Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Ηλείας   »   Πύργος    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Μίμης Φωτόπουλος Αυτός ο σκερτσόζος «αόμματος», του κινηματογράφου μας !

Μίμης Φωτόπουλος
Αυτός ο σκερτσόζος «αόμματος», του κινηματογράφου μας !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

«Κόσμο ακούω και κόσμο δεν βλέπω», «Αόμματος, ελεήστε τον αόμματο», «Αόμματος» !!! φώναζε σπαραξικάρδια στην αλησμόνητη ταινία «Κάλπικη λίρα» του ελληνικού κινηματογράφου, ο απαράμιλλος κωμικός μας Μίμης Φωτόπουλος και δονούσε τις καρδιές μας απο το γέλιο. Ο άνθρωπος που μέσα απο τις στάχτες της πικρής πατρικής ορφάνιας, επέπρωτο να διανύσει μια λαμπρή καλλιτεχνική πορεία στο παλκοσένικο και τον κινηματογράφο και να μας χαρίσει μοναδικές στιγμές χαράς και γέλιου. Όμως ο μοναδικός θεατράνθρωπος και ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος, ήταν ένα πολυμερές ταλέντο, που δεν περιχαρακώθηκε στα στενά όρια της υποκριτικής, αλλά ήγγισε με επιτυχία και άλλες κορυφογραμμές της τέχνης, σφραγίζοντας με τα εμπνευσμένα βήματά του, την πολιτιστική μας εκπόρευση. Ποιητής, δοκιμιογράφος, αλλά και θεατρικός συγγραφέας, άθλησε πνευματικά και στα άλλα μεγάλα πεδία του πολιτισμού. Πάνω από όλα όμως ο σπουδαίος για το μοναδικό και πηγαίο κωμικό του τάλαντο ηθοποιός μας, υπήρξε ένας ενεργός πολίτης, που στις δραματικές ιστορικές ώρες του λαού μας, δεν «κρύφτηκε». Έδωσε με εντιμότητα το δικό του ιδεολογικό παρόν και πλήρωσε με μεγάλο προσωπικό κόστος – εκτοπισμός, τους αγώνες του για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη του λαού μας.

Ο Μίμης Φωτόπουλος είδε το φως της ζωής στην Ζάτουνα της Γορτυνίας, στις 20 Απριλίου του 1913. Η πρόωρη πικρή ορφάνια του πατέρα του, τον ανάγκασε απο την τρυφερή ηλικία να βγεί στην βιοπάλη. Γράφτηκε στην Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών, αλλά ανήσυχο πνεύμα για την τέχνη καθώς ήταν, την εγκατέλειψε στο δεύτερο έτος, για να ακολουθήσει θεατρικές σπουδές στην Εθνική Σχολή Θεάτρου.

Πρόβα τζενεράλε στα θεατρικά μας δρώμενα, θα κάνει στην «Λοκαντιέρα» με τον θίασο
Κουνελάκη στα 1932, μόλις στην νεαρά ηλικία των 19 ετών. Και λίγο μετά το βάπτισμα πυρός, θα πραγματοποιήσει περιοδεία μαζί με τον θίασο του Χριστόφορου Νέζερ, «Δράματος, κωμωδίας, κωμειδυλλίου και επιθεωρήσεως». Όμως και πρίν εκσπάσει ο μεγάλος πόλεμος του ΄40, θα επιχειρήσει σύντομες παρουσίες στο φάσμα του βαριετέ, στο θεατρικό σχήμα της Κατερίνας, που έπαιζε επιθεωρήσεις και μιούζικαλ της εποχής. Οταν η Ελλάδα βρέθηκε στην δίνη της γερμανικής κατοχής, ο Μίμης Φωτόπουλος βγήκε στην αντίσταση. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, είχε ενεργό συμμετοχή στα Δεκεμβριανά, οπότε και συνελήφθη απο τους Άγγλους, για να εκτοπιστεί στο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα. Τελικά θα επιστρέψει στην Ελλάδα τον Μάρτη του 1945.

Στην μακρά και πολυμερή καλλιτεχνική του πορεία, ο μεγάλος μας κωμικός διασταύρωσε τα βήματά του με πολλούς θιάσους και κορυφαίους επίσης συναδέλφους του, συμμετέχοντας σε λαμπρές θεατρικές παραστάσεις. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ με τον θίασο του μεγάλους μας θεατρανθρώπου Καρόλου Κούν, τις «Αγριόπαπιες» του Ίψεν με το Θέατρο Τέχνης,  το «Όνειρο της καλοκαιρινής νυκτός» του Σαίξπηρ, με το θέατρο του Βασιλικού Κήπου κ.α. Το 1952 αποτελεί ένα μεγάλο ορόσημο στην καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Μίμη Φωτόπουλου, αφού δημουργεί τον δικό του θίασο και πραγματοποιεί περιοδείες σε Γερμανία, Αίγυπτο,Τουρκία, Κύπρο και Αμερική.

Ένα μεγάλο βήμα θα κάνει ο Μίμης Φωτόπουλος απο το 1960 με επιτυχία και στο πεδίο της σκηνοθεσίας. Για τελυταία φορά θα ανέβει στο θεατρικό σανίδι το 1984, στη  επιτυχημένη επιθεώρηση «Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο», με τον ταλαντούχο Λάκη Λαζόπουλο. Η απαράμιλλη ευρηματικότητα στην ατάκα, το εμπνευσμένο κωμικό ύφος, που πήγαζε μέσα απο την κοινωνική πραγματικότητα του λαού μας, αλλά και το εντελώς προσωπικό στύλ, ήταν τα στοιχεία της καλλιτεχνικής ταυτότητας του Μίμη Φωτόπουλου, που τον καταξίωσαν ψηλά σαν καλλιτέχνη.

Απαράμιλλη όμως ήταν η παρουσία του Μίμη Φωτόπουλου και στον κινηματογράφο, που  δημιούργησε με τις ταινίες του μερικές χρυσές σελίδες του. Η πρώτη του συμμετοχή στην μεγάλη οθόνη, ήταν το 1948 με την «Μαντάμ Σουσού». Για να ακολουθήσει ένας καταιγισμός 101 ταινιών, σε δυο απο τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο και εδικικώτερα στις «Προπαντός Ψυχραιμία» (1951) και «Μια νταντά και τέζα όλοι» (1971). Απο τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του Μίμη Φωτόπουλου που άφησαν εποχή είναι : «Το σωφεράκι» (1953), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Ο γρουσούζης» (1952), «Κάλπικη λίρα» (1955), «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο» (1955), «Ο Πατούχας» (1972) κ.α. Αξιοσημείωτο είναι ακόμα το πέρασμα του μεγάλου μας κωμικού και απο την τηλεόραση, όπου πρωταγωνιστούσε στην σειρά «Ο θείος μας ο Μίμης», που προεβάλλετο απο την ΕΡΤ το 1984.

Ενώ και στο δύσβατο πεδίο της λογοτεχνίας, ο αξεπέραστος κωμικός μας άφηκε αδρό το αποτύπωμά του. Ασχολήθηκε με την ποίηση και εξέδωσε τέσσσερις ποιητικές συλλογές ήτοι : «Ημιτόνια» (1960), «Μπουλούκια» (1940), «Ο θάνατος των ημερών» (1976) και «Σκληρά τριολέτα» (1961). Παράλληλα έγραψε και τρία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα πεζά : «Το ποτάμι της ζωής μου» (1965), «Ελ Ντάμπα- Όμηρος των Εγγλέζων» (1965) και «25 χρόνια Θέατρο» (1958). Αλλά και δυο θεατρικά έργα «Πελοπίδας ο καλός πολίτης» (1976) και «Ένα κορίτσι στο παράθυρο» (1966).

Στα αλγεινά χρόνια της Απρλιανής δικτατορίας, ο Μίμης Φωτόπουλος ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση και η γυναίκα του Μαργαρίτα Τσάλα, εξορίστηκε στην Γυάρο. Βρήκε έτσι διέξοδο, μένοντας μόνος με τις δυο αγαπημένες του κόρες  ο μεγάλος μας κωμικός στην ζωραφική, όπου και δημιουργούσε πρωτότυπους πίνακες με γραμματόσημα, υιοθετώντας την τεχνική του κολάζ. Πραγματοποίησε και μέσα απο αυτή την έξοχη ηθική του δημιουργία, δέκα συνολικά εικαστικές εκθέσεις.

Σημαντική επίσης ήταν και η συνδικαλιστική δράση του Μίμη Φωτόπουλο στο πεδίο των ηθοποιών. Διετέλεσε Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. του κινητού θεάτρου «Άρμα Θέσπιδος». Για την πολυεπίπεδη παρουσία του στην τέχνη και τον πολιτισμό, ο έξοχος κωμικός μας, τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α΄, αλλά και τον Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου απο το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Αναπάντεχα έφυγε απο την ζωή στις 29 Οκτωβρίου του 1986, απο ανακοπή καρδίας. Ήταν αδιαμφισβήτητα ένας μεγαλος του θεάτρου και του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, ο Μίμης Φωτόπουλος, αλλά προπαντός ένας έξοχος ηθικά άνθρωπος.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές οικονομικά μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 23 September 2018 | 11:07 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 22-9-18, για τον ΜΕΝΕΛΑΟ ΛΟΥΝΤΕΜΗ

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 22-9-18, 
για τον ΜΕΝΕΛΑΟ ΛΟΥΝΤΕΜΗ




















www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 23 September 2018 | 9:28 am


Το διανοητικό μας κεφάλαιο, πρέπει να επιστρέψει πίσω !

Το διανοητικό μας κεφάλαιο, πρέπει να επιστρέψει πίσω !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Είναι αχαρτογράφητο και σε ποιότητα και ήθος το διανοητικό μας κεφάλαιο, που αναγκάσθηκε στα δίσεκτα χρόνια της κρίσης, να μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Όσο και να είναι πάντως, το χρειαζόμαστε να επιστρέψει πίσω για πολλούς λόγους. Μας είναι πολύτιμα, η φρεσκάδα, ο επαγγελματισμός του, το πνεύμα της ομαδικότητάς του και η ακόρεστη δίψα του για δουλειά. Πρόκειται για ένα ατίμητο κομμάτι του επιστημονικού μας δυναμικού,  που έχει αποβάλλει ριζικά μέσα του την στείρα νοοτροπία για έναν διορισμό στο δημόσιο, ή αεριτζίδικες δουλειές με «παρασιτικές» επιδοτήσεις.

Αλλά δυσχεραίνουμε με κάθε τρόπο την επανάκαμψή του. Ελπιδοφόρες και παραγωγικές θέσεις, σε τομείς υψηλής επιστημονικής έντασης, διαπιστώνει κανείς ότι είναι «καπαρωμένες» για τους κολλητούς και κομματικά ημετέρους … Προφανώς ένα σύστημα παραδομένο στην μετριότητα, προστατεύει τα νότα του – με την μη είσοδο των πολύ ικανών σε αυτό, που κάνουν την διαφορά – για να μην αναδειχτεί η θλιβερή γύμνια του. Αρκετοί νέοι επιστήμονες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό, δελεάστηκαν από την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δοθέντος ότι ήταν βαθιά απογοητευμένοι από το παλαιό πολιτικό σύστημα και τα κομματικά τερτίπια του. Ξεγελασμένοι πίστεψαν, ότι κάτι σημαντικό θα ελάμβανε χώρα στην Ελλάδα, με την νέα διακυβέρνηση και πως η χώρα θα άφηνε πίσω της τα βαρίδια του κομματικού συστήματος και τις στείρες νοοτροπίες του παρελθόντος, κοιτώντας μπροστά στον ορίζοντα της ανασυγκρότησης. Δυστυχώς πολύ σύντομα συνειδητοποίησαν πως ήταν φρούδες οι ελπίδες τους. Πλέον είναι αδιάφοροι για τα πολιτικά και αναπτύσσουν τάσεις προς την ιδιώτευση, αδιαφορώντας για τις κόκκινες και μπλέ σημαίες.

Όμως σε τέτοιες συνθήκες, απομακρύνονται επικίνδυνα από την Ελλάδα. Αποκτούν αυτοί και οι οικογένειές τους νέες κοινωνικές συνήθεις, ριζώνουν πιο βαθιά στο εξωτερικό και η επάνοδος τους, καθίσταται δυσχερέστερη. Συνακόλουθα παράλληλα με τα όποια άλλα εμπόδιά εισόδου τους, στον οικονομικό ιστό της Ελλάδας, εκτιμούν ότι οι δυσθεώρητοι φόροι και οι πανύψηλές ασφαλιστικές εισφορές, κάνουν την επανάκαμψη τους στην πατρίδα απαγορευτική.

Ως κοινωνία όμως και έστω και μέσα σε αυτές τις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, δεν πρέπει ποτέ να αποστούμε από την ιδέα και την ηθική υποχρέωση, να επιστρέψουν οι έλληνες επιστήμονές μας, πίσω. Είναι έκδηλη η απουσία τους, αξιακά και ηθικά. Έχουν το ηθικό κύρος και την δύναμη αποδεδειγμένα, να ανεβάσουν τον πήχη ψηλά και να σηκώσουν την Ελλάδα από το τέλμα της μετριότητας που βρίσκεται. Είναι αδήριτη εθνική επιταγή, αυτά τα λαμπρά ελληνόπουλα., να γυρίσουν πίσω. Εχθές κιόλας !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
 www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 22 September 2018 | 10:40 am


Ο θρυλικός μπάρμπα Γιάννης Κανατάς, που γήτευε τις καρδιές των Αθηναίων !!!

Ο θρυλικός μπάρμπα Γιάννης Κανατάς, 
που γήτευε τις καρδιές των Αθηναίων !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Έζησε μέσα στον θρύλο και την έξαψη της λαϊκής φαντασίας, αγαπήθηκε όσοι λίγοι άνθρωποι στην παλιά Αθήνα, η ζωή του εκσπάζοντας τα όρια του «εθνικού ήρωα», μεταλαμπαδεύτηκε στις εστίες του παροικιακού ελληνισμού και αποθεώθηκε, όσο τίποτε άλλο, του απέδωσαν μεταξύ σοβαρού και αστείου υψηλά κρατικά αξιώματα της εποχής, όπως Νομάρχη και Εισαγγελέα, για να χαθεί σαν μετέωρο από την ζωή της πρωτεύουσας – χωρίς ποτέ να ανακαλύψει κανείς τα ίχνη του - και να μείνει έτσι έκτοτε στους Αθηναίους ως ανάμνηση, η γλυκιά γεύση της ανθρώπινης και καλοκάγαθης φυσιογνωμίας του. Δεν ήταν άλλος από τον θρυλικό Μπαρμπαγιάννη τον Κανατά, που στα χρόνια της παρουσίας του στην πόλη, με την γραφική φιγούρα του, τα ευφυή καμώματά του, αλλά και τις ευτράπελες πιρουέτες του, γέμιζε την κοινωνική ζωή της Αθήνας και είχε γίνει σημείο αναφοράς της. Το περίφημο τραγούδι της ζωής του, του οποίου η μουσική ήταν πάνω σε μια παραδοσιακή ιταλική καντσονέτα, τραγουδήθηκε από γενεά, σε γενεά και έγινε σύμβολο μιας ανέμελης και αθώας εποχής, που εκφράζονταν από την «γειτονιά», τις ζεστές και ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσεις, την αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη.

Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες /Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες
Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες / και με τα σταμνάκια σου
και με τα σταμνάκια σου /να χαρείς τα μάτια σου

Πρόσεξέ μη σε γελάσει / καμιά έμορφη κυρά 
μπάρμπα Γιάννη Κανατά / Και σου φάει το γαϊδούρι 
και σ’ αφήσει την ουρά / Μπάρμπα Γιάννη Κανατά

Μπάρμπα Γιάννη πέσε πρώτος / στου Φαλήρου τα νερά 
μπάρμπα Γιάννη Κανατά / Να σε δουν τα κοριτσάκια 
και να πέσουνε κι αυτά / μπάρμπα Γιάννη Κανατά

Αλλά ποιος ήταν τελικά αυτός ο κοινωνικός θρύλος της Αθήνας; Γύρω στα 1870 και επι βασιλείας Γεωργίου Α΄, κάνει διακριτή την εμφάνισή της στις γειτονιές της πρωτεύουσας, αλλά και στην Πλατεία Συντάγματος, με διαφορετικό τις Κυριακές προφίλ – μια μοναδική φιγούρα ! Τις μεν καθημερινές με το πεινασμένο και συμπαθητικό γαϊδουράκι του, στις γειτονιές της Αθήνας και με παραμελημένα και λιγδιασμένα ρούχα, για να πουλάει κανάτες, γλάστρες, τσουκάλια και ποικίλα άλλα πήλινα, βγάζοντας τον επιούσιο. Τις δε Κυριακές μεγαλοπρεπώς ντυμένος, με φράκο, ημίψηλο καπέλο, λευκό πουκάμισο με επιβλητικά λουλουδένια κεντίδια, γιλέκο, ρεντιγκότα, ριγέ παντελόνι με τσάκιση, ένα πολύχρωμο σάλι – που δέσποζε τότε στην μόδα – μπέρτα, μποτίνια και μπαστούνι με απαστράπτουσα αση-μένια λαβή, για να κάνει τους αστικούς του περιπάτους στο κέντρο της Αθήνας  Πλατεία Συντάγματος και Πατησίων - στην οποία ελάμβανε χώρα το αστικό νυφοπάζαρο – και να προξενεί πανδαιμόνιο, καθώς ανέβαινε στο πάλκο της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα, παραλαμβάνοντας την ορχηστρική μπαγκέτα από τον  Μαέστρο, διηύθυνε και επακολουθούσαν ατέλειωτα σφυρίγματα και παλαμάκια από τους Αθηναίους !!!

Ο μπάρμπα Γιάννης ο Κανατάς, κρύβοντας επιμελώς το όνομά του, που τελικά και μέχρι την εξαφάνισή του – θάνατό του; δεν θα μάθει κανείς. Ψηλός, ξανθός, ξερακιανός, με μακριά και επιβλητικά μουστάκια. Μάλιστα ένεκα και της αινιγματικής εξαφάνισής του, αλλά και για το ξανθό του μουστάκι, οι Αθηναίοι, θα ερμηνεύσουν την ιδιότητά του, ως Βούλγαρου ή Σλάβου κατασκόπου ! Ο μπάρμπα Γιάννης θρυλήθηκε σε όλη την Ελλάδα, για το περίφημο τραγούδι του, που τότε αποτελούσε σλόγκαν της εποχής. Οι στίχοι του τραγουδιού του μάλιστα, υποδηλώνουν και ένα προσωπικό του δράμα και δη την εγκατάλειψή του, από μια πανέμορφη γυναίκα, που την είχε παράφορα ερωτευτεί. Για τούτο και ο στιχουργός που το έγραψε λέει υπαινικτικά : 
«Πρόσεξέ μη σε γελάσει / καμιά έμορφη κυρά 
μπάρμπα Γιάννη Κανατά / Και σου φάει το γαϊδούρι 
και σ’ αφήσει την ουρά / Μπάρμπα Γιάννη Κανατά» !!! 

Αχ αυτή η έμορφη κυρά, κατά πώς φαίνεται, του έφαγε και τη ζωή και το γαϊδούρι … Και αυτή εξάλλου η άφατη ηθική πίκρα, ήταν που εξώθησε τον μπάρμπα Γιάννη, να εκδώσει στα 1873 ένα βιβλίο υπο τον τίτλο «Τα δημώδη τραγούδια του μπάρμπα Γιάννη του Κανα-τά και διάφορα άλλα ερωτικά, συλλεχθέντα και τυπωθέντα δι εξόδων του. Εν Αθήναις, Τυπογραφείον Ι.Σ. Ραζή 1873».  Το βιβλίο αφιερώνονταν «Τη ευγενεστάτη και φιλομούσω Κυρία Αικατερίνη Παναγιωτοπούλου, που προφανώς ήταν η μεγάλη του ανευόδωτη αγά-πη, αλλά και «σε όλους τους εύπορους Έλληνες» !!! Στον πρόλογό του σημείωνε χαρακτη-ριστικά : «Επειδή πολλοί εκ των ομογενών της Τουρκίας, ως και της Γαλλίας και της Αγγλίας δι΄ επιστολών των μου ζητούσαν όπως τους πέμψω τα τραγούδια μου … εκδίδω το παρόν μικρόν φυλλάδιον. Αλλα επειδή οι εκτός ομογενείς δεν με γνωρίζουν, δια τούτο ηναγκάσθην  όπως θέσω την εικόνα μου εις το βιβλιάριον τούτο εις δυο φωτογραφήσεις ήτοι εις με την πρώτην παριστώμαι και φορών την καθημερινήν ενδυμασίαν μου και μετά του γαϊδάρου μου πωλών τας στάμνας μου, εις δε την άλλην την εορτινήν ως συχνάζων εις τα καφενεία και εις την μουσικήν».

Η φαντασία, αλλά και η ευρηματικότητα των Αθηναίων όμως, γύρω από την ζωή του θρυλικού μπάρμπα Γιάννη, που τόσο ωραία χρωμάτιζε ηθικά τη ζωή τους, με τα σκέρτσα και τα καμώματά του, κάλπαζε και γονιμοποιώντας την πραγματικότητα με τον μύθο, έπλαθε απίστευτα σενάρια για αυτόν, όπως ότι ήταν κατάσκοπος Βούλγαρος και άλλα παρόμοια… Βάσει των διαδόσεων της εποχής, ο μπάρμπα Γιάννης, είχε έλθει στην Ελλάδα, από την Βουλγαρία, όταν η τελευταία απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. Με την απελευθέρωση κατά τους εμπόρους που επισκέπτονταν την Βουλγαρία και δοθέντος, ότι δεν υπήρχε επάρκεια υψηλού μορφωτικού επιπέδου σε στελέχη, δίνονταν κρατικές θέσεις και σε χαμηλής μόρφωσης πολίτες, όπως μανάβηδες και γαλατάδες. Σε μια τέτοια εκδοχή ο μπάρμπα Γιάννης, είχε διοριστεί στην Βουλγαρία Νομάρχης ή εισαγγελέας ! Ενώ για κάποια άλλη μερίδα Αθηναίων, είχε χρηματίσει έπαρχος ! Ανεξιχνίαστη ήταν και αυτή η ζωή του στην Βουλγαρία, που επίσης κατά μια αδιασταύρωτη φήμη, είχε και μια ωραία γυναίκα που υπεραγαπούσε. Ωστόσο κάποια μέρα, επιστρέφοντας από το γραφείο του επάρχου σπίτι του, έπιασε στα πράσα την γυναίκα του, με τον εραστή της, που ω της τραγικής ειρωνείας, ήταν ο ίδιος ο αδελφός του. Φόνευσε έτσι την άπιστη σύζυγό του, καταχέρισε τον αδελφό του και εξαφανίστηκε από την Βουλγαρία. Μια άλλη όμως εκδοχή της περιπετειώδης ζωής του, δίνεται στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» στο φύλλο της 16 Σεπτεμβρίου 1936 και σε άρθρο του Ιωάννη Δαμβέργη, για τον μπάρμπα Γιάννη τον Κανατά. Κατά τον δημοσιογράφο της «ΕΣΤΙΑΣ» Δαμβέργη, ο  τελευταίος είχε συναντήσει τον μπάρμπα Γιάννη, όταν ήταν 16 χρο-νών, στην πανέμορφη Σμύρνη. Μάλιστα κατά τον συντάκτη της εφημερίδας, ο θρυλικός μπάρμπα Γιάννης : «ήταν κυριακάτικος και σε εμφάνιση και σε ιδέες. Πολλοί που τον έβλε-παν στους δρόμους της Σμύρνης, τον έδειχναν, σαν σπουδαία αθηναϊκή φυσιογνωμία». Και σε αυτό το κλίμα κύρους για τον μπάρμπα Γιάννη, πρωτοπαίχθηκε τότε σε θέατρο της Σμύρνης, από τον ορχήστρα του θιάσου Αλεξιάδη, το περίφημο τραγούδι – «ύμνος» στην εμβληματική μορφή του. Και ειδικότερα κατά το άρθρο του Δαμβέργη, όταν ο μπάρμπα Γιάννης παρουσιάστηκε στο θέατρο του Αλεξιάδη, οι θεατές χειροκροτούσαν ατέλευτα και η ορχήστρα παιάνιζε πάλι και πάλι. Προς τιμήν του μπάρμπα Γιάννη !

Αλλά ας γυρίσουμε στην ζωή του αξεπέραστου αυτού γραφικού της Αθήνας, που συνέγειρε κάθε Κυριακή τα πλήθη. Ο μπάρμπα Γιάννης εγκαταβιούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα, στην συμβολή των οδών Αθανασίου Διάκου και Καλλιρρόης. Είχε χάσει την γυναίκα του νέος και είχε αποκτήσει δυο κόρες. Στις καθημερινές όπως προαναφέραμε αλώνιζε τις γειτονιές της Αθήνας, φωνάζοντας «στάμνες, κανάτια» και τις Κυριακές σαν μεγαλόσχημος της εποχής, έκανε τις επιβλητικές εμφανίσεις του στα καλά στέκια της Αθήνας, ντυμένος στην πένα, σαν κόντες αληθινός ! Ράβονταν στον περίφημο τότε ράφτη της Αθήνας Π. Λαμπίκη, ο οποίος έραβε και τον διαπρεπή πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας, Λέοντα Γαμβέτα ! Για τον εκκλησιασμό του τις Κυριακές, επέλεγε τον Άγιο Γεώργιο τον Καρύκη, με την κοινωνική νομενκλατούρα της εποχής. Ενώ για τον μετέπειτα καφέ του επέλεγε, το πολυσύχναστο αριστοκρατικό καφενείο «Η ωραία Ελλάς» στην Σταδίου. Και το απόγευμα ξεκινούσε το «νούμερό» του. Κατέφθανε στην Πλατεία Συντάγματος, που ήταν κατάφορτη από κόσμο, δοθέντος ότι στην Πλατεία ήταν η Φιλαρμονική του Δήμου και έπαιζε χαρμόσυνους σκοπούς, βάλς, μενουέτα και μαζούρκες, αποτελώντας το γεγονός της εβδομάδας. Τότε ο μπάρμπα Γιάννης προσήγγιζε στην εξέδρα, χαιρετούσε ιπποτικά τον αρχιμουσικό, ανέβαινε στο πάλκο και παραλαμβάνοντας την μπαγκέτα από τον αρχιμουσικό, διηύθυνε το θρυλικό κομμάτι που αναφέρονταν σε αυτόν και προξενούσε στον κόσμο «πυρετό» !!! Για να κλείσει την Κυριακή του ο μπάρμπα Γιάννης, επέλεγε την Πατησίων που ήταν τότε το καλό σημείο συνάντησης της αστικής Αθήνας. Και την  άλλη μέρα ξεκίναγε πάλι, αυτός ο δύσκολος, αλλά και τόσο ανθρώπινος, καθημερινός κύκλος του θρυλικού μπάρμπα Γιάννη, που γήτευε τις καρδιές των ανθρώπων. «Στάμνες, κανάτια, στάμνες κανάτια» !!! τόσο απέριττα και τόσο καθημερινά. Με την πιτσιρικάδα να τρέχει «μπουλουκιές» από πίσω του και τις νοικοκυρές να φωνάζουν περιπαιχτικά «γυναίκες, ο κανατάς» ! Εξάλλου τότε δεν υπήρχαν σαν μέσα συντήρησης των φαγωσίμων, ο πάγος και το ηλεκτρικό ψυγείο και επομένως οι πήλινες στάμνες που διατηρούσαν δροσερό το νερό, ήταν για τα νοικοκυριά σημαντικές και χρήσιμες. Περαίνοντας να αναφέρουμε, ότι το τραγούδι του μπάρμπα Γιάννη του Κανατά, κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1993 και σε εκτέλεση του τενόρου Νίκου Επιτροπάκη.

Αυτή ήταν εν σπέρματι η ζωή του θρυλικού μπάρμπα Γιάννη του Κανατά, που σμίλευσε ανεξάλειπτα τις καρδιές των Αθηναίων, άφησε αναλλοίωτο το αποτύπωμά του, στην κοινωνική ζωή της πόλης και μετεωρίστηκε ανάμεσα στην φαντασία και τον θρύλο – που τον ήθελε Νομάρχη, εισαγγελέα ή κατάσκοπο – αλλά και στην πεζή πραγματικότητα, που τον ήθελε έναν ταπεινό κανατά… Πόσο ωραίος ήταν αυτός ο έξοχος τύπος, που ποτέ δεν μάθαμε για το θλιβερό φευγιό του από την ζωή, αλλά έμεινε ζωντανή για πάντα στις καρδιές μας, η ζεστή και ανθρώπινη φωνή του, «Στάμνες κανάτια, στάμνες κανάτια» ! Σε χαιρετού-με με πολλήν αγάπη εκεί ψηλά, αλησμόνητε, μπάρμπα Γιάννη Κανατά !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2018 | 11:22 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 15-9-18, για τον Δήμαρχο Αθηναίων, Γιάννη Παπαθεοδώρου

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 15-9-18, 
για τον Δήμαρχο Αθηναίων, Γιάννη Παπαθεοδώρου













   






www.panosavramopoulos.blogspot.gr 

Δημοσιεύθηκε στις 16 September 2018 | 11:02 am


Ηθική έξαρση για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στον ναό του Εσταυρωμένου Κολοκυνθούς – Κολωνού

Ηθική έξαρση για την ύψωση του Τιμίου Σταυρού, 
στον ναό του Εσταυρωμένου Κολοκυνθούς – Κολωνού

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Διάστικτος από κατάνυξη, αλλά και μεγαλοπρέπεια, ο λαμπροφόρος ναός του Εσταυρωμένου της Κολοκυνθούς, στο 4-ο Διαμέρισμα (Κολωνός) των Αθηνών, εόρτασε πρό  ολίγου σήμερα Παρασκευή 14-9-18, την κορυφαία εορτή της Χριστιανοσύνης μας, την ύψωση του τιμίου και ζωοποιού σταυρού. Του «φύλακος πάσης της οικουμένης»  που συνιστά το κορυφαίο σύμβολο της ορθοδόξου πίστεώς μας. Και σε αυτή την μείζονα εορτή μας, τόσον ο λαός του 4-ου Διαμερίσματος, όσον και πολλοί άλλοι Αθηναίοι, από τα υπόλοιπα Διαμερίσματα της πόλης, συγκλόνισαν με την καταιγιστική παρουσία τους, το ωραίο προάστιο της Αθήνας μας, που μυροβολάει την αυθεντικότητα και την ειλικρίνεια των απλών ανθρώπων και διατράνωσαν αυτή  την έξοχη μύχια ηθική σχέση του ελληνισμού, με την Ορθοδοξία. Σημαιοστολισμένος ο ναός της Λένορμαν με τους σταυραετούς του Βυζαντίου, που καταυγάζουν στην αχανή λεωφόρο του χρόνου την μεγαλουργία της αυτοκρατορίας του, αλλά και κατάφορτος, από το λυρικό ορθόδοξο συναίσθημα των πιστών, ανέδυε μια μοναδική ατμόσφαιρα ηθικής έξαρσης, που πλήρωσε τις ψυχές των χριστιανών, που τίμησαν με την παρουσία τους, την κορυφαία εορτή της ορθοδοξίας.

Της πανηγυρικής ευχαριστιακής ακολουθίας, χοροστάτησε ο σεπτός Επίσκοπος Μωκησού της Αρχιεπισκοπής Αμερικής κ.κ. Δημήτριος, συνεπικουρούμενος από τους ευλαβείς ιερείς του ναού, τον προϊστάμενο πατέρα Νικόλαο Κούβαρη και τον πατέρα Ιωακείμ Σκρέτα, αλλά και από άλλους πατέρες που προσήλθαν ευλαβικά, για να τιμήσουν το κορυφαίο σύμβολο της πίστης μας. Μετά το πέρας του πανηγυρικού εσπερινού, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, υπο τους γλυκείς παιάνες των φιλαρμονικών της Πυροσβεστικής και του Δήμου Αθηναίων, που λάμπρυναν την πανήγυρη, με τις πολύχρωμες και χαρμόσυνες μελωδίες τους. Και κατάφορτοι από συγκίνηση οι κάτοικοι του Κολωνού, έραιναν την εικόνα, με ροδοπέταλα και μύρα από τις πολυκατοικίες τους, εκφράζοντας την ευλάβειά τους, στο ιερό σύμβολο της πίστης μας, αλλά και προσευχόμενοι, για να αντλήσουν ηθικές δυνάμεις από τον ζωοποιό σταυρό, τον «φύλακα πάσης της οικουμένης και να υπερκεράσουν τα εμπόδια της απροσανατόλιστης ηθικά εποχής μας.

Με την επάνοδο της πομπής στην εκκλησία – που σημειωτέον εφέτος, σημείωσε και κατόπιν θερμής παρακλήσεως των πιστών, την μεγαλύτερη διαδρομή της – ο σεπτός επίσκοπος κ-ος Δημήτριος, που τον συνδέει μακρά και εγκάρδια φιλία με τον αρχιερέα του ναού, πατέρα Νικόλαο Κούβαρη, ευχαρίστησε τους πιστούς για την συγκινητική παρουσία τους και τους ευχήθηκε, ο ζωοποιός τίμιος σταυρός, να τους αναγεννά ηθικά, να τους δίνει δύναμη απέναντι στους ριπτασμούς της ζωής και να φωτοδοτεί τον ίσιο δρόμο τους. Στην αντιφώνησή του, ο ευσεβής αρχιερέας της εκκλησίας πατέρας Νικόλαος, ευχαρίστησε εκ βαθέων καρδίας το χριστεπώνυμο πλήθος για την ανεπανάληπτη παρουσία του, τον καλό του φίλο επίσκοπο κ.κ. Δημήτριο, για την τιμητική παρουσία του, τους ευγενείς εθελοντές του ναού, το  ενοριακό συμβούλιο και τις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου, για την ηθική τους μέριμνα και φροντίδα, στον στολισμό του ναού και την αρτιότητα της ιεράς πανηγύρεως, τις φιλαρμονικές της Πυροσβεστικής και του Δήμου Αθηναίων, για την πανέμορφη αισθητικά παρουσία τους, που λάμπρυνε και χρωμάτισε την μεγαλοπρεπή εορτή, αλλά και την ελληνική αστυνομία, για την άψογη τήρηση των μέτρων τάξης.  Χρόνια Πολλά και του Χρόνου, αγαπημένοι μας και ευλαβείς Αθηναίες και Αθηναίοι και ο ζωοποιός σταυρός, να λαμπρύνει ηθικά και να φωτοδοτεί την έντιμη ζωή την δική σας και των οικογενειών σας. Και του χρόνου με υγεία !

Παραθέτουμε τον Απολυτίκιο, της υψώσεως του τιμίου σταυρού : 

«Σώσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις Βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων δια του Σταυρού σου πολίτευμα».

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 15 September 2018 | 1:08 am


Ριζοτομικές αλλαγές τώρα, για να μην καταρρεύσει η χώρα !

Ριζοτομικές αλλαγές τώρα, για να μην καταρρεύσει η χώρα !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μια ματιά στις θεσμικές επάλξεις της χώρας βεβαιώνει αμέσως, ότι χρήζει ριζικής ανασυγκρότησης. Οι νόμοι, οι διοικητικές δομές, η δικαιοσύνη, ολάκερη η κρατική μηχανή. Αυτή την ριζική ανασυγκρότηση υπαγορεύουν και οι ιστορικές νομοτέλειες, μετά από μεγάλες καταστροφές και εθνικές τραγωδίες. Στο ιστορικό παρελθόν σε μια τέτοια πρόκληση, βρέθηκε ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, μετά την πτώση της έκθεσμης απριλιανής εκτροπής και το πέρασμα στην δημοκρατική ομαλότητα. Όπου παράλληλα με το καθεστώς της τυραννίας, είχε καταρρεύσει και το παλαιοκομματικό σύστημα. Και  προέβη τότε ο Μακεδόνας πολιτικός, σε μια δέσμη ριζικών αλλαγών, που άλλαξαν την φυσιογνωμία, της καθημαγμένης από την χούντα και τον παλαιοκομματισμό Ελλάδας. Μεταξύ αυτών νομιμοποίησε το ΚΚΕ, που ήταν κίνηση «sine qua non», για να έχει νόημα η δημοκρατία και η αντιπροσώπευση ολοκλήρου του ελληνικού λαού, κρατικοποίησε πλήθος επιχειρήσεων – γιατί έτσι το υπαγόρευε ο κοινωνικός βηματισμός – και για να τονώσει με την ευχερέστερη χρήση των υπηρεσιών τους, τις λαϊκές μάζες, όπως π.χ. αστικές συγκοινωνίες, ολυμπιακή αεροπορία, πυλώνες του τραπεζικού συστήματος όπως εμπορική τράπεζα, τα ναυπηγεία Ελευσίνος, την βιομηχανία ζάχαρης και πολλές άλλες ακόμα επιχειρήσεις κοινής ωφελείας. 

Παράλληλα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, προσέβλεπε και στην αλλαγή του πολιτικού συστήματος της χώρας, με σαφή στόχευση στο Προεδρικό, όπως στις Γαλλία – που είχε ζήσει και διδαχτεί πολλά – και ΗΠΑ. Σε μια προεδρία δηλαδή, όπου ο πρόεδρος θα αντλούσε τεράστια δύναμη, απευθείας από τον λαό. Και εκτίμησή του ήταν πως με την εγκαθίδρυση προεδρικού συστήματος, θα ήταν με την παρεπόμενη παντοδυναμία του Προέδρου, εφικτές ριζοτομικές αλλαγές, που με άλλο σύστημα, δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν ποτέ. Συνάμα θα εξασφαλίζονταν το μεγάλο ζητούμενο για την πρόοδο και ευημερία της χώρας, η πολιτική σταθερότητα. Πάραυτα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεν προέβη τότε στον μεγάλο του οραματικό στόχο, διότι το στενό του περιβάλλον του αντέτεινε, ότι η Ελλάδα ήταν μια χώρα στην οποία η πλειοψηφία ανήκε στην κεντροαριστερά και επομένως δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν, να εκλέξει κεντροδεξιό πρόεδρο ! 

Όλα αυτά ανήκουν πλέον όμως στο παρελθόν και η χώρα σήμερα βρίσκεται προ ιστορικών διλημμάτων, για την επιβίωσή της. Είναι βέβαιον ότι αν εξασφάλιζε κανείς στους πολιτικούς αρχηγούς, την βεβαιότητα ότι δεν θα εκτεθούν δημόσια και να εκφράσουν αβίαστα την κρίση τους, για το μέλλον της χώρας, κοινός παρανομαστής όλων θα ήταν, ότι η Ελλάδα χρειάζεται - εχθές κιόλας – ριζικές αλλαγές. Οι αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων και ευθυνών από υπουργεία, περιφέρειες και φορείς, το τέρας της πολυνομίας, αλλά και η γραφειοκρατική μέγγενη, έχουν δημιουργήσει ένα υδροκέφαλο και άνευρο κράτος, που απολήγει για τον πολίτη άχρηστο, όταν δεν γίνεται ενίοτε εχθρικό και βασανιστικό. Ενώ το πεδίο που χρειάζεται αναμφίβολα ριζική αναδιάρθρωση, είναι η δικαιοσύνη.

Πολλές από τις επιβαλλόμενες αλλαγές, συναρτώνται και με την αναθεώρηση του Συντάγματος, προκειμένου η χώρα να αναπνεύσει και να απαλλαγεί από τα επαχθή άχρηστα «θεσμικά» φορτία του παρελθόντος. Είναι εφικτό ωστόσο σήμερα, να συναινέσουν τα κόμματα σε ένα κοινό modus vivendi, όταν διάγουμε μια από τις πιο σκληρές και επαχθείς προεκλογικές περιόδους; Προφανώς όχι ! Και πως θα μπορούσε σήμερα με τέτοιους όρους, μια «επιτροπή σοφών», αν συντάξει ένα οραματικό και επαρκές master plan εξόδου της χώρας από το τέλμα; Ενυπήρχε η ελπίδα στους σοβαρούς και σκεπτόμενους ανθρώπους αυτής της χώρας, ότι τα παθήματα που υπέστημεν στα οδυνηρά χρόνια των μνημονίων, θα μας γίνονταν μαθήματα και θα στρωνόμασταν κάτω, να αναδομήσουμε εκ θεμελίων την χώρα. Δεν το πράξαμε, στη λογική του «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα και τα πρόβατα σαράντα» ! Και μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε την επόμενη εθνική τραγωδία, για να σπάσου-με το κέλυφος της αδράνειας και να κάνουμε τις αδήριτα απαιτούμενες σωστικές αλλαγές !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 14 September 2018 | 1:37 pm


Με τον Αντώνη, του έρωτα και της δημιουργίας !!!

Με τον Αντώνη, του έρωτα και της δημιουργίας !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Θα΄ ταν θαρρώ το 2002, όταν άκουσα το αισθαντικό και βαθύτατα ερωτικό κομμάτι «Έλα να με τελειώσεις», σε στίχους και μουσική του Γιώργου Θεοφάνους και εκτέλεση, του τότε πολλά υποσχόμενου στην καλλιτεχνική μας σκηνή Αντώνη Ρέμου. Ενός νέου καλλιτέχνη, με μελωδική φωνή, επική ένταση, όταν η ερμηνεία το απαιτούσε, αλλά και με μια ηθικά ευγενή παρουσία στα καλλιτεχνικά δρώμενα, που κόμιζε την ευγένεια και την αξιοπρέπεια τον ανθρώπων της Βορείου Ελλάδος, μακριά από τους πιρουέτες, τα φτιασίδια και τα καμώματα του «star system». Σε μια περίοδο που διαμορφώνονταν νέα καλλιτεχνικά ακούσματα στην νέα γενιά και συναιρούσε, το δραματικό χαρακτήρα των προηγούμενων δεκαετιών – ελαφρολαϊκό τραγούδι, με κοινωνικό χαρακτήρα – με τις νέες κοινωνικές τάσεις, που υπαγόρευε η κοινωνική ευημερία και η έκρηξη της πληροφορικής.

Σε αυτό το νέο τοπίο, ο Αντώνης Ρέμος, κατόρθωσε να πολιτογραφήσει το δικό του προσωπικό ηχόχρωμα - τραγούδι, να αναγεννήσει με τη φρεσκάδα του, τα ακούσματα της νέας γενιάς και να καταστεί ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές μας. Ακολούθησαν πολλές μετά επιτυχίες, με το ένα επιτυχημένο του άλμπουμ να διαδέχεται το άλλο, η αγάπη του  κόσμου να εξακτινώνεται απέναντί του, από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα και να κατορθώνει κάτι πολύ δύσκολο για έναν καλλιτέχνη, να «κατακτήσει» το μικρό του όνομα. Ο εξαιρετικός τραγουδιστής Ρέμος, είχε γίνει πλέον και ιδίως για τους νέους ανθρώπους, «Ο Αντώνης» της καρδιάς μας !!! Στο απόγειο μάλιστα αυτής της εξαιρετικής καριέρας, τον τίμησε με μια έξοχη καλλιτεχνική συνεργασία και η κορυφογραμμή του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, ο μέγιστος Μίκης Θεοδωράκης. 

Αλλά δεν παρέσυρε ποτέ αυτή η μεγάλη και με αστρικές ταχύτητες εκτινασσόμενη επιτυχία, τον Αντώνη Ρέμο, στη δίνη της αλαζονείας, της προπέτειας και της μεγαλαυχίας. Πάντα σεμνός, προσηνής και με ΄κείνο, το βαθιά ανθρώπινο και καλόκαρδο χαμόγελο των ανθρώπων της Βορείου Ελλάδος, να σε σκλαβώνει και να σου γεμίζει την καρδιά με αγάπη. Θαρρείς πως η φύση τον προόρισε να τραγουδά και να μεταλαμπαδεύει στον κόσμο, το ευγενέστερο των συναισθημάτων μας, την ΑΓΑΠΗ.

Με αυτόν τον ωραίο ΑΝΘΡΩΠΟ και καλλιτέχνη, είχα την ευκαιρία και την τιμή να τα πώ για λίγο εχθές το βράδυ, Δευτέρα 10-9-18, στο πανέμορφο και μεγαλοπρεπές καφέ της Γλυφάδας «Opus», του οποίου είναι ένας και εκ των δημιουργών του.

Σ΄ αγαπώ  πολύ Αντώνη Ρέμο και με την μελωδική και βαθιά αισθαντική φωνή σου, να μας τραγουδάς για την αγάπη, τον έρωτα, τις χάρες, τους καημούς και τα τερτίπια τους και να μας «Τελειώνεις» !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 11 September 2018 | 10:18 am


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 8-9-18, για τον κορυφαίο κριτικό της λογοτεχνίας μας ΜΑΡΚΟ ΑΥΓΕΡΗ

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 8-9-18, 
για τον κορυφαίο κριτικό της λογοτεχνίας μας ΜΑΡΚΟ ΑΥΓΕΡΗ


























www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 10 September 2018 | 11:43 am


Η ακατάβλητη πατριώτης Λέλα Καραγιάννη

Η ακατάβλητη πατριώτης Λέλα Καραγιάννη

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε 
(Μίμης Τραϊφόρος – Σοφία Βέμπο)


Πως θα μπορούσε να ξεφύγει απο την οικογενειακή ιστορική της μοίρας, που είχε με αγώνες αυτοθυσίας και ηρωϊσμού ποτίσει το δέντρο της ελευθερίας, η σύγχρονη Μπουμπουλίνα της αντίστασης κατά των γερμανών Λέλα Καραγιάννη; Υπόδειγμα ελληνίδας πατριώτη, εμπνευστικό παράδειγμα αυτοθυσίας και ηρωϊσμού που αντίκρισε με ελληνική λεβεντιά το εκτελεστικό απόσπασμα των σιδερόφραχτων ναζιστών, πρότυπο ευγενούς μητέρας που σε δίσεκτες ώρες της ιστορίας αναδέχθηκε βαρύ πατριωτικό φορτίο, αλλά δεν απεμπόλησε τον μητρικό της ρόλο, η απαράμιλλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη πρόσφερε την ζωή της για την ελευθερία της πατρίδας και κατέκτησε περίλαμπρη θέση στον πρόναο των ελληνίδων μαρτύ-ρων του έθνους. Περιβεβλημένη με την αχλή και την δόξα της ηρωϊδος του έθνους, επτά δεκαετίες απο την θυσιαστική της έξοδο απο την ζωή, αποτελεί ιδεώδες παράδειγμα ηθικής έξαρσης και ψυχικής ανάτασης, για να αντλήσουμε σήμερα την δύναμη και το κουράγιο να ξεπεράσουμε την πλατιά κοινωνική και πολιτισμική κρίση που μας μαστίζει σαν κοινωνία και «κάνοντας άλμα πιο γρήγορο απο την φθορά» στα λόγια του νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη, να επανατροχιοδρομηθούμε στην ανάπτυξη και την ηθική ευημερία.

Η Λέλα Καραγιάννη, είχε πολυσχιδή συμμετοχή στην αντίσταση κατά των ναζιστών κατακτητών και πρόσφερε πολυεπίπεδα στον αγώνα. Με κορυφαία πράξη της αντιστασικής της παρουσίας, την εκτέλεσή της απο το εκτελεστικό απόσπασμα, τα χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου του 1944. Κατά τραγική ειρωνεία ένα μήνα πρίν την απελευθέρωση της Ελλαδος, απο τον γερμανικό ζυγό. Δεν πρόλαβε η μεγάλη ελληνίδα, να την στεφανώσει η πολυπόθητη Λευτεριά. Η θρυλική μπουμπουλίνα της κατοχής, δεν περιορίστηκε στην προσωπική της συμμετοχή στην αντίσταση, αλλά πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στρατηγικού χαρακτήρα στον αγώνα. Φυγάδευσε άγγλους στρατιωτικούς στο εξωτερικό, περιέθαλψε έλληνες φαντάρους που γύριζαν απο τον μέτωπο, έκρυβε επιμελώς σε σπίτια που είχε νοικιάσει για τον σκοπό αυτό έλληνες πατριώτες της αντίστασης, εξέδωσε πλαστά διαβατήρια σε πολλούς συμμάχους αξιωματικούς και οργάνωσε πρότυπο δίκτυο κατασκοπείας, που αποσπούσε με πολύ μεθοδικό τρόπο πολύτιμες πληροφορίες απο την γκεστάπο, την ιταλική διοίκηση και τις αρχές ασφαλείας της κατοχής, δρομολογώντας την εκτέλεση σαμποτάζ στις κομβικές γραμμές εφοδιασμού των κατακτητών, σε αποθήκες πυρομαχικών κ.α. Σημαντική ήταν όμως η αρωγή της Λέλας Καραγιάννη και πρός τις αντάρτικες ομάδες. Τις τροφοδοτούσε με άφθονο πολεμικό υλικό, το οποίο περιέρχονταν στα χέρια της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», που θα ιδρύσει όπως θα δούμε παρακάτω, αλλά και με μεγάλες ποσότητες φαρμακευτικού υλικού απο το οικογενειακό φαρμακείο του ανδρός της, ο οποίος πέρα απο την αρωματοποιΐα και το φαρμακείο, διατηρούσε συνάμα και μεγάλη φαρμακαποθήκη. Ξεχωριστή είναι εδώ όπως αποκαλύπτει ο μικρός ήρωας της αντίστασης γιός της Λέλας Καραγιάννη, Βύρων Καραγιάννης, η προσφορά του Ζήσιμου Παρρίδου.Ο λαμπρός αυτός πατριώτης και με υπόδειξη της Λέλας, στο πλάι της οποίας υπήρξε βασικό αντιστασιακό στέλεχος, δεν φοβήθηκε να καταταγεί εθελοντικά στο γερμανικό στρατό ως μάχιμος διερμηνέας του Τάγματος Χόλμαν, της Μεραρχίας Βραδεμβούργου, μέλημα της οποίας ήταν η δίωξη και εξόντωση των αντάρτικων ομάδων στην Στερεά Ελλάδα και αλλού. Ο ατρόμητος πατριώτης υποδυόμενος τον επικίνδυνο αυτό ρόλο, κατόρθωνε να αποσπά πολύτιμες πληροφορίες απο τους γερμανούς, για τις κινήσεις του ζωτικού για την έκβαση των αντιστασιακών δράσεων Τάγματος Χόλμαν, αφετέρου να τροφοδοτεί με πλήθος απο πυρομαχικά, πολεμοφόδια και άλλα αντίστοιχα χρειαζούμενα, την ομάδα της «Μπουμπουλίνας». Στην κυριολεξία η απαράμιλλη αυτή ελληνίδα είχε στήσει έναν μικρό στρατό, που κινούμενος με άκρα μυστικότητα κάτω απο την μύτη του κατακτητή, πρόσφερε υπερπολύτιμες υπηρεσίες στην αντίσταση.

Η Λέλα Καραγιάννη είδε το φως της ζωής στην Λίμνη της Ευβοίας το 1899. Ήταν κόρη του Αθανάσιου Μινόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Και ήρε την καταγωγή της εκ μητρογονίας, απο την θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα του ΄21. Παντρεύτηκε στην Αθήνα, τον φαρμακοποιό Νικόλαο Καραγιάννη και απέκτησε μαζί του επτά παιδιά. Που μπολιασμένα και αυτά στο ιδεώδες της ελευθερίας, αγωνίστηκαν με ηθική ζέση και πατριωτικό ενθουσιασμό με κάθε πρόσφορο μέσο στην υπόθεση της ελευθερίας. Δεν είχαν την απαιτούμενη ηλικία για να στρατευτούν, ωστόσο αποφασισμένα παντί σθένει να συνδράμουν την προσπάθεια του αγώνα κατετάγησαν στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού, για να ανακουφίσουν τους πάσχοντες στρατιώτες και αντιστασιακούς μας και για να μεταφέρουν άπειρες φορές με κίνδυνο της ζωής τους κάτω απο τις μύτες των Γερμανών, σακίδια με πολεμοφόδια στους συνδέσμους της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» που θα ιδρύσει η απαράμιλλη μητέρας τους. Τα τέσσερα απο τα μεγαλύτερα αδέλφια κορίτσια και αγόρια της Λέλας Καραγιάννη, κατετάγησαν στον Ερυθρό Σταυρό και μετά απο μια σύντομη εκπαίδευση, έγιναν τραυματιοφορείς και η αδελφή τους Ιωάννα, υπηρέτησε ως τραυματιοφορέας στους συρμούς, στην μεταφορά των τραυματιών απο το Μέτωπο.

Αναμφίβολα το πελώριο ηθικό φορτίο της συμμετοχής της οικογένειάς της στην εθνεγερσία του ΄21, σημάδεψε ανεξίτηλα τα κατοπινά βήματα της Λέλας Καραγιάννη και της σφυρηλάτησε ένα ακατάβλητο πατριωτικό αίσθημα. Με το που φθάνουν τα κατοχικά στρατεύματα στην Αθήνα, η απαράμιλλη Λέλα Καραγιάννη, συστήνει αντιστασιακή ομάδα. Πρώτα μέλη της οργάνωσης; Μα φυσικά η οικογένειά της, που δεν φείδεται κόπων και ηθικών δυνάμεων για να προσφέρει στην πατρίδα. Στρατεύονται στην προσπάθεια ο σύζυγός της Νικόλαος και τα παιδιά της Ιωάννα, Ηλέκτρα, Γιώργος, Βύρων, Νέλσων, Νεφέλη και Ελένη. Ορμητήριό τους ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το οικογενειακό φαρμακείο στην οδό Πατησίων, μέσα απο τα οποία οργανώνουν τις πρώτες αντιστασιακές τους πράξεις. Σταδιακά οργανώνουν δίκτυο περίθαλψης, απόκρυψης και φυγάδευσης στρατιωτών, που είχαν διαφύγει της αιχμαλωσίας, αλλά και 140 ακόμα συμμάχων που είχαν ανάγκη φυγάδευσης. Για το σκοπό αυτό η Λέλα θα νοικιάσει τρία σπίτια ακόμα, προκειμένου να μπορεί να κρύβει τους πατριώτες που είχαν ανάγκη. Λίγο αργότερα και καθώς το αντιστασιακό της δίκτυο επεκτείνεται, η μεγάλη ελληνίδα με κέντρο την Μονή του Αγίου Ιερόθεου στα Μέγαρα συστήνει την αντιστασιακή οργάνωση «Μπουμπουλίνα» με κύριο μέλημα την κατασκοπεία και την ένταξη σ΄αυτήν 140 πατριωτών ανδρών και γυναικών. Θα κατορθώσει μέσα απο την «Μπουμπουλίνα» και με άκρα μυστικότητα να αποσπά πληροφορίες απο το Γερμανικό αρχηγείο, το Ναυαρχείο, την ιταλική διοίκηση και τη μυστική αστυνομία. Αρωγοί σ΄ αυτή την προσπάθεια της Λέλας θα έλθουν το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής με το οποίο ήδη έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας, ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, αλλά και αρκετοί Γερμανοί και Ιταλοί στρατιωτικοί αντιφασίστες που προφανώς, δεν ήταν διατεθειμένοι να υπηρετήσουν τα εγκλήματα των ναζί. Μέσω των πολυτίμων πληροφοριών που συλλέγει η οργάνωση, ανατινάσσεται το αεροδρόμιο του Τατοΐου, βυθίζονται πλοία και καίγονται πολλές αποθήκες πυρομαχικών του γερμανικού στρατού. Παράλληλα η μεγάλη ελληνίδα μεθοδεύει τις αποδράσεις αιχμαλώτων απο το ομώνυμο στρατόπεδο με άγγλους κρατούμενους, της Κοκκινιάς. Για τον σκοπό αυτό δεν φείδεται και της περιουσίας της προκειμένου να αγοράσει καΐκι που θα πραγματοποιεί την μεταγωγή των αιχμαλώτων στη Μέση Ανατολή. Καπετάνιος ο πατριώτης Ηλίας Χρυσίνης που μεταφέρει τους άγγλους στην Αίγυπτο. Ενώ κατά την επιστροφή στην Ελλάδα το καΐκι, φέρνει πολεμοφόδια και ασυρμάτους. Οι αποδράσεις θα διευρυνθούν – εδώ φαίνονται η οργανωτικότητα και οι στρατηγικές αρετές της μεγάλης ηρωίδος – και σύντομα θα επιστρατευτούν και άλλα δυο καΐκια με καπετάνιους τον κρητικό Μαμαλάκη και τον καπετάν Γιαννούλο. Στο πλευρό ακόμα της Λέλας με επιτελικούς ρόλους η Νίκη Χωμενίδου, ο υπολοχαγός Κουτρουμπέλης, ο φούρνιαρης της Κοκκινιάς Παπαβασιλείου και ο Ηλίας Σκηνίτης.

Ο Οκτώβριος του 1941 θα αποβεί σημαδιακός για την αντιστασιακή δράση της μεγάλης ελληνίδας, αφού θα συλληφθεί απο τις γερμανικές αρχές. Κρατείται για οκτώ ολόκληρους μήνες, αλλά τελικά απελευθερώνεται. Και η Λέλα Καραγιάννη παρότι έχει πάρει ένα πρώτο μήνυμα ότι είναι στοχοποιημένη απο τους γερμανούς, συνεχίζει απτόητη το πατριωτικό της έργο. Δεν αναστέλει τη δράση της, μήτε και ο φόβος των έκθετων παιδιών της στους γερμανούς, αφού στον υπερ πάντων αγώνα για την Ελλάδα, δεν θέτει τίποτα παραπάνω. Και πως άλλως θα μπορούσε να γίνει, αφού και αυτή η βιολογική της ιδιοσυστασία, είναι αξεδιάλυτα δεμένη με το ιερό ιδανικό της ελευθερίας. Στις φλέβες της τρέχει το αίμα της μεγάλης αγωνίστριας του ΄21 Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας και η απαράμιλλη Λέλα ακολουθεί πιστά το περίλαμπρο ηθικά οικογενειακό της πεπρωμένο.

Είναι πραγματικά ένα σπάνιο πρότυπο αυτοθυσίας και ηρωϊσμού και η ηθική λεβεντιά της Λέλας Καραγιάννη, που αψηφά τόσους κινδύνους για να συμβάλει με κάθε μέσο στην απελευθέρωση της πατρίδος, λειτουργεί παραινετικά και πρός άλλους έλληνες και ελληνίδες, που με ηθική δόνηση μπαίνουν στην υπόθεση του αγώνα. Απελευθερώνεται λοιπόν και συνεχίζει και πάλι την αντίσταση. Όμως η αλλεπάλληλη έκθεσή της σε πολλές κακουχίες και η πλημμελής φροντίδα του εαυτού της, στους ρυθμούς και τις ανάγκες της αντιστασιακής δράσης, έχουν υποσκάψει την υγεία της. Έχει βιολογικά και ψυχολογικά εξουθενωθεί. Και οι γιατροί και συνεργάτες της στην ομάδα της «Μπουμπουλίνας» Μιχαήλ Σαρακηνός και Παύλος Βακατάτσης, της προτείνουν να νοσηλευτεί. Έτσι το 1944 εσάγεται εσπευσμένα στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Οι γερμανικές αρχές ωστόσο έχουν πιά και με την αρωγή καταδοτών, πληροφορηθεί διεξοδικά για την δράση της Λέλας Καραγιάνη και ετοιμάζονται να την συλλάβουν. Και παρότι η Λέλα ενημερώνεται μέσα απο τα Ες-Ες, ότι επίκειται η σύλληψή της και ενώ ακόμα προσφέρονται να την φυγαδεύσουν και να γλυτώσει την ζωή της, τόσο ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας Άγγελος Έβερτ, όσο και άτομα του οικογενειακού της περιβάλλοντος, η μεγάλη ελληνίδα, για να μην κλωνιστεί το ηθικό της αντιστασιακής της ομάδας, προτάσσει το συμφέρον της πατρίδας και μένει στο νοσοκομείο, περιοριζόμενη μόνο στο να ειδοιποιήσει τα παιδιά της για τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχουν. Στις 11 Ιουλίου του 1944 οι γερμανοί συλλαμβάνουν την μεγάλη ελληνίδα. Την οδηγούν στην οδό Μέρλιν στα «υπόγεια του μαρτυρίου» όπως αποκαλούνταν τότε η τρομερή για τις θηριωδίες της, τις εκτελέσεις και τα απάνθρωπα βασανιστήριά της, μυστική αστυνομία των Γερμανών Γκεστάπο και την υποβάλλουν σε διαρκή και ανελέητα βασανιστήρια. Μα η μεγάλη ελληνίδα δεν λυγίζει. Έχει αποφασίσει να θυσιάσει την ζωή της, παρά να ομολογήσει και να οδηγήσει στο απόσπασμα όλα τα μέλη της αντιστασιακής της οργάνωσης. Οι γερμανοί τότε επιστρατεύουν και το πιο σκληρό και απάνθρωπο όπλο τους. Συλλαμβάνουν δύο απο τα αγόρια της μαρτυρικής αγωνίστριας και με την απειλή του περιστρόφου στο κεφάλι τους, την εκβιάζουν να ομολογήσει. Η Λέλα όμως με την μεγάλη ελληνική ψυχή της, δέχεται και την πιο σκληρή δοκιμασία για μια μάνα στην ζωή, να διακυβεύσει την ζωή των παιδιών της, προκειμένου να μην αποκαλύψει την ύπαρξη της οργάνωσης. Και η αντίδραση των γερμανών γίνεται πιο σκληρή, γεμάτη μίσος και λυσσαλέα, καθώς φαίνεται στον ορίζοντα ότι ο Χίτλερ χάνει τον πόλεμο. Τα νέα της κατάρρευσης των ναζιστικών στρατευμάτων σε όλα τα μέτωπα του πολέμου, διαδίδονται σε όλη την υφήλιο αστραπιαία και οι Γερμανοί σε αυτές τις τελευταίες στιγμές της παντοδυνα-μίας τους, εκδικούνται αλύπητα τους αντιστασιακούς και τους σαμποτέρ, που έχουν συμβάλει ζωτικά στην ήττα τους. Σ΄αυτό το πλαίσιο τους τελευταίους μήνες πρίν χάσουν τον πόλεμο, διαπράττουν κάθε λογής έγκλημα και ωμότητα.

Τα ιστορικά χαράματα της 8-ης Σεπτεμβρίου 1944, η θρυλική ελληνίδα οδηγείται μαζί με εξήντα ακόμα γενναίους έλληνες και ελληνίδες στο Δαφνί. Οι Γερμανοί τους εκτελούν, ενώ αυτοί σύσσωμοι και αγέρωχοι στο θάνατο, με την απαράμιλλη λεβεντιά της φυλής μας, πράττουν την τελευταία αντιστασιακή τους πράξη. Ψάλλουν δυνατά τον Εθνικό Ύμνο, εμψυχώνοντας έως τέλους άλλους μελοθανάτους και παραδίδοντας την ιερή σκυτάλη του αγώνα της ελευθερίας, σε άλλους πατριώτες. Με την μαρτυρική της θυσία η αλησμόνητη ελληνίδα  Λέλα Καραγιάννη, είχε κλείσει τον μεγάλο κύκλο μιας μακράς και πολύπλαγκτης προσφοράς και θυσίας στην υπόθεση της ελευθερίας. Όπως της επέτασσε το πατριωτικό της καθήκον, όπως επέβαλλε η μαρτυρική οικογενειακή της μοίρα των Μπουμπουλαίων, που έχουν γράψει με το τιμημένο αίμα τους, χρυσές σελίδες ηρωϊσμού και αυτοθυσίας στο ιστορικό πάνθεον της πατρίδος. Το όνομα της Λέλας Καραγιάννη τόσο κατά την κατοχή, όσο και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, είχε γίνει συνώνυμο της ηθικής ελευθερίας, του πατριωτισμού, της ανιδιοτέλειας, του αγώνα και της πατριωτικής προσφοράς. Γιατί είχε κερδίσει με την φυσική της εκτέλεση, το ιερό κότινο της αθανασίας, της μάρτυρος του έθνους και τον περίσεπτο ηθικά τίτλο της εκτελεσθείσας πολύτεκνης μητέρας αντιστασια-κής. Η πολιτεία πέραν όσων τιμητικών εκδηλώσεων και αφιερωμάτων έχει κάνει για την αξέχαστη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, έστησε τιμητικά την προτομή της, στην οδό Στουρνάρα. Και η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το «Χρυσούν Μετάλλιον».

Το ονομά της θα μείνει ανεξίτηλο ανά τους αιώνες σύμβολο ηρωϊσμού, για να διδάσκει τους λαούς «πως οι σκλάβοι γίνονται ελεύθεροι». Αλλά αξίζει να παραθέσουμε μερικές απο τις τελευταίες συγκλονιστικές στιγμές της απαράμιλλης ελληνίδας.  Καθώς ενοσηλεύετο στο  Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού η Λέλα Καραγιάννη και έχει ενημερωθεί απο άνθρωπό της στα Ες-Ες ότι επίκειται η σύλληψή της, πιέζεται έντονα απο τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ, να φυγαδευτεί και να σώσει τη ζωή της. Μα ακόμα πιο έντονη πίεση της ασκεί ο γαμπρός της Σπύρος, ο οποίος στέλνει και άνθρωπο στο νοσοκομείο για να την παραλάβει. Δεν υπαναχωρεί ομως απο το καθήκον, κάτι που θα υποσκάψει το κύ-ρος της οργάνωσης, ενώ θεωρεί ακόμα πως θυσιάζοντας η ίδια τον εαυτόν της, θα απαλλάξει τα παιδιά της απο την δίωξη των γερμανών. Τους έχει άλλωστε πεί όπως θα αποκαλύψει αργότερα ο γιός της Βύρων Καραγιάννης, που νεαρό παιδί τότε μετέχει ενεργά και αυτό στο γίγνεσθαι της «Μπουμπουλίνας»,  «Αν ποτέ σας πιάσουν οι Γερμανοί να δείξετε γενναιότητα και να μην λυγίσετε, γιατί έτσι θα επιβαρύνετε περισσότερο τη θέση σας. Προσέξτε καλά, δεν ξέρετε τίποτα για το τι έκανα, έτσι μόνο θα γλυτώσετε και δεν θέλω να κλάψετε ή να πενθήσετε για μένα, μόνο να σκέπτεστε ότι, ότι κάναμε το κάναμε για την πατρίδα και αυτό θα σας ανακουφίζει» !!!Λόγια ήθικής έξαρσης και μεγαλείου, που μόνο μια ελληνίδα του αναστήματος της Λέλας Καραγιάννη, θα μπορούσε να εκστομίσει. Ενώ η ίδια η Λέλα αποκάλυπτε στα παιδιά της, την βαθιά πίστη της στο Θεό και την εδραία πεποίθησή της, πως με την δύναμή του θα σώζονταν τα βλαστάρια της απο τον θάνατο. Όμως καθώς συλλαμβάνουν οι Γερμανοί την Λέλα, συλλαμβάνουν και τα δυο απο τα αγόρια της που μετέχουν στην οργάνωση. Αφού ο διοικητής της Γκεστάπο Μπέκε, διαπιστώσει την ακαμψία της Λέλας στα οδυνηρά βασανιστήρια, δίνει έντολή να του φέρουν μπροστά της τα συλληφθέντα αγόρια της Βύρωνα και Νέλσωνα.  Η Λέλα με το που βλέπει τα παιδιά της, και αντιλαμβανόμενη ότι ο Μπέκε θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την μητρική αδυναμία και στοργή για τα παιδιά της, τους γνέθει με αυστηρό ύφος, για να τους πείσει να φανούν γενναίοι. Και απευθυνόμενη στον Βύρωνα θα του πεί μόνο μια λέξη επιτακτικά «πρόσεχε». Όμως στο πρόσωπο του Νέλσωνα η Λέλα δεν βλέπει το παίδί της, αλλά ένα βαριά βασανισμένο παιδί, με τα πόδια του καμμένα, το πουκάμισό του ματωμένο και τα χέρια του μισοπαράλυτα. Πάραυτα η μεγάλη ελληνίδα θα σφίξει τα δόντια και θα ανθέξει το μαρτύριο, αντικρύζοντας το βλαστάρι της κακοποιημένο και δεν θα βγάλει με πατριωτική αξιοπρέπεια, ούτε μια κραυγή πόνου. Και αυτή ακόμα η αγέρωχη ηθικά στάσης της θα πείσει τον γερμανό διοιηκητή Μπέκε, ότι δεν θα μπορέσει εύκολα να της αποσπάσει την ομολογία. Αυτός εξοργισμένος θα πιάσει τα δυο παιδιά και θα τους κολλήσει το πρόσωπο στον τοίχο. Κατόπιν θα βγάλει το περίστροφό του, θα το βάλει στο κεφάλι του Νέλσωνα, θα γυρίσει πρός την Λέλα και κοιτάζοντας το ρολόι του με ύφος αποφασισμένο να εκτελέσει την απειλή του, θα διατάξει τον διερμηνέα να της πει «Λέλα Καραγιάννη πρόσεξε καλά, σου δίνω δυο λεπτά προθεσμία, για να μου απαντήσεις σ΄αυτά που σ΄ ρωτώ, διαφορετικά θα εκτελέσω, τώρα εδώ μπροστά σου, ένα-ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας απο αυτόν εδώ. Λέγε, γιατί θα πιέσω την σκανδάλη, που έχεις τον πομπό σου, ποιός τον χειρίζεται, με ποιούς συνεργάζεσαι, ποιές είναι οι πηγές απο τις οποίες παίρνεις τις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοί είναι οι συνεργάτες σου, που βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του». Ο Μπέκε καθώς έτρεχαν βασανιστικά τα δευτερόλεπτα έδειχνε να χάνει με την άκαμπτη στάση της αγωνίστριας την υπομονή του και πίεσε με δύναμη το περίστροφό του στο κεφάλι του Νέλσωνα, σπρώχνοντάς το πρός τα κάτω, κάνοντας σαφές ότι ήταν αποφασισμένος να εκτελέσει την απειλή του. Τότε η Λέλα Καραγιάννη με ήρεμη και περήφανη φωνή του λέει «Τα παιδιά μου εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και άδικα θα τα σκοτώσεις». Είναι συγκλονιστική αυτή η συμπεριφορά της Λέλας ως μητέρας, που αποφασίζει να ρισκάρει την ίδια την ζωή των παιδιών της, για να αποτρέψει τον κίνδυνο, αυτά υποκινούμενα απο το φίλτρο της μητρικής αγάπης, να «σπάσουν» και να ομολογήσουν. Τελικά ο Μπέκε θα πειστεί ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν για την οργάνωση. Θα τραβήξει το πιστόλι του απο το κεφάλι του Νέλσωνα, θα το βάλει στην πέτσινη θήκη του και οργισμένος θα πεί στην Λέλα Καραγιάννη «Τα παιδιά σου τα χρειάζομαι πρός το παρόν και μόλις τελειώσω μ΄αυτά, υπόσχομαι να τα στείλω στο εκτελεστικό απόσπασμα, να μην αμφιβάλεις για αυτό». Και ακόμα πιο συγκλονιστικές είναι οι στιγμές που ακολουθούν μέχρι την εκτέλεση της μεγάλης ελληνίδας, όπως τις είδαν, με πόνο, οδύνη και τα αθώα παιδικά τους μάτια, τα δυο αγαπημένα της αγόρια που συνκρατούνταν και αυτά στο ίδιο στρατόπεδο. Το βράδυ της 7-ης Σεπτεμβρίου διεθόδη ακαριαία στο στρατόπεδο που κρατούνταν οι αντιστασιακοί, ότι κατέφθασαν οι κλούβες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Οι στιγμές για τα δυο νεαρά αγόρια ήταν κάτι παραπάνω απο συγκλονιστικές, καθώς αναμετρούνταν με την αιωνιότητα ...

Ο Βύρωνας και ο Νέλσων σκαρφάλωσαν στα μικρά παράθυρα του υπογείου που κρατούνταν και είδαν τις κλούβες σταματημένες στο κτίριο Νο 15. Έβγαζαν απο το κτίριο άνδρες κρατουμένους και τους παρέτασσαν σε σειρά. Είδαν επίσης απο το κτίριο Νο 14 που φυλάσσονταν σε αυστηρή απομόνωση γυναίκες, να βγάζουν γυναίκες και να τις παρατάσσουν επίσης σε σειρά. Τότε ο Νέλσων συγκλονισμένος φώναξε στον αδελφό του «Βύρων παίρνουν και την μαμά». Ο Βύρων έστρεψε το βλέμα του στη σειρά των γυναικών ψυχικά διαλυμένος και κοιτώντας διερευνητικά διαπίστωσε πως πρώτη στην σειρά ήταν η μητέρα του, η μεγάλη ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη. Στην ομάδα των πρός εκτέλεση ανδρών θα διακρίνει ακόμα πολλούς απο τους συνεργάτες της μητέρας του στην οργάνωση. Τον ταγματάρχη Σούλη, τον Γιαννάκη Χούπη, τον Ιωάννη Ριζόπουλο και άλλους. Και στην ομάδα των μελοθάνατων γυναικών εκτός απο την μητέρα του και πολλές άλλες συνεργάτιδές της, γεγονός που υποδήλωνε πως η οργάνωση είχε αποκαλυφθεί. Κοντά στην Λέλα Καραγιάννη στην ομάδα των ανδρών ευρίσκονταν ο Γεώργιος Ριζόπουλος. Ξαφνικά όπως συγλονιστικά περιγράφει ο λαμπρός για την συμβολή του και αυτός στην υπόθεση της λευτεριάς, νεαρός Βύρων Καραγιάννης, ο Γεώργιος Ριζόπουλος μετακινήθηκε απο την θέση του στην ομάδα των ανδρών και καθώς έφτασε στην θέση του πρώτου, μετακινήθηκε πρός την ομάδα των γυναικών και πλησίασε την Λέλα. Γονάτισε μπροστά της και της φίλησε το χέρι. Ο Γεώργιος Ριζόπουλος, δεν είχε ανθέξει τα βασανιστήρια και «σπάζοντας» είχε αποκαλύψει την οργάνωση !!! Ζητούσε έτσι ευλαβικά και με σπαραγμό ψυχής συγγνώμη απο την μεγάλη ελληνίδα της αντίστασης, η οποία με ανθρώπινη κατανόηση έσκυψε το κεφάλι της συγκαταβατικά πρός τα κάτω. Κατόπιν τους επιβίβασαν στις κλούβες και τους οδήγησαν για το Δαφνί όπου και θα γίνονταν η εκτέλεση. Καθώς το απόσπασμα χάνονταν στον ορίζοντα, η ψυχή των παιδιών σχίζονταν στην κυριολεξία στα δύο. Ο Νέλσων και ο Βύρων είχαν μείνει στήλες άλατος και κοίταζαν αποσβολωμένοι τις κλούβες του θανάτου. Ήξεραν πως δεν θα ξανάβλεπαν την αγαπημένη τους μητέρα, που συνειδητά είχε επιλέξει να θυσιάσει την ζωή της, στο ιδανικό της ελευθερίας. Και καθώς τα λεπτά δραματικά περνού-σαν, ο Βύρων είδε στο στρατόπεδο, τον στρατοπεδάρχη Ραφαήλ Παρίση, να πλησιάζει πρός το κτίριό τους. Τον ρώτησε γεμάτος αγωνία που τους πηγαίνουν. Και ο αξιωματικός με ευαισθησία για να μην τραυματίσει τις παιδικές ψυχές του απάντησε «Μην ανησυχείς Βύρωνα τους πάνε για ομήρους στα τραίνα και όταν φτάσουν στα σύνορα θα τους αφήσουν ελεύθερους, για να τους αντικαταστήσουν με ομήρους Γιουγκοσλάβους». Ο νεαρός Βύρωνας, κατάβαθα απο ένστικτο γνώριζε ότι δεν θα ξανάβλεπε την λατρεμένη του μητέρα. Ωστόσο η ενυπάρχουσα πάντα ελπίδα σωτηρίας σε κάθε άνθρωπο, του έδινε μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας για αποτροπή της εκτέλεσης...

Σε λίγο το καμιόνι του θανάτου έφτασε στο σημείο της εκτέλεσης στο Δαφνί. Μέσα απο τους ξερούς κροταλισμούς των ναζιστικών πολυβόλων η μεγάλη ελληνίδα και μαζί της εξήντα ακόμα ακατάβλητοι πατριώτες, έπεφταν νεκροί, περνώντας στην αιωνιότητα και στο πάνθεον των μαρτύρων της ελληνικής ιστορίας. Αλλά και κάνοντας μια τελευταία πράξη αντίστασης. Ψάλλοντας με την θέρμη της οικουμενικής ελληνικής ψυχής τον Εθνικό Ύμνο !!! Η απαράμιλλη ελληνίδα της αντίστασης Λέλα Καραγιάννη, μετά απο μία πολύμορφη προσφορά στην υπόθεση του αγώνα, στα βήματα της ηρωϊκής προγόνου της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, είχε φύγει απο την ζωή.

Στεφανωμένη με την πορφυρή αλουργίδα της ήρωος του έθνους, που θα της χαρίσει την ηθική αθανασία, στην μακραίωνη ιστορική πορεία του λαού μας. Τη γεμάτη απο τα λαμπρά ηθικά μας καταπιστεύματα που γονιμοποίησαν τον παγκόσμιο πολιτισμό, αλλά και διάστικτη συνάμα απο το αίμα των ηρωϊκών μαρτύρων μας. Όλοι οι έλληνες με κάθε ευκαιρία μέσα απο τα μύχια της ψυχής μας, απευθύνουμε ένα πελώριο ευχαριστώ στην μεγάλη ελληνίδα, που με την μαρτυρική της θυσία μας δίδαξε «πως οι σκλάβοι γίνονται λεύτεροι».

Και ίσως όλοι μας να αποδίδουμε τον προσήκοντα φόρο τιμής μέσα απο τους οιστρηλατημέ-νους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, επενδυμένους με την πατριωτική μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ και την επική φωνή της Μεγάλης μας τραγουδίστριας της νίκης Σοφίας Βέμπο :

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε

Το παρόν κείμενό μας, έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά κοινωνικού στοχασμού.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 September 2018 | 10:11 am


Βασίλης Αυλωνίτης Αυτός ο μοναδικός «Σπανοβαγγελοδημήτρης» - «Γύλος» !!!

Βασίλης Αυλωνίτης
Αυτός ο μοναδικός «Σπανοβαγγελοδημήτρης» - «Γύλος» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πως σε λένε παιδί μου ερωτά ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον μάρτυρα στην περίφημη «Σοφερίνα» - όπου η Αλίκη Βουγιουκλάκη πασχίζει εναγωνίως να αποδείξει ότι δεν ήταν αυτή που ερωτοτροπούσε στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι για παράνομα ζευγαράκια, του αξεπέραστου «Γύλου»-Βασίλη Αυλωνίτη και ο απαράμιλλος κωμικός μας απαντά ««Σπανοβαγγελοδημήτρης» Νικόλας του Νικολάου»», «Σπαγγοβαγελλοδημήτρης» !!! προσπαθεί να το προφέρει ο πρόεδρος του δικαστηρίου Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, αλλά επί ματαίω !!! Θα ξαναπροσπαθήσει και πάλι και πάλι ανεπιτυχώς, μέχρι που εξανίσταται και του λέει, «επιτέλους τι όνομα είναι αυτό» !!! «Καλά κύριε πρόεδρε πέστε με «Γύλο» να ξεπερδεύετε» !!! απαντά ο Βασίλης Αυλωνίτης και το δικαστήριο ξεσπά σε ακατάπαυστα γέλια. Είναι απο τις αμίμητες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, που ανέδειξαν με ηθική ενάργεια το σπάνιο κωμικό ταλέντο του μοναδικού Βασίλη Αυλωνίτη και θα
μείνουν για πάντα στην καρδιά μας. Ενώ και με πλήθος άλλες έξοχες συμμετοχές σε κωμικές ταινίες, που ανεδείκνυαν τις ελληνικές αξίες ζωής, αλλά και την ελπίδα του μέσου έλληνα, να αντισκόψει τις κοινωνικές δυσπλασίες των μεταπολεμικών μας δεκαετιών και να πετύχει, ο Βασίλης Αυλωνίτης κέρδισε μια περίοπτη θέση, στο πάνθεον του καλού ελληνικού κινηματογράφου. Αν και δεν είχε δόκιμες θεατρικές σπουδές, αν και δεν είχε την θεατρική αρματωσιά, με φωνητική, χορό, ωδείο κ.λ.π. όλων των σπουδαγμένων καλλιτεχνών μας, ο Βασίλης Αυλωνίτης έχοντας ως εδραίο θεμέλιο της μακράς καλλιτεχνικής του πορείας, το πηγαίο χιούμορ του, τον σπάνιο σωματότυπό του και το ευγενές ήθος του, κατόρθωσε πολύ σύντομα να διακριθεί και να αναγορευθεί στους κορυφαίους της θεατρικής μας επιθεώρησης και του κινηματογράφου μας.

Ο Βασίλης Αυλωνίτης είδε το φως της ζωής στην Αθήνα στις 1 Ιανουαρίου του 1904. Τελειώνοντας το σχολείο και την στρατιωτική του θητεία, στράφηκε για να βιοπορίσει ως βοηθητικός στα σκηνικά, στο περίφημο θέατρο τότε «Έντεν» του Θησείου, δοθέντος ότι απο τα πρώτα του βήματα στη ζωή, το θέατρο και οι θεατρίνοι ασκούσαν επάνω του μια ακαταμάχητη γοητεία. Μάλιστα κάθε φορά που τελείωναν οι θεατρικές παραστάσεις, ακολουθούσε τους πρωταγωνιστές του «Έντεν» στις στιγμές χαλάρωσής τους και ξεφάντωνε μαζί τους. Και σε ένα απο αυτά τα ξεφαντώματα στα 1924, ήταν που οι θεατρίνοι υποκίνησαν τον Βασίλη να σηκωθεί και να και χορέψει. Ο μεγάλος κωμικός συνεπαρμένος, άρχισε να κάνει σκέρτσα, γκριμάτσες και μορφασμούς τραγουδώντας και εξέγειρε την παρέα, που είχε μείνει έκθαμβη με το ταλέντο και τις μιμητικές του ικανότητες. Εκείνη την στιγμή είχαν ασύνειδα εκολάψει έναν μεγάλο του ελληνικού κινηματογράφου, χωρίς να το υποψιάζονται κάν. Και η ζωή σε λίγο, θα σκηνοθετούσε μόνη της τα «δικά» της ...

Λίγο λοιπόν καιρό αργότερα, ο Βασίλης Αυλωνίτης έχοντας πάρει το βάπτισμα πυρός στην ταβέρνα, θα κάνει την καλλιτεχνική του πρόβα τζενεράλε, με το θεατρικό σχήμα της Ελένης Ζαφειρίου, στην παράσταση «Ερωτικές Γκάφες».  Για να συμμετάσχει ακόμα σε πλήθος άλλες  κωμωδίες και οπερέτες, οπότε και δημιουργεί το 1928 το δικό του θεατρικό σχήμα επιθεώρησης. Σταθμός στην καλλιτεχνική πορεία του μεγάλου μας κωμικού, θα αποτελέσει η καλλιτεχνική του συμπόρευση το καλοκαίρι του 1960, μαζί με τα άλλα θεατρικά μας «ιερά τέρατα», Ρένα Βλαχοπούλου, Νίκο Ρίζο, Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», στην μνημειώδη παράσταση «Κάθε καρυδιάς καρύδι». Η επιτυχία ήταν παταγώδης και εδραιώνεται πλέον, σαν ένας απο τους κορυφαίους της επιθεώρησης. Την επόμενη ακριβώς χρονιά, ο Βασίλης Αυλωνίτης συνιδρύει μαζί με τους Γεωργία Βασιλειάδου και  Νίκο Ρίζο, το ομώνυμο θεατρικό σχήμα, το οποίο θα πρωταγωνιστή-σει στην επιθεώρηση για τέσσερα χρόνια. Εξακτινώνοντας το κύρος του το σχήμα, πέρα απο την Ελλάδα, θα δώσει και πολλές παραστάσεις στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία για μετανάστες.

Όμως αν εξέγειρε τις καρδιές του επιθεωρησιακού μας κοινού ο Βασίλης Αυλωνίτης, αντίστοιχα τεράστια ήταν η επιτυχία του στον κινηματογράφο, όπου και εκεί διήνυσε μια φαντασμαγορική πορεία, που τον καταξίωσε στους κορυφαίους της ελληνικής κωμωδίας. Την πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση έκανε στα 1929, στην ταινία «Μαρία η Πενταργιώτισσα» του Αχιλλέα Μαδρά. Για να συνεχίσει με έναν καταιγισμό κινηματογραφικών συμμετοχών περί τις ογδόντα, που του εξακόντισαν το καλλιτεχνικό του κύρος. Οι περισσότερες ταινίες του Βασίλη Αυλωνίτη έγιναν σύμβολα του γέλιου και αποτελούν μικρά διαμάντια του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας. Παραθέτουμε μερικές απο τις πιο χαρακτηριστικές : «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» (1955), «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» (1959), «Το Αμαξάκι» (1957), «Λατέρνα Φτώχεια και Γαρύφαλλο» (1957), «Η Κυρία Δήμαρχος» (1960), «Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο Κοντός» (1960), «Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα» (1960), «Κορόιδο Γαμπρέ» (1962), «Τέρμα τα Δίφραγκα» (1962), «Η Σωφερίνα» (1964), «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας» (1962), «Ο Παράς κι ο Φουκαράς» (1964), «Ο Πεθερόπληκτος» (1968), «Ησαΐα χόρευε» (1966), «Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του» (1969). Με την ευγένεια του ήθους του, την εντιμότητα της ψυχής του, που όπως και στις ταινίες του, έβγαζε αυτόν τον όγκο ηθικής καλωσύνης, αλλά και την πολυμέρεια του ταλέντου του, ο Βασίλης Αυλωνίτης πραγμάτωσε μια λαμπρή πορεία στο φάσμα της επιθεώρησης και της κινηματογραφικής μας κωμωδίας. Είναι ένας απο τους μεγάλους του ελληνικού ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Πλήρης δόξης και ημερών απεβίωσε το 1970, με την αγάπη του κοινού να τον κατευοδώνει για πάντα... Πόσο έξοχος κωμικός ήταν αυτός ο μοναδικός «Γύλος» - «Σπανοβαγγελοδημήτρης» «Νικόλαος του Νικολάου» στην «Σοφερίνα» ; Αλλά και πόσο ανεπιτήδευτα ανθρώπινος ο λατερνατζής «Παυλάρας», στην κορυφαία κωμωδία μας «Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο»; Για πάντα στην καρδιά μας !!! Το παρόν κείμενός μας έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά πολιτισμικού περιεχομένου.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές οικονομικά μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 4 September 2018 | 10:35 pm


Το μεγάλο διακύβευμα, της επένδυσης στην γνώση !

Το μεγάλο διακύβευμα, της επένδυσης στην γνώση !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μετά από έναν δεκαετή οδυνηρό κύκλο που την βύθισε στο ναδίρ της, η εθνική μας οικονομία παρουσιάζει ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης στο 1.9%. Είναι κατ΄ ουσίαν πολύ μικρό ποσοστό ανάπτυξης, σε αντιδιαστολή με τα άλλα αντίστοιχα ευρωπαϊκά και λαμβανομένου ακόμα υπόψη, ότι μέσα σε αυτήν την περιδίνηση, η Ελλάδα απώλεσε το 25% του ακαθορίστου εθνικού της προϊόντος. Ενώ πιάσαμε δηλαδή πάτο, θα έπρεπε λογικά να λειτουργεί, το θεώρημα της εκτίναξης του συμπιεσμένου ελατηρίου ! Ωστόσο αναφαίνεται το εύλογο ερώτημα, κατά πόσον είναι εφικτό να πιάσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, με τα παράλληλα την ίδια στιγμή δυσθεώρητα πρωτογενή πλεονάσματα. Συνιστούν μια μεγάλη τροχοπέδη στην αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας και είναι βέβαιον, ότι στην παρούσα ευρωπαϊκή συγκυρία και δη στην τρέχουσα γερμανική πολιτική σκηνή, δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν προς τα κάτω.

Δεν αρκούν όμως οι υψηλές στοχοθεσίες, για να αλλάξει αναπτυξιακό προσανατολισμό η χώρα και να ξαναμπεί στον ενάρετο κύκλο της ανασυγκρότησης. Πρέπει παράλληλα με την αυτονόητη πολιτική αλλαγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, να αλλάξουμε νοοτροπία και κοινωνική κουλτούρα. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, πραγματοποίησε εν μέρει μια μεγάλη στροφή – με την περίφημη στροφή της στην πραγματικότητα – και από καιρού εις καιρόν, στηρίζει κάπως της επιχειρηματικότητα. Πάραυτα δεν έχει δώσει πειστικά δείγματα γραφής, ότι μπορεί να απεμπολήσει τις ιδεοληψίες και το φυσικό της πολιτικό γονιδίωμα, για τις επενδύσεις και την επιχειρηματική ανάπτυξη. Καθώς μάλιστα πλησιάζουμε στις αναμενόμενες από όλους εθνικές εκλογές, όλο κα γυρίζει πίσω στις παλιές και μητρικές της συνήθειες, της ρουσφετολογίας και του πελατειακού κράτους, υποσχόμενη για να μην απολέσει την εξουσία, τα πάντα και στους πάντες ! Δεν έχουν έτσι οι μεγάλοι επενδυτές του εξωτερικού, που θα κάνουν και την διαφορά στην ανάπτυξη και την απασχόληση, την υπομονή, να περιμένουν τις νέες ενάρετες μεταλλάξεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αξιώνουν για να μπούν δυνατά στο επενδυτικό παιχνίδι, να δουν θεαματικές μεταρρυθμιστικές κινήσεις και μάλιστα άμεσα.

Στο δημόσιο διάλογο εδώ και χρόνια, γίνεται λόγος για τομείς, που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν την ανάπτυξη με ταχεία μεσομακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Και εκτιμάται ότι η λειτουργία ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, θα μπορούσε να προσδώσει στο ΑΕΠ, ένα 2%-3%. Προς αυτή την κατεύθυνση, θα μπορούσαν να κινητροδοτήσουν κορυφαίους έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού και με την οργάνωση πρωτοπόρων ερευνητικών προγραμμάτων, να τα καταστήσουν νέες «sillicon valley» στην Βαλκανική. Στην παρούσα φάση υπάρχουν συνταγματικές δυσκολίες, για την υλοποίηση ενός τέτοιου μεγαλόπνοου αναπτυξιακού - με κέντρο την επένδυση στην γνώση – σχεδίου, αλλά υπάρχουν και τεχνικές δυνατότητες, να υπερκερασθούν τα εμπόδια. Τα παραδείγματα της Φινλανδίας με τις τηλεπικοινωνίες, αλλά των «ιαπωνικών τίγρεων» στην ηλεκτρονική, είναι αψευδείς μάρτυρες, του πόσο σημαντικά πράγματα μπορούμε να επιτύχουμε, αν επενδύσουμε δυνατά και με πίστη στην γνώση.

Πέρα από αυτό όμως , ακόμα και σήμερα μετά την δεκαετή κρίση και τα μνημόνια, το βαθέως κράτος με τις στρεβλώσεις του είναι εδώ , για να αποθαρρύνει και να «τρομοκρατεί» τους επενδυτές. Το ασταθές φορολογικό μας πλαίσιο, η αργοπορία της δικαιοσύνης, η κοινωνική αταξία, με τις εξαντλητικές κοινωνικά πορείες και διαδηλώσεις, οι ανερμάτιστες και άτοπες δικαστικές προσφυγές-καταγγελίες των επενδύσεων για ιδιοτελή ιδιωτικά συμφέροντα και ότι ακόμα βυθίζει την οικονομία στο τέλμα. Ένα βαθύ κράτος, που οχυρωμένο με τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, πίσω τάχατες από την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, καθίσταται τελικά, ο ουσιαστικός υπονομευτής του !

Εν κατακλείδι δεν αρκεί η επιβαλλόμενη κυβερνητική αλλαγή – που ούτως ή άλλως θα γίνει – για να αλλάξει πολικότητα η ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας. Χρειάζονται βαθιές τομές και εύτολμες μεταρρυθμίσεις και προπαντός, ρήξη με τις αρρωστημένες νοοτροπίες του παρελθόντος ! Αλλιώς, θα συρόμαστε για δεκαετίες στο μαρτύριο της σταγόνας, με μια οικονομία θνήσκουσα και μια κοινωνία ημιθανή …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 3 September 2018 | 8:10 am


Ηθικός αίνος, για την εορτή της χαριτόβρυτης Τιμίας Ζώνης της Παναγίας, στον ομώνυμο ναό της Κυψέλης !

Ηθικός αίνος, για την εορτή της χαριτόβρυτης Τιμίας Ζώνης της Παναγίας,
στον ομώνυμο ναό της Κυψέλης !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Σε ένα κλίμα άφατης κατάνυξης και με την κατακλυσμιαία παρουσία του λαού του 6-ου Διαμερίσματος των Αθηνών (Κυψέλης), αλλά και πλήθους άλλων Αθηναίων, από τις υπόλοιπες περιοχές της πόλης, εορτάστηκε με την προσήκουσα μεγαλοπρέπεια και χάρη, την Παρασκευή 31 Αυγούστου 2018, το απόγευμα,  η πάνσεπτος εορτή της Ανακομιδής της χαριτόβρυτης Τιμίας Ζώνης της Παναγίας. Του ιερού κειμηλίου και μοναδικού στοιχείου της επίγειας ζωής της θεομήτορος, που είχε δωρίσει στον Απόστολο Θωμά, προτού αναληφθεί με τους αγγέλους στους ουρανούς. Και πού μέσα από την πολυκύμαντη και δαιδαλώδη πορεία του, ωσότου καταλήξει στην Αγία και Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου, καταδεικνύει την αταλάντευτη πίστη των κορυφαίων προσωπικοτήτων της ορθοδοξίας μας, οι οποίες μερίμνησαν για την διαφύλαξή του, αλλά και την ιερότητά του, ως εγκόσμιου στοιχείου της παναχράντου Παρθένου Μαρίας, που είναι η Μητέρα, του ιστορικού γένους των Ελλήνων. 

Την Τιμία Ζώνη της Παναγίας, είχε φτιάξει η ίδια η Παναγία από τρίχες καμήλας και πρίν αναληφθεί στους ουρανούς, την προσέφερε κατόπιν παράκλησής του, στον Απόστολο – Άγιο Θωμά, που ιερουργούσε στα Ιεροσόλυμα, για να την φυλάσσουν έκτοτε αγνές παρθένες, καταγόμενες από την ευλαβή οικογένεια της Παναγίας, στους αγίους τόπους. Η ανακομιδή της ιεράς ζώνης έγινε από τον αυτοκράτορας Αρκάδιο (395-408), στην Κωνσταντινούπολη και με έξοχες ηθικές τιμές, όποτε και την τοποθέτησε σε λειψανοθήκη, ονομάζοντάς της «αγίαν σωρόν». Και η κόρη του αυτοκράτορα Αρκάδιου η Πουλχερία, για να διακοσμήσει την τιμία ζώνη, την κέντησε με χρυσές κλωστές, που φαίνονται και σήμερα στο εναπομείναν τμήμα της Αγίας Ζώνης, στην Ιερά και Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, ενώ είχε και οικοδομήσει και ναό προς τιμήν της Παναγίας, στην περιοχή των «Χαλκοπρατείων» στην πόλη. Στην Αγία Τράπεζα της εκκλησίας και σε ειδική λειψανοθήκη, φυλάσσονταν η Αγία Ζώνη. Και πλήθος κόσμου τότε συνέρρεε από όλη την ανθρωπότητα, για να προσευχηθεί στην Παναγία και να το απαλλάξει από τις ασθένειες και τις θλίψεις που το ταλάνιζαν. Στην συνέχεια η αγία ζώνη τεμαχίστηκε και κομμάτια της μεταφέρθηκαν σε διάφορες εκκλησίες της βασιλεύουσας. Ενώ όταν αλώθη η πόλη το 1204 από τους Σταυροφόρους, ορισμένα από αυτά μεταφέρθηκαν, από απολίτιστους και βάρβαρους κατακτητές στην  δύση. Με την ανακατάληψη της βασιλεύουσας ένα τμήμα της Αγίας Ζώνης που είχε διασωθεί, φυλάσσονταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών, από τον αυτοκράτορα τον Μιχαήλ Η΄ τον Παλαιολόγο. Ενώ κατά την παράδοση των Αγίων Πατέρων της Αγίας και Μεγίστης Μονής του Βατοπαιδίου,  τμήμα της αγίας ζώνης, είχε δωρηθεί στην Μονή, από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Κατακουζηνό (1341-1354), ο οποίος αργότερα παραιτούμενος από το αυτοκρατορικό αξίωμα, μόνασε στο Βατοπαίδι, με το όνομα
Ιωάσαφ. Αφότου κατελήφθη η πόλη από τους Τούρκους το 1453, χάθηκαν τα ίχνη της Αγίας Ζώνης από την πόλη. Συνέβαινε όμως το εξής. Ο Άγιος Κωνσταντίνος, είχε φτιάξει έναν χρυσό σταυρό, για να τον προστατεύει στις εκστρατείες. Είχε εγχαράξει σε αυτόν και λειψανοθήκες στις οποίες είχε τοποθετήσει αποτμήματα ιερών λειψάνων αγίων, για να τον προστατεύουν στις σκληρές μάχες που έδινε και βεβαίως και ένα τμήμα της Αγίας Ζώνης. Τον Άγιο Κωνσταντίνο, μιμούνταν αρκετοί αυτοκράτορες και αυτό έκαμε και ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (1185-1195), σε μια καθοριστική μάχη με τον βούλγαρο ηγεμόνα Ασάν, που νικήθηκε από τον τελευταίο. Στον χαλασμό της μάχης, ένας ιερέας άρπαξε τον σταυρό και τον πέταξε σε ένα ποτάμι, για να μην τον σπιλώσουν ηθικά οι βέβηλοι. Τον βρήκαν όμως μετά από λίγο καιρό οι Βούλγαροι και έτσι περιήλθε στα χέρια του Ασάν. Θα ακολουθήσουν και οι Βούλγαροι αυτοκράτορες τα παράδειγμα των βυζαντινών, φέροντας κοντά τους στις μάχες, την σεπτή και θαυματουργή Αγία Ζώνη, αλλά σε μια ιστορική μάχη με τους Σέρβους, θα ηττηθούν συντριπτικά από τον ηγεμόνα Λάζαρο (1371-1389), ο οποίος με θείο δέος και ευλάβεια, θα δωρίσει τόσο τον Σταυρό του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όσο και το τμήμα της Αγίας Ζώνης, στην Αγία και Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου, πέραν της δωρεάς του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Κατακουζηνού. Έτσι διασώζεται μέχρι σήμερα, το χαριτόβρυτο  απότμημα της Αγίας Ζώνης της Παναγίας, στην Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου, το οποίο με δέος και άφατη κατάνυξη, επισκέπτονται και κατανυκτικά προσεύχονται για την ευλογία του, εκατομμύρια πιστών από την οικουμένη, αλλά και πλήθος προσωπικοτήτων και ηγεμόνων από όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών, ο βασιλιάς Κάρολος της Αγγλίας, ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και πολλοί άλλοι.

Στον λαμπροστόλιστο ναό έτσι της Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη, συνέρρευσαν μαζικά οι Αθηναίοι, για να εορτάσουν το κορυφαίο επίγειο σημείο της Παναγίας. Σημαιοστολισμένος ο ναός με την βυζαντινή πορφύρα και την καθολική φροντίδα και αγάπη των σεπτών ιερέων και των εθελοντών του ναού, έλαμπε και μετέδιδε τα πιο συγκινητικά αισθήματα ευλάβειας και κατάνυξης σε όλους τους πιστούς. Για την κορυφαία προσωπικότητα τη Παναγίας, που ως στοργική μητέρα του γένους των Ελλήνων, υποστασιοποιεί στην διαχρονία, όλα τα όσια και τα ιερά του ελληνισμού, σώζοντας με την θεία παρέμβασή της τα γένος, σε όλες τις κρίσιμες ιστορικές καμπές του. «Εκ παντίων με κινδύνων ελευθέροσον»! Γιατί η Πλατυτέρα των Ουρανών, είναι «και των προ αυτής αιτία και των μετά αυτής προστάτης και των αιωνίων πρόξενος» !

Του πανηγυρικού εσπερινού χοροστάτησε ο Άγιος Θαυμακού κ.κ. Ιάκωβος, συνεπικουρούμενος από τον αρχιερέα, Αρχιμανδρίτη, πατέρα Άνθιμο Ηλιόπουλο και τους άλλους ιερείς του ναού, κ.κ. Νιράκη Εμμανουήλ  και Στάμο Χαράλαμπο. Με το πέρας της λειτουργίας επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας, στους παρακείμενους δρόμους της εκκλησίας και υπο τους χαρμόσυνους παιάνες της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που συνέγειρε τα πλήθη με τους ωραίους πανηγυρικούς σκοπούς της. Άφατη η συγκίνηση και η ευλάβεια των πιστών,  για την Θεομήτορα Παναγία, που έραιναν την εικόνα της, με μύρα και άνθη και εδεούντο κατανυκτικά στην χάρη της, να τους, βοηθήσει να υπερκεράσουν τις δυσκολίες της τρικυμισμένης ζωής μας και να τους απαλλάξει από κάθε θλίψη και ανάγκη. Και προξενούσε ηθικό δέος, αυτό το γιγάντιο ορθόδοξο μελίσσι – πομπή, που συνόδευε ευλαβικά την εικόνα της, στην μεγαλύτερη και πολυάριθμη συνοικία της Κυψέλης, μαζί με τους Αμπελοκήπους.

Με την επάνοδο στην εκκλησία, τον λόγο έλαβε ο σεπτός Επίσκοπος κ.κ. Ιάκωβος και αφού διεμήνυσε το παναθρώπινο μήνυμα αγάπης για την Τιμία Ζώνη της Παναγίας, του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, τόνισε εμφατικά την μοναδική ευκαιρία που μας δίνει η εορτή της χαριτόβρυτης ζώνης της Παναγίας, για να αναβαπτιστούμε ηθικά και να ενωτιστούμε το ευλαβές μήνυμα της Παναγίας, που ανυψώνει ηθικά τον άνθρωπο και τον θωρακίζει απέναντι στα ευτελή μηνύματα της παθογενούς εποχής μας. Στην αντιφώνηση του, ο ευλαβής αρχιερέας της εκκλησίας πατέρας Άνθιμος Ηλιόπουλος, ευχαρίστησε τους πιστούς για την συγκινητική παρουσία τους στην εορταστική διήμερη πανήγυρη, που αναδεικνύει την αξεδιάλυτα δεμένη σχέση στο χρόνο, των Ελλήνων με την Παναγία, τους ευγενείς εθελοντές, το ενοριακό συμβούλιο και τις ακαταπόνητες κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου, για την φροντίδα τους στον καλλωπισμό του ναού και την εν γένει συμβολή τους στην αρτιότητα της πανηγύρεως, την Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, για την εξαίρετη συμβολή της στην λαμπρότητα της εορτής, αλλά και την Ελληνική Αστυνομία, για την τήρηση των αψόγων μέτρων τάξης, κατά το εορταστικό διήμερο.

Να σημειώσουμε εδώ εμφατικά, το πολυεπίπεδο ανθρωπιστικό έργο της εκκλησίας της Αγίας Ζώνης, όπου με τις άοκνες και ανύσταγες προσπάθειες όλων των ιερέων της, προσφέρει καθημερινά 125 μερίδες φαγητού, 90 δέματα μηνιαίως με τρόφιμα σε αδυνά-μους, ενώ και στο μέτρο του εφικτού, πληρώνει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, σε αναξιοπα-θούντες γέροντες. Παράλληλα οι ακαταπόνητοι ιερείς, έχουν συστήσει άτυπα ιατρεία, όπου εθελοντές ιατροί, δέχονται αφιλοκερδώς και εξετάζουν τους αδυνάμους και λειτουργούν συνάμα και κοινωνικά φροντιστήρια ξένων γλωσσών, για τους μαθητές που δεν μπορούν να πληρώσουν τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Μια κυψέλη δηλαδή ανθρωπισμού και πολιτισμι-κής αρωγής, από τους ευλαβείς ιερείς της Αγίας Ζώνης, μέσα στην απέραντη συνοικία της Κυψέλης. Η Παναγία, να τους ευλογεί και να τους χαριτώνει για το ευγενές ηθικά και θεάρεστο έργο τους.

Χρόνια Πολλά ευλαβείς Αθηναίοι και η χαριτόβρυτη ζώνη της Παναγίας, μητέρας όλων των Ελλήνων, να χαριτώνει εσάς και τις ευσεβείς οικογένειές σας, να σας απαλλάσσει από κάθε «θλίψη και ανάγκη» και να σας χαρίζει κάθε ηθική ευτυχία ! Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα !

Παραθέτουμε, το απολυτίκιο της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας : 

«Πρὸς δόξαν ακήρατον, ανερχομένη Αγνή, χειρί σου δεδώρησαι τω αποστόλω Θωμά την πάνσεπτον Ζώνην σου»

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 September 2018 | 11:41 pm


Πορεία θανάτου, για τον Αλέξη Τσίπρα !

Πορεία θανάτου, για τον Αλέξη Τσίπρα !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Η κοινωνική ατμόσφαιρα μυρίζει εκλογές. Είναι διάχυτο αυτό παντού. Στις υπηρεσίες, στα καφενεία, σε κάθε κοινωνικό μετερίζι. Χαράς ευαγγέλια για τους άγρυπνους παράγοντες του δημόσιου τομέα, που διατείνονται ότι δεν έχουν καμιά πολιτική εξάρτηση από πουθενά και προσπαθούν να χτίσουν συμμαχίες για την επόμενη μέρα. 

Αναμένεται μια σφοδρή και οξεία εκλογική αναμέτρηση, δοθέντος ότι ο Αλέξης Τσίπρας, έχει αποδείξει ότι είναι αδίστακτος και ότι έχει δυνατές αντοχές. Βεβαίως το τελευταίο διάστημα  έχει απομακρυνθεί από τον καλό του εαυτό και πηγαίνει από τραγωδία, σε τραγωδία. Ο εθνικός όλεθρος των πυρκαγιών στο Μάτι, οι δύστοκοι χειρισμοί με την Ρωσία, αλλά και η μεγάλη του εσωκομματική γκρίνια – έστω και εν επιμελώς την  κρύβει το Μαξίμου προς τα έξω – αποδείχνουν ότι έχει εισέλθει σε περίοδο πολιτικής εντροπίας – αταξίας ! Η κόπωση που παρουσιάζει παραπέμπει στην οδυνηρή ώρα της κρίσης. Πάραυτα υπάρχει ακόμα ένα σοβαρό τμήμα της εκλογικής μάζας, που αρέσκεται στις θωπείες του Αλέξη Τσίπρα. Θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, του κατοχυρώνει έναν αξιοσέβαστο θώρακα κοινωνικής προστασίας, έναντι πιθανών αιχμηρών
μεταρρυθμίσεων, που θα του θίξουν ζωτικά συμφέ-ροντα. Και με αυτήν όμως την αμυντική λογική, κοινωνικό ρεύμα υπέρ του Αλέξη Τσίπρα, δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Αυτό καταναλώθηκε ξαστόχαστα, μαζί με τα μεγάλα ιστορικά πλέον ψέματα του Αλέξη. Το περιβόητο σκίσιμο των μνημονίων, η φωτοβολίδα του κουρέ-ματος του χρέους και άλλα ηχηρά παρόμοια, που σήμερα ηχούν γελοία ! Όμως υπάρχει και ένας άλλος μεγάλος κίνδυνος για τον πρωθυπουργό της «πρώτης φορά Αριστερά», που μπορεί να τον οδηγήσει σε εκλογική ισοπέδωση. Είναι η αποχή των νέων, οι οποίοι και έκαναν την διαφορά την προηγούμενη φορά υπέρ του. Και μαζί με αυτούς να καθίσουν στον καναπέ τους και άλλοι ψηφοφόροι, που πληγώθηκαν αφάνταστα από τα ωκεάνεια ψέματά του. Μερίδα της μεσαίας τάξης, που πίστεψε στην κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, κόσμος που πίστεψε αφελώς στην  κατάργηση των πλειστηριασμών, με το περιβόητο ψέμα «Κανέ-να σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» ! και πολλοί ακόμα  ψηφοφόροι, που πείσθηκαν στο κάλπικο όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης του Αλέξη. Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό μετώπων και πολιτικών ρηγμάτων του, ο πρωθυπουργός, θα κάνει τα πάντα για να διασωθεί από την πολιτική συντριβή. Κεντρικός του στόχος, θα είναι να καταστεί η νέα δεύτερη πολιτική δύναμη και υπό όρους, να προσπαθήσει αργότερα, την επανάκαμψη τη πολιτικής του ηγεμονίας.

Αλλά αυτό το «θα κάνει τα πάντα», μέχρι που μπορεί αληθινά να φθάσει σε πρακτικό επί-πεδο; Πρωτίστως θα προσπαθήσει να μεταθέσει την περικοπή των συντάξεων τον Ιανουά-ριο. Ίσως οι δανειστές του κάνουν αυτή την χάρη. Αλλά αυτή η αβάντα, θα συνοδευτεί και από την ακύρωση των αντιμέτρων του Αλέξη Τσίπρα – παροχολογίας του. Και σημαντικό θα είναι για λόγους εκλογικής ψυχολογίας, αν αυτό ο Αλέξης Τσίπρας, θα το παρουσιάσει τις επόμενες μέρες στην ΔΕΘ, ως δήθεν «μονομερή ενέργεια» ! Όμως δεν είναι όλα τούτα αδιάφορα στις αγορές, που άγρυπνα παρακολουθούν, την ακύρωση των μεταρρυθμίσεων και τις αναμενόμενες αυξήσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα…

Και τα παραπάνω βεβαίως, θα αναμειχθούν εν είδει εκρηκτικού μίγματος, με σκανδαλολο-γία και ακραία πολιτική πόλωση. Χρέος της «Νέας Δημοκρατίας», είναι να μην πέσει στην παγίδα του «βέβαιου νικητή». Αλλά και να καταθέσει μια σύνολη πειστική και εύτολμη στις ανάγκες των καιρών, κυβερνητική πρόταση, που θα πείθει το εκλογικό σώμα, ότι αποτελεί την βάση, μια νέας ευρείας σοβαρής κυβερνητικής πλειοψηφίας, που θα βγάλει τον τόπο, από τα σημερινά οδυνηρά του αδιέξοδα. Μαζί της, θα έχει ώριμους ψηφοφόρους, που συναισθάνονται τις πελώριες τρύπες που κληροδοτούν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην παιδεία, την ασφάλεια και το ευρύτερο δημόσιο συμέρον. Οφείλει να πείσει όμως και αυτούς που δυσπιστούν, στο αν μπορεί να έλθει σε ρήξη με τα δεσμά του κομματικού κράτους – ρουσφέτια και αποκαταστάσεις των ημετέρων – και ότι δεν θα αποτελέσει μια από τα ίδια  !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 September 2018 | 11:40 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 1-9-18, για τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 1-9-18,
 για τον Ελευθέριο Βενιζέλο





















www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 1 September 2018 | 1:00 pm


Στην «οδό ονείρων», ο ευγενής άνθρωπος και ευπατρίδης Σπύρος Μερκούρης !

Στην «οδό ονείρων», ο ευγενής άνθρωπος και ευπατρίδης Σπύρος Μερκούρης !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πλήρης δόξης και ημερών, έφυγε την προηγούμενη εβδομάδα από το εξαίσιο θαύμα της ζωής, ο ευγενής ευπατρίδης Σπύρος Μερκούρης. Κόμιζε την ευγένεια, την απλότητα και την απροκατάληπτη αρχοντιά  της παλιάς Αθήνας και ροδάμιζε με την γλυκύτατη ανθρώπινη παρουσία του, κάθε κομμάτι της πόλης. Και έτσι τον θυμούμαι εδώ και χρόνια, με το πλατύ και το καλόκαρδο χαμόγελό του, να διασχίζει την Τσακάλωφ,  να μας καλημερίζει και να μας ανατείνει ηθικά, με την ανεκδιήγητη ευγένειά του. 

Αστός από τα γεννοφάσκια του ο Σπύρος Μερκούρης, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον ηθικής και πνευματικής ευκρασίας και αναπόσπαστα εμποτίστηκε βαθιά στο DNA  του απο αυτό. Μέσα σε μια οικογένειά πλατιά πεπαιδευμένων ανθρώπων, που στροβιλίζονταν σε όλη την πορεία τους, γύρω από την πολιτική και τον πολιτισμό. Και εξέθρεψε στην ηθική μήτρα της υψηλόφρονες
Έλληνες, που σημάδεψαν ανεξάλειπτα, την σύγχρονη πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική μας σκηνή. Παππούς του, ο άνθρωπος που αποτύπωσε αδρά τον πνευματικό του σφραγιδόλιθο στην λατρεμένη μας Αθήνα. Ο Δήμαρχος Αθηναίων και Βουλευτής Σπύρος Μερκούρης, που με υπερηφάνεια, ο αείμνηστος Σπύρος Μερκούρης, έφερε και το όνομά του. Ο «παππούς», που με τόσην αγάπη και σεβασμό, μας έλεγε ! Πατέρας του, ο βουλευτής Σταμάτης Μερκούρης και αδελφή του βεβαίως, η μεγάλη ελληνίδα του 20-ου αιώνα, Μελίνα Μερκούρη, που εξέτρεψε δημιουργικά όσο λίγοι τον πολιτισμικό ρού της Ελλάδας, τον  20-ο αιώνα. Με μεγάλα της επιτεύγματα το Μουσείο Ακροπόλεως, τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, την ίδρυση των περιφερειακών θεάτρων και τόσες άλλες παρεμβάσεις, που προσέδωσαν στην Ελλάδα δημιουργική πολιτισμική πνοή τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά και με μεγάλη προσφορά στην δημοκρατία, αφού υπήρξε από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα και συνέδραμε ζωτικά όσο λίγοι, την πτώση του καθεστώτος της χουντικής πολιτικής ανομίας των Αθηνών. 

Τον Σπύρο Μερκούρη είχα γνωρίσει πρίν  λίγα χρόνια στο Κολωνάκι και έκτοτε γίναμε φίλοι, συζητώντας για την πολιτιστική ταυτότητα της αγαπημένης μας Αθήνας, αλλά και για τα αυτοδιοικητικά δρώμενα της πόλης. Την τελευταία περίοδο της ζωής του, μέχρι και να «σταματήσει» καταβεβλημένος από τους πόνους της ζωής, «έτρεχε» ένα πελώριο πολιτισμικό project με κεντρικούς πυλώνες την Ελλάδα και την Κίνα, που έφερε το όνομα «Οι δρόμοι του μεταξιού» και που απαιτούσε την συνέργεια ενός πολύ μεγάλου δικτύου ανθρώπων, πολιτισμικών φορέων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Και σε ένα σημαντικό βαθμό, τα είχε με την ανεξάντλητη υπομονή και δημιουργικότητά του καταφέρει.

Αρέσκετο στις συζητήσεις μας, να μου διηγείται ιστορίες για τον Δήμαρχο παππού του Σπύρο Μεκούρη, που παράλληλα με πολιτικός, ήταν στα νιάτα του και έξοχος δρομέας και  που τόσο υπερήφανο τον έκαναν ! Ιδιαίτερα για μια σπάνια Δημοτική εκλογική αναμέτρηση , που εγχαράκτηκε βαθιά στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της Αθήνας μας. Ήταν στα 1929, όταν ο παππούς του διεκδίκησε την Δημαρχία και πάλι, υπέργηρος 73 ετών υποψήφιος Δήμαρχος !  Ολάκερο τότε το πολιτικό σύστημα ετάχθη εναντίον του παππού του,  που τον θεωρούσε πολιτικά «τελειωμένο». Όμως τον τελευταίο λόγο για τον παππού, τον είχε η αγάπη του αθηναϊκού λαού και όχι το «σύστημα», με τις βουλές του. Ο παππούς του, τότε όπως μου έλεγε μα χαμόγελο ο καλόκαρδος κ-ος Σπύρος, έκανε μια απίστευτη εκλογική κούρσα και σε πείσμα, όλου του αντιμερκουρικού μετώπου, που είχε σχηματιστεί εναντίον του, κέρδισε τις εκλογές και τους άφησε ξερούς όλους !!! Από τις αξέχαστες στιγμές κείνης της ωραίας εποχής.

Ο Σταμάτης Μερκούρης, είχε γεννηθεί το 1930 και είχε σπουδάσει νομικά. Ανέπτυξε από νέος πολιτική δραστηριότητα και διετέλεσε μέλος της Νεολαίας της ΕΠΕΚ, του αξέχαστου μαύρου καβαλάρη Νικολάου Πλαστήρα, αλλά και μέλος της «Δημοκρατικής Άμυνας» του Σάκη Καράγιωργα, αργότερα. Υπήρξε αχώριστος παραστάτης και εμπνευστής της αοίδιμης αδελφής του Μελίνας Μερκούρη, στους αγώνες για την δημοκρατία, εναντίον της χουντικής εκτροπής και οργάνωσε περιοδείες της σε 14 τότε ευρωπαϊκές χώρες, για να ευαισθητοποιήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς, υπέρ της Ελλάδος. Η χούντα άλλωστε είχε αφαιρέσει από την αξέχαστη Μελίνα και την ελληνική της ιθαγένεια ! Αργότερα διετέλεσε Σύμβουλος της στο Υπουργείο Πολιτισμού και με πρωτοβουλία του οργανώθηκαν σε όλο τον κόσμο πολυδύναμες εκθέσεις, για να προβληθεί δεόντως ο ελληνικός πολιτισμός, σε  όλην του την διαχρονία. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο κ.λ.π.

Ακόμα συμμετείχε σε ελληνικές και ξένες παραγωγές, όπως στις ταινίες "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται", "Ποτέ την Κυριακή" (σκηνοθεσία του γαμπρού του Ζυλ Ντασέν) κ.ά. Γύρισε τις τηλεοπτικές ταινίες "Οι ποιητές τραγουδούν την Ελλάδα", "Ταξιδεύοντας στο μύθο και στο χρόνο", "Η πολιτιστική κληρονομιά του Ωνάση" και σειρά τηλεοπτικών ταινιών για το Βυζάντιο.

Καλό ταξίδι στην «οδό ονείρων» πολυαγαπημένε μας κ-ε Σπύρο, που με το ευγενές κοινωνικό σου ήθος, το ανεξάντλητο χαμόγελό σου και την ανένδοτη δημοκρατικότητά του, τίμησες την Ιδέα του ανθρώπου και άθλησες πνευματικά έντιμα, στη εμπνευσμένη ζωή σου. Σε περιμένουν με αγάπη στοργικά κοντά τους, η λατρεμένη σου «Στέλλα», να σου τραγουδάει «Τα παιδιά του Πειραιά», ο γλυκός σου «Τζούλυ» - Ζύλ Ντασέν  και ο αξεπέρα-στος «Μαέστρος» Μάνος Χατζηδάκης !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 31 August 2018 | 10:53 am


Κατανυκτικό προσκύνημα, στον Άγιο Ιωάννη τον Κυνηγό, στον ομώνυμο ναό της Βουλιαγμένης !

Κατανυκτικό προσκύνημα, στον Άγιο Ιωάννη τον Κυνηγό,
στον ομώνυμο ναό της Βουλιαγμένης !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα σε ένα κλίμα ηθικής έξαρσης και με τη  καταιγιστική παρουσία του λαού του 2-ου Διαμερίσματος των Αθηνών, αλλά και πλήθους άλλων Αθηναίων, από τις υπόλοιπες περιοχές της πόλη, εορτάστηκε με μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη, σήμερα Τετάρτη 29-8-18, η εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, στον ομώνυμο ναό του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού, επι της οδού Βουλιαγμένης. Και λαμπύριζε στο γλυκύ αυγουστιάτικο λιόγερμα, ο περικαλλής ναός της Βουλιαγμένης, από την βυζαντινή πορφύρα, αλλά και την κατανυκτική ατμόσφαιρα της ιερής ημέρας, καταυγάζοντας το ηθικό φέγγος της ορθοδοξίας μας, αλλά και την πολιτισμική μεγαλουργία της απαράμιλλης βυζαντινής αυτοκρατορίας, που για αιώνες επισκοπούσε την ηθική υπεροχή της χριστιανοσύνης. Αλλά και με έκδηλη την φροντίδα και την αγάπ,η τόσο των ευλαβών ιερέων του ναού, όσο και των ευγενών εθελοντών του, που με ζέση καρδιάς στόλισαν την πανέμορφη και επιβλητική εκκλησία της Αθήνα μας και την έντυσαν με τους σταυραετούς του βυζαντίου στα γιορτινά της. Αλλά η έξοχη εορταστική λειτουργία, είχε στην μεγαλοπρεπή λεωφόρο βουλιαγμένης ένα ξεχωριστό χρώμα, αφού συναιρούσε την αρχοντιά και την δωρική απλότητα του κέντρου της πόλης, με την κοινωνική μεγαλοπρέπεια της Λεωφόρου, που θαρρείς πως κατεβαίνοντας πως το Φάληρο, ανοίγει άλλους ορίζοντες στην ματιά και την ψυχή του ανθρώπου !

Της λειτουργίας χοροστάτησε ο Άγιος Θεσπιών και Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ.κ. Συμεών Βολιώτης, συνεπικουρούμενος από τον προϊστάμενο του ναού Αρχιμανδρίτη και Α΄ Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, κ-ο Ιερώνυμο Νικολόπουλο και τους υπόλοιπους ευλαβείς ιερείς του ναού κ.κ. Μπούτση Ιωάννη, Πασπαλιάρη Γεώργιο, Σαμαρά Παναγιώτη, Σωμαράκη Σεβαστιανό και Τασηγιάννη Σπυρίδωνα, καθώς και άλλους ιερείς, που έσπευσαν να τιμήσουν την σεπτή μνήμη του Αγίου Ιωάννη. Του Τιμίου Προδρόμου, που μετά την άχραντο Παναγία, μητέρα όλων των  Ελλήνων, έπεται στην ιεραρχία της ορθοδοξίας. Με την αποπεράτωση του πανηγυρικού εσπερινού, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του Αγίου Ιωάννη, στους περιμετρικούς δρόμους του ναού στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης και υπο τους γλυκείς παιάνες της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σκόρπισε με την αισθητική της αρτιότητα, τα πιο χαρμόσυνα μηνύματα στους ευλαβείς χριστιανούς της πομπής. Είναι ακένωτα τα κοιτάσματα της λαϊκής ευσέβειας των Ελλήνων και αυτός ο βαθύβληστος ορθόδοξος λυρισμός, ήταν έκδηλος στους πιστούς της περιοχής, που κατάφορτοι από συγκίνηση για την ιερή μνήμη του Αγίου Ιωάννη, έραιναν με ρόδα και μύρα την εικόνα του και προσεύχονταν κατανυκτικά στην χάρη του, να τους ευλογήσει και να τους δώσει ηθικές δυνάμεις, να υπερκεράσουν τις κοινωνικές δυσπλασίες της παθογενούς εποχής μας.


Με την επάνοδο της πομπής στην εκκλησία, τον λόγο έλαβε ο σεπτός επίσκοπος κ-ος Συμεών και αφού διεμήνυσε το μήνυμα αγάπης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, κάλεσε όλους τους πιστούς να ενωτιστούν το ιδεοφόρο ορθόδοξο μήνυμα της θυσιαστικής προσφοράς του Αγίου Ιωάννη και να αναβαπτισθούν ηθικά από τα ιερά νάματα του σεπτού βίου του. Στην αντιφώνησή του, ο ευλαβής Αρχιερέας του ναού Αρχιμανδρίτης, πατέρας Ιερώνυμος, ευχαρίστησε το χριστεπώνυμο πλήθος, που με περισσήν κατάνυξη προσήλθε να τιμήσει την ιερά μνήμη του Αγίου Ιωάννη, τους ευγενείς εθελοντές του ναού, για την ιδιαίτερη συμβολή τους στον καλλωπισμό της εκκλησίας, το ενοριακό συμβούλιο και τις ευσεβείς κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου για την συμβολή τους στην άψογη διεξαγωγή της ιεράς πανηγύρεως, την Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, για την ιδιαίτερη προσφορά της, που χρωμάτισε αισθητικά την ιερά πανήγυρη, αλλά και την Ελληνική Αστυνομία, για τα άψογα μέτρα τάξης, στην ομαλή διεξαγωγή της τελετής. Να
σημειώσουμε εμφατικά ακόμα, τα ιδιαίτερα αισθήματα κατάνυξης και συγκίνησης, που προξένησε στους πιστούς, το προσκύνημα στο σκήνωμα του Αγίου Νικολάου του Πλανά, που βρίσκεται μέσα στη εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Βουλιαγμένης, δοθέντος, ότι ο Άγιος Νικόλας ο Πλανάς, η σεμνή και αγία αυτή μορφή της χριστιανικής Αθήνας, ιερουργούσε στον Ναό. Τον  προσκύνησαν ευλαβικά οι χριστιανοί και δεήθηκαν στην αγιότητά του, να τους προστρέξει και να τους συνδράμει, στους κόπους και τους πόνους της ζωής.


Χρόνια Πολλά ευσεβείς Αθηναίες και Αθηναίοι και ο πάνσεπτος Άγιος Ιωάννης, που για την αγάπη του Χριστού μας πρόσφερε την τιμία κεφαλή του, να σας χαρίζει υγεία και να λαμπρύνει ηθικά, τα άξια βήματά εσάς και των ευλαβών οικογενειών σας. Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα !!!

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο του Αγίου Ιωάννη :

Μνήμη δικαίου μετ΄ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε· ανεδεί-χθης γάρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι καί εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον· όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις εν άδῃ, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων

www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 30 August 2018 | 1:18 am


Το δράμα της πορνείας και η άνοιξη του τύπου, στην μεταπολεμική Αθήνα !

Το δράμα της πορνείας και η άνοιξη του τύπου, στην μεταπολεμική Αθήνα !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Δε θα μπορούσε παρά να αφήσει τα τραύματα της, η αλήστου μνήμης γερμανική κατοχή στον κοινωνικό ιστό και στο φάσμα της πορνείας. Πορνεία που πίσω από τον απεχθή χαρακτήρα της υποκρύπτει οδυνηρές ανθρώπινες ιστορίες και κοινωνικά δράματα, τα οποία και η πιο οργιώδης φαντασία θα αδυνατούσε να τα αποτυπώσει. Η πείνα, η κακοπάθεια και η κοινωνική εξαχρείωση, εξώθησε πολλά νεαρά κορίτσια στην ολέθρια λύση της πορνείας. Και τα οδήγησε στο κοινωνικό περιθώριο. Η αβάσταχτη ανέχεια - που σε  συνδυασμό με την αρρώστια, πολλές φορές δημιούργησε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ κοινωνικής παραίτησης – τύλιξε στην πύρινη φλόγα της, δυστυχισμένα παρθενικά κορμιά και τα εξώθησε στο σκοτάδι της πικρής επιβίωσης. 

Τον τραγικό χειμώνα του ’41, που όλα «τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», το γυναικείο κορμί εξαγοράζονταν έναντι πινακίου φακής. Ακόμα και λίγες φέτες ψωμί τον οδυνηρό αυτό χειμώνα, λίγα δράμια ζάχαρη και λάδι, ήταν ικανά να εξαγοράσουν την θηλυκή αξιοπρέπεια και να την αιχμαλωτίσουν στην παγίδα της παράδοσης. Δεν διολίσθησαν όλες οι γυναίκες σε αυτό το τραγικό μονοπάτι. Οι περισσότερες αντιστάθηκαν, τόσο στην επιβλητική γερμανική μπότα, όσο και στην κομψευόμενη και παιχνιδιάρικη ιταλική ηδυπάθεια. Και «σκάστηκαν» πολλά χαστούκια, στα πρόσωπα όλων αυτών, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών μαυραγοριτών, επίδοξων ερωτικών εκμαυλιστών. Υπήρξαν όμως και αρκετές γυναίκες, που δεν άντεξαν το μαρτύριο της πείνας και της κακοπάθειας και λύγισαν. Αψευδής άλλωστε μάρτυρας αυτής της γυναικείας τραγωδίας, υπήρξε η γεωμετρική εξάπλωση σαν μανιτάρια, των σπιτιών του έρωτα. Έτσι ενώ προπολεμικά αναλογούσε σε κάθε δρόμο και ένα σπίτι πληρωμένου έρωτα, σε αυτά τα πρώτα μετακατοχικά μας χρόνια, η αντιστοιχία αυτή έχει πολλαπλασιαστεί. Κοντά εξάλλου στην τραγωδία της κοινωνικής εξαχρείωσης, που οδήγησε στην κατακόμβη της πορνείας, υποβοήθησε την εξάπλωσή της και το γενικότερο μετακατοχικό κλίμα κερδοσκοπίας. Σε κάθε περίοδο ανοικοδόμησης, λογής – λογής αετονύχηδες αδράχνουν την ευκαιρία, για να απλώσουν τα δίχτυα της κερδοσκοπίας τους. Και διαχρονικά η σαγήνη του γυναικείου σώματος, προσφέρεται για πολλών μορφών κερδοσκοπία. 

Αλλά και ένας ακόμα δείκτης της κοινωνικής ζωής στην Αθήνα, ήλθε για να επικυρώσει τα φαινόμενα ηθικού εκμαυλισμού και κερδοσκοπίας στο γυναικείο σώμα. Στο εργατικό κέντρο της Αθήνας, υπήρχαν όπως καταγράφεται σε εφημερίδες της εποχής, σοβαρές πληροφορίες, ότι περίπου τριάντα έντιμοι και αξιοπρεπέστατοι υπάλληλοι απολύθηκαν παράνομα από τις δουλειές τους, προκειμένου να τους αντικαταστήσουν γυναίκες ελευθέρων ηθών. Αρκετοί καταστηματάρχες με δολιότητα επεστράτευσαν  την γοητεία της γυναικείας θηλυκότητας, για να προσελκύσουν «ευυπόληπτους» πολίτες που κυνηγούσαν το γυναικείο κάλλος ! Αρκετές οι έκθεσμες κοινωνικές συμπεριφορές, προξενούσαν άφατη θλίψη στους Αθηναίους, που παρακολουθούσαν περίλυποι τα συντρίμμια στον κοινωνικό ιστό, τα οποία δημιουργούσε η θηριωδία της γερμανικής κατοχής. Πάραυτα δεν υπήρχαν αντικειμενικά πολλά περιθώρια αλλαγής του κοινωνικού κλίματος. Τι θα μπορούσε να πεί κανείς σε νέες κοπέλες, που μέσα στην λαίλαπα της φτώχειας και της πείνας, είχαν «αλλάξει» χαρακτήρα ! 

Αλλά υπάρχουν και κάποιες ευχάριστες νότες, που προσφέρουν κοινωνική ανάταση. Επανακυκλοφορούν σιγά – σιγά οι αθηναϊκές εφημερίδες, που είχαν βάλει λουκέτο στα χρόνια της κατοχής. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1945 λοιπόν, επανακυκλοφορεί το ιστορικό «Εμπρός» του Καλαποθάκη, άλλοτε προπύργιο του Βενιζελισμού, αλλά και η εφημερίδα, στην οποία είχε γράψει δεκαετίες πρίν, το πολιτικό του «κατηγορώ» ο μεγάλος μας πολιτικός μεταρρυθμιστής Χαρίλαος Τρικούπης, που επέσυρε εξάλλου την φυλάκισή του. Υπεύθυνος σύνταξης της εφημερίδος αναλαμβάνει, ο παλιός έγκριτος δημοσιογράφος Πότης Τσιμπίδαρος. Έτσι κυλούσε το κοινωνικό εκκρεμές στην Αθήνα, κείνα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια της απελευθέρωσης !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 28 August 2018 | 11:49 am


Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Χρυσόστομος και η πυρπόληση της Σμύρνης

Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Χρυσόστομος και η πυρπόληση της Σμύρνης

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Το βράδυ της αποφράδας 27-ης Αυγούστου 1922 γράφονταν ο τραγικός επίλογος μιας εκ των δραματικοτέρων σελίδων της ελληνικής ιστορίας. Και σε τούτη, την αλήστου μνήμης έκφανση του ιστορικού μας γίγνεσθαι, ο κλήρος - αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού λαού - δεν μπορούσε παρά να έχει, την δική του συνδρομή. Με τον μαρτυρικό θάνατο του ακατάβλητου πατριώτη Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου Καλαφάτη, αφού προηγήθηκε η διαπόμπευσή του απο το φανατισμένο τουρκικό πλήθος, η Σμύρνη και μαζί της ολόκληρος ο ελληνισμός της Ιωνίας, παραδίδονταν στην θηριωδία των κεμαλικών στρατευμάτων υπο τον βαλή Νουρεντίν μπέη. Ποιά είναι όμως τα στοιχεία που συνθέτουν την κορυφαία φυσιογνωμία του διαπρεπή κληρικού και εθνομάρτυρος Χρυσόστομου ;  Μια έστω και σύντομη στα πλαίσια της επιφυλλίδας, αποτίμηση της πολυσχιδούς προσφοράς του, θεωρούμε πως συνάδει τόσο με τον σεβασμό της ιστορικής μνήμης, όσο και με την αφύπνιση του υγιούς εθνικού συναισθήματος.Ο Χρυσόστομος γεννήθηκε το 1867 στην Τρίγλια της Προποντίδος και σπούδασε στην περίφημη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου έλαβε το ζηλευτό θεωρητικό του υπόβαθρο στην Θεολογική επιστήμη. Σφυρηλατούμενος  στα εθνικά ιδεώδη, στο μεγάλο σχολείο της Χάλκης, εξεδήλωσε ενωρίς τις σπάνιες αρετές μιας πολυσχιδούς φυσιογνωμίας που εμέλλετο να πρωταγωνιστήσει στον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Έτσι αποτέλεσε
την αιχμή του δόρατος μιας ομάδας φωτισμένων κληρικών που εγκαίρως  διείδαν τη δυνατότητα υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Η οποία εκφράζονταν πρακτικά με την προοπτική ενσωμάτωσης του συνόλου των ελληνικών πληθυσμών της Χερσονήσου του Αίμου, της Μικρασίας και των Αιγαιοπελαγίτικων νησιών. Αυτό το απαράμιλλο εθνικό του φρόνημα, βρήκε πεδίο δόξης λαμπρόν, στην υπόθεση του Μακεδονικού Αγώνα, όπου με αμείωτο πάθος και ένταση απο το 1902 μέχρι το 1910 σαν Μητροπολίτης Δράμας δίνεται στην επιτυχή έκβασή του. Η σύγκρουσή του με τις οθωμανικές αρχές της περιοχής είναι αναπόφευκτη, με αποτέλεσμα την ανεπιθύμητη απομάκρυνσή του απο την Μητρόπολη Δράμας, τη εντολή του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’, που γνωρίζοντας ωστόσο τις ικανότητές του, τον τοποθετεί στην νευραλγικής σημασίας για τον ελληνισμό Μητρόπολη Σμύρνης. Και στην Σμύρνη όμως ο φλογερός πατριώτης ευθύς αμέσως πρωτοστατεί σε κάθε δραστηριότητα εθνικού χαρακτήρα, που θα επισύρει την δυσφορία του τουρκικού στρατιωτικού κατεστημένου, ιδία του Νομάρχη Σμύρνης και επιστήθιου φίλου του Τούρκου Υπουργού εσωτερικών Ταλλάτ πασά, Ραχμή βέη. 

Το αρνητικό κλίμα επιτείνεται, όταν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913 η νεοτουρκική κυβέρνηση εγκαινιάζει σκληρή πολιτική ανθελληνικών διωγμών. Ο Χρυσόστομος καταγγέλλει τις βιαιοπραγίες και την συνακόλουθη μαζική εκδίωξη, των ελληνικών πληθυσμών και επιτυγχάνει την αποστολή στην Σμύρνη Διεύθυνσης ανακριτικής επιτροπής απο τους πρέσβεις των μεγάλων δυνάμεων. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και προικοδοτημένος με οξύ πολιτικό αισθητήριο καθώς έχει, αντιλαμβάνεται τους κλυδωνισμούς του οθωμανικού κράτους και απευθύνει έκκληση στον ελληνικό πληθυσμό της τουρκικής ενδοχώρας για παραμονή του στα πατρέα εδάφη της Σμύρνης, μέχρι της αποσυνθέσεως του τουρκικού κράτους. Παράλληλα οργανώνει την περίθαλψη και προστασία  των εκτοπισμένων πληθυσμών της Παλαιάς Φωκαίας, της Κρήνης, της Περγάμου και της Μαινεμένης, στην Μητρόπολη της Σμύρνης, σε συνάρτηση με την πετυχημένη προσπάθειας διεθνοποίησης της τουρκικής καταπίεσης. Τούτη η πολύμορφη προσπάθεια του για μιαν ακόμα φορά εξοργίζει τους τούρκους και με την κήρυξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου ο Ραχμή βέης βρίσκει την πολυπόθητη ευκαιρία για να διατάξει την απομάκρυνση του Χρυσοστόμου απο την
Μητρόπολη της Σμύρνης. Ετσι τον Αύγουστο του 1914 απελαύνεται στην Κωνσταντινούπολη όπου αποδύεται στην συγγραφή στα γαλλικά του έργου του «Ο Ελληνισμός της Μικρασίας και η Νέα Τουρκία», σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητας, για τα δεινά που υφίσταται ο Μικρασιατικός Ελληνισμός. Εδώ όμως επιχειρεί και μια σοβαρή παρέμβαση στην ελληνική πολιτική σκηνή υποδεικνύοντας στον βασιλιά Κωνσταντίνο να απαγκιστρωθεί απο την κοντόφθαλμη στρατηγική της ουδετερότητας και να πολεμήσει στο πλευρό των συμμάχων.  Και πράγματι η συμπαράσταση των ελληνικών στα συμμαχικά στρατεύματα στο καίριας σημασίας Μακεδονικό μέτωπο, αποφέρει την επαύριο της νίκης ισχυρά διαπραγματευτικά όπλα στην ελληνική κυβέρνηση, που υπο τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο υπογράφει τον Οκτώβριο του 1918 την ανακωχή του Μούδρου. Ο δρόμος για την επιστροφή του Χρυσοστόμου στην Σμύρνη είναι πια γεγονός και ύστερα απο τέσσερα χρόνια επιστρέφει στα ιερά της χώματα, αξιώνοντας συνάμα την εκδίωξη του Ραχμή βέη απο την καρδιά της Ιωνίας. Σε μια ατμόσφαιρα άλλωστε πανδαισίας που δημιουργείται κατά την επιστροφή του σε πανηγυρική δοξολογία της Αγίας Φωτεινής, ανακοινώνει την εκστρατεία του για ένωση της Σμύρνης με την μητέρα Ελλάδα. Η πρωτομαγιά του 1919 επέπρωτο να αποτελέσει την άγια ημέρα όπου τα ελληνικά στρατεύματα κατόπιν εντολής του Ανωτάτου Συμβουλίου της διάσκεψης των Παρισίων, αποβιβάζονται στην Σμύρνη και την απελευθερώνουν μαζί με τον πληθυσμό της ενδοχώρας. Ενώ η υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών απο τον Ελευθέριο Βενιζέλο τον Αύγουστο του 1920, με την οποία ολοκληρώνεται το μεγαλόπνοο σχέδιο της Ελλάδος των δυο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, θα εμπνεύσει την άμετρη εκτίμησή του για τον Εθνάρχη, που εν τω μεταξύ έχει καταξιωθεί σε παγκοσμίου βεληνεκούς διπλωματική φυσιογνωμία. Οι οξύτατες πολιτικές αντιπαραθέσεις όμως στην Αθήνα που συνοδεύονται με την απομάκρυνση του Βενιζέλου - τον Δεκέμβριο του 1920 - απο την πολιτική κονίστρα, οδηγούν κατά αδήριτο τρόπο στον διχασμό. Και ο Χρυσόστομος με παρρησία καιτοι Βενιζελικός σε μια ύστατη προσπάθειά του να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή για τον ελληνισμό, στην οποία συντείνει η άνευρη και βυθισμένη μέσα στις έριδες ελληνική κυβέρνηση, τείνει χείρα βοηθείας στον βασιλιά Κωνσταντίνο. Άλλωστε το παρακμιακό κλίμα στην Σμύρνη που εναρμονίζεται την δίνη της ελληνικής κυβερνήσεως, τροφοδοτεί και η στείρα παρουσία του αυταρχικού αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη. Η διαδεχθείσα τον Ελευθέριο Βενιζέλο κυβέρνηση επιχειρεί την περαιτέρω διείσδυση των ελληνικών στρατευμάτων στα βάθη της Μικρασίας όπου τερματίζεται η νικηφόρος επέλασή τους στον ποταμό Σαγγάριο. Αυτοί όμως οι πολιτικοστρατιωτικοί ελιγμοί εν παραλλήλω με την απομάκρυνση του Εθνάρχη απο την κυβέρνηση, συνεπάγονται την βαθμιαία εγκατάλειψή μας απο τους συμμάχους, που υπο διαφορετικό πρίσμα βλέπουν πια την ανακατανομή του γεωπολιτικού χώρου στα παράλια της Μικρασίας. Ετσι προτείνουν στα πλαίσια συμβιβασμού την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων απο την Σμύρνη,  με αντάλλαγμα την παραχώρηση της ανατολικής Θράκης. Την πρόταση ο Χρυσόστομος θα χαρακτηρίσει τερατώδη και δικαίως αφού συναρτάται με την εγκατάλειψη του ελληνισμού της Ιωνίας.  Έτσι αδυνατώντας να προτάξει άλλη μορφή άμυνας ιδρύει μαζί με άλλους θαρραλέους κληρικούς και προκρίτους την Μικρασιατική Άμυνα, τον Οκτώβριο του 1921, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφευχθεί η εκκένωση της Ιωνίας και να διασωθεί ο υπο την Ανατολή Ελληνισμός. Και σε αυτό όμως το εγχείρημα του ο Χρυσόστομος θα βρεί αντιμέτωπο τον αρμοστή Στεργιάδη που συντασσόμενος με την παραπαίουσα και καρκινοβατούσα βασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, κηρύσσει παράνομη την  Μικρασιατική Αμυνα. 

Η κατάρρευση του μετώπου δεν αργεί  και η εκδηλωθείσα στις 13 Αυγούστου του 1922 τουρκική επίθεση συνοδεύετε απο την μαζική συρροή χιλιάδων προσφύγων της ενδοχώρας στην Σμύρνη. Καταδεικνύοντας την πλήρη ανυπαρξία στοιχειώδους σχεδίου για αναίμακτη εκκένωση του αμάχου πληθυσμού και την εγκατάλειψή του απο την ελληνική κυβέρνηση, στο έλεος της τουρκικής θηριωδίας. Και τούτη την τραγική  ώρα του χαλασμού - την οποία η διεθνής κοινότητα θα καταγράψει σαν ανεπανάληπτο δείγμα σφαγής, βιαιοπραγιών και φρικαλεοτήτων - ο Χρυσόστομος σαν στοργικός ποιμενάρχης  οργανώνει υποτυπωδώς την περίθαλψη των γεροντοτέρων και την στο μέτρο του δυνατού διαφυγή των γυναικόπαιδων. Οσο για τον εαυτόν του επιφυλάσσει τον τραχύ δρόμο του μαρτυρίου. Μετ’ επιτάσεως προσπαθούν να τον πείσουν οι διπλωματικοί εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων για την φυγάδευσή του. Αποκρούει σθεναρά κάθε τέτοια πρόταση δηλώνοντας «βαδίζω πρός το μαρτύριον» λίγο πρίν την συνάντησή του, με τον τούρκο στρατηγό  Νουρεντίν . Μαζί με τον προδομένο εναπομείναντα ελληνικό πληθυσμό παραμένει στην Αγία Φωτεινή. Σε λίγο ο Νουρεντίν αφού πρωτίστως του απευθύνει την κατηγορία του «προδότη» και του «εχθρού» του τουρκικού έθνους, ενώπιον του αλλαλάζοντος φανατισμένου πλήθους, τον παραδίδει στον όχλο για να τον διαπομπεύσει και να τον κατακρεουργήσει. Δεν θα κατορθώσουν ποτέ όμως οι τούρκοι, την ηθική εξόντωση του Χρυσοστόμου. Ο εθνομάρτυρας Χρυσόστομος αγωνίστηκε μέχρι αναλώσεως της βιολογικής του ικμάδος για την προάσπιση του Ελληνισμού της Ιωνίας, διατρανώνοντας το μεγαλείο της αδούλωτης ελληνικής ψυχής, μα και την αδιαίρετη σχέση λαού και εκκλησίας. Και για τούτη του την προσφορά θα μείνει για πάντα αθάνατος στα μύχια της καρδιάς μας. Η Ορθόδοξη εκκλησία ανακήρυξε τον Χρυσόστομο Άγιο και Εθνομάρτυρα και η σεπτή μνήμη του εορτάζεται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. To παρόν έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 26 August 2018 | 10:56 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 25-8-18, για τον κορυφαίο μας συγγραφέα και ακαδημαϊκό ΑΓΓΕΛΟ ΤΕΡΖΑΚΗ

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 25-8-18, για τον κορυφαίο μας συγγραφέα και ακαδημαϊκό ΑΓΓΕΛΟ ΤΕΡΖΑΚΗ





















www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 26 August 2018 | 10:18 am


Το ζείδωρο φως, του Πατροκοσμά του Αιτωλού

Το ζείδωρο φως, του Πατροκοσμά του Αιτωλού 

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

H προσωπικότητα, που έγινε συνώνυμο της
αντίστασης και του φωτισμού του γένους στην Β. Ήπειρο, στα δίσεκτα χρόνια της οθωμανικής δουλείας,  ήταν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο αποκαλούμενος και «Άγιος των Σκλάβων». Ο πατροκοσμάς ο Αιτωλός είδε το φως της ζωής στο Μ. Δένδρο της Αιτωλοακαρνανίας. Από νεαρή ηλικία, εκδήλωσε ξεχωριστή έφεση για την ορθοδοξία και τον Χριστιανισμό. Νέος έτσι κατέφυγε στο Άγιο Όρος, όπου και έλαβε εκκλησιαστικά μαθήματα στην Αθωνιάδα Σχολή. Κατόπιν εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, στην οποία και παρέμεινε για δυο δεκαετίες. Πάραυτα ανήσυχο πνεύμα και ανυπόταχτος καθώς ήταν και συναισθανόμενος το δράμα του γένους που στέναζε από τον «βαρύν και απαραδειγμάτιστον ζυγόν» της οθωμανικής δουλείας, έλαβε την απόφαση να φύγει από το Όρος και να  ξεκινήσει αφότου πρωτίστως έλαβε την ευχή του πατριάρχη, την μακρά και μαρτυρική πορεία του, για την αφύπνιση του γένους. 

Γύρισε με ηθική ένταση, πάθος ελληνικό και απαρασάλευστη πίστη στην Ορθοδοξία, κάθε σπιθαμή της ελληνικής γης, όπου δονείτο ελληνική καρδιά και έσπειρε φλογισμένος στα ελληνόπουλα το σπόρο της ελευθερίας και της ελληνικής παιδείας. Από τα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου, μέχρι και τις βορειοδυτικές άκρες της ηπειρωτικής επικράτειας, ο απαράμιλλος πατροκοσμάς φλόγιζε τις ελληνικές συνειδήσεις, με τις αξίες και τα ιδεώδη του έθνους. Απευθυνόμενος στον αδελφό του ιερομόναχο Χρύσανθο, για την εργώδη αυτή αλλά και ακανθώδη πορεία του θα γράψει «Έως τριάκοντα επαρχίας διήλθον, δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια για κοινά γράμματα». Ο πατροκοσμάς ο Αιτωλός μπόλιασε με το ιδεοφόρο πνευματικά και διάστικτο από την αγάπη του Χριστού ηθικό σήμα του, τις ελληνικές συνειδήσεις και διατήρησε άσβεστο στα μαύρα και σκοτεινά χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, το πάθος για την ελληνική ελευθερία. Όμως ήταν θέμα χρόνου το εθνικά αναγεννητικό και ιεραποστολικό έργο του, να θορυβήσει τις τουρκικές αρχές, που ήθελαν πλέον τον θάνατό του παντί σθένει. Έτσι στις 24 Αυγούστου 1779, οι Τούρκοι κρέμασαν τον πατροκοσμά στο Κολικόντασι του Φίερι. Ήταν η τελευταία πράξη ηθικής προσφοράς του, στην μαρτυρική Βόρειοηπειρωτική γή, την οποία είχε τόσο λατρέψει και συνδέσει με την αφύπνιση και τον φωτισμό του γένους. 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 August 2018 | 9:52 am


Άφατη κατάνυξη για την κεχαριτωμένη Μαρία, στην Παναγία Κολοκυνθούς - Κολωνός !

Άφατη κατάνυξη για την κεχαριτωμένη Μαρία, στην Παναγία Κολοκυνθούς - Κολωνός !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Σε μια ατμόσφαιρα ηθικής έξαρσης και με την συντριπτική πλειοψηφία του λαού του 4-ου Διαμερίσματος των Αθηνών – Κολωνός, αλλά και πλήθους άλλων Αθηναίων, που συνέρρευσαν από το κέντρο της Αθήνας και παρακείμενα Διαμερίσματα, εορτάσθηκε πανηγυρικά,  η κοίμηση της Θεοτόκου Παναγίας. Της κεχαριτωμένης Μαρίας, που συνιστά την μητέρα του τραγικού στην ιστορία γένους των Ελλήνων και επισκοπεί με την παρουσία της στην αχανή λεωφόρο του χρόνου, την τιμαλφή πολιτισμική μήτρα του ελληνισμού. Βρέθηκε πολλές φορές ο ελληνισμός στα σταυροδρόμια της ιστορίας και στην δίνη της επιβουλής αμέτρητων εχθρών, αλλά ήταν η πάντοτε παρούσα η γλυκοματούσα Παναγιά, που σαν στοργική μητέρα άπλωνε τις προστατευτικές της φτερούγες και διέσωζε το γένος. «Εκ παντίων με κινδύνων ελευθέροσον» ! Εκεί στο τέρμα της Λένορμαν λοιπόν, στην λαμπροστόλιστη Παναγία της Κολοκυνθούς, που λαμπυρίζοντας στο γλυκύ λιόγερμα, κατηύγαζε το πνευματικό θάμπος του σταυραετού του βυζαντίου, αλλά και την ηθική μεγαλουργία της Ορθοδοξίας, με την καταιγιστική παρουσία του, ο ευσεβής λαός των Αθηνών, διατράνωσε την ακατάλυτη στο χρόνο, σχέση ελληνισμού και ορθοδοξίας. Με την διάστικτη κατάνυξή του, αλλά και την ηθική του έξαρση, για την προστάτιδα του γένους κεχαριτωμένη Μαρία. Κατασυγκινημένος και ένδακρυς για την κοίμηση της Πλατυτέρας των Ουρανών, που μεταλαμπαδεύει διαχρονικά στα πέρατα της οικουμένης, την πνευματική ταυτότητα και το ήθος των Ελλήνων. Αλλά και ο περικαλλής ναός της Κολοκυνθούς, με έκδηλη την φροντίδα και την αγάπη σε κάθε του σημείο, του ευλαβούς Αρχιμανδρίτη και Αρχιερέα του, πατρός Φιλόθεου Θεοδωρόπουλου, είχε στην κυριολεξία τα γιορτινά του και λαμποκοπούσε από ομορφιά και παστρικότητα, για να τιμήσει την κοίμηση της κορυφαίας της Ορθοδοξίας μας, παναχράντου Παναγίας. Της κεχαριτωμένης Μαρίας, που είναι ο εμπνευστής και δημιουργός της κτίσης όλης. Η «και των προ αυτής αιτία και των μετ αυτής προστάτης και των αιωνίων πρόξενος» !

Του πανηγυρικού εσπερινού, χοροστάτησε ο Άγιος Θεσπιών και Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών κ.κ. Συμεών Βολιώτης, συνεπικουρούμενος από τον προϊστάμενο του ναού, Αρχιμανδρίτη πατέρα Φιλόθεο, αλλά και πολλούς άλλους ιερείς από τις εκκλησίες του Κολωνού και άλλου, που προσήλθαν ευλαβικά, να τιμήσουν την Παναγία. Ενώ η συγκλονιστική παρουσία του κόσμου, που στην κυριολεξία βούλιαξε τον ναό, δημιούργησε μια ανεκλάλητη ατμόσφαιρα ηθικής κατάνυξης και έξαρσης, με τους πιστούς να δέονται ταπεινά στην Παναγία, να τους προστρέξει να υπερκεράσουν τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της άστατης ηθικά εποχής μας και να έχουν μια προοδευμένη πορεία στην ζωή. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι δεήσεις πλήθους μητέρων, αλλά και νεαρών μαθητών και νέων παιδιών,  που προσεύχοντο στην Παναγία, για να έλθει αρωγός στην ζωή τους και να λαμπρύνει ηθικά τα βήματά τους.

Κατά την απόλυση, τον λόγο έλαβε ο σεπτός Επίσκοπος Θεσπιών κ-ος Συμεών Βολιώτης, που με τον μελίρρυτο θεολογικά λόγο του, για την κεχαριτωμένη Μαρία, συγκίνησε και δόνησε τις καρδιές του χριστεπώνυμου πλήθους. Στον σύντομο χαιρετισμό του ο Επίσκοπος, αφού πρωτίστως διαβίβασε το
έμπλεο αγάπης μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, για τον πανηγυρικό εορτασμό της Παναγίας, επεσήμανε εμφατικά πως σε μια δύσκολη περίοδο για την ελληνική πατρίδα, σύσ-σωμος ο λαός μας, πρέπει να επαναπρο-σεγγίσει με βαθύτερη πίστη, τις ανώτερες ηθικές αρετές και αξίες της ορθοδοξίας και μέσα τους, να αναβαπτισθεί ηθικά και πνευμα-τικά, για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της δύσβατης εποχής μας. Πρέπει για αναγεννηθούμε είπε ειδικά ο ευλαβής Μητροπολίτης, να γίνουμε όλοι μας, στα λόγια του Νέου Αγιομάρτυρα Συμεών, «Χρηστοτόκοι» ! Να γεννήσουμε μέσα μας τον Χρηστό και με την ευλογία του και την πατρική αγάπη του, να πορευτούμε προοδευμένα στη ζωή. Μπορούμε να σηκώσουμε ψηλά την κεφαλή και να αρθούμε σαν άνθρωποι σε υψηλές ηθικές σφαίρες, τιμώντας την ιδέα του Ανθρώπου, αλλά για να επιτευχθεί αυτός ο υψιπε-τής ηθικά στόχος, πρέπει να ξαναγυρίσουμε στις αξίες και τις αρετές, της ακένωτης βρυσο-μάνας πηγής του ελληνισμού, της Ορθοδοξίας. Έτσι θα μπορέσουμε να γίνουμε «παρέα της Παναγίας» και με την χάρη και την ευλογία της, αλλά και το ευγενές ορθόδοξο ήθος μας, θα καταστεί δυνατό, να διαγράψουμε μια καμπύλη προόδου και ευημερίας στη ζωή. 

Περαίνοντας τον λόγο έλαβε ο σεπτός προϊστάμενος του ναού, Αρχιμανδρίτης κ-ος Φιλό-θεος Θεοδωρόπουλος, που κατασυγκινημένος για τον εξαιρετικού ήθους και κύρους εορτασμό της παναχράντου Παναγίας, ευχαρίστησε εκ βαθέων καρδίας, όλους τους συντελεστές της ιεράς πανηγύρεως της Παναγίας της Κολοκυνθούς. Ειδικώτερα το χριστε-πώνυμο πλήθος, που με την συγκλονιστική παρουσία του, διατράνωσε την ακατάλυτη σχέση λαού και ορθοδοξίας. Τον ευλαβή επίσκοπο Θεσπιών κ-ο Βολιώτη, που τίμησε και λάμπρυνε με την παρουσία του, την κοίμηση της Θεοτόκου, τους ευγενείς εθελοντές του ναού, που καθάρισαν και κόσμησαν την εκκλησία στην πανηγυρική της ημέρα, τις κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου, για την συμβολή τους στην αρτιότητα του εορτασμού, αλλά και το ενοριακό συμβούλιο, για τις ανύσταγες υπηρεσίες του και την στήριξή του, στην επίμοχθη προσπάθεια του πατρός Φιλοθέου, στο ωφέλιμο θεολογικό και κοινωνικό του έργο. Και του χρόνου φίλες και φίλοι και η κεχαριτωμένη Μαρία, να προστατεύει τις αξιοπρεπέστατες οικογένειές σας, από κάθε κίνδυνο και να σας χαρίζει υγεία και κάθε ηθική επιτυχία στην  ενάρετη ζωή σας. Χρόνια Πολλά και πανευφρόσυνα !

Παραθέτουμε το Απολυτίκιο της Παναχράντου Παναγίας :

Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 22 August 2018 | 1:35 am


Μάρθα Καραγιάννη Αυτή η αξεπέραστη μελαχρινή !

Μάρθα Καραγιάννη
Αυτή η αξεπέραστη μελαχρινή !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Κάτω από την υποβλητική μουσική υπόκρουση των μιούζικαλς, ένα θεσπέσιο γυναικείο κορμί χόρευε και έκοβε την ανάσα την θεατών, αφήνοντας αποσβολωμένες και τις επαγγελματίες  χορεύτριες της εποχής !!! Ήταν η ονειρική Μάρθα Καραγιάννη, η εκτυφλωτικά όμορφη μελαχρινή, που καθήλωνε το αντρικό κοινό και σάρκωνε το απόλυτο θηλυκό της εποχής. Προικοδοτημένη ακόμα με ωραία φωνή και ξεχωριστό κωμικό ταλέντο, σύντομα θα ξεχώριζε στο σανίδι και τον κινηματογράφο κα θα διέγραφε μια λαμπρή και επίζηλη καριέρα στα θεατρικά μας δρώμενα. Με εφαλτήριο τα μιούζικαλς του εμπνευσμένου Γιάννη Δαλιαννίδη, θα πρωταγωνιστήσει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών και θα δώσει μοναδικές ερμηνείες, που θα μείνουν ανεξίτηλες στην μνήμη του καλλιτεχνικού κοινού. Για αυτές τις εκπληκτικές συμμετοχές στα μιούζικαλ που γεμίζουν τις αίθουσες την  δεκαετία του ΄60, η Μάρθα Καραγιάννη απεκλήθη «Μίς μπικίνι» !!! Δεν υπήρχε μουσικοχορευτική παράσταση του Γιάννη Δαλιανίδη, στην οποία να μην χορέψει η Μάρθα κόβοντας την ανάσα του κοινού.  Η μόνη ταινία του Δαλιανίδη στην οποία η Μάρθα δεν χόρεψε, ήταν το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» και τούτο γιατί στο ρόλο της ήταν προγραμματισμένο να εμφανιστεί η Άννα Φόνσου και κατόπιν η Πόπη Λάζου. 

Ποιος αλήθεια από εμάς μπορεί να απολησμονήσει το κορυφαίο μιούζικαλ «Γοργόνες και μάγκες», στο οποίο η ονειρική Μάρθα χόρεψε προξενώντας πανδαιμόνιο μόνο με το θεσπέσιο θηλυκό κορμί της ; Τραγουδώντας παράλληλα στην ταινία, στην οποία συμμετείχε ένας γαλαξίας αστέρων, από την καλλιτεχνική μας σκηνή, ήτοι : Μαίρη Χρονοπούλου, Φαίδων Γεωργίτσης, Ζωή Λάσκαρη, κ.α. Ήταν μια κορυφαία ερμηνεία που στην κυριολεξία εξακόντισε τη φήμη και το καλλιτεχνικό κύρος της Μάρθας Καραγιάννη. Πέρα από το λυρικό κύτταρο που διέθετε σαν καλλιτέχνης, την χορευτική της δεινότητα, και την εξαιρετική φωνή της, η φύση την είχε προικοδοτήσει με σπάνια ομορφιά, που αναμφίβολα γονιμοποίησε την μακρά και πολυεπίπεδη καλλιτεχνική της σταδιοδρομία. Δεν ήτα λίγοι από τους κριτικούς του θεάτρου και του κινηματογράφου μας, που θεωρούσαν ότι η φοβερή μελαχρινή «χτυπούσε στα ίσια» τη θεϊκή καλλονή Ζωή Λάσκαρη. Πως εξελίσσεται όμως το κουβάρι της πολύπλαγκτης καλλιτεχνικής διαδρομής της έξοχης Μάρθας Καραγιάννη; 

Είδε το φως της ζωής το 1939. Από τα πρώτα της βήματα θα εκδηλώσει ξεχωριστή έφεση και αγάπη για το χορό.  Και αφού λάβει έτσι τα πρώτα της μαθήματα στο χορό, ξεκινά να συμμετέχει σε παραστάσεις της Λυρικής Σκηνής και στο παιδικό μπαλέτο της Λουκίας Σακελλαροπούλου. Όλα δείχνουν ότι θα εξελιχθεί σε μια μεγάλη χορεύτρια και ηθοποιό. Και τα γεγονότα θα δικαιώσουν τις προσδοκίες των δασκάλων της.  Από τις πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις της, η μια επιτυχία διαδέχεται την άλλη, προδιαγράφοντας την εκτυφλωτική καλλιτεχνική της πορεία. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη η Μάρθα Καραγιάννη θα κάνει  το 1956 σε ηλικία μόλις 16 ετών στην ταινία «Η άγνωστος» της κυρίαρχης τότε «Φίνος Φίλμς», σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου. Και έκτοτε θα ακολουθήσει ένας καταιγισμός επιτυχημένων κινηματογραφικά συμμετοχών. Στο παλκοσένικο τώρα για πρώτη φορά θα ανέβει η Μάρθα Καραγιάννη το 1957, στην επιθεώρηση «Ελέφαντες και ψύλλοι» για να κυριαρχήσει προοδευτικά στο φάσμα της επιθεώρησης και των μιούζικαλς.  Σημαντική επίσης θα είναι η παρουσία της Μάρθας Καραγιάννη και σε πλήθος σήριαλς και τηλεοπτικές εκπομπές στην μικρή οθόνη. 

Το 2001 η λαμπρή ηθοποιός και χορεύτρια του κινηματογράφου μας, θα επιχειρήσει ένα ακόμα καλλιτεχνικό βήμα στο πεδίο της συγγραφής, συγγράφοντας ένα αυτοβιογραφικού χαρακτήρα βιβλίο, υπό τον τίτλο «Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι» στον εκδοτικό οίκο «Άγκυρα». Η Μάρθα Καραγιάννη παντρεύτηκε την μεγάλη δόξα του Ολυμπιακού, τον ποδοσφαιριστή Δημήτρη Στεφανάκο. Ως άνθρωπος ξεχώρισε πάντα για την ευγένεια του ήθους της, την καλλιτεχνική της αξιοπρέπεια και τους χαμηλούς τόνους της. Σήμερα ιδιωτεύει απολαμβάνοντας την αγάπη και την ηθική θαλπωρή του καλλιτεχνικού κοινού, που στην κυριολεξία την λατρεύει. Ενίοτε κάνει τηλεοπτικές παρεμβάσεις για θέματα καλλιτεχνικού και πολιτιστικού χαρακτήρα. Με το ήθος της και το πολυδύναμο καλλιτεχνικό της τάλαντο, η Μάρθα Καραγιάννη διέγραψε μια λαμπρή πορεία στην καλλιτεχνική μας σκηνή. Είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη κωμική ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου μας, αλλά παράλληλα και μια δεινή χορεύτρια.  Το παρόν κείμενός μας έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά πολιτισμικού περιεχομένου.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές μνημονιακές μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 19 August 2018 | 11:10 pm


Ο Πάνος Αβραμόπουλος, αύριο Κυριακή 19-8-18, στις 10:00 π.μ. το πρωί, στο «KONTRA CHANNEL», με τον Γιώργο Κανιάρη

Ο Πάνος Αβραμόπουλος, αύριο Κυριακή 19-8-18, στις 10:00 π.μ. το πρωί,
στο «KONTRA CHANNEL», με τον Γιώργο Κανιάρη


Φίλες και φίλοι, καλή και ευλογημένη αυριανή. Σας προσκαλούμε αύριο Κυριακή 19-8-18, στις 10:00 το πρωί, στον τηλεοπτικό σταθμό «KONTRA CHANNEL» και στην εκπομπή του έγκριτου δημοσιογράφου και νομικού Γιώργου Κανιάρη «Στο περισκόπιο του πολιτισμού», για μια δημιουργική τηλεθέαση, στην πολυεδρική συζήτηση που θα κάνουμε, για την τρέχουσα πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

Θα συζητήσουμε :

- Για την γεωστρατηγική δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από την Τουρκία, με την οικονομική της κατάρρευση και τις επιπτώσεις που έχει σε εμάς, δοθέντος ότι όποτε έχει εσωτερικά προβλήματα, «εξάγει» γεωστρατηγική αστάθεια και επιθετικότητα.

- Για τα νέα πολιτικά ήθη που προσπαθεί να εγκαινιάσει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ, θέτοντας έν αμφιβόλω, τους δυο κεντρικούς πυλώνες της μεταπολεμικής δυτικής αστικής δημοκρατίας, ήτοι την Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου (ΠΟΕ) και το ΝΑΤΟ.

- Για την απελευθέρωση των δυο πολύπαθων αξιωματικών μας από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Ανδριανούπολης, που γέμισε με ηθική χαρά τον ελληνικό λαό, αλλά και την οδυνηρή κατάρρευση της γέφυρας στην Γένοβα, που σκόρπισε τον θάνατο στην Ιταλία.

- Για την ηθική αναγέννησή μας τέλος, με την λαμπρή εορτή, της κεχαριτωμένης Παναγίας- του Δεκαπενταυγούστου, που αποτελεί διαχρονικά, μέσα από τα δροσερά νάματα της βρυσομάνας πηγής του ελληνισμού Ορθοδοξίας, ένα εθνικό ορόσημο αναβάπτισης και άντλησης ακένωτων ηθικών δυνάμεων, για να ανταπεξέλθουμε ως λαός στις αντιξοότητες  και τις προκλήσεις, της δύσκολης και παθογενούς εποχής μας.

Σας ευχαριστούμε που θα μας τιμήσετε με την ευγενή σας τηλεθέαση και ευχόμαστε να αποβεί η συζήτησή μας, γόνιμη και εποικοδομητική, εγγίζοντας στο ημίωρό μας, μερικές από τις εγκαυστικές παραμέτρους της καθημερινότητάς μας.

Με αγάπη
Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 18-8-18

Δημοσιεύθηκε στις 18 August 2018 | 9:55 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 18-8-18, για τον πατριώτη Δήμαρχο Αθηναίων, Αμβρόσιο Πλυτά

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 18-8-18, για τον πατριώτη 
Δήμαρχο Αθηναίων, Αμβρόσιο Πλυτά






















www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 18 August 2018 | 11:57 am


Πύργος - Ειδήσεις και Νέα

Πύργος | Στη φάκα 51χρονος για ληστεία

  1. Πύργος | Στη φάκα 51χρονος για ληστεία  flynews.gr (Δελτίο Τύπου) (Ιστολόγιο)
  2. Full coverage

Δημοσιεύθηκε στις 18 September 2018 | 12:20 pm


Δείτε αγγελίες στην πόλη/περιοχή Πύργος






Φιλικοί ιστότοποι: