Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Ηλείας   »   Πύργος    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Άγιος Σπυρίδων, ο επίσκοπος Τριμυθούντος

Άγιος Σπυρίδων, ο επίσκοπος Τριμυθούντος

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με τις υψηλές θρησκευτικές του αρετές, τον ενάρετο βίο του και την θεολογική του σοφία, ο Άγιος Σπυρίδων, αναγορεύτηκε στις μεγάλες μορφές της Ορθοδόξου εκκλησίας μας. Διετέλεσε επίσκοπος Τριμυθούντος –Τριμυθούς, στο σημερινό δηλαδή χωριό της Κύπρου Τρεμετουσιά. Ο Άγιος Σπυρίδων είδε το φως της ζωής γύρω στο 270 μ.Χ. στο χωριό Άσσια (Άσκια) της κατεχόμενης Κύπρου. Στα νεανικά του χρόνια για να βιοπορίσει ήταν βοσκός. Παντρεύτηκε και απέκτησε μια κοπέλα την Ειρήνη. Όμως δυστύχησε στο χάσει την σύντροφό του και έτσι με τον θάνατο της γυναίκας του, αφιερώθηκε στον μοναχισμό. Ως μοναχός ο Σπυρίδων εξεδήλωσε μεγάλες θεολογικές αρετές και με την διαρκή και επίπονη άσκηση και μελέτη, εξελίχθηκε σε έναν πάνσοφο θεολόγο-μελετητή της Ορθοδόξου εκκλησίας μας. Συμμετείχε ενεργά στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 και πολέμησε σφόδρα τον Αρειανισμό. Περικαλλής ναός στεγάζει σήμερα στην Κέρκυρα το σκήνωμα του αγίου, που κτίστηκε το 1589 και σε ρυθμό μονόκλιτης βασιλικής. Συμπληρωματικά προς τον ναό κτίστηκε το 1620 και υψηλό πυργωτό καμπαναριό. Το τέμπλο του ναού κατασκευασμένο το 1864 από τον αυστριακό αρχιτέκτονα Μάουερς, είναι από μάρμαρο της Πάρου. Και ο ουράνιος θόλος είναι ζωγραφισμένος από τον Κερκυραίο ζωγράφο Νικόλαο Ασπιώτη το 1852. Οι δε εικόνες του τέμπλου είναι ζωγραφισμένες από τον Κερκυραίο ζωγράφο Σπύρο Προσαλένδη. Η λάρνακα που φυλάσσεται το σκήνωμα του αγίου φτιάχτηκε το 1867 στην Βιέννη. Είναι κατασκευασμένη από από σκληρό πολυτελές ξύλο με εξωτερική ασημένια επένδυση. Και είναι ενθυλακωμένη μέσα σε ειδική κρύπτη, η οποία κατασκευάστηκε προκειμένου να υποδεχθεί το ιερό λείψανο του αγίου Σπυρίδωνα, που αποτελεί αντικείμενο προσευχής για χιλιάδες ντόπιους και ξένους επισκέπτες. Συναποτελεί μαζί με τα ιερά λείψανα των Αγίων Διονυσίου και Γερασίμου αντιστοίχως στις Ζάκυνθο και Κεφαλονιά, ένα από τα τρία άγια λείψανα του Ιονίου. Από την πόλη της Κέρκυρας η μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνα τιμάται τέσσερις φορές κάθε χρόνο. Την Κυριακή των Βαΐων για την προστασία της νήσου από επιδημία Πανώλης το 1629. Το Μεγάλο Σάββατο, διότι το 1533 το νησί επλήγη αλλά τελικά διεσώθη από τον άγιο, από μεγάλη καταστροφή των σιτηρών του. Στις 11 Αυγούστου για την προστασία του νησιού, από φονική επιδρομή των Τούρκων το 1716. Και την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου για μια ακόμα επιδημία πανώλης που έπληξε το νησί το 1673. Ο άγιος Σπυρίδων απεβίωσε το 348 μ.Χ. 

Το λείψανό του ετέθη σε μαρμάρινη λάρνακα δίπλα στην είσοδο του ναού της Τριμυθούντος στην Κύπρο και παρέμεινε εκεί για τριακόσια χρόνια μετά τον θάνατό του. Ενώ η μαρμάρινη λάρνακα εξακολουθεί να υφίσταται στο ίδιο σημείο. Περί το 648 μ.Χ. η Κύπρος εδέχετο αλλεπάλληλες επιθέσεις από Σαρακηνούς και δοθέντος ότι το ιερό λείψανο του αγίου κινδύνευε, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη και το τοποθέτησε σε εκκλησία μαζί με το λείψανο της Αυγούστας Θεοδώρας. Στην Κωνσταντινούπολη θα παραμείνει μέχρι και λίγες μέρες πρίν από την πτώση της βασιλίδας, οπότε και το μετέφερε μαζί με αυτό της Αυγούστας προκειμένου να τα σώσει ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος, μέσω Σερβίας Θράκης και Μακεδονίας, στην Παραμυθιά της Ηπείρου. Ο Πολύευκτος κατέβαλε σισσύφεια προσπάθεια για να προστατεύσει τα ιερά λείψανα και περιπλανήθηκε για τρία ολόκληρα χρόνια, μέχρι να φθάσει τελικά στην Κέρκυρα. Στην προσπάθειά του αυτή, με ευφυή τρόπο είχε βάλει τα λείψανα σε σακιά με άχυρα και σε όποιον τον ρωτούσε έλεγε πως ήταν τροφή για το άλογό του. Θεωρώντας πως στην Κέρκυρα τα λείψανα θα ήταν ασφαλή, έφθασε στην πόλη το 1456  η οποία τελούσε υπο την κυριαρχία των Ενετών. Εκεί τύχη αγαθή βρήκε έναν συμπατριώτη του ιερέα τον Γεώργιο Καλοχαιρέτη και του εμπιστεύτηκε τα ιερά λείψανα, κληροδοτώντας τα σαν μια ηθική περιουσία, με την ευθύνη να τα διαφυλάξει από κάθε κίνδυνο. Πεθαίνοντας ο Καλοχαιρέτης άφησε κληρονομικώ τω δικαιώματι τα λείψανα, στα παιδιά του Λουκά και Φίλιππο, τα οποία θέλησαν να μεταφέρουν τα λείψανα του Αγίου Σπυρίδωνα στην Βενετία. Ενώ προέκυψε και δικαστική διαμάχη γύρω από αυτήν τους την πρόθεση, δοθέντος ότι υπήρχαν σοβαρές ενστάσεις από την κοινωνία της Κερκύρας. Η υπόθεση έφτασε μέχρι ο ανώτατο δικαστικό όργανο των ενετών, την ενετική Γερουσία, η οποία αποφάνθηκε ότι τα λείψανα ήταν περιουσία των δυο κληρονόμων του Καλοχαιρέτη και επομένως είχαν την ελεύθερη βούληση να τα μεταφέρουν, όπου ήθελαν. Όμως ο λαός της Κερκύρας πρόταξε μεγάλες άμυνες και με αποφασιστικότητα και πυγμή παρεμπόδισε δυναμικά την μεταφορά των ιερών λειψάνων. Στην κατεύθυνση τελικά αυτή κινήθηκε και το ενετικό δικαστήριο, επιδιώκοντας να μην δημιουργούνται εστίες κοινωνικής έντασης, στις υπο την ενετική σημαία περιοχές. Το 1512 όμως στην Άρτα συντάχθηκε δωρητήριο συμβόλαιο στο όνομα της κόρης - του γιού του Καλοχαιρέτη Φιλίππου – Ασημίνας η οποία ενυμφεύθη τον Σταμάτιο Βούλγαρη. Για να τα κληροδοτήσει τελικά και η Ασημίνα στους γιούς της και στους απογόνους της, με παραχωρητήρια διαθήκη, η οποία χρονολογείται στις 25 Νοεμβρίου του 1571. Επίσης πολλοί ναοί προς τιμήν του Αγίου Σπυρίδωνος υπάρχουν και στην γενέθλια γή του της Κύπρου. Οι πιο γνωστοί φερώνυμοι ναοί, είναι αυτοί στο κέντρο της Λευκωσίας, στην περιοχή της Ομόνοιας στη Λεμεσό, αλλά και στον Συνοικισμό προσφύγων  Στρόβολος ΙΙ. Η ορθόδοξη εκκλησία μας τιμά την ιερή μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνος κάθε χρόνο στις 12 Δεκεμβρίου και στην Δύση τιμάται στις 14 Δεκεμβρίου. Υπήρξε μιας από τις πιο ιερές και εμπνευσμένες θεολογικά μορφές της Ορθοδοξίας. 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 12 December 2017 | 6:08 am


Ένα οδυνηρό, αλλά πολύ παιδευτικό μάθημα …!!!

Ένα οδυνηρό, αλλά πολύ παιδευτικό μάθημα …!!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο κύκλος της όποιας πολιτικής συνδρομής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαίνει στο τέλος του. Η ελληνική κοινωνία ψήφισε τον Αλέξη Τσίπρα, διότι προσδοκούσε ότι θα ασκούσε μια μεγάλη πίεση προς τους δανειστές. Βεβαίως η προσδοκία αυτή διαψεύστηκε οικτρά. Η μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού, έχει πειστεί πλέον, πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση. Όμως ο παιδευτικός χαρακτήρας αυτής της επίπονης εμπειρίας υπήρξε σημαντικός, ανεξαρτήτως των όποιων επιπτώσεών της για την χώρα. Ήταν επιβεβλημένο να την υποστούμε, για να συνειδητοποιήσουμε την ματαιότητα των προσδοκιών που καλλιέργησε και επομένως να τις αποβάλουμε από τον νού μας. Πονέσαμε πολύ, αλλά τουλάχιστον συνειδητοποιηθήκαμε …

Η παρούσα κυβέρνηση μείωσε δραματικά μισθούς και συντάξεις. Και το πραγματοποίησε χωρίς να ανοίξει ρουθούνι !!! Στο ίδιο μήκος κύματος ιδιωτικοποιήθηκε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και τα περιφερειακά αεροδρόμια, χωρίς και εκεί να εκδηλωθούν οι αναμενόμενες οργίλες αντιδράσεις. Ως και αυτό το λιμάνι του Πειραιά, που κάποτε στο φάσμα των ιδιωτικοποιήσεων εθεωρείτο η απόρθητη Βαστίλη της Αριστεράς, πέρασε καθ΄ ολοκληρίαν στα χέρια των κινέζων !!!

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής τα μεταπολιτευτικά ταμπού, αποσύρθηκαν από τον δημόσιο διάλογο ριζικά. Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις κατά τον Αλέξη Τσίπρα, «διάγουν την καλύτερη φάση τους» μεταπολεμικά και αυτές οι εξορκισμένες σχέσεις με το Ισραήλ, διευρύνθηκαν περισσότερο. Είναι γόνιμο ότι συνέβησαν αυτές οι αλλαγές, αν τις αποτιμήσει κανείς νηφάλια, διότι συνετέλεσαν στην μετακίνηση του πολιτικού μας εκκρεμούς προς το κέντρο.  Ενώ την ίδια ώρα κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος, οι χονδροειδέστατοι αριστεροί μύθοι της μεταπολίτευσης. Και βεβαίως κατέστη πιο εύκολο το έδαφος, για την επερχόμενη κυβέρνηση, που θα κληθεί πλέον να κυβερνήσει με όρους «κανονικότητας».

Εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να προσφέρει κάτι περαιτέρω η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο λαός αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα ωθούνται στην κανονικότητα. Δοθέντος όμως ότι αξιώνει να έχουμε πολιτική σταθερότητα και δουλειές για τους νέους ανθρώπους, συνειδητοποιεί ότι η σημερινή κυβέρνηση έφτασε στην ημερομηνία λήξης της. Ο Αλέξης Τσίπρας υπερψηφίστηκε, για όχι κανονικές πολιτικές συνθήκες. Για να πιέσει τους δανειστές και να εφαρμόσει έναν εθνικό τσαμπουκά, στον οποίο εκτονώνονταν τότε η εθνική υπερηφάνεια. Σήμερα όμως που τα πράγματα βαίνουν στην κανονικότητα, δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα. Οι νορμάλ συνθήκες και η εξορθολογικοποίηση της οικονομίας, αξιώνουν συνετούς και καλούς γνώστες της πολιτικής διαχείρισης. Παντού η παρούσα κυβέρνηση αποδεικνύει, ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο νέο περιβάλλον.

Τα άγη και οι ιδεοληψίες που κουβαλάει, δεν της επιτρέπουν αληθινά να «τρέξει» την οικονομία. Να γίνει ως πολιτικός φορέας, η ατμομηχανή της ανάπτυξης. Προκειμένου έτσι να έχουμε μια φυσιολογική εξωτερική πολιτική, να υλοποιούνται ιδιωτικοποιήσεις και να δρομολογείται η ανάπτυξη, δεν χρειάζεται στο τιμόνι να βρίσκεται ένας «extreme» πρωθυπουργός, αλλά ένας συνετός διαχειριστής. Βεβαίως κάποιοι αντιπροτάσσουν, πως αν φύγει η αριστερή κυβέρνηση, καμία αλλαγή δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί, διότι θα ξαναγεμίσουν με πορείες οι δρόμοι !!! Ωστόσο δεν αξιολογούν πως ωρίμασε πλέον η ελληνική κοινωνία και πως δύσκολα θα πιστέψει τους μύθους του επόμενου «επαναστάτη», που θα την καλέσει να βγεί στους δρόμους …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 December 2017 | 8:28 pm


Γιάννης Γκιωνάκης Αυτός ο έξοχος «βοηθός καφετζή» !!!

Γιάννης Γκιωνάκης
Αυτός ο έξοχος «βοηθός καφετζή» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο αξέχαστος Νίκος Σταυρίδης στην εκπληκτική κωμωδία μας «Τα κίτρινα γάντια», μπαίνει σε ένα κλασικό καφενείο και ρωτάει «Ποιός είναι εδώ;» «Εμείς οι δυο του απαντά» !!! με πνεύμα ο βοηθός του μαγαζιού. «Άκου κάτι τσακπινιές» αποκρίνεται νευρικά ο Σταυρίδης. «Τι θέτε, θέτε τίποτα;» ρωτά ο βοηθός, «Φέρε μια πορτοκαλάδα ρέ» απαντά ο Νίκος Σταυρίδης. «Απο ποτοκάλια !!!» είναι η αφελής απάντηση του βοηθού που έχει εξαντλήσει πλέον τα νεύρα του Σταυρίδη; «Όχι απο μούσμουλα» !!! απαντά ο αξέχαστος κωμικός και ξεσπούμε όλοι σε ακατάπαυστα γέλια. Αλλά ενώ ο Νίκος Σταυρίδης είναι φαινομενικά ο πρωταγωνιστής της σκηνής, τελικά το μεγάλο μας χειροκρότημα το έχει αποσπάσει ο Γιάννης Γκιωνάκης, που ως  αφελής βοηθός του καφενείου, δίνει ρεσιτάλ ηθοποιΐας ,στο ρόλο του «βλάκα» και μας προετοιμάζει για την καταιγιστική επέλασή του στο πεδίο της ελληνικής κωμωδίας. Ο Γιάννης Γκιωνάκης υπήρξε αδιαμφισβήτητα ένας απο τους μεγάλους μας σύγχρονους κωμικούς και κατέλειπε τόσο στο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο, μνημειώδεις ερμηνείες, που αποτελούν σοβαρό ηθικό κεφάλαιο στην σύγχρονη καλλιτεχνικής μας δημιουργία. Προικοδοτοημένος με σπουδαίο κωμικό τάλαντο, έναν εξαιρετικό κωμικό σωματότυπο, που τον βοηθούσε να κινείται με χαρακτηριστική άνεση σε μια μεγάλη γκάμα κωμικών ρόλων, αλλά και με την αρωγή των έμπεδων θεατρικών του σπουδών, ο Γιάννης Γκιωνάκης πολύ γρήγορα βρήκε το δρόμο της επιτυχίας στο παλκοσένικο και στην μεγάλη οθόνη. Ήταν με το λυρικό του κύτταρο προορισμένος, να γίνει ένας μεγάλος κωμικός, που ξεπέρασε κάθε προσδοκία του θεατρόφιλου κοινού.

Ο Γιάννης Γκιωνάκης είδε το φως της ζωής το 1922 στην Αθήνα, σε ένα αστικό περιβάλλον, όπου απολάμβανε την θαλπωρή και τις ανέσεις του εύρωστου οικονομικά ιατρού πατέρα του. Με την αποπεράτωση των εγκύκλιων γυμνασιακών του σπουδών, εισχήθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, προκειμένου σπουδάζοντας ιατρός να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. Το πεπρωμένο του όμως ήταν η τέχνη και έτσι γρήγορα εγκατέλειψε – και παρά τις επίμονες διαμαρτυρίες του πατέρα του- την Ιατρική, για να παρακολουθήσει υποκριτική στην Δραματική Σχολή Τένχης του Καρόλου Κούν.

Αποφοιτώντας απο την Σχολή του μεγάλου θεατρανθρώπου Καρόλου Κούν, ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στο παλκοσένικο και γρήγορα έδωσε δείγματα μιας σπουδαίας και ανερχόμενης θεατρικής φυσιογνωμίας. Πρόβα τζενεράλε στο σανίδι ο Γιάννης Γκιωνάκης θα κάνει το 1944 στην παράσταση «Τελευταίος ασπροκόρακας», για να ακολουθήσει έκτοτε μια μακρά και επιτυχημένη καλλιτεχνική διαδρομή, που την  επικουρούσαν μεγάλες θεατρικές ερμηνείες. Απο τις κλασικές παραστάσεις του δραματολογίου στις οποίες έπαιξε με ξεχωριστή επιτυχία ο Γιάννης Γκιωνάκης, ήταν ο «Βυθός», ο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ, «Η ζωή ξανάρχεται», για να συνεχίσει με υποκριτική δεινότητα στις παραστάσεις ο «Κοριός» του Μαγιακόφσκυ, «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου, η «Σπασμένη Στάμνα» του Κλάιστ κ.α. Ενώ με εξαιρετική επιτυχία στέφθηκε η θεατρική παρουσία του μεγάλου μας κωμικού και στα κλασικά έργα των σπουδαίων ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, Σακελλάριου, Γιαννακόπουλου, Ψαθά κ.α. Αλλά Και στο φάσμα της επιθεώρησης όμως ο Γιάννης Γκιωνάκης, άφησε αδρά το αποτύπωμά του, παίζοντας στις παραστάσεις «Βίρα τις άγκυρες», «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», «Άνθρωποι του ΄60», «Πειρασμός», «Ζητείται τεμπέλης» και άλλα.

Η μεγάλη οθόνη ωστόσο, ήταν η καλλιτεχνική έπαλξη μέσα απο την οποία ο μεγάλος μας κωμικός έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό- με τις ανεπανάληπτες κωμικές ερμηνείες του. Άλλοτε σαν κουτός, ανόητος μικροβοηθός καταστημάτων, κάποτε σαν ηττημένος μικροαστός εραστής, ενίοτε ως πλούσιος αλλά κακοφτιαγμένος γαμπρός, που δέχεται νομοτελειακά την απόρριψη απο την πανέμορφη νύμφη, ο απαράμιλλος Γιάννης Γκιωνάκης, με ηθική ένταση και υποκριτική δεινότητα, μας έδωσε έξοχες κωμικές ερμηνείς. Συνεργάστηκε θεατρικά και πολύ περισσότερο κινηματογραφικά, με όλα τα ιερά τέρατα της ελληνικής κωμωδίας, όπως Νίκο Σταυρίδη, Μίμη Φωτόπουλο, Βασίλη Αυλωνίτη, Θανάση Βέγγο, Γεωργία Βασιλειάδου κ.α. και είτε ως δευτεραγωνιστής μαζί τους, είτε ως πρωταγωνιστής, μας χάρισε αμέτρητες μερίδες γέλιου. Την πρωτόλεια εμφάνισή του στην μεγάλη μας οθόνη ο Γιάννης Γκιωνάκης έκανε το 1946 στην ταινία «Παπούτσι απο τον τόπο σου» και εν συνεχεία ακολούθησε μια μακρά αλυσίδα κινηματογραφικών επιτυχιών μέχρι την δεκαετία του ΄80, που αριθμεί περί τις 100 ταινίες. Απο τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες-συμμετοχές του είναι οι : «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Παιδί του δρόμου» (1957), «Το κορίτσι με τα παραμύθια» (1957), «Η ωραία του κουρέα» (1969), «Ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα» (1971), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972) κ.α.

Ο Γιάννης Γκιωνάκης έχοντας κλείσει τον κύκλο μιας επιτυχημένης και πολυεπίπεδης καλλιτεχνικής παρουσίας στο θέατρο και τον κινηματογράφο, έφυγε απο την ζωή στις 25 Αυγούστου του 2002, απολαμβάνοντας της αγάπης και της εκτίμησης όλου του καλλιτεχνικού κόσμου, αλλά και του θεατρόφιλου και του κινηματογραφόφιλου κοινού. Με το ευγενές καλλιτεχνικό ήθος του, αλλα και το σπουδαίο υποκριτικό του τάλαντο, σημάδεψε ανεξάλειπτα τα δρώμενα στην ελληνική κωμωδία, στις δύσκολες μεταπολεμικές μας δεκαετίες. Και έχει έτσι μεγάλη συμβολή στην ψυχαγωγία του ελληνικού λαού, που μέσα απο τα κινηματογραφικά του είδωλα, έβρισκε την θαλπωρή και την ηθική ξεκούραση, για να υπερκεράσει τα προβλήματά του. Ήταν ωραίος αυτός ο αφελής βοηθός καφετζή, που τόσο υπέροχα αναρωτιόνταν απο τι ήταν η πορτοκαλάδα, «απο πορτοκάλια;» !!! Το παρόν κείμενό μας έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 December 2017 | 2:05 am


Ευλαβικό προσκύνημα για τον Επίσκοπο Μύρων, στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών !

Ευλαβικό προσκύνημα για τον Επίσκοπο Μύρων,
στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την καθολική συμμετοχή του λαού των Κάτω Πατησίων, του Αγίου Νικολάου, αλλά και πλήθους άλλων πιστών που συνέρρευσαν από τα άλλα διαμερίσματα της Αθήνας, για να τιμήσουν ευλαβικά την μνήμη του ιεράρχη Νικόλαου, εορτάστηκε  σήμερα Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017, στον ομώνυμο επιβλητικό ναό της Αχαρνών, η κυριώνυμη εορτή του Επισκόπου  Μύρων Αγίου Νικολάου. Διάστικτος λοιπόν ο περικαλλής ναός του Αγίου Νικολάου, από τον ηθικό λυρισμό των ταπεινών πιστών, που προσήλθαν με περισσήν ευλάβεια και αγάπη, για να τιμήσουν την μνήμη του κορυφαίου ιεράρχη της Ορθοδοξίας μας πατέρα Νικόλαου. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα άφατης κατάνυξης και σεμνότητας, αλλά και με την μεγαλοπρέπεια και την χάρη της πολυπληθούς ενορίας του Αγίου Νικολάου. Στην εορταστική έκφρασή της και η λαμπροστόλιστη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που έλαμπε από την επιμέλεια και τη φροντίδα των εθελοντών της ενορίας και του ενοριακού συμβουλίου, αλλά και από τον χρυσοπόρφυρο στολισμό του Βυζαντίου.

Στην θεία λειτουργία χοροστάτησαν οι σεπτοί ιερείς του ναού κ.κ. πατέρας Γαϊτανίδης Ευμ., πατέρας Δουληγέρης Νικόλαος, πατέρας Παπανδρέου Δημήτριος  και πατέρας Γανωτής Γεώργιος, πραγματοποιώντας με την επικουρία των υψηλής περιωπής ψαλτών του ναού, μια εξαίρετη λειτουργία, αντάξια του ηθικού κύρους της εορτής του Αγίου Νικολάου. Και μέσα σε αυτήν την κατανυκτική ατμόσφαιρα της εκκλησίας, ήταν κατάφορτοι από συγκίνηση όλοι οι πιστοί, εγκωλπούμενοι την αγιότητα και την πνευματικότητα του έξοχου ιεράρχη της εκκλησίας πατέρα Νικόλαου. Σημαντική ακόμα η παρουσία και των γυναικών της ενορίας, που διατράνωσαν με το δυναμικό παρών τους, την πίστη και την ηθική τους προσήλωση στην μνήμη του πάνσεπτου Επισκόπου Μύρων, που πέρα από τα μεγάλα θαύματα τα οποία είχε πραγματοποιήσει στην περιοχή του την Λυκία και την πολυεδρική στήριξη των αδυνάτων - με την διανομή όλης της περιουσίας του - είχε ραπίσει με το θεολογικό του κύρος, των μεγάλο αιρετικό Άρειο, στην Α΄ οικουμενική σύνοδο. Είναι πολυεδρικό θεολογικά και πνευματικά, αλλά πάνω από όλα ανθρώπινο, το έργο του μεγίστου της ορθοδοξίας μας ιεράρχη Νικόλαου, που κατάφορτος από την θεία χάρη και με ακένωτες ηθικές δυνάμεις, υπέμεινε όλες τις διώξεις του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, για να διατρανώνει ασάλευτη την πίστη του στον Ιησού Χριστό.

Με το πέρας της απαράμιλλης σε κατάνυξη σημερινής λειτουργίας στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών, οι ιερείς ευχήθηκαν σε όλους τους πιστούς να τους χαριτώνει η ευλογία και  ηθική φροντίδα του Αγίου Νικολάου, ενώ μετέδωσαν το έμπλεο χριστιανικής αγάπης μήνυμα του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ-ου Ιερωνύμου, να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις από το ιδεοφόρο χριστιανικά παράδειγμα του Αγίου Νικολάου και μέσα από τις άφθορες δυνάμεις της Ορθοδοξίας, να αναβαπτιστούμε εσωτερικά και να στρατευτούμε σε έργα αγάπης, ανθρώπινης αλληλεγγύης και ηθικής ευποιΐας. Ακολούθως ο ναός παρέθεσε αρτοκλασία στους πιστούς και με την ηθική πλήρωση της ευγενούς αυτής λειτουργίας, έκλεισε το εορταστικό διήμερο, του Αγίου Νικολάου.

Να σημειώσουμε εμφατικά, ότι ο ιερός ναός του Αγίου Νικολάου Αχαρνών και με την εμπνευσμένη ηθική φροντίδα, αλλά και τις ανύσταγες προσπάθειες του ευλαβούς ιερέως πατρός Δημητρίου Παπανδρέου, παράγει ένα πολυεπίπεδο κοινωνικό και ανθρωπιστικό έργο. Προσφέροντας χιλιάδες μερίδες φαγητού κάθε χρόνο στους οικονομικά αδυνάτους και τις εμπερίστατες μητέρες, 1500 δέματα αγάπης το χρόνο, με γάλα, όσπρια, ζυμαρικά, αλεύρι και ζάχαρη, δωρεάν γραφική ύλη μια φορά ετησίως, για τους αδύναμους μαθητές, και άλλες υποστηρικτικές κοινωνικά δράσεις. Επιμελείται επίσης την πληρωμή ΔΕΚΟ σε ειδικές περιπτώσεις οικονομικά αναξιοπαθούντων, στηρίζει ορφανούς μαθητές και μαθήτριες στις σπουδές τους, ενώ παράλληλα διοργανώνει με ξεχωριστή επιτυχία κάθε χρόνο κοινωνικό φροντιστήριο Αγγλικών και Γαλλικών, εν παραλλήλω με τις αναρίθμητες πολιτιστικές εκδηλώσεις που πραγματώνει, στα εικαστικά, την χειροτεχνία και τους παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς. 

Έχει στην κυριολεξία η ενορία μεταλλαχθεί σε ένα πολυδύναμο, πολιτισμικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό εργαστήρι, που στον ηθικό του πυρήνα, έχει την προσφορά υψηλής ηθικής υπηρεσίας στην ιδέα του ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Όπως υπαγορεύει η διδασκαλία του Χριστού και το έκγονό της παναθρώπινο μήνυμα, της αγάπης. Ψυχή και καρδιά στην κυριολεξία αυτής της ενάρετης και εμπνευσμένης προσπάθειας, είναι ο υψιπετής κληρικός πατέρας Δημήτριος Παπανδρέου. Αεικίνητος, εργώδης και γαλουχημένος ως 15-ης γενιάς παπάς – η τιμημένη ηθικά οικογένειά του Παπανδρέου, απο την Δημητσάνα της Αρκαδίας, παράγει ιερείς από το 1600 !!! – στα δροσερά νάματα της Ορθοδοξίας, αναλίσκει όλη την ηθική και βιολογική του ικμάδα, προσφέροντας άοκνα και αδιάκριτα στον άνθρωπο. Το μότο του πατέρα Δημητρίου Παπανδρέου εξάλλου «Ούτε ένας χωρίς φαγητό» !!! είναι καθόλα εύγλωττο. 

Ας είναι ο ιεράρχης Νικόλαος, συμπαραστάτης στην ηθικά ευγενή αποστολή του και ας σκέπει με την φροντίδα του τα άξια βήματά του. Παρόντες και εμείς δυναμικά στην εορτή του Αγίου Νικολάου, τιμώντας την σεπτή μνήμη του έξοχου επισκόπου Μύρων, το όνομα του οποίου έφερε και ο αοίδιμος πατέρας μας Νίκος Αβραμόπουλος.

Χρόνια Πολλά φίλες και φίλοι και ο ευλαβικός Ιεράρχης Νικόλαος, να σας χαρίζει υγεία και να χαριτώνει εσάς και τις αξιοσέβαστες οικογένειές σας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 7 December 2017 | 2:12 am


Άγιος Νικόλαος, ο Επίσκοπος Μύρων

Άγιος Νικόλαος, ο Επίσκοπος Μύρων

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Από τις σεπτές μορφές της ορθοδοξίας μας ο άγιος-ιεράρχης Νικόλαος. Είδε το φως της ζωής περί τα τέλη του 3-ου μ.Χ. αιώνα στην πόλη Πάταρα της Λυκίας. Χριστιανοί οι γονείς του, τον μεγάλωσαν με ευλάβεια και αγάπη και ενωρίς διαπίστωσαν την ξεχωριστή του έφεση, για οτιδήποτε είχε σχέση με τον χριστιανισμό. Λέγεται ότι οι γονείς του ήταν για πολλά χρόνια άκληροι και ότι ενώ ακόμα ο Νικόλαος ήταν μωρό, δεν θήλαζε τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, προμηνύοντας την προσήλωσή του στον ορθόδοξο τρόπο ζωής. Πολύ νέος κιόλας, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον θείο του και αρχιεπίσκοπο Νικόλαο και έκδηλη ήταν πάντοτε η έφεσή του στην αγρυπνία και την νηστεία. Με τον θάνατο των γονιών του ο Νικόλαος και αισθανόμενος αλληλέγγυος σε όλους τους φτωχούς και αναξιοπαθούντες, μοίρασε όλη την περιουσία του, για να τους ανακουφίσει. Υπήρξε απάνεμο λιμάνι και πηγή ακένωτης ηθικής θαλπωρής προς όλους τους οικονομικά αδυνάτους. Με χαρακτηριστικό στοιχείο όλης αυτής της ενάρετης και ανθρωπιστικής συμβολής του, την σεμνότητα. Αθόρυβα και μακριά από κάθε είδους προβολή και ανταπόδοση, ο Νικόλαος ήταν τεταγμένος να υπηρετεί τον άνθρωπο. Τέτοιο υψηλό δείγμα της ηθικής του αρωγής υπήρξε η σωτηρία τριών κοριτσιών από την πορνεία στην οποία τα εξωθούσε ο πατέρας τους – ευρισκόμενος σε απόγνωση, για να μπορέσει να βιοπορίσει - παράσχοντάς τους κάθε βοήθεια για να παντρευτούν και να προσανατολιστούν στον ορθό δρόμο στη ζωή. Αλλά εκτός από την υψηλή έκφραση της φιλευσπλαχνίας και της αλληλεγγύης του, ο άγιος Νικόλαος έκανε επίσης και πολλά θαύματα. Ένα εξ αυτών είναι η διάσωση από βέβαιο πνιγμό τόσο του ιδίου όσο και των συνεπιβα-τών του, κατά το ταξίδι του στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει. Είχε πιάσει μεγάλη φουρτού-να που προμήνυε τον πνιγμό τους και ο άγιος, με την βοήθεια της θείας δύναμης, ηρέμησε την θάλασσα και συνέχισαν κανονικά το ταξίδι τους στα Ιεροσόλυμα. Μετά από παρέλευση χρόνου ο άγιος Νικόλαος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Πάταρα. Και εξελέγη επίσκοπος, όταν με την θεία παρέμβαση, άγγελος κυρίου εμφανίστηκε στην σύνοδο των επισκόπων και τον έχρισε επίσκοπο. Έτσι ανέλαβε την έδρα του επισκόπου στην παρακείμενη πόλη των Μύρων. 

Τούτα όμως ελάμβαναν χώρα κατά την περίοδο της βασιλείας του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, που προέβαιναν σε απηνείς διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Φυλακίστηκε από τους τελευταίους, χωρίς ποτέ με την ίδια ηθική ζέση και ακλόνητη πίστη, να κηρύττει τον λόγο του θεού. Όμως ανήλθε στην εξουσία ο Μεγάλος Κωνσταντίνος, που προάσπιζε τους οπαδούς του χριστιανισμού και ο Νικόλαος, ανέκτησε και πάλι την έδρα του επισκόπου. Την περίοδο αυτή ο άγιος Νικόλαος, κατέφυγε σε έναν μεγάλο αγώνα εναντίον της αίρεσης του Αρειανισμού, ενώ γνωστό έχει μείνει στην θεολογική μας ιστορία, το ράπισμα που έκανε εναντίον του Αρείου, κατά την διάρκεια της Α΄ οικουμενικής συνόδου. Για την ενέργειά του αυτή ο Νικόλαος φυλακίσθηκε σιδηροδέσμιος.  Καθώς όμως ο άγιος ήταν στο κελί του, το βράδυ τον επισκέφθηκαν ο χριστός με την Παναγία και του έδωσαν ένα Ευαγγέλιο και ένα ιερατικό άμφιο. Και το πρωί όταν οι φύλακες πήγαν να του δώσουν φαγητό, τον βρήκαν συγκλονισμένοι να φορά τα άμφια και να διαβάζει το ευαγγέλιο. Το γεγονός αυτό γνωστοποιήθηκε στον αυτοκράτορα, που ευθύς αμέσως αντιλαμβανόμενος την θεία φυσιογνωμία του αγίου Νικολάου, του ζήτησε συγνώμη και έδωσε εντολή να τον αποφυλακίσουν. Αλλά ο άγιος Νικόλαος μαζί με την ακαταπόνητη διδασκαλία του λόγου του κυρίου, συνέχισε να κάνει και πάρα πολλά θαύματα. Παραθέτουμε μερικά εκ των πιο χαρακτηριστικών : Με την θαυματουργό παρέμβασή του στον καπετάνιο ενός πλοίου που μετέφερε σιτάρι, τον έπεισε να μεταφέρει το σιτάρι στην πόλη των Μύρων που επισκοπούσε και η οποία εμαστίζετο από την πείνα.  Διέσωσε ακόμα παρουσιαζόμενος με την βοήθεια της θείας δύναμης στον ύπνο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου - πείθοντάς τον να τους αθωώσει - τρείς άδικα κατηγορηθέντες αξιωματικούς, οι οποίοι οδηγούντο στο εκτελεστικό απόσπασμα.  Οι τρείς αξιωματικοί θέλοντας να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, αφιέρωσαν την ζωή τους στο Χριστό και έγιναν μοναχοί. Ακόμα με τις θείες σωστικές του επεμβάσεις, ο άγιος Νικόλαος διέσωσε πολλά πλοία, που κινδύνευαν να βυθιστούν στα νερά της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Για τούτο και ο άγιος Νικόλαος θεωρείται ο σωτήρας των ναυτικών μας. Πολύ χαρακτηριστικό είναι εδώ και το εξής περιστατικό. Με θαυματουργό τρόπο ο άγιος μεταφέρθηκε σε ένα καράβι που ήταν έτοιμο να βουλιάξει και αφού ανέλαβε ο ίδιος το τιμόνι του, το οδήγησε σε ασφαλές λιμάνι. Επίσης κάποτε ένας ταξιδευτής έπεσε από ένα πλοίο στη θάλασσα και είπε «Άγιε Νικόλαε, βοήθει μοί». Και ο άγιος με την θαυματουργό επέμβασή του, τον μετέφερε ευθύς στο σπίτι του. Ενώ με την πολυεπίπεδη ανθρώπινη και θεολογική συμβολή του, ο ιεράρχης συντελούσε στο να αίρει τις κοινωνικές αδικίες κατά των αδυνάτων, να ομονοεί τους αντιπαρατιθέμενους και να συνδράμει αγόγγυστα τους δυστυχείς και κατατρεγμένους της περιοχής του. Σε ότι αφορά τον θάνατο του Αγίου Νικολάου, δεν έχει καταστεί σαφές το πότε ακριβώς κοιμήθηκε. Κατά μια εκδοχή απεβίωσε στις 6 Δεκεμβρίου του 330 μ.Χ. κατά μια άλλη του 345 ή του 352 μ.Χ.  

Πάντως μετά τον θάνατό του, τα λείψανά του, φυλάσσονταν στην πόλη των Μύρων που επισκοπούσε και είχε ανεγερθεί ναός προς τιμήν του. Σύμφωνα με μια εκδοχή της παράδοσης ο σατανάς μεταμορφούμενος σε γριά γυναίκα,  απέστειλε με ένα καράβι λάδι για τις κανδύλες του τάφου του αγίου. Πρόθεσή του ήταν μην μπορώντας να ανεχτεί την ηθική αποδοχή του αγίου, να κάψει με το σατανικό αυτό λάδι τόσο την εκκλησία, όσο και τα λείψανά του. Ο πατέρας Νικόλαος όμως, με την βοήθεια της θείας χάριτος, εμφανίστηκε στον καπετάνιο του πλοίου, που μετέφερε, το λάδι και τον έπεισε να το ρίξει στη θάλασσα, κάτι το οποίο και έπραξε. Το λάδι τότε που ήταν υπο την επήρεια του σατανά, μόλις ήλθε σε επαφή με την θάλασσα πήρε φωτιά και άρχισε να στροβιλίζεται. Τα λείψανα του Αγίου Νικολάου μεταφέρθηκαν από τους σταυροφόρους, που συμμετείχαν στην πρώτη σταυροφορία, στο Μπάρι της Ιταλίας το 1087 μ.Χ. όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα. Και τιμάται η μνήμη του Αγίου Νικολάου ισάξια, τόσο από την Ορθόδοξη εκκλησίας μας, όσο και από την Καθολική. Για τους καθολικούς ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των παιδιών – ειδικά των ορφανών - και συνιστά για αυτούς τον γνωστό μας Santa Claus-Saint Nicolas. Στον ορθόδοξο κόσμο θεωρείται μέγας προστάτης των ναυτικών, όπως προαναφέραμε, ενώ οι Ρώσοι που διακρίνονται για το πολύ δυνατό θρησκευτικό τους-ορθόδοξο συναίσθημα, τον θεωρούν προστάτη της γεωργίας. Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Νικολάου, κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 6 December 2017 | 1:27 am


Ηθικός αίνος για την εορτή της Αγίας Βαρβάρας, στην ομώνυμη εκκλησία των Άνω Πατησίων

Ηθικός αίνος για την εορτή της Αγίας Βαρβάρας,
στην ομώνυμη εκκλησία των Άνω Πατησίων

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την καθολική συμμετοχή του λαού του 5-ου Διαμερίσματος των Πατησίων, αλλά και πλήθος άλλου κόσμου από τα υπόλοιπα Διαμερίσματα της Αθήνας, που στην κυριολεξία βούλιαξαν τον περικαλλή ναό της Αγίας Βαρβάρας Άνω Πατησίων, εορτάστηκε πρίν λίγες ώρες, η κυριώνυμη εορτή της μεγαλομάρτυρος της ορθοδοξίας μας. Άφατη η συγκίνηση, αλλά και ο ηθικός ενθουσιασμός των πιστών, για την κορυφαία μάρτυρα της Χριστιανοσύνης, που πρόσφερε την κεφαλή της, για την πίστη του Χριστού την Αγία και εδραίωσε με την θυσία της, το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών της Ηλιουπόλεως του Λιβάνου, όπου και υπήρξε ο πατέρας της Διόσκορος  τοπικός άρχοντας. Και έσπευσαν στην μεγαλοπρεπή πανήγυρή της στα Άνω Πατήσια – εξαίσιο εν άλλοις σταυροδρόμι της λατρεμένης μας Αθήνας, στο τέρμα της Πατησίων - στάση του ηλεκτρικού σταθμού -  για να αποτίσουν τον ελάχιστο φόρο τιμής στην Αγία - αγνή παρθένο της εκκλησίας μας, αλλά και να αντλήσουν ηθικές δυνάμεις, από την σεπτή φυσιογνωμία της. Ντυμένος όμως και στην πορφύρα του Βυζαντίου με τις κιτρινόμαυρες σημαιούλες ολόγυρά του να κυματίζουν περήφανα, πρόβαλε το γλυκύτατο σημερινό βραδινό, σαν απόρθητο κάστρο, ο μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας, που γέμιζε με ανεκλάλητη ηθική ευφορία τους πιστούς και τους αναρρίπιζε τόσες και τόσες ωραίες μνήμες, για την πνευματική και ηθική μεγαλουργία της εκκλησίας μας.

Του εσπερινού χοροστάτησε ο σεβαστός προϊστάμενος του ναού, αρχιμανδρίτης κ-ος Μελέτιος Στάθης, επικουρούμενος από άλλους ιερείς, που προσήλθαν ευλαβικά να τιμήσουν την θεόπνευστη Αγία Βαρβάρα. Μετά την λειτουργία επακολούθησε εκλιτάνεσυη της ιερής εικόνας της Αγίας Βαρβάρας, στις οδούς περιμετρικά της εκκλησίας, όπου η επιβλητική πομπή από το αμέτρητο πλήθος, σκέπασε στην κυριολεξία όλη την Πατησίων, στο τέρμα της. Και διάστικτοι από συγκίνηση όλοι οι κάτοικοι, έραιναν με ροδοπέταλα και μύρα την ευλογημένη εικόνα της Αγίας, προσευχόμενοι ευλαβικά στην μνήμη της, για να αντλήσουν κουράγιο και εσωτερικές δυνάμεις, από την θεοδώρητη πνευματικά φυσιογνωμία της. Ένας ηθικός αίνος για την λαμπρή μάρτυρα της εκκλησίας μας, που λάμπρυνε με την έξοχη παρουσία της, την ορθόδοξη παράδοσή μας και έκτοτε αποτελεί με την θυσία της, ορόσημο ηθικής προσήλωσης και χριστιανικής ευλάβειας.

Με την επάνοδο στην μεγαλοπρεπή εκκλησία των Άνω Πατησίων, ο αρχιμανδρίτης κ-ος Μελέτιος Στάθης, αφού διαβίβασε το ευγενές μήνυμα αγάπης και φιλότητας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, που πάντα συνεγείρει με την ηθική του ένταση τις καρδιές των πιστών,  ευχαρίστησε εγκάρδια τους πιστούς για την σθεναρή και ευλαβική τους συμμετοχή στην ιερά πανήγυρη, την ερανική επιτροπή και το φιλόπτωχο ταμείο για την συμβολή τους, όπως και τους άνδρες της ελληνικής αστυνομίας, για την άψογη τήρηση των μέτρων τάξης. Περαίνοντας ο σεπτός αρχιμανδρίτης, κάλεσε το χριστεπώνυμο πλήθος, με τον ίδιο παλμό και ενθουσιασμό να περιβάλλει όλες τις εκδηλώσεις της εκκλησίας μας και μέσα από τα ιερά της νάματα, να αντλήσει τις απαραίτητες δυνάμεις, για να αναβαπτισθεί ηθικά και να ανταπεξέλθει επιτυχώς στην ζωή, στους τρικυμισμένους καιρούς μας. Παρόντες και μείς με φίλους από την  κίνηση «Η Αθήνα είμαστε εμείς», για να τιμήσουμε την πάνσεπτη Αγία Βαρβάρα και να ενωτιστούμε ηθικά, την αστείρευτη πίστη της και πνευματικότητά της. 

Χρόνια Πολλά φίλες και φίλοι και η πάνσεπτη Αγία Βαρβάρα, να σκέπει εσάς και τις οικογένειές σας !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 5 December 2017 | 1:14 am


Αγία Βαρβάρα, η μεγαλομάρτυς και προστάτιδα του πυροβολικού μας

Αγία Βαρβάρα, η μεγαλομάρτυς και προστάτιδα του πυροβολικού μας

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Απο τις εξέχουσες μορφές της ορθόδοξης εκκλησίας μας η Αγία Βαρβάρα. Έζησε την  περίοδο που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Γάϊος Αυρήλιος Βαλέριος Διοκλητιανός, απο τους μεγάλους διώκτες του Χριστιανισμού. Ή Αγία Βαρβάρα μεγάλωσε σε ένα μεγαλοαστικό για την εποχή της περιβάλλον. Ο πατέρας της που ήταν πολύ πλούσιος, ήταν παράλληλα τοπικός άρχοντας στην Ηλιούπολη (Μπάαλμπεκ) του Λιβάνου και ονομάζονταν Διοσκόρος. Παράσχε στη νεαρή Βαρβάρα πολυεπίπεδη μόρφωση και όλες τις ανέσεις που θα τις εξασφάλιζαν μια λαμπρή κοινωνική παρουσία και ανέλιξη. Όμως η φύση είχε προικοδοτήσει την Αγία και με σπάνια ομορφιά, κάτι που γέμισε με ανασφάλεια τον πατέρα της, απο τον φόβο ότι θα μπορούσε κάποια στιγμή να την χάσει. Έτσι όταν ο Διοσκόρος αναγκάστηκε να φύγει σε ταξίδι για κάποιες υποχρεώσεις του, έκλεισε την νεαρή Βαρβάρα σε ένα Πύργο, για να μην μπορεί να τη βλέπει κανείς. Η αγία κατά το χρονικό διάστημα που ήταν κλεισμένη στον πύργο, προβληματιζόμενη γύρω απο την ζωή, αντελήφθη μόνη της την παρουσίας της θείας δύναμης και αποφάσισε να αποκηρύξει την ειδωλολατρία και να ασπαστεί τον χριστιανισμό. Ο πατέρας της κατά τη φυγή του, είχε αφήσει εντολή να χτιστεί ένα λουτρό στον πύργο με δυο παράθυρα. Η αγία όμως παρακάλεσε να της κατασκευάσουν ένα παράθυρο ακόμα, θέλοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να καταδείξει την προσήλωσή της στον τριαδικό θεό. Όταν επέστρεψε απο το ταξίδι του ο πατέρας την αγίας, έφερε μαζί του και ορισμένα συνοικέσια για την πανέμορφη κόρη του, τα οποία η αγία Βαρβάρα μετ΄επιτάσεως αρνήθηκε, ενώ τον θυμό του ακόμα επεξέτεινε ο συμβολισμός του τρίτου παραθύρου που είχε φτιάξει η αγία, η απευθείας ομολογία της ότι ήταν χριστιανή και είχε αποκηρύξει την ειδωλολατρία και το γεγονός επίσης ότι έκανε μπροστά του – προκλητικά κατά τον πατέρα της – το σταυρό της. Ο Διοσκόρος τότε εξαγριωμένος θέλησε να αποκεφαλίσει την κόρη του και η Αγία προσπάθησε να κρυφτεί για να γλιτώσει. Στην προσπάθειά της αυτή κατέφυγε σε έναν βράχο, ο οποίος εκ θαύματος διερράγη στα δύο.  Κάποιος βοσκός της περιοχής όμως ήταν μπροστά στο θαυματουργό αυτό γεγονός και έσπευσε να το καταμαρτυρήσει στον πατέρα της. Και ο πατέρας της Αγίας αποφάσισε τελικά να την παραδώσει στον έπαρχο της περιοχής Μαρκιανό.

Ο Μαρκιανός αξίωσε απο την αγία να αποποιηθεί την χριστιανική της πίστη, αλλά η αυτή αγέρωχη, δεν φοβήθηκε τις απειλές που τις επέσειε και εκφράστηκε μειωτικά για τα ειδωλολατρικά είδωλα. Τότε ο έπαρχος εξαγριωμένος διέταξε να βασανίσουν την Αγία Βαρβάρα με βούνευρα, αγκίστρια και σφυριά.  Έτσι οδηγήθηκε αιμόφυρτη και τραυματισμένη σε όλο της το σώμα, στη φυλακή. Την νύχτα επισκέφθηκε όμως ο Χριστός την Αγία και αφού τις θεράπευσε όλες τις πληγές, την παρότρυνε να κρατήσει την πίστη της ακλόνητη. Το θαύμα της αποκατάστασης του πληγωμένου σώματος της, όμως όχι δεν συνέτισε τον έπαρχο, αλλά του υποδαύλισε περαιτέρω την αγριότητά του. Έδωσε εντολή να συνεχίσουν σε εντονότερο βαθμό τα βασανιστήρια της Αγίας και ακόμα την ηθική της διαπόμπευση, με την βίαια περιφορά της γυμνή στους δρόμους. Καθώς όμως οι στρατιώτες επιχείρησαν να ξεγυμνώσουν το σώμα της Αγίας, εκ θαύματος εμφανίστηκε ένα νέφος απο τον ουρανό, που κάλυψε το σώμα της και δεν επέτρεψε την γυμνή έκθεσή του. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός παρατήρησε και μια νέα γυναίκα της περιοχής η Ιουλιανή, που θέλησε να διακηρύξει και αυτή την πίστης στον χριστιανισμό και να υποστεί μαζί με την Αγία Βαρβάρα τα μαρτύρια στα οποία την υπέβαλαν. Όμως ο έπαρχος έχασε την υπομονή του, απο τα θαύματα που ελάμβαναν χώρα δείχνοντας την αγιοσύνη της Βαρβάρας και έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν και τις δυο γυναίκες. Τον άχαρο αυτό ρόλο θέλησε να αναλάβει ο ίδιος ο πατέρας της Αγίας !!! που παρέλαβε την κόρη του και την αποκεφάλισε εκτελώντας την εντολή του Μαρκιανού. Ενώ την Ιουλιανή αποκεφάλισαν οι στρατιώτες. Όμως για την αφαντάστου ηθικής αγριότητας ειδεχθή πράξη του ο Διοσκόρος να αποκεφαλίσει το ίδιο το παιδί του, εδέχθηκε την παραδειγματική τιμωρία της θείας δύναμης. Γυρίζοντας απο τον τόπο της εκτέλεσης στο σπίτι του, η θεία δύναμη με την μορφή κεραυνού τον χτύπησε και τον αποτέφρωσε !!! Και εξ αυτού του λόγου η Αγία Βαρβάρα θεωρείται προστάτιδα του πυροβολικού μας. Κάθε χρόνο η εκκλησία μας, τιμά την ιερή μνήμη της  Αγίας Βαρβάρας, στις 4 Δεκεμβρίου. Το παρόν άρθρο μου έχει δημοσιευθεί και σε εφημερίδες και περιοδικά.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 3 December 2017 | 9:59 am


Τα παραισθησιογόνα της εξουσίας !!!

Τα παραισθησιογόνα της εξουσίας !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Είναι σύνηθες το φαινόμενο, να καταλαμβάνονται οι πρωθυπουργοί από το σύνδρομο της λαγνείας της εξουσίας. Όχι πολύ μακριά χρονικά από την ανάληψη της πρωθυπουργίας, αρχίζουν να αισθάνονται «θεοί», πολιτικά άτρωτοι έναντι οιουδήποτε αντιπάλου και να εκλαμβάνουν το Μέγαρο Μαξίμου ως ιδιοκτησία τους, από το οποίο δεν θα αποχωρήσουν ποτέ !!! Έτσι η παθογένεια της αλαζονείας γίνεται ίδιον χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς τους και κάποτε αγγίζει τα όρια της ύβρεως.

Κατά μια έννοια αυτή η στρέβλωση φαντάζει «λογική» … Οι πρωθυπουργοί εκτιμούν ότι είναι φτιαγμένοι από γρανίτη και επομένως ότι και να γίνεται δίπλα τους, δεν μπορεί πολιτικά να τους προσβάλλει. Όμως οι πιο έμπειροι στα πολιτικά δρώμενα, γνωρίζουν καλά, ότι η πολιτική είναι ένα πολύ αστάθμητο και απρόβλεπτο παιχνίδι. Και ότι αρκεί και μόνο μια θρυαλλίδα ενός απλού θέματος, για να φουσκώσει σε μέγα σκάνδαλο και να ρίξει ολόκληρη κυβέρνηση. Βρίθει η ιστορία μας από τέτοια παραδείγματα, που θα έπρεπε να φρονηματίζουν τους πολιτικούς μας ταγούς. Και ο μέγας Ελευθέριος Βενιζέλος και ο κραταιός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο λαοφιλής Ανδρέας Παπανδρέου, αισθάνονταν άτρωτοι, ως όπου η τροπή των πραγμάτων απέδειξε το αντίθετο… Αυτοί είναι οι νόμοι της «πολιτικής φυσικής».

Καθοριστικός παράγοντας στην δημιουργία των παραισθησιογόνων της εξουσίας, είναι ο κρατικοδίαιτος μηχανισμός, ο οποίος εξακολουθεί ισχυρότατος και ξεγελάει και τον πιο έμπειρο πολιτικό που οικειώνεται μαζί του, ότι θα τον έχει παντοτινά δικό του και ότι θα αντλεί διαρκώς δύναμη από αυτόν. Στην πράξη όμως όλοι ανεξαιρέτως οι πρωθυπουργοί πικρά διαπίστωσαν, ότι ο «δικός» τους κρατικοδίαιτος μηχανισμός, στην κρίσιμη ώρα θα τους άφηνε, για να κάνει «δικό» του, τον επόμενο ένοικο του Μαξίμου. Το ένστικτο της εξουσίας, υπεδείκνυε άλλη ρότα … Αλλά στο ίδιο μήκος κύματος, σε ότι αφορά τα παιχνίδια εξουσίας, κινούνται και οι έξω ισχυροί φίλοι. Τυφλώνουν αρκετούς πολιτικούς μας, τα φανταχτερά εισοδόπανα υποδοχής και το μεγαλοπρεπές «παρουσιάστε» από τους ξένους ισχυρούς φίλους τους. Προξενώντας την παραίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας. Στο πρώτο δυνατό στραβοπάτημα όμως, όλοι οι πρωθυπουργοί μας συνειδητοποίησαν, ότι οι ισχυροί έξω φίλοι τους, τους είχαν αδειάσει! Ενώ την ίδια  ώρα αδυνατούσαν να αντιληφτούν, ότι τα ισχυρά εξωτερικά πολιτικά ερείσματα, δεν αποτρέπουν την εσωτερική σήψη και εν τέλει κατάρρευση. Με την έξοδο από το Μαξίμου των ελλήνων πρωθυπουργών, οι ισχυροί φίλοι τους από έξω, αναζητούσαν εναγωνίως σημεία επαφής, με την νέα εξουσία.

Που κατατείνουν όλα τα παραπάνω; Στην κοινή θλιβερή διαπίστωση, ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει βυθισθεί στην νιρβάνα των παραισθησιογόνων της εξουσίας. Εκτιμά ότι λειτουργεί πολιτικά ορθά, ότι επιτελεί ένα σημαντικό έργο και ότι κάποιοι κακόβουλοι από τα ΜΜΕ και τον τύπο, προσπαθούν να τραυματίσουν την δημόσια εικόνα της. Αισθάνεται ως κυρίαρχος των μηχανισμών εξουσίας και προσπαθεί να εξαφανίσει από το πολιτικό πεδίο, κάθε διαφορετική, κάθε αντίθετη φωνή. Μήτε και ένα ψήγμα πολιτικής φρόνησης, σεμνότητας και ταπεινοφροσύνης δεν εκδηλώνει, έστω και αν οργίζεται μαζί της η κοινωνία. Αλλά ο ελληνικός λαός, αρχίζει πλέον να αισθάνεται πως η σημερινή κυβέρνηση έκλεισε τον κύκλο της και πως το ψευδεπιχείρημα, για όλα τα δεινά ευθύνονται οι προηγούμενοι, δεν πείθει πια κανέναν. Ήτοι ήλθε το πλήρωμα της πολιτικής αποκαθήλωσής της. Και το μόνο που μπορεί να συντηρεί τον υπο κατάρρευση μύθο της, είναι τα παραισθησιογόνα της εξουσίας !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                       


Δημοσιεύθηκε στις 2 December 2017 | 2:38 pm


Ευλαβικό προσκύνημα στον Άγιο Ανδρέα, Κάτω Πατησίων !

Ευλαβικό προσκύνημα στον Άγιο Ανδρέα, Κάτω Πατησίων !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα άφατης ευλάβειας και θρησκευτικής κατάνυξης και με την καθολική συμμετοχή του λαού των Κάτω Πατησίων και άλλων πιστών που συνέρρευσαν για να τιμήσουν τον Πρωτόκλητο Άγιο Ανδρέα, έλαβε χώρα σήμερα Πέμπτη 30-11-2017, στον ομώνυμο ναό των Κάτω Πατησίων, ο εορταστικός εσπερινός και οι εκδηλώσεις της αντίστοιχης ιεράς πανηγύρεως. Λαμπροστόλιστος ο καλλιεπής ναός του Αγίου Ανδρέα στα Κάτω Πατήσια, έλαμπε στην κυριολεξία σημαιοστολισμένος με τα σημαιάκια του βυζαντινού αετού και ανέδυε σε όλους μας, ένα μοναδικό αίσθημα μεγαλοπρέπειας, ανεκλάλητου λυρισμού και κατάνυξης. Αλλά και ο «γλυκύς» σημερινός καιρός – έστω και με κρύο- συμμετείχε οργανικά στην λαμπρηφόρο εορτή, του κορυφαίου της Ορθοδοξίας μας Αγίου Ανδρέα.

Μετά τον εσπερινό, στον οποίο χοροστάτησε ο προϊστάμενος του ναού Αρχιμανδρίτης πατέρας Αθανάσιος Ρονιώτης, με συλλειτουργούς άλλους ιερείς από την Αθήνα, επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνος του Αγίου Ανδρέα και αποτμήματος των ιερών λειψάνων του, στους παρακείμενους δρόμους της εκκλησίας. Στην πομπή συμμετείχε ευγενικά και η Φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, που επένδυσε αισθητικά με τους γλυκείς παιάνες της, την διάστικτη από πλήθος πιστών λιτανεία. Και κατάφορτοι από συγκίνηση οι κάτοικοι των πολυκατοικιών, έραιναν με άνθη και μύρα την εικόνα του Αγίου, προσευχόμενοι ευλαβικά, για να αντλήσουν ηθική δύναμη και κουράγιο από την σεπτή μνήμη του και να υπερκεράσουν τις αντιξοότητες της οδυνηρής σημερινής κοινωνικής συγκυρίας. Να ενωτιστούν την απαράμιλλη θρησκευτικότητα και το ευγενές ήθος του πρωτόκλητου Ανδρέα, που με την δύναμη του Θεού και την απαρασάλευτη πίστη του, τόσα και τόσα θαύματα έκανε στην Αμινσό, ενώ κατόρθωσε συνάμα, να σπάσει τα δεσμά του Ματθία, στις φυλακές της Σινώπης και να τον απελευθερώσει, αφήνοντας έκθαμβους τους ειδωλολάτρες δεσμοφύλακές του. Για να συνεχίσει τον εμπνευσμένο ορθόδοξο και ανθρωπιστικό  έργο του στην πόλη των Παλαιών Πατρών, όπου θεράπευσε την γυναίκα του διοικητή και μετέπειτα δολοφόνου του Αγίου Ανδρέα Αιγεάτη, Μαξιμίλλα.

Με την επάνοδο της πομπής στον περικαλλή ναό των Κάτω Πατησίων του Αγίου Ανδρέα, ο αρχιμανδρίτης κ-ος Αθανάσιος, αφού πρωτίστως διαβίβασε σε όλους τους πιστούς το γεμάτο αγάπη και ανθρώπινη φιλότητα μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, εξεφώνησε ένα υψηλής πνευματικότητας λόγο, υπομνίζοντας την ανάγκη μέσα από τις αξίες και τις αρετές της ορθόδοξης εκκλησίας μας, να αναβαπτιστούμε ηθικά και να γεμίσουμε την ζωή και την ψυχή μας, με φώς. Με το ανέσπερο φως της αγάπης, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, που αιώνια εκπέμπει το πανανθρώπινο μήνυμα του Χριστού, στα πέρατα της οικουμένης. Για να κλείσει η λαμπρή αυτή χριστιανική εορτή με την αρτοκλασία, που ευγενικά πρόσφερε η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα.

Παρόντες και μείς στο ευλαβικό προσκύνημα της μνήμης του έξοχου ηθικά αδελφού του Αποστόλου Πέτρου, Αγίου Ανδρέα, με τον επικεφαλής της πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα στελέχη της, για να αντλήσουμε δύναμη από την αστείρευτη ευλογία και πνευματικότητά του και να πορευτούμε με πίστη και αισιοδοξία στη ζωή, στους σκληρούς αναθεωρητικούς καιρούς μας.

Χρόνια Πολλά φίλες και φίλοι και ο εκλεκτός του Θεού, πρωτόκλητος Άγιος Ανδρέας, να  χαριτώνει εσάς και τις αξιοσέβαστες οικογένειές σας και να σας χαρίζει υγεία, ψυχική δύναμη και ηθική ευημερία.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 1 December 2017 | 3:11 am


Ο πρωτόκλητος Άγιος Ανδρέας

Ο πρωτόκλητος Άγιος Ανδρέας



Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Μέσα από την ταπεινή τάξη των ψαράδων, αλλά με βαθύτατο θρησκευτικό αίσθημα, ηθική αγνότητα και ακλόνητη πίστη, αναδείχτηκε στις μεγάλες μορφές της εκκλησίας μας ο Άγιος Ανδρέας, ο πρωτόκλητος όπως απεκλήθη. Είδε το φώς της ζωής στην πόλη Βηθσαϊδά της Παλαιστίνης. Ήταν γιος ενός φτωχού και άσημου ψαρά του Ιωνά, αλλά και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου. Κάνοντας τα πρώτα βήματα στη ζωή ο Ανδρέας έφυγε από την πατρική εστία και έγινε μαθητής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Αφότου ο Ιωάννης συνελήφθη, ο Ανδρέας επέστρεψε στην λίμνη της Γενησαρέτ, όπου και συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του ψαρά για να βιοπορίσει, έως ότου συνάντησε τον Ιησού Χριστό. Προσεκλήθη έτσι πρώτος από τον κύριο να τον ακολουθήσει στο κήρυγμά του, για τούτο και του απεδόθη το επίθετο «πρωτόκλητος». Με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, που έλαβε χώρα την ημέρα της Πεντηκοστής για όλους τους μαθητές του κυρίου, ο Άγιος Ανδρέας, άρχισε να διδάσκει το λόγο του κυρίου, να χτίζει εκκλησίες, να χειροτονεί ιερείς και να βαπτίζει χριστιανούς. Σ΄ αυτό το πλαίσιο έκανε μακροχρόνιες περιοδείες και ταξίδευε στην Μικρά Ασία, την Θράκη, την Μακεδονία, την Κωνσταντινούπολη, για να καταλήξει τελικά στην Πελοπόννησο και ειδικότερα στη πόλη των Παλαιών Πατρών. Απο τα κομβικά σημεία των περιοδειών του Αγίου Ανδρέα υπήρξε η πόλη Αμινσό, ο πληθυσμός της οποίας ήταν κατά βάση ειδωλολατρικός, αποτελούμενος από Έλληνες και Εβραίους.  Στην Αμινσό ο απόστολος Ανδρέας έκανε πολλά θαύματα, θεράπευσε αρκετούς αρρώστους, ενώ αφότου προηγήθηκε η φιλοξενία στο σπίτι ενός Εβραίου, κατέφυγε στην Εβραϊκή Συναγωγή για να μεταφέρει το κήρυγμα του κυρίου. Ακολούθησαν στην μακρά διαδρομή του οι πόλεις της Τραπεζούντας και της Βιθυνίας, όπου επίσης ο άγιος έκανε θαύματα και χειροτόνησε πολλούς ιερείς. Επόμενος σταθμός του η Σινώπη, στην οποία ήδη ευρίσκονταν ο Απόστολος Ματθίας, που είχε φυλακιστεί από τους ειδωλολάτρες. Στο σημείο αυτό ο άγιος έκανε ένα μεγάλο θαύμα, που εξόργισε τον ειδωλολατρικό κόσμο της περιοχής και τον εξώθησε στον απηνή διωγμό του. Αφού προηγήθηκε βαθιά προσευχή του, επισκέφθηκε τον Ματθία στην φυλακή, έσπασαν τα δεσμά του και άνοιξε η πόρτα του κελιού του. Οι ειδωλολάτρες με λυσσαλέο μίσος βασάνισαν τον άγιο Ανδρέα, μέχρις του σημείου που νόμισαν ότι είχε ξεψυχήσει και πέταξαν το σώμα του, σε έναν σωρό κοπριάς. Ενώ η αγριότητάς τους, τους οδήγησε να του κόψουν και ένα δάχτυλο. Όμως με την παρέμβαση της θείας χάριτος, επουλώθηκαν οι πληγές του αγίου και στη θέση του κομμένου δαχτύλου του ανεφύη εκ θαύματος άλλο. Την επαύριο οι ειδωλολάτρες της Σινώπης συγκλονισμένοι από τα θεία θαύματα, ζήτησαν συγνώμη από τον απόστολο και ευθύς βαπτίσθηκαν χριστιανοί. Στην Σινώπη ακόμα ο άγιος Ανδρέας έκανε ένα μεγάλο θαύμα, αναστήνοντας από τον θάνατο ένα μικρό παιδί. Επόμενος σταθμός του Αποστόλου Ανδρέα ήταν η πόλη της Παλαιάς Πάτρας στην Αχαΐα. Διοικητής της πόλης την περίοδο εκείνη ήταν ο Αιγεάτης και γυναίκα του η Μαξιμίλλα. Κατά την παρουσία του ο απόστολος Ανδρέας στην πόλη των Πατρών, μαζί με το κήρυγμα του λόγου του κυρίου, έκανε πολλά θαύματα θεραπεύοντας αρρώστους και βοηθώντας ψυχικά αναξιοπαθούντες. Μεταξύ των πασχόντων που θεράπευσε ήταν και η γυναίκα του Αιγεάτη Μαξιμίλλα. Ο διοικητής των Πατρών συγκινήθηκε από την ηθική συμβολή του αγίου προς την γυναίκα του και για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, του πρόσφερε μια μεγάλη ποσότητα χρυσάφι. Ο απόστολος όμως το αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας στον Αιγεάτη ότι βοήθησε την γυναίκα του να ιαθεί, με την βοήθεια της θείας χάρης και όχι βεβαίως για να προσπορίσει οφέλη. Όμως σύντομα η συμπεριφορά του Αιγεάτη θα μεταστραφεί και απο ευγνώμων προς τον άγιο, θα γίνει απηνής διώκτης του. Θα αναχωρήσει για την Ρώμη προκειμένου να διευθετήσει υποχρεώσεις του και στην θέση του αφήνει στην διοίκηση των Πατρών τον αδελφό του Στρατοκλή.

Μάλιστα ο απόστολος θα θεραπεύσει έναν δούλο του Στρατοκλή, γεγονός που οδηγεί τον τελευταίο μαζί με την Μαξιμίλλα να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Με την επάνοδό του στην Πάτρα ο Αιγεάτης και σαν πληροφορήθηκε τα γεγονότα, ζήτησε από την γυναίκα να αποκηρύξει τον χριστιανισμό και να ασπαστεί και πάλι την ειδωλολατρία. Ενώ εξοργισμένος έδωσε εντολή να συλλάβουν και να οδηγήσουν τον άγιο Ανδρέα στην φυλακή. Όπου και τον επισκέφθηκαν η Μαξιμίλλα με τον Στρατοκλή για να ζητήσουν την ευλογία του. Μάλιστα ο Στρατοκλής έλαβε την τιμή να χειροτονηθεί επίσκοπος Παλαιών Πατρών. Όλα αυτά τα γεγονότα όμως επέτειναν το μίσος του Αιγεάτη, που αποφάσισε να διατάξει την σταύρωση του αποστόλου Ανδρέα. Αλλά σθεναρή ήταν και η απάντηση του λαού τον Πατρών, που στο πρόσωπο του αγίου Ανδρέα έβρισκε τον ηθικό προστάτη και πνευματικό του. Ο λαός εξαγριώθηκε και ο Αιγεάτης για να προλάβει την διαφαινόμενη εξέγερση, έσπευσε να κατεβάσει τον άγιο από τον σταυρό του μαρτυρίου. Όμως ο απόστολος αντετάχθη με παρρησία, λέγοντας στον Αιγεάτη «Καλύτερα είναι να σώσεις τον εαυτόν σου από τα δεσμά της αμαρτίας, παρά εμένα από τον σταυρό». Ο διοικητής των Πατρών άρχισε να κατατρύχεται από τις ερινύες για το έγκλημα που είχε διαπράξει. Δεν άντεξε το ηθικό μαρτύριο των τύψεων και αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του αυτοκτονώντας, πέφτοντας από έναν γκρεμό, που ονομάζονταν «Υψηλά Αλώνια». Ο Στρατοκλής και η Μαξιμίλλα, ενταφίασαν το σώμα του Αγίου Ανδρέα, στο σημείο που αργότερα χτίστηκε με δαπάνες του Στρατοκλή, η επισκοπή Παλαιών Πατρών. Ο δε Στρατοκλής συνέχισε ως επίσκοπος Παλαιών Πατρών, μέχρι το τέλος της ζωής του. Όμως με την αγιοσύνη του και νεκρός ο άγιος Ανδρέας, συνέχισε να ευεργετεί την αγαπημένη του πόλη των Πατρών, που τόσο τον είχε αγαπήσει και αναγορεύσει σε ηθικό της προστάτη. Ο γιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος ο Β’  και διάδοχος της Ανατολής και των Βαλκανίων, πλήν του Ιλλυρικού, από τα συνκληρονομηθέντα με τα άλλα δυο αδέλφια του εδάφη της αυτοκρατορίας,  είχε γοητευθεί από την υψηλή πνευματικότητα και το δυσθεώρητο θρησκευτικό ήθος του Αποστόλου Ανδρέα και αποφάσισε να μεταφέρει τα λείψανά του στην Κωνσταντινούπολη. Όμως η κίνηση αυτή προξένησε την θυμηδία του λαού των Πατρών, που αντέδρασε δυναμικά. Έτσι ο Κωνστάντιος για να εξευμενίσει τους Πατρινούς, δεσμεύτηκε να υλοποιήσει το έργο της μεταφοράς του νερού στην πόλη από το όρος Βοϊδά. Με αυτό τον τρόπο ο απόστολος είχε για μιαν ακόμα φορά ευεργετήσει την αγαπημένη του πόλη. Για τούτο και τον ανακήρυξε πολιούχο και μέγα προστάτη της. Στον υφιστάμενο σήμερα ναό του Αγίου Ανδρέα στην πόλη των Πατρών, φυλάσσεται ο σταυρός – σε σχήμα Χ- πάνω στον ο οποίο ο Άγιος Ανδρέας μαρτύρησε, αφήνοντας την τελευταία του πνοή. Ο απόστολος Ανδρέας είναι από τις λαμπρές μορφές της Χριστιανοσύνης. Και η εκκλησία μας τιμά κάθε χρόνο την μνήμη του στις 30 Νοεμβρίου.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων



Δημοσιεύθηκε στις 30 November 2017 | 9:24 am


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Φίλες και φίλοι,

Σας προσκαλώ εγκάρδια στην ομιλία μου, για την ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΚΑΛΠΑΚΙ, σε εκδήλωση ιστορικής μνήμης, που διοργανώνουν : Ο «Σύνδεσμος Ηπειρωτών Αστυνομικών», ο «Σύνδεσμος Ηπειρωτών Ζωγράφου», η «Ηπειρωτική Εταιρεία» και ο Δήμος Ζωγράφου.

Σήμερα Τετάρτη 29-11-17 και ώρα: 6:30  στου Ζωγράφου, στο κινηματοθέατρο «ΑΛΕΚΑ», Πλατεία Γαρδένιας, 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας, Τηλέφωνο: 21 0777 3608

Μετά την ομιλία, θα επακολουθήσουν χορευτικές εκδηλώσεις και φιλικά κεράσματα.

Η παρουσία σας θα μας δώσει ξεχωριστή χαρά και θα αποτελέσει ξεχωριστή ηθική τιμή.

Με αγάπη και εκτίμηση

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Συγγραφέας, Α΄ Αναπληρωτής Δημοτικός  Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 29 November 2017 | 9:15 am


Ηθική έξαρση για την Αγία Αικατερίνη, στα Κάτω Πετράλωνα !

Ηθική έξαρση για την Αγία Αικατερίνη, στα Κάτω Πετράλωνα !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με την  προσήκουσα μεγαλοπρέπεια και την πάνδημη συμμετοχή του 3-ου Διαμερίσματος των Αθηνών, αλλά και ευρύτερα του αθηναϊκού λαού, που κατέκλυσε τα Κάτω Πετράλωνα,  στην ομώνυμη εκκλησία των Κάτω Πετραλώνων, εορτάστηκε εχθές Σάββατο 25 Νοεμβρίου, η κυριώνυμη εορτή της Αγίας Αικατερίνης. Της σοφής, σεμνής και πανέμορφης Αικατερίνης, που αψήφησε με περίσσεια θάρρους, τα βασανιστήρια και τις απειλές του αυτοκράτορα Μαξιμίνου και ενέμεινε με απαρασάλευτη προσήλωση στην πίστη του Θεού, προσφέροντας – με το μαρτύριο του αποκεφαλισμού της - την ζωή της για αυτόν και  παραμένοντας  ηθικά νύμφη του Ιησού. Στολισμένος με τα διάστημα της Αγίας Αικατερίνης, αλλά και τις σημαίες του Βυζαντίου, πρόβαλλε λαμπροστόλιστος στο χθεσινό γλυκό λιόγερμα, ο περικαλλής ναός της Αγίας Αικατερίνης των Κάτω Πετραλώνων, προσφέροντας ηθική ανάταση στο χριστεπώνυμο πλήθος, που κατάφορτο από συγκίνηση, έσπευσε για να τιμήσει ευλαβικά την μνήμη της νύμφης του Χριστού μας. Του εσπερινού την παραμονή χοροστάτησε ο επίσκοπος Κορωνείας κ.κ. Παντελεήμων, ενώ χθές ο  αρχιερατικός προϊστάμενος του ναού, πλαισιωμένος από τους άλλους ιερείς της εκκλησίας και πλήθος λοιπών ιερέων, που προσήλθαν από τις εκκλησίες των Αθηνών, για τον εορτασμό της μνήμης της μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης.

Μετά τον εσπερινό επακολούθησε εκλιτάνευση της εικόνας και των ιερών λειψάνων της Αγίας Αικατερίνης, στους περιμετρικούς της εκκλησίας δρόμους των Κάτω Πετραλώνων, υπο τους χαρμόσυνους παιάνες της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που χρωμάτισε με τον ωραίο της ηχόχρωμα την λαμπρή τελετή. Κατάφορτοι από άφατη συγκίνηση οι κάτοικοι των Κάτω Πετραλώνων, έραιναν από τις πολυκατοικίες με ροδοπέταλα και μύρα την νύμφη του Χριστού και προσκυνούσαν ευλαβικά την μνήμη της, για να αντλήσουν δύναμη και κουράγιο, από την θεόπνευστη μορφή της.

Με την επάνοδο της εικόνος και των ιερών λειψάνων στην εκκλησία, ο αρχιερατικός προϊστάμενος του ναού, αφού πρωτίστως διαβίβασε το ηθικά ευγενές και διάστικτο από την αγάπη του Χριστού μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, ευχαρίστησε τους πιστούς για την ευλαβική συμμετοχή τους, τους τοπικούς άρχοντες που τίμησαν με την παρουσία τους την εορτή, την φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, που για μιαν ακόμα φορά, με την αισθητικά λαμπρή παρουσία της, ομόρφυνε και «έντυσε» την περιφορά της ιεράς εικόνος, αλλά και την ελληνική αστυνομία, για την άψογη εφαρμογή των μέτρων τάξης, που συνέβαλαν στην άρτια λειτουργία της ιεράς πανηγύρεως.

Παρόντες και εμείς στην έξοχη ηθικά εορτή της μνήμη της μεαλομάρτυρος Αγίας Αικατερίνης, με τον επικεφαλής της κοινωνικής πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα και πλήθος άλλων στελεχών της, για να εορτάσουμε την μνήμη της θεοδώρητος Αγίας Αικατερίνης και να ενωτιστούμε ηθικά, την απαράμιλλη πνευματικότητά της, και το ευγενές μήνυμά του μαρτυρίου της – για ακλόνητη αγάπη στον Χριστό – σε όλη την οικουμένη.

Και του χρόνου με υγεία και η νύμφη του Χριστού Αγία Αικατερίνη, να σκέπει τα βήματά μας και να μας φωτίζει σε δρόμους υψηλούς, ηθικής ευποιΐας και πνευματικής ευκρασίας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 27 November 2017 | 2:21 am


Άραγε ποιος είναι ο δρόμος για τον Πύργο;



"Τελικά ποιος δρόμος οδηγεί στον Πύργο; Ο πέντε, ο οχτώ, ή ο εννιά; Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Πύργο...". Μ' αυτό το σχόλιο, αναγνώστης της εφημερίδας "Κόσμος" της Πάτρας, εξέφρασε την... απορία του, βλέποντας αυτές της πινακίδες σε απόσταση μικρότερη των 150 μέτρων, τοποθετημένες στον ίδιο δρόμο. Το... παράξενο αλλά διόλου περίεργο σκηνικό με πινακίδες στη χώρα μας, είναι στημένο στην οδό Διοδώρου, τον δρόμο που οδηγεί στα ΚΤΕΟ Πατρών, από τη διασταύρωση με την Παλιά Εθνική, ως την είσοδο στη Περιμετρική.
Πηγή: Εφημερίδα "Κόσμος της Πάτρας"-enikos.gr

Δημοσιεύθηκε στις 26 November 2017 | 12:44 pm


Στηρίζουμε τον άξιο Ποιμενάρχη, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμο


«Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους τους αρίστους ασκέουσι.» 
(Δημόκριτος, 470-370 π.Χ.)

Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΥΡΓΟΥ καταδικάζει απερίφραστα την προκλητική, απαράδεκτη και επιλεκτική «αντίδραση» μικρής μερίδας πολιτών, ενάντια στην απόφαση του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, να αναγορεύσει τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος.
Ενστερνιζόμαστε πλήρως και επικροτούμε το σκεπτικό της ομόφωνης απόφασης του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, σύμφωνα με το οποίο, ο τιμώμενος «ανήκει στους κορυφαίους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας του κλίματος των Νέων Χωρών. Πρόκειται για έναν Ιεράρχη με υψηλό αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης, ρέκτη του βιβλίου και της πολιτιστικής δημιουργίας, βοηθό και συμπαραστάτη στις προσπάθειες της ακαδημαϊκής θεολογικής κοινότητας». Για έναν Επίσκοπο, που, σύμφωνα με τον Άγιο Ιγνάτιο, Επίσκοπο Αντιοχείας, «εν Ιησού γνώμη εστί» («είναι σύμφωνος με τη γνώμη του Ιησού»).
Με την άκαμπτη και σθεναρή αντίστασή του ενάντια στα ανθελληνικά και αντιχριστιανικά σχέδια διαφόρων «προοδευτικών» της Θεσσαλονίκης –απέναντι στα οποία η συγκεκριμένη… «Κίνηση Πολιτών» έχει προκλητικά σιωπήσει (βλέπε ίδρυση Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Ισλαμικών Σπουδών στο ΑΠΘ, σύμφωνο συμβίωσης, καύση νεκρών, ισλαμοποίηση Ευρώπης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, κα)-, ως γνήσιος υποστηρικτής των θεολογικών γραμμάτων και αδιαμφισβήτητος πάροχος ενός πλουσιότατου κοινωνικού και φιλανθρωπικού έργου, αποτελεί έναν πανάξιο εκφραστή και συνεχιστή της λαμπρής εκκλησιαστικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης.
Ενάντια στην άγνοια, τη στείρα ιδεοληψία και τον σκοταδισμό της Αριστεράς (νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, κα), η οποία –μάταια- επιχειρεί να χειραγωγήσει την ακαδημαϊκή κοινότητα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και να επιβάλλει καταδικαστέες και απορριπτέες από τις κοινωνίες σκέψεις και πρακτικές του πάλαι ποτέ «Υπαρκτού Σοσιαλισμού», η ακαδημαϊκή κοινότητα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και επιβραβεύει το ήθος, τη γνώση και την προσφορά στην πόλη και τον κόσμο της Θεσσαλονίκης του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη κκΑΝΘΙΜΟΥ.
Εάν διαφωνεί η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, ας προτείνει την αναγόρευση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, με τον οποίον έχει στενότερη ιδεολογική συγγένεια και οι ανθελληνικές ιδεοληψίες της συγκλίνουν περισσότερο με τις δικές του. Πύργος, 24 Νοεμβρίου 2017
Για την Ανεξάρτητη Κίνηση Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πύργου

Αθανάσιος Κατσίμπελης
Αιρετό μέλος της παράταξης στο Δ. Σ. του Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Εκπαιδευτικών Περιφερειών Πύργου

Κωνσταντίνος Κούλης
Αιρετό μέλος της παράταξης στο Δ. Σ. του Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Εκπαιδευτικών Περιφερειών Πύργου

Δημοσιεύθηκε στις 25 November 2017 | 10:27 pm


H μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη

H μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη

Γράφει ο  Πάνος Αβραμόπουλος

Με την πολυμέρεια της παιδείας, το ευγενές ήθος της και την απαρασάλευτη πίστη της στην θεία δύναμη, κατέχει περίοπτη θέση στο πάνθεον των μαρτύρων της πίστης μας η μεγαλομάρτυς Αγία Αικατερίνη. Κατά τους υμνολόγους μάλιστα της Ορθόδοξης εκκλησίας μας, ονομάζονταν Αικατερίνα.  Γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον πνευματικής ευκρασίας, που της εξασφάλισε τις προϋποθέσεις απόκτησης μιας σπάνιας παιδείας. Ο πατέρας της που ονομαζόταν Κώνστας ή Κέστος, ήταν από τους πλούσιους άρχοντες της περιοχής της Αλεξανδρείας. Σπούδασε έτσι αρχαία ελληνικά, λατινικά και φιλοσοφία, ξένες γλώσσες, ενώ μελέτησε και την ιατρική επιστήμη. Παράλληλα όμως η Αικατερίνη είχε προικοδοτηθεί από την φύση, με εξαίρετη φυσική καλλονή, γεγονός που σε συνάρτηση με την σπάνια μόρφωσή της, την είχε καταστήσει στην ευρύτερη περιοχή της Αλεξάνδρειας, μια περιζήτητη και επίζηλη νύμφη. Η μητέρα της αγωνιώντας για το μέλλον της, ήθελε να την παντρέψει με έναν άξιο και καλλιεργημένο άνθρωπο. Απέστειλε έτσι την νεαρή Αικατερίνη σε έναν ασκητή, που ασκήτευε έξω από την Αλεξάνδρεια, για να την βοηθήσει πνευματικά, στο να επιλέξει ένα σωστό σύντροφο στη ζωή  της. Οι συμβουλές του πνευματικού της, την οδήγησαν στο να ασπαστεί ευθύς αμέσως τον Χριστιανισμό, αλλά και να βαπτιστεί χριστιανή. Αφότου έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα είδε ένα όνειρο, στο οποίο παρουσιάζονταν στην Αικατερίνη η Παναγία και ο Χριστός. Η Θεοτόκος μάλιστα της πέρασε ένα δαχτυλίδι στο χέρι και της ζήτησε να έχει ως μοναδικό νυμφίο στην ζωή της, τον Χριστό. Όμως σαν ξύπνησε διαπίστωσε έκθαμβη, ότι στο χέρι της ήταν περασμένο ένα αληθινό δαχτυλίδι. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός την εξώθησε να αφιερώσει την ζωή της στον Χριστιανισμό και να γίνει ένθερμος υποστηρικτής του. Το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα είναι ο 4-ος μ.Χ. αιώνας, όπου στο τιμόνι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βρίσκεται ο Γάϊος Βαλέριος Μαξιμίνος. Ζητά από όλους τους κατοίκους της ρωμαϊκής κυριαρχίας, την άνευ όρων υποταγή στο πρόσωπό του και την παράλληλα συμμετοχή σε ειδωλολατρικές θυσίες, αρχής γενομένης μάλιστα από την πόλη της Αλεξάνδρειας στην οποία ζούσε η Αικατερίνη. Η αγία, δήλωσε ως υπήκοος πίστη στον αυτοκράτορα, αρνήθηκε όμως να προβεί σε ειδωλολατρικές θυσίες. Παρέθεσε μάλιστα ισχυρά τεκμήρια για την ηθική υπεροχή της χριστιανικής θρησκείας και προέτρεψε τον αυτοκράτορα, να συγκεντρώσει μερικούς από τους επίλεκτους σοφούς του, για να τους αναπτύξει τις χριστιανικές της απόψεις. Ο Γάιος Μαξιμίνος έμεινε εκστασιασμένος από το φυσικό κάλλος, αλλά και την εκφραστική αυτοδυναμία της Αικατερίνης. Και έδωσε εντολή να συγκεντρωθούν οι 50 πιο ευρυμαθείς και σοφοί άνδρες της περιοχής της Αλεξανδρείας, προκειμένου να αντιπαρατεθούν με τις χριστιανικές απόψεις της Αικατερίνης. Στην «μονομαχία» που ακολούθησε η Αικατερίνη με την βοήθεια της θείας δύναμης – που ενωρίτερα είχε ενημερωθεί από τον αρχάγγελο Μιχαήλ για την έκβασή της -  κατίσχυσε συντριπτικά έναντι των 50 σοφών και όχι μόνον τούτο, αλλά τους έπεισε παράλληλα να ασπαστούν τον χριστιανισμό και να βαπτισθούν χριστιανοί.

Το γεγονός αυτό εξόργισε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο, που έδωσε ευθύς εντολή, να καούν ζωντανοί οι 50 σοφοί και να βασανιστεί και να φυλακιστεί η Αικατερίνη. Η αγία υπέστη τα πάνδεινα στα βασανιστήρια, ενώ ένας άγγελος την έσωσε από ένα προηγμένο μηχάνημα βασανισμού της εποχής με τέσσερις τροχούς, το οποίο κατατρακύλησε πιο κάτω από αυτήν και σκότωσε αρκετούς ειδωλολάτρες. Το νέο αυτό θαύμα συγκίνησε τόσο την σύζυγο του αυτοκράτορα, όσο και τον επιφανή στρατηγό του Πορφύριο, που μαζί με διακόσιους στρατιώτες, εξεδήλωσαν την επιθυμία να γίνουν χριστιανοί και επισκέφθηκαν στην φυλακή την Αικατερίνη. Η επιρροή πιά που ασκούσε η Αγία, εξόργισε μέχρις αφαντάστου σημείου τον Μαξιμίνο, που ζήτησε αμέσως να βασανίσουν και να αποκεφαλίσουν την γυναίκα του, αλλά και να εκτελέσουν τους 200 στρατιώτες του, που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Ακόμα παρέπεμψε σε δικαστήριο την Αικατερίνη, το οποίο αποφάσισε την καταδίκη και τον άμεσο αποκεφαλισμό της. Το εκκρεμές του χρόνου έγραφε 25 Νοεμβρίου - ημερομηνία στην οποία η εκκλησία μας τιμά την μνήμη της κάθε χρόνο - όταν έξω από την πόλη εκτελέστηκε ο αποκεφαλισμός της μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης. Το ακέφαλο  σώμα της Αγίας, μετέφεραν δυο άγγελοι στο όρος Σινά, το οποίο αποκαλύφθηκε μετά από τέσσερις αιώνες από έναν ασκητή. Ο ασκητής το μετέφερε στην μονή του Σινά, όπου και φυλάσσεται μέχρι τις μέρες μας, εκχέοντας μύρο και πραγματοποιώντας πολλά θαύματα.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 November 2017 | 10:05 pm


Κώστας Χατζηχρήστος Ο θρυλικός μας «μπακαλόγατος» !!!

Κώστας Χατζηχρήστος
Ο θρυλικός μας «μπακαλόγατος» !!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Αν θα αναζητούσαμε σε ένα υποθετικό ερώτημα την κορυφαία σύνθεση των καλύτερων κωμικών της σύγχρονης Ελλάδας, δεν θα μπορούσα αδιαμφισβήτητα απο αυτή να λείπει ο Κώστας Χατζηχρήστος. Ο θρυλικός «Ζήκος» που κατέστησε το ρόλο του κοινωνικό σύμβολο μιας εποχής και πρόσφερε ακένωτες μερίδες γέλιου στον ελληνικό λαό. Ο Κώστας Χατζηχρήστος υπηρέτησε με δόκιμο τρόπο και ξεχωριστή επιτυχία τόσο το θέατρο, όσο και τον κινηματογράφο στο φάσμα της κωμωδίας, κανοναρχούσε τα καλλιτεχνικά μας δρώμενα για δεκαετίες ολόκληρες και κατέλειπε θεατρικές και κινηματογραφικές παρουσίες, που θα μείνουν ανεξίτηλες στην  μνήμη της ελληνικής κοινωνίας. Λατρεύθηκε και αποθεώθηκε απο το κοινό όσο λίγοι καλλιτέχνες στα μεταπολεμικά μας χρόνια και σηματοδότησε με τους ρόλους του μια εποχή, στις μεγάλες ώρες της ελληνικής κωμωδίας. Οι ερμηνείες και οι ρόλοι του Κ.Χ. υπερκέρασαν νοερά τα καλλιτεχνικά όρια της κωμωδίας και προσέλαβαν κοινωνικά χαρακτηριστικα. Σάρκωνε τόσο στο σανίδι, όσο και στον κινηματογράφο, το ελληνικό δαιμόνιο της επαρχίας στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες. Τον ταπεινό και ξεχασμένο επαρχιώτη της περιφέρειας, που έρχονταν στον παράδεισο της αστικοποιούμενης μεταπολεμικά Αθήνας πρός αναζήτηση καλυτέρας τύχης. Τον αγαθό και ανυποψίαστο χωριάτη, που ο αστικός περίγυρος προσπαθούσε χαιρέκακα σε κάθε του βήμα να κοροϊδεύσει και εκμεταλλευτεί, αλλά που τελικά κατόρθωνε με ευφυία και επιδεξιότητα να ξεπεράσει τις παγίδες και τα εμπόδια που του έστηναν και να στευθεί νικητής της κοινωνικής παράστασης.

Για τούτο ο Κώστας Χατζηχρήστος λατρεύθηκε απο τις λαϊκές μάζες και έγινε η ψυχή, η φωνή και η καρδιά του αδικημένου επαρχιώτη. Ο Κ.Χ. δεν ευτύχησε να λάβει δόκιμες θεατρικές σπουδές στη μακρά καλλιτεχνική του πορεία. Ωστόσο οπλισμένος με μοναδικά καλλιτεχνικά τάλαντα, αλλά και τον ιδιαίτερα κωμικό σωματότυπό του, κατόρθωσε να διαγράψει την επιτυχημένη και πλούσια κωμική τιου σταδιοδρομία. Είδε το φως της ζωής σε μια πολύτεκνη φτωχή οικογένεια της Θεσσαλονίκης το 1921, η οποία μετεγκαταστάθηκε για καλύτερη τύχη στην Αθήνα. Πρωτίστως ο Κ.Χ. θα αποτολμήσει στρατιωτική σταδιοδρομία, ακολουθώντας στρατιωτικές σπουδές αρχικά στην Σχολή της Σύρου και αποπερατώνοντάς τες στην Καβάλα. Πάραυτα γρήγορα θα αναζητήσει την τύχη του στο θέατρο, που ήταν και ο φυσικός του χώρος. Στα πρώτα του βήματα θα δουλέψει σε βαριετέ στη σκηνή «Μισούρι» στον Πειραιά, καθώς και στο θεατρικό σχήμα της Νίτσας Γαϊτανάκη, συμμετέχοντας στην παράσταση το «Στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά. Την περίοδο 1945-1948 ο θρυλικός «Ζήκος» συμμετείχε σε σχήματα οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου. Ενώ εμφανίστηκε ακόμα στα βαριετέ «Πεύκα» με τον κορυφαίο Γιώργο Οικονομίδη και «Όασις», με τον δάσκαλο του χώρου στην κυριολεξία Μίμη Τραϊφόρο. Κατά το διάστημα 1949-1950 ο Κώστας Χατζηχρήστος εργάστηκε στο μουσικο-θεατρικό σχήμα της Κούλας Νικολαΐδου, στο θέατρο «Βερντέν», επι της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Το θέατρο «Βερντέν» όμως θα αποτελέσει την απαρχή της γιγάντας μετέπειτα σταδιοδρομίας του. Εδώ θα υποδυθεί τον απαράμιλλο ρόλο του «Θύμιου»-βλάχου τον οποίο είχε εμπνευστεί ο αδελφός της γυναίκας του, διακεκριμένος συγγραφέας Κώστας Νικολαΐδης, εκ της γνωστής συγγραφικής τριάδας Νικολαίδη-Ελευθερίου- Λυμπερόπουλου. Η επιτυχία που σημειώνει ο Κώστας Χατζηχρήστος στο ρόλο του «Θύμιου» είναι παταγώδης και τον εδραιώνει σαν ένα απο τα καλύτερα κωμικά τάλαντα της εποχής. Την περίοδο 1953-55 ο Κ.Χ. συνεργάζεται με τους Καίτη Ντιριντάουα και Κούλη Στολίγκα. Μάλιστα το 1955 καθώς το θεατρικό σχήμα παίζει στο «Περοκέ» την επιθεώρηση «Κόκα – Κόλα» των Γιαλαμά-Θίσβιου- Πρετεντέρη εξυφαίνεται και ο ερωτικός δεσμός του Κ.Χ. με την Ντιριντάουα, την οποία και θα παντρευτεί. Μαζί της θα αποκτήσει και μια κόρη και ο γάμος τους θα διαρκέσει μέχρι το 1975, οπότε και χωρίζουν. Η Καίτη Ντιριντάουα ή Οικονόμου, όπως ήταν το φυσικό της όνομα θα εκδημήσει απο την ζωή το 1996.

Αλλά έξοχη καλλιτεχνικά είναι η παρουσία του Κ.Χ. και στον κινηματογράφο. Προβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη θα κάνει το 1952 στην ταινία «Ο Πύργος των ιπποτών» των Γ. Ασημακόπουλου – Ν. Τσιφόρου. Για να ακολουθήσει μια πολυδύναμη κινηματογραφική του παρουσία, απότοκος της οποίας είναι μερικά απο τα διαμάντια του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, στο φάσμα της κωμωδίας. Χαρακτηριστικές είναι εξάλλου και οι παρακάτω ταινίες του Κ.Χ. που τον αναδεικνύουν σε έναν εκ των κορυφαίων ελλήνων κωμικών :

«Ο πύργος των ιπποτών» (1952), «Γκόλφω» (1955), «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» (1955), «Πιάσαμε την καλή» (1955) , «Έχει θείο το κορίτσι» / «Ο θείος της Βιολέττας» (1957), «Μαρία Πενταγιώτισσα» (1957), «Γερακίνα» (1958), «Αντίο ζωή» (1959), «Διακοπές στην Κολλοπετινίτσα» (1959), «Η Λίζα τό ’σκασε» (1959), «Κρυστάλλω» (1959), «Λαός και Κολωνάκι» (1959), «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα» (1959), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Ο Θύμιος τάκανε θάλασσα» (1959), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Τα ντερβισόπαιδα» (1960), «Καπετάνιος για... κλάματα» (1961), «Ο σκληρός άντρας» (1961), «Το έξυπνο πουλί» (1961), «Το παιδί της πιάτσας» (1961), «Ο Δήμος από τα Τρίκαλα» (1962), «Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος» (1962), «Ο ταξιτζής» (1962), «Ο καζανόβας (1963), Της κακομοίρας (1963), Ένας ζόρικος δεκανέας (1964), Η σωφερίνα (1964), Ο θαλασσόλυκος!..» (1964), «Ο παράς και ο φουκαράς» (1964), «Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση» (1966), «Ο τετραπέρατος» (1966), «Ο τυχεράκιας / Θύμιος σουβλάκια και ΠΡΟΠΟ» (1968), «Κακός, ψυχρός και ανάποδος» (1969), «Ο άνθρωπος που γύρισε από τα πιάτα!..» (1969), «Ένα μπουζούκι αλλοιώτικο από τ’ άλλα» (1970), «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήση» (1971), «Γυναίκες στα όπλα» (1979).

Μαζί επίσης με τις σπουδαίες του εμφανίσεις στο θέατρο στην επιθεώρηση, το βαριετέ, και τον κινηματογράφο, ο αξέχαστος «Θύμιος», δίνει σπουδαίες ερμηνείες και στο κλασικό θέατρο. Απο τις σημαντικότερες θεατρικές επιτυχίες στην σταδιοδρομία του η παράσταση «Ο άνθρωπος που γύρισε απο τα πιάτα», που ανέβηκε το 1968-69 απο το θεατρικό σχήμα των Α. Φόνσου και Δ. Παπαγιαννόπουλου. Πέρα ακόμα απο την δραστηριότητά του ως ηθοποιός ο Κ.Χ. αποτέλεσε παραγωγό τριών ταινιών, ενώ σκηνοθέτησε και οκτώ ταινίες ο ίδιος. Την σπουδαία και δημιουργική παρουσία του στο θέατρο ο Κ.Χ. θα συνεχίσει απρόσκοπτα μέχρι το 1983, για να ακολουθήσει μια περίοδος ριζικής αποχής απο τα καλλιτεχνικά μας δρώμενα. Θα επανακάμψει θεατρικά το διάστημα 1994-95 στον ιδιόκτητο θεατρικό του χώρο – Θέατρο Χατζηχρήστου στην στοά Πανεπιστημίου και Ιπποκράτους με την επιθεώρηση «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;». Και την χρονιά που ακολουθεί ανεβάζει μαζί με τον Γ. Πάντζα το έργο του Κ. Παπαπέτρου «Τρελάθηκα και σώθηκα». Όμως ο αναπάντεχος θάνατος μόλις στα 42 της χρόνια της τέταρτης γυναίκας του Ελένης Πανταζή, θα τον κλονίσει συθέμελα και θα δρομολογήσει την βαθμιαία απόσυρσή του απο το θέατρο.

Συνακόλουθα όμως έχουν εγκύψει και σοβαρά οικονομικά προβλήματα στον μεγάλο μας ηθοποιό, που τον ταλανίζουν ηθικά και υποσκάπτουν σοβαρά την υγεία του. Έτσι στις 3 Οκτωβρίου 2001, ο θρυλικός «μπακαλόγατος» καταπικραμένος και  εγκαταλελειμμένος απο αρκετούς φίλους, που τον ξέχασαν στις δύσκολες περιστάσεις, φεύγει απο την ζωή. Ο Κώστας Χατζηχρήστος με το αστείρευτο κωμικό του τάλαντο, το μοναδικό μπρίο του και την  ανεξάντλητη δίψα για ζωή των παιδιών της επαρχίας, στις κοινωνικά τραχείς μεταπολεμικές μας δεκαετίες, διήνυσε μια πολυεπίπεδη και μακρά πορεία στα καλλιτεχνικά μας δρώμενα. Είναι αναμφίβολα ένας απο τους μεγάλους της ελληνικής κωμωδίας στον 20-ου αιώνα. Αυτός ο αξεπέραστος «βλάχος» ... Το παρόν κείμενό μας έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 November 2017 | 1:52 am


Εφικτές στοχεύσεις !

Εφικτές στοχεύσεις !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Όλες οι χώρες οφείλουν να χαράσσουν μια κεντρική στρατηγική στην εξωτερική τους πολιτική. Και βεβαίως να καταναλώνουν τα «διπλωματικά τους πυρά», στα μείζονα θέματα που τις αφορούν και όχι σε «μικρούς» στόχους, που αποπροσανατολίζουν από τα σημαντικά και ακυρώνουν τελικά την ουσία της προώθησης των εξωτερικών τους θεμάτων. Για την Ελλάδα κεντρικός στόχος στα εξωτερικά της θέματα συνιστά η Τουρκία, της οποίας η επιβουλή και επιθετικότητα είναι διαχρονικές. Οι άλλες εκκρεμότητες όπως το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και οι δύσβατες ελληνοαλβανικές σχέσεις, είναι μεν μερικά αγκάθια της εξωτερικής μας πολιτικής, αλλά δεν είναι η ουσία, όπως τα ελληνοτουρκικά. Πρέπει επομένως τα «διπλωματικά μας πυρά», να αναλώνονται σε αυτή την κατεύθυνση και να μην τα πετάμε εδώ και εκεί ανούσια. Γιατί όταν ανοίγεις πολλά μέτωπα, εν τέλει δεν πείθεις κανέναν και για τίποτα, ακυρώνοντας στο τέλος της ημέρας όλη την στόχευση. Με ευκολία μάλιστα οι συνομιλητές σου, σε χαρακτηρίζουν «συνήθη φωνασκούντα» ή και πολύ χειρότερα γραφικό !

Στο προσεχές διάστημα θα κριθούν πολλά με την εξωτερική μας πολιτική στα Βαλκάνια. Η κυβερνητική αλλαγή που επήλθε στα Σκόπια, δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες για συνεννόηση και εξεύρεση μιας δίκαιης λύσης και στο όνομα. Δείχνει διατεθειμένη η νέα κυβέρνηση να οικοδομήσει μέτρα εμπιστοσύνης με την Ελλάδα και να αλλάξει το mode των σχέσεών μας. Η Ελλάδα από την άλλη έχει το ατού της ευρωπαϊκής προοπτικής των Σκοπίων και μπορεί να ασκήσει μεγάλες πιέσεις, προς την κατεύθυνση εξεύρεσης δίκαιης και ικανοποιητικής και για τα δυο μέρη λύσης.

Ακολούθως και με την Αλβανία, παρά τις προκλητικές και επιθετικές συμπεριφορές της, αχνοφέγγει στον ορίζοντα μια προοπτική συνεννόησης και επίλυσης των λιμναζόντων προβλημάτων. Προφανώς και δεν είναι εύκολα και τα δυο αυτά θέματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Μήτε το Σκοπιανό, μήτε και η εξομάλυνση των ελληνοαλβανικών σχέσεων, δοθέντος ότι στην απρόβλεπτη διπλωματικά Βαλκανική, οι εξαγγελλόμενες καλές προθέσεις, εξαερώνονται ενίοτε πολύ γρήγορα.

Πρέπει όμως και εμείς ως σοβαρή χώρα, να αποφασίσουμε τι τελικά θέλουμε στα όρια του εφικτού. Ορισμένοι πολιτικοί αρέσκονται στο να διατηρούν ανοικτά θέματα και να κρύβονται πίσω από μεγαλοϊδεατικούς στόχους. Η εμπειρία ωστόσο έδειξε ότι δεν κερδίσαμε τίποτα με τέτοιες πολιτικές. Στην Βαλκανική ένεκα του αγκαθιού των Σκοπίων, απωλέσαμε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσουμε και να οδηγήσουμε εμείς τις εξελίξεις. Θα μπορούσαμε να είχαμε κλείσει το Σκοπιανό πολύ ικανοποιητικά και να είχαμε προχωρήσει στην διευθέτηση άλλων εξωτερικών μας εκκρεμοτήτων. Δυστυχώς αυτοπαγιδευτήκαμε στις ανέφικτες στοχεύσεις μας, κατάσταση επικίνδυνη για την εφαρμογή ορθής και επιτυχημένης τελικά εξωτερικής πολιτικής.

Τους ερχόμενους μήνες θα παρουσιαστούν ευκαιρίες, για να εξακριβωθεί αν αληθινά τα Σκόπια έχουν ειλικρινείς προθέσεις για δίκαιη λύση του προβλήματος, ή αν προσφεύγουν σε διπλωματικά τερτίπια, για να μας ρίξουν σκόνη στα μάτια. Αντίστοιχα θα αποκαλυφθούν και οι προθέσεις της Αλβανίας.

Δεν θα πρέπει όμως επουδενί λόγω τα παραπάνω θέματα, να αναμιχθούν με την εσωτερική πολιτική μας ατζέντα. Στο παρελθόν που έγινε αυτό, το πληρώσαμε σαν χώρα πολύ ακριβά, όταν κάθε κομματικός μας σχηματισμός επεδίωκε να είναι πιο σκληρός από τους άλλους, ενώ στο παρασκήνιο συμφωνούσε σε όλα μαζί τους !!!

Η Τουρκία δυστυχώς αποθρασύνεται όλο και περισσότερο απέναντί μας και καθίσταται όλο και πιο «δυσεξήγητη» στις εξωτερικές της σχέσεις. Επιβάλλεται να έχουμε την εστίασή μας σε αυτήν και καθαρό μυαλό, απεξαρτημένοι από άλλες εμπλοκές, για να την αντιμετωπίσουμε επιτυχώς !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
 www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 23 November 2017 | 7:51 pm


Άφατη κατάνυξη στον Άγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Σουηδίας κ.κ. Κλεόπα

Άφατη κατάνυξη στον Άγιο Κωνσταντίνο Κολωνού,
 χοροστατούντος του Μητροπολίτου Σουηδίας κ.κ. Κλεόπα

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Σε κλίμα άφατης κατάνυξης έλαβε χώρα την προηγούμενη Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017, η θεία λειτουργία στον Άγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, χοροστατούνος του Επισκόπου Σουηδίας και Αρχιεπισκόπου πάσης Σκανδιναβίας κ.κ. Κλεόπα, όπου η εκκλησίας μας εόρταζε την παραβολή του Καλού Σαμαρείτου.

Διάστικτος ο λαμπροστόλιστος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου της Λένορμαν – που φέρει πέραν του υψηλού αισθητικού του κάλλους και αγιογραφίες του απαράμιλλου μύστη της αγιογραφικής τέχνης Φώτη Κόντογλου – από τους πολυπληθείς χριστιανούς της Αθήνας, μυροβολούσε από ηθική ευωδία και ευφροσύνη, για την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, που συνιστά διαχρονικό δείγμα ανθρωπισμού και ανθρώπινης φιλότητας, αλλά και από τα φιλόξενα αισθήματα των πιστών, για τον έξοχο ιεράρχη κ.κ. Κλεόπα, που τίμησε την παρουσία του τον ναό, αλλά και λαμπρύνει συνάμα με την ευρυδιάστατη θεολογική του συγκρότηση την Ορθοδοξία, στην μακρινή επισκοπή της Σουηδίας. Παράλληλα ξεχωριστό χρώμα στην αλησμόνητη αυτή θεία λειτουργία στον Άγιο Κωνσταντίνο Κολωνού, έδινε η χορωδία των μαθητών, που γονιμοποιούσε με την ηθική της ευγένεια, τον εορταστικό χαρακτήρα και την έξοχη κατανυκτική ατμόσφαιρα της λειτουργίας.

Και κατάφορτος από ανείπωτη ψυχική ευφορία, για την μοναδική αυτή θεία λειτουργία στον Άγιο Κωνσταντίνο, ο προϊστάμενος του ναού και Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ-ος Κλήμης Φιλίππου. Ένας ακαταπόνητος ιεράρχης, που με το πολυμερές κοινωνικό και ανθρωπιστικό του έργο, αλλά και την άοκνη πολιτισμική του παρουσία, έχοντας συστήσει στην έξοχη ενορία του, χορευτικό τμήμα, τμήμα αγιογραφίας, τμήμα χειροτεχνίας και υλοποιώντας παραλλήλως πλήθος ανθρωπιστικών δράσεων για τους αδυνάτους, έχει καταστήσει τον Άγιο Κωνσταντίνο της Λένορμαν, μια υποδειγματική κυψέλη ανθρώπινης θαλπωρής και πολιτισμού.

Αλλά αμφιτρύωνας της ανεπανάληπτης αυτής σεπτής λειτουργίας, υπήρξε ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Κλεόπας, που με περισσήν σεμνότητα και αγάπη – είναι εξάλλου αυτές οι ηθικές αρετές, χαρακτηριστικά της εμπνευσμένης προσωπικότητάς του – προσήλθε από την μακρινή Σουηδία, για να διακονήσει στον Κολωνό. Με το πέρας της θείας λειτουργίας ο κ-ος Κλεόπας έλαβε τον λόγο και πρωτίστως ευχαρίστησε τον Αρχιμανδρίτη κ-ο Κλήμη, που του απηύθυνε την ευγενική πρόσκληση για να χοροστατήσει, στον πάνσεπτο ναό του Αγίου Κωνσταντίνου, ενώ εξήρε την πελώρια προσφορά και το πολυμερές ανθρωπιστικό έργο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, που λαμπρύνει με το ήθος του την ελλαδική εκκλησία. Μεθύστερα ο κ-ος Κλεόπας, ένας σπανίας αληθινά ηθικής παιδείας και ευρυδιάστατης πολιτισμικής συγκρότησης ιερωμένος, αναφέρθηκε – αφού προηγούμενα ανέλυσε τα ηθικά διδάγματα της παραβολής του καλού Σαμαρείτου -  με τον πύρινο λόγο του, στην ατίμητη πνευματική προσφορά του έθνους των Ελλήνων στην ανθρωπότητα, στην αχανή λεωφόρο του χρόνου και στην αδήριτη ανάγκη όλοι οι Έλληνες από το μετερίζι του ο καθένας, να αποβάλουμε τον φόβο και το δέος που μας έχει προξενήσει η οικονομική κατάπτωση και αναγεννημένοι από τα ιερά νάματα της τιμαλφούς ηθικά μας μήτρας της Ορθοδοξίας, να επανατροχιοδρομήσουμε την πατρίδα μας στην λεωφόρο της προόδου και της ευημερίας. Δεν χωρούν στο ευλογημένο από  τον Χριστό και προικοδοτημένο από την ιστορία γένος των Ελλήνων, τόνισε εμφατικά ο κ-ος Κλεόπας, η κατήφεια και η μιζέρια. Η Ελλάδα ζυμώθηκε στο καμίνι της ιστορίας, αντιμετωπίζοντας μυριάδες εχθρούς και επιβουλές και στέφθηκε πάντοτε νικητής, χαρίζοντας στην οικουμένη σπάνια καταπιστεύματα ήθους και πολιτισμού και αυτή την Ελλάδα, αντλώντας πίστη και ηθικές δυνάμεις από την ορθοδοξία, θα ξαναχτίσουμε και πάλι. Και το χριστεώνυμο πλήθος ξέσπασε σε θερμά χειροκροτήματα. Τελειώνοντας ο έξοχος Αρχιεπίσκοπος της Σκανδιναβίας, αναφέρθηκε διεξοδικά στα ελληνόπουλα, τον ανθό του έθνους, που πρέπει όλη η Ελλάδα παντί σθένει να στηρίξει, γιατί συνιστούν ένα ατίμητο ηθικό κεφάλαιο, επάνω στην ηθική δύναμη του οποίου, θα δρομολογήσουμε την κοινωνική και πολιτισμική μας ανασυγκρότηση.

Αντιφωνώντας τον ο ευλαβής Αρχιμανδρίτης κ-ος Κλήμης, ευχαρίστησε τον κ-ο Κλεόπα, που τίμησε με την ευγενή θεολογικά και πολιτισμικά παρουσία του τον Άγιο Κωνσταντίνο Λένορμαν και τον ίδιο προσωπικά και τον παρακάλεσε να διαβιβάσει στην μακρινή Σουηδία, αλλά και όπου αλλού διακονεί και δονείται χριστιανική καρδιά, την αγάπη και την ηθική αλληλεγγύη των Ελλήνων. Ο κ-ος Κλήμης επέδωσε τιμητικά μια αναμνηστική πλακέτα στον Αρχιεπίσκοπο Σκανδιναβίας κ-ο Κλεόπα και παρακάθισε προς τιμή του, μια σεμνή, αλλά διάστικτη από αγάπη και φιλότητα δεξίωση, στην παρακείμενη εορταστική αίθουσα του Αγίου Κωνσταντίνου. Και του χρόνου με υγεία και η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη ευγενείς Χριστιανοί και φίλοι, να φωτίζει τα ηθικά βήματά μας στην ζωή.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 16 November 2017 | 9:17 pm


Ηθική έξαρση στην παρουσίαση του βιβλίου «Φωτεινή, όλα είναι μνήμη», της Μαριέττας Πεπελάση !!!

Ηθική έξαρση στην παρουσίαση του βιβλίου «Φωτεινή, όλα είναι μνήμη»,
της Μαριέττας Πεπελάση !!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
ή Πεπελάσης


Σε ένα κλίμα ηθικής ζεστασιάς και ανθρώπινης φιλότητας, στην καλαίσθητη αίθουσα του «Ιανού» στην Σταδίου,  με την καταιγιστική παρουσία των πολυπληθών φίλων της να δίνει τον τόνο, παρουσιάστηκε την Δευτέρα 6 Νοεμβρίου, το τελευταίο βιβλίο της γλυκιάς μας – αγαπημένης θείας - Μαριέττας Πεπελάση  «Φωτεινή», που φέρει ακεραία την σφραγίδα του συγγραφικού της ετασμού και της αισθαντικής της γραφίδας. Η Μαριέττα που συνιστά μια πολυεδρική καλλιτεχνική φυσιογνωμία, πέρα από την επιτυχημένη παρουσία της ως ψυχολόγος, σκορπώντας την ψυχή της στα μονοπάτια της τέχνης, ήτοι στην σύνθεση στο πιάνο, στην δημιουργίες του ευαίσθητου χρωστήρα της στην ζωγραφική, αλλά και στο γράψιμο, με ιδιαίτερη έφεση στην ποίηση και έχοντας αφήκει τα προηγούμενα χρόνια δυνατά το αποτύπωμά της, στο πεδίο του γραπτού λόγου - με ποιητικές εκδόσεις και πεζά από τον Φέξη παλαιότερα, μέχρι τον συγκαιρινό Θανάση Καστανιώτη – μας χάρισε τώρα ένα λεπταίσθητο μυθιστόρημα, που πραγματώνει συγκλονιστικές αναδιφήσεις στα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής. Την «Φωτεινή» !!! Ένα βιβλίο ύμνο στην εσωτερική δύναμη του ανθρώπου, αλλά και στην αέναη προσπάθειά του, να κατανικήσει της εγκαυστικές τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και κάνοντας δυναμικά άλμα προς τα εμπρός, να βρεί τον δύσβατο δρόμο, προς την ηθική του ελευθερία και χαρά. 


Από τούτο το υλικό είναι πλασμένη και η έξοχη ηθικά «Φωτεινή», της γλυκιάς μας Μαριέττας, που υπερπηδά τους δαίμονες του τραυματικού της παρελθόντος και με περίσσεια ψυχής αίρεται νικητής στο βάθρο της ηθικής της ελευθερίας. Είναι μια γυναίκα που έχει βιώσει στην παιδική της ηλικία, την βία, την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την ταπείνωση, αλλά πάραυτα αντλεί από το ακένωτα αποθέματα των ηθικών της δυνάμεων – που είναι και οι σταθεροί συνοδοιπόροι όπως επισημαίνει η συγγραφέας, στην προσπάθεια του καθενός μας, να γίνει κυρίαρχος στη ζωή του – και κατορθώνει να βρεί την ψυχική της ισορροπία και να προχωρήσει σταθερά και προοδευμένα στη ζωή. Αλίμονο δεν είναι εύκολο αυτό το εσωτερικό ταξίδι και δεν έχουν όλοι το κουράγιο, όπως σημειώνει εμφατικά η Μαριέττα, «να εξερευνήσουν τα βάθη της ψυχής τους και να αναμοχλεύσουν μνήμες που προκαλούν πόνο και φέρνουν στην επιφάνεια εμπειρίες τραυματικές». Η «Φωτεινή» όμως επιτυγχάνει αυτή την οδυνηρή ηθική οδοιπορία και κατορθώνει όχι μόνο να στεφθεί νικητής, μα και να γοητεύσει τις καρδιές μας, για την ανεξάντλητη εσωτερική της δύναμη. Για τούτο και αποτελεί αυτή η πανοραμική ψυχικά συγγραφική σύνθεση της Μαριέττας Πεπελάση, έναν ύμνο σε κάθε άνθρωπο, που επιχειρεί να εκθέσει τα άνθη της ψυχής του, στο φως του ήλιου και στις αστραφτερές εσωτερικές του αλήθειες. 



Ως προς την τεχνική του το βιβλίο, χαρακτηρίζεται από την πλαστικότητας της λαγαρής γλώσσας του, που με την απλότητά της, αλλά και την ηθική της ένταση, σαγηνεύει τον αναγνώστη και τον υποκινεί να διαβάσει το μυθιστόρημα απνευστί. Μα και από την αρχιτεκτονική του ευρυχωρία. Είναι «διάπλατο» το δοκίμιο, εκφραστικά ευρύχωρο και δεν στομώνει τον αναγνώστη με μακρόσυρτα γλωσσικά σχήματα, που προξενούν αναγνωστική κόπωση. Και για τούτο όσοι αγόρασαν το βιβλίο, το απόλαυσαν σαν ένα ζεστό ρόφημα, πλούσιο από το ανεξάντλητο άρωμα, της πολυτάλαντης και αισθαντικής γραφίδας της συγγραφέως Μαριέττας Πεπελάση. Την παρουσίαση του βιβλίου τίμησε πλήθος προσωπικοτήτων, από το φάσμα της τέχνης των γραμμάτων και του πολιτισμού. Διακρίναμε μεταξύ άλλων, τους ηθοποιούς Γιάννη Μόρτζο και Γιούλη Ζήκου του θεάτρου «Τέσσερις Εποχές», την συγγραφέα Ελένη Γκίκα που ήταν με την ηθοποιό Γιούλη Ζήκου, τον ψυχοθεραπευτή Βαγγέλη Γεωργακόπουλο και την σκηνοθέτρια Άσπα Τομπούλη παρουσιαστές του βιβλίου - ενώ κείμενα διάβασε ο ηθοποιός Δημήτρης Παπανικολάου και τον συντονισμό είχε η δημοσιογράφος Στέλλα Παπαδοπούλου-  τον διακεκριμένο ποινικολόγο Αντώνη Βγόντζα, τον εκδότη Θανάση Καστανιώτη που εξέδωσε και το βιβλίο, τον πολυτάλαντο σκηνοθέτη Γεράσιμο Ρήγα – που έχει την ηθική τιμή να είναι μητέρα του η συγγραφέας !!! – την καθηγήτρια του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννα Αδαμ. Πεπελάση, τον εργατολόγο Αντώνη Ν. Πεπελάση και την νομικό Ιωάννα Ν. Πεπελάση, αλλά και μια πλειάδα φίλων της Μαριέττας, που έχουν για χρόνια διασταυρώσει τα βήματά τους με την συγγραφέα, στα πεδία της τέχνης και της ψυχολογίας, στα οποία αναλώνεται.


Μαριέττα μου τα θερμά μας συγχαρητήρια ! και να συνεχίσεις απρόσκοπτα, το ευγενές ηθικά και εμπνευσμένο καλλιτεχνικά συγγραφικό σου έργο, που μας δροσίζει ατέλευτα στην άνυδρη εποχή μας !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 13 November 2017 | 11:24 pm


Ανερμάτιστη κυβέρνηση – δύσκολη αντιπολίτευση …

Ανερμάτιστη κυβέρνηση – δύσκολη αντιπολίτευση …

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Όσο και αν φαντάζει αντιφατικό με τα μύρια όσα «απίστευτα» συμβαίνουν, είναι δύσκολο να ασκήσεις αντιπολίτευση στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και τούτο διότι παρόλες τις παρουσιαζόμενες ευκαιρίες, η σημερινή κυβέρνηση με τις αλλεπάλληλες οβιδιακές της μεταμορφώσεις, δεν έχει ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς. Από την μια επιδεικνύει απίστευτη ανοχή στους ταραξίες και τους χούλιγκαν και από την άλλη, βγάζει σοβαρό πρόσωπο ευταξίας και τήρησης του νόμου. Από την μια κεντρικά της στελέχη, εμφορούμενα από τον ασυγκράτητο αριστερισμό τους, καταφέρονται εναντίον του   θεσμού της εκκλησίας και από την άλλη αποκαθηλώνει τον Φίλη, για να ικανοποιήσει την ηγεσία της εκκλησίας που εθίγει από τις δηλώσεις του ! Από την μια εξαγγέλλει την ανάγκη δημιουργίας κατάλληλου κλίματος, για την προσέλκυση επενδύσεων και ταυτοχρόνως είναι και σφόδρα αντιμνημονιακή ! Από την μια απαξιώνει μέσω δηλώσεων των κεντρικών στελεχών της,  τους παραδοσιακούς θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, της εκκλησίας και του στρατού και από την άλλη, «αναδεικνύει» με έντονο τρόπο την παρουσία αυτών των θεσμών στην δημόσια ζωή …

Προφανώς δεν υπάρχει στην κυβέρνηση σταθερός ιδεολογικός προσανατολισμός, αλλά μια κυνική και γενικόλογη πολιτική θεώρηση των πραγμάτων, του στυλ «άρωμα κασετίνα, πάει με όλους και με ΟΛΑ». Ας αναλογιστεί εδώ ο αναγνώστης  την μεγάλη κυβίστηση του Αλέξη Τσίπρα, από την «επαναστατική» με το γαρύφαλλο δίκην Νίκου Μπελογιάννη – την μνήμη του οποίου ευλαβικά τιμούμε – παρουσία στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στον Λευκό Οίκο, όπου και δήλωνε ότι «οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, διάγουν μεταπολεμικά, την καλύτερη φάση τους» !

Η «Νέα Δημοκρατία», κατηγορεί την κυβέρνηση για τις αλλεπάλληλες μεταπτώσεις της, αλλά δεν έχει υπολογίσει, πως η κοινωνία εξουθενωμένη από τα αλλεπάλληλα φορολογικά και παντός άλλου είδους εισπρακτικά χαστούκια, δεν μπορεί πλέον να παρακολουθήσει κριτικά, «τα έργα και τις ημέρες» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και η αντιπολίτευση που της ασκεί στην λογική «μα άλλα λέγατε τότε και άλλα κάνετε τώρα», δεν δυσαρεστεί παρά όσους εγκατέλειψαν τον Αλέξη Τσίπρα, μαζί με το άρμα το Π. Λαφαζάνη και τους ανάλογης αντίληψης οπαδούς της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ένα βήμα πάρα πέρα, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖ-ΑΝΕΛ διαπνέετε από έναν ασύλληπτο κυνισμό, που καμιά άλλη πολιτική δύναμη του αστικού φάσματος, δεν μπορεί να υιοθετήσει. Έτσι δεν διστάζει να χτυπήσει την «Νέα Δημοκρατία», με χτυπήματα κάτω από την μέση ή και να υποβιβάσει την ποιότητα του πολιτικού παιγνίου, στο πιο έσχατο σημείο. Τα υπόλοιπα «συστημικά» κόμματα, δεν μπορούν να διολισθήσουν τόσο χαμηλά, διότι έχουν σοβαρές ηθικές αναστολές έναντι της ελληνικής κοινωνίας, που εκπροσωπούν.  Αναπότρεπτα όμως κάποια στιγμή, από αυτόν τον ολισθηρό δρόμο που ακολουθεί η κυβέρνηση, θα πέσει. Είναι μαθηματικώς βέβαιον.

Συνακόλουθα όμως θα έχει διαχύσει έναν δηλητηριώδη κυνισμό στην ελληνική κοινωνία, που προξενεί θανατηφόρα ζημία. Γαλουχούμεθα στη λογική σαν πολίτες, ότι όλα επιτρέ-πονται και τα ύπουλα πολιτικά χτυπήματα και ότι όλη αυτή η πολιτική υποκουλτούρα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι, της κομματικής αντιπαράθεσης. Αποδεχόμενοι και τις ιδεολογικές μεταλλάξεις σαν φυσιολογική «εξέλιξη» !!! Όμως αποτέλεσμα αυτής της παρακμής, είναι να μην αφήνεται καθόλου ζωτικός χώρος, για ηθικές πολιτικές ενατενίσεις και ελπίδες αναγέννησης της καταπτοημένης ελληνικής κοινωνίας.

Έτσι η «Νέα Δημοκρατία» υφίσταται το δίλημμα, πως θα αντιπολιτευτεί την κυβέρνηση σε ένα τόσο ολισθηρό και παρακμιακό πολιτικό πεδίο. Αρκετοί θα την προτρέψουν να μιμηθεί την ηθική διολίσθηση της κυβέρνησης, ενώ κάποιοι άλλοι θα της υποδείξουν την συνετή αντιπολίτευση του ήθους και της πολιτικής αξιοπρέπειας. Προσδοκία μας είναι να υιοθετήσει την δεύτερη δύσκολη επιλογή του ήθους και της ευπρέπειας. Γιατί είναι και η μόνη ελπίδα αναγέννησης της ελληνικής κοινωνίας …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                       
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 12 November 2017 | 7:41 pm


Ηθική μέθεξη στην Ιερά Μονή Πετράκη, για την εορτή των Αγίων Ασωμάτων !

Ηθική μέθεξη στην Ιερά Μονή Πετράκη, για την εορτή των Αγίων Ασωμάτων !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια και χάρη εορτάστηκε εχθές 7-11-2017, στο λαμπροστόλιστο εκκλησάκι της Ιεράς Μονής Πετράκη, η εορτή της συνάξεως των Αγίων Ασωμάτων. Των Στρατηγών Μιχαήλ και Γαβριήλ και των άλλων αγίων επουράνιων ταγμάτων. Πλήθος κόσμου έτσι από όλη την Αθήνα, συνέρρευσε στην έκπαγλης καλλονής εκκλησία της Ιεράς Μονής Πετράκη - που με την μακραίωνη ιστορία της και την ασύγκριτη ομορφιά της, συνιστά ένα από τα σπουδαία ορόσημα της πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας της Αθήνας μας – για να αποτίσει ευλαβικά φόρο ηθικής τιμής, στους Άγιους Ασώματους.

Της ευλαβικής λειτουργίας χοροστάτησε ο σεπτός Μητροπολίτης Θαυμακού κ.κ. Ιάκωβος που είναι και Αρχηγούμενος εν άλλοις της Μονής Πετράκη, συνεπικουρούμενος από πλήθος ιερέων, από άλλες εκκλησίες των Αθηνών, που ήλθαν ευλαβικά για να τιμήσουν  τους κραταιούς Στρατηγούς της Ορθοδοξίας μας, Μιχαήλ και Γαβριήλ. Και ήταν ασύγκριτη η ηθική χαρά που αρδεύσαμε και η ψυχική ανάταση που λάβαμε, από την θεία αύρα των Ιερών Ταξιαρχών μας, εχθές στην Ιερά Μονή Πετράκη, που δέσποζε σαν ολόχρυσο κάστρο, με την μοναδική ομορφιά της και την ανεκλάλητη ηθικά κατανυκτική ομορφιά της. Θαρρείς πως παρέλαυναν από μπροστά σου, τα άγια επουράνια τάγματα των Ασωμάτων και σε όπλιζαν με ακένωτες ηθικές δυνάμεις, για να αντιπαλέψεις τους «Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες» της παθογενούς και τρικυμισμένης εποχής μας.

Είναι ζωντανή η Ορθοδοξία μας και όποιος δεν μπορεί να νοιώσει στα έγκατα της ψυχής του, αυτή την θεία δροσιά της, «του λείπει -όπως έλεγε ο πρωτόθρονος οικουμενικός μας ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης – το εσωτερικό βάρος». Με το τέλος της λειτουργίας, ο ευλαβικός επίσκοπος κ.κ. Ιάκωβος, διαβίβασε μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, που τόνιζε εμφατικά την αδήριτη ανάγκη, να αγκαλιάσουμε την πίστη μας και να την στεριώσουμε και με οδηγό την Αγάπη του Χριστού μας, να αναγεννήσουμε ηθικά την κοινωνία μας, που υφίσταται τις παρενέργειες, της άπωσής μας, από τον λόγο του Θεού.

Και του χρόνου με υγεία, αγαπημένες φίλες και φίλοι και οι Άγιοι Ασώματοι, να σας χαρίζουν υγεία και κάθε ηθική ευτυχία στην ζωή, σκέποντας με τις θείες φτερούγες τους το κάθε σας βήμα και την οικογένειά σας. Χρόνια Πολλά !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 8 November 2017 | 7:06 pm


Νίκος Ρίζος Αυτός ο απαράμιλλος «γίγας» !!!

Νίκος Ρίζος
Αυτός ο απαράμιλλος «γίγας» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Προικοδοτημένος με απίστευτα καλλιτεχνικά τάλαντα στο φάσμα της κωμωδίας, θα ήταν δύσκολο να μην αποτυπώσει αδρά την σφραγίδα του ο Νίκος Ρίζος στην επιθεώρηση, την πρόζα, τον κινηματογράφο, αλλά και την μικρή οθόνη, στη λεγόμενη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Με έναν σπάνιο κωμικό σωματότυπο, χάρη και αρμονία στην κίνηση, ευφυείς ατάκες, αλλά και μοναδικό ταμπεραμέντο, ο αποκαλούμενος «γίγας»  για τη μικρή σωματική του διάπλαση, σκορπούσε ακένωτες μερίδες γέλιου και κατέστησε το όνομά του συνώνυμο του χιούμορ, της ψυχαγωγίας, αλλά και της εμπνευσμένης προβολής του μεταπολεμικού ελληνικού δαιμονίου. Αυτός ο αστείρευτος μάγκας, ο γίγας της Κυψέλης, ο καθηγητής Ντερέκης, ο διαβόητος κοντός, όπως χαριτωμένα αποκαλούνταν. Ο Νίκος Ρίζος ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, λατρεύθηκε σαν ίνδαλμα μεταπολεμικά απο την πλειονότητα των  Ελλήνων, γιατί τόσο στο σανίδι, όσο και στην μεγάλη οθόνη ανεδείνκυνε τις κλασικές αξίες ζωής των Ελλήνων. Την ευγένεια του ήθους, την εντιμότητα, την αγάπη, την φιλαλληλία, την ευφυΐα-δαιμόνιο, αλλά και την ακένωτη δίψα του φτωχόπαιδου της επαρχίας, να κατανικήσει τις αντιξοότητες της ζωής και να μετατρέψει τα κοινωνικά εμπόδια σε δύναμη και δημιουργία. 

Ο Νίκος Ρίζος δεν ευτύχησε να λάβει στα καλλιτεχνικά του βήματα δόκιμη θεατρική παιδεία και να σπουδάσει θεωρητικά το θέατρο και τον κινηματογράφο, όπως άλλοι καλλιτέχνες της εποχής του. Ωστόσο ήταν αυτό το έμφυτο καλλιτεχνικό του τάλαντο και το ορμέμφυτο κωμικό του ταμπεραμέντο, που μετουσίωναν στην σκηνή την παρουσία του σε κορυφαίο κωμικό γεγονός.  Η καλλιτεχνική του συγκομιδή είναι τεράστια, αριθμώντας περί τις 300 ταινίες, η διάρκειά του εκπληκτική καθιστώντας τον για πέντε δεκαετίες διαχρονική φιγούρα των καλλιτεχνικών μας δρωμένων, αλλά και οι έξοχες αυτές θεατρικές παραστάσεις του, καταμαρτυρούν μια πολυεπίπεδη και με μεγάλες αντοχές στον χρόνο, καλλιτεχνική προσωπικότητα. 

Ο Νίκος Ρίζος είδε το φως της ζωής  στις 30 Σεπτεμβρίου του 1924 στο Πέτα Άρτης, αποτελώντας παιδί μιας λαϊκής εργατικής οικογένειας. Θα αναζητήσει το όνειρο της επιτυχίας, ερχόμενος στην Αθήνα για να σπουδάσει. Πάραυτα η αδύναμη οικονομική του κατάσταση, θαν τον ρίξει άμεσα στην βιοπάλη. Όμως επέπρωτο απο τη μοίρα να γίνει ένας μεγάλος καλλιτέχνης και έτσι μοιραία βρέθηκε στον δρομο του το θέατρο. Την εποχή εκείνη οι στιχομυθίες  των ηθοποιών, αντιγράφονταν με το χέρι απο τα αρχέτυπα των συγγραφέων. Έτσι απο τις διαδεδομένες μικροδουλειές στο θέατρο ήταν αυτή του αντιγραφέα. Ο ταλαντούχος ηθοποιός άδραξε την ευκαιρία και μπήκε στο φάσμα του θεάτρου. Εν συνεχεία θα εργαστεί ως υποβολέας και πολύ σύντομα θα αναδειχτεί το μοναδικό κωμικό του τάλαντο, που θα τον ανεβάσει στο σανίδι στην επιθεώρηση «Όασις». Και απο κει θα ξεκινήσει η  φρενήρης καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Πρόβα τζενεράλε ωστόσο επίσημα σαν ηθοποιός, θα κάνει ο Νίκος Ρίζος το θέρος του 1948 στην  επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» του απαράμιλλου σεναριογράφου μας Αλέκου Σακελλάριου, που κυριαρχούσε στο χώρο της επιθεώρησης και διείδε στον Νίκο Ρίζο μια μοναδική κωμική φλέβα. Η παράσταση ωστόσο στην οποία ο «γίγας» του ελληνικού κινηματογράφου θα ξεδιπλώσει το καλλιτεχνικό του τάλαντο και θα εδραιωθεί στην συνείδηση του θεατρόφιλου κοινού, είναι «Το τράμ το τελευταίο», όπου συμπρωταγωνιστούσε με την αέρινη Σπεράντζα Βρανά και χαλούσε στην κυριολεξία κόσμο. Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλο το μέγεθος της επιτυχίας του, που εξώθησε την μεγάλη κυρία του θεάτρου μας Μαρίκα Κοτοπούλη, να πεί το περίφημο «Έλα Παναγιά μου. Πως χώρεσε μωρέ σ΄αυτό το κορμάκι τόσο ταλέντο !!!». Έτσι συνέρρεαν κατά κύμματα οι Αθηναίοι στο «Μετροπόλιταν» για να απολαύσουν τον «γίγα» Νίκο Ρίζο. Παράσταση με την παράσταση, ο Αρτινός ηθοποιός εδραιώνονταν σαν μεγάλο κωμικό τάλαντο και εγκαινίαζε σταδιακά καλλιτεχνικές συνεργασίες, με τα κωμικά ιερά τέρατα της εποχής, που τον κατέστησαν ισότιμο δίπλα τους. Δυο χρόνια λοιπόν μετά την θεατρική του πρόβα τζενεράλε το 1950, ο Νίκος Ρίζος κάνει την πρωτόλεια κινηματογραφική του εμφάνιση, στην μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία της χρυσής εποχής του κινηματογράφου μας στον «Μεθύστακα» με τον ονειρικό Ορέστη Μακρή και στην κυριολεξία απογειώνεται και κινηματογραφικά. Θα επακολουθήσει ένας κινηματογραφικός καταιγισμός περί τις 300, με σπουδαίες ταινίες, που θεωρούνται  πλέον κλασικές στον ασπρόμαυρο κινηματογράφο. Χαρακτηριστικές απο αυτές είναι : «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (1960), «Το σωφεράκι» (1953), «Ο γίγας της Κυψέλης» (1968), «Η συμμορία των εραστών» (1972), «Ο νάνος και 7 χιονάτες» (1970), κ.α. Ο εμπορικός συρμός της δεκαετίας του ’80 με την κυριαρχία της βιντεοκασέτας, δεν θα αποτρέψει τον Νίκο Ρίζο, να συμμετάσχει σ΄αυτό το δεύτερης ποιότητας καλλιτεχνικό προϊόν. Έτσι θα παίξει και σε αρκετές βινιτεοταινίες που έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις : «Ένας κοντός θα μας σώσει» (1981), «Γάτα ο κοντός» (1986), «Ρόδα τσάντα και κοπάνα» (1982), όπου και σ΄αυτό το πρόχειρο καλλιτεχνικό προϊόν, ο Νίκος Ρίζος, ξετυλίγει το απαράμιλλο καλλιτεχνικό του τάλαντο.

Παράλληλα όμως με την θεατρική και κινηματογραφική του παρουσία, ο Νίκος Ρίζος θα αναπύξει και επιτυχημένη επιχειρηματική παρουσία στον σύμφυτό του χώρο του θεάματος, ιδρύοντας θεατρικά σχήματα, θέατρα κ.λ.π. Πρός αυτή την κατεύθυνση  το 1959 ιδρύει το πρώτο δικό του θεατρικό σχήμα, με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 1961 θα συνεχίσει την επιχειρηματική-καλλιτεχνική του δραστηριότητα, συνιδρύοντας με άλλα δυο ιερά τέρατα της ελληνικής κωμωδίας, τους Βασίλη Αυλωνίτη και Γεωργία Βασιλειάδου το θεατρικό σχήμα «Βασίλης Αυλωνίτης – Γεωργία Βασιλειάδου- Νίκος Ρίζος», που διέλαμψε καλλιτεχνικά μέχρι το 1965. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στην ομογένεια στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία, που είχαν ξενιτευθεί πολλοί Έλληνες. Για να συνεχίσει αδιάλειπτα για τρείς περίπου δεκαετίες την επιχειρηματική-καλλιτεχνική του δραστηριότητα με επιτυχία. Η τελευταία επίσης επιτυχημένη επιχειρηματική του κίνηση ήταν το 1986, όταν μετασκεύασε τον περίφημο αθηναϊκό κινηματογράφο «Άστορ» σε θέατρο, το οποίο και λειτούργησε μέχρι το 1990. 

Αλλά επιτυχή ήταν τα καλλιτεχνικά αποτυπώματα του Νίκου Ρίζου και στην μικρή μας οθόνη. Όπου και πρωταγωνίστησε στις πολυαγαπημένες τηλεοπτικές μας σειρές «Ο Δρόμος» του Κώστα Πρετεντέρη, με συμπρωταγωνίστρια την άλλη μεγάλη του κινηματογράφου μας Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και «Η αίθουσα του θρόνου», του απαράμιλλου συγγραφέα της γενιάς του΄30 Τάσου Αθανασιάδη το 1998. Τηλεοπτική σειρά που εμέλλετο να είναι και η τελευταία του. Ενώ στερνή παρουσία του στο φάσμα της επιθεώρησης, ήταν στην παράσταση «Ευρώ... ομελέτα κι έρχεται... ΝΑΤΟ». Ο Νίκος Ρίζος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Έλσα Λαμπροπούλου-Ρίζου και απέκτησε μαζί της έναν γιό. Μετά όμως απο πέντε δεκαετίες συνεχούς και αδιάλειπτης καλλιτεχνικής παρουσίας, είχε κλείσει ο περίλαμπρος κύκλος της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας. Στις 20 Απριλίου 1999 όπου και προβάλλονταν το τελευταίο επεισόδιο τις σειράς «Η αίθουσα του θρόνου» στην οποία συμμετείχε ο Νίκος Ρίζος, προσβεβλημένος απο καρδιακό έμφραγμα έφυγε απο την ζωή, στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», πλήρης δόξης και ημερών στην ηλικία των 75 ετών. Έκλεινε η αυλαία για έναν ωραίο άνθρωπο και πολυδύναμο καλλιτέχνη, που λάμπρυνε με το απαράμιλλο κωμικό του τάλαντο και το ευγενές ήθος του, το ελληνικό θέατρο και τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο μοναδικός «κοντός», ο αξεπέραστος «γίγαντας» της χρυσής εποχής του κινηματογράφου μας, μας χαιρετούσε με το άσβεστο στη μνήμη και στην καρδιά μας χαμόγελό του. Ήταν σπουδαίος κωμικός αυτός ο κοντός !!! Το παρόν κείμενό μας έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 November 2017 | 9:33 pm


Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων

Ευρωπαϊκή συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Έντονη υπήρξε η αντίδραση πολλών ευρωπαίων παραγόντων, για το ότι η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δαπανήσει περί το 1 δις ευρώ για την  αναβάθμιση των F16. Η αντίδραση ερμηνεύεται με την λογική, ότι σας δανείζουμε ευρωπαϊκά χρήματα, για να αγοράζετε αμερικανικούς εξοπλισμούς ! Μάλιστα ενδεικτικό της σύγχυσης που προεκλήθη είναι το γεγονός, ότι σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, δεν κατέστη σαφές, ότι η Ελλάδα δεν αγοράζει καινούρια αεροσκάφη, αλλά αναβαθμίζει τα παλαιά υφιστάμενα. Αφού φαντάζει πλέον όνειρο θερινής νυκτός για τα οικονομικά της δεδομένα, μια νέα αγορά μαμούθ του αιώνα.

Οι ενστάσεις όμως αυτές των ευρωπαίων αξιωματούχων, είναι πέραν του δέοντος προσβλητικές για την εθνική μας αξιοπρέπεια. Γιατί έστω και αν ευρισκόμεθα σε καθεστώς επιτήρησης, ο κανόνας για την λήψη τέτοιων στρατηγικών αποφάσεων, είναι το συμφέρον  της χώρας και όχι οι κρίσεις των δανειστών. Είναι αλήθεια ότι το αμυντικό μας σύστημα έχει ακόμα περιθώρια, για επενδύσεις στην άμυνα της χώρας. Και είναι αυτή η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεών μας, που έχει σαφή γνώση, τι και πόσα πρέπει να ξοδέψει η χώρα για την ασφαλή αμυντική της θωράκιση. Ωστόσο παρεισφρέει το περίφημο πολιτικό κόστος - όπως ο θόρυβος στα σήματα, για να μιλήσω με όρους ηλεκτρονικής - και διαφοροποιεί ριζικά τις αμυντικές ανάγκες της χώρας. Ένας εσμός από παραγοντίσκους, αποτυχημένους πολιτικάντιδες, συνδικαλιστές, μικροσυμφέροντα και άλλα αντίστοιχα κομματικά και πολιτικά εξαμβλώματα, καθορίζει την ατζέντα για τις αμυντικές μας δαπάνες και ροκανίζει σαν τον σκόρο, τα προβλεπόμενα εθνικά αμυντικά κονδύλια.

Όμως είναι τελείως διαφορετικό πράγμα αυτή η σαθρή επικρατούσα για χρόνια κατάσταση στο φάσμα των αμυντικών μας εξοπλισμών, από την αντικειμενική ανάγκη της χώρας, να διασφαλίσει τον αμυντικό της θώρακα, πολλώ μάλλον, σε ένα γεωστρατηγικό περιβάλλον άναρχο και ασταθές και με έναν γείτονα σαν την Τουρκία, που έχει στην ημερήσια διάταξή της διαχρονικά, την εθνική επιβουλή της Ελλάδος. Καλώς η κακώς, η Ελλάδα αποτελεί πύλη εισόδου για την Ευρώπη και είναι ο αισθητήρας της πίεσης που κάθε φορά – για ξεχωριστούς λόγους – ασκεί η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτα θα αισθανθούμε εμείς τις παρενέργειες από ένα προσφυγικό κύμα π.χ. στην Μυτιλήνη και πολύ μετά το Βερολίνο ! 

Στο σημείο αυτό όμως υπάρχει και μια σοβαρή προοπτική για την χώρα. Στους κόλπους της ευρωπαϊκής ένωσης, λαμβάνει χώρα τώρα, μια διεξοδική συζήτηση για την δυνατότητα κοινής συμπαραγωγής ευρωπαϊκών εξοπλισμών, αλλά και για την διεύρυνση της συνεργασίας στα ζέοντα θέματα της άμυνας και της ασφάλειας. Η χώρα ένεκα και της μακροχρόνιας «συγκρουσιακής συνύπαρξης» με την Τουρκία, έχει μια πολύ αξιόλογη εμπειρία, αλλά και προηγμένα οπλικά συστήματα και επομένως μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Κεντρικός έτσι στόχος της Ελλάδας, θα πρέπει να είναι η ενεργή συμμετοχή της στο νέο αμυντικό σκηνικό που διαμορφώνεται, αλλά ταυτόχρονα και η αξίωση για προστασία των συνόρων της, από την αμυντική ευρωπαϊκή ομπρέλα, ως συνόρων της ευρωπαϊκής επικράτειας. Αν αυτός ο στόχος επιτυγχάνονταν, δεν θα παρίστατο ανάγκη να διαπραγματευθεί η Ελλάδα με τις ΗΠΑ, την αναβάθμιση των F16, μήτε και να δαπανά μεγάλα ποσά σε εξοπλισμούς.

Όμως σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι ώριμη για την δημιουργία ενός τέτοιου status quo που θα ωφελούσε καθοριστικά την Ελλάδα, ούτε για να εγγυηθεί τα σύνορά μας, πολύ περισσότερο δε, για να μας διαθέσει δωρεάν εξοπλισμούς. Και επομένως μέχρι να επέλθει αυτή η ωρίμανση, η χώρα οφείλει μόνη της να αποφασίζει πόσο χρήματα και με ποιόν  τρόπο θα δαπανά, για διασφαλίσει την αμυντική της θωράκιση. Είναι βέβαιον και τοις πασι γνωστό, ότι η κατάσταση δανεισμού στην οποία ευρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, μειώνει τους βαθμούς ελευθερίας της, στην λήψη μεγάλων αποφάσεων με οικονομικό αντίχτυπο έναντι των δανειστών. Σε καμιάν περίπτωση όμως, δεν αναιρεί την εθνική της κυριαρχία !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 2 November 2017 | 8:46 am


Το διαχρονικό ηθικοπνευματικό μήνυμα της 28-ης Οκτωβρίου 1940

Το διαχρονικό ηθικοπνευματικό μήνυμα της 28-ης Οκτωβρίου 1940

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Την 28 Οκτωβρίου 1940 το εκκρεμές της ιστορίας καλούσε και πάλι τον μαρτυρικό λαό των Ελλήνων, στο γνώριμο ραντεβού για τον υπερπάντων αγώνα.  Η Ελλάς εδέχετο την ιταμή αξίωση του Ιταλών φασιστών για την παράδοση του εθνικού εδάφους. Και η απάντηση όμως γνωστή στη συνείδηση κάθε γνήσιας ελληνικής ψυχής. Γονιμοποιημένη από το διαχρονικό όραμα της ελευθερίας και της προάσπισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας, που μετέδωσαν οι Έλληνες στην οικουμένη, με τους ένδοξους και λαμπρηφόρους αγώνες τους. Αυτήν την απάντηση σάρκωσε με το ΟΧΙ του ο «απόγονος μαρτύρων» κατά τον ποιητή, Ιωάννης Μεταξάς. Την αποφράδα νύχτα της 28-ης Οκτώβρη, ο λαός της Αθήνας ξυπνούσε από το βόμβο των σειρήνων, μέσα στο ζόφο του κηρυχθέντος πολέμου. Το ραδιόφωνο καλούσε σε επιστράτευση τους έλληνες και στην παγωμένη Πίνδο έπεφταν οι πρώτες κανονιές. Η αθάνατη ελληνική ψυχή όμως αποκρίθηκε με λεβεντιά στο κέλευσμα της ιστορίας. Με το τραγούδι στο στόμα οι επίστρατοι έφευγαν για το μέτωπο και η γλυκιά ευχή της μάνας, τους κατευόδωνε στο ραντεβού με τη ιστορία. Η Ευρώπη με κομμένη  την ανάσα παρακολουθούσε τις εξελίξεις και προκαθόριζε την έκβαση της άνισης μάχης. Πως θα μπορούσε η μικρή στρατιωτικά Ελλάδα να αντιμετωπίσει τα στίφη και της σιδερόφραχτες μεραρχίες των ιταλικών μελανοχιτώνων, που προσέρχονταν στον απρόκλητο πόλεμο, όχι μόνον με καθολική αριθμητική υπεροχή, αλλά και με στρατιωτικό εξοπλισμό μακράν ογκωδέστερο και πιο σύγχρονο; Δεν είχαν σταθμίσει όμως την αδούλωτη ελληνική ψυχή και πως η ύλη είναι ανίσχυρη μπροστά στο πνεύμα.



Πόσο ωραία εξάλλου αποτύπωσε αυτή την λογική αντινομία ο ποιητής. «Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και το αίμα». Οι Έλληνες απέκρουσαν με σθένος, ηρωισμό και αυτοθυσία ανείπωτη, στη παγωμένη Πίνδο την ιταλική επίθεση και διατράνωσαν στην ανθρωπότητα την ακλόνητη πεποίθησή τους, να προασπίσουν μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος τα πατρέα εδάφη. Και ήταν αυτός ο απερίγραπτος ηρωισμός τους που εξώθησε τον μεγάλο Ουίνστον Τσώρτσιλ να αναφωνήσει «Κάποτε λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Από σήμερα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες». Μια ακόμα σελίδα δόξας και ηρωισμού γράφονταν από την αδούλωτη ελληνική ψυχή και λεβεντιά, στο πάνθεον της ιστορίας. Ανάλογη με αυτές που μόνον έλληνες με το απαράμιλλο πατριωτικό τους φρόνημα και την απαρασάλευτη πίστη τους στις ιδέες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, ημπορούν να γράφουν. Πλάι στα άλλα μεγάλα ιστορικά ορόσημα του έθνους. Στο χώμα του Μαραθώνα, τα νερά της Σαλαμίνας, τις Θερμοπύλες, το Μανιάκι και την Αλαμάνα. Στα παντοτινά ηθικοπνευματικά σύμβολα χρέους και τιμής προς την πατρίδα. Αυτό όμως είναι το πεπρωμένο της ένδοξης φυλής των Ελλήνων στην αχανή λεωφόρου του χρόνου.

Αυτή είναι η εθνική μας ταυτότητα και ιδιοσυστασία. Θυσίες, ολο-καυτώματα, ηρωισμός και αίμα. Είναι η ιστορική εντολή που αείποτε έχουμε, να αντιμετωπίζουμε επιβουλείς και να δημιουργούμε εποποιίες, διδάσκοντες του λαούς πως «οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι». Και σ΄ αυτόν τον υπερπάντων αγώνα δεν θα μπορούσε παρά να δώσει το δυναμικό παρών όπως πάντοτε έπραξε σε δύσκολες ώρες της ιστορίας και η ελλαδική εκκλησία. Αμέσως κιόλας από την επιστράτευση, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών οργάνωσε εράνους για τις οικογένειες των στρατευμένων. Το Ιερό ίδρυμα της Παναγίας της Τήνου, εκποίησε τιμαλφή της Μεγαλόχαρης και πρόσφερε 5.000.000 δρχ στον ελληνικό στρατό, ενώ πλειάδα λαμπρών κληρικών επιστρατεύτηκαν ως στρατιωτικοί ιερείς και πότισαν με το αίμα τους την εποποιία της Πίνδου. Η ιστορική απόκρουση του φασισμού στα βουνά της Βορείου Ηπείρου, δεν ήταν απλά μια επιτυχημένη στρατιωτική απάντηση σε έναν άνισο αγώνα. Και τούτο διότι μόνον η βιβλική περιγραφή της μάχης μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μπορεί να δώσει το αληθινό μέτρο σύγκρισης. Η άσβηστη όμως φλόγα της ελευθερίας, πύρωνε την αδούλωτη ελληνική ψυχή για να δώσει ένα μάθημα πατριωτισμού και εθνικής αξιοπρέπειας στον αλαζόνα Ιταλό κατακτητή. Και δεν ήταν αυτός αγώνας, μόνον αγώνας για την προάσπιση του εθνικού εδάφους. Ήταν πάνω από όλα αγώνας προάσπισης της ατίμητης πολιτισμικής κληρονομιάς των Ελλήνων. Αγώνας του πνεύματος και του πολιτι-σμού εναντίον της βαρβαρότητας. Γιατί πεποίθηση των τιμημένων μαχητών της Πίνδου ήταν, ότι τα σπουδαία και αθάνατα πνευματικά επιτεύγματα, τα εμπνέονται και τα υλοποιούν ελεύθεροι  μόνον άνθρωποι. Υπήρξαν χρονικές περίοδοι που αρκετοί πολιτισμοί προσήγγισαν υψηλά επίπεδα ακμής Χάθηκαν όμως από το προσκήνιο της ιστορίας διότι η βάση τους δεν ήταν πνευματική, αλλά είχε ως κέντρο την ύλη. Ο μοναδικός όμως ελληνικός πολιτισμός, επέζησε διαχρονικά μεταλαμπαδεύοντας αξίες και γονιμοποιώντας τους άλλους πολιτισμούς, διότι ήταν πρωτίστως πολιτισμός του πνεύματος, του ήθους και της άμιλλας. Ελαυνόμενοι από αυτές τις αδαμάντινες ηθικοπνευματικές μας παρακαταθήκες, οι δοξασμένοι Έλληνες φαντάροι πάλεψαν, νικώντας το ανθρώπινο μέτρο στην παγωμένη Πίνδο, για να προασπίσουν τις προγονικές μας αξίες. Έτσι ο χαμένος ανθυπολοχαγός της Αλβανίας άφησε άσβηστο στον ιστορικού ρού, το αιματοβαμμένο από τα κρυοπαγήματα πέλμα του, στα άξενα και δυσπρόσιτα βουνά της Αλβανίας. Και έτσι δίδαξε την ανθρωπότητα πως η νίκη δεν στεφανώνει τους πολλούς. Αλλά αυτούς  που έχουν το σθένος και την ηθική αρετή, υπο αντίξοες συνθήκες, να μάχονται για ιδανικά και αξίες. Η ιερή ωστόσο μέρα της 28-ης Οκτωβρίου, δεν πρέπει να αποτελεί μόνο μέρα εορτασμού και ιστορικής μνήμης. Αλλά και γόνιμο έναυσμα περισυλλογής και προβληματισμού, για το πως πορεύεται ο ελληνισμός απέναντι στις νέες προκλήσεις που συνθέτουν το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον μας. Μέρα όπου με μέτρο και φρόνηση όλοι οι φορείς της πνευματικής και πολιτικής μας ηγεσίας, θα πρέπει να αναζητήσουν ένα modus vivendi, μέσω του οποίου με σοβαρότητα και ευθύνη, φαντασία και ρεαλισμό, θα οδηγήσουν την πατρίδα μας στη λεωφόρο της προόδου και της ευημερίας, πλάι στους άλλους προοδευμένους λαούς της Ευρώπης.Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί στις Ηλειακές εφημερίδες "ΠΑΤΡΙΣ" και "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ".

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                          
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 28 October 2017 | 11:56 am


Ο Πάνος Αβραμόπουλος αύριο Σάββατο, 28-10-17, ώρα 7:00 - 9:00 μ.μ. στον «Παραπολιτικά Fm 90,1» για το έπος του ‘40

Ο Πάνος Αβραμόπουλος αύριο Σάββατο, 28-10-17, ώρα 7:00 - 9:00 μ.μ. 
στον «Παραπολιτικά Fm 90,1» για το έπος του ‘40

 Αθηναίες και Αθηναίοι Χρόνια Πολλά, για την αυριανή ιερή ημέρα της εορτής του ΄40 ! 

Της εορτής της ηθικής μεγαλουργίας της αδάμαστη ελληνικής ψυχής και του ανένδοτου πατριωτισμού των Ελλήνων, που αντίπερα στη λογική και στην φυσική ερμηνεία των γεγονότων, πέτυχαν το ανέφικτο, πέτυχαν το λογικά ακατόρθωτο !!! Να κατανικήσουν τις πολυάριθμες σιδερόφραχτες μεραρχίες των Ιταλών μελανοχιτώνων και να γράψουν χρυσές σελίδες ηρωισμού, στο πάνθεον της παγκόσμιας ιστορίας. Εκεί στα παγωμένα βουνά της Πίνδου, που μια βροντερή ιαχή έσκιζε τον αέρα και ανέδυε την λεβεντιά της ελληνικής ψυχής ΑΕΡΑ !, ΑΕΡΑ !, ΑΕΡΑ !

Αείποτε αυτό ήταν το πεπρωμένο της φυλής μας, 
για να εξασφαλίσει στις επερχόμενες γενιές το ατίμητο αγαθό της ελευθερίας. Θυσίες, αίματα και άφατος ηρωισμός. Σε μιαν γνώριμη οδό …. «Ο αδελφός σου, δεν βρίσκεται πια εδώ, απάντησε ο τραγικός ΕΛΛΗΝΑΣ πατέρας στην επιστολή του προς τον έναν του στρατευμένο γιό, που ρωτούσε να μάθει που βρίσκεται ο αδελφός του…. Για πάντα πια στην ΟΔΟ ΗΡΩΩΝ !!!» Αυτή είναι η γνώριμη οδός για κάθε ΕΛΛΗΝΑ, όταν σημάνει η γνωστή ώρα της Ιστορίας…

Μαζί σας αύριο Σάββατο λοιπόν, 28-10-2017 και ώρα : 7:00 – 9:00 μ.μ. το βράδυ με τις «Κακές Παρέες» , τους αγαπημένους μας Χρήστο Φερεντίνο και Αθηναΐδα Νέγκα, για να μιλήσουμε για το ηρωικό έπος του ΄40.

Θα μιλήσουμε για την συμβολή της τέχνης, αλλά και των ανθρώπων της οικονομίας στον αγώνα

Την πολυεπίπεδη συμβολή της ελλαδικής εκκλησίας στο ηρωικό επίτευγμα των παγωμένων βουνών της Πίνδου

Για την έξοχη παρουσία και εκτέλεση από τους Γερμανούς, της κορυφαίας ελληνίδας αντιστασιακής ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Την ατίμητη προσφορά της ανώνυμης ελληνίδας, που πρόσφερε από κάθε μετερίζι στην αντίσταση.

Για την διάταξη των πολιτικών μας δυνάμεων, στα χρόνια της κατοχής

Για την ανάπτυξη των αντιστασιακών μας οργανώσεων

Τις γερμανόδουλες κυβερνήσεις της κατοχής

Αλλά και τα λάθη, που σε ένα περιβάλλον διασπαστικό της κοινωνικής αρμονίας κάποτε, οδήγησαν στον θάνατο αθώους ανθρώπους, όπως η τραγική Ελληνίδα ηθοποιός, Ελένη Παπαδάκη.

Όμως έναν κοινό παρανομαστή είχαν αυτές οι όμορφες ψηφίδες της ελληνικής εποποιίας του του ΄40, τα λόγια του κραταιού αρχηγού της νίκης Ουίνστον Τσώρτσιλ :

Κάποτε λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν γενναία
Εφεξής, θα λέμε ότι οι γενναίοι πολεμούν σαν  Έλληνες !!!

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
Αθήνα, 27-10-2017

Δημοσιεύθηκε στις 27 October 2017 | 10:00 pm



Δείτε αγγελίες στην πόλη/περιοχή Πύργος





Φιλικοί ιστότοποι:

tilegrafima.gr

ekklisiaonline.gr

7news.gr

Nea Smyrni Online

www.vimaorthodoxias.gr