθε έκθεσμη απειλή, σε κάθε κοινωνική και πολιτική δεσποτεία, σε κάθε σκοταδισμό, που ενδύεται δήθεν τον μανδύα των λαϊκών συμφερόντων, για να πλήξει πρωτίστως και πάνω απο όλα τον ίδιο το λαό και τη δημοκρατία. Μοίρα τραγική μάλιστα ο αξέχαστος Παύλος Μπακογιάννης έφυγε βίαια απο την ζωή, την ημέρα που εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η χρηματοδότηση του προγράμματος για την αγαπημένη του Ευρυτανία - που τόσο παράφορα αγαπούσε- την οποία ο ίδιος είχε προωθήσει.

Ο Παύλος Μπακογιάννης σάρκωσε όσο λίγοι δημόσιοι άνδρες μας στην ταραγμένη απο ποικίλες πολιτικές και ηθικές αναστατώσεις μεταπολιτευτική πολιτική μας σκηνή, το πρότυπο της ελευθερίας του πνεύματος, της ηθικής και πολιτικής ανεξαρτησίας και της απαράμιλλης δημιουργικότητας των Ελλήνων. Που κατορθώνουν πάντα αντίθετα στην αντιδρομή και τις δυσκολίες των καιρών, να μετατρέψουν την κακή συγκυρία σε ευλογία και δημιουργία. Το ταπεινό επαρχιωτόπουλο του τραγικού παπά απο την Ευρυτανία, που ξεκίνησε διέποντας πλήθος απο επιστημονικά και ακαδημαϊκά αριστεία απο την έντιμη φτώχεια, για να φθάσει σε δυσθεώρητα ηθικά και κοινωνικά ύψη και να διατρανώσει το υψηλό ηθικό και  δημοκρατικό φρόνημα του ελληνικού λαού, απέναντι στην ασχήμια της απριλιανής δικτατορίας, στην ελεύθερη φωνή της Ντόιτσε Βέλε. Ο ηθικά ευγενής και λαμπρός πολιτικός, που εμπνεύστηκε, οραματίστηκε και με πρωτοβουλίες του σάρκωσε την ηθική ενότητα του λαού μας – απέναντι στις διχοστασίες, τα μίση και τα πάθη του επάρατου εμφυλίου πολέμου – με την ψήφιση στη Βουλή του Νομοσχεδίου για την «Εθνική Συμφιλίωση» το καλοκαίρι του 1989. Το απαράμιλλο ελληνόπουλο, που με την απαρασάλευτη πίστη στις κλασικές αξίες ζωής των Ελλήνων, αντλώντας συνάμα δύναμη απο την ατίμητη πολιτισμική μας μήτρα την Ορθοδοξία, κατάφερε να διαγράψει στη ζωή του μια λαμπρή καμπύλη προόδου και ηθικής ευημερίας, έξοχο ηθικό παράδειγμα, για κάθε νέο παιδί που βγαίνει στην αρένα της ζωής, με όνειρα, στόχους και ελπίδες, έστω και αν έχει να αντιμετωπίσει πλήθος απο αντιξοότητες και δυσκολίες. Ο εμπνευσμένος και φωτισμένος τέλος πολιτικός, που κρατούσε μέσα του άσβεστο το όνειρο για την ηθική και πολιτική ενότητα του λαού μας – απαράβατου όρου για να προοδεύσει και να ευδοκιμήσει κοινωνικά και οικονομικά –στο στείρο άνυδρο και γκρίζο, απο την ιδιοτέλεια και την  ευτέλεια πολιτικό μας πεδίο. Το όνειρο, η ελπίδα, το ασίγαστο πάθος  για δημιουργία και η ηθική λεβεντιά της αδάμαστης ελληνικής ψυχής, που ξεπερνάει πάντα τους ριπτασμούς της ζωής και κατορθώνει να μετατρέψει τις μεγάλες δυσκολίες σε πρόοδο και ευημερία. Και που πάραυτα δεν ήρκεσαν όλα αυτά τα σπουδαία ηθικά επιτεύγματα απο το λαμπρό ελληνόπουλο, για να απολαύσει το απαράγραπτο δικαίωμά του στη ζωή, αφού έπρεπε να πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στους κύκλους της πολιτικής μας αποσταθεροποίησης και ανωμαλίας.

Ο Παύλος Μπακογιάννης γεννήθηκε στο χωριό Βελωτά του Δήμου Προυσσού της Ευρυτανίας το 1935. Γιός ενός ταπεινού ιερέα του πάπα Κώστα και της Ειρήνης Μπακογιάννη, μεγάλωσε και έκανε τα πρώτα του βήματα στη ζωή, με πολλές δυσκολίες. Προικισμένος ωστόσο με ακαταδάμαστη ευφυΐα, φιλομάθεια και έξοχες πνευματικές αρετές, αμέσως ξεχώρισε και έδειξε ότι θα διαδραμάτιζε μεγάλους ρόλους στην ελληνική κοινωνία. Αποπεράτωσε τις γυμνασιακές τους σπουδές την Πάτρα, εισήχθη και τελείωσε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και έφυγε σε ηλικία 25 ετών για την Γερμανία, για να εργαστεί, αλλά και να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές. Έλαβε πτυχίο Πολιτικής Οικονομίας και Πολιτικών Επιστημών απο τα Πανεπιστήμια Μονάχου, Τύμπιγκεν και Κωστάντσας (Konstanz) στο πανεπιστήμιο της οποίας ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών. Ενώ στο πανεπιστήμιο του Μονάχου δίδαξε πολιτικές επιστήμες και δημοσιογραφία, για αρκετά χρόνια, γνωρίζοντας ως φοιητήτριά του και την μετέπειτα γυναίκα του Ντόρα Μητσοτάκη.

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 ξεκίνησε δημοσιογραφική καριέρα στη Ραδιοφωνία της Βαυαρίας και με την ελληνόφωνη εκπομπή του, έγινε η ψυχή και η ηθική απαντοχή των απανταχού Ελλήνων της Γερμανίας. Αγαπήθηκε και θαυμάστηκε στην Γερμανία απο τους Έλληνες μετανάστες αληθινά σαν είδωλο. Και όταν ενέσκηψε στην Ελλάδα το καθεστώς της ανομίας των Αθηνών, προέταξε σθεναρή αντίσταση, καλώντας όλους τους Έλληνες της υφηλίου σε ένα μεγάλο κοινό αγώνα, για την αποτίναξη της πολιτικής μας τυραννίας και την επάνοδο στην δημοκρατική ομαλότητα. Υπήρξε το σύμβολο στην Γερμανία, αλλά και ευρύτερα στην Ευρώπη, μαζί με άλλους σπουδαίους αντιστασιακούς μας θύλακες, των ελεύθερα σκεπτόμενων Ελλήνων, αλλά και κεντρικό ορμητήριο εκπόρευσης σοβαρών αντιδικτατορικών κινήσεων. Για τούτη εξάλλου την ατίμητη συμβολή του στην δημοκρατία τιμήθηκε και αγαπήθηκε απο τον λαό μας, με όλη την θέρμη της ζεστής και οικουμενικής ψυχής του. Μέσα απο την ιστορική εκπομπή του στην Γερμανία, που μεταδίδετο στην Ελλάδα, μέσω της Ντόιτσε Βέλε, σάλπισε ένα θούριο αντίστασης και αγώνα, πρός όλους τους ελεύθερα σκεπτόμενους Έλληνες, για να πυκνώσουν τις τάξεις του αντιδικτατορικού αγώνα. Και μαζί με άλλους ακόμα σπουδαίους αγωνιστές της δημοκρατίας, σηματοδότησε την πολιτική μας άνοιξη και την επάνοδο στη δημοκρατική ομαλότητα.

Με την πτώση της χούντας το 1974 ο Παύλος επέστρεψε στη Ελλάδα και ανέλαβε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε την Ντόρα Μητσοτάκη, τ. Υπουργό Εξωτερικών, τ. Δήμαρχο Αθηναίων και νυν βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και απέκτησαν δυο εξαιρετικά παιδιά τον Κώστα Δήμαρχο σήμερα Καρπενησίου και την Αλεξία.  Το 1985 ανέλαβε πολιτικός σύμβουλος του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Μητσοτάκη και τον Ιούνιο του 1989 εξελέγη βουλευτής Ερυτανίας. Στη  μακρά δημοσιογραφική του πορεία-σταδιοδρομία ο Παύλος Μπακογιάννης εργάσθηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» και αργότερα έγινε εκδότης και διευθυντής του εβδομαδιαίου περιοδικού «ΕΝΑ». Το αλγεινό πρωινό τις 26 Σεπτεμβρίου του 1989 έπεσε νεκρός ύπουλα δολοφονημένος, απο τις σφαίρες της τρομοκρατικής 17 Νοέμβρη.

Το φωτεινό, εμπνευσμένο και ηθικά ευγενές όμως πολιτικό και κοινωνικό σήμα του αλησμόνητου Παύλου, όπως και η αδέσμευτη φωνή και η ελεύθερη σκέψη του, που σηματόδότησαν την δημοκρατική αντίσταση και το αδούλωτο φρόνημα των ελεύθερων Ελλήνων, απέναντι στην χουντικά ανομία των Αθηνών, θα μείνουν για πάντα ανεξάλειπτα στις καρδιές και την ψυχή όλων των Ελλήνων. Αντίο αλησμόνητε Παύλο, αντίο λεβέντη της έντιμης φτωχολογιάς και της βρυσομάνας ηθικά ελληνικής επαρχίας, που σάρκωσες το όνειρο και την ακατάλυτη δύναμη δημιουργίας των Ελλήνων, στην αχανή λεωφόρο του χρόνου. Αντίο ασυμβίβαστε και μαχητικέ δημοκράτη, που σήκωσες κάποτε λεβέντικα στους μεγάλους και περήφανους ώμους σου, την αντίσταση και το δημοκρατικό φρόνημα των αδούλωτων ελλήνων.Αντίο ευγενή και ωραίε άνθρωπε, που τίμησες με όλη τη θέρμη και την ζέση της αγνής ψυχής σου, την Πανανθρώπινη αξία, πέρα και πάνω, απο κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές διχοστασίες, κατά το απαράμιλλο «Ως χαρίεν εστ ο άνθρωπος όταν άνθρωπος η» (πόση χάρη έχει ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος).

Σε αποχαιρετά η ραδιοφωνική φωνή της Ντόιτσε Βέλε, σε αποχαιρετούν οι αδέσμευτοι και ελεύθεροι Έλληνες. Σε αποχαιρετούν όλοι άνθρωποι με δημοκρατικό φρόνημα, που ημπορούν να σηκώνουν την κεφαλή, πάνω απο τα κύματα κάθε δεσποτείας και σκοταδισμού. Σε αποχαιρετά ή έντιμη φτωχολογιά και η περήφανη ελληνική επαρχία.Σε αποχαιρετά όλη η Ελλάδα του φωτός, της ελευθερίας του πνεύματος και της δημιουργίας. 

Παύλο, Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 26 September 2017 | 1:59 am


Για ένα νέο μοντέλο ηγεσίας …

Για ένα νέο μοντέλο ηγεσίας …

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο πολιτικός ηγέτης δεν προσδιορίζεται από το κατά πόσον λέει αλήθειες ή ψέματα. Αλλά από το πόσο έχει την ηθική δύναμη και το πολιτικό νεύρο, σε κρίσιμες ώρες για την πατρίδα του, να διαφοριστεί από τα συνθήματα του καιρού του, εναντιούμενος στο λαϊκό αίσθημα και να πράξει ότι αληθινά είναι ωφέλιμο για τον τόπο του.

Χαρακτηριστικό είναι εδώ από το πάνθεον της ιστορίας, το παράδειγμα του μεγάλου Ελευθερίου Βενιζέλου, με την στάση που παίρνει στο ζήτημα της αναθεωρητικής συνέλευσης, μετά μάλιστα από το ιστορικό κίνημα στο Γουδί. Η Ελλάδα μόλις είχε βγεί από ένα αντιμοναρχικό κίνημα και φυσούσε ούριος άνεμος για την ριζική αναδιάρθρωση του πολιτικού μας τοπίου, κάτι όμως που θα ήταν και επιζήμιο. Στον λόγο που εκφωνεί ο Βενιζέλος στην πλατεία Συντάγματος, το πλήθος παραληρεί φωνάζοντας διαρκώς για την επικείμενη Συνέλευση «Συντακτική» ! Αλλά ο Βενιζέλος με την φωνή της σύνεσης και της σπάνιας πολιτικής του οξυδέρκειας, κόντρα στο θεριεμένο λαϊκό κύμα του Συντάγματος, σκίζει τον αέρα νοερά με μια φωνή επιβλητική «Είπα Αναθεωρητική» ! Κείνη την ώρα είχε γεννηθεί ένας ηγέτης, που θα άλλαζε την μοίρα του τόπου και με τα όποια λάθη του.

Με αντίστοιχη αποφασιστικότητα και οξυδέρκεια ο σπουδαίος Κώστας Καραμανλής, οσμιζόμενος την κλαγγή της ιστορίας, θα απευθυνθεί προς το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά στην Βουλή και θα πεί με το γνωστό του «πρωτόγονο» αυστηρό στυλ «είτε το θέλετε, είτε όχι ανήκομεν είς την Δύσιν». Και ήθελε γερό πολιτικό νεύρο ως ηγέτης, για να πάρει μια τόσο θαρραλέα στάση για το καλό του τόπου. Η Ελλάδα είχε εξέλθει από μια δικτατορία, με τον αντιαμερικανισμό και το αντιδυτικό λαϊκό αίσθημα να είναι σε έξαρση. Και όμως είχε το σθένος να πάει κόντρα στο συρμό, για να προστατεύσει αληθινά τα συμφέροντα της χώρας. Είχε βαθιάν επίγνωση, ότι ως λαός γοητευόμαστε από τα ψέματα και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Αλλά με το «πρωτόγονο» δωρικό του στυλ, ενεργοποίησε την κρίση του έλληνα, την ώρα που τον είχε κυριεύσει το συναίσθημα.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο γρανιτένιος Κρήτης πολιτικός Κώστας Μητσοτάκης, με ανένδοτη αποφασιστικότητα, είχε επιχειρήσει μια ομάδα κρατικοποιήσεων, με χαρακτηριστικότερη αυτή των λεωφορείων της ΕΑΣ, συγκρουόμενος σφόδρα με το λαϊκό αίσθημα και τις συντεχνίες, σε μια περίοδο που ο κρατισμός του ΠΑΣΟΚ, είχε γίνει εθνική μας κουλτούρα. Τότε μάλιστα χαρακτηριστικά ελέγετο από τους δημοσιογράφους, πως είχε συγκρουστεί ακόμα και με τα αγάλματα !!!  Ήταν πελώριος ηγέτης ο Κρητικός και βεβαίως έφερε τα γονίδια – μικρανηψιός του – του μέγα Ελευθερίου Βενιζέλου.

Δυστυχώς ο ελληνικός λαός αποθεώνει όσους κολακεύουν τα ταπεινά ένστικτά του και όσους πολιτικούς ηγέτες πάνε με το συρμό, με το ρεύμα. Και εθίστηκε μάλιστα στο να αναγορεύει ως ηγέτες, «δυνατούς» και «αποτελεσματικούς», όσους έχουν αναγάγει το ψέμα και τις απατηλές υποσχέσεις, σε πολιτική τέχνη. Αυτούς που συνεγείρουν με τις παραισθησιογόνες ρητορείες τους το συλλογικό φαντασιακό  και δημιουργούν ευχάριστες παραισθήσεις και ωραιοποιημένες εικονικές πραγματικότητες. Αλλά με αυτό το μοντέλο πολιτικών αρχηγών, των ευχάριστων λαϊκά και καταφερτζήδων, φθάσαμε ως χώρα και ως λαός, στο χείλος του γκρεμνού. 

Είναι καιρός όμως ως συνειδητοποιημένος πλέον και ώριμος λαός, μετά τα όσα τραγικά μνημονιακά έχουν επισυμβεί στον τόπο, να αναζητήσουμε ένα νέο μοντέλο πολιτικής ηγεσίας. Ένα μοντέλο που θα προτάσσει τα αληθινά συμφέροντα του τόπου και την μεσομακροπρόθεσμη κοινωνική και οικονομική του ευημερία και όχι τα πρόσκαιρα δικά του μικροκομματικά συμφέροντα, που οδηγούν στις γνωστές πλέον εθνικές τραγωδίες !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 21 September 2017 | 12:48 am


Νίκος Σταυρίδης Ο έξοχος Σαμιώτης της κωμωδίας μας !!!

Νίκος Σταυρίδης
Ο έξοχος Σαμιώτης της κωμωδίας μας !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Άλλοτε ως γεροντοπαλίκαρο, κάποτε ως ξιπασμένος με τα κοριτσόπουλα εξηντάρης, ενίοτε ως επιπόλαιος ανύπαντρος μεγαλεπιχειρηματίας, που σκορπούσε απερίσκεπτα στα μπουζούκια τα λεφτά του, ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε ένας μεγάλος έλληνας κωμικός, που αποτύπωσε αδρά το  καλλιτεχνικό του στίγμα του στην καρδιά μας. Στα δίσεκτα χρόνια των μεταπολεμικών μας δεκαετιών, που τα σκίαζαν οι οικονομικές δυσπλασίες, ο σπουδαίος κωμικός μας πρόσφερε άφθονο γέλιο και αποτέλεσε την ηθική απαντοχή για πολλούς βασανισμένους απο την φτώχεια Έλληνες, που στην ανεπανάληπτη φιγούρα του, διασκέδαζαν και ξέχναγαν τα προβλήματά τους. 

Ο Νίκος Σταυρίδης δεν ευτύχησε να έχει στην καριέρα του δόκιμες θεατρικές σπουδές, που θα τον όπλιζαν με το προβλεπόμενο θεωρητικό οπλοστάσιο. Έτσι με μόνα εφόδια το έμφυτο ταλέντο του, την ισχυρή του θέληση, αλλά και την ακατάβλητη αγάπη του για την κωμωδία, που για αυτόν ήταν βίωμα ζωής, ξεκίνησε την μακρά καλλιτεχική του πορεία, για να αναδειχθεί σε έναν απο τος κορυφαίους κωμικούς μας. Ο μεγάλος μας κωμικός είδε το φως της ζωής, στο βαθύ της Σάμου το 1910. Και ήταν απο την παιδική του κιόλας ηλικία, έκδηλα τα αξιόλογα καλλιτεχνικά του τάλαντα. Μάλιστα το 1929 θα κάνει πρόβα τζενεράλε στην καλλιτεχνική του διαδρομή, ανεβαίνοντας στο παλκοσένικο στην παράσταση «Λοβιτούρα». Όμως δεν ήταν ελπιδοφόρα η συνέχεια.Θα αποζητήσει το μεροκάματο για να ζήσει, χτυπώντας την πόρτα σε διάφορα θέατρα, λειτουργώντας αρχικά σαν τραγουδιστής. Αλλά επι ματαίω. Μάλιστα η «αποτυχία» του σε ένα νούμερο που τον έβαλαν να παίξει στο θέατρο «Έντεν» του Θησείου, με την κραταιά τότε Κούλα Γκιουζέπε, θα τον οδηγήσει στην απελπισία. Απογοητευνένος πίνει ένα μπουκάλι ούζο και παίρνει τον δρόμο για την Ακρόπολη, προκειμένου να αυτοκτονήσει. Ωστόσο το αλκοόλ, θα τον κάνει να «ξεχάσει» και έτσι διεσώθη η ζωή του.

Γύρω στα 1939 ωστόσο, ο Νίκος Σταυρίδης κάνει πιο συστηματικά την εμφάνισή του στα θεατρικά σχήματα της εποχής και κατορθώνει μετά απο κάποιες καλές εμφανίσεις του, να εδραιωθεί και να «μπεί» στο σανίδι. Καταπιάνεται αρχικά με την οπερέτα που τότε «σαρώνει» τον καλλιτεχνικό χώρο και εν συνεχεία με την επιθεώρηση, που επίσης γνωρίζει μέρες δόξης λαμπρές. Όμως μέσα απο αυτό το μαχητικό και επιτυχημένο θεατρικό του άνοιγμα, έχει αρχίσει να ανατέλει το άστρο του Νίκου Σταυρίδη. Έτσι δημιουργώντας θεατρικά σχήματα με τους επίσης επιτυχημένους μας κωμικούς Ρένα Βλαχοπούλου, αδελφές Καλουτά, Τάκη Μηλιάδη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Μαρίκα Νέζερ κ.α. και για μια δεκεπανταετία ήτοι 1942-1958, κάνει περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό και αναγνωρίζεται απο το θεατόφιλο κοινό, ως ένας απο τους καλύτερους κωμικούς μας. Περί τις 100 θατρικές παραστάσεις, είναι η αποκομιδή της εργώδους παρουσίας του Νίκου Σταυρίδη αυτό το διάστημα, στις οποίες προεξάρχουν οι «Εκατό χιλιάδες δολάρια», «Δέκα μέρες στο Παρίσι», «Η αυτού εξοχότης...εγώ», «Ο Ηλίας του 16-ου» κ.α.

Αν και κατ΄εξοχήν θεατρικός κωμικός ο Νίκος Σταυρίδης, έστω και με χρονική υστέρηση, θα αφήσει αδρά το καλλιτεχνικό αποτύπωμά του και στην μεγάλη οθόνη. Θα παίξει και θα πρωταγωνιστήσει σε πλήθος κινηματογραφικών μας ταινιών, προσφέροντας άφθονο γέλιο, που θα καταγραφούν στα διαμάντια του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας. Την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση θα κάνει το 1950, στην ταινία της Φίνος Φίλμ «Έλα στο θείο» και μέχρι το 1972, θα συμμετάσχει σε πάνω απο 120 ταινίες. Μεταξύ αυτών που θεωρούνται ατίμητο ηθικό κεφάλαιο για την μεγάλη μας οθόνη, προεξάρχουν οι : «Οι παπατζήδες» (1954), «Μπαρμπαγιάννης ο κανατάς» (1957), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Γραφείο συνοικεσίων» (1956), «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση», (1958), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Σταμάτης και Γρηγόρης» (1962), «Η Αθήνα την νύχτα» (1962), «Η χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα» (1960), «Ο αδελφός μου ο τροχονόμος» (1963), «Κορόϊδο γαμπρέ» (1962), «Ζητείται τίμιος» (1963), «Ξύπνα καημένε Περικλή» (1969), «Ψυχραιμία Ναπολέων» (1968), «Ο άνθρωπος ρολόϊ» (1972) κ.α.

Αν διακρίθηκε όμως για το ακατάβλητο καλλιτεχνικό του τάλαντο στην κωμωδία ο Νίκος Σταυρίδης, ξεχώρισε και για το ευγενές κοινωνικό του ήθος. Απλός, προσηνής και μακριά απο τα σταριλίκια της εποχής του, έδινε τον τόνο του ωραίου και καλωσυνάτου ανθρώπου. Προτιμούσε να απολαμβάνει τις συμμετοχές του, παρακολουθώντας σαν απλός θεατής τις ταινίες του σε θερινά σινεμά, παρά να πηγαίνει στις επίσημες και μεγαλοπρεπείς πρεμιέρες. Ενω απο τις μεγάλες του αγάπες αποτελούσε η ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς, την οποία αδιαλείπτως παρακολουθούσε. Πλήρης δόξης και ημερών, απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην Σάμο, στις 12 Δεκεμβρίου 1987 και στις 14 Δεκεμβρίου κηδεύτηκε στην Κηφισιά. Ήταν τελικά ένας λαμπρός κωμικός μας, αυτός ο ξεχωριστός Σαμιώτης που με το «πονηρό», αλλά γεμάτο καλωσύνη ύφος του έλεγε την ατάκα «Χε, χε, ο φίλος μου ο Νικολάκης απο την Αμαλιάδα» !!! και δονούσε τις καρδιές μας απο γέλιο...

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 21 September 2017 | 12:32 am


Ανεκλάλητη κατάνυξη για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στον ιερό ναό ΥψώσεωςΤιμίου Σταυρού, Κολωνού

Ανεκλάλητη κατάνυξη για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, 
στον ιερό ναό ΥψώσεωςΤιμίου Σταυρού, Κολωνού

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την πάνδημη συμμετοχή των κατοίκων του 4-ου Διαμερίσματος της Αθήνας, αλλά και των γύρω περιοχών, εορτάστηκε πανηγυρικά στις 14-9-17, στον ομώνυμο ναό του Κολωνού επι της οδού Λένορμαν, η κορυφαία εορτή της Χριστιανοσύνης της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Στην κατάφορτη από ηθική κατάνυξη θρησκευτική τελετή, που στην κυριολεξία βούλιαξε από κόσμο, χοροστάτησε ο σεπτός Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας  κ.κ. Κλεόπας, που με την ηθικά ευγενή παρουσία του λάμπρυνε την εορτή και της προσέδωσε υψηλό κύρος, συλλειτουργώντας με άλλους ιερείς της Αρχιεπισκοπής και άλλων μητροπό-λεων. Εθελοντές του ναού, με την αρωγή του ενοριακού συμβουλίου είχαν στολίσει ωραία τον ναό, που δέσποζε σημαιοστολισμένος και εξέπεμπε και αυτός έναν ωραίο συμβολισμό, στην σπουδαία αυτή η ημέρα της Ορθοδοξίας. Αλλά κυρίαρχο ήταν προπαντός σε όλους τους πιστούς που συμμετείχαν, το συναίσθημα της κατάνυξης και της ηθικής έξαρσης, για την πανηγυρική εορτή του μεγάλου χριστιανικού συμβόλου μας, του «φύλακος πάσης της οικουμένης», του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. !!!

Μετά τον πανηγυρικό εσπερινό επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του Τιμίου Σταυρού, στους πέριξ της εκκλησίας δρόμους, υπο τους χαρμόσυνους παιάνες των Φιλαρμονικών του Δήμου Αθηναίων και της Πυροσβεστικής, που έντυσαν αισθητικά με τις ευφρόσυνες μελωδίες τους την πομπή. Ενώ ένδακρυς ο λαός του 4-ου Διαμερίσματος από τις πολυκατοικίες, έραινε με άνθη τον Τίμιο Σταυρό και προσεύχονταν ευλαβικά στην χάρη του, για να αντλήσει δύναμη και ηθικό κουράγιο, στους σκληρούς και αναθεωρητικούς καιρούς μας - του πυρός και του σιδήρου, όπως θα έλεγε και ο μεγάλος μας διδάχος Ευάγγελος Παπανούτσος- και να αντεπεξέλθει στα δυσεπίλυτα προβλήματα των ημερών.

Κατά την απόλυση, ο ευλαβικός Μητροπολίτης κ-ος Κλεόπας, που με υποδειγματική σεμνότητα και χριστιανική αγάπη χαιρετούσε τους πιστούς και ιδίως τα μικρά παιδιά – τα οποία όπως εμφατικά δήλωσε αποτελούν το μέλλον της Ελλάδος και του κόσμου όλου – διεβίβασε το διάστικτο από ευγένεια και ανθρώπινη φιλότητα μήνυμα του προκαθημένου της Ελλαδικής εκκλησίας Αρχιεπισκόπου μας κ.κ. Ιερωνύμου, ευχαρίστησε εγκάρδια τον αδελφικό του φίλο και προϊστάμενο του ναού πατέρα κ-ο Νικόλαο Κούβαρη, του οποίου και ήταν έκδηλη σε κάθε σημείο του ναού και της σεμνής τελετής, η ηθική μέριμνα και φροντίδα και απηύθυνε έναν εξαίσιο ηθικά χαιρετισμό, που συγκίνησε τους πιστούς, για τα βαθιά ηθικά και ιδεοφόρα μηνύματά του. Στους δύσκολους καιρούς μας είπε ο σεπτός ιεράρχης, δεν πρέπει να απολέσουμε το κουράγιο και την πίστη μας, αλλά να αντλήσουμε ακένωτες δυνάμεις από τα δροσερά νάματα της Ορθοδοξίας και του ατίμητου παγκοσμίως ελληνικού πολιτισμού και να επανατροχιοδρομήσουμε την πατρίδα μας και πάλι σε πορεία προόδου και ευημερίας.

Μαζί και εμείς δυναμικά στην πάνσεπτη τελετή με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτο-βουλίας "Η Αθήνα είμαστε εμείς" κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα εκλεκτά στελέχη της, για να αντλήσουμε ηθική δύναμη απο τον ζωοποιό σταυρό και να εκφράσουμε την ευλάβειά μας, στο κορυφαίο σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

Και του χρόνου με υγεία Χριστιανοί και ο φύλαξ πάσης της οικουμένης ζωοποιός και Τίμιος Σταυρός, να σκέπει τα βήματά σας και να χαριτώνει τις οικογένειές σας. Να σας δίνει υγεία και κάθε ηθική ευτυχία στην άξια και ενάρετη ζωή σας. 

Ο ελληνισμός όπως ευστόχως επεσήμανε ο εμπνευσμένος ιεράρχης Αρχιεπίσκοπος Σουηδί-ας και πάσης Σκανδιναβίας κ.κ. Κλεόπας, αναγεννημένος από την τιμαλφή πολιτισμική του μήτρα την Ορθοδοξία, θα επικρατήσει και θα συνεχίσει αμείωτα να προσφέρει στην ανθρωπότητα, ανεκτίμητα δώρα ήθους και πολιτισμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2017 | 1:00 pm


Δάφνινο στεφάνι στην απαράμιλλη Ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη

Δάφνινο στεφάνι στην απαράμιλλη Ελληνίδα
Λέλα Καραγιάννη

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πως θα μπορούσε να ξεφύγει απο την οικογενειακή ιστορική της μοίρας, που είχε με αγώνες αυτοθυσίας και ηρωϊσμού ποτίσει το δέντρο της ελευθερίας, η σύγχρονη Μπουμπουλίνα της αντίστασης κατά των γερμανών Λέλα Καραγιάννη; Υπόδειγμα ελληνίδας πατριώτη, εμπνευστικό παράδει-γμα αυτοθυσίας και ηρωϊσμού που αντίκρυσε με ελληνική λεβεντιά το εκτελεστικό απόσπασμα των σιδερόφραχτων ναζιστών, πρότυπο ευγενούς μητέρας που σε δίσεκτες ώρες της ιστορίας αναδέχθηκε βαρύ πατριωτικό φορτίο, αλλά δεν απεμπόλησε τον μητρικό της ρόλο, η απαράμιλλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη πρόσφερε την ζωή της για την ελευθερία της πατρίδας και κατέκτησε περίλαμπρη θέση στον πρόναο των ελληνίδων μαρτύρων του έθνους. Περιεβλημένη με την αχλή και την δόξα της ηρωϊδος του έθνους, επτά δεκαετίες απο την θυσιαστική της έξοδο απο την ζωή, αποτελεί ιδεώδες παράδειγμα ηθικής έξαρσης και ψυχικής ανάτασης, για να αντλήσουμε σήμερα την δύναμη και το κουράγιο να ξεπεράσουμε την πλατιά κοινωνική και πολιτισμική κρίση που μας μαστίζει σαν κοινωνία και «κάνοντας άλμα πιο γρήγορο απο την φθορά» στα λόγια του νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη, να επανατροχιοδρομηθούμε στην ανάπτυξη και την ηθική ευημερία.

Η Λέλα Καραγιάννη, είχε πολυσχιδή συμμμετοχή στην αντίσταση κατά των ναζιστών κατακτητών και πρόσφερε πολυεπίπεδα στον αγώνα. Με κορυφαία πράξη της αντιστασικής της παρουσίας, την εκτέλεσή της απο το εκτελεστικό απόσπασμα, τα χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου του 1944. Κατά τραγική ειρωνεία ένα μήνα πρίν την απελευθέρωση της Ελλαδος, απο τον γερμανικό ζυγό. Δεν πρόλαβε η μεγάλη ελληνίδα, να την στεφανώσει η πολυπόθητη Λευτεριά. Η θρυλική μπουμπουλίνα της κατοχής, δεν περιορίστηκε στην προσωπική της συμμετοχή στην αντίσταση, αλλά πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στρατηγικού χαρακτήρα στον αγώνα. Φυγάδευσε άγγλους στρατιωτικούς στο εξωτερικό, περιέθαλψε έλληνες φαντάρους που γύριζαν απο τον μέτωπο, έκρυβε επιμελώς σε σπίτια που είχε νοικιάσει για τον σκοπό αυτό έλληνες πατριώτες της αντίστασης, εξέδωσε πλαστά διαβατήρια σε πολλούς συμμάχους αξιωματικούς και οργάνωσε πρότυπο δίκτυο κατασκοπείας, που αποσπούσε με πολύ μεθοδικό τρόπο πολύτιμες πληροφορίες απο την γκεστάπο, την ιταλική διοίκηση και τις αρχές ασφαλείας της κατοχής, δρομολογώντας την εκτέλεση σαμποτάζ στις κομβικές γραμμές εφοδιασμού των κατακτητών, σε αποθήκες πυρομαχικών κ.α. Σημαντική ήταν όμως η αρωγή της Λέλας Καραγιάννη και πρός τις ανάρτικες ομάδες. Τις τροφοδοτούσε με άφθονο πολεμικό υλικό, το οποίο περιέρχονταν στα χέρια της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», που θα ιδρύσει όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά και με μεγάλες ποσότητες φαρκακευτικού υλικού απο το οικογενειακό φαρμακείο του ανδρός της, ο οποίος πέρα απο την αρωματοποιΐα και το φαρμακείο, διατηρούσε συνάμα και μεγάλη φαρμακαποθήκη. Ξεχωριστή είναι εδώ όπως αποκαλύπτει ο μικρός ήρωας της αντίστασης γιός της Λέλας Καραγιάννη, Βύρων Καραγιάννης, η προσφορά του Ζήσιμου Παρρίδου.Ο λαμπρός αυτός πατριώτης και με υπόδειξη της Λέλας, στο πλάι της οποίας υπήρξε βασικό αντιστασιακό στέλεχος, δεν φοβήθηκε να καταταγεί εθελοντικά στο γερμανικό στρατό ως μάχιμος διερμηνέας του Τάγματος Χόλμαν, της Μεραρχίας Βραδεμβούργου, μέλημα της οποίας ήταν η δίωξη και εξόντωση των αντάρτικων ομάδων στην Στερεά Ελλάδα και αλλού. Ο ατρόμητος πατριώτης υποδυόμενος τον επικίνδυνο αυτό ρόλο, κατόρθωνε να αποσπά πολύτιμες πληροφορίες απο τους γερμανούς, για τις κινήσεις του ζωτικού για την έκβαση των αντιστασιακών δράσεων Τάγματος Χόλμαν, αφετέρου να τροφοδοτεί με πλήθος απο πυρομαχικά, πολεμοφόδια και άλλα αντίστοιχα χρειαζούμενα, την ομάδα της «Μπουμπουλίνας». Στην κυριολεξία η απαράμιλλη αυτή ελληνίδα είχε στήσει έναν μικρό στρατό, που κινούμενος με άκρα μυστικότητα κάτω απο την μύτη του κατακτητή, πρόσφερε υπερπολύτιμες υπηρεσίες στην αντίσταση.

Η Λέλα Καραγιάννη είδε το φως της ζωής στην Λίμνη της Ευβοίας το 1899. Ήταν κόρη του Αθανάσιου Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Και ήρε την καταγωγή της εκ μητρογονίας, απο την θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα του ΄21. Παντρεύτηκε στην Αθήνα, τον φαρμακοποιό Νικόλαο Καραγιάννη και απέκτησε μαζί του επτά παιδιά. Που μπολιασμένα και αυτά στο ιδεώδες της ελευθερίας, αγωνίστηκαν με ηθική ζέση και πατριωτικό ενθουσιασμό με κάθε πρόσφορο μέσο στην υπόθεση της ελευθερίας. Δεν είχαν την απαιτούμενη ηλικία για να στρατευτούν, ωστόσο αποφασισμένα παντί σθένει να συνδράμουν την προσπάθεια του αγώνα κατετάγησαν στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού, για να ανακουφίσουν τους πάσχοντες στρατιώτες και αντιστασιακούς μας και για να μεταφέρουν άπειρες φορές με κίνδυνο της ζωής τους κάτω απο τις μύτες των Γερμανών, σακίδια με πολεμοφόδια στους συνδέσμους της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» που θα ιδρύσει η απαράμιλλη μητέρας τους. Τα τέσσερα απο τα μεγαλύτερα αδέλφια κορίτσια και αγόρια της Λέλας Καραγιάννη, κατετάγησαν στον Ευθρό Σταυρό και μετά απο μια σύντομη εκπαίδευση, έγιναν τραυματιοφορείς και η αδελφή τους Ιωάννα, υπηρέτησε ως τραυματιοφορέας στους συρμούς, στην μεταφορά των τραυματιών απο το Μέτωπο.

Αναμφίβολα το πελώριο ηθικό φορτίο της συμμετοχής της οικογένειάς της στην εθνεγερσία του ΄21, σημάδεψε ανεξίτηλα τα κατοπινά βήματα της Λέλας Καραγιάννη και της σφυρηλάτησε ένα ακατάβλητο πατριωτικό αίσθημα. Με το που φθάνουν τα κατοχικά στρατεύματα στην Αθήνα, η απαράμιλλη Λέλα Καραγιάννη, συστήνει αντιστασιακή ομάδα. Πρώτα μέλη της οργάνωσης; Μα φυσικά η οικογένειά της, που δεν φείδεται κόπων και ηθικών δυνάμεων για να προσφέρει στην πατρίδα. Στρατεύονται στην προσπάθεια ο σύζυγός της Νικόλαος και τα παιδιά της Ιωάννα, Ηλέκτρα, Γιώργος, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη. Ορμητήριό τους ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το οικογενειακό φαρμακείο στην οδό Πατησίων, μέσα απο τα οποία οργανώνουν τις πρώτες αντιστασιακές τους πράξεις. Σταδιακά οργανώνουν δίκτυο περίθαλψης, απόκρυψης και φυγάδευσης στρατιωτών, που είχαν διαφύγει της αιχμαλωσίας, αλλά και 140 ακόμα συμμάχων που είχαν ανάγκη φυγάδευσης. Για το σκοπό αυτό η Λέλα θα νοικιάσει τρία σπίτια ακόμα, προκειμένου να μπορεί να κρύβει τους πατριώτες που είχαν ανάγκη. Λίγο αργότερα και καθώς το αντιστασιακό της δίκτυο επεκτείνεται, η μεγάλη ελληνίδα με κέντρο την Μονή του Αγίου Ιερόθεου στα Μέγαρα συστήνει την αντιστασιακή οργάνωση «Μπουμπουλίνα» με κύριο μέλημα την κατασκοπεία και την ένταξη σ΄αυτήν 140 πατριωτών ανδρών και γυναικών. Θα κατορθώσει μέσα απο την «Μπουμπουλίνα» και με άκρα μυστικότητα να αποσπά πληροφορίες απο το Γερμανικό αρχηγείο, το Ναυαρχείο, την ιταλική διοίκηση και τη μυστική αστυνομία. Αρωγοί σ΄ αυτή την προσπάθεια της Λέλας θα έλθουν το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής με το οποίο ήδη έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας, ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, αλλά και αρκετοί Γερμανοί και Ιταλοί στρατιωτικοί αντιφασίστες που προφανώς, δεν ήταν διατεθειμένοι να υπηρετήσουν τα εγκλήματα των ναζί. Μέσω των πολυτίμων πληροφοριών που συλλέγει η οργάνωση, ανατινάσσεται το αεροδρόμιο του Τατοΐου, βυθίζονται πλοία και καίγονται πολλές αποθήκες πυρομαχικών του γερμανικού στρατού. Παράλληλα η μεγάλη ελληνίδα μεθοδεύει τις αποδράσεις αιχμαλώτων απο το ομώνυμο στρατόπεδο με άγγλους κρατούμενους, της Κοκκινιάς. Για τον σκοπό αυτό δεν φείδεται και της περιουσίας της προκειμένου να αγοράσει καΐκι που θα πραγματοπιοιεί την μεταγωγή των αιχμαλώτων στη Μέση Ανατολή. Καπετάνιος ο πατριώτης Ηλίας Χρυσίνης που μεταφέρει τους άγγλους στην Αίγυπτο. Ενώ κατά την επιστροφή στην Ελλάδα το καΐκι, φέρνει πολεμοφόδια και ασυρμάτους. Οι αποδράσεις θα διευρυνθούν – εδώ φαίνονται η οργανωτικότητα και οι στρατηγικές αρετές της μεγάλης ηρωίδος – και σύντομα θα επιστρατευτούν και άλλα δυο καΐκια με καπετάνιους τον κρητικό Μαμαλάκη και τον καπετάν Γιαννούλο. Στο πλευρό ακόμα της Λέλας με επιτελικούς ρόλους η Νίκη Χωμενίδου, ο υπολοχαγός Κουτρουμπέλης, ο φούρνιαρης της Κοκκινιάς Παπαβασιλείου και ο Ηλίας Σκηνίτης.

Ο Οκτώβριος του 1941 θα αποβεί σημαδιακός για την αντιστασιακή δράση της μεγάλης ελληνίδας, αφού θα συλληφθεί απο τις γερμανικές αρχές. Κρατείται για οκτώ ολόκληρους μήνες, αλλά τελικά απελευθερώνεται. Και η Λέλα Καραγιάννη παρότι έχει πάρει ένα πρώτο μήνυμα ότι είναι στοχοποιημένη απο τους γερμανούς, συνεχίζει απτόητη το πατριωτικό της έργο. Δεν αναστέλει τη δράση της, μήτε και ο φόβος των έκθετων παιδιών της στους γερμανούς, αφού στον υπερ πάντων αγώνα για την Ελλάδα, δεν θέτει τίποτα παραπάνω. Και πως άλλως θα μπορούσε να γίνει, αφού και αυτή η βιολογική της ιδιοσυστασία, είναι αξεδιάλυτα δεμένη με το ιερό ιδανικό της ελευθερίας. Στις φλέβες της τρέχει το αίμα της μεγάλης αγωνίστριας του ΄21 Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας και η απαράμμιλη Λέλα ακολουθεί πιστά το περίλαμπρο ηθικά οικογενειακό της πεπρωμένο.

Είναι πραγματικά ένα σπάνιο πρότυπο αυτοθυσίας και ηρωϊσμού και η ηθική λεβεντιά της Λέλας Καραγιάννη, που αψηφά τόσους κινδύνους για να συμβάλει με κάθε μέσο στην απελευθέρωση της πατρίδος, λειτουργεί παραινετικά και πρός άλλους έλληνες και ελληνίδες, που με ηθική δόνηση μπαίνουν στην υπόθεση του αγώνα. Απελευθερώνεται λοιπόν και συνεχίζει και πάλι την αντίσταση. Όμως η αλλεπάλληλη έκθεσή της σε πολλές κακουχίες και η πλημμελής φρονίδα του εαυτού της, στους ρυθμούς και τις ανά-γκες της αντιστασιακής δράσης, έχουν υποσκάψει την υγεία της. Έχει βιολογικά και ψυχολογικά εξουθενωθεί. Και οι γιατροί και συνεργάτες της στην ομάδα της «Μπουμπουλίνας» Μιχαήλ Σαρακηνός και Παύλος Βακατάτσης, της προτείνουν να νοσηλευτεί. Έτσι το 1944 εσάγεται εσπευσμένα στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Οι γερμανικές αρχές ωστόσο έχουν πιά και με την αρωγή καταδοτών, πληροφορηθεί διεξοδικά για την δράση της Λέλας Καραγιάνη και ετοιμάζονται να την συλλάβουν. Και παρότι η Λέλα ενημερώνεται μέσα απο τα Ες-Ες, ότι επίκειται η σύλληψή της και ενώ ακόμα προσφέρονται να την φυγαδεύσουν και να γλυτώσει την ζωή της, τόσο ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, όσο και άτομα του οικογενειακού της περιβάλλοντος, η μεγάλη ελληνίδα, για να μην κλωνιστεί το ηθικό της αντιστασιακής της ομάδας, προτάσσει το συμφέρον της πατρίδας και μένει στο νοσοκομείο, περιοριζόμενη μόνο στο να ειδοιποιήσει τα παιδιά της για τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχουν. Στις 11 Ιουλίου του 1944 οι γερμανοί συλλαμβάνουν την μεγάλη ελληνίδα. Την οδηγούν στην οδό Μέρλιν στα «υπόγεια του μαρτυρίου» όπως αποκαλούνταν τότε η τρομερή για τις θηριωδίες της, τις εκτελέσεις και τα απάνθρωπα βασανιστήριά της, μυστική αστυνομία των Γερμανών Γκεστάπο και την υποβάλλουν σε διαρκή και ανελέτητα βασανιστήρια. Μα η μεγάλη ελληνίδα δεν λυγίζει. Έχει αποφασίσει να θυσιάσει την ζωή της, παρά να ομολογήσει και να οδηγήσει στο απόσπασμα όλα τα μέλη της αντιστασιακής της οργάνωσης. Οι γερμανοί τότε επιστρατεύουν και το πιο σκληρό και απάνθρωπο όπλο τους. Συλλαμβάνουν δύο απο τα αγόρια της μαρτυρικής αγωνίστριας και με την απειλή του περιστρόφου στο κεφάλι τους, την εκβιάζουν να ομολογήσει. Η Λέλα όμως με την μεγάλη ελληνική ψυχή της, δέχεται και την πιο σκληρή δοκιμασία για μια μάνα στην ζωή, να διακυβεύσει την ζωή των παιδιών της, προκειμένου να μην αποκαλύψει την ύπαρξη της οργάνωσης. Και η αντίδραση των γερμανών γίνεται πιο σκληρή, γεμάτη μίσος και λυσσαλέα, καθώς φαίνεται στον ορίζοντα ότι ο Χίτλερ χάνει τον πόλεμο. Τα νέα της κατάρρευσης των ναζιστικών στρατευμάτων σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, διαδίδονται σε όλη την υφήλιο αστραπιαία και οι Γερμανοί σε αυτές τις τελευταίες στιγμές της παντοδυνα-μίας τους, εκδικούνται αλύπητα τους αντιστασιακούς και τους σαμποτέρ, που έχουν συμβάλει ζωτικά στην ήττα τους. Σ΄αυτό το πλαίσιο τους τελευταίους μήνες πρίν χάσουν τον πόλεμο, διαπράττουν κάθε λογής έγκλημα και ωμότητα.

Τα ιστορικά χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου 1944, η θρυλική ελληνίδα οδηγείται μαζί με εξήντα ακόμα γενναίους έλληνες και ελληνίδες στο Δαφνί. Οι Γερμανοί τους εκτελούν, ενώ αυτοί σύσσωμοι και αγέρωχοι στο θάνατο, με την απαράμιλλη λεβεντιά της φυλής μας, πράττουν την τελευταία αντιστασιακή τους πράξη. Ψάλλουν δυνατά τον Εθνικό Ύμνο, εμψυχώνοντας έως τέλους άλλους μελοθανάτους και παραδίδοντας την ιερή σκυτάλη του αγώνα της ελευθερίας, σε άλλους πατριώτες. Με την μαρτυρική της θυσία η αλησμόνητη ελληνίδα  Λέλα Καραγιάννη, είχε κλείσει τον μεγάλο κύκλο μιας μακράς και πολύπλαγκτης προσφοράς και θυσίας στην υπόθεση της ελευθερίας. Όπως της επέτασσε το πατριωτικό της καθήκον, όπως επέβαλλε η μαρτυρική οικογενειακή της μοίρα των Μπουμπουλαίων, που έχουν γράψει με το τιμημένο αίμα τους, χρυσές σελίδες ηρωϊσμού και αυτοθυσίας στο ιστορικό πάνθεον της πατρίδος. Το όνομα της Λέλας Καραγιάννη τόσο κατά την κατοχή, όσο και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, είχε γίνει συνώνυμο της ηθικής ελευθερίας, του πατριωτισμού, της ανιδιοτέλειας, του αγώνα και της πατριωτικής προσφοράς. Γιατί είχε κερδίσει με την φυσική της εκτέλεση, το ιερό κότινο της αθανασίας, της μάρτυρος του έθνους και τον περίσεπτο ηθικά τίτλο της εκτελεσθείσας πολύτεκνης μητέρας αντιστασια-κής. Η πολιτεία πέραν όσων τιμητικών εκδηλώσεων και αφιερωμάτων έχει κάνει για την αξέχαστη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, έστησε τιμητικά την προτομή της, στην οδό Στουρνάρα. Και η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το «Χρυσούν Μετάλλιον».

Το ονομά της θα μείνει ανεξίτηλο ανά τους αιώνες σύμβολο ηρωϊσμού, για να διδάσκει τους λαούς «πως οι σκλάβοι γίνονται ελεύθεροι». Αλλά αξίζει να παραθέσουμε μερικές απο τις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές της απαράμιλλης ελληνίδας.  Καθώς ενοσηλεύετο στο  Νοσοκομείο του Ευρθρού Σταυρού η Λέλα Καραγιάννη και έχει ενημερωθεί απο άνθρωπό της στα Ες-Ες ότι επίκειται η σύλληψή της, πιέζεται έντονα απο τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ, να φυγαδευτεί και να σώσει τη ζωή της. Μα ακόμα πιο έντονη πίεση της ασκεί ο γαμπρός της Σπύρος, ο οποίος στέλνει και άνθρωπο στο νοσοκομείο για να την παραλάβει. Δεν υπαναχωρεί ομως απο το καθήκον, κάτι που θα υποσκάψει το κύ-ρος της οργάνωσης, ενώ θεωρεί ακόμα πως θυσιάζοντας η ίδια τον εαυτόν της, θα απαλλάξει τα παιδά της απο την δίωξη των γερμανών. Τους έχει άλλωστε πεί όπως θα αποκαλύψει αργότερα ο γιός της Βύρων Καραγιάννης, που νεαρό παιδί τότε μετέχει ενεργά και αυτό στο γίγνεσθαι της «Μπουμπουλίνας»,  «Αν ποτέ σας πιάσουν οι Γερμανοί να δείξετε γενναιότητα και να μην λυγίσετε, γιατί έτσι θα επιβαρύνετε περισσότερο τη θέση σας. Προσέξτε καλά, δεν ξέρετε τίποτα για το τι έκανα, έτσι μόνο θα γλυτώσετε και δεν θέλω να κλάψετε ή να πενθήσετε για μένα, μόνο να σκέπτεστε ότι, ότι κάναμε το κάναμε για την πατρίδα και αυτό θα σας ανακουφίζει» !!!Λόγια ήθικής έξαρσης και μεγαλείου, που μόνο μια ελληνίδα του αναστήματος της Λέλας Καραγιάννη, θα μπορούσε να εκστομίσει. Ενώ η ίδια η Λέλα αποκάλυπτε στα παιδιά της, την βαθιά πίστη της στο Θεό και την εδραία πεποίθησή της, πως με την δύναμή του θα σώζονταν τα βλαστάρια της απο τον θάνατο. Όμως καθώς συλλαμβάνουν οι Γερμανοί την Λέλα, συλλαμβάνουν και τα δυο απο τα αγόρια της που μετέχουν στην οργάνωση. Αφού ο διοικητής της Γκεστάτπο Μπέκε, διαπιστώσει την ακαμψία της Λέλας στα οδυνηρά βασανιστήρια, δίνει έντολή να του φέρουν μπροστά της τα συλληφθέντα αγόρια της Βύρωνα και Νέλσωνα.  Η Λέλα με το που βλέπει τα παδιά της, και αντιλαμβανόμενη ότι ο Μπέκε θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την μητρική αδυναμία και στοργή για τα παιδιά της, τους γνέθει με αυστηρό ύφος, για να τους πείσει να φανούν γενναίοι. Και απευθυνόμενη στον Βύρωνα θα του πεί μόνο μια λέξη επιτακτικά «πρόσεχε». Όμως στο πρόσωπο του Νέλσωνα η Λέλα δεν βλέπει το παίδί της, αλλά ένα βαριά βασανισμένο παιδί, με τα πόδια του καμμένα, το πουκάμισό του ματωμένο και τα χέρια του μισοπαράλυτα. Πάραυτα η μεγάλη ελληνίδα θα σφίξει τα δόντια και θα ανθέξει το μαρτύριο, αντικρύζοντας το βλαστάρι της κακοποιημένο και δεν θα βγάλει με πατριωτική αξιοπρέπεια, ούτε μια κραυγή πόνου. Και αυτή ακόμα η αγέρωχη ηθικά στάσης της θα πείσει τον γερμανό διοιηκητή Μπέκε, ότι δεν θα μπορέσει εύκολα να της αποσπάσει την ομολογία. Αυτός εξοργισμένος θα πιάσει τα δυο παιδιά και θα τους κολλήσει το πρόσωπο στον τοίχο. Κατόπιν θα βγάλει το περίστροφό του, θα το βάλει στο κεφάλι του Νέλσωνα, θα γυρίσει πρός την Λέλα και κοιτάζοντας το ρολόι του με ύφος αποφασισμένο να εκτελέσει την απειλή του, θα διατάξει τον διερμηνέα να της πει «Λέλα Καραγιάννη πρόεσεξε καλά, σου δίνω δυο λεπτά προθεσμία, για να μου απαντήσεις σ΄αυτά που σ΄ ρωτώ, διαφορετικά θα εκτελέσω, τώρα εδώ μπροστά σου, ένα-ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας απο αυτόν εδώ. Λέγε, γιατί θα πιέσω την σκανδάλη, που έχεις τον πομπό σου, ποιός τον χειρίζεται, με ποιούς συνεργάζεσαι, ποιές είναι οι πηγές απο τις οποίες παίρνεις τις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοί είναι οι συνεργάτες σου, που βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του». Ο Μπέκε καθώς έτρεχαν βασανιστικά τα δευτερόλεπτα έδειχνε να χάνει με την άκαμπτη στάση της αγωνίστριας την υπομονή του και πίεσε με δύναμη το περίστροφό του στο κεφάλι του Νέλσωνα, σπρώχνοντάς το πρός τα κάτω, κάνοντας σαφές ότι ήταν αποφασισμένος να εκτελέσει την απειλή του. Τότε η Λέλα Καραγιάννη με ήρεμη και περήφανη φωνή του λέει «Τα παιδιά μου εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και άδικα θα τα σκοτώσεις». Είναι συγκλονιστική αυτή η συμπεριφορά της Λέλας ως μητέρας, που αποφασίζει να ρισκάρει την ίδια την ζωή των παιδιών της, για να αποτρέψει τον κίνδυνο, αυτά υποκινούμενα απο το φίλτρο της μητρικής αγάπης, να «σπάσουν» και να ομολογήσουν. Τελικά ο Μπέκε θα πειστεί ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν για την οργάνωση. Θα τραβήξει το πιστόλι του απο το κεφάλι του Νέλσωνα, θα το βάλει στην πέτσινη θήκη του και οργισμένος θα πεί στην Λέλα Καραγιάννη «Τα παιδιά σου τα χρειάζομαι πρός το παρόν και μόλις τελειώσω μ΄αυτά, υπόσχομαι να τα στείλω στο εκτελεστικό απόσπασμα, να μην αμφιβάλεις για αυτό». Και ακόμα πιο συγκλονιστικές είναι οι στιγμές που ακολουθούν μέχρι την εκτέλεση της μεγάλης ελληνίδας, όπως τις είδαν, με πόνο, οδύνη και τα αθώα παιδικά τους μάτια, τα δυο αγαπημένα της αγόρια που συνκρατούνταν και αυτά στο ίδιο στρατόπεδο. Το βράδυ της 7-ης Σεπτεμβρίου διεθόδη ακαριαία στο στρατόπεδο που κρατούνταν οι αντιστασιακοί, ότι κατέφθασαν οι κλούβες του εκτελεστικού απσπάσματος. Οι στιγμές για τα δυο νεαρά αγόρια ήταν κάτι παραπάνω απο συγκλονιστικές, καθώς αναμετρούνταν με την αιωνιότητα ...

Ο Βύρωνας και ο Νέλσων σκαρφάλωσαν στα μικρά παράθυρα του υπογείου που κρατούνταν και είδαν τις κλούβες σταματημένες στο κτίριο Νο 15. Έβγαζαν απο το κτίριο άνδρες κρατουμένους και τους παρέτασσαν σε σειρά. Είδαν επίσης απο το κτίριο Νο 14 που φυλάσσονταν σε αυστηρή απομόνωση γυναίκες, να βγάζουν γυναίκες και να τις παρατάσσουν επίσης σε σειρά. Τότε ο Νέλσων συγκλονισμένος φώναξε στον αδελφό του «Βύρων παίρνουν και την μαμά». Ο Βύρων έστρεψε το βλέμα του στη σειρά των γυναικών ψυχικά διαλυμμένος και κοιτώντας διερευνητικά διαπίστωσε πως πρώτη στην σειρά ήταν η μητέρα του, η μεγάλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη. Στην ομάδα των πρός εκτέλεση ανδρών θα διακρίνει ακόμα πολλούς απο τους συνεργάτες της μητέρας του στην οργάνωση. Τον ταγματάρχη Σούλη, τον Γιαννάκη Χούπη, τον Ιωάννη Ριζόπουλο και άλλους. Και στην ομάδα των μελοθάνατων γυναικών εκτός απο την μητέρα του και πολλές άλλες συνεργάτιδές της, γεγονός που υποδήλωνε πως η οργάνωση είχε αποκαλυφθεί. Κοντά στην Λέλα Καραγιάννη στην ομάδα των ανδρών ευρίσκονταν ο Γεώργιος Ριζόπουλος. Ξαφνικά όπως συγλονιστικά περιγράφει ο λαμπρός για την συμβολή του και αυτός στην υπόθεση της λευτεριάς, νεαρός Βύρων Καραγιάννης, ο Γεώργιος Ριζόπουλος μετακινήθηκε απο την θέση του στην ομάδα των ανδρών και καθώς έφτασε στην θέση του πρώτου, μετακινήθηκε πρός την ομάδα των γυναικών και πλησίασε την Λέλα. Γονάτισε μπροστά της και της φίλησε το χέρι. Ο Γεώργιος Ριζόπουλος, δεν είχε ανθέξει τα βασανιστήρια και «σπάζοντας» είχε αποκαλύψει την οργάνωση !!! Ζητούσε έτσι ευλαβικά και με σπαραγμό ψυχής συγγνώμη απο την μεγάλη ελληνίδα της αντίστασης, η οποία με ανθρώπινη κατανόηση έσκυψε το κεφάλι της συγκαταβατικά πρός τα κάτω. Κατόπιν τους επιβίβασαν στις κλούβες και τους οδήγησαν για το Δαφνί όπου και θα γίνονταν η εκτέλεση. Καθώς το απόσπασμα χάνονταν στον ορίζοντα, η ψυχή των παιδιών σχίζονταν στην κυριολεξία στα δύο. Ο Νέλσων και ο Βύρων είχαν μείνει στήλες άλατος και κοίταζαν αποσβολομένοι τις κλούβες του θανάτου. Ήξεραν πως δεν θα ξανάβλεπαν την αγαπημένη τους μητέρα, που συνειδητά είχε επιλέξει να θυσιάσει την ζωή της, στο ιδανικό της ελευθερίας. Και καθώς τα λεπτά δραματικά περνού-σαν, ο Βύρων είδε στο στρατόπεδο, τον στρατοπεδάρχη Ραφαήλ Παρίση, να πλησιάζει πρός το κτίριό τους. Τον ρώτησε γεμάτος αγωνία που τους πηγαίνουν. Και ο αξιωματικός με ευαισθησία για να μην τραυματίσει τις παιδικές ψυχές του απάντησε «Μην ανησυχείς Βύρωνα τους πάνε για ομήρους στα τραίνα και όταν φτάσουν στα σύνορα θα τους αφήσουν ελεύθερους, για να τους αντικαταστήσουν με ομήρους Γιουγκοσλάβους». Ο νεαρός Βύρωνας, κατάβαθα απο ένστικτο γνώριζε ότι δεν θα ξανάβλεπε την λατρεμένη του μητέρα. Ωστόσο η ενυπάρχουσα πάντα ελπίδα σωτηρίας σε κάθε άνθρωπο, του έδινε μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας για αποτροπή της εκτέλεσης...

Σε λίγο το καμιόνι του θανάτου έφτασε στο σημείο της εκτέλεσης στο Δαφνί. Μέσα απο τους ξερούς κροταλισμούς των ναζιστικών πολυβόλων η μεγάλη ελληνίδα και μαζί της εξήντα ακόμα ακατάβλητοι πατριώτες, έπεφταν νεκροί, περνώντας στην αιωνιότητα και στο πάνθεον των μαρτύρων της ελληνικής ιστορίας. Αλλά και κάνοντας μια τελευταία πράξη αντίστασης.Ψάλλοντας με την θέρμη της οικουμενικής ελληνικής ψυχής τον Εθνικό Ύμνο !!! Η απαράμιλλη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, μετά απο μία πολύμορφη προσφορά στην υπόθεση του αγώνα, στα βήματα της ηρωϊκής προγόνου της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, είχε φύγει απο την ζωή.

Στεφανωμένη με την πορφυρή αλουργίδα της ήρωος του έθνους, που θα της χαρίσει την ηθική αθανασία, στην μακραίωνη ιστορική πορεία του λαού μας. Τη γεμάτη απο τα λαμπρά ηθικά μας καταπιστεύματα που γονιμοποίησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, αλλά και διάστικτη συνάμα απο το αίμα των ηρωϊκών μαρτύρων μας. Όλοι οι Έλληνες με κάθε ευκαιρία μέσα απο τα μύχια της ψυχής μας, απευθύνουμε ένα πελώριο ευχαριστώ στην μεγάλη Ελληνίδα, που με την μαρτυρική της θυσία μας δίδαξε «πως οι σκλάβοι γίνονται λεύτεροι».

Και ίσως όλοι μας να αποδίδουμε τον προσήκοντα φόρο τιμής μέσα απο τους οιστρηλατημένους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, επενδυμένους με την πατριωτική μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ και την επική φωνή της Μεγάλης μας τραγουδίστριας της νίκης Σοφίας Βέμπο :

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε

Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες της Ηλείας και σε περιοδικά κοινωνικού στοχασμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 September 2017 | 2:11 pm


Έκφραση τιμής στον Όσιο Μελέτιο, ναός Αγίου Μελετίου Σεπολίων

Έκφραση τιμής στον Όσιο Μελέτιο, ναός Αγίου Μελετίου Σεπολίων

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με κατάνυξη και άφατη ευλάβεια εορτάστηκε εχθές 1-η Σεπτεμβρίου αρχή της Ινδίκτου, οπότε εκκινά και το καινούριο εκκλησιαστικό μας έτος, η εορτή του Οσίου Μελετίου, που υπήρξε έξοχη μορφή του μοναστικού βίου και λάμπρυνε με την θεολογική παρουσία του την Ορθοδοξία μας. Πλήθος κόσμου έτσι συνέρρευσε στον ομώνυμο ναό του Αγίου Μελετίου στα Σεπόλια, για να αποτίσει φόρο τιμής στη σπουδαία αυτή μορφή μοναχισμού και να αντλήσει ηθική δύναμη από την θεία χάρη και την ευλογία του. 

Να σημειώσουμε ότι ο Όσιος Μελέτιος, που γεννήθηκε το 1035 μ.Χ. στη Μουταλάσκη της Καππαδοκίας, από νεαρή ηλικία ξεχώρισε για το υψηλό θρησκευτικό του συναίσθημα, αλλά και την ακλόνητη προσήλωσή του στα ηθικά ιδεώδη της ορθοδοξίας. Αφού περιηγήθηκε εκκλησιαστικά στην Θεσσαλονίκη, στην Θήβα και δη στη Μονή του Αγίου Γεωργίου και εν συνεχεία στη Μονή Σαγματά, ίδρυσε Ιερά Μονή στον Κιθαιρώνα, όπου και έζησε μέχρι την εκδημία του. Στον Κιθαιρώνα άλλωστε βρίσκεται και η τιμία κάρα του.

Στον περικαλλή ναό λοιπόν του Αγίου Μελετίου,  εψάλη ο πανηγυρικός εσπερινός χοροστατούντος του σεπτού Επισκόπου Σαλώνων κ.κ. Αντωνίου και συλλειτουργούντων τον αξιοτίμων ιερέων του ναού πατέρων κ.κ. Καλημέρη Δημητρίου, Γκανά Ευαγγέλου και Σταθόπουλου Γεωργίου. Μετά τον εσπερινό επακολούθησε εκλιτάνευση της ιερής εικόνος του Οσίου Μελετίου, με την επικουρία της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σκόρπισε με τους παιάνες της, τα πιο γλυκά και χαρμόσυνα συναισθήματα στο χριστεπώνυμο πλήθος. Άφατος λυρισμός και συγκίνηση κατέβαλλε τους πιστούς, που έραιναν με άνθη την εικόνα και εδέοντο στον Όσιο Μελέτιο, να τους χαρίζει υγεία, ηθική δύναμη και κουράγιο. Για μιαν ακόμα φορά, άψογα τα μέτρα της Διεύθυνσης Τροχαίας Αθηνών, με την ηθική φροντίδα του ακάματου εργάτης της αξιοτίμου Διευθυντή της και Αστυνομικού Διευθυντή Αθηνών κ-ου Γιώργου Διαμαντόπουλου, που εξασφάλισε με την φροντίδα του, την άψογη πραγματοποίηση της πομπής. Αξιοσημείωτη ακόμα η μέριμνα του φιλοπτώχου ταμείου και των εθελοντών της ενορίας του Αγίου Μελετίου, που με αγάπη και ευλάβεια, πρόφεραν τα μέγιστα, για την υποδειγματική υλοποίηση της λιτανείας.

Με την επάνοδο της εικόνας στην εκκλησία, ο σεπτός ιεράρχης Επίσκοπος κ.κ. Αντώνιος- που διακρίνεται για την πολυμερή παιδεία του – διαβίβασε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές του αξιαγάπητου και πάνσεπτου προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου και τόνισε εμφατικά την ανάγκη, όλοι οι παριστάμενοι με οδηγό τον ενάρετο βίο του Οσίου Μελετίου, να αντλήσουν από τα ιερά νάματα της Ορθοδοξίας και να πορευτούν σε δρόμου αγάπης και ηθικής ευποιίας.

Παρόντες και εμείς δυναμικά, στην ιερή αυτή γωνιά την αγαπημένης μας Αθήνας, τον Άγιο Μελέτιο Σεπολίων, με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα αυτοδιοικητικά και κομματικά στελέχη, για να προσκυνήσουμε ευλαβικά τον Όσιο Μελέτιο και να αποθησαυρίσουμε ηθικά, τον ιδεοφόρο και ενάρετο εκκλησιαστικά βίο του. 

Χρόνια Πολλά και του Χρόνου με υγεία και ο Όσιος Μελέτιος, να χαριτώνει τις ζωές μας και να μας χαρίζει υγεία και ηθική ευημερία.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 September 2017 | 2:25 pm


Ηθικός αίνος, για την κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου στην Αγία Ζώνη Κυψέλης

Ηθικός αίνος, για την κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου
στην Αγία Ζώνη Κυψέλης

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με τη  καθολική συμμετοχή των Κυψελιωτών, αλλά και πλήθος κόσμου από τα άλλα διαμερίσματα της Αθήνας, που συνέρρευσαν ομαδόν, εορτάστηκε εχθές την κυριώνυμη μέρα, η εορτή της καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας στην Κυψέλη. Κατάφορτος από συγκίνηση και ηθική έξαρση ο λαός των Αθηνών, για την σπουδαία αυτή εορτή της Ορθοδοξίας μας, που συναρτάται με την μητέρα όλου του ελληνισμού την Παναγία, παρέστη στον πανηγυρικό εσπερινό, όπου χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Θαυμακού και Καθηγούμενος της Μονής Πετράκη κ.κ. Ιάκωβος. 

Μετά τον πανηγυρικό εσπερινό, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος της Παναγίας, στους πλησιέστερους δρόμους της εκκλησίας της Αγίας Ζώνης, με την συμμετοχή της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σκόρπισε τα πιο χαρμόσυνα συναισθήματα στο χριστεπώνυμο πλήθος, με τους γλυκούς παιάνες της. Διάστικτη ήταν κατά τη λιτανεία, η συγκίνηση και η ψυχική ανάταση του κόσμου, που στην πλατυτέρα των ουρανών έχει αποθέσει τις ελπίδες του, για να αντλήσει δυνάμεις και να υπερπηδήσει τα σημερινά μεγάλα εμπόδια του. Από τις πολυκατοικίες των οδών που διήλθε η πομπή έραιναν με άνθη την εικόνα της Παναγίας και προσεύχονταν ευλαβικά στην μεγαλόχαρη, για να έλθει αρωγός στις ηθικές ικεσίες τους.

Με την επάνοδο της πομπής, ο σεπτός Μητροπολίτης κ-ος Ιάκωβος, διαβίβασε τις θερμές ευχές και την πατρική αγάπη του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμου, και ζέστανε τις καρδιές των πιστών, με τον γεμάτο αγάπη και ανθρωπιά λόγο του, στον οποίον εμφατικά τόνισε, πως συνιστά ηθική νίκη της Ορθοδοξίας, στην κατοικούμενη και άπο άλλες εθνικότητες Κυψέλη, άτομα άλλων εθνοτήτων, να κάνουν τον σταυρό τους. Εξήρε δηλαδή την ηθική υπεροχή του Χριστιανισμού, ως αληθινού δόγματος συναδέλφωσης  των ανθρώπων.

Παρόντες και εμείς κεί για να αποτίσουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής και να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις από την άχραντη, ιερή μορφή της Παναγίας, μαζί με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα και πλήθος άλλα αυτοδιοικητικά στελέχη. Και του χρόνου με υγεία και η Μεγαλόχαρη να μας σκέπει με την χάρη και την ευλογία της και να είναι ηθικά αρωγός όλων των ανθρώπων.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 1 September 2017 | 8:59 am


Το επιβαλλόμενο αντίδοτο !!!

Το επιβαλλόμενο αντίδοτο !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Καίτοι  επιδεινώνετε κατά πολύ το κοινωνικό κλίμα τώρα το Σεπτέ-μβριο, η αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση, δεν φαντάζει ως κάτι τόσο εύκολο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την ικανότητα να εκτρέπει την πολιτική ατζέντα, να κάνει ελιγμούς και να «αποδρά» από την πραγματικότητα. Με κατασκευασμένες αντεγ-κλήσεις, με παραπετάσματα καπνού και άλλα τερτίπια, εξωθεί το πολιτικό παιχνίδι εκεί που θέλει. Μόνιμη πλέον επωδός του, σε κάθε του κυβερνητική αδυναμία «και εσείς τόσα χρόνια τι κάνατε;» !!! Οφείλει έτσι λοιπόν και η «Νέα Δημοκρατία», να βγεί απέναντί του, με έναν πολιτικό λόγο με μεγαλύτερη πολιτική και ηθική ένταση και με μια θεματολογία, που να παρακολουθεί τον γοργό κοινωνικό βηματισμό. Αλλά και με πρόσωπα που θα έχουν μια πλατιά πολιτική και πολιτισμική παιδεία, για να μπορούν να τον υποστηρίξουν. 

Όμως παγιδεύονται και πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης, σε έναν ιδιότυπο δόκανο. Καταναλίσκονται σε  μια σοβαρή μεν πολιτική θεματολογία, που θα αφορούσε δε όμως μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα και όχι βεβαίως την Ελλάδα. Την Ελλάδα που έχει υποστεί ως κοινωνία, την παραμορφωτική διάθλαση της χρεοκοπίας και που της έχει αναμφίβολα αλλοτριώσει την πολιτική της κουλτούρα. Πόσο μπορούν έτσι σήμερα να κυριαρχούν στον πολιτικό λόγο της «Νέας Δημοκρατίας», η φλογισμένη κριτική για τον Μαδούρο, ή το Συνέδριο της Εσθονίας και κατά πόσο μπορούν να εγγίζουν τις ευαίσθητες πολιτικές χορδές, του πολλαπλώς πτοημένου έλληνα ψηφοφόρου;  Σαφώς και τα παραπάνω δυο θέματα είναι σοβαρά και συναρτώνται με τον σεβασμό των θεσμών και μια ορθοεπή πολιτική συμπεριφορά από την πολιτική μας τάξη. Δεν μπορούν όμως ποτέ να αποτελούν την επιχειρηματολογική προμετωπίδα της αντιπολίτευσης, αφού δεν αγγίζουν ψυχικά τον μέσο έλληνα πολίτη. 

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα αβαντάζ που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα. Αρδεύει σταυρούς από μια πελώρια κοινωνική δεξαμενή, που είναι πολιτικά πολύ θυμωμένη, αλλά προβληματίζεται για περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασής  της. Ήτοι συνταξιούχοι που ναι μεν «βράζουν», αλλά φοβούνται με την υποδαυλιζόμενη προπαγά-νδα της κυβέρνησης, ότι κάποιος άλλος θα τους έκοβε παραπάνω, άνεργοι που φοβούνται ότι θα επιδεινωθεί και άλλο το κοινωνικό κλίμα, με την περαιτέρω συρρίκνωση του γλίσχρου οικογενειακού τους εισοδήματος – από το οποίο και «ζούν» - δημόσιοι υπάλληλοι που αγωνιούν ότι η επόμενη μέρα, μπορεί να τους βρεί με επώδυνες κινητικότητες και υπαλληλικές υποβαθμίσεις,  αλλά και λογής – λογής κοινωνικά αδύναμοι, που ζουν σήμερα με δωρεάν εισιτήρια, μικροεπιδόματα και άλλες μικρές κοινωνικές στηρίξεις. Η «Νέα Δημοκρατία», οφείλει να αγκαλιάσει αυτές τις κοινωνικές ομάδες και να εκπονήσει ένα Master Plan, μέσω του οποίου θα εγγυάται την μεσοπρόθεσμη δυνατότητα απεγκλωβι-σμού τους. Πολύ περισσότερο δε, να εντείνει την πολιτική επικοινωνία και ηθική επαφή μαζί τους.

Μπαίνοντας λοιπόν σιγά – σιγά σε ένα «οργισμένο» κοινωνικά και οικονομικά φθινόπωρο, η «Νέα Δημοκρατία» έχει χρέος να συστήσει τις επιβαλλόμενες ομάδες «κρούσης», απέναντι σε αυτό το πελώριο κοινωνικά target group, που με σοβαρότητα, ευαισθησία, αλλά και πολιτική ευτολμία, θα δημιουργήσουν τις αναγκαίες προϋποθέσεις, για τον επαναπατρισμό του σε αυτή, η οποία αποτελεί και την μόνη σοβαρή πολιτική πρόταση σήμερα, εξόδου από την βαθιά μας κρίση.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 31 August 2017 | 12:34 pm


Από την εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στον Άγιο Ιωάννη Βουλιαγμένης

Από την εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, 
στον Άγιο Ιωάννη Βουλιαγμένης

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με λαμπρότητα και χάρη και την πάνδημη συμμετοχή του λαού της Αθήνας, εορτάστηκε εχθές Τρίτη 29-8-17 στον  λαμπροστόληστο ναό του Αγίου Ιωάννη Βουλιαγμένης – του «κυνηγού»- η αποτομή της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Πλήθος κόσμου συνέρρευσε στην εκκλησία, για να αποτίσει με ευλάβεια και άφατο σεβασμό με το προσκύνημά του, φόρο τιμής στην σεπτή μορφή της Ορθοδοξίας, τον Άγιο Ιωάννη τον πρόδρομο.

Μετά το εσπερινό του οποίου χοροστάτησε ο σεβαστός Αρχιμανδρίτης, προϊστάμενος του Ναού, αλλά και Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου κ-ος Ιερώνυμος, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιερής εικόνας του Αγίου Ιωάννη, στους εγγύτερους δρόμους της εκκλησίας, υπο τους γλυκούς παιάνες της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που με ξεχωριστή ευγένεια προσήλθε για να τιμήσει τον Άγιο, προσδίδοντας ξεχωριστό χρώμα και μεγαλοπρέπεια στην κατανυκτική εορτή.

Διάστικτοι από κατάνυξη και ευλάβεια όλοι οι ενορίτες, αλλά και οι Αθηναίοι από τις άλλες περιοχές που προσήλθαν στην λιτανεία, έραιναν με λουλούδια την ιερή εικόνα του Αγίου Ιωάννη και προσεύχονταν ευλαβικά, για να τους δώσει κουράγιο και ηθικές απαντοχές, στους δύσκολους και τρικυμισμένους καιρούς που διάγουμε. 

Παρόντες και εμείς εκεί, με τον προϊστάμενο της κοινωνικής πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα, τον Διαμερισματικό Σύμβουλο του 1-ου Διαμερίσματος Αθηναίων και αχώριστο φίλο Σάκη Αθανασάκη, τον πρόεδρο της Τοπικής της «Νέας Δημοκρατίας» του 2-ου Διαμερίσματος κ-ο Παναγιώτη Ευθυβουλίδη και τα στελέχη κ.κ.  Τριαντάφυλλο Καπηλλάρη και Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, για να τιμήσουμε την πάνσεπτη μορφή του Αγίου Ιωάννη και να αρδεύσουμε ηθικές δυνάμεις, από την ζείδωρο ηθικά και πνευματικά παρουσία και διδαχή του.

Και του χρόνου με υγεία και ο Άγιος Ιωάννης, να σκέπει με την ευλογία και την θεία προστασία του, όλο τον κόσμο, που προσπαθεί να αντιπαλέψει σήμερα χίλια – μύρια προβλήματα και να κρατήσει αλώβητα το ορθόδοξο ήθος και την πολιτισμική ταυτότητά του. 

Χρόνια Πολλά, με αγάπη και σεβασμό σε όλους. Ο Άγιος Ιωάννης, να σας προστατεύει και να σας στεφανώνει με επιτυχίες. Τέλος ευχαριστούμε θερμά τον εξαίρετο δημοσιογράφο   κ-ο Γιώργο φερδή του orthodoxia.info για τις φωτογραφίες και για τον ευπρεπέστατο εκκλησιαστικά φωτορεπορτάζ του.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 30 August 2017 | 11:01 am


Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος

Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος

Γράφει ο Πάνος Αβραμόπουλος



Το βράδυ της αποφράδας 27-ης Αυγούστου 1922 γράφονταν ο τραγικός επίλογος μιας εκ των δραματικοτέρων σελίδων της ελληνικής ιστορίας. Και σε τούτη, την αλήστου μνήμης έκφανση του ιστορικού μας γίγνεσθαι, ο κλήρος - αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού λαού - δεν μπορούσε παρά να έχει, την δική του συνδρομή. Με τον μαρτυρικό θάνατο του ακατάβλητου πατριώτη Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου Καλαφάτη, αφού προηγήθηκε η διαπόμπευσή του απο το φανατισμένο τουρκικό πλήθος, η Σμύρνη και μαζί της ολόκληρος ο ελληνισμός της Ιωνίας, παραδίδονταν στην θηριωδία των κεμαλικών στρατευμάτων υπο τον βαλή Νουρεντίν μπέη. Ποιά είναι όμως τα στοιχεία που συνθέτουν την κορυφαία φυσιογνωμία του διαπρεπή κληρικού και εθνομάρτυρος Χρυσόστομου ;  Μια έστω και σύντομη στα πλαίσια της επιφυλλίδας, αποτίμηση της πολυσχιδούς προσφοράς του, θεωρούμε πως συνάδει τόσο με τον σεβασμό της ιστορικής μνήμης, όσο και με την αφύπνιση του υγιούς εθνικού συναισθήματος.Ο Χρυσόστομος γεννήθηκε το 1867 στην Τρίγλια της Προποντίδος και σπούδασε στην περιφημη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου έλαβε το ζηλευτό θεωρητικό του υπόβαθρο στην Θεολογική επιστήμη. Σφυρηλατούμενος  στα εθνικά ιδεώδη, στο μεγάλο σχολείο της Χάλκης, εξεδήλωσε ενωρίς τις σπάνιες αρετές μιας πολυσχιδούς φυσιογνωμίας που εμέλλετο να πρωταγωνιστήσει στον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Ετσι αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος μιας ομάδας φωτισμένων κληρικών που εγκαίρως  διείδαν τη δυνατότητα υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Η οποία εκφράζονταν πρακτικά με την προοπτική ενσωμάτωσης του συνόλου των ελληνικών πληθυσμών της Χερσονήσου του Αίμου, της Μικρασίας και των Αιγαιοπελαγίτικων νησιών. Αυτό το απαράμιλλο εθνικό του φρόνημα, βρήκε πεδίο δόξης λαμπρόν, στην υπόθεση του Μακεδονικού Αγώνα, όπου με αμείωτο πάθος και ένταση απο το 1902 μέχρι το 1910 σαν Μητροπολίτης Δράμας δίνεται στην επιτυχή έκβασή του. Η σύγκρουσή του με τις οθωμανικές αρχές της περιοχής είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα την ανεπιθύμητη απομάκρυνσή του απο την Μητρόπολη Δράμας, τη εντολή του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’, που γνωρίζοντας ωστόσο τις ικανότητές του, τον τοποθετεί στην νευραλγικής σημασίας για τον ελληνισμό Μητρόπολη Σμύρνης. Και στην Σμύρνη όμως ο φλογερός πατριώτης ευθύς αμέσως πρωτοστατεί σε κάθε δραστηριότητα εθνικού χαρακτήρα, που θα επισύρει την δυσφορία του τουρκικού στρατιωτικού κατεστημένου, ιδία του Νομάρχη Σμύρνης και επιστήθιου φίλου του Τούρκου Υπουργού εσωτερικών Ταλλάτ πασά, Ραχμή βέη.


Το αρνητικό κλίμα επιτείνεται, όταν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913 η νεοτουρκική κυβέρνηση εγκαινιάζει σκληρή πολιτική ανθελληνικών διωγμών. Ο Χρυσόστομος καταγγέλλει τις βιαιοπραγίες και την συνακόλουθη μαζική εκδίωξη, των ελληνικών πληθυσμών και επιτυγχάνει την αποστολή στην Σμύρνη Διεύθυνσης ανακριτικής επιτροπής απο τους πρέσβεις των μεγάλων δυνάμεων.Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και προικοδοτημένος με οξύ πολιτικό αισθητήριο καθώς έχει, αντιλαμβάνεται τους κλυδωνισμούς του οθωμανικού κράτους και απευθύνει έκκληση στον ελληνικό πληθυσμό της τουρκικής ενδοχώρας για παραμονή του στα πατρέα εδάφη της Σμύρνης, μέχρι της αποσυνθέσεως του τουρκικού κράτους. Παράλληλα οργανώνει την περίθαλψη και προστασία  των εκτοπισμένων πληθυσμών της Παλαιάς Φωκαίας, της Κρήνης, της Περγάμου και της Μαινεμένης, στην Μητρόπολη της Σμύρνης, σε συνάρτηση με την πετυχημένη προσπάθειας διεθνοποίησης της τουρκικής καταπίεσης. Τούτη η πολύμορφη προσπάθεια του για μιαν ακόμα φορά εξοργίζει τους Τούρκους και με την κήρυξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου ο Ραχμή Βέης βρίσκει την πολυπόθητη ευκαιρία για να διατάξει την απομάκρυνση του Χυσοστόμου απο την Μητρόπολη της Σμύρνης. Ετσι τον Αύγουστο του 1914 απελαύνεται στην Κωναταντινούπολη όπου αποδύεται στην συγγραφή στα γαλλικά του έργου του «Ο Ελληνισμός της Μικρασίας και η Νέα Τουρκία», σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητας, για τα δεινά που υφίσταται ο Μικρασιατικός Ελληνισμός. Εδώ όμως επιχειρεί και μια σοβαρή παρέμβαση στην ελληνική πολιτική σκηνή υποδεικνύοντας στον βασιλιά Κωνσταντίνο να απαγκιστρωθεί απο την κοντόφθαλμη στρατηγική της ουδετερότητας και να πολεμήσει στο πλευρό των συμμάχων.  Και πράγματι η συμπαράσταση των ελληνικών στα συμμαχικά στρατεύματα στο καίριας σημασίας Μακεδονικό μέτωπο, αποφέρει την επαύριο της νίκης ισχυρά διαπραγματευτικά όπλα στην ελληνική κυβέρνηση, που υπο τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο υπογράφει τον οκτώβριο του 1918 την ανακωχή του Μούδρου. Ο δρόμος για την επιστροφή του Χρυσοστόμου στην Σμύρνη είναι πια γεγονός και ύστερα απο τέσσερα χρόνια επιστρέφει στα ιερά της χώματα, αξιώνοντας συνάμα την εκδίωξη του Ραχμή βέη απο την καρδιά της Ιωνίας. Σε μια ατμόσφαιρα άλλωστε πανδαισίας που δημιουργείται κατά την επιστροφή του σε πανηγυρική δοξολογία της Αγίας Φωτεινής, ανακοινώνει την εκστρατεία του για ένωση της Σμύρνης με την μητέρα Ελλάδα. Η πρωτομαγιά του 1919 επέπρωτο να αποτελέσει την άγια ημέρα όπου τα ελληνικά στρατεύματα κατόπιν εντολής του Ανωτάτου Συμβουλίου της διάσκεψης των Παρισίων, αποβιβάζονται στην Σμύρνη και την απελευθερώνουν μαζί με τον πληθυσμό της ενδοχώρας. Ενώ η υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών απο τον Ελευθέριο Βενιζέλο τον Αύγουστο του 1920, με την οποία ολοκληρώνεται το μεγαλόπνοο σχέδιο της Ελλάδος των δυο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, θα εμπνεύσει την άμετρη εκτίμησή του για τον Εθνάρχη, που εν τω μεταξύ έχει καταξιωθεί σε παγκοσμίου βεληνεκούς διπλωματική φυσιογνωμία. Οι οξύτατες πολιτικές αντιπαραθέσεις όμως στην Αθήνα που συνοδεύονται με την απομάκρυνση του Βενιζέλου - τον Δεκέμβριο του 1920 - απο την πολιτική κονίστρα, οδηγούν κατά αδήριτο τρόπο στον διχασμό. Και ο Χρυσόστομος με παρρησία καιτοι Βενιζελικός σε μια ύστατη προσπάθειά του να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή για τον ελληνισμό, στην οποία συντείνει η άνευρη και βυθισμένη μέσα στις έριδες ελληνική κυβέρνηση, τείνει χείρα βοηθείας στον βασιλιά Κωνσταντίνο. Άλλωστε το παρακμιακό κλίμα στην Σμύρνη που εναρμονίζεται την δίνη της ελληνικής κυβερνήσεως, τροφοδοτεί και η στείρα παρουσία του αυταρχικού αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη. Η διαδεχθείσα τον Ελευθέριο Βενιζέλο κυβέρνηση επιχειρεί την περαιτέρω διείσδυση των ελληνικών στρατευμάτων στα βάθη της Μικρασίας όπου τερματίζεται η νικηφόρος επέλασή τους στον ποταμό Σαγγάριο. Αυτοί όμως οι πολιτικοστρατιωτικοί ελιγμοί εν παραλλήλω με την απομάκρυνση του Εθνάρχη απο την κυβέρνηση, συνεπάγονται την βαθμιαία εγκατάλειψή μας απο τους συμμάχους, που υπο διαφορετικό πρίσμα βλέπουν πια την ανακατανομή του γεωπολιτικού χώρου στα παράλια της Μικρασίας. Έτσι προτείνουν στα πλαίσια συμβιβασμού την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων απο την Σμύρνη,  με αντάλλαγμα την παραχώρηση της ανατολικής Θράκης. Την πρόταση ο Χρυσόστομος θα χαρακτηρίσει τερατώδη και δικαίως αφού συναρτάται με την εγκατάλειψη του ελληνισμού της Ιωνίας.  Έτσι αδυνατώντας να προτάξει άλλη μορφή άμυνας ιδρύει μαζί με άλλους θαρραλέους κληρικούς και προκρίτους την Μικαρασιατική Αμυνα, τον Οκτώβριο του 1921, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφευχθεί η εκκένωση της Ιωνίας και να διασωθεί ο υπο την Ανατολή Ελληνισμός. Και σε αυτό όμως το εγχείρημά του ο Χρυσόστομος θα βρεί αντιμέτωπο τον αρμοστή Στεργιάδη που συντασσόμενος με την παραπαίουσα και καρκινοβατούσα βασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, κηρύσσει παράνομη την  Μικρασιατική Αμυνα.

Η κατάρρευση του μετώπου δεν αργεί  και η εκδηλωθείσα στις 13 Αυγούστου του 1922 τουρκική επίθεση συνοδεύτε απο την μαζική συρροή χιλιάδων προσφύγων της ενδοχώρας στην Σμύρνη. Καταδεικνύοντας την πλήρη ανυπαρξία στοιχειώδους σχεδίου για αναίμακτη εκκένωση του αμάχου πληθυσμού και την εγκατάλειψή του απο την ελληνική κυβέρνηση, στο έλεος της τουρκικής θηριωδίας. Και τούτη την τραγική  ώρα του χαλασμού - την οποία η διεθνής κοινότητα θα καταγράψει σαν ανεπανάληπτο δείγμα σφαγής, βιαιοπραγιών και φρικαλεοτήτων - ο Χρυσόστομος σαν στοργικός ποιμενάρχης  οργανώνει υποτυπωδώς την περίθαλψη των γεροντοτέρων και την στο μέτρο του δυνατού διαφυγή των γυναικοπαίδων. Οσο για τον εαυτόν του επιφυλάσσει τον τραχύ δρόμο του μαρτυρίου. Μετ’ επιτάσεως προσπαθούν να τον πείσουν οι διπλωματικοί εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων για την φυγάδευσή του. Αποκρούει σθεναρά κάθε τέτοια πρόταση δηλώνοντας «βαδίζω προς το μαρτύριον» λίγο πρίν την συνάντησή του, με τον Τούρκο στρατηγό  Νουρεντίν. Μαζί με τον προδομένο εναπομείναντα ελληνικό πληθυσμό παραμένει στην Αγία Φωτεινή. Σε λίγο ο Νουρεντίν αφού πρωτίστως του απευθύνει την κατηγορία του «πρόδοτη» και του «εχθρού» του τουρκικού έθνους, ενώπιον του αλλαλάζοντος φανατισμένου πλήθους, τον παραδίδει στον όχλο για να τον διαπομπεύσει και να τον κατακρεουργήσει. Δεν θα κατορθώσουν ποτέ όμως οι Τούρκοι, την ηθική εξόντωση του Χρυσοστόμου. Ο εθνομάρτυρας Χρυσόστομος αγωνίστηκε μέχρι αναλώσεως της βιολογικής του ικμάδος για την προάσπιση του Ελληνισμού της Ιωνίας, διατρανώνοντας το μεγαλείο της αδούλωτης ελληνικής ψυχής, μα και την αδιαίρετη σχέση λαού και εκκλησίας. Και για τούτη του την προσφορά θα μείνει για πάντα αθάνατος στα μύχια της καρδιάς μας. Στη φωτογραφία η Σμύρνη, καμάρι τότε παγκοσμίως οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, παραδίδεται στις φλόγες και τις θηριωδίες του αιμοσταγούς Νουρεντίν Μπέη και του αλλαλάζοντος τουρκικού πλήθους, που διψάει για αίμα ελληνικό. Το παρόν κείμενό μου δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "ΠΑΤΡΙΣ", "ΑΥΓΗ", Πύργου, αλλά και σε περιοδικά πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 28 August 2017 | 9:31 pm


Βασίλης Αυλωνίτης

Βασίλης Αυλωνίτης

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Πως σε λένε παιδί μου ερωτά ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον μάρτυρα στην περίφημη «Σωφερίνα» - όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη πασχίζει εναγωνίως να αποδείξει ότι δεν ήταν αυτή που ερωτοτροπούσε στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι για παράνομα ζευγαράκια, του αξεπέραστου «Γύλου»-Βασίλη Αυλωνίτη - και ο απαράμιλλος κωμικός μας απαντά ««Σπανοβαγγελοδημήτρης» Νικόλας του Νικολάου» !!! «Σπαγγοβαγελλοδημήτρης» !!! προσπαθεί να το προφέρει ο πρόεδρος του δικαστηρίου Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, αλλά επί ματαίω !!! Θα ξαναπροσπαθήσει και πάλι και πάλι ανεπιτυχώς, μέχρι που εξανίσταται και του λέει, «επιτέλους τι όνομα είναι αυτό» !!! «Καλά κύριε πρόεδρε πέστε με «Γύλο» να ξεμπερδεύετε» !!! απαντά ο Βασίλης Αυλωνίτης και το δικαστήριο ξεσπά σε ακατάπαυστα γέλια. Είναι απο τις αμίμητες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, που ανέδειξαν με ηθική ενάργεια, το χιούμορ και το σπάνιο κωμικό ταλέντο του μοναδικού Βασίλη Αυλωνίτη και θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας. Σαν μια χρυσή σελίδα του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ενώ και με πλήθος άλλες έξοχες συμμετοχές, σε κωμικές ταινίες, που ανεδείκνυαν τις ελληνικές αξίες ζωής, αλλά και την ελπίδα του μέσου έλληνα να αντισκόψει τις κοινωνικές δυσπλασίες των μεταπολεμικών μας δεκαετιών και να πετύχει στη ζωή του, ο Βασίλης Αυλωνίτης κέρδισε μια περίοπτη θέση στο πάνθεον του καλού ελληνικού κινηματογράφου. Αν και δεν είχε δόκιμες θεατρικές σπουδές, αν και δεν είχε την θεατρική αρματωσιά, με φωνητική, χορό, ωδείο κ.λ.π. όλων των σπουδαγμένων καλλιτεχνών μας, ο Βασίλης Αυλωνίτης έχοντας ως εδραίο θεμέλιο της μακράς καλλιτεχνικής του πορείας, το πηγαίο χιούμορ του, τον σπάνιο σωματότυπό του και το ευγενές ήθος του, κατόρθωσε πολύ σύντομα να διακριθεί και να αναγορευθεί στους κορυφαίους της θεατρικής μας επιθεώρησης και του κινηματογράφου μας.


Ο Βασίλης Αυλωνίτης είδε το φως της ζωής στην Αθήνα στις 1 Ιανουαρίου του 1904. Τελειώνοντας το σχολείο και την στρατιωτική του θητεία, στράφηκε για να βιοπορίσει ως βοηθητικός στα σκηνικά, στο περίφημο θέατρο τότε «Έντεν» του Θησείου, δοθέντος ότι απο τα πρώτα του βήματα στη ζωή, το θέατρο και οι θεατρίνοι ασκούσαν επάνω του μια ακαταμάχητη γοητεία. Μάλιστα κάθε φορά που τελείωναν οι θεατρικές παραστάσεις ακολουθούσε τους πρωταγωνιστές του «Έντεν» στις στιγμές χαλάρωσής τους και ξεφάντωνε μαζί τους. Και σε ένα απο αυτά τα ξεφαντώματα στα 1924, ήταν που οι θεατρίνοι υποκίνησαν τον Βασίλη να σηκωθεί και να χορέψει. Ο μεγάλος κωμικός συνεπαρμένος, άρχισε να κάνει σκέρτσα, γκριμάτσες και μορφασμούς τραγουδώντας και εξέγειρε την παρέα, που είχε μείνει έκθαμβη με το ταλέντο και τις μιμητικές του ικανότητες. Εκείνη την στιγμή είχαν ασύνειδα εκολάψει, έναν μεγάλο του ελληνικού κινηματογράφου, χωρίς να το υποψιάζονται κάν. Και η ζωή σε λίγο, θα σκηνοθετούσε μόνη της τα «δικά» της ...

Λίγο καιρό αργότερα ο Βασίλης Αυλωνίτης έχοντας πάρει το βάπτισμα πυρός στην ταβέρνα, θα κάνει την καλλιτεχνική του πρόβα τζενεράλε, με το θεατρικό σχήμα της Ελένης Ζαφειρίου  στην παράσταση «Ερωτικές Γκάφες».  Για να συμμετάσχει ακόμα σε πλήθος άλλες  κωμωδίες και οπερέτες, οπότε και δημιουργεί το 1928 το δικό του θεατρικό σχήμα επιθεώρησης. Σταθμός στην καλλιτεχνική πορεία του μεγάλου μας κωμικού, θα αποτελέσει η καλλιτεχνική του συμπόρευση το καλοκαίρι του 1960, μαζί με τα άλλα ιερά θεατρικά μας «τέρατα» Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκο Ρίζο, Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη στο θέατρο «Μετροπόλιταν», στην μνημειώδη παράσταση «Κάθε καρυδιάς καρύδι». Η επιτυχία ήταν παταγώδης και εδραιώνται πλέον σαν ένας απο τους κορυφαίους της επιθεώρησης. Την επόμενη ακριβώς χρονιά, ο Βασίλης Αυλωνίτης συνιδρύει μαζί με τους Γεωργία Βασιλειάδου και  Νίκο Ρίζο, το ομώνυμο θεατρικό σχήμα, το οποίο θα πρωταγωνιστήσει στην επιθεώρηση για τέσσερα χρόνια. Εξακτινώνοντας το κύρος του το σχήμα πέρα απο την Ελλάδα, θα δώσει και πολλές παραστάσεις στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία για μετανάστες.

Όμως αν εξέγειρε τις καρδιές του επιθεωρησιακού μας κοινού ο Βασίλης Αυλωνίτης, αντίστοιχα τεράστια ήταν η επιτυχία του στον κινηματογράφο, όπου και εκεί δινήνυσε μια φαντασμαγορική πορεία, που τον καταξίωσε στους κορυφαίους της ελληνικής κωμωδίας. Την πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση έκανε στα 1929 στην ταινία «Μαρία η Πενταργιώτισσα» του Αχιλλέα Μαδρά. Για να συνεχίσει με έναν καταιγισμό κινηματογραφικών συμμετοχών περί τις ογδόντα, που του εξακόντισαν το καλλιτεχνικό του κύρος. Οι περισσότερες ταινίες του Βασίλη Αυλωνίτη έγιναν σύμβολα του γέλιου και αποτελούν μικρά διαμάντια του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας. Παραθέτουμε μερικές απο τις πιο χαρακτηριστικές : «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» (1955), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» (1959), «Το Αμαξάκι» (1957), «Λατέρνα Φτώχεια και Γαρύφαλλο» (1957), «Η Κυρία Δήμαρχος» (1960), «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός» (1960), «Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα» (1960), «Κορόιδο Γαμπρέ» (1962), «Τέρμα τα Δίφραγκα» (1962), «Η Σωφερίνα» (1964), «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας» (1962), «Ο Παράς κι ο Φουκαράς» (1964), «Ο Πεθερόπληκτος» (1968), «Ησαΐα χόρευε» (1966), «Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του» (1969) κ.α. Με την ευγένεια του ήθους του, την εντιμότητα της ψυχής του, που όπως και στις ταινίες του, έβγαζε αυτόν τον όγκο ηθικής καλωσύνης, αλλά και την πολυμέρεια του ταλέντου του, ο Βασίλης Αυλωνίτης πραγμάτωσε μια λαμπρή πορεία στο φάσμα της επιθεώρησης και της κινηματογραφικής μας κωμωδίας. Είναι ένας απο τους μεγάλους του ελληνικού ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Πλήρης δόξης και ημερών απεβίωσε το 1970, με την αγάπη του κοινού να τον κατευοδώνει για πάντα...

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 27 August 2017 | 10:10 pm


Απολαμβάνοντας τα «Φθηνά τσιγάρα» … !!!

Απολαμβάνοντας τα «Φθηνά τσιγάρα» … !!!

Και βεβαίως δεν αναφερόμαστε παρά στην εμπνευσμένη ταινία του καλού φίλου και εξαίρετου ηθοποιού Ρένου Χαραλαμπίδη, που προβλήθηκε στον πολυχώρο «Χυτήριο» την προηγούμενη εβδομάδα και προβάλλεται και σήμερα στον ίδιο χώρο.  Μια ταινία οξυδερκής κοινωνική ματιά, που παρακολουθεί την αγωνιώδη προσπάθεια ενός νέου ανθρώπου να βρεί τον προσανατολισμό του στη ζωή, σκιαγραφώντας παράλληλα το κοινωνικό τοπίο της Ελλάδας, πριν δυο περίπου δεκαετίες.

Ρομαντισμός, ωραίο και ευγενές χιούμορ, αποτύπωση των κοινωνικών μας ηθών και άλλα ενδιαφέροντα συνάμα πολιτισμικά στοιχεία της εικοσαετίας που πέρασε, είναι τα υλικά που συνθέτουν τον καμβά, της επιτυχημένης αυτής ταινίας. Να σημειώσουμε ακόμα ότι στην ταινία ο αγαπητός Ρένος, πέρα από την σκηνοθεσία και το σενάριο μαζί με τον Γιώργο Μπακόλα, πρωταγωνιστούσε κιόλας, μαζί με τους εξαίρετους επίσης ηθοποιούς Άννα – Μαρία Παπαχαραλάμπους και Μιχάλη Ιατρόπουλο. Θερμά συγχαρητήρια στον καλό φίλο Ρένο Χαραλαμπίδη, που πορεύεται δημιουργικά και με καλλιτεχνική αξιοπρέπεια, στον δύσβατο δρόμο της τέχνης.

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Αθήνα, 26-8-17
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 26 August 2017 | 12:06 pm


10 χρόνια μετά : Δεν έχουν σχέδιο και το ομολογούν


10 χρόνια μετά το ‘ολοκαύτωμα’ της Ηλείας τις τύχες της σε Περιφερειακό επίπεδο τις διαχειρίζονται ανεπαρκώς οι ίδιοι άνθρωποι της ίδιας παράταξης παρακμής.
Η απόλυτη περιβαλλοντική καταστροφή και οι νεκροί μας ήταν αποτέλεσμα διαχρονικών ευθυνών, πράξεων και παραλείψεων, καταστροφής του Φυσικού πλούτου της Ηλείας μας.Πράξεις και παραλείψεις που συνεχίζονται ακόμα και σήμερα

Η πολιτική προστασία στην Ηλεία είναι ελλιπής έως ανύπαρκτη κι από τύχη δεν θρηνούμε ανθρώπινα θύματα.
Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας δεν δύναται να περιορίσει τις  συνέπειες των δασικών πυρκαγιών (όπως και των άλλων φυσικών καταστροφών) οι οποίες  προλαμβάνονται και περιορίζονται μονο με την προϋπόθεση ύπαρξης σοβαρού σχεδιασμού, ετοιμότητας, συντονισμού και αποτελεσματικής δράσης τα οποία όχι μόνο δεν διαθέτει  αλλά και  ομολογεί την ανυπαρξία τους!!
Ισχύει δυστυχώς η πικρή διαπίστωση πως όταν οι ενεργοί πολίτες δεν ενεργοποιούνται οι Αιρετοί Άρχοντες της Περιφέρειας παραμένουν άφωνοι και διακοσμητικοί χωρίς να διεκδικούν αυτά που αξίζει ο μαρτυρικός τόπος μας.
Αθανάσιος Κατσίμπελης -Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας με την Παράταξη “Μαζί να φτιάξουμε τον τόπο μας-Ανδρέας Κατσανιώτης”

Δημοσιεύθηκε στις 25 August 2017 | 11:23 pm


Ίλυα Λιβυκού

Ίλυα Λιβυκού

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με εφαλτήριο την αστική της αύρα, την υψηλή υποκριτική της δεινότητα, την πλατιά θεατρική της παιδεία, αλλά και το λεπταίσθητο λυρικό της κύτταρο, η Ίλυα Λυβικού έδωσε σπουδαίες ερμηνείες στο θέατρο και τον κινηματογράφο - ιδίως στο φάσμα της κωμωδίας - και αποτέλεσε μια απο τις μεγάλες ελληνίδες κωμικούς. Άλλοτε σαν απατημένη σύζυγος, κάποτε σαν ζηλιάρα μικραοστή απέναντι στα καμώματα του σκανδαλιάρη άνδρα της – συνήθως ο αξεπέραστος κωμικός μας Βασίλης Λογοθετίδης, με τον οποίον αποτέλεσε θεατρικό δίδυμο μέχρι τον θάνατό του, αλλά και βαθιά ερωτευμένο ζευγάρι στην ζωή, χωρίς πάραυτα ποτέ να παντρευτούν – ενίοτε σαν προδομένη απο τις κοινωνικές συμβάσεις αρραβωνιασμένη κοπέλα, η Ίλυα Λιβυκού μας προξένησε ηθική έξαρση, αλλά και πολύ γέλιο. Υπήρξε τις μεταπολεμικές μας δεκαετίες, μια ιδιαίτερα ξεχωριστή ηθοποιός, με παντελώς αυτοδύναμη αισθητική ταυτότητα και χρώμα, που μας γοήτευαν και μας πρόσφεραν μια άλλη νότα στο πολύπλαγκτο καλλιτεχνικό μας τοπίο. Αλλά και στις δραματικές της ερμνηνείες η Ίλυα Λιβυκού, υπήρξε κορυφαία και υποδύθηκε με απαράμιλλη αισηθητική αρτιότητα τους ρόλους της. Θα μείνει για πάντα ανεξάλειπτη στην μνήμη μας, η συγκλονιστική ερμηνεία της στην μνημειώδη ταινία «Ένας ήρωας με παντούφλες», πλάι στον μεγάλο μας  ηθοποιό Βασίλη Λογοθετίδη, όπου υποδεύται την προδομένη αρραβωνιασμένη κοπέλα, απο τον παραδόπιστο – στη γοητεία του χρήματος – ερωτύλο Βύρωνα Πάλλη.

Η Αμαλία Χατζάκη όπως ήταν το φυσικό της όνομα, είδε το φως της ζωής στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1919. Απο ενωρίς εκδήλωσε ιδαίτερη έφεση για το θέατρο, αλλά και για τον αθλητισμό. Έτσι μετά τις τις εγκύκλιες σπουδές της ασχολήθηκε με τον ακοντισμό, παρακολουθώντας συνάμα και την νομική Αθηνών στην οποία είχε εισαχθεί. Ωστόσο με την αποφοίτησή της απο την νομική, έδωσε εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απο την οποία αποφοίτησε με άριστα. Έκτοτε ακολούθησε τα μονοάτια της τέχνης, όπου και διήνυσε μια σπουδαία καλλιτεχνική καριέρα. Πρόβα τζενεράλε θα κάνει στο παλκοσένικο η Ίλυα Λιβυκού το1947, με την παράσταση «Ρουί Μπλάς» του Βίκτορος Ουγκώ. Ενώ απο το 1948 ξεκινά η καλλιτεχνική συνεργασία της με τον θίασο της Κυρίας Κατερίνας, αλλά και του μεγάλου μέντορά της Βασίλη Λογοθετίδη, με τον οποίο θα μεγαλουργήσουν στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Με σταθερά και άξια καλλιτεχνικά βήματα η Ίλυα Λιβυκού θα καταξιωθεί θεατρικά και θα αποτελέσει μια μεγάλη περσόνα των καλλιτεχνικών μας δρωμένων. Απο το 1963 μάλιστα, θα συνεργαστεί με τα κορυφαία θεατρικά σχήματα της εποχής και θα δώσεις σπουδαίες ερμηνείες. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους θιάσους των : Μάνου Κατράκη, Έλσας Βεργή, Ρένας Βλαχοπούλου, Γωγώς Σαπουτζάκη κ.α. με τους οποίους συνεργάστηκε η μεγάλη μας ηθοποιός. Αλλά και στην υψηλή έπαλξη του αρχαίου θεάτρου, η Ίλυα Λιβυκού θα αφήσει το αποτύπωμά της. Το 1965 υποδύθηκε την Λυσιστράτη στην ομώνυμη παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Στον κινηματογράφο για πρώτη φορά εμφανίστηκε το 1948 στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται». Για να επακολουθήσει μια πλατιά κινηματογραφική συμμετοχή σε 45 περίπου ταινίες ιδίως κωμικού χαρακτήρα, των Καραγιάννη, Γεωργιάδη, Σκουλούδη και άλλων δημουργών. Χαρακτηριστικές απο αυτές τις ταινίες είναι : «Σάντα Τσικίτα» (1953), «Δεσποινίες ετών 39» (1954), «Ένα βότσαλο στην λίμνη» (1952), «Η κάλπικη λίρα» (1955), «Ο ζηλιαρόγατος» (1956), «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» (1955), «Δελησταύρου και υιός» (1957), βεβαίως η μνημειώδης ταινία «Ένας ήρωας με παντούφλες» (1958) κ.α. Αλλά η μεγάλη στιγμή για την σπουδαία μας ηθοποιός θα έλθει το 1965, όπου και αποσπά το βραβείο του πρώτου γυναικείου ρόλου στην ταινία του Μανόλη Σκουλούδη «Ένας ντελικανής», στο υψηλού καλλιτεχνικού κύρους τότε Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Να σημειώσουμε ακόμα στα πλαίσια της πλατιάς καλλιτεχνικής δραστηριοποίησης της Ίλυας Λιβυκού, την ευρύτατη συμμετοχή της σε ποιοτικές ραδιοφωνικές παραγωγές, όπως και τηλεοπτικες, όταν άρχισε η τηλεόραση να κυριαρχεί. Το 1984 η Ίλυα Λιβυκού εγκατέλειψε για πάντα το θεατρικό σανίδι, έχοντας διαγράψει μια μακρά και επιτυχημένη καλλιτεχνική σταδιοδρομία.

Η Κρήτης ηθοποιός συνεδέετο συναισθηματικά βαθιά με τον Βασίλη Λογοθετίδη και υπήρξε πέρα απο καλλιτεχνική μούσα του και αχώριστος σύντροφός του στην ζωή, μετά τον πρώτο γάμο της με τον Αγησίλαο Κοζύρη. Ωστόσο υπήρξε δραματική προσωπικότητα, αφού η μοίρα της έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι, συνθλίβοντας τον λεπταίσθητο ψυχισμό της. Έχασε απο καρκίνο το 1986 την κόρη της Εύα – ένα απο τρία της παιδιά απο τον γάμο με τον Αγησίλαο Κοζύρη – και το γεγονός αυτό την έριξε σε βαθιά μελαγχολία, αποξηραίνοντας μέσα της κάθε ικμάδα ζωής. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2002 σε ηλικία 83 ετών, προσβεβλημένη απο εγκεφαλικό επεισόδιο και ζώντας κατάμονη σε ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη, η μεγάλη μας ηθοποιός θα χάσει τη μάχη με τη ζωή. Και θα κηδευτεί πλάι στην αγαπημένη της κόρη στο κοιμητήριο Καισαριανής. Υψηλή θεατρική παιδεία, λαμπρό καλλιτεχνικό ήθος, αλλά και σπουδαίο κωμικό τάλαντο, ήταν τα στοιχεία με τα οποία πορεύτηκε με ξεχωριστή επιτυχία η Ίλυα Λιβυκού, στην καλλιτεχνική μας σκηνή. Και για τούτο θα μείνει για πάντα ζωντανή στην καρδιά μας ... Το παραπάνω κείμενο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και σε περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 22 August 2017 | 10:31 am


Οι εμμονές του Αλέξη και ο αγώνας για την κανονικότητα της χώρας !!!

Οι εμμονές του Αλέξη και ο αγώνας για την κανονικότητα της χώρας !!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Και ενώ ο χρόνος κυλάει στο μνημονιακό mode, προβάλλει επιτακτικό το ερώτημα, κατά πόσον είναι υλοποιήσιμη σήμερα η επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα. Το grexit στον παρόντα χρόνο έχει φύγει από την ατζέντα των Ευρωπαίων, οι δανειοδοτικές ανάγκες της χώρας μέχρι το 2019 είναι περιορισμένες, ενώ την ίδια ώρα οι Ευρωπαίοι επιθυμούν να μας προάγουν, έστω και αν δεν έχουμε εκπληρώσει όλες τις υπεσχημένες μας υποχρεώσεις. Ακολούθως τα παγκόσμια funds καλοβλέπουν την Ελλάδα σαν επενδυτική ευκαιρία, δοθέντος ότι πλέον έχει γίνει πολύ φτηνή για αυτά και οι αγορές εκτιμούν ότι πια δεν είναι εύκολο η χώρα να «βγεί εκτός κυκλοφορίας», όπως συνέβη το αλγεινό 2015.

Ωστόσο οι αγορές δεν έχουν πεισθεί, ότι ο Αλέξης Τσίπρας, μπορεί να ανορθώσει αναπτυξιακά τη χώρα. Στις συχνές συνομιλίες μαζί τους, δείχνει να έχει πλέον εμπεδώσει τον τρόπο σκέψης τους και τις λειτουργίες τους. Στην πράξη όμως κατά την διακυβέρνηση της χώρας, αποδείχνεται παντελώς αδύναμος, να κάνει τις μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις που θα φέρουν την επενδυτική άνοιξη στην Ελλάδα. Ίσως και να είναι δέσμιος του «αγκυλωμένου» κομματικού ακροατηρίου και των στενών στελεχών του.

Σταθμίζουν όμως οι αγορές και τα δεδομένα των γοργών πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, που δείχνουν ως κάτι παραπάνω από βέβαιο, την άνοδο στην εξουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη με την «Νέα Δημοκρατία». Με μια νέα μάλιστα πολιτική ατζέντα μεταρρυθμιστική και φιλοαναπτυξιακή, αλλά και με την αδήριτη ανάγκη, να αντιπαλέψει με απηρχαιωμένες δομές και παλαιοκομματικές νοοτροπίες μέσα στο κόμμα.

Είναι εμφανές έτσι, ότι συμφέρει όλο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, η επάνοδος της χώρας στην κανονικότητα. Αφενός μεν τον Αλέξη Τσίπρα, που του είναι επιτακτικά αναγκαίο, ένα νέο πολιτικό αφήγημα επιτυχίας της χώρας, το οποίο με την σειρά του, θα του προφέρει τις αναγκαίες «ανάσες ζωής», για να μην συντριβεί ολοκληρωτικά από την επέλαση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αφετέρου τον κομίζοντα πολλές ελπίδες Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν έχει το περιθώριο να παραλάβει μια νέα «καμένη γή» και να βρεθεί στο «έμπα» του αντιμέτωπος, με μια νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ή με μια ακόμα οδυνηρή γύρα για το ασφαλιστικό. 

Δυστυχώς όμως επάνοδος στην κανονικότητα, συνεπάγεται μια λειτουργούσα αποτελεσμα-τικά και ευέλικτη Δημόσια Διοίκηση, μια απονέμουσα με ταχείς ρυθμούς Δικαιοσύνη, μια Εθνική Παιδεία, με όραμα και οξυμμένα μεταρρυθμιστικά ανακλαστικά και ένα σύστημα εσωτερικής ασφάλειας επίσης, που θα διασφαλίζει τις αστικές ελευθερίες τα δικαιώματα και τις περιουσίες των πολιτών. Ακριβώς δηλαδή, ότι δεν έχει η Ελλάδα σήμερα και έπρεπε χτές κιόλας, να είχε κατακτήσει. Μπορεί οι γύπες του παγκόσμιου χρηματιστηριακού κεφαλαίου, να έχουν την δυνατότητα να ανεβάζουν τον δείκτη του χρηματιστηρίου και να τον καθιστούν επενδυτικά ελκυστικό, όμως οι σοβαροί επενδυτές που προσβλέπουν να επενδύσουν μακροπρόθεσμα στην Ελλάδα, αξιώνουν να γνωρίζουν, ότι θα τοποθετήσουν τα λεφτά τους, σε μια λειτουργούσα κανονικά χώρα. Δυστυχώς αυτή η πικρή αλήθεια, δεν έχει γίνει συνείδηση στον Αλέξη Τσίπρα, η χειρότερα ακόμα, είναι σιδηροδέσμιος, του εμμονικού κομματικού του ακροατηρίου, που είναι αγκιστρωμένο σε κρατικοδίαιτες αντιλήψεις του παρελθόντος, τις οποίες παταγωδώς αποδοκίμασε η ιστορία.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 21 August 2017 | 12:31 pm



Δείτε αγγελίες στην πόλη/περιοχή Πύργος





Φιλικοί ιστότοποι:

tilegrafima.gr

ekklisiaonline.gr

7news.gr

Nea Smyrni Online

www.vimaorthodoxias.gr