Ειδήσεις &
Τοπικά Νέα

Ελλάδα   »   Ν. Ηλείας   »   Πύργος    »    Ειδήσεις & Τοπικά Νέα

Άγιος Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη

Άγιος Κωνσταντίνος και Αγία Ελένη

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Έχοντας σημαδέψει ανεξίτηλα την μακραίωνη ιστορία της Ορθοδοξίας, τόσον ο Άγιος Κωνσταντίνος που εισηγήθηκε και εφήρμοσε το περίφημο διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκίας – την δυνατότητα δηλαδή όλων των πολιτών της ρωμαϊκής τότε αυτοκρατορίας να πιστεύουν ελεύθερα σε όποιο λατρευτικό δόγμα θέλουν και να ασκούν συνάμα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα – όσο και η Αγία Ελένη που ανακάλυψε με τις ανασκαφές της στους Αγίους τόπους - Ιεροσόλυμα, τον σταυρό μαρτυρίου του Κυρίου, διάγοντας παράλληλα έναν ενάρετο και θεόπνευστο βίο, αναγορεύτηκαν απο την ορθόδοξη εκκλησία μας σε σπουδαίες μορφές της.

Η  Αγία Ελένη είδε το φώς της ζωής στο Δρέπανο της Βιθυνίας το 249 μ.Χ. σε μια φτωχή και ταπεινή οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν πανδοχέας. Πάραυτα η αγία Ελένη απο νεαρή ηλικία διακρίθηκε για την προσήλωσή της στα χριστιανικά ήθη και τον ενάρετο τρόπο ζωής της. Όταν συμπλήρωσε τα 21 της χρόνια το 270 μ.Χ. νυμφεύθηκε τον Κωνσταντίνο τον Χλωρό, που ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού. Στάθηκε δίπλα του πρότυπο συζύγου και τον ακολούθησε σε όλες τις εκστρατείες της αυτοκρατορίας που επεβάλλετο ο Χλωρός να συμμετάσχει. Και το 174 μ.Χ. λίγα χρόνια μετά τον γάμο τους απέκτησαν ένα γιο τον Άγιο Κωνσταντίνο.  Επέπρωτο απο την ιστορική μοίρα να γίνει ο Κωνσταντίνος, ο πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, αλλά και να αναγνωριστεί απο την ορθόδοξη εκκλησία μας ως αγία μορφή της.

Το φως της ζωής ο Άγιος Κωνσταντίνος το είδε στην Ναϊσσό – σημερινή Νίσσα της Σερβίας. Έλαβε απο την μητέρα του Ελένη ευλαβική παιδεία, που τον μεγάλωσε με ξεχωριστή ηθική φροντίδα, διδάχτηκε τα γράμματα απο επιφανείς δασκάλους της εποχής, ενώ ο πατέρας του τον μύησε στα μυστικά της στρατιωτικής τέχνης. Και οι τρείς αυτές κύριες κατευθυντήριες προεξαρχόντος του χριστιανικού του ήθους, ήταν που επικαθόρισαν τα ύστερα βήματα του Κωνσταντίνου στην ζωή.

Το 293 μ.Χ. θα αποτελέσει ένα σημαντικό ορόσημο στην οικογένεια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο αυτοκράτορας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας Διοκλητιανός, τοποθετεί τον Κωνσταντίνο τον Χλωρό, Καίσαρα των δυτικών επαρχιών, ήτοι Ισπανίας, Γαλατίας, Βρετανίας. Ωστόσο το πρωτόκολλο απαγόρευε στους ανώτατους αξιωματικούς της αυτοκρατορίας, να είναι παντρεμένοι με γυναίκες ταπεινής κοινωνικής καταγωγής. Έτσι ο Κωνσταντίνος ο Χλωρός αναγκάστηκε να διαζεύξει μετά απο 23 εγγάμου βίο την Αγία Ελένη και παντρεύτηκε μια γυναίκα μεγαλοαστικής καταγωγής της εποχής την Θεοδώρα.

Ωστόσο ο Άγιος Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη παρέμειναν στο αυτοκρατορικό περιβάλλον του Διοκλητιανού. Ο Άγιος Κωνσταντίνος μάλιστα με την διαρκή εκπαίδευση και επιμόρφωσή του, θα εξελιχθεί σε υψηλού επιπέδου στρατιωτική φυσιογνωμία του Διοκλητιανού και σιγά σιγά θα ανεβαίνει όλα τα υψηλά σκαλοπάτια της ιεραρχίας. Αφότου μάλιστα συμμετάσχει σε πλήθος πολεμικών επιχειρήσεων και των αυτοκρατορικών εκστρατειών, το 306 μ.Χ. ανεβαίνει στο ύπατο αξίωμα και ανακηρύσσεται Καίσαρας των Δυτικών Επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Λίγο αργότερα και αφού επιτύχει και μια λαμπρή στρατιωτική νίκη, επι του Καίσαρα των Ανατολικών Επαρχιών Λικίνου, το 324 μ.Χ. στην Ανδριανούπολη, καταλαμβάνει τον θρόνο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Την λαμπρή και υψηλού πολιτικού και στρατιωτικού ήθους παρουσία του Μεγάλου Κωνσταντίνου στον θρόνο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, θα σημαδέψουν ανεξίτηλα δυο σημαντικά γεγονότα. Το πρώτο είναι όπως προαναφέραμε η υπογραφή του Διατάγματος των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκείας το 313 μ.Χ., όπου και απάλλασσε τους χριστιανούς πολίτες της επικράτειάς του, απο το άγος των ανελέητων μέχρι πρότινος διωγμών, με την δυνατότητα ελεύθερης και απρόσκοπτης πλέον άσκησης των λατρευτικών τους καθηκόντων και το δεύτερο είναι η μεταφορά της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, απο την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Το γεγονός αυτό μάλιστα θα αποτελέσει την απαρχή της παγκόσμιας τότε πνευματικής και πολιτισμικής ακμής του Βυζαντίου, με 10 ακόλουθους αιώνες μεγαλουργού πνευματικής ακτινοβολίας. Και κατά μια περίεργη ιστορική συμμετρία μάλιστα, στα χέρια ενός Κωνσταντίνου θα γεννηθεί η κραταιά Κωνσταντινούπολη και στα χέρια ενός Κωνσταντίνου επίσης του Παλαιολόγου, 10 αιώνες αργότερα θα πέσει το 1453 μ.Χ.

Αφότου ο γιός της Μέγας Κωνσταντίνος ανέλαβε το αξίωμα του αυτοκράτορα, η Αγία Ελένη, προσέφυγε στους Αγίους Τόπους – Ιεροσόλυμα για να διερευνήσει τα μέρη που έζησε και δίδαξε ο Ιησούς, να τα προβάλει και να τα αναδείξει.  Στην μακρά της αυτή πορεία που ήταν συνάμα και ηθική ευχαριστεία πρός την θεία δύναμη που είχε καταξιώσει τον γιό της στο ύπατο αξίωμα της αυτοκρατορίας, η Αγία Ελένη έχτισε εκκλησίες, Μοναστήρια, διεξήγε ανασκαφές και βρήκε τον σταυρό Μαρτυρίου του Ιησού. Οι δυο κεντρικοί μάλιστα ναοί της Αναστάσεως και της Γεννήσεως στα Ιεροσόλυμα, είναι επιτεύγματα της ευλαβούς ηθικά δημιουργίας της Αγίας Ελένης. Έχοντας τάξει σκοπό στην ζωής της, την ανάδειξη των τόπων στους οποίους δίδαξε και μαρτύρησε ο Χριστός μας, η Αγία Ελένη έμεινε μόνιμα στη Νικομήδεια, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 80 ετών το 329 μ.Χ., απαρέγκλιτα προσηλωμένη με τον ενάρετο χριστιανικό βίο της, στην Ορθοδοξίας μας. Αλλά και ο Μέγας Κωνσταντίνος, που παρήγε ένα εμπνευσμένο και πολυεπίπεδο αυτοκρατορικό έργο, κεντρικός πυρήνας του οποίου ήταν η συμπόρευση με το χριστιανικό ήθος, λίγο πριν φύγει απο την ζωή, βαπτίσθηκε χριστιανός. Εξεμέτρησε το ζην σε ηλικία 63 ετών, το 337 μ.Χ. στις 21 Μαΐου. Η ορθόδοξη εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Μέγα Κωνσταντίνου όπως εξάλλου ονομάστηκε για τα μεγαλουργά ηθικά επιτεύγματά του και της άξιας και ενάρετης μητέρας του Αγίας Ελένης, κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου. 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 20 May 2018 | 10:08 pm


Κεντρικό άρθρο μου στην εφημερίδα "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της 19-5-18

Κεντρικό άρθρο μου στην εφημερίδα "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ της 19-5-18


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 20 May 2018 | 10:25 am


Κεντρικό άρθρο μου στην Β΄αρχαιότερη καθημερινή ελληνική εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ", της 13-5-18

Κεντρικό άρθρο μου στην Β΄αρχαιότερη καθημερινή ελληνική εφημερίδα 
"ΠΑΤΡΙΣ", της 13-5-18


Δημοσιεύθηκε στις 20 May 2018 | 10:07 am


Θα αλλάξουμε νοοτροπία;

Θα αλλάξουμε νοοτροπία;

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Είναι έκδηλη σε κάθε έκφανση της κρατικής μηχανής η ανεπάρκεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν υπάρχει ένα πεδίο στο οποίο μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να επιδείξει κάποια επιτεύγματα. Από τα υπουργεία έως την ΕΡΤ, το καθοριστικό κριτήριο για την άσκηση της διοίκησης είναι τα «δικά μας παιδιά» και οι συγγενείς. Εκεί καταναλίσκεται όλη η φιλοσοφία του management. Στην πραγματικότητα το κράτος διοικείται από έναν εσμό κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και από άλλον έναν συγγενών τους.  Το γεγονός ότι η κρατική διοίκηση δεν έχει καταρρεύσει, οφείλεται σε ένα 15% περίπου ευσυνείδητων και επαρκών υπαλλήλων, που δουλεύουν παραγωγικά με υψηλό ήθος και που  αγόγγυστα δέχονται να σηκώσουν το δυσβάσταχτο φορτίο της ανεπάρκειας των υπολοίπων. Αν έλλειπαν αυτά τα στελέχη η κρατική μηχανή θα παρέλυε. Ορισμένοι υπουργοί που έχουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, τους αναζητούν και στηρίζονται επάνω τους – έστω και αν διαφωνούν πολιτικά μαζί τους -  για να «τρέξουν» τα υπουργεία τους, ενώ κάποιοι άλλοι επιλέγουν να συνεργάζονται με κομματικούς, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Προβάλλει όμως το ερώτημα πόσο θα αλλάξει αυτή η νοσηρή νοοτροπία, όταν θα έλθει η νέα κυβέρνηση. Ο πρόεδρος της «Νέας Δημοκρατίας» γνωρίζει αυτές  τις δυσπλασίες και διατείνεται ότι θα αλλάξει τα πράγματα. Όμως δεν έχουν την ίδια γνώμη και τα στίφη των κομματικών στελεχών, τόσο της «Νέας Δημοκρατίας», όσο και του ΠΑΣΟΚ, που με αδημονία προσμένουν να διοριστούν στις διοικήσεις των κρατικών οργανισμών,  στα νοσοκομεία και σε άλλα κρατικά επίζηλα πόστα, σε μια αυριανή δική τους συγκυβέρνηση. Το χειρότερο δε όλων αυτών, είναι η νοοτροπία με την οποία είναι διαποτισμένα αυτά τα κομματικά στελέχη, τα οποία έχουν σαν κεντρικό τους πολιτικό κοσμοθεώρημα, τις εξυπηρετήσεις των ημετέρων. Κακά τα ψέματα, δεν μπορεί από μόνη της μια ηγεσία, να αλλάξει τέτοιες δεκαετιών, ενσταλαγμένες αντιλήψεις. Η ευκαιρία – πρόκληση λοιπόν είναι μεγάλη για τα κόμματα που θα διεκδικήσουν αύριο την εξουσία. Έχουν το πολιτικό σθένος να δεσμευτούν προεκλογικά, ότι δεν θα αλώσουν το κράτος και ότι θα εφαρμόσουν απαρέγκλιτα αξιοκρατικά κριτήρια; 

Υποτεθείστω όμως, ότι καταφέρνουν να ξεπεράσουν αυτές τις κομματικές στρεβλώσεις. Από πια χοάνη σήμερα της αγοράς θα αναζητήσουν άξιους τεχνοκράτες, για να δημιουργή-σουν τις προϋποθέσεις της ανασυγκρότησης και να κάνουν την υπέρβαση;  Ο λαϊκισμός που επικράτησε τα τελευταία χρόνια, συμπαρέσυρε τους μισθούς άξιων κρατικών στελεχών στο ναδίρ. Και όχι μόνον αυτό ! Ελλοχεύει ο κίνδυνος του εισαγγελέα, αλλά και η δημόσια δια-πόμπευση, στις στήλες κάποιου site. Συνεπώς για να μπούν στο «παιχνίδι» της ανασυγκρό-τησης αυτοί οι άνθρωποι, θα πρέπει να τους εξοπλίσουμε θεσμικά κατάλληλα, για να είναι μην είναι ανυπεράσπιστοι, βορά, του κάθε αντισυστημικού καταδότη ! Και να μην ευτελίζε-ται η αξιοπρέπεια, σε αδυναμία, στις μυλόπετρες της άναρχης και ζωώδους σημερινής δημόσιας ζωής. Διαφορετικά θα ξαναζήσουμε τις ίδιες θλιβερές και νοσογόνες ιστορίες, της άλωσης του κράτους από τις κομματικές στρατιές. Και θα πάνε και πάλι στράφι, οι οδυνη-ρές μνημονιακές θυσίες του ελληνικού λαού ! Εν κατακλείδι, θα αλλάξουμε νοοτροπία; 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                       


www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 19 May 2018 | 8:55 am


Η Γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού

Η Γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Στίγμα ανεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού, η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια απο τις οδυνηρότερες στιγμές μας, υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία. Πολύ έγλωττα εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την επικράτεια των Τούρκων, πάντα υπήρχε μια κηλίδα αίματος για να θυμίζει την βάρβαρη παρουσία τους». Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων, στην δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας. Αλλά ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στον όρο γενοκτονία. Ο όρος αυτός εισήχθη με επίσημο τρόπο στο δημόσιο διάλογο, μέσα απο την ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης, που εκδίκασε τα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής ηγεσίας το 1945. Και ο όρος αποδίδει την μεθοδευμένη εξολόθρευση μιας φυλετικής, θρησκευτικής, ή εθνικής ομάδας. Αποτελεί ένα έγκλημα ειρηνικής περιόδου.Το κίνητρο για την γενοκτονία μιας ομάδας δεν είναι η εμπλοκή της σε πολεμικές ενέργειες, αλλά τα εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά που φέρει. Και στην προκείμενη πρίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, η ιδιότητα που επέσυρε την δολοφονία τους ήταν ότι ήσαν έλληνες και χριστανοί. Ας δούμε όμως εξελικτικά την πορεία του ποντιακού ελληνισμού, μέχρι την διάπραξη της γεντοκτονικής εξόντωσής του.

Απαρχή της εξόντωσης των ελλήνων του Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα απο την άλωση της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Απο αυτό το ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπάθειες εξισλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του 17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.

Η δεύτερη περίοδος εκκινά στα μέσα του 17-ου αιώνα και εκτείνεται μέχρι το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου σ΄ ότι αφορά την συμπεριφορά των Τούρκών, είναι η θρησκευτική βία που ασκούν στους χριστιανικούς πληθυσμούς του Πόντου και κατατείνει στον εξισλαμισμό των  Ελλήνων. Και πράγματι σε σημαντικό βαθμό, οι Τούρκοι κατορθώνουν να εξισλαμήσουν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, προσβλέποντας στην πολιτική ποδηγέτηση των ελλήνων του Πόντου.

Η τρίτη και τελευταία περίοδος αποπερατώνεται το 1922 όπου και κλιμακώνεται η γενοκτονία και επιμερίζεται σε δυο υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος εκκινά με την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια των διοικητικών αρχών της Τουρκίας να εφαρμόζουν αντιδημοκρατικούς νόμους εις βάρος των ελλήνων, με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης και δημιουργικής παρουσίας τους στον Πόντο. Η δεύτερη υποπερίοδος εκκινά το 1908 και κύριο γνώρισμά της έχει την ραγδαία ανάπτυξη του τουρκικού πληθυσμού με γεωμετρική πρόοδο, στην περιοχή του Πόντου. Πάραυτα όλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει απο την άλωση της Σαμψούν-τας, δεν έχουν επιφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, που είναι η εκδίωξη και η εθνολογι-κή αλοίωση του ελληνισμού του Πόντου. Έτσι το κίνημα των Νεοτούρκων με αρχηγό τιν χαρισματικό Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που εν των μεταξύ έχει ανελιχθεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, προβληματίζεται στην εφαρμογή της τελικής λύσης, που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είναι άλλη απο την συστηματική ομαδική δολοφονία των Ποντίων. 

Το σχέδιο ωστόσο για την γενοκτονία των Ποντίων καταστρώνεται απο τους Νεότουρκους το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και θα ολοκληρωθεί απο τον ηγέτη των Νεοτούρκων Κεμάλ πασά, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της δολοφονίας των Ποντίων θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη – τραγική ειρωνεία – στο διεξαχθέν Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1889.Κεντρικό μέλημα της απόφασης του συνεδρίου τότε, ήταν η κάθαρση της  Μικράς Ασίας απο τις διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχός της απο τους Νεότουρκους, που κατ΄επίφασιν ευαγγελίζονταν τον εκδημοκρατισμό και τις μεταρρυθμί-σεις, στην υστερούσα Τουρκία του Σουλτάνου. Την αποφασισθείσα εθνοκάθαρση των Ποντί-ων, οι Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού πληθυσμού των Ποντίων απο 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (amele taburu). Με την μεθόδευση αυτή οι Τούρκοι έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στο στρατό, σε κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις κ.λ.π. στα βάθη της ανατολής και εκεί τεχνηέντως τους εξόντωναν με την πείνα, τα βασασνιστήρια, τις κακουχίες και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζώντας και δουλεύοντας σε απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την τελευταία τους πνοή και τα κόκαλά τους, στα περιβόητα «τάγματα εργασίας». Τα «amele taburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού τότε στην ανθρωπότητα και ονομάστηκαν χαρακτηρισικά «Λευκή Σφαγή» (Massacre Blanc).

Στο ίδιο μήκος κύμματος τρομοκρατίας οι Τούρκοι με έντεχνο τρόπο έθεταν δεσμευτικούς φραγμούς στους έλληνες να ασκήσουν τα επαγγέλματά τους, ενώ απαγόρευαν συνάμα στους μουσουλμάνους να συνεργάζονται επαγγελματικά με τους έλληνες. Και προεβλέπετο ποινή απο τις στρατιωτικές αρχές, για όσους παρενέβαιναν τον νόμο. Ενώ την ηθική τρομοκρατία των Ελλήνων, συνόδευαν συγκροτημένες επιθέσεις στα ελληνικά χωριά, φόνοι, βιασμοί, ληστείες, απαγχονισμοί, και κάθε είδους βιαιοπραγία. Παρεπόμενο αυτών των εξοντωτικών μεθοδεύσεων που προμήνυαν και τις επερχόμενες μαζικές δολοφονίες, ήταν να εξαναγκαστούν πολλοί έλληνες να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες του Πόντου και των Μικρασιατικών παραλίων. Αλλά και σ΄αυτή την φυγή τους πρός την ελευθερία, οι Τούρκοι φρόντιζαν με καλοσχεδιασμένες μεθοδεύσεις να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Τους απαγόρευαν κατά την φυγή τους, να πάρουν μαζί τους έστω και στοιχειώδη χρειαζούμενα για το ταξίδι απο τα υπάρχοντά τους. Το αποτέλεσμα άφευκτο. Πείνα, σωματική και ηθική εξάντληση, θάνατος. Σύνδρομη και διαπλαστική της δολοφονικής αυτής μεθόδευσης των Τούρκων είναι μια έκθεση της ελληνικής πρεσβείας του Ιουνίου του 1915 που αναφέρει «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ...».  

Εμφανής πρόθεση των Τούρκων ήταν με τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τους πυρπολισμούς και την τρομοκρατία, να επιτύχουν την εθνολογική κάθαρση των ελληνικών περιοχών και να επιτευχθεί έτσι ο πλήρης εκτουρικισμός τους. Έχει σημάνει ήδη η ώρα του αφανισμού των ελλήνων. Τραγικό ιστορικό ορόσημο το 1919, οπότε και ξεκινά ο μεθοδευμένος πολυεπίπεδος και περισσότερο βίαιος απο ποτέ, διωγμός των ελλήνων. 

Στις 19 Μαίου ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά η δεύτερη βιαιότερη περίοδος της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Ο Κεμάλ που διψά για αίμα και διάστικτος απο μίσος εναντίων των ελλήνων καθώς είναι, με την αρωγή του νεοτουρκι-κού κομιτάτου, ιδρύει την μυστική οργάνωση «Mutafai Milliye»  και ενσπείρει το μίσος εναντίων των ελλήνων. Ρίχνονται τα σχέδια του ολοκληρωτικού αφανισμού του Ποντιακού ελληνισμού. Είχε παρέλθει το διάβα ολόκληρων αιώνων, μετά την ιστορικά οδυνηρή κατάληψη της Σαμψούντας  και ωστόσο είχαν μείνει άσβεστες οι εστίες του ελληνισμού στον Πόντο και την Ιωνία. Και τώρα μόλις σε λίγα χρόνια, ο Κεμάλ κατόρθωνε να αφανίσει τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας και μαζί τους έναν πολιτισμό που είχε αποτυπώσει αδρά τον ίσκιο του στην οικουμένη. Απέλπιδα οδός σωτηρίας για τους τραγικούς έλληνες του Πόντου απέναντις στις φρυκαλέες βιαιότητες των Τούρκων εναντίον τους, ήταν η οργάνωση αντάρτικου και η καταφυγή στα βουνά για να τους πολεμήσουν. Και να προστα-τεύσουν έτσι στον βαθμό που ήταν εφικτό, τους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Και είναι βέβαιον ότι τα αθώμα θύματα της τουρκικής γενοκτονικής θηριωδίας, θα ήταν κατά πολύ περισσότερα, αν το γενναίο αντάρτικο που οργανώθηκε στα βουνά, απο ατόμητους ήρωες του Πόντου, δεν έθετε στοιχειωδώς φραγμό στις αιμοσταγείς επελάσεις των Τούρκων στα ελληνικά χωριά. 

Αφότου ο Κεμάλ ανήλθε στη εξουσία οι θηριωδίες των Τούρκων και οι διωγμοί προσέλαβαν πολύ μεγαλύτερη έκταση. Προκειμένου μάλιστα να διευκολυνθεί στο εθνοκτόνο κατά των ελλήνων έργο του, συστήνει στα χωριά του Πόντου τα περίφημα «έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας» παρωδία δικαστηρίων προφανώς, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκα-ζαν τους τοπικούς ηγέτες των Ποντίων, ως «εχθρούς της Τουρκίας» και εν συνεχεία με τον μανδύα της νομιμοφάνειας τους οδηγούσαν στην εκτέλεση. Και δυστυχώς με την θανάτωση και των τελευταίων εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, ο ποντιακός ελληνισμός όδευε στο τέλος του. Η φοβερή γενοκτονία στον Πόντο, ήταν απόρροια του σχεδίου του τουρκικού εθνικισμού για κάθαρση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, απο τις γηγενείς εθνότητες. Και το τρομερό αυτό σχέδιο ευοδώθηκε με την γενοκτονία των χριστιανικών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων που για αιώνες ζούσαν σ΄αυτές τις περιοχές. Όσοι γλίτωσαν απο το φονικό λεπίδι των αιμοσταγών τσετών του Κεμάλ, εξωθήθηκαν σε βαίαη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών στον Πόντο και στην Ιωνία. Ενώ για τους Κούρδους που συνέχισαν να μένουν στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως μουσουλμανικές εθνότητες, τους επεβλήθη ο αναγκαστικός εκτουρκισμός τους. Οι αριθμοί σ΄ ότι αφορά τους ελληνικούς πληθυσμούς στον Πόντο είναι πολύ εύγλωττοι και χαρακτηριστικοί των μαζικών φόνων-γενοκτονίας που έλαβαν χώρα. Λίγο πρίν τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο ο Πόντος αριθμούσε 700.000 έλληνες. Και με το πέρας του 1923 είχαν δολοφονηθεί 353.000 άτομα.

Μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην τραγική γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι ότι οι Ρώσοι συνέδραμαν πολιτικά το κίμημα των Νεοτούρκων και τον Κεμάλ, ιδίως κατά τα πρώτα στάδια της προσπάθειας εδαραίωσής τους. Η πολιτική αυτή στήριξη ίσως να ήταν στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, δοθέντος ότι το παντουρκικό κίνημα που υπήρξε πολύ ανθηρό στην Σοβιετική Ένωση την περίοδο έκσπασης της Οκτωβριανής επανάστασης, προσέτρεξε ηθικά και πολιτικά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Παρείχαν λοιπόν πολιτική στήριξη οι Ρώσοι στους Νεοτούρκους, ενώ τους προμήθευαν, με όπλα, χρήματα, αλλά και στρατιωτική τεχνογνωσία με υψηλού επιπέδου στρατιωτικούς συμβούλους. Ο ιθύνων μάλιστα στρατιωτικά νούς της αντεπίθεσης των τουρκικών  στρατευμάτων εναντίον των ελληνικών το 1921, ήταν ο Μ. Φρούνζε στρατιωτι-κός εντεταλμένος των Ρώσων. Και μ΄ αυτή την έννοια οι μαρτυρίες του για τις σφαγές που έλαβαν χώρα έχουν ξεχωριστή βαρύτητα.

Με παραστατική ενάργεια λοιπόν ο Μ. Φρούνζε γράφει στην μαρτυρία του «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου». Σχολιάζοντας ακόμα ο Φρούνζε τις ωμότητες καις τους φόνους των τουρκικών αποσπασμάτων σημειώνει εστιάζοντας στην πολιτική του Τοπάλ Οσμάν «...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή».  

Για τους απίστευτης έκτασης φόνους που έλαβαν χώρα στην Σαμψούντα είχε ενημερωθεί και ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα Αράλοβ απο τον στρατηγό Φρούνζε. Ο τελευταίος του διεμήνυσε ότι είχε δει αμέτρητους έλληνες που είχαν δολοφονηθεί «βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες - γέρους, παιδιά, γυναίκες». Ενημέρωσε ακόμα τον Αράλοβ ότι θα έρχονταν αντιμέτωπος με πλήθος δολοφονημένων Ποντίων, τους οποίους είχαν βαίαια σύρει απο τα σπίτια τους στου δρόμους και τους είχαν φονεύσει εκεί. Ο σοβιετικός πρέσβης Αράλοβ προφανώς θορυβημένος και αισθανόμενος ενοχές για την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, είχε θίξε το θέμα σε συνομιλία του με τον ίδιο τον Κεμάλ. Σημειώνει ο Αράλοβ αποκαλυπτικά «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ αντιπαρήλθε τις αρνητικές δοαπιστώσεις του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορη-θούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία...». 

Αλλά πολύ παραστατικός για τους ανηλεείς φόνους των Τούρκων κατά των Ποντίων είναι ο Φρούνζε στο βιβλίο του «Αναμνήσεις απο την Τουρκία». Σχολιάζει «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωραίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου». 

Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του Ποντιακού ελληνισμού στίγμα ανεξάλειπτο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των μειονοτήτων, της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα περίπου απο το ασύλληπτο αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων, αρνείται εμμανώς να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, πολλώ μάλον που διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγιές που διέπραξε εναντίον των Ποντίων οι Τούρκοι, τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου. Η οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του Ποντιακού ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα. 

Αλλά απελπιστικά καθυστερημένη έναντι του ιστορικού της χρέους πρός την πατρίδα και τον Ποντιακό ελληνισμό, υπήρξε και η μακαρίως υπνώτουσσα ελληνική πολιτεία, Που χαμένη μέσα στους δαιδάλους των λεπταίσθητων – και εν τέλει αναποτελεσματικών ως η ζωή αποδεικνύει, διότι παραφράσσοντας τον παροιμιόμυθο «Ο Τούρκος και αν εγέρασε και αν άλλαξε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την κεφαλή του» -  διπλωματικών ισορροπιών  και στα αβυσσαλέα ακόλουθα φοβικά της σύνδρομα, απέφευγε επιμελώς να αναγνωρίσει επίσημα των Γενοκτονία των Ποντίων. Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ δεκαετίες και να φθάσουμε στο 1994, για να ψηφίσει στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, την 19 Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των ελλήνων του Πόντου την περίοδο (1916-1923). Και έτσι έστω και καθυστηρημένα αποκατάστηθε ιστορικά το αδικοχαμένο αίμα του Ποντιακού ελληνισμού, που στα βάθη της Ασίας για αιώνες πολιτισμικά προβάδιζε και διεκήρυτε έργω και όχι λόγω, την ηθική και πνευματική ευημερία των Ελλήνων. Παράλληλα όμως αποκαταστάθηκε και η θρυμματισμμένη ιστορική ενότητα του ελληνισμού. Η άμβλυνση και ηθική απομείωση της οποίας, στόχευε ευθέως απο οργανωμένα εθνομηδενιστικά συμφέροντα του εξωτερικού – οι ρίζες των οποίων φθάνουν στα πολυπόλοκαμα, παγκόσμια χρηματο-πιστωτικά δίκτυα διακυβέρνησης του σύγχρονου κόσμου – στην ιστορική και γεωγραφική συρρίκνωση του ελληνισμού. Αναδεικνύοντας με την αποκατάσταση αυτή για μια ακόμη φορά, σε έναν κόσμο διαρκώς εξελισσόμενο, ότι ο κενρικός πυρήνας της πνευματικής και πολιτισμικής του εκπόρευσης, είναι πάντα ελληνικός.

Οι Έλληνες του Πόντου, με τον μαρτυρικό τους θάνατο-Γενοκτονία στις προαιώνιες πατρογονικές εστίες της ευλογημένης γης του Πόντου και της Ιωνίας, διατράνωσαν στην αχανή λεωφόρο του χρόνου, την πολιτισμική και πνευματική αλκή του ελληνισμού. Σήμερα πολύ περισσότερο απο ποτέ, που ο ελληνισμός κλυδωνίζεται απο την επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία, με την επαγόμενη πολιτισμική και πνευματική μας κατάπτωση, οφείλουμε να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις, απο την ιστορικά μεγαλουργό παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και να προβούμε σε μια δυναμική πολιτισμική και ηθικοπνευματική αντεπίθεση, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Το οφείλουμε πάνω απο όλα στο ηρωϊκό αίμα των μαρτύρων του έθνους μας, των αλησμόνητων ακριτών της γλυκιάς πατρίδας του Πόντου.  

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 17 May 2018 | 10:09 pm


Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 12-5-2018, για τους πρωτοστάτες της Κυπριακής ανεξαρτησίας, Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.

Κεντρικό άρθρο μου στο εβδομαδιαίο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της 12-5-2018, για τους πρωτοστάτες της Κυπριακής ανεξαρτησίας, Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου.


















www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 16 May 2018 | 1:56 pm


Σταύρος Ξενίδης Αυτό το «ανέσπερο φως» !!!

Σταύρος Ξενίδης
Αυτό το «ανέσπερο φως» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Δίχασε τον καλλιτεχνικό του βίο, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κάνοντας συνάμα το πέρασμά του και απο την μικρή οθόνη, τόσο στο πεδίο της κωμωδίας, όσο και του δράματος με ξεχωριστή επιτυχία και σημάδεψε ανεξάλειπτα τα καλλιτεχνικά μας δρώμενα, αποτελώντας ένα σημαντικό ηθικό κεφάλαιο της πολιτισμικής μας δημιουργίας. Προικισμένος με βαθύ λυρικό κύτταρο και υποκριτική δεινότητα ο Σταύρος Ξενίδης, απέδωσε με εσωτερική ένταση και ηθική εμπνοή τους ρόλους που υποδύθηκε και μας χάρισε σπάνιες ερμηνείες. Άλλοτε σαν στοργικός πατέρας - στην τηλεοπτική μεταφορά του αριστουργήματος του γίγαντα της γραμματολογίας μας Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου «Αστροφεγγιά» - «Θάνος» του τραγικού ήρωα «Άγγελου Γρανούζη» (Αντώνης Καφετζόπουλος) αποδίδοντάς μας σπάνιους δραματικούς τόνους, κάποτε σαν μονάκριβος φίλος «συνταγματάρχης Χαράλαμπος» του θρυλικού Αντωνάκη Κοκοβίκου (Γιώργος Κωνταντίνου) που τον συμβουλεύει να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς του και να παντρευτεί την αξιαγάπητη «Ελένη» (Μάρω Κοντού σε μια έξοχη ερμηνεία της) στην «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», ενίοτε σαν Ιωάννης Κωλέτης στην θρυλική επίσης ταινία «Μαντώ Μαυρογέννους», που μηχανεύεται με την δολιότητα των προκρίτων, την πολιτική υπονόμευση του πρίγκιπα Υψηλάντη (Πέτρος Φυσσούν), ο έξοχος Σταύρος Ξενίδης μας συγκλόνισε ηθικά με το ανεπανάλητο υποκριτικό του τάλαντο. Για να θυμηθούμε τέλος και την μοναδική ερμηνεία του στην επική δημιουργία του Ερρίκου Ανδρέου – με τον γαλαξία όλων των σπουδαίων ελλήνων ηθοποιών -  «Παπαφλέσσας», όπου υποδύεται τον πρόκριτο Χριστόφορο Περαιβό, ο οποίος ξεσκεπάζει το πάθος και τη δίψα του Παπαφλέσσα (Δημήτρης Παπαμιχαήλ), για να ξεκινήσει άμεσα η επανάσταση των Ελλήνων, αντίπερα στις βουλές των προκρίτων. Έχεται χαρτί απο τον Υψηλάντη που υποδεικνύει να ξεκινήσουμε ρωτάει ο Σταύρος Ξενίδης τον Παπαφλέσσα; Ναί απαντά ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ νοερά, προσπαθώντας να εκβιάσει την απόφαση των προκρίτων στην Βοστίτσα-Αίγιο. Επειδή έχω και εγώ ένα αντίστοιχο χαρτί απο τον Υψηλάντη, παρακαλώ «να αντιπαραβάλουμε τας υπογραφάς», δευτερολογεί ο Σταύρος Ξενίδης. Και όταν απο την σύγκριση διαφαίνεται το τέχνασμα-ψεύτικη υπογραφή του πολυμήχανου ρασοφόρου, που ο πόθος της ελευθερίας του τρυπά σαν πύρινη ρομφαία την καρδιά, ο Χριστόφορος Περαιβός του λέει με κυνισμό, «Λυπάμαι ειλικρινώς Αρχιμανδρίτα» !!! Αξέχαστες ερνηνείες οι οποίες θα μένουν για πάντα άσβεστες στην καρδιά μας, ως φωτεινά καλλιτεχνικά ορόσημα. Είχε το σπάνιο χάρισμα ο Σταύρο Ξενίδης, με την λεπταίσθητη ψυχοσύνθεσή του, αλλά και τον εσώψυχο λυρικό του κραδασμό, να αναδύει όλους τους ηθικούς ηριδισμούς της ανθρώπινης ψυχής. Για τούτο καίτοι στην πλειονότητα των ρόλων του έπαιζε σαν δευτεραγωνιστής, τελικά κατόρθωνε με την υποκριτική του πληρότητα και την εσωτερική του ένταση, να αποσπάσει το μεγάλο χειροκροτήμά μας και να χρηστεί απο το κοινό, ως ένας δεύτερος πρωταγωνιστής του έργου.

Ο μεγάλος μας ηθοποιός που κατά βάση στο φάσμα της κωμωδίας διήνυσε την μακρά του σταδιοδρομία, είδε το φως της ζωής το 1924 στην Κωνσταντινούπολη, αποτελώντας παιδί του ξεριζωμένου μικρασιατικού ελληνισμού. Ήλθε με την οικογένειά του στην Αθήνα και έλαβε τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές στο πρότυπο Σχολείο της «Λεοντείου», που ήταν και είναι απο τα περίσεπτα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Με την αποπεράτωση της γυμνασιακής του εκπαίδευσης, έλαβε θεατρική παιδεία στην Σχολή Θεάτρου Τέχνης του μεγάλου δασκάλου και θεατρανθρώπου Καρόλου Κούν και το 1944 αποπερατώνοντας τα μαθήματα υποκριτικής, θα ξεκινήσει τη μακρά θεατρική του πορεία. 

Το καλλιτεχνικό ορμητήριο μέσα απο το οποίο ο Σταύρος Ξενίδης, θα ξεδιπλώσει το σπουδαίο υποκριτικό του τάλαντο, ήταν το θέατρο του Κώστα Μουσούρη, στο οποίο πρωταγωνίστησε για δυο δεκαετίες, του ΄50 και του ΄60. Η υποκριτική του παρουσία εκεί ήταν πολυδύναμη, εξακτίνωσε στο θεατρόφιλο κοινό το καλλιτεχνικό του κύρος και ολοκληρώθηκε υποκριτικά σαν θεατρική οντότητα. Όμως πέρα απο την σπουδαία υποκριτικη του παρουσία, ο μοναδικός Σταύρος Ξενίδης ξεχώριζε και για το ευγενές κοινωνικό του ήθος στο θέατρο Μουσούρη, που τον είχε καταστήσει το πιο αξιαγάπητο πρόσωπο του θεάτρου. Συγκινημένος για την συνεργασία τους και για το αδαμάντινο κοινωνικό του ήθος, ο θιασάρχης Κώστας Μουσούρης αναφέρει στο βιβλίο του Μίλτου Λιδωρίκη «Κώστας Μουσούρης-Πάθος θεάτρου», «Οταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Στην σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε την μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας".

Πρόβα τζενεράλε στο σανίδι ο Σταύρος Ξενίδης έκανε το 1944 στην παράσταση «Βυθός» και σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κούν, ενώ εγγράφεται στα Μητρώα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ). Το ίδιο έτος υποδύεται τον ρόλο του Τροφίμωφ στον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχωφ και σε σκηνοθεσία επίσης του Καρόλου Κούν. Το 1945 ξεκινά συνεργασία με το σπουδαίο επίσης θέατρο της εποχής, της μεγάλης μας θεατρανθρώπου κυρίας Κατερίνας, που υπήρξε φυτώριο στην κυριολεξία εκκολαπτόμενων θεατρικών ταλέντων. Στον θίασό της θα παραμείνει μέχρι το 1950 και θα συμμετέχει σε σπουδαίες παραστάσεις του κλασικού δραματολογίου. Το 1950 θα έχει μια θεατρική παρουσία με το θεατρικό σχήμα του Αδαμάντιου Λαιμού και έκτοτε όπως προαναφέραμε, ξεκινά την καταιγιστική παρουσία του στο θέατρο Μουσούρη για 25 ολόκληρα χρόνια, που είναι το καλλιτεχνικό του ορμητήριό. Στην δύση της θεατρική του καριέρας θα συνεργαστεί με τα θεατρικά σχήματα των Δημήτρη Χόρν, Νίκου Κούρκουλου κ.α. έως και το 1992, που τερματίζει την θεατρικη του παρουσία και συνταξιοδοτείται.

Αλλά ας δούμε και την πλατιά και πολυεπίπεδη κινηματογραφική παρουσία του Σταύρου Ξενίδη. Την πρωτόλεια εμφάνισή του στην μεγάλη οθόνη έκανε το 1953, στην ταινία το «Τραγούδι του πόνου». Και θα επακολουθήσει μια μακρά αλυσίδα 70 περίπου σπουδαίων κινηματογραφικών συμμετοχών, ως δευτεραγωνιστής πλάι στους μεγάλους μας κωμικούς, που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε. Μνημονεύουμε εδώ ενδεικτικά μερικές απο τις σπουδαίες κινηματογραφικές του συμετοχές : «Το Κοροϊδακι της Δεσποινίδος» (1960), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Χριστίνα» (1960), «Ο Ρωμιός Έχει Φιλότιμο» (1968), «Περάστε την Πρώτη του Μηνός» (1965), «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), «Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια» (1966), «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» (1965), : «Ο Στρίγγλος Που Έγινε Αρνάκι» (1967) κ.ά. Ο κύκλος της κινηματογραφικής παρουσίας του Σταύρου Ξενίδη, θα κλείσει το 1989 με την ταινία «Γραφείο Ιδεών».

Όμως σημαντικό ήταν το αποτύπωμα του μεγάλου μας ηθοποιού και στην μικρή οθόνη, όπου και κεί αποτύπωσε την πολύχρωμη αισθητικά καλλιτεχνική του σφραγίδα. Απο τις κορυφαίες συμμετοχές του ήταν στην «Αστροφεγγιά» που αποτελεί το 1980 και πρόβα τζενεράλε για την έγχρωμη τηλεόρασή μας, στον «Συμβολαιογράφο» του Αλεξάνδρου Ρίζου-Ραγκαβή, αλλά και στον αστυνόμο Μπέκα του Γιάννη Μαρρή, που προβλήθηκε το 1979 απο την ΕΡΤ. Στα ύστερα τηλεοπτικά μας χρόνια, συμμετείχε με μεγάλη επιτυχία στο σήριαλ «Το μυστικό του Άρη Μπορσαλέντη» που προεβάλλετο απο το Mega την περίοδο 1990-1991. Για να κλείσει την παρουσία του το 1980, με το «Πάρκινγκ».

Ο μεγάλος μας κωμικός ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού. Στην δύση της ζωής του, απο τις 27 Μαΐου του 2008 φιλοξενούνταν σε γηροκομείο της Αθήνας, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει σε πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζε, στα οποία προεξήρχε η σοβαρή θραύση της υγείας του. Λίγο καιρό αργότερα στις 2 Νοεμβρίου του 2008, προσβεβλημένος απο αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια, έχανε την μάχη με την ζωή. Με το απαράμιλλο καλλιτεχνικό του τάλαντο και την αισθητική -υποκριτική του πολυχρωμία, ο Σταύρος Ξενίδης διέγραψε μια σπουδαία καμπύλη επιτυχίας στα θεατρικά και κινηματογραφικά μας δρώμενα, αναγορευόμενος με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες του, σε έναν απο τους κορυφαίους σύγχρονους ηθοποιούς-κωμικούς μας. Πόσο έξοχος ήταν αυτός ο καλλιτέχνης, που μας δονούσε ψυχικά με τις ηθικές αναπάλσεις του τραγικού πατέρα του «Άγγελου» (Αντώνης Καφετζόπουλος) στην «Αστροφεγγιά», αλλά και πόσο ψυχικό όγκο εκτόνωνε στον επικό «Παπαφλέσσα», ο «κυνικός» «Χριστόφορος Περαιβός»; Ο Σταύρος Ξενίδης ήταν ένας Μεγάλος της σύγχρονης καλλιτεχνικής μας δημιουργίας και κατά πώς έλεγε ο επίσης μεγάλος Δημήτρης Χόρν - «ηθοποιός σημαίνει φως», ήταν στο θέατρο και τον κινηματογράφο μας ένα ανέσπερο φώς ... Το παρόν κείμενό μας έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές μνημονιακές μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 15 May 2018 | 10:45 pm


«Τσάκα – τσούκα» πασατέμπο, στην παλιά Αθήνα !!!

«Τσάκα – τσούκα» πασατέμπο, στην παλιά Αθήνα !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Βαρυφορτωμένη με μύριες αναμνήσεις στο διάβα του χρόνου, η Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας μας. Εκεί έλαβαν χώρα κορυφαία πολιτικά γεγονότα, εκεί η πολιτισμική αναγέννηση της πόλης, σ΄ αυτήν το περίφημο νυφοπάζαρο των δεσποινίδων της «μπέλ επόκ», σ΄ αυτήν όμως και τα θεριακλίδικα καφεδάκια, αλλά και ο στραγαλοπασατέμπος του λαού μας, που στο φιλόξενο χώρο της αποζητούσε την ψυχική του ξεκούραση από τον κάματο της ημέρας και τα προβλήματα της ζωής. Αλησμόνητος στην συνείδηση όλων των Αθηναίων, έχει μείνει ο περίφημος «τσάκα – τσούκας», που πουλούσε στο γραφικό καροτσάκι του, φρέσκο ζεστό πασατέμπο σε χωνάκια και καλοκαβουρδισμένα, λαχταριστά στραγάλια. Ο «τσάκα – τσούκας» παιδιά  φώναζε !!! και έσπευδαν όλοι εναγωνίως να αγοράσουν τον ζεστό πασατέμπο και τα στραγάλια, με τα οποία θα περνούσαν το απόγευμά τους, είτε στο καφενείο του Ζαχαράτου, είτε στα παγκάκια της πλατείας.

Είχεν κείνα τα χρόνια η παρασκευή και η πώληση του πασατέμπου, μια ολόκληρη ιεροτελεστία. Κάπνιζαν τα ιστορικά καροτσάκια των πασατεμπάδων και των στραγαλατζήδων, σαν φουγάρα τρίκροτων καραβιών, διότι από κάτω από το πάτωμά τους με τον πασατέμπο, είχαν «μαγγάλι» με κάρβουνα, που έκαιγε για να διατηρεί φρέσκο και λαχταριστό το προϊόν. Και σαν σουρούπωνε και το σκοτάδι «σκέπαζε» την πλατεία, τα γραφικά καροτσάκια λούζονταν από το ζεστό φως της ασετιλίνης και δημιουργούσαν στην σειρά καθώς ήταν, μια πανδαισία για μικρούς και μεγάλους στην Πλατεία. Και έφευγαν αμέτρητα τα θρυλικά αυτοσχέδια χωνάκια από εφημερίδα του πασατεμπά, με τον ζεστό και λαχταριστό πασατέμπο, που τα μεσάνυχτα άφηναν βουνά με τα τσόφλια στην πλατεία !

Την ωραία αυτή εικόνα όμως που ΄χε μέσα της και ανθρωπιά, για να στηρίξεις τον στραγαλατζή – βιοπαλαιστή, που είχε να θρέψει με το καροτσάκι του την οικογένειά του, υπεκατάστησε σήμερα ο «βιομηχανικός» πασατέμπος και τα στραγάλια, που πωλούνται σε άψυχα πλαστικά σακουλάκια στα σούπερ – μάρκετς. Εξαφανίστηκαν σχεδόν οι πασατεμπάδες της πλατείας Συντάγματος, που κάποτε έδιναν πνοή και τόνο στην ιστορική πλατεία και μαζί τους και τα αριστοτεχνικά φτιαγμένα από εφημερίδα χωνάκια τους, στα οποία αγόραζε κανείς μικρή η μεγάλη «μερίδα», μετρημένη με την «μεζούρα», ένα μεγάλο φλιτζάνι του καφέ !

Αλλά αντίστοιχη ζήτηση και υψηλή πούληση με τον πασατέμπο, είχαν και τα καλοκαβουρδισμένα στραγάλια, με τα οποία ο κόσμος χόρταινε τις βόλτες του στην Πλατεία, παραδίπλα στο Ζάππειο, αλλά και στο «Πεδίον του Άρεως», που ήδη από την δεκαετία του ΄30 είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε πολυσύχναστη πιάτσα αναψυχής των Αθηναίων. Ωστόσο την τιμητική τους τα στραγάλια και ο πασατέμπος είχαν και στα θερινά τα σινεμά, που καταναλώνονταν με αδηφάγο όρεξη, στις ευχάριστες αυτές οάσεις, στις οποίες οι Αθηναίοι, περνούσαν τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού. Όμως με τα θερινά τα σινεμά και τον πασατέμπο, είναι συνυφασμένη και μια ακόμα ωραία, γλυκιά μνήμη. Καθώς τελείωναν από τους θεατές τα στραγάλια και ο πασατέμπος και δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η προβολή της ταινίας, με ενοχλητική καθυστέρηση, οι πιο «ζόρικοι» από τους θεατές που δεν ανέχονταν την αναμονή, μετασκεύαζαν το χωνάκι από τον πασατέμπο, σε αριστοτεχνική σαΐτα και την πετούσαν με δεξιοτεχνία στο πανί της οθόνης, εκφράζοντας την δυσφορία τους στο θεατρώνη, για την καθυστέρηση ! Μάλιστα σιωπηρά έτσι από τους «ζόρικους» θεατές, εξελίσσονταν και ένας άτυπος διαγωνισμός, με νικητή αυτόν που θα έφτανε την σαΐτα του πιο κοντά στο πανί της οθόνης !!!

Αυτές τις γλυκές αναμνήσεις και ακόμα πιο όμορφες εικόνες, μας αναδίνουν οι λίγοι εναπομείναντες σήμερα πασατεμπάδες στο Σύνταγμα και το Ζάππειο, από μια ωραία εποχή της Αθήνας, που έχει μείνει ανεξάληπτη στις καρδιές και τις συνειδήσεις των παλαιών Αθηναίων. Μα δυστυχώς τα χρόνια πέρασαν και άλλαξαν και η πόλις και οι άνθρωποι …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 14 May 2018 | 12:25 am


Ο γεωστρατηγικός θώρακάς μας !!!

Ο γεωστρατηγικός θώρακάς μας !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μπορέσαμε και ξεπεράσαμε στα σταυροδρόμια της Ιστορίας τις εθνικές μας επιβουλές και πορευτήκαμε με επιτυχία, χάρις στα τεράστια ηθικά και πολιτισμικά μας αποθέματα, αλλά και χάρις στην υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων τις κρίσιμες ώρες –  ναυμαχία του ναυαρίνου κ.α. στις ιστορικές περιστάσεις. Με τον ίδιο επιτυχή τρόπο θα πορευτούμε και σήμερα, αν χειριστούμε καλά τα διπλωματικά μας αβαντάζ. Στην παρούσα συγκυρία έχουμε μια Τουρκία απέναντί μας, που είναι για όλους τους διεθνείς παράγοντες, ΗΠΑ, Ισραήλ και Ευρώπη, ένας στρεβλός και απρόβλεπτος γεωστρατηγικός πόλος. Όλοι στην διεθνή σκηνή συμφωνούν, ότι ο Ερντογάν, οδηγεί την Τουρκία σε επικίνδυνα και αντιδυτικά μονοπάτια, αλλά και σε έναν δρόμο δίχως διπλωματικό γυρισμό.

Ήδη στον ορίζοντα της εξωτερικής πολιτικής διαφαίνονται σχεδιασμοί των Αμερικανών, για την περίπτωση που απολέσουν πλήρως την Τουρκία από σύμμαχο. Χρησιμοποιούν εκτεταμένα την Σούδα, διευρύνουν την στρατιωτική συνεργασία με την Ελλάδα και εξακτινώνονται και σε άλλες βάσεις. Σαφώς και δεν μπορούμε να προδιαγράψουμε από τώρα το μέλλον αυτής της σχέσης, ενώ δεν είναι ακόμα ορατό, τι αντισταθμιστικά οφέλη μπορεί να μας προσφέρει η Αμερική. Στην Ευρώπη επίσης αφουγκράζονται το ζήτημα με την Τουρκία. Και δημοσίως Μακρόν και Γιουνγκέρ, έχουν αδειάσει κατ΄ επανάληψη την γείτονα. Ένα βήμα παραπέρα, οι Γάλλοι ενοικιάζουν δυο φρεγάτες στο πολεμικό μας ναυτικό, ενώ εκκινούν συζητήσεις, για στρατιωτική συνεργασία με την Κύπρο. Παράλληλα και το Ισραήλ, αποξενώνεται από την Τουρκία, ενώ οι ελληνοισραηλινές σχέσεις διάγουν μια από τις πιο γόνιμες περιόδους τους.

Ενώ όμως στο πεδίο των στρατηγικών συμμαχιών τα πράγματα εξελίσσονται καλά, εξέλιπε μια στιβαρή και οραματική πολιτική ηγεσία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάνει κινήσεις του συρμού. Κινήσεις που σε άλλες εποχές σε κεντρικά στελέχη της, θα προξενούσαν πολιτική ναυτία. Όμως δεν επαρκεί αυτή η πολιτική. Είναι αναγκαία η παρουσία ικανών και έμπειρων διπλωματών, αλλά και μιας ηγεσίας με σχέδιο βαθύ και οραματικό σχεδιασμό στον πολιτικό ορίζοντα. Αδιαμφισβήτητα μας στηρίζουν όλοι οι παραπάνω, διευρύνοντας την άμυνά τους, αντίκρυ στο χάος της Μέσης Ανατολής, αλλά και στην ρωσική διεύρυνση στην πιο πάνω περιοχή. Όμως εμείς είμαστε αυτοί, που πρέπει να χτίσουμε τον αμυντικό μας θώρακα, μέσα από τις συμμαχίες ΗΠΑ, Ευρώπης και Ισραήλ.

Διάγουμε ένα πολύ καλό και πρόσφορο για διπλωματικά κέρδη momentum και μπορούμε αν παίξουμε ψύχραιμα, να αντλήσουμε μεγάλα στρατηγικά-διπλωματικά οφέλη. Δεν πρέπει έτσι να διακατεχόμαστε από ηττοπάθεια, ενώ δεν είμαστε και μόνοι. Πάραυτα στο τέλος της ημέρας που θα κάνουμε ταμείο, δεν πρέπει να απολησμονούμε, ότι κανείς δεν θα εμπλακεί ενεργητικά σε μια πολεμική κρίση δική μας. Έχουμε την δυνατότητα να αποκομί-σουμε τεχνογνωσία, στρατιωτικό υλικό, αλλά και σπουδαίες διπλωματικές πληροφορίες. Όμως την δύσκολη στιγμή, εμείς θα σηκώσουμε το φορτίο. Και η επιτυχία μας στην όποια κρίση, θα εξαρτηθεί από την σοβαρότητα, την πολιτική ενότητα και τον καλό και οραματικό σχεδιασμό μας. Για αυτό ας χτίσουμε στην παρούσα ευνοϊκή γεωστρατηγική συγκυρία, στέρεα τον αμυντικό θώρακά μας !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 12 May 2018 | 10:16 am


Σύλλογος Δ/Ν Πύργου : Κανένας Δημοτικός ή Ιδιωτικός Παιδικός Σταθμός στην Ηλεία δεν μπορεί να εγγράψει από δω και πέρα παιδιά ηλικίας 4 ετών!

Ο Σύλλογος Δασκάλων & Νηπιαγωγών Εκπ/κών Περιφερειών Πύργου με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε γονείς και συναδέλφους, γνωστοποιεί τα κάτωθι:
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα Της Κυβερνήσεως η υπ΄αριθμ 66981/Δ1/08-05-2018 Απόφαση του Υπουργείου Παιδείας στην οποία αναφέρονται οι Δήμοι εκείνοι για τους οποίους θα ισχύσει από τη νέα σχολική χρονιά κι εφεξής η Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή (αρ 33 του νόμου 4521/2018). Μέσα σε αυτούς είναι όλοι οι Δήμοι του νομού μας.
Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά που συμπληρώνουν την 31η Δεκεμβρίου του έτους εγγραφής, ηλικία τεσσάρων (4) ετών, θα φοιτήσουν υποχρεωτικά στο νηπιαγωγείο!
Κανένας Δημοτικός ή Ιδιωτικός Παιδικός Σταθμός δεν μπορεί να εγγράψει από δω και πέρα παιδιά ηλικίας 4 ετών!
Οι γονείς οφείλουν να εγγράφουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τον τόπο κατοικίας τους στην αντίστοιχη ζώνη εγγραφής.
Σας κάνουμε ακόμα γνωστό πως ΟΛΑ τα νηπιαγωγεία του νομού μας είναι εν δυνάμει ΟΛΟΗΜΕΡΑ (ωράριο λειτουργίας έως τις 4) και μπορούν να λειτουργήσουν με Πρωινή Ζώνη Υποδοχής (7:45 το πρωί), γι’ αυτό αν το επιθυμείτε μην ξεχνάτε να το δηλώνετε στην αίτησή σας κατά την εγγραφή του παιδιού σας στο Νηπιαγωγείο.
Μη διστάζετε να επικοινωνείτε με τα νηπιαγωγεία της περιοχής σας για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία.
Η Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή αποτελούσε αίτημα χρόνων που σιγά-σιγά γίνεται πραγματικότητα!
Ας την στηρίξουμε!
Άμεση εφαρμογή της όχι μόνο στους 184 Δήμους, αλλά σε όλη τη χώρα!

Δημοσιεύθηκε στις 11 May 2018 | 10:00 pm


Δείτε πως θα είναι η Ηλεία και ο Πύργος σε 100 χρόνια από σήμερα

Δείτε πως θα είναι η Ηλεία και ο Πύργος σε 100 χρόνια από σήμερα
Πάρτε ιδέες πού να αγοράσετε οικόπεδο και πού να πουλήσετε γιατί θα σας το φάει η θάλασσα!!!
Απίστευτη η εφαρμογή Earth Time δείχνει την πόλη σου σε 100 χρόνια
Το Earth Time δημιουργήθηκε από επιστήμονες στο πανεπιστήμιο Carnegie Mellon στο Πίτσμπουργκ και χρησιμοποιείται εδώ και αρκετό καιρό από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, αλλά μόλις τώρα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο.

Δημοσιεύθηκε στις 10 May 2018 | 2:41 pm


Με σύνεση και πολιτική ευθυκρισία, θα βγούμε νικητές !!!

Με σύνεση και πολιτική ευθυκρισία, θα βγούμε νικητές !!!

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Η υπέρμετρα ορθοεπής πολιτική προσέγγιση των προβλημάτων, οδηγεί άμεσα σε αδιέξοδα και χαρίζει τους ψηφοφόρους στους εκπροσώπους του εθνικολαϊκισμού. Διεφάνη καθαρά αυτή η επικίνδυνη ατραπός, με την περίπτωση του Ντόναλντ Τράμπ στην Αμερική. Η μεσαία και η εργατική τάξη της αμερικάνικης κοινωνίας, βίωνε τον φόβο και την αγωνία, για το αν θα έχει να πληρώσει τις επώδυνες οικονομικά σπουδές των παιδιών της. Παραδόξως όμως η αμερικάνικη πολιτική ελίτ, έχοντας απολέσει την επαφή, με αυτά τα κρίσιμα κομμάτια της κοινωνίας, δεν μπορούσε να αφουγκραστεί τι πραγματικά συμβαίνει με το εκλογικό σώμα και αυτοεγλωβίστηκε στα αλαζονικά της σύνδρομα. Παρέμεινε δέσμια ορισμένων κοινωνικών ελίτ και κατατρίβονταν με πολιτισμικά ζητήματα που αφορούσαν ελάχιστους. Και προφανώς είναι παράλογο, την ώρα που ως εργαζόμενος βγάζεις ελάχιστα και αγωνιάς για το αν αύριο θα έχεις δουλειά, να προσπαθεί κάποιος πολιτικός να σε πείσει, ότι επιβάλλεται να ανησυχείς για την περιβαλλοντική προστασία των βάλτων !!! Δυστυχώς και στην Ελλάδα ορισμένοι υποπίπτουν στο ίδιο πολιτικό σφάλμα. Χαρακτηριστική περίπτωση οι ακραίες διαμαρτυρίες για την πληθωρική συγκέντρωση μεταναστών στα νησιά. Το πρόβλημα είναι αληθινό, το καταγράφουν σοβαροί άνθρωποι, με σύνεση και ήθος, οι οποίοι δε ανήκουν στην ακροδεξιά και δεν είναι φασίστες. Ωστόσο ορισμένοι επιδιώκουν αυτές τις ψύχραιμες και συνετές φωνές, να τις πιστώσουν στον ακροδεξιό χώρο !!! Στρέβλωση που δείχνει πλήρη αδυναμία συναίσθησης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Και αυτή η άλογη και άδικη πολιτικά κρίση, δεν κάνει τίποτα άλλο, παρά να στείλει απευθείας, τους αληθινά δυσφορούντες πολίτες για ένα αληθινό και υπαρκτό πρόβλημα, στην αγκαλιά της ακροδεξιάς. 

Ως τα σήμερα, η Ελλάδα αφενός μεν επέδειξε σύνεση, αφετέρου εστάθη και τυχερή. Σύνεση διότι απέδειξε έμπρακτα με την οδυνηρή προσφυγική κρίση του 2015, ότι μπορεί με φρόνηση και ευελιξία, να αντιμετωπίζει τέτοια ακραία κοινωνικά – πολιτικά προβλήματα. Τυχερή, διότι δεν έλαβε χώρα κάποιο τραυματικό επεισόδιο, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από ακραίες εθνικολαϊκιστικές δυνάμεις ή και περιθωριακά δημοσιογραφικά όργανα και να επισύρει τραγικές συνέπειες για την χώρα διεθνώς. Είναι βέβαιον ότι σε αυτήν την υποδειγματικής πολιτικής και κοινωνικής σύνεσης συμπεριφορά μας, επέδραμε και η εθνική ψυχολογία μας για το δράμα της προσφυγιάς, αφού από τις περιστάσεις τις ιστορίας, είμαστε λαός «προσφυγικός». Ωστόσο διαπιστώσαμε τι φοβερές συνέπειες είχε η άμετρη και πολιτικά άφρονα αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος σε άλλες χώρες και πώς ισοπέδωσε άλλους πολιτικούς και μάλιστα μεγάλου διαμετρήματος. Ας αναλογιστούμε τι φοβερό πολιτικό κόστος κατέβαλε η γερμανίδα καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ, για την στρεβλή και άφρονα πολιτική της ! Η άψογη συμπεριφορά της Ελλάδος, αποτιμάται πολιτικά ακόμα πιο ψηλά, αν αναλογιστεί κανείς ότι την ώρα που έκσπασε η προσφυγική κρίση, ταυτόχρονα βιώναμε, τις οδυνηρέ συνέπειες ως κοινωνία, από την οικονομική μας κατάρρευση. Αξίζουν έτσι δυο φορές συγχαρητήρια στους έλληνες πολίτες. Σήμερα βρισκόμαστε και πάλι στα πρόθυρα μιας νέας προσφυγικής κρίσης όπως αυτής του 2015. Τα προς βορράν σύνορά μας είναι σφραγισμένα και η υπάρχουσα κατάσταση είναι διαφορετική. Επιβάλλεται έτσι ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα, να επιδείξουμε τα ίδια οξυμμένα ανακλαστικά πολιτικής φρόνησης και σύνεσης και να ξεπεράσουμε τα όποια προβλήματα παρουσιαστούν. Άλλως αν λειτουργήσουμε με το «πολιτικό θυμικό», η κρίση θα μας ξεπεράσει όλους και τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά. Ας επιλέξουμε και πάλι την φωνή της σύνεσης και του ρεαλισμού. Θα βγούμε και πάλι κερδισμένοι !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 10 May 2018 | 9:26 am


Μιχαλάκης Καραολής – Ανδρέας Δημητρίου, οι πρωτοστάτες της Κυπριακής ανεξαρτησίας

Μιχαλάκης Καραολής – Ανδρέας Δημητρίου, οι πρωτοστάτες της
Κυπριακής ανεξαρτησίας

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Η  10 Μαΐου 1956 καταγράφεται σαν μια ημέρα ορόσημο - ιστορικής μνήμης στους μακραίωνους αγώνες του κυπριακού ελληνισμού για την ανεξαρτησία του, απο τα δεσμά της βρετανικής αποικιοκρατίας. Είναι η μέρα που απαγχονίζονται οι πρωτοστάτες του κυπριακού απελευθερωτικού αγώνα Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, κραταιώνοντας με το ηρωϊκό αίμα τους, τους ατέλειωτους αγώνες των κυπρίων αδελφών μας για την ελευθερία τους. Δυο νέα παιδιά που δεν σκύβουν το κεφάλι στην  ξενική δουλεία των βρετανών και διατρανώνουν το πάθος του κυπριακού λαού για την ανεξαρτησία του. Οι δυο νεαροί κύπριοι αγωνιστές θα ενώσουν την τραγική μοίρα τους πρό της αγχόνης και έκτοτε με την μαρτυρική θυσία τους θα αποτελέσουν αχώριστο ηθικό σύμβολο της κυπριακής ανεξαρτησίας. Τα χαράματα της 10-ης Μαΐου 1956 λοιπόν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, περνούσαν στην ιστορία. Η μακάβρια αγχόνη τους, είχε στηθεί στον προαύλιο χώρο των φυλακών της Λευκωσίας. Οι Βρετανοί πρώτα κρέμασαν τον Καραολή και λίγο αργότερα οδήγησαν στον ικρίωμα του θανάτου και τον Ανδρέα Δημητρίου. Μετά τον απαγχονισμό των παλικαριών, επιδεικνύοντας ασύγγνωστο κυνισμό οι Άγγλοι, δεν επέδωσαν τα σώματά τους στους γονείς τους για να τα θάψουν. Με απίστευτη ηθική αγριότητα τα έθαψαν σε ειδικό χώρο στις φυλακές, όπου αργότερα απέθεσαν και άλλους εκτελεσθέντες. Ο χώρος αυτός με την ανεξαρτητοποίηση της Κύπρου, θα γίνει ιερό προσκύνημα και θα μείνει γνωστός σαν τα «φυλακισμένα μνήματα».

Ποιό είναι όμως το ιστορικοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα η δραματική εκτέλεση των Κυπρίων αγωνιστών;  Η Κύπρος στενάζει απο την μπότα της βρετανικής αποικιοκρατίας. Η Βρετανία πάλαι ποτέ πανίσχυρη αυτοκρατορία πνέει τα λοίσθια και χάνει διαρκώς έδαφος, απο τις άλλοτε κτήσεις της. Σ΄ αυτό το πλαίσιο η Κύπρος αποτελεί το τελευταίο της εδαφικό προπύργιο. Έχει ήδη λάβει χώρα η ανεξαρτησία της Ινδίας, γίνονται επαναστατικές διεργασίες στην Ινδοκίνα και λίγα χρόνια αργότερα θα ακολουθήσει το κίνημα της αφρικανικής ηπείρου. Στην Κύπρο που η επίζηλη γεωπολιτική της θέστη την καθιστά μήλο της έριδος στην Ανατολική Μεσόγειο, το βάρος του αγώνα της ανεξαρτησίας το επωμίζεται η γνωστή σε όλους μας ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών). Ηγετική φυσιογνωμία της οποίας είναι ο με τις δάφνες του β΄ παγκοσμίου πολέμου απόστρατος αξιωματικός του ελληνικού στρατού Γεώργιος Γρίβας, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Διγενής. Ο Διγενής με τις έξοχες στρατιωτικές του αρετές, θα οργανώσει άψογα τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα και θα δώσει όραμα και πνοή στην προσπάθεια των κυπρίων αγωνιστών. Στο προσκλητήριο του Διγενή και της ΕΟΚΑ, θα απαντήσουν  θετικά πλήθος απο νέα παιδιά της Κύπρου, που εξαντλημένα απο την ηθική καταπίεση των Βρετανών και την φτώχεια, αισθάνονται αφόρητο το ζυγό τους. Σύντομα πυκνώνουν τις τάξεις της ΕΟΚΑ και δυναμώνουν τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις. Ανατινάξεις, σαμποτάζ, καταστροφή στρατιωτικών υποδομών των Άγγλων, αλλά και εκτελέσεις προδοτών που συνεργάζονται με τον βρετανό δυνάστη, είναι μερικές απο τις επιχειρήσεις της ΕΟΚΑ, στην προσπάθειά της να εκδιώξει τους Βρετανούς απο την μεγαλόνησο. Και οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου είναι δυο απο τα ανυπότακτα νέα παιδιά της Κύπρου, γεννημένα στην έντιμη φτωχολογιά, που στρατεύονται στον αγώνα των κυπρίων αγωνιστών.


Ο Μιχαλάλης Καραολής είδε το φως της ζωής το 1933 στο Παλαιοχώρι Ορεινής. Διακρίθηκε απο μικρός για την ευμάθειά και την ευφυΐα του και είχε άριστες επιδόσεις στα σχολικά του μαθήματα. Παράλληλα υπήρξε λαμπρός αθλητής στίβου με αρκετές διακρίσεις στα 800 μ. αγωνιζόμενος με τα χρώματα του ΑΠΟΕΛ. Την περίοδο που ξεκινούσε ο αγώνας της ΕΟΚΑ εργάζονταν ως δημόσιος υπάλληλος. Στα πρώτα του εγχειρήματα κατά των Βρετανών ήταν η ανατίναξη με ωρολογιακή βόμβα τον Ιούνιο του 1955 του χώρου στον οποίον εργαζόταν. Το γεγονός αυτό τον εξανάγκασε να βγεί στην παρανομία και έκτοτε υπο την σκέπη του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, θα επιληφθεί πολλών ανατρεπτικών ενεργειών κατά των Βρετανών. Στις επόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις ο Μιχαλάκης Καραολής θα αναλάβει με την ομάδα του την εκτέλεση ενός έλληνα αξιωματικού, που συνεργάζονταν με τους Άγγλους. Γύρω στα τέλη του Αυγούστου του 1955 το σχέδιο της εκτέλεσης προέβλεπε να χτυπήσουν αστραπιαία το στόχο με τα πιστόλια και να διαφύγουν γρήγορα με τα ποδήλατά τους. Κατά αρνητική συγκυρία όμως η ομάδα μπλέχτηκε με ένα πλήθος συγκεντρωμένων, που συμμετείχαν παραπλεύρως σε διαδήλωση. Αναγκάστηκαν έτσι να βγάλουν περίστροφα για να μπορέσουν να αποδεσμευτούν απο το πλήθος. Ο Καραολής ωστόσο δεν κατόρθωσε να πάρει το ποδήλατό του και το εγκατέλειψε εκεί. Τραγικό λάθος που θα αποβεί μοιραίο για την ζωή του. Οι Άγγλοι διατηρούσαν λεπτομερές αρχείο με τις άδειες κυκλοφορίας των ποδηλάτων στο Τμήμα Μεταφορών. Έτσι πολύ εύκολα θα μπορέσουν να ενοχοποιήσουν τον τραγικό μαχητή της Κύπρου. Σύντομα φθάνουν στα ίχνη του και τον καταζητούν. Η ΕΟΚΑ θα προσπαθήσει να τον φυγαδεύσει, δυστυχώς επι ματαίω. Τον βάζουν σε ένα αυτοκίνητο για να διαφύγει, αλλά μοίρα τραγική πέφτουν σε μπλόκο των Άγγλων. Ο Καραολής συλλαμβάνεται και παραπέμπεται σε δίκη. Οι Άγγλοι για να πάνε τα πράγματα εκεί που θέλουν, επιστρατεύουν και ψευδομάρτυρες και τον καταδικάζουν σε μια δίκη παρωδία στο έκτακτο κακουργιοδικείο Λευκωσίας, σε θάνατο. Όμως απο την στιγμή που ο Καραολής είχε αφήσει το ποδήλατο, η τύχη του ήταν προδιαγεγραμμένη.Μέχρι να διενεργηθεί η δίκη η ΕΟΚΑ κάνει αλλεπάλληλες προσπάθειες να τον απελευθερώσει, αλλά είναι όλες αλυσιτελείς. Παράλληλα στο νομικό πεδίο ασκούνται και ένδικα μέσα για την απελευθέρωση, αλλά είναι και αυτά αναποτελεσματικά.

Το τραγικό μέλλον του νεομάρτυρα του κυπριακού αγώνα Μιχαλάκη Καραολή, είναι αναπότρεπτο. Υπομένει έτσι καρτερικά και με την στωικότητα που επιδεικνύει η αδούλωτη ελληνική ψυχή στο θάνατο, την εκτέλεσή του.  Ας δούμε όμως και τον δίδυμο στο μαρτυρικό θάνατο του Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου. Ο νεαρός κύπριος αγωνιστής είδε το φως της ζωής το 1934 στον Άγιο Μάμα της επαρχίας Λεμεσού. Το βασικό του κατηγορητήριο για να τον εκτελέσουν, ήταν η δολοφονία ενός Άγγλου στην Αμμόχωστο στις 28 Νοεμβρίου του 1955. Παράλληλα ως δυναμικό στέλεχος της ΕΟΚΑ, ο Ανδρέας Δημητρίου είχε αναπτύξει πολυσχιδή δράση διακρινόμενος για την ευτολμία και το θάρρος του. Απο τις κορυφαίες στιγμές της δράσης του εναντίον των Άγγλων, είναι η αφαίρεση μεγάλου τμήματος οπλισμού απο τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, στις οποίες εργάζονταν. Αδιαφιλονίκητα με την πολύπλαγκτη παρουσία του στις ανατρεπτικές επιχειρήσεις της θρυλικής ΕΟΚΑ, είχε συμβάλει στην εδραίωση του αγώνα της κυπριακής ανεξαρτησίας.

Με βασική κατηγορία λοιπόν την εκτέλεση του βρετανού στην Αμμόχωστο, ο Ανδρέας Δημητρίου καταδικάζεται σε απαγχονισμό. Θα υποβάλλει αιτήματα για έφεση της δίκης και απονομή παράλληλα χάριτος. Αιτήματα που αποκρούονται σθεναρά απο τον κυνικό αποικιοκράτη κυβερνήτη της Κύπρου Χάρντινγκ. Έτσι ο Ανδρέας Δημητρίου οδηγείται στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, ακολουθώντας την τραγική μοίρα του Μιχαλάκη Καραολή, που καρτερεί με λεβεντιά και ευψυχία την εκτέλεσή του. Έχει φθάσει όμως η μαρτυρική μέρα της 10-ης Μαΐου του 1956. Η κατάσταση στις φυλακές της Λευκωσίας είναι έκρυθμη, όπου όλοι οι έγκλειστοι επαναστατούν στο άκουσμα της εκτέλεσης των μαρτυρικών Κυπρίων αγωνιστών. Οι Άγγλοι πρώτα παίρνουν τον μαρτυρικό Μιχαλάκη Καραολή. Πρίν οδηγηθεί στο ικρίωμα της αγχόνης, εξομολογείται στον ιερέα της φυλακής, ηθικά άκαμπτος και περήφανος για την θυσία του, στην υπόθεση της Κυπριακής ανεξαρτησίας. Θα πεί στον ιερέα «Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, αφού εγώ δεν βρίσκω λόγο για να με κλαίω, ούτε οι συγγενείς μου δεν πρέπει να με κλαίνε». Σε μερικά λεπτά ο τραγικός ήρωας του κυπριακού ελληνισμού οδηγείται σε εκτέλεση. Οι φυλακισμένοι για να τον εμψυχώσουν ψάλλουν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν δυνατά συνθήματα κατά των Άγγλων δυναστών. Λίγα λεπτά αργότερα απο τον απαγχονισμό του Μιχαλάκη Καραολή, ακολουθεί ο άλλος εθνομάρτυρας Ανδρέας Δημητρίου. Και πάλι οι φυλακές δονούνται απο συνθήματα κατά των Άγγλων δυναστών.

Οι εθνομάρτυρες Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου έχουν περάσει στο πάνθεον της ελληνικής ιστορίας, ποτίζοντας με το αίμα τους το δένδρο της ελευθερίας. Όμως και η ΕΟΚΑ δίνοντας και πάλι το μήνυμα για αγώνα και θέλοντας να σφυρηλατήσει την ενότητά της, προβαίνει σε αντίποινα κατά των Άγγλων αποικιοκρατών. Προχωρά έτσι στην εκτέλεση δυο άγγλων στρατιωτικών, των Γκόρντον Χίλ και Ρόναλντ Σίλτον, που εν τω μεταξύ είχαν απαχθεί και κρατούνταν όμηροι. Ενώ είχε προγραμματιστεί και επίθεση στον Αστυνομικό Σταθμό Παλαιοχωρίου, που τελικά ματαίωσε για να αποτραπούν και νέα αντίποινα των Άγγλων. Αλλά και η Ελλάδα θα συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αποτροπής της εκτέλεσης, των τραγικών κυπρίων αγωνιστών. Οργανώνεται στην Αθήνα παλαϊκό συλλαλητήριο  με απίστευτη ηθική ένταση και παλμό. Κεντρικό σύνθημα και αίτημα η απονομή χάριτος στους νέους κύπριους μάρτυρες. Θα σημειωθούν σοβαρά επεισόδια και θα ξεφύγει ο έλεγχος απο την αστυνομία. Τραγικός απολογισμός 4 νεκροί και 200 τραυματίες στην μεγαλειώδη συγκέντρωση. Οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου με τον μαρτυρικό τους θάνατο, θα κραταιώσουν το φρόνημα του κυπριακού λαού και θα σπείρουν με την ηρωική θυσία τους, τον σπόρο της ελευθερίας. Την σκυτάλη του αγώνα τους θα παραλάβουν άλλοι αγωνιστές της κυπριακής ανεξαρτησίας και λίγα χρόνια αργότερα θα επιτευχθεί ο μεγάλος στόχος της πολιτικής ανεξαρτησίας της μεγαλονήσου. Οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, με την θυσιαστική τους παρουσία στη μακρά πορεία για την ανεξαρτησία της μαρτυρικής μας Κύπρου και το ευγενές και ιδεοφόρο παράδειγμά τους για την ανθρώπινη ελευθερία, θα μείνουν για πάντα στις καρδιές όλων των Ελλήνων, πανανθρώπινα σύμβολα αυτοθυσίας και ηρωισμού. Ενώ σαν φάροι φωτεινοί, θα φωτοδοτούν ανα τους αιώνες όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους, για την ανάκτηση της κοινωνικής και πολιτικής τους ελευθερίας. 

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 10 May 2018 | 12:01 am


Νίκος Ρίζος Αυτός ο απαράμιλλος «γίγας» !!!

Νίκος Ρίζος
Αυτός ο απαράμιλλος «γίγας» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Προικοδοτημένος με απίστευτα καλλιτεχνικά τάλαντα στο φάσμα της κωμωδίας, θα ήταν δύσκολο να μην αποτυπώσει αδρά την σφραγίδα του ο Νίκος Ρίζος στην επιθεώρηση, την πρόζα, τον κινηματογράφο, αλλά και την μικρή οθόνη, στη λεγόμενη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Με έναν σπάνιο κωμικό σωματότυπο, χάρη και αρμονία στην κίνηση, ευφυείς ατάκες, αλλά και μοναδικό ταμπεραμέντο, ο αποκαλούμενος «γίγας»  για τη μικρή σωματική του διάπλαση, σκορπούσε ακένωτες μερίδες γέλιου και κατέστησε το όνομά του συνώνυμο του χιούμορ, της ψυχαγωγίας, αλλά και της εμπνευσμένης προβολής του μεταπολεμικού ελληνικού δαιμονίου. Αυτός ο αστείρευτος μάγκας, ο γίγας της Κυψέλης, ο καθηγητής Ντερέκης, ο διαβόητος κοντός, όπως χαριτωμένα αποκαλούνταν. Ο Νίκος Ρίζος ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος, λατρεύθηκε σαν ίνδαλμα μεταπολεμικά απο την πλειονότητα των  Ελλήνων, γιατί τόσο στο σανίδι, όσο και στην μεγάλη οθόνη ανεδείνκυνε τις κλασικές αξίες ζωής των Ελλήνων. Την ευγένεια του ήθους, την εντιμότητα, την αγάπη, την φιλαλληλία, την ευφυΐα-δαιμόνιο, αλλά και την ακένωτη δίψα του φτωχόπαιδου της επαρχίας, να κατανικήσει τις αντιξοότητες της ζωής και να μετατρέψει τα κοινωνικά εμπόδια σε δύναμη και δημιουργία. 

Ο Νίκος Ρίζος δεν ευτύχησε να λάβει στα καλλιτεχνικά του βήματα δόκιμη θεατρική παιδεία και να σπουδάσει θεωρητικά το θέατρο και τον κινηματογράφο, όπως άλλοι καλλιτέχνες της εποχής του. Ωστόσο ήταν αυτό το έμφυτο καλλιτεχνικό του τάλαντο και το ορμέμφυτο κωμικό του ταμπεραμέντο, που μετουσίωναν στην σκηνή την παρουσία του σε κορυφαίο κωμικό γεγονός.  Η καλλιτεχνική του συγκομιδή είναι τεράστια, αριθμώντας περί τις 300 ταινίες, η διάρκειά του εκπληκτική καθιστώντας τον για πέντε δεκαετίες διαχρονική φιγούρα των καλλιτεχνικών μας δρωμένων, αλλά και οι έξοχες αυτές θεατρικές παραστάσεις του, καταμαρτυρούν μια πολυεπίπεδη και με μεγάλες αντοχές στον χρόνο, καλλιτεχνική προσωπικότητα. 

Ο Νίκος Ρίζος είδε το φως της ζωής  στις 30 Σεπτεμβρίου του 1924 στο Πέτα Άρτης, αποτελώντας παιδί μιας λαϊκής εργατικής οικογένειας. Θα αναζητήσει το όνειρο της επιτυχίας, ερχόμενος στην Αθήνα για να σπουδάσει. Πάραυτα η αδύναμη οικονομική του κατάσταση, θαν τον ρίξει άμεσα στην βιοπάλη. Όμως επέπρωτο απο τη μοίρα να γίνει ένας μεγάλος καλλιτέχνης και έτσι μοιραία βρέθηκε στον δρομο του το θέατρο. Την εποχή εκείνη οι στιχομυθίες  των ηθοποιών, αντιγράφονταν με το χέρι απο τα αρχέτυπα των συγγραφέων. Έτσι απο τις διαδεδομένες μικροδουλειές στο θέατρο ήταν αυτή του αντιγραφέα. Ο ταλαντούχος ηθοποιός άδραξε την ευκαιρία και μπήκε στο φάσμα του θεάτρου. Εν συνεχεία θα εργαστεί ως υποβολέας και πολύ σύντομα θα αναδειχτεί το μοναδικό κωμικό του τάλαντο, που θα τον ανεβάσει στο σανίδι στην επιθεώρηση «Όασις». Και απο κει θα ξεκινήσει η  φρενήρης καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Πρόβα τζενεράλε ωστόσο επίσημα σαν ηθοποιός, θα κάνει ο Νίκος Ρίζος το θέρος του 1948 στην  επιθεώρηση «Άνθρωποι, άνθρωποι» του απαράμιλλου σεναριογράφου μας Αλέκου Σακελλάριου, που κυριαρχούσε στο χώρο της επιθεώρησης και διείδε στον Νίκο Ρίζο μια μοναδική κωμική φλέβα. Η παράσταση ωστόσο στην οποία ο «γίγας» του ελληνικού κινηματογράφου θα ξεδιπλώσει το καλλιτεχνικό του τάλαντο και θα εδραιωθεί στην συνείδηση του θεατρόφιλου κοινού, είναι «Το τράμ το τελευταίο», όπου συμπρωταγωνιστούσε με την αέρινη Σπεράντζα Βρανά και χαλούσε στην κυριολεξία κόσμο. Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλο το μέγεθος της επιτυχίας του, που εξώθησε την μεγάλη κυρία του θεάτρου μας Μαρίκα Κοτοπούλη, να πεί το περίφημο «Έλα Παναγιά μου. Πως χώρεσε μωρέ σ΄αυτό το κορμάκι τόσο ταλέντο !!!». Έτσι συνέρρεαν κατά κύμματα οι Αθηναίοι στο «Μετροπόλιταν» για να απολαύσουν τον «γίγα» Νίκο Ρίζο. Παράσταση με την παράσταση, ο Αρτινός ηθοποιός εδραιώνονταν σαν μεγάλο κωμικό τάλαντο και εγκαινίαζε σταδιακά καλλιτεχνικές συνεργασίες, με τα κωμικά ιερά τέρατα της εποχής, που τον κατέστησαν ισότιμο δίπλα τους. Δυο χρόνια λοιπόν μετά την θεατρική του πρόβα τζενεράλε το 1950, ο Νίκος Ρίζος κάνει την πρωτόλεια κινηματογραφική του εμφάνιση, στην μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία της χρυσής εποχής του κινηματογράφου μας στον «Μεθύστακα» με τον ονειρικό Ορέστη Μακρή και στην κυριολεξία απογειώνεται και κινηματογραφικά. Θα επακολουθήσει ένας κινηματογραφικός καταιγισμός περί τις 300, με σπουδαίες ταινίες, που θεωρούνται  πλέον κλασικές στον ασπρόμαυρο κινηματογράφο. Χαρακτηριστικές απο αυτές είναι : «Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959), «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (1960), «Το σωφεράκι» (1953), «Ο γίγας της Κυψέλης» (1968), «Η συμμορία των εραστών» (1972), «Ο νάνος και 7 χιονάτες» (1970), κ.α. Ο εμπορικός συρμός της δεκαετίας του ’80 με την κυριαρχία της βιντεοκασέτας, δεν θα αποτρέψει τον Νίκο Ρίζο, να συμμετάσχει σ΄αυτό το δεύτερης ποιότητας καλλιτεχνικό προϊόν. Έτσι θα παίξει και σε αρκετές βινιτεοταινίες που έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις : «Ένας κοντός θα μας σώσει» (1981), «Γάτα ο κοντός» (1986), «Ρόδα τσάντα και κοπάνα» (1982), όπου και σ΄αυτό το πρόχειρο καλλιτεχνικό προϊόν, ο Νίκος Ρίζος, ξετυλίγει το απαράμιλλο καλλιτεχνικό του τάλαντο.

Παράλληλα όμως με την θεατρική και κινηματογραφική του παρουσία, ο Νίκος Ρίζος θα αναπύξει και επιτυχημένη επιχειρηματική παρουσία στον σύμφυτό του χώρο του θεάματος, ιδρύοντας θεατρικά σχήματα, θέατρα κ.λ.π. Πρός αυτή την κατεύθυνση  το 1959 ιδρύει το πρώτο δικό του θεατρικό σχήμα, με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 1961 θα συνεχίσει την επιχειρηματική-καλλιτεχνική του δραστηριότητα, συνιδρύοντας με άλλα δυο ιερά τέρατα της ελληνικής κωμωδίας, τους Βασίλη Αυλωνίτη και Γεωργία Βασιλειάδου το θεατρικό σχήμα «Βασίλης Αυλωνίτης – Γεωργία Βασιλειάδου- Νίκος Ρίζος», που διέλαμψε καλλιτεχνικά μέχρι το 1965. Τόσο στο εσωτερικό, όσο και στην ομογένεια στο εξωτερικό, κυρίως στην Γερμανία, που είχαν ξενιτευθεί πολλοί Έλληνες. Για να συνεχίσει αδιάλειπτα για τρείς περίπου δεκαετίες την επιχειρηματική-καλλιτεχνική του δραστηριότητα με επιτυχία. Η τελευταία επίσης επιτυχημένη επιχειρηματική του κίνηση ήταν το 1986, όταν μετασκεύασε τον περίφημο αθηναϊκό κινηματογράφο «Άστορ» σε θέατρο, το οποίο και λειτούργησε μέχρι το 1990. 

Αλλά επιτυχή ήταν τα καλλιτεχνικά αποτυπώματα του Νίκου Ρίζου και στην μικρή μας οθόνη. Όπου και πρωταγωνίστησε στις πολυαγαπημένες τηλεοπτικές μας σειρές «Ο Δρόμος» του Κώστα Πρετεντέρη, με συμπρωταγωνίστρια την άλλη μεγάλη του κινηματογράφου μας Μάρθα Καραγιάννη, αλλά και «Η αίθουσα του θρόνου», του απαράμιλλου συγγραφέα της γενιάς του΄30 Τάσου Αθανασιάδη το 1998. Τηλεοπτική σειρά που εμέλλετο να είναι και η τελευταία του. Ενώ στερνή παρουσία του στο φάσμα της επιθεώρησης, ήταν στην παράσταση «Ευρώ... ομελέτα κι έρχεται... ΝΑΤΟ». Ο Νίκος Ρίζος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Έλσα Λαμπροπούλου-Ρίζου και απέκτησε μαζί της έναν γιό. Μετά όμως απο πέντε δεκαετίες συνεχούς και αδιάλειπτης καλλιτεχνικής παρουσίας, είχε κλείσει ο περίλαμπρος κύκλος της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας. Στις 20 Απριλίου 1999 όπου και προβάλλονταν το τελευταίο επεισόδιο τις σειράς «Η αίθουσα του θρόνου» στην οποία συμμετείχε ο Νίκος Ρίζος, προσβεβλημένος απο καρδιακό έμφραγμα έφυγε απο την ζωή, στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», πλήρης δόξης και ημερών στην ηλικία των 75 ετών. Έκλεινε η αυλαία για έναν ωραίο άνθρωπο και πολυδύναμο καλλιτέχνη, που λάμπρυνε με το απαράμιλλο κωμικό του τάλαντο και το ευγενές ήθος του, το ελληνικό θέατρο και τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο μοναδικός «κοντός», ο αξεπέραστος «γίγαντας» της χρυσής εποχής του κινηματογράφου μας, μας χαιρετούσε με το άσβεστο στη μνήμη και στην καρδιά μας χαμόγελό του. Ήταν σπουδαίος κωμικός αυτός ο κοντός !!! Το παρόν κείμενό μας έχει δημοσιευθεί σε περιοδικά πολιτιστικού χαρακτήρα.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές μνημονιακές μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 9 May 2018 | 12:17 am


Ενώ η φυματίωση θερίζει, η εγκαινίαση των πρώτων αερογραμμών, ανατείνει την μεταπολεμική Αθήνα !

Ενώ η φυματίωση θερίζει, η εγκαινίαση  των πρώτων αερογραμμών, ανατείνει την μεταπολεμική Αθήνα !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Την πνευματική ανάταση της Αθήνας το καλοκαίρι του ΄46, με την  αναγνώριση της Παντείου Σχολής ως Πανεπιστημιακής, αλλά και την πολιτισμική ανθοφορία του Γαλλικού Ινστι-τούτου, με τον εμπνευσμένο Οκτάβιο Μερλιέ, διαδέχεται ένα γεγονός κοινωνικού ζόφου, που παγώνει την αθηναϊκή κοινωνία. Τα στατιστικά στοιχεία καταγράφουν ότι ένεκα των οδυνηρών συνθηκών διαβίωσης στην κατοχή – με την παντελή έλλειψη των στοιχειωδέστε-ρων κοινωνικών αγαθών – η νόσος της φυματίωσης θερίζει στις νέες ηλικίες. Και η θλίψη που προκαλεί το γεγονός, επιτείνεται από το χειρότερο νέο, ότι η αμερικάνικη ανθρωπιστική οργάνωση «Ούνρα» ακυρώνει την αποστολή 4.400 δωρεάν κρεβατιών, για τους προ-σβληθέντες από φυματίωση, στα πρόχειρα σανατόρια. Η «Ούνρα» έχοντας συνείδηση του ότι η φυματίωση θερίζει προσεφέρθη να δωρίσει στο ελληνικό κράτος λυόμενα οικήματα με κρεβάτια, προκειμένου να υποδεχτούν φυματικούς. Πάραυτα οι Έλληνες ιατροί που ασχολούνταν με την μάστιγα της φυματίωσης, αντέδρασαν σθεναρά θεωρώντας ότι τα λυό-μενα σανατόρια που ήταν κατασκευασμένα από σίδηρο, το καλοκαίρι με τις υψηλές θερ-μοκσίες, θα επιβάρυναν τη θέση των φυματικών και θα τους οδηγούσαν σε αιμοπτύσεις. Υπο το βάρος αυτής της ιατρικής ένστασης, ακυρώθηκε η δωρεάν των 4.400 κρεβατιών για τους φυματικούς, παρόλο που η νόσος της φυματίωσης θέριζε σαν δίστομο δρεπάνι, τον ελληνικό πληθυσμό, με δεκαπλάσιο μεγαλύτερο ρυθμό, από ότι τον πληθυσμό της Βρετανίας και της Αμερικής.

Αλλά έρχεται ένα ευχάριστο στην ανάπτυξη για πρώτη φορά στην μεταπολεμική Ελλάδα, αεροπορικών συγκοινωνιών. Έτσι το θέρος του 1946 εγκαινιάζεται αεροπορικό δρομολόγιο ανάμεσα σε Κάιρο και Αθήνα. Το πρωτόλειο αεροπορικό εγχείρημα, πραγματώνει η εται-ρεία «Τεχνικών Αεροπορικών Εκμεταλλεύσεων», του βετεράνου έλληνα πιλότου Στέφα-νου Ζώτου. Ο τελευταίος είχε αγοράσει αξιόπλοα και δεδοκιμασμένα αεροσκάφη τύπου «ντακότα», που είχαν χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο και με κατάλληλες μετασκευές τα είχαν μετατρέψει σε επιβατικά. Δεν διέθεταν όλες τις ανέσεις, πάραυτα εξασφάλιζαν ασφαλή και γρήγορη μεταφορά. Ο Στέφανος Ζώτος είναι μεγάλος οραματιστής των αεροπορικών εταιρειών στην Ελλάδα, ανάλωσε όλη την ηθική και ψυχική του ικμάδα, για να πραγματώσει το μεγάλο του όνειρο, της ίδρυσης αεροπορικού επικοινωνιακού δικτύου. Για δεκαπέντε χρό-νια κατέθεσε την ψυχή του, για να σαρκώσει το όνειρό του. Ένα όνειρο που θα άλλαζε άρδην το τοπίο της ζωτικής μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων στην Ελλάδα. Πολλώ μάλλον για μια χώρα που η κατάρα του πολέμου είχε καταστρέψει κάθε δομή γύρω από τις επικοινωνίες. Πρώτος ο Ζώτος είχε φέρει στην Ελλάδα λίγα αεροταξί. Κατόπιν σε επίπεδο υποδομών ίδρυσε την πρώτη Σχολή Ιπταμένων, προκειμένου να βγούν τα πρώτα απαραίτη-τα αεροπορικά στελέχη της πολιτικής αεροπορίας. Με ευφυείς και ενορατικές κινήσεις κατόρθωσε να προσελκύσει τα απαραίτητα κεφάλαια και με αυτά να αγοράσει «Ντακότες», που ήταν υψηλού πτητικού κύρους και προσφέρονταν για αερομεταφορές μεταξύ των ελ-ληνικών πόλεων. Το θέρος του 1946 καθίστατο πραγματικότητα το μεγάλο όνειρο του Ζώ-του. Εγκαινιάζονταν αεροπορικά δρομολόγια μεταξύ Αθηνών – Θεσσαλονίκης, Ηρακλείου – Ρόδου και Χανίων. Σύντομα και οι πρώτες διαφημιστικές καταχωρήσεις στις εφημερίδες. Και οι Αθηναίοι εξεπλάγησαν ευχάριστα, σαν διάβασαν ότι ένα εισιτήριο για την Θεσσαλο-νίκη, δεν υπερέβαινε σε κόστος αυτό της θέσης με το τραίνο, ήτοι τις 120.000 δρχ !!!

Στις αρχές Αυγούστου του 1946 επέκειτο η άφιξη των πρώτων  δυο «Ντακότα» 21-θέσεων από το Κάιρο. Παράλληλα είχαν παραγγελθεί οκταθέσια αεροπλάνα υψηλότερων ανέσεων, στο αγγλικό εργοστάσιο «Ντέ Χάβιλαντ» και θα παραλαμβάνονταν από την εταιρεία «Τεχνι-κών Αεροπορικών Εκμεταλλεύσεων», τον Μάρτιο του 1946. Στο πηδάλιο των ΤΑΕ πέραν του Διευθύνοντος Στέφανου Ζώτου, ήταν ο Ι. Ιατρίδης. Και το πτητικό και τεχνικό προσωπικό της εταιρείας, αποτελούσαν πρώην πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας, που είχαν στρατο-λογηθεί στις ΤΑΕ, αφουγκραζόμενοι τους μεγαλόπνοους στόχους του Στ. Ζώτου. Αλλά σε αυτή την κρίσιμη μεταπολεμικής μας περίοδο, η συμβολή του ιδιωτικού αεροπορικού δικτύου, ήταν ζωτικής σημασίας εξασφαλίζοντας δυνατότητα μεταφοράς στην μητρόπολη Αθήνα. Και τούτο διότι με τους βομβαρδισμούς του πολέμου είχε καταστραφεί ολοσχερώς το σιδηροδρομικό δίκτυο. Κάτι που απαιτούσε αρκετό χρόνο, για την αποκατάστασή του. Ενώ και οι ελλείψεις στο απαραίτητο τροχαίο σιδηροδρομικό υλικό, βαγόνια κ.λ.π. ήσαν μεγάλες. Στο ίδιο μήκος κύματος σημαντικές ήταν οι ελλείψεις και στο οδικό δίκτυο, δοθέντος ότι αφενός μεν δεν υπήρχε επάρκεια στα απαιτούμενα επιβατικά λεωφορεία, αφετέρου δε καθώς ο εμφύλιος πόλεμος προοδευτικά φούντωνε, ολοένα και περισσότερο ένα καθεστώς ζόφου και τρομοκρατίας σκέπαζε τις πόλεις, από τα δυο εκατέρωθεν αντιμα-χόμενα πολιτικά στρατόπεδα, που απέτρεπε τους πολίτες να μεταφέρονται με τα λεωφο-ρεία. Σ΄ αυτό το αλγεινό τοπίο λοιπόν, η Εταιρεία «Τεχνικών Αεροπορικών Εκμεταλλεύ-σεων» ήταν μια ελπιδοφόρος όαση, για την  μεταφορά στη  πρωτεύουσα Αθήνα. Και η προ-σφορά – όραμα του Στέφανου Ζώτου, στην ίδρυση αεροπορικού δικτύου μεταφορών, ήταν τεράστια !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                         
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 6 May 2018 | 10:59 pm


Ο Δήμαρχος Αθηναίων Μιχήλ Μελάς (Κεντρικό άρθρο στο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ", 5-5-18)

Ο Δήμαρχος Αθηναίων Μιχήλ Μελάς 
(Κεντρικό άρθρο  στο "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ", 5-5-18)

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

































*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων

Δημοσιεύθηκε στις 6 May 2018 | 8:42 pm


Η μεγαλομάρτυς Αγία Ειρήνη, προστάτιδα της Αστυνομίας

Η μεγαλομάρτυς Αγία Ειρήνη, προστάτιδα της Αστυνομίας

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Υπέστη πλήθος  - και ασύλληπτων σε ηθική αγρότητα- βασανιστηρίων για να προασπίσει την πίστη της στον Χριστιανισμό και με τον ενάρετο και ορθόδοξο βίο της, η Αγία Ειρήνη αναγορεύτηκε σε μια απο τις πιο σεπτές μορφές της Ορθόδοξης εκκλησίας. Ο φόβος του θανάτου δεν έκαμψε ποτέ το αδαμάντινο ήθος της Ειρήνης και πάσχιζε σε όλη της την ζωή και με κάθε πρόσφορο μέσο, να προβάλλει την ηθική υπεροχή της Ορθοδοξίας, ως του πιο ανθρωποκεντρικού και ηθικά ευγενέστερου λατρευτικού δόγματος. Τα δεινά και τα βασανιστήρια που υπέστη η Αγία Ειρήνη για την ορθόδοξη πίστη της, ξεπερνούν κάθε όριο της ανθρώπινης κακουργίας, ωστόσο αντι να απομειώνουν την αγωνιστικότητά της έναντι του ειδωλολατρικού τότε κόσμου, την εξόπλιζαν με ακένωτες ηθικές δυνάμεις, για να μάχεται υπερ του Χριστού.

Η Αγια Ειρήνη αποτέλεσε το μοναδικό παιδί του βασιλιά Λικίνιου και της Λικινίας. Έζησε περίπου το 315 μ.Χ. στον γεωγραφικό χώρο Μαγεδών και οι γονείς της που είχαν ασπαστεί τον ζωροαστρισμό, της είχαν δώσει το όνομα Πηνελόπη.  Η φύση την είχε προικοδοτήσει με εκτυφλωτική ομορφιά και ο πατέρας της φοβούμενος εκ του γεγονότος αυτού για το μέλλον της, την είχε κλείσει σε έναν πύργο στον οποίον η χλιδή και ο πλούτος στην κυριολεξία ξεχείλιζαν. Οι γονείς της ήσαν πολύ πλούσιοι και λέγεται μάλιστα ότι ακόμα και το τραπέζι, όπως και ο θρόνος και η λυχνία σ΄αυτόν ήταν απο ατόφιο χρυσάφι. Ο πατέρας της Λικίνιος θέλοντας να εφοδιάσει την νεαρά Ειρήνη με δυνατή παιδεία, επέλεξε τον γέροντα Απελλιανό, ένα απο τους ευρυμαθέστερους και πιο καλλιεργημένους ανθρώπους της περιοχής τους, για δάσκαλο της Ειρήνης. Και ο Απελλιανός πολύ σύντομα ήλθε αντιμέτωπος με την σπανια ευφυΐα της μικρής κοπέλας. Κάποια μέρα η Ειρήνη είδε τρία σημαδιακά περιστατικά στον Πύργο τους και έσπευσε στον Απελλιανό για να της εξηγήσει τον συμβολισμό τους. Είδε αρχικά να εισέρχεται στον Πύργο ένα περιστέρι που κρατούσε στο στόμα του ένα κλαδί ελαίας, το οποίο απέθεσε πάνω στην χρυσό τραπέζι. Στη συνέχεια εισήλθε στον Πύργο ένας αετός που κρατούσε στο ράμφος του ένα στεφάνι πλεγμένο με άνθη, το οποίο και απέθεσε στο χρυσό τραπέζι. Ενώ απο ένα άλλο παράθυρο του πύργου, εισήλθε και ένα κοράκι που στο ράμφος του κρατούσε ένα φίδι, το οποίο επίσης απέθεσε στο χρυσό τραπέζι. Τα τρία αυτά ασυνήθη περιστατικά προέξενησαν απορία στην Αγία Ειρήνη και ζήτησε απο τον δάσκαλό της, να της ερμηνεύσει τι σημαίνουν.

Ο Απελλιανός, με την εμβρίθεια και την σοφία του, όπως, όπως αναφέρει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, εξήγησε αμέσως στην μικρή Ειρήνη τον συμβολισμό των οιωνών. «Το μεν περιστέρι, δηλοί την παιδείαν της γνώμης, το δε κλαδί της ελαίας, δηλοί σφραγίδα πραγμάτων και άνοιγμα και τύπον βαπτίσματος, ο δε αετός, με το να είναι βασιλεύς των πουλίων, προεικονίζει δια μέσου του στεφάνου, την νίκην, όπου μέλλεις να κάμης δια εκλεκτά και αγαθά πράγματα. Ο δε κόρακας δια του οφιδίου, δηλοί πως έχεις να δοκιμάσης θλίψην και ταλαιπωρείαν». Τα γεγονότα αυτά απο την μία προμήνυαν την λαμπρή πορεία και την ηθική κατίσχυση της Ειρήνης στην ζωή, αλλά ταυτόχρονα υποδήλωναν και τα μαρτυρικά και γεμάτα πόνο και δάκρυα βήματά της, για να προασπίσει την πίστη της. Να σημειώσουμε ακόμα ότι κατά την  παράδοση το όνομα Ειρήνη της Αγίας, της το έδωσε Άγγελος και της διεμήνυσε ακόμα ότι θα ασπασθεί τον Χριστιανισμό, ενώ με το δικό της θυσιαστικό παράδειγμα, χιλιάδες ανθρώπων θα γίνονταν χριστιανοί. Όταν μάλιστα η Ειρήνη έλαβε την απόφαση να ασπαθεί τον χριστιανισμό, κάλεσε κρυφά στον Πύργο έναν ιερέα ονόματι Τιμόθεο, που την βάπτισε Ειρήνη.

Με του που ασπάστησε τον χριστιανισμό η Αγία, το πρώτο της βήμα ήταν να καταστρέψει στον πύργο τους, όλα τα είδωλα του πατέρα της. Ο Λικίνιος όταν το έμαθε αυτό αρχικά έσπευσε να εξετάσει την Ειρήνη για να διαπιστώσει την πελώρια ηθική αλλαγή του παιδιού του. Και όταν συνειδητοποίησε ότι η Ειρήνη ήταν αμετάπειστη στην επιλογή της, εδωσε εντολή στους στρατιώτες του, να την δέσουν και να βάλουν άλογα να την πατήσουν. Τότε όμως συνέβη το εξής εκπληκτικό γεγονός. Κάποιο απο τα άλογα, χωρίς καν να τραυματίσει την Ειρήνη, επετέθη κατά του πατέρα της, τον σκότωσε και είπε με φωνή ανθρώπου «Μακαρία η Ειρήνη και ντροπή σε σένα σκληρόκαρδε άρχοντα». Η Αγία στη θέα του θανάτου του πατέρα της λυπήθηκε πολύ, ενώ διατράνωσε δημόσια την πίστη της και είπε στο λαό και τους στρατιώτες, να μην φοβούνται, γιατί όλα είναι εφικτά για όσους αληθινά πιστεύουν (Κατά Μάρκο Θ΄:23, «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι»). Και εκστομίζοντας αυτά τα λόγια η αγία Ειρήνη προσευχήθηκε με θέρμη στον Θεό και με την δύναμή του ανέστησε τον πατέρα της.

Με την επίλευση του θαύματος και την ανάστασή του, ο Λικίνιος ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό και μαζί με αυτόν βαπτίσθηκε χριστιανή και η γυναίκα του Λικινία, ενώ το παράδειγμά τους, υιοθέτησαν και 3.000 ακόμα πολίτες της περιοχής. Ο βασιλιάς Λικίνιος πλέον εγκατέλειψε το στέμμα και απεσύρθη στον πύργο τους, αφιερωνόμενος στο λόγο του Χριστού και στον ενάρετο ορθόδοξο βίο, κάνοντας έργα κοινωνικής ευποιΐας και συνδράμοντας τους οικονομικά και κοινωνικά αδυνάτους.

Το στέμμα του Λικινίου ανέλαβε ο Σεδεκίας. Ο Σεδεκίας προσπάθησε να μεταπείσει την αγία Ειρήνη να επανακάμψει στην ειδωλολρατική θρησκεία και της πρότεινε μάλιστα να θυσιάσει στα είδωλα. Όταν είδε ότι ήταν ματαία η προσπάθειά του, έδωσε εντολή να ρίξουν με το κεφάλι πρός τα κάτω την Αγία, σε ένα μεγάλο και βαθύ λάκο με φίδια μέσα. Ωστόσο και πάλι με την δύναμη του Θεού, που προστάτευε διαρκώς την Αγία έλαβε χώρα ένα ακόμα θαύμα κατά του μαρτυρίου της.Τα ερπετά δεν δάγκωσαν την Ειρήνη και εξήλθε σώα και αβλαβής απο το λάκο, μετά απο 14 ημέρες παραμονής, σ΄αυτόν. Ο Σεδεκίας εξοργίστηκε με το θαύμα και λυσσασμένος στην κυριολεξία για να εκδικηθεί την μεγαλομάρτυρα Ειρήνη, έδωσε εντολή να πριονίσουν τα πόδια της Αγίας. Πάραυτα με θεία παρέμβαση θεραπεύτηκαν τα πόδια της, ωσάν να μην είχαν υποστεί καμία βλάβη. Εν συνεχεία ο Σεδεκίας έδωσε εντολή να δέσουν την Ειρήνη σε έναν τροχό με μαχαίρια που περιστρέφονταν με την ορμή ενός χειμάρρου. Και πάλι όμως ο Θεός διέσωσε την Αγία. Με παρέμβασή του το νερό σταμάτησε να κυλάει και τελικά δεν τραυμάτισε ο τροχός την μαρτυρική Ειρήνη. 8.000 πολίτες της περιοχής που παρακολουθούσαν τα ανηλεή μαρτύρια της Αγίας, έμειναν έκθαμβοι απο την θεία πρόνοια και προσκύνησαν πλέον τον Χριστιανισμό.

Ο Σεδεκίας παρέδωσε την εξουσία στον γιό του Σαβώρ, που πολεμούσε με πάθος του εχθρούς του πατέρα του. Η Αγία Ειρήνη διασταυρώθηκε με τον Σαβώρ και τον στρατό του πλησίον της πόλης Μαγεδών. Θέλοντας να τιμωρήσει τον Σαβώρ για το μένος του εναντίον των χριστιανών, προσευχήθηκε στον Θεό και τυφλώθηκαν αυτός και ο στρατός του. Εν συνεχεία η αγία ξαναπροσευχήθηκε και ανέκτησαν πάλι την όρασή τους. Όμως το άγιο θαύμα της πρόσκαιρης τιμωρίας τους, δεν συνέτισε τον Σαβώρ και τους διώκτες στρατιώτες του. Αντί να ομολογήσουν στην θεία δύναμη, έδωσε εντολή ο Σαβώρ να καρφώσουν τις πτέρνες της Αγίας Ειρήνης και την εξώθησαν βίαια φορτωμένη με ένα βαρύ σακί με άμμο,να διασχίσει μια μεγάλη απόσταση 3 μιλίων. Πρό του νέου μαρτυρίου όμως της Αγίας Ειρήνης, η γής άνοιξε και έθαψε μέσα της 10.000 απίστους. Πάραυτα 30.000 άνθρωποι απο τους πληθυσμούς της Μαγεδών και της ευρύτερης περιοχής της ασπάστηκαν με το μεγάλο θαύμα τον Χριστιανισμό και μόνον ο αλαζονικός και ασεβής Σαβώρ, ενέμενε στην ειδωλολατρική του πίστη. Με τον θάνατο όμως του Σαβώρ απελευθερώθηκε η εν τω μεταξύ φυλακισθείσα αγία Ειρήνη και της επετράπη η κυκλοφορία της στην πόλη, όπου και πραγματοποίησε πλήθος θαυμάτων, για να ανακουφίσει και ξεκουράσει ηθικά τους κατατρεγμένους και δυστυχισμένους της περιοχής. Η Αγία κατέφυγε στον Πύργο της που ζούσε ο πατέρας της με τον ιερέα Τιμόθεο. Το χριστιανικό κήρυγμα και το πελώριο ηθικό κύρος της Αγίας, έφεραν στον ορθόδοξο δρόμο 5.000 πλέον ειδωλολάτρες, που αποκήρυξαν την παλιά τους θρησκεία, αλλά και τους 33 φρουρούς του πύργου του πατέρα της. 

Κατόπιν η Ειρήνη επισκέφθηκε την πόλη Καλλίνικο, την οποία διοικούσε ο βασιλιάς Νουμεριανός, συγγενής του προηγούμενου βασιλέα. Εμφανίστηκε μπροστά στον Νουμεριανό και του διατράνωσε την πίστη της στον Χριστιανισμό. Ο Νουμεριανός εξεμάνη απο το θάρρος της Ειρήνης και έδωσε εντολή να πυρακτώσουν τρία χάλκινα κατασκευσασμένα βόδια και να τοποθετούν την Αγία πότε στο ένα, πότε στο άλλο, μέχρι να θανατωθεί. Και συνέβη τότε με παρέμβαση της θείας δυνάμεως το εξής συγκλονιστικό θαύμα. Το τρίτο βόδι μέσα στο οποίο ευρίσκονταν εκείνη τη στιγμή η Αγία, έκανε μερικά βήματα, σκίστηκε στη μέση και εξήλθε αβλαβής απο αυτό η Ειρήνη. Περί τις 100.000 ειδωλολάτρες που είχαν παρακολουθήσει το συγκλονιστικό θέαμα, πείστηκαν για την ύπαρξη της θείας δύναμης και προσκύνησαν τον Χριστιανισμό.  Καθώς ο Νουμεριανός όδευε πρός τον τέλος της ζωής του, έδωσε εντολή στον έπαρχό του να βασανίσει την Ειρήνη. Ο τελευταίος έδεσε με αλυσίδες την Αγία και την τοποθέτησε σιδηροδέσμια επάνω σε μια φωτιά. Όμως ο μεγαλοδύναμος Θεός για μιαν ακόμα φορά διέσωσε την αγία. Απέστειλε Άγγελό του που παρουσιάστηκε μπροστά στην Ειρήνη και έσβησε τη φωτιά. Έκθαμβος τότε και ο έπαρχος, προσκύνησε τον Χριστιανισμό. 

Το κύρος και το όνομα της Αγίας Ειρήνης με τα θαυμάτά της και την αγιοσύνη της έσπασε σύντομα τα μικρά γεωγραφικά όρια της περιοχής της. Και περιήλθε και στ΄ αυτιά του Πέρση βασιλιά. Ο Βασιλιάς Σαβώριος, συγκαιρινός του μεγάλου Κωνσταντίνου, αξίωσε να αποκεφαλίσουν την Ειρήνη. Και αφού εξετελέσθη η εντολή του την έθαψαν. Όμως ο μεγαλοδύναμος Θεός απέστειλε Άγγελό του, που ξανάφερε στη ζωή την μαρτυρική Αγία και την μακάρισε για την θυσιαστική της παρουσία.  Ο Άγγελος μαζί με την αγία μακάρισε και όσους ακόμα πίστεψαν με το μαρτυρικό της παράδειγμα στον Θεό, αλλά και όσους συνάμα επικαλούνται το όνομά της και εορτάζουν την μνήμη της, την ημέρα του αποκεφαλισμού της.

Αφότου η Αγία Ειρήνη αναστήθηκε, πήρε ένα κλαδί ελιάς και πήγε στην πόλη Μεσημβρία, παρουσιαζόμενη στον βασιλιά. Ο βασιλιάς έμεινε άναυδος απο την ζωντανή παρουσία της Αγίας, που θεωρούσε νεκρή μετά τον αποκεφαλισμό της και ευθύς αμέσως ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Βαπτίσθηκε χριστιανός απο τον πατέρα Τιμόθεο και το δικό του παράδειγμα μιμήθηκαν επίσης πολλοί μέχρι τότε ειδωλολάτρες. Ενώ αρκετοί απέδιδαν τιμές ισαποστόλου στην μαρτυρική Αγία.

Η μνήμη της Αγίας Ειρήνης κάθε χρόνο, εορτάζεται στις 5 Μαΐου και της έχει αποδοθεί τιμητικά ο τίτλος της Μεγαλομάρτυρος, ένεκα των ατέλευτων βασανιστηρίων στα οποία υπεβλήθη, για να προασπίσει την χριστιανική της πίστη. Μαζί με τον Άγιο Αρτέμιο,η Αγία Ειρήνη θεωρείται προστάτιδα της Αστυνομίας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 4 May 2018 | 5:15 pm


Λάμπρος Κωνσταντάρας, αυτός ο ακαταμάχητος «πενηντάρης» !!!

Λάμπρος Κωνσταντάρας,

αυτός ο ακαταμάχητος «πενηντάρης» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Πόσες και πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε ηθική έξαρση και ατελείωτο χιούμορ, με τα ανεπανάληπτα καμώματα του ερωτύλου «πενηντάρη», της  χρυσής εποχής του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας Λάμπρου Κωνσταντάρα; Ήταν ο ρόλος που καθιέρωσε τον μεγάλο μας ηθοποιό στο κινηματογραφόφιλο πρωτίστως και θεατρόφιλο κοινό και τον κατέστησε από τα πιο λαμπρά αστέρια της έβδομης τέχνης μας. Προικοδοτημένος με πηγαίο ταλέντο, φυσική ομορφιά, αλλά και έχοντας στην σκευή του την  θεατρική διαπαιδαγώγηση του μεγάλου γάλλου θεατρανθρώπου Λουί Ζουβέ, ο απαράμιλλος κωμικός μας γρήγορα ξεχώρισε στο παλκοσένικο και διήνυσε μια πολύπλαγκτη καλλιτεχνική διαδρομή, της οποίας η συγκομιδή είναι γιγάντια. Με πλήθος εξαιρετικών ερμηνειών, σε πάνω από 90 ταινίες και πολλές συνάμα παραστάσεις, που τον ανέδειξαν στους κορυφαίους του θεάτρου και του κινηματογράφου μας. Στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του παρουσίας, ο Αθηναίος ηθοποιός ερμήνευσε δραματικούς ρόλους, ενίοτε τον ζεν πρεμιέ δοθείσης και της σπουδαίας φυσικής του ομορφιάς, για να καταλήξει στους οικείους κωμικούς του ρόλους. Όπως του στοργικού και καλοσυνάτου πατέρα, ή του ερωτύλου «τρελοπενηντάρη», που τον αναγόρευσαν σε σύμβολο της μεγάλης μας οθόνης.

Η ζωή του απαράμιλλου Λάμπρου Κωνσταντάρα, ήταν όπως και η καλλιτεχνική του παρουσία, πολύπλαγκτη και θυελλώδης. Ξεκίνησε με την επαγγελματική προσδοκία να σταδιοδρομήσει ως αξιωματικός του ναυτικού, μεθύστερα θα στραφεί στην τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας, που ήταν και το επάγγελμα του πατέρα του, επώνυμου κοσμηματοποιού του Κολωνακίου, για να καταλήξει μέσα από ένα συγκυριακό γεγονός, στο φάσμα της τέχνης. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας καθαρόαιμος Αθηναίος, όπως ο ίδιος με περηφάνια διατείνονταν, είδε το φως της ζωής στις 13 Μαρτίου του 1913 στο Κολωνάκι, σε ένα διαμέρισμα της οδού Πλουτάρχου 13. Για τούτο μάλιστα με το εμπνευσμένο χιούμορ του έλεγε, ότι ο σημαδιακός αριθμός 13 τον συνόδευε σε όλην του τη ζωή. Μεγαλωμένος με την αστική αύρα και τις ανέσεις του κοσμηματοποιού Κολωνακιώτη πατέρα του, έλαβε ευάγωγη παιδεία και ανέπτυξε μια πολυδύναμη προσωπικότητα. Με την αποπεράτωση των εγκύκλιων γυμνασιακών του σπουδών, φοίτησε στην Σχολή Υπαξιωματικών Ναυτικού της Κερκύρας. Και αφού κάνει μια στροφή στο ποδόσφαιρο ως μανιώδης λάτρης του, το 1934 μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει Χρυσοχόος. Ένα συγκυριακό γεγονός όμως, θα τον φέρει να συμμετάσχει ως κομπάρσος, σε μια θεατρική παράσταση στο Παρίσι, που σκηνοθετούσε  ο διακεκριμένος γάλλος άνθρωπος του θεάτρου Λουί Ζουβέ, ασκεί ακατάλυτη γοητεία επάνω του και έτσι παίρνει την ριζοτομική απόφαση στην ζωή του, να γίνει ηθοποιός. 

Αφού διαπαιδαγωγήθηκε θεατρικά στον Ζουβέ, που αναγνώρισε στο πρόσωπό του ένα μεγάλο ταλέντο, κάνει την πρωτόλεια εμφάνισή του στο θέατρο, στην παράσταση «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου. Ένα χρόνο αργότερα και αφού επιστρέψει στην Ελλάδα, συμμετέχει στην παράσταση του Φ. Μπάρυ «Τα παράσημα της γριούλας» μαζί με την κραταιά στα θεατρικά δρώμενα των Αθηνών κ-α Κατερίνα. Θα επακολουθήσουν και άλλες αξιόλογες θεατρικές ερμηνείες, που καταξιώνουν καλλιτεχνικά τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, όπως : «Ο μισάνθρωπος» του Μολιέρου, «Το στραβόξυλο» του Δημήτρη Ψαθά, «Ο παίχτης» του Ντοστογιέφσκυ κ.α. με τα κορυφαία θεατρικά σχήματα των Μουσούρη- Αρώνη, Μιράντας – Παππά. Το 1945 είναι ένα ορόσημο στην προσωπική ζωή του μεγάλου Λάμπρου Κωνσταντάρα. Παντρεύεται την ομότεχνή του Ιουλία Γεωργοπούλου και αποκτά μαζί της, το μονάκριβο παιδί του, τον γιό του Δημήτρη Κωνσταντάρα, διακεκριμένο δημοσιογράφο και πολιτικό. Ενώ τα 1948 δημιουργεί θίασο από κοινού με την Μιράντα Μυράτ. Και το 1958 πραγματοποιεί τον μεγάλο του στόχο, να φτιάξει τον αποκλειστικά δικό του θίασο, με τον οποίο ανεβάζει την παράσταση του Τζών Πρίσλευ «Ο ανακριτής έρχεται». Στην χρονικά ευρεία και καλλιτεχνικά πολυεπίπεδη καλλιτεχνική του πορεία, ο εξαίρετος κωμικός μας θα συνεργαστεί με κορυφαίους ηθοποιούς και θα δώσει μαζί τους συγκλονιστικές ερμηνείες. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Μάρω Κοντού, Ντίνο Ηλιόπουλο, Μαρίκα Κοτοπούλη, Τζένη Καρέζη, Έλη Λαμπέτη, Νίκο Ρίζο και βεβαίως την εθνική μας Αλίκη Βουγιουκλάκη, της οποίας υπήρξε ο κινηματογραφικά στοργικός «πατέρας». Κύκνειο θεατρικό άσμα για τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, θα αποτελέσει η θεατρική παράσταση  του Κώστα Πρετεντέρη «Τρελές επαφές ρωμέϊκου τύπου», στην οποία συμπρωταγωνιστούσε με τους Νίκο Ρίζο και Μάρω Κοντού, την περίοδο 1977-1979. Αλλά ο χώρος στον οποίο ο Λάμπρος Κωνσταντάρας αποθεώθηκε και λατρεύτηκε σαν λαμπερό αστέρι της ελληνικής κωμωδίας, ήταν η μεγάλη οθόνη. Ήδη από την πρωτόλεια εμφάνισή του στην ταινία «Το τραγούδι του χωρισμού» του Φ. Φίνου (1940), παράσχε τα εχέγγυα ενός μεγάλου καλλιτέχνη και καταξιώθηκε ως σπουδαίος πρωταγωνιστής. Σε έναν αληθινό γαλαξία 90 και πλέον ταινιών, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, δόνησε τις καρδιές μας, πρόσφερε ακένωτες μερίδες γέλιου και κατέλαβε περίσεπτη θέση στο πάνθεον της ελληνικής κωμωδίας.  Οι ρόλοι με τους οποίους ταύτισε την παρουσία του, ο Αθηναίος ηθοποιός, ήταν αυτοί του ερωτύλου-σκανδαλιάρη, πενηντάρη, με συχνό «θύμα» της γοητείας του την Μάρω Κοντού και την Κάκια Αναλυτή, αλλά και του στοργικού και καλοσυνάτου «μπαμπά» τη εθνικής μας Αλίκης Βουγιουκλάκη. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις ταινίες «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Διακοπές στην Αίγινα», «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Η Λίζα και η άλλη» κ.α. Μαζί με την αγάπη του κοινού, θα έλθει και η αναγνώριση από την επίσημη κριτική. Το 1969 ο Λάμπρος Κωνσταντάρας κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για την παρουσία του στην ταινία του σπουδαίου Βασίλη Γεωργιάδη «Ο μπλοφατζής». Για τελευταία φορά στην μεγάλη οθόνη ο Λ.Κ. θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ» (1981) του Κώστα Καραγιάννη.  Αλλά σπουδαία ήταν η παρουσία του Λάμπρου Κωνσταντάρα και στην μικρή οθόνη, όπου πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά «Εκείνες και γώ» ερμηνεύοντας τον καρδιοκατακτητή Ζάχο Δόγκανο, η οποία προβάλλονταν το διάστημα 1976-1977. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας το 1971 θα πραγματοποιήσει και έναν δεύτερο γάμο με την Φιλιώ Κεκάτου.  Στις 28 Ιουλίου του 1985, θα κλίσει η αυλαία για τον ανεπανάληπτο μεγάλο μας κωμικό. Αφήνει την τελευταία του πνοή στο «Ασκληπείο» Βούλας, πλήρης δόξης και ημερών.  Και αφού αντιμετώπιζε ήδη τα τελευταία χρόνια της ζωής του, σοβαρά προβλήματα υγείας, προσβεβλημένος από αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια.

Μια σπάνια καλλιτεχνική αύρα, αστείρευτο καλλιτεχνικό τάλαντο, ευγένεια ήθους, αλλά και αστική μεγαλοπρέπεια, ήταν τα στοιχεία, της μακράς, επιτυχημένης και πολυεπίπεδης καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Και για τούτο τον περιέβαλλε πάντα με την αγάπη του και την ηθική ζεστασιά του, το καλλιτεχνικό μας κοινό. Ο περίφημος «Λαμπρούκος», ήταν ένας μεγάλος της σύγχρονης καλλιτεχνικής μας δημιουργίας !!! Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά και είναι από τον ενότητα δοκιμίων μου «Κορυφαίοι της ελληνικής κωμωδίας».

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές μνημονιακές μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 4 May 2018 | 12:26 am


Μέρα Μαγιού που μίσεψες... !!!

Μέρα Μαγιού που μίσεψες... !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω,
Άνοιξη γιέ που αγάπαγες και ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
Άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης
..................................................................................

Έγραψε συγκλονισμένος ο πρωτόθρο-νος οικουμενικός ποιητής της Ρωμιοσύνης Γιάννης Ρίτσος στον «Επιτάφιο», εμπνεόμενος απο τον άφατο πόνο της μάνας του δολοφονημένου καπνεργάτη Τάσου Τούση, κατά την απεργία των καπνεργατών στην Θεσσαλονίκη το ΄36. Το εκκρεμές της ιστορίας έδειχνε Μάιος του δραματικού ΄36 και οι καπνεργάτες – με εντολή της ΠΚΟ (Πανελλήνιας Καπνεργατικής Ομοσπονδίας) - είχαν διαδηλώσει στη νύμφη του Βορρά, με αίτημα την αύξηση των ημερομισθίων στις 120-124 δραχμές, σε εγαρμογή της σύμβασης του 1924 και την διεκδίκηση ακόμα δημοκρατικών ελευθεριών, απο την κυβέρνηση Μεταξά που της είχε βάλει στον πάγο. Σε πάγο, παγοκολώνες άλλωστε αργότερα, με την έκσπαση της μεταξικής δικατορίας τον Αύγουστο του ΄36, ο ειδεχθής υπουργός Αστυνομίας της δικτατορίας του Μεταξά Μανιαδάκης, έβαζε γυμνούς τους αντιφρονούντες – και αφού πρωτίστως τους είχε δώσει ρετσινόλαδο- για να τους οδηγήσει στο θάνατο !!!

Έκλαψε γορερά σύσσωμη τον Μάιο του ΄36, όλη η Ελλάδα πάνω στο πτώμα του τραγικού καπνεργάτη Τάσου Τούση, γιατί οι δολοφονικές σφαίρες της κυβέρνησης είχαν χτυπήσει-ματώσει την καρδιά του ελληνικού λαού. Και με το αθώο αίμα του ο αδικοσκοτωμένος εργάτης Τάσος Τούσης, θέριεψε ηθικά και πύργωσε το εργατικό κίνημα, που και μέσα απο άλλους αιματηρούς αγώνες, έβρισκε τον δρόμο για την κοινωνική του χειραφέτηση.

Η 1-η Μαίου του ΄36, ειδικά για τον μαρτυρικό ελληνικό λαό, που έχει να επιδείξει αμέ-τρητες θυσίες, στην μακραίωνη και οδυνηρή πορεία του για την ακεραίωση της δημοκρα-τίας, θα αποτελεί πάντα ένα διαχρονικό σύμβολο δημοκρατικού ήθους και κοινωνικής αγωνιστικότητας. Ένα αδαμάντινο ηθικό ορόσημο του εργατικού κινήματος, απέναντι σε κάθε μορφής κοινωνικής καταπίεση, αντίπερα σε κάθε έκφραση πολιτικής αντιδραστικό-τητας, αντίκρυ σε κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο. Και μαζί με όλους τους έλληνες εργάτες τιμούμε σήμερα την ιερή ημέρα και γιορτάζουμε και εμείς. Ζήτω η 1-η Μαίου του ΄36 !

Αλλά ας ομιλήσει ο ποιητής της Ρωμιοσύνης και πάλι απο τον «Επιτάφιο»

Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκειά, ζεστή κι αντρίκια
τόσα όσα μήτε του γιαλού δε φτάνουν τα χαλίκια

Και μούλεες, γιε, πως όλ' αυτά τα ωραία θάναι δικά μας,
και τώρα εσβήστης κ' έσβησε το φέγγος κ' η φωτιά μας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 1 May 2018 | 1:37 am


Ραδιόφωνα, πενικιλίνη, νότες και νερό, στην μεταπολεμική Αθήνα !!!

Ραδιόφωνα, πενικιλίνη, νότες και νερό, στην μεταπολεμική Αθήνα !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Και ενώ η αθηναϊκή κοινωνία προσπαθεί να βρεί τον ρυθμό της μέσα στις αντιξοότητες της μεταπολεμικής Ελλάδος, έρχεται ένα γεγονός από το ιατρικό πεδίο, να να αναπτερώσει το ηθικό του κόσμου και να καλλιεργήσει προσδοκίες και ελπίδες για την αντιμετώπιση πολλών ασθενειών. Είναι το επίτευγμα της πενικιλίνης που σε όλη την Ευρώπη κάνει θραύση και λυτρώνει πολλούς πάσχοντες από διάφορες μολύνσεις. Το νέο φάρμακο έρχεται λοιπόν από την Αμερική και διατίθεται στα φαρμακεία. Την εισαγωγή της πενικιλίνης κάνει στην Ελλάδα ο φαρμακοποιός Βαγενάς, που ενημερώνει το κοινό από τις εφημερίδες  ότι εισήγε πολύ μεγάλες ποσότητες του φαρμάκου. Η πενικιλίνη έρχονταν στην Ελλάδα από την Αμερική με το υπερωκεάνιο «Ελλάς». Το πλοίο διέθετε ψυγεία και έτσι καθίστατο δυνατή  η διατήρηση του φαρμάκου στην απαιτούμενη θερμοκρασία. Στην ευρύτερη ιατρική κοινότητα το νέο φάρμακο δεν ήταν γνωστό, ωστόσο στους πανεπιστημιακούς ιατρούς το φάρμακο ήταν οικείο και αποτελούσε για αυτούς την μεγάλη ιατρική ανακάλυψη, που θα τους έλυνε πολλά προβλήματα. 

Αλλά η παρατεταμένη ανομβρία και η υπέρμετρη έλλειψη νερού που υδροδοτούσε από την λίμνη του Μαραθώνα τους Αθηναίους, ταλάνιζε βασανιστικά τον αθηναϊκό λαό. Τη λύση σε αυτό το οξύ πρόβλημα, έρχονταν να δώσουν τέσσερις μεγάλες αντλίες νερού από την Νέα Υόρκη, που θα μετέφεραν νερό από το Σούλι στην λίμνη του Μαραθώνα. Ένα ακόμα πρόβλημα που ταλάνιζε τους Αθηναίους την δύσκολη μεταπολεμική περίοδο είναι η έλλειψη τηλεφωνικών γραμμών και η ελλειμματική λειτουργία του τηλεπικοινωνιακού δικτύου. Έχουν κατατεθεί στην τηλεφωνική εταιρεία 3.000 νέες αιτήσεις για εγκατάσταση τηλεφώνου, ωστόσο ελλείψει των απαραίτητων υποδομών, η εγκατάσταση τηλεφώνων προχωρά με πολύ αργό ρυθμό. 

Όμως και στο πεδίο της σύγχρονης για την εποχή ενημέρωσης τα πράγματα είναι προβληματικά. Ελάχιστες οικογένειες διαθέτουν την μαγική συσκευή επικοινωνίας το ραδιόφωνο.  Προπολεμικά πολλοί λίγοι πολίτες είχαν αποκτήσει το πρώτο μέσο επικοινωνίας, που τους έδινε δυνατότητα ενημέρωσης από όλο τον κόσμο. Και με αυτή την έννοια θεωρείτο μεγάλη πολυτέλεια για κάποιον, να διαθέτει ραδιόφωνο που απαιτούσε πολλά χρήματα. Η κυβέρνηση παρακολουθούσε τη σοβαρή ανάγκη του κοινού για ραδιοφωνική ενημέρωση και προβληματίζονταν στην εισαγωγή μεγάλης ποσότητας ραδιοφώνων. Ωστόσο η εκροή του πολύτιμου συναλλάγματος για την εισαγωγή ραδιοφώνων, ήταν ένα μεγάλο εμπόδιο.  Ενώ από την άλλη η τεχνολογική υστέρηση της χώρας, «απαγόρευε» την εγχώρια κατασκευή τους. Μια τεχνική επιτροπή όμως που διερευνούσε την λύση του προβλήματος κατέληξε σε μια ενδιάμεση λύση, που θα περιόριζε δραστικά το κόστος της εισαγωγής. Πρότειναν λοιπόν να εισάγονται οι μηχανισμοί από έξω και να τοποθετούνται στα κουτιά τους, εδώ στην Ελλάδα. Έτσι τον Μάιο του 1946, η κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει από το εξωτερικό 4.000 ραδιόφωνα. Θα κάλυπταν σε σημαντικό βαθμό την ζήτηση, δοθέντος ότι οι υποψήφιοι αγοραστές δεν ήταν κατά πολύ περισσότεροι.  Πολλοί Αθηναίοι αρκούνταν για την διασκέδαση τουλάχιστον στην χρήση του γραμμοφώνου, με τους αγαπημένους τους δίσκους. 

Αλλά ένα ακόμη μέσο διασκέδασης της δύσκολης εκείνης εποχής για τους Αθηναίους, ήταν και το πιάνο. Τουλάχιστον για όσους δεν τα  είχαν εκποιήσει έναντι πινακίου φακής στην οδυνηρή κατοχή, για να αγοράσουν λίγες οκάδες λάδι ή ζάχαρη. Έτσι μεγάλη ζήτηση υπήρχε και για τι παρτιτούρες, τα τραγούδια δηλαδή με νότες που διέθεταν οι μουσικοί οίκοι. Και μέσα σ΄ αυτό το κλίμα της προσπάθειας για ανασυγκρότηση, έρχονταν ένα θεσπέσιο μουσικό κομμάτι για να ψυχαγωγήσει τους Αθηναίους και να τους ανατείνει ηθικά.  Είναι το αισθαντικό κομμάτι του ταλαντούχου συνθέτη Χρήστου Χαιρόπουλου «Καλώς ήλθες στα όνειρά μου», που με τόσες επιτυχίες είχε δροσίσει το αθηναϊκό κοινό. Τους στίχους είχε γράψει ο Γιάννης Φερμάνογλου και το πανέμορφο και αισθαντικό τραγούδι σύντομα έγινε μεγάλη επιτυχία. Είναι ο προάγγελος εξάλλου μιας πολύ ευχάριστης και ψυχαγωγικής καλοκαιρινής σεζόν που θα ακολουθήσει σε αυτό το πρώτο ξύπνημα της αθηναϊκής κοινωνίας του θέρους του 1946.

Έτσι κινούνταν το ιστορικό εκκρεμές στην αθηναϊκή κοινωνία τα θέρος του 1946 και ενώ οι Αθηναίοι είχαν προβλήματα με το νερό, τα τηλέφωνα και τα ραδιόφωνα, έρχονταν οι αισθαντικές νότες του Χρήστου Χαιρόπουλου, ηθικά να τους ανατείνουν !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 29 April 2018 | 11:27 pm


Σοφοκλής Βενιζέλος Αριστοτέχνης της πολιτικής, αλλά ...

Σοφοκλής Βενιζέλος
Αριστοτέχνης της πολιτικής,  αλλά ...

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Έχοντας επωμιστεί το βαρύ πολιτικό κληροδότημα του γίγαντα πατέρα του αειμνήστου Ελευθερίου Βενιζέλου - που γονιμοποίησε τη γη και τα πελάγη της ελληνικής πατρίδας, όσο κανείς άλλος Έλληνας στον εικοστό αιώνα - «κλήθηκε» να  αγωνιστεί στον πολιτικό στίβο ο δευτερότοκος υιός του εθνάρχη Σοφοκλής Βενιζέλος. Από τους πολιτικούς αναλυτές και ιστορικούς της εποχής του, θεωρήθηκε μύστης της πολιτικής τέχνης και δεξιοτέχνης του παρασκηνίου, ωστόσο δεν ήρκεσαν αυτά τα στοιχεία για να μετατρέψει την πολιτική του παρουσία ο Σοφοκλής Βενιζέλος, σε ένα διευρυμένο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα με βάθος στον χρονικό ορίζοντα. Πάραυτα ο κρητικός πολιτικός έφτασε στο πρωθυπουργικό αξίωμα στις 10 Απριλίου του 1944 όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τσουδερού, στις 23 Μαρτίου του 1950 αλλά, και στις 21 Αυγούστου του 1950, διαδεχόμενος τον Νικόλαο Πλαστήρα. Ως πολιτικός κατέλειπε μεγάλο έργο από την θέση του υπουργού των Εξωτερικών ιδία στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα. Δεσπόζουσα θέση σ΄ αυτό κατέχει η επίσκεψή του τον Ιανουάριο του 1952 στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, κατά την οποία προέβη σε ιδιαίτερα επωφελείς συνομιλίες για την εξέλιξη των διμερών σχέσεων της χώρας μας με την Τουρκία, με τους  Τζελάλ Μπαγιάρ, Αντνάν Μεντερές και Φουάτ Κιοπρολού, αντίστοιχα πρόεδρο, πρωθυπουργό και υπουργό εξωτερικών της γείτονος χώρας. Ο Σ. Βενιζέλος από την θέση του υπουργού των Εξωτερικών ακόμα είχε υπογράψει την ένταξη της Ελλάδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, που είχε θεωρηθεί τότε mutatis mutandis, επίτευγμα για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Η υπογραφή της ένταξης στο ΝΑΤΟ, είχε επικυρωθεί από την βουλή των Ελλήνων στις 18 Φεβρουαρίου του 1952. Την δαιδαλώδη επίσης πολιτική παρουσία του Σοφοκλή Βενιζέλου θα συνοδεύει για πάντα  - συνιστώντας μελανό σημείο της πολιτική μας ιστορίας - ο αναπάντεχος θάνατός του την νύχτα της 7-ης Φεβρουαρίου 1964 κατά την επιστροφή του στην Αθήνα από την Κρήτη, μετά από επίπονη προεκλογική περιοδεία, προκειμένου να συμμετάσχει στις προκηρυχθείσες εκλογές της 16-ης Φεβρουαρίου 1964. Στις οποίες φευ δεν μπόρεσε να συμμετάσχει και να πανηγυρίσει την νίκη του κόμματός του. Η επίσημη εκδοχή του θανάτου του Σ. Βενιζέλου ήταν φυσιολογικός θάνατος. Μιαν άλλη όμως σοβαρή ερμηνεία του γεγονότος απέδιδε τον θάνατό του σε δολοφονική ενέργεια. Η οποία με την σειρά της σχετίζονταν με την ανεπιθύμητη για κάποιους πολιτικούς κύκλους συνδρομή του Σοφοκλή Βενιζέλου, στην διαφυγή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Παρίσι με το ψευδώνυμο Βασίλης Τριανταφυλλίδης. 


Ο Σοφοκλής Βενιζέλος είδε το φως της ζωής στα Χανιά τον Νοέμβριο του 1894. Έλαβε τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές και κατόπιν εισήχθη το 1911 στην στρατιωτική σχολή των Ευελπίδων. Συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία, ενώ το 1920 παραιτήθηκε από τον στρατό για να κατέλθει στον πολιτικό στίβο, οπότε και εξελέγη βουλευτής Χανίων. Αφότου ξέσπασε το κίνημα του ΄22, επέστρεψε στο στρατό και διορισθείς ως ακόλουθος της πρεσβείας μας στο Παρίσι, παρέμεινε για οκτώ χρόνια στη θέση, οπότε και αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του συνταγματάρχου. Ο θάνατος του πατέρα του εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου το 1936 θα δρομολογήσει την ενεργότερη δραστη-ριοποίησή του στα πολιτικά μας δρώμενα, έτσι θα εκλεγεί την ίδια χρονιά, μέλος της τριμελούς διοικούσης επιτροπής του κόμματος των Φιλελευθέρων. Τον Μάιο του 1943 η κατοχική κυβέρνηση Εμμ. Τσουδερού, που δίκην της γερμανικής κατοχής έχει προσφύγει στο Κάιρο του αναθέτει το υπουργείο των Ναυτικών. Ενώ με την παραίτησή της τον Απρίλιο του 1944 αναλαμβάνει την πρωθυπουργία. Για να παρέμβει ελάχιστο χρονικό διάστημα αργότερα από κοινού με τον ναύαρχο Βούλγαρη στην καταστολή εκσπάζοντος ναυτικού κινήματος, που στόχευε στην παλινόρθωση της βασιλείας και δη του βασιλέως Γεωργίου. Συμμετείχε  στην απελευθερωτική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου το 1944 που διοργάνωσε το συνέδριο του Λιβάνου, με την πολιτική παρουσία των κομμουνιστών. Αυτό το στοιχείο όμως αποτέλεσε σημείο τριβής μεταξύ των δυο ανδρών και έτσι ο Σ. Βενιζέλος και άλλοι πολιτικοί με φιλελεύθερες ιδεολογικές καταβολές, παραιτήθησαν από την κυβέρνησή του στις 24 Απριλίου του 1944.

  
Επηκολούθησε κυβέρνηση εθνικής ενότητος λίγες ημέρες αργότερα και μετά ακριβώς την εκκένωση της χώρας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, αφίχθη στην Αθήνα μετά την πρόχειρη διαμονή της στην Ιταλία. Στο κυβερνητικό αυτό σχήμα προετάθη στον Σοφοκλή Βενιζέλο η θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης την οποία απεδέχθη και διατήρησε μέχρι τα τέλη του Ιουλίου του 1944. Από τον αντιβασιλέα αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό θα λάβει τον Οκτώβριο του 1945 την εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως την οποία καταθέτει ανεπιτυχώς. Τον Φεβρουάριο του 1946 θα λάβει χώρα η διάσπαση του κόμματος των Φιλελευθέρων και ο Σοφοκλής Βενιζέλος θα αναλάβει την αρχηγία του Βενιζελογενούς τμήματός του. Τον Μάρτιο του 1946 πραγματοποιεί πολιτική συνεργασία με τους πολιτικούς αρχηγούς Π. Κανελλόπουλο και Γ. Παπανδρέου και στις επικείμενες εκλογές κατέρχονται μαζί στον πολιτικό σχηματισμό «Εθνική Πολιτική Ένωση», οπότε και αναλαμβάνει μετά την διενέργειά τους για λίγες ημέρες μόνο το αξίωμα του υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου. Την χρονιά αυτή ο Σοφοκλής Βενιζέλος θα κατορθώσει μετά από εργώδη και σκληρή προσπάθεια σε ταξίδι του στις ΗΠΑ, την επίτευξη διακρατικής συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με βάση την οποία θα παραχωρούντο 100 εμπορικά πλοία «Λίμπερτυ» έναντι του επωφελούς για την Ελλάδα ποσού 100.000 δολαρίων το καθένα. Το 1946 όμως είναι η χρονιά που θα λάβει χώρα ένα μείζον γεγονός για την εξωτερική πολιτική της χώρας, στο οποίο ο Σ. Βενιζέλος θα συμμετάσχει ενεργά. Ειδικότερα τον Οκτώβριο και υπό τον πρωθυπουργό Κ. Τσαλδάρη που στο μεταξύ έχει διαδεχτεί την υπηρεσιακή κυβέρνηση Πουλίτσα, μαζί με άλλους πολιτικούς αρχηγούς συμμετέχει στην Διάσκεψη των Παρισίων. Τον Ιανουάριο του 1947 θα ανέλθει στην πρωθυπουργία ο Δημήτριος Μάξιμος και θα ανατεθεί στον Σοφοκλή Βενιζέλο το Υπουργείο των Ναυτικών και η αντιπροεδρία της κυβερνήσεως. Ο Νοέμβριος του 1947 θα αποτελέσει την χρονική περίοδο επανένωσης των εν διαστάσει τμημάτων του κόμματος των Φιλελευθέρων, στην οποία θα αναλάβει και την αντιπροεδρία του, ενώ ένα χρόνο ακριβώς αργότερα, αναρριχάται στην αρχηγία του. 

Έχει ωστόσο προκύψει από  τον Σεπτέμβριο του 1947 κυβέρνηση υπο τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, η οποία μετασχηματίζεται τον Νοέμβριο του 1948. Τον Φεβρουάριο του 1949 συγκροτείται υπό τον Σοφούλη και πάλι κυβέρνηση –συμμαχική, η οποία έχει αναδομηθεί από τον Ιανουάριο - στην οποία ο Σοφοκλής Βενιζέλος αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εργασίας. Ο Ιούνιος του 1949 βρίσκει στο πολιτικό τοπίο της Ελλάδος την κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Διομήδη, που διαδέχεται το κυβερνητικό σχήμα του απεβιώσαντος Θεμιστοκλή Σοφούλη. Τον Αλέξανδρο Διομήδη με την σειρά του θα διαδεχθεί ο Τζών Θεοτόκης, που πραγματοποιεί τον Μάρτιο του 1950 εκλογές με απλή αναλογική. Μετά τις εκλογές συγκροτείται βραχύβιο κυβερνητικό σχήμα υπο τον Σοφοκλή Βενιζέλο, ακολουθεί διάδοχο κυβερνητικό σχήμα του Νικολάου Πλαστήρα, για να δώσει την σειρά του στην νέα κυβέρνηση  του Σοφοκλή Βενιζέλου τον Αύγουστο, οποία μετασχηματίζεται τον Σεπτέμβριο. Βρίθει από εναλλαγές κυβερνητικών σχημάτων το πολιτικό μας τοπίο, που υποδηλώνουν την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας της χώρας, καθώς θα μπορούσε να παρατηρήσει ο αναγνώστης. Το Σεπτέμβριο του 1951 διενεργούνται εκλογές και η κατάταξη των πολιτικών δυνάμεων έχει ως εξής : Πρώτο κόμμα αναδεικνύεται με την πενιχρή πλειοψηφία των 114 εδρών ο «Ελληνικός Συναγερμός» του Στρατάρχη Παπάγου, ακολουθεί με 74 έδρες η ΕΠΕΚ του Νικολάου Πλαστήρα και έπεται με 56 έδρες το κόμμα των Φιλελευθέρων. Η μικρή όμως πλειοψηφία έναντι των άλλων πολιτικών δυνάμεων αποτρέπει τον στρατάρχη Παπάγο να σχηματίσει κυβέρνηση, κάτι που αναλαμβάνει ο «μαύρος καβαλάρης»-Νίκος Πλαστήρας- αναθέτοντας στον Σοφοκλή Βενιζέλο τον θώκο του υπουργού των Εξωτερικών. Τον 1952 όμως θα παραιτηθεί η κυβέρνηση Πλαστήρα και στις επικείμενες εκλογές της 16-ης Νοεμβρίου ο Συναγερμός του στρατάρχη Παπάγου καταγάγει λαμπρή εκλογική νίκη. Ο Αλέξανδρος Παπάγος αναλαμβάνει την πρωθυπουργία και όλα δείχνουν πως ανατέλλει το άστρο του στον πολιτικό βίο της χώρας .... Ο Σοφοκλής Βενιζέλος σταδιακά θα αποδυναμωθεί πολιτικά και θα εμφανιστεί με πολιτική ισχύ στην πρώτη κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου τον Νοέμβριο του 1963, όπου αναλαμβάνει την πρωθυπουργία και το υπουργείο Παιδείας ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου. Στην κυβέρνηση αυτή ο Σοφοκλής Βενιζέλος αναλαμβάνει την αντιπροεδρία της κυβερνήσεως και το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών. Παρότι η κυβέρνηση αυτή λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης στην Βουλή αποποιείται τις ψήφους στήριξης των κομμουνιστών και παραιτείται δίδοντας την κυβερνητική σκυτάλη στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου, η οποία προκηρύσσει εκλογές για τις 16 Φεβρουαρίου του 1964. Δεν θα μπορέσει όμως να συμμετάσχει σ΄ αυτήν την εκλογική αναμέτρηση μήτε και να χαρεί την εκλογική νίκη του κόμματός του ο Σοφοκλής Βενιζέλος, καίτοι εργάζεται αόκνως για αυτόν τον σκοπό. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο μολυβένιος ίσκιος των οποίων θα σκιάζει για πάντα την σύγχρονη πολιτική μας ιστορία, ο Σοφοκλής Βενιζέλος την νύχτα της 7-ης Φεβρουαρίου του 1964, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο πλοίο που τον μεταφέρει από την Κρήτη στην Αθήνα μετά από επίπονη εκλογική περιοδεία, όπως αναφέραμε πιο πάνω. 

Αριστοτέχνης τόσο του πολιτικού παιγνίου, όσο και του παρασκηνίου υπήρξε ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αναρριχόμενος τρεις φορές στο ύπατο πρωθυπουργικό αξίωμα. Αλλά δεν κατόρθωσε να υπερκεράσει το δυσθεώρητο ύψος του πατέρα του, εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, μήτε να μετατρέψει τις επίζηλες πολιτικές του αρετές σε σταθερό κοινωνικοπολιτικό ρεύμα. Ωστόσο η πολιτική του διαδρομή στον πολιτικό μας στίβο, ήταν αρκετή για να τον κατατάξει στις μείζονες πολιτικές μας προσωπικότητες. Το παρόν κείμενό μου είναι απόσπασμα απο το βιβλίο μου "ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", με προλόγους των Άρη Σπηλιωτόπουλου, Ανδρέα Λοβέρδου, Στέλιου Παπαθεμελή και του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Θανάση Διαμαντόπουλου.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 28 April 2018 | 1:25 pm


Υποχρεωτική η διετής προσχολική αγωγή σε όλη την Ηλεία γιατί συμφώνησαν όλοι οι Δήμαρχοι


H Ηλεία να και μια φορά που πρωτοπορεί.Παρά τις αντιδράσεις όλοι οι Δήμοι της Ηλείας θα είναι ανάμεσα στους 184 σε όλη την Ελλάδα που θα έχουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΔΙΕΤΗ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.
Κάποιοι Δήμαρχοι μπορεί να μην το κατάλαβαν αλλά συναίνεσαν έστω κι αν μετά από πιέσεις ανακάλεσαν την απόφασή τους και ζήτησαν τη μη εφαρμογή!!!

Σκληρή η ανακοίνωση του Υπουργείου στην ΚΕΔΕ

"Με αφορμή την απόφαση του Δ.Σ της ΚΕΔΕ για την εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης και τις δηλώσεις του προέδρου της κ. Πατούλη, το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων διευκρινίζει:
Ο κ. Πατούλης και οι συνάδελφοί του στο Δ.Σ της ΚΕΔΕ χάνουν την ψυχραιμία τους προσποιούμενοι ότι δε γνωρίζουν τον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο 4521/18 σύμφωνα με τον οποίο η άποψη της τριμερούς επιτροπής (Δ/ντης Εκπαίδευσης, εκπρόσωπος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών και Δήμαρχος) έχει μόνο γνωμοδοτικό χαρακτήρα προς τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης ο οποίος εισηγείται στον Υπουργό και ο οποίος λαμβάνει την τελική απόφαση.
Ο Υπουργός έλαβε τις έγγραφες εισηγήσεις των 13 Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης που εισηγούνται θετικά για την εφαρμογή της 2χρονης προσχολικής εκπαίδευσης σε 265 Δήμους σε σύνολο 325 Δήμων.
Στοχεύοντας στην ευρύτερη δυνατή συναίνεση, το Υπουργείο σε αυτήν τη φάση προχωράει στην αρχή εφαρμογής του νόμου, στους 184 Δήμους για τους οποίους υπήρχε τριμερής συγκλίνουσα γνωμοδότηση, δηλαδή θετική γνώμη και του Δημάρχου.

Το Υπουργείο ξεκαθαρίζει για μία ακόμη φορά ότι δε θα ανεχθεί αντιπολιτευτικά παιχνίδια με στόχο την υπονόμευση ενός αιτήματος δεκαετιών από την κοινωνία και τους εκπαιδευτικούς. Παραμένει ανυποχώρητο στην εφαρμογή της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης με ορίζοντα την ολοκλήρωση της εντός της επόμενης τριετίαςόπως ακριβώς προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία. Στο πλαίσιο αυτό, ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κώστας Γαβρόγλου σε συνεννόηση με τον Υπουργό Εσωτερικών κ. Σκουρλέτη, έχει αποδεχθεί το αίτημα του προέδρου της ΚΕΔΕ κ. Πατούλη για συνάντηση."

Αυτοί είναι οι 184 Δήμοι που ο Δημαρχός τους συμφώνησε και θα εφαρμοστεί η προσχολική αγωγή


Δημοσιεύθηκε στις 27 April 2018 | 9:24 pm


Βασίλης Λογοθετίδης Ένας «ήρωας με παντούφλες», που συνέγειρε καρδιές !!!

Βασίλης Λογοθετίδης
Ένας «ήρωας με παντούφλες», που συνέγειρε καρδιές !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με το σκέρτσο, το απαράμιλλο μεσογειακό του ταμπεραμέντο και προπαντός το ελληνικό δαιμόνιο, που κατορθώνει πάντα να μετατρέψει την αντιδρομή των καιρών και τις αντιξοότητες της μοίρας σε δημιουργία, ο Βασίλης Λογοθετίδης αποτύπωσε αδρά το στίγμα του στα καλλιτε-χνικά μας δρώμενα. Διακρίθηκε στο θέατρο υποδυόμενος εκατοντάδες ρόλους απο το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο, αλλά και στον κινηματογράφο – παίζοντας σε 106 ταινίες -  ειδικώτερα στο πεδίο της κωμωδίας, όπου και έδωσε υψηλά δείγματα του απαράμιλλου καλλιτεχνικού του ταλάντου. Αδιαμφισβήτητα στο μοναδικό καλλιτεχνικό ήθος και ύφος του Βασίλη Λογοθετίδη, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο και οι ηθικοί του επηρεασμοί στην παιδική του ηλικία, απο το προηγμένο πολιτισμικά και κοινωνικά περιβάλλον της Κωνσταντινούπολης. 

Ο αξέχαστος έλληνας ηθοποιός, κατόρθωσε ως καλλιτέχνης να τεχνουργήσει με μοναδικό τρόπο χαρακτήρες απο την κοινωνική μας ζωή, όπως του μικροαπατεώνα, του αυτοδημιούργητου έλληνα μικροαστού και του πονηρού, καταφερτζή και να αποτυπώσει με την υποκριτική του, το ήθος του πρώιμου κοινωνικού μας μετασχηματισμού-αστικοποίησης, στις μεταπολεμικές μας δεκαετίες.  Τόσο στο σανίδι, όσο και στην μεγάλη οθόνη, ο μεγάλος μας κωμικός έβγαζε έναν απίστευτο όγκο ψυχής-συναισθημάτων, που στην κυριολεξία σκέπαζαν τις δημιουργίες στις οποίες συμμετείχε. Και αυτή η συναισθηματική του πλημμύρα, ξεπηδούσε μέσα απο την πολύτροπη ηθική του αντίστοιξη. Άλλοτε ασθαντικός και γλυκύς και άλλοτε κυνικός και τραχύς, κάποτε μίζερος και τυρρανικός και κάποτε ενθουσιώδης και ανοιχτόκαρδος, ενίοτε φιλοχρήματος και σκανδαλιάρης και άλλοτε συνετός και γενναιόδωρος. Μέσα απο αυτή την ηθική του πολυχρωμία, ο Βασίλης Λογοθετίδης κατόρθωσε με απαράμιλλη επιτυχία, να ενσαρκώσει τον μεταπολεμικό έλληνα, που απο την φτώχεια και την μιζέρια της αγροτικής οικονομίας, με την πονηράδα και το δαιμόνιό του, κατόρθωνε να επιτύχει και να διαβεί το σκαλοπάτι της πολυπόθητης αστικοποίησης.

Ο μεγάλος μας κωμικός είδε το φως της ζωής στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1898 και βίωσε τα παιδικά του χρόνια, στην κοινωνική και πολιτισμική πολυχρωμία της Κωνσταντινούπολης, στην οποία το ακμάζον ελληνικό στοιχείο πρωτοπορούσε. Αποπεράτωσε τις εγκύκλιες γυμνασιακές του σπουδές στο περίφημο Ζωγράφειο Γυμνάσιο και αποφοιτώντας έκανε ερασιτεχνικά τις πρώτες του καλλιτεχνικές εμφανίσεις. Η απήχηση που είχε απο το κοινό ήταν μεγάλη και έτσι ξεκίνησε την μακρά καλλιτεχνική του σταδιοδρομία.

Με την οικογένειά του μεταναστεύουν στα 1918 για την Αθήνα και απο το 1919 ο Βασίλης Λογοθετίδης, αρχίζει την ενεργό καλλιτεχνική του παρουσία. Εμφανίζεται πλάι στην μεγάλη μας ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία αδιάλειπτα συνεργάζεται έως και το 1946, όπου και δημιουργεί το δικό του θεατρικό σχήμα. Σ΄αυτό το διάστημα ο Β. Λογοθετίδης θα υποδυθεί πλήθος ρόλων του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, στους οποίους η παρουσία του υπήρξε μνημειώδης. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις παραστάσεις : «Βολπόνε» του Μπέν Τζόνσον, «Αρσενικό και παλιά δαντέλα» του Κέσερλινγκ, «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Όπως αγαπάτε» του Σαίξπηρ, «Κνόκ» του Ζιλ Ρομέν κ.α.

Με την δημιουργία του δικού του σχήματος, ο Βασίλης Λογοθετίδης δόθηκε ολοκληρωτικά στην κωμωδία μας, τόσο μέσα απο το σανίδι, όσο μέσα και απο την μεγάλη οθόνη, στην οποία επίσης η επιτυχία του ήταν εκπληκτική. Έπαιξε σε ταινίες, που αποτελούν σταθμό του είδους. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τις : «Δεσποινίς ετών 39» με την σπουδαία επίσης Ίλυα Λιβυκού, με την οποία αποτέλεσε καλλιτεχνικό δίδυμο, αλλά και σύντροφό της στη ζωή, μετά τον χωρισμό της τελευταίας, «Ένας ήρωας με παντούφλες», «Ένας βλάκας και μισός», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Πρός Θεού μεταξύ μας», «Φαταλούλας», «Οι δικοί μας άνθρωποι», «Και η γυνή να φοβήται τον άνδρα» στην μημειώδη σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα, «Ένα βότσαλο στη μνήμη» κ.α. Μια κινηματογραφική συλλογή μικρών διαμαντιών, μέσα απο τις οποίες ο Βασίλης Λογοθετίδης ξεδίπλωσε το απροσέγγιστο ταλέντο του, υποδύθηκε, πλάθοντας με την ηθική του δύναμη πλήθος χαρακτήρων και αποτύπωσε το αδρά το στίγμα του, σ΄αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ηθογραφία του ελληνικού κινηματρογράφου.

Σημαντικό στοιχείο στην ανάδειξη του καλλιτεχνικού πλουραλισμού του Βασίλη Λογοθετίδη, υπήρξε η μεταφορά των θεατρικών του επιτυχιών και στην μεγάλη μας οθόνη. Αγαπήθηκε έτσι ο μεγάλος μας κωμικός απο πλατιά στρώματα του ελληνικού λαού, αφού έτσι εμπεδώθηκε το σπουδαίο καλλιτεχνικό του ύφος. Σταθμός σ΄αυτές τις μεγάλες επιτυχίες του Βασίλη Λογοθετίδη, αποτελεί η ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Κάλπικη λίρα», με έναν γαλαξία στην κυριολεξία αστέρων του ελληνικού κινηματογράφου, όπως οι : Τάκης Χόρν, Ορέστης Μακρής, Έλλη Λαμπέτη, Σπεράντζα Βρανά, Ίλυα Λιβυκού, Μίμης Φωτόπουλος και επενδυμένη με την αξεπέραστη φωνή-αφήγηση του Δημήτρη Μυράτ. Πρόκειται για ένα κωμικό δράμα, ηθογραφία της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας, όπου αποδείχνεται περίτρανα, πως η κάλπικη λίρα που έχει δημιουργήσει ο δαιμόνιος Βασίλης Λογοθετίδης, δεν θα αποφέρει στους διαδοχικούς κατόχους της ευτυχία και πλησμονή, μα ηθικό διασυρμό, απογοήτευση και βεβαίως κάλπικο πλούτο. Η ταινία απέσπασε πλήθος βραβείων και συγκαταλέγεται στις καλύτερες χίλιες ταινίες, του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Μια συμμετοχή που ανεμένετο, ότι θα αποτύπωνε για μια ακόμα φορά το σπουδαίο τάλαντο του Βασίλη Λογοθετίδη, ήταν ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην ταινία «Ο Ηλίας του 16-ου». Πάραυτα τα προβλήματα υγείας που είχαν ενσκύψει στον μεγάλο μας κωμικό, δεν του επέτρεψαν να κλείσει την καριέρα του και με αυτή την μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, αφού τον ρόλο τελικά υποδύθηκε επάξια, ο σπουδαίος μας επίσης κωμικός Κώστας Χατζηχρήστος. Κατάφορτος τελικά απο καλλιτεχνικές δάφνες ο Βασίλης Λογοθετίδης, θα αποβιώσει στις 20 Φεβρουαρίου του 1960. Υπήρξε μια μεγάλη φυσιογνωμία της θεατρικής σκηνής, αλλά και της μεγάλης μας οθόνης ο Βασίλης Λογοθετίδης, κατορθώνοντας να τεχνουργήσει ηθικά χαρακτήρες, οι οποίοι θα παραμείνουν για πάντα ανεξάλειπτοι στην μνήμη μας. Πόσο όμορφος ήταν αυτός ο «ήρωας με παντούφλες», που συνέγειρε τις καρδιές και τις συνειδήσεις μας !!! Το παρόν έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και πολιτισμικά περιοδικά.

Υ.Γ. Ο πολιτισμός στις οδυνηρές μνημονιακές μέρες μας, είναι τελείως περιθωριοποιημένος από την πολιτεία και υποχρηματοδοτημένος, με τις κεντρικές του δομές να αργοσβήνουν μία, μία. Πέρα από τον ελάχιστο παραπάνω οφειλόμενο φόρο τιμής, στους μεγάλους έλληνες κωμικούς μας, που διαμόρφωσαν το σύγχρονο πνευματικό ήθος του ελληνικού λαού και τον στήριξαν ηθικά στις δίσεκτες μεταπολεμικές μας δεκαετίες, που τις σκίαζαν οι οικονομικές στρεβλώσεις και οι κοινωνικές δυσπλασίες, οφείλουμε σήμερα ως πολιτεία με σοβαρότητα και ευθύνη, να καταστρώσουμε ένα κεντρικό Master Plan για τον πολιτισμό, που συνυφαίνοντας αρμονικά, τις αρχαιότητες, την πολιτισμική κληρονομιά και το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό μας, σε κάθε γωνιά της ελληνικές περιφέρειας, θα δώσει ώθηση στην εθνική οικονομία και την περιφερειακή ανάπτυξη.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 25 April 2018 | 11:57 pm


Ηθικός αίνος για τον τροπαιοφόρο Άγιο Γεώργιο, στον Άγιο Γεώργιο Ακαδημίας Πλάτωνος !

Ηθικός αίνος για τον τροπαιοφόρο Άγιο Γεώργιο,
στον Άγιο Γεώργιο Ακαδημίας Πλάτωνος !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Μέσα στον κατάφορτο από συγκίνηση λαό του 4-ου Διαμερίσματος της Αθήνας, αλλά και άλλων ευσεβών χριστιανών που προσήλθαν για να τιμήσουν την μνήμη του τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, εορτάστηκε σήμερα Δευτέρα 23-4-2018 στον λαμπρηφόρο ναό του Αγίου Γεωργίου Ακαδημίας Πλάτωνος, η σεπτή μνήμη του «ενδόξου λέοντος» και «πολύφωτου αστέρος» της ορθοδοξίας μας Αγίου Γεωργίου. Του ενάρετου Γεωργίου, που θυσίασε την έξοχη στρατιωτική καριέρα του, την υψηλή κοινωνική του καταγωγή, αλλά και αυτήν την ίδια του την ζωή, για να διατρανώσει την απαρασάλευτη πίστη στην Χριστιανοσύνη μας. Και ήταν η γλυκιά αύρα του σημερινού ανοιξιάτικου απογεύματος, γονιμοποιημένη από την «θεία ατμόσφαιρα» της μνήμης του Αγίου, αλλά και την ακένωτη ιστορικότητα της ξεχωριστής σε ομορφιά περιοχής της Ακαδημίας Πλάτωνος, που προσέφεραν στο χριστεπώνυμο πλήθος μοναδικήν ηθική ανάταση.

Της λειτουργίας χοροστάτησε ο σεπτός επίσκοπος κ.κ. Θεοδώρητος, συνεπικουρούμενος από τον προϊστάμενο του λαμπροστόλιστου σε βυζαντινή μεγαλοπρέπεια ναού του Αγίου Γεωργίου, αρχιμανδρίτη κ-ο Χριστόδουλο Κατσαντωνόπουλο, αλλά και άλλους ιερείς που συμμετείχαν ευλαβικά για να τιμήσουν την μνήμη του αγίου. Με το πέρας της λειτουργίας επακολούθησε εκλιτάνευση της ιεράς εικόνας του μάρτυρος Γεωργίου, στους περιμετρικούς δρόμους του ναού. Παρούσα στην πομπή και η  φιλαρμονική του Δήμου Αθηναίων, που λάμπρυνε την τελετή, με το ωραίο της ηχόχρωμα και τους χαρμόσυνους παιάνες της. Καθώς και τμήμα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, που τίμησε με την  ευγενή παρουσία του την εορτή. Και μέσα σε αυτή την κατανυκτική ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα οι ευλαβείς κάτοικοι της περιοχής, έραιναν ένδακρεις την σεπτή εικόνα του Αγίου Γεωργίου και προσεύχονταν στη μνήμη του, για να αντλήσουν ψυχικές δυνάμεις, αντίπερα στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες της άστατης εποχής μας, αλλά και για να τιμήσουν την πολυδύναμη προσφορά και συμβολή του στην ορθοδοξία. Συγκινητική η στάση που έγινε απέξω από το παράρτημα του αρχηγείου του Πυροσβεστικού Σώματος, για να ψαλλεί δέηση υπέρ των πεσόντων του τιμημένου Σώματος, αλλά και της πολυεδρικής προσφοράς του, στην ελληνική κοινωνία.

Με την επάνοδο της εικόνας στην εκκλησία, ο σεπτός επίσκοπος κ.κ. Θεοδώρητος, αφού διεβίβασε το ευγενές και πανανθρώπινο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, που καλούσε τους πιστούς, να σφυρηλατήσουν την πίστη τους στην Ορθοδοξία και να εγκολπωθούν το θυσιαστικό μήνυμα του αδαμάντινου μάρτυρος της Ορθοδοξίας Αγίου Γεωργίου, διατράνωσε την πεποίθησή του, ότι παρόλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται από ποικυλώνυμα κέντρα, για την αποχριστιανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και την αποδόμηση της πολιτισμικής μας ταυτότητας και των οικογενειακών μας παραδόσεων, που είναι εμποτισμένες από τα ιερά νάματα της ορθοδοξίας, τελικώς ο χριστιανισμός και για την ηθική του υπεροχή, θα επικρατεί εσαεί και θα είναι το κεντρικό πολιτισμικό σημείο αναφοράς του ελληνισμού. Εν συνεχεία τον λόγο έλαβε ο πατέρας Χριστόδουλος και ευχαρίστησε ολόθερμα όλους τους συντελεστές της άψογης υλοποίησης της ιεράς πανηγύρεως στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Τις κυρίες της ερανικής επιτροπής, του φιλοπτώχου ταμείου, το ενοριακό συμβούλιο, τους ευγενείς εθελοντές, που με τόση  αγάπη και ηθική φροντίδα, επιμελήθηκαν τον στολισμό και τις προετοιμασίες του ναού, την φιλαρμονική του Δήμου Αθήνας, την Ελληνική Αστυνομία για την άψογη τήρηση των μέτρων τάξης, τους Ερυθροσταυρίτες και προπαντός τους ευγενείς χριστιανούς, που με τόσον ζήλο, άφησαν τις υποχρεώσεις τους και έδωσαν το δυναμικό παρόν στο εορταστικό διήμερο. Τέλος παράλληλα με τον εθνικό ύμνο, κάλεσε σε προσευχή όλους τους πιστούς, για την αποφυλάκιση των δυο αδίκως κρατουμένων στρατιωτικών μας, στις τουρκικές φυλακές της Ανδριανούπολης. Παρόντες και εμείς δυναμικά στην σεπτή τελετή, με τον επικεφαλής της πρωτοβουλίας «Η Αθήνα είμαστε εμείς» κ-ο Χρήστο Τεντόμα και άλλα στελέχη, για να αρδεύσουμε ηθικές δυνάμεις, από τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Γεώργιο και να τιμήσουμε την ευλαβή μνήμη του.

Χρόνια Πολλά, αγαπημένοι μας Αθηναίες και Αθηναίοι και ο τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος, να ευλογεί εσάς και τις σεβαστές οικογένειές σας και να σας χαρίζει υγεία και ηθική ευημερία, στην ενάρετη ζωή σας !

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 24 April 2018 | 1:03 am


Τα βαριετέ της «Όασης», των «Πεύκων και η Νινή Ζαχά, ξεσηκώνουν την μεταπολεμική Αθήνα !!!

Τα βαριετέ της «Όασης», των «Πεύκων και η Νινή Ζαχά,
ξεσηκώνουν την μεταπολεμική Αθήνα !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Τα ποικίλα προβλήματα που αντιμετωπίζει μεταπολεμικά η Αθήνα, με την έξοδο από το φάσμα της οδυνηρής γερμανικής σκλαβιάς, όπως της λειψυδρίας, της επάρκειας των βασικών καταναλωτικών αγαθών, τσιγάρων, ρουχισμού κ.α., αλλά και του πολύτιμου αγαθού της ενημέρωσης ελλείψει ραδιοφώνων, δεν κάμπτουν το ηθικό των Αθηναίων και την ακόρεστη δίψα τους για ζωή. Ακοίμητη είναι η καλλιτεχνική παραγωγή της Αθήνας και σαν μανιτάρια, ξεφυτρώνουν τα βαριετέ, τα αναψυκτήρια και οι κινηματογράφοι της !

Ήδη από τις αρχές του Μαΐου τον τόνο έδιναν τα δυο εκλεκτά κέντρα του Ζαππείου η «Όαση» και τα «Πεύκα». Στην «Όαση» φημολογείτο ότι θα εμφανίζονταν η Ντιριντάουα που ήταν τότε στο απόγειο της δόξας της και σαγήνευε τα αθηναϊκό κοινό. Αλλά σ΄ αυτή την κατεύθυνση κινούνταν και οι θεατρικοί επιχειρηματίες της «Όασης» Γ. Νέγρης και Φ. Μιχαλάτος, που ήταν διατεθειμένοι επενδύοντας, να παρουσιάσουν ένα υπερθέαμα στο αθηναϊκό κοινό. Είχαν διερευνήσει άλλες σημαντικές καλλιτεχνικές φίρμες της εποχής και προσδοκούσαν να εντάξουν στο δυναμικό της «Όασης» ότι λαμπρότερο καλλιτεχνικά κυκλοφορούσε τότε.  Στο ρόστερ του εκλεκτού αυτού βαριετέ περιλαμβάνονταν οι περίφημες αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά, Κώστας Δούκας, Ορέστης Μακρής, Κορνηλία Βλαχοπούλου, Μητσάρας, Άννα Φιλίδου, Μίμης Σιμόπουλος και Δώρα Καρυώτου. Στο τραγούδι ο κραταιός Νίκος Γούναρης και η ταλαντούχος Ρένα Βλαχοπούλου, απογείωναν το κοινό. Ιδιαίτερα ο Νίκος Γούναρης με τις επιτυχίες του : «Ποιος σε πήρε και μου ΄φυγες», «Και τι δεν θα ΄δινα», στην κυριολεξία έσπαζε τα ταμεία της «Όασης». Όμως την καλλιτεχνική πανδαισία της «Όασης» επικουρούσαν στο χορό δυο ακόμα φωτεινά καλλιτεχνικά αστέρια, η Λίντα Άλμα και  ο Γιάννης Φλερύ.  Στο μικρόφωνο ως κονφερασιέ «ζωγράφιζε» ο Ορέστης Μακρής, τα κείμενα έγραφε ο διακεκριμένος σεναριογράφος Νίκος Φατσέας και στο ορχηστρικό κομμάτι δέσποζε η ορχήστρα του μαγικού Μιχάλη Σουγιούλ. Η «Όαση» άνοιξε τις πύλες της για το κοινό στις 4 Μαΐου του 1946 και όπως ανεμένετο προξένησε με τον γαλαξία των αστέρων που είχε συγκεντρώσει στο δυναμικό της, πανδαιμόνιο στην καλοκαιρινή διασκέδαση των Αθηναίων. Ακόμα πέρα από το μοναδικό καλλιτεχνικό της πρόγραμμα, το μαγαζί διέθετε και θεσπέσια κουζίνα. Έτσι δημιουργούνταν ουρές στα ταμεία για να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο εισιτήριο. Στο απόγειο της εισπρακτικής του επιτυχίας, το μαγαζί σε μια ημέρα εισέπραξε 7 εκατομμύρια δραχμές. Ποσό μαμούθ για την εποχή !!! Ενώ και κάθε Παρασκευή η «Όαση» διοργάνωνε διαγωνισμό ταλέντων. 

Αλλά μια εβδομάδα αργότερα από τα εγκαίνια της «Όασης», ανοίγει και το άλλο βαριετέ «Τα Πεύκα», που στο βαρύ πυροβολικό του διαθέτει την ορχήστρα του λαμπρού Τάκη Μωράκη, αλλά και τον ηθοποιό Νίκο Σταυρίδη. Κονφερασιέ στα «Πεύκα» είναι ο ταλαντούχος Γιώργος Οικονομίδης μετέπειτα μεγάλη δόξα του «Άλσους», στο Πεδίον του Άρεως ! Τον θίασο των «Πεύκων» απαρτίζουν το ζεύγος Μανέλη – Ζαχά, ο Γιάννης Σπαρίδης, ο Νίκος Σταυρίδης και η νεαρή Σμάρω. Στα χορευτικά νούμερα δεσπόζουν οι σπουδαίοι Απόστολος Γαβριηλίδης, Μίμης Μοσχόπουλος, και η Ν. Φιλοσόφου. Ακόμη στο δυναμικό του βαριετέ ήταν Καλή Καλό, το «Τρίο Λορέντζο», η Ήρα Μαρκοπούλου και στο τραγούδι η Κούλα Νικολαίδου. Σαφώς ένα σπουδαίο και αντάξιο της «Όασης» καλλιτεχνικό ρόστερ !
Στον καλλιτεχνικό οργασμό όμως αυτής της περιόδου ανοίγουν και άλλα σημαντικά μαγαζιά. Στις 18 Μαΐου του 1946, ανοίγει τις πόρτες του κέντρο «Πάρκ» στο Πεδίον του Άρεως, θεατρική επιχείρηση των Γρηγ. Κολυβάκου και Ανδρέα Μακρή. Στο σχήμα του «Πάρκ» πρωταγωνιστούσε η ορχήστρα του Γιάννη Βέλλα και στο τραγούδι ήσαν ο αισθαντικός Φώτης Πολυμέρης, η γλυκιά μελαχρινή Μάγια Μελάγια και η Μπέσσυ Μάρντεν. Στο βιολί ξεχώριζε ο βιρτουόζος Βάγιας Δεληγιάννης που απογείωνε με το δοξάρι του τους φανατικούς του μαγαζιού. Ενώ μέσα σ΄ αυτόν τα καλλιτεχνικό οργασμό ξεκίνησε και ο θερινός κινηματογράφος «Αίγλη» στο Ζάππειο και το ομώνυμο αναψυκτήριο, με την ορχήστρα του Αλέκου Γεωργιάδη. Αλλά το μεγάλο γεγονός για τους κινηματογράφους το θέρος του 1946, είναι τα εγκαίνια του εκλεκτού καλοκαιρινού κινηματογράφου «Μέντια Λούζ», στην Κυψέλη, στην γωνία Φωκίονος Νέγρη και Επτανήσου. Στην αβάντ πρεμιέ του κινηματογράφου την 1-η Ιουνίου 1946, η εξαιρετική ταινία «Ας μην ξημέρωνε ποτέ», με τους Ολίβια ντε Χάβιλαντ, Σάρλ Μπουαγιέ και Πώλετ Γκοντάρ.

Όμως από το καλλιτεχνικό πεδίο έρχεται και μια άλλη είδηση που προξενεί έκπληξη και περηφάνια στους Αθηναίους. Στις εφημερίδες κυκλοφορεί η είδηση, ότι η ταλαντούχος καλλιτέχνης Νινή Ζαχά αποτελεί την  πρώτη ελληνίδα που φεύγει για την Αμερική, με επίσημο καλλιτεχνικό συμβόλαιο. Το γεγονός αυτό προξενεί ηθική ανάταση και θαυμασμό στον λαό της Αθήνας, που αισθάνεται πως παρόλα τα προβλήματά του, κατακτά τις μεγάλες καλλιτεχνικές σκηνές. Την νεαρή Νινή Ζαχά, ένα καλλιτεχνικό παιδί θαύμα της εποχής, είχαν παρακολουθήσει πρίν ένα χρόνο στο κέντρο «Μαϊάμι» δυο αμερικανοί στρατιωτικοί, τους είχε στην κυριολεξία εκστασιασθεί με το ταλέντο της και έτσι με το που επέστρεψαν στην Αμερική και αποστρατεύτηκαν, δρομολόγησαν την μετάβασή της στις ΗΠΑ, για μια λαμπρή καλλιτεχνική καριέρα. Κατά σατανική σύμπτωση οι δυο αμερικανοί στρατιωτικοί Μπόμπ Κάρτερ και Λούις Άγκαχαρντ ήταν θεατρικοί επιχειρηματίες και με το που είδαν το εκπληκτικό ταλέντο της μικρής Νινής Ζαχά, άδραξαν την ευκαιρία για να την «τραβήξουν» στην Αμερική. Χάρις στους δυο αυτούς πλέον μέντορές της, η νεαρή Νινή Ζαχά, είχε κλείσει ένα μοναδικό προνομιακό συμβόλαιο με το «Ρεπάμπλικ Μπρόντγουέι Βάριετι» στην Νέα Υόρκη. Όπως ανέφεραν οι εφημερίδες της εποχής η ταλαντούχος καλλιτέχνης θα ελάμβανε μισθό 3.000 δολάρια το μήνα, την μεγαλύτερη δυνατή αμοιβή, που δίνονταν σε εκτελεστές βαριετέ. Ως προκαταβολή μάλιστα οι αμερικανοί είχαν στείλει στην Νινή Ζαχά 6.000 δολάρια. Παράλληλα όμως με το βαριετέ η Νινή Ζαχά θα συμμετείχε και στον κινηματογράφο και επομένως θα ταξίδευε στο Χόλυγουντ ! 

Έτσι κινούνταν το ιστορικό εκκρεμές στην αθηναϊκή κοινωνία τα θέρος του 1946 και ενώ οι Αθηναίοι αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα, είχαν άφθονη καλοκαιρινή διασκέδαση και ακμαίο ηθικό !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Δημοσιεύθηκε στις 22 April 2018 | 11:44 am



Δείτε αγγελίες στην πόλη/περιοχή Πύργος





Φιλικοί ιστότοποι:

tilegrafima.gr

ekklisiaonline.gr

7news.gr

Nea Smyrni Online

www.vimaorthodoxias.gr